CVDR348226_1Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente AlmerenlregelingAlmere2017-12-28AlmereGemeenteblad Almere, nr. 124, 20-11-2014Verordening maatschappelijke ondersteuning Almere 2015Wet maatschappelijke ondersteuning 2015, artikelen 2.1.3, 2.1.4, derde en zevende lid, 2.1.6, en 2.6.6, eerste lidgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-10-23De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012017-12-29nieuwe regelingRV-61/2014GeenGeenVerordening maatschappelijke ondersteuning gemeente AlmereDe raad van de gemeente Almere;gelezen het voorstel van het college van burgemeester en
wethouders;gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4,derde enzevende
lid, 2.1.6, en 2.6.6, eerste lid, van de Wet
maatschappelijke ondersteuning 2015;BESLUIT:vast te stellen de Verordening maatschappelijke
ondersteuninggemeente Almere.1.BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:
algemeen gebruikelijke voorziening: voorziening die niet
speciaal is bedoeld voor mensen met een beperking en die
algemeen verkrijgbaar is en niet of niet veel duurder is dan
vergelijkbare producten;
andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de
Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;
bijdrage: bijdrage als bedoeld in artikel 2.1.4, eerste lid, van
de wet;
hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als
bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;
pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 1.1.1 van de
wet;
voorliggende voorziening: algemene voorziening of andere
voorziening waarmee aan de hulpvraag wordt tegemoetgekomen;
maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en
mogelijkheden van een persoon afgestemd geheel van diensten,
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen, als
bedoeld in artikel 1.1.1 van de wet; - wet: Wet maatschappelijke
ondersteuning 2015.
2.Procedureregels aanvraag maatschappelijke ondersteuningHet college bepaalt met inachtneming van de artikelen 2.3.1 tot en met
2.3.5 van de wet bij nadere regeling op welke wijze in samenspraak met
de cliënt wordt vastgesteld of de cliënt voor een maatwerkvoorziening
voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in
aanmerking komt.3.Criteria voor een maatwerkvoorziening1.Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:
ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of
participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt
deze beperkingen naar het oordeel van het college niet op
eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met
hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel
met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen
of algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De
maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de
uitkomsten van het in artikel 2.3.2. van de wet bedoelde
onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van een
situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot
zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de
eigen leefomgeving kan blijven,en
ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in
de samenleving van de cliënt met psychische of psychosociale
problemen en de cliënt die de thuissituatie heeft verlaten,
al dan niet in verband met risico’s voor zijn veiligheid als
gevolg van huiselijk geweld, voor zover de cliënt deze
problemen naar het oordeel van het college niet op eigen
kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp
van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met
gebruikmaking van algemene voorzieningen kan verminderen of
wegnemen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend
met de uitkomsten van het in artikel 2.3.2. van de wet
bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het voorzien
in de behoefte van de cliënt aan beschermd wonen of opvang
en aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in
staat wordt gesteld zo zich snel mogelijk weer op eigen
kracht te handhaven in de
samenleving.
2.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is ter vervanging van een
eerder door het college verstrekte voorziening, wordt deze slechts
verstrekt als de eerder verstrekte voorziening technisch is
afgeschreven,
tenzij de eerder verstrekte voorziening verloren is gegaan
als gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt zijn
toe te rekenen;
tenzij de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoet komt in de
veroorzaakte kosten, of
als de eerder verstrekte voorziening niet langer een
oplossing biedt voor de behoefte van de cliënt aan
maatschappelijke ondersteuning.
3.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, verstrekt het college
de goedkoopst adequate voorziening.4.Inhoud beschikking1.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura wordt in
de beschikking in ieder geval vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
hoe de voorziening wordt verstrekt, en indien van
toepassing, en
welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen
zijn.
2.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van een
pgb wordt in de beschikking in ieder geval vastgelegd:
voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het
pgb;
wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is
bedoeld, en
de wijze van verantwoording van de besteding van het
pgb.
3.Als sprake is van een te betalen bijdrage wordt de cliënt daarover
in de beschikking geïnformeerd.5.Regels voor pgb1.Onverminderd artikel 2.3.6, tweede en vijfde lid, van de wet
verstrekt het college geen pgb voor zover de aanvraag betrekking
heeft op kosten die de belanghebbende voorafgaand aan de indiening
van de aanvraag heeft gemaakt en niet meer is na te gaan of de
ingekochte voorziening noodzakelijk was.2.Het college bepaalt bij nadere regeling op welke wijze de hoogte van
een pgb wordt vastgesteld.3. Het college bepaalt bij
nadere regeling onder welke voorwaarden, betreffende het tarief, een
cliënt aan wie een pgb wordt verstrekt de mogelijkheid heeft om
diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen te
betrekken van een persoon die behoort tot het sociaal
netwerk.6.Regels voor bijdrage in de kosten van algemene
voorzieningen1.Voor het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde
cliëntenondersteuning, kan de cliënt een bijdrage in de kosten
verschuldigd zijn.2.Het college kan bij nadere regeling bepalen:
voor welke algemene voorzieningen, niet zijnde
cliëntondersteuning, de cliënt een bijdrage is
verschuldigd;
wat per soort algemene voorziening de hoogte van deze
bijdrage is;
voor welke groep personen een korting geldt op de bijdrage
voor een algemene voorziening, en
hoe hoog de korting voor de vastgestelde groep personen is
op de bijdrage voor een algemene voorziening.
3.Zodra het college een maatwerkvoorziening in een algemene
voorziening wil omzetten zal het college daartoe aan de raad een
voorstel ter besluitvorming voorleggen. Dit raadsvoorstel zal
voorzien zijn van het volgende:
wat voor deze voorziening de hoogte van de bijdrage is;
voor welke groep personen een korting geldt op de bijdrage
voor deze voorziening, en
hoe hoog de korting voor de vastgestelde groep personen is
op de bijdrage voor deze voorziening.”
7.Regels voor bijdrage in de kosten van
maatwerkvoorzieningen1.Voor een maatwerkvoorziening of pgb is de cliënt een bijdrage in de
kosten verschuldigd.2.Het college bepaalt bij nadere regeling:
de hoogte van de eigen bijdrage, passend binnen de kaders
van het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015, en afhankelijk van het
inkomen en vermogen van de cliënt en zijn echtgenoot,
op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening en
pgb wordt bepaald, en
door welke andere instantie dan het CAK in de gevallen
bedoeld in artikel 2.1.4, zevende lid van de wet, de
bijdragen voor een maatwerkvoorziening of pgb worden
vastgesteld en geïnd.
3.Als de bijdrage voor een maatwerkvoorziening of pgb ten behoeve van
een woningaanpassing voor een minderjarige cliënt is verschuldigd,
is de bijdrage verschuldigd door de onderhoudsplichtige ouders,
daaronder begrepen degene tegen wie een op artikel 394 van Boek 1
van het Burgerlijk Wetboek gegrond verzoek is afgewezen, en degene
die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag uitoefent over
een cliënt.8.Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning1.Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen -eisen
met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder
begrepen- door:
het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie
van de cliënt;
het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van
zorg;
erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun
werkzaamheden in het kader van het leveren van voorzieningen
handelen in overeenstemming met de professionele
standaard;
2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de
aanbieders, een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek, en het zo nodig
in overleg met de cliënt ter plaatse controleren van de geleverde
voorzieningen.9.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering1.Onverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het
college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van
alle feiten en omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk
moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een
beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet.2.Onverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een
beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet herzien
dan wel intrekken als het college vaststelt dat:
de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt
en de verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een
andere beslissing zou hebben geleid;
de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het pgb
is aangewezen;
de maatwerkvoorziening of het pgb niet meer toereikend is te
achten;
de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of
het pgb verbonden voorwaarden, of
de cliënt de maatwerkvoorziening of het pgb niet of voor een
ander doel gebruikt.]
3.Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als
blijkt dat het pgb binnen drie maanden na uitbetaling niet is
aangewend voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de
verlening heeft plaatsgevonden.4.Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a,
heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige
gegevens door de cliënt opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het
college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn
medewerking heeft verleend, geheel of gedeeltelijk de geldswaarde
vorderen van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten
onrechte genoten pgb.5.Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.6.Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.7.Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de
geleverde zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van
pgb’s.10.Jaarlijkse waardering mantelzorgersHet college bepaalt bij nadere regeling waaruit de jaarlijkse blijk van
waardering voor mantelzorgers van cliënten in de gemeente bestaat.11.Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of
chronische problemen1.Het college kan in overeenstemming met het beleidsplan, bedoeld in
artikel 2.1.2 van de wet, op aanvraag aan personen met een beperking
of chronische psychische of psychosociale problemen die daarmee
verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming
verstrekken ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de
participatie.2.Het college bepaalt bij nadere regeling:
regels met betrekking tot inkomensgrens en draagkracht;
hoe de hoogte van de tegemoetkoming wordt vastgesteld.
12.Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derden
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven
die het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder
geval rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken;
de voor de sector toepasselijke CAO-schalen in relatie
tot de zwaarte van de functie;
een redelijke toeslag voor overheadkosten;
een voor de sector reële mate van non-productiviteit van
het personeel als gevolg van verlof, ziekte, scholing en
werkoverleg;
kosten voor bijscholing van het personeel.
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven
die het hanteert voor door derden te leveren overige
voorzieningen, in ieder geval rekening met:
de marktprijs van de voorziening, en
de eventuele extra taken die in verband met de
voorziening van de leverancier worden gevraagd,
zoals:1o. aanmeten, leveren en plaatsen van de
voorziening; 2o. instructie over het gebruik van de
voorziening; 3o. onderhoud van de voorziening, en4°. verplichte deelname in bepaalde
samenwerkingsverbanden (bijv. sociaal wijkteams).
13.Klachtregeling1.Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van
klachten van cliënten ten aanzien van de door de aanbieder
aangeboden voorzieningen.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van de klachtregelingen van aanbieders door periodieke
overleggen met de aanbieders, en een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek.14.Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuning1.Aanbieders stellen een regeling vast voor de medezeggenschap
van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de
gebruikers van belang zijn ten aanzien van de door de aanbieder
aangeboden voorzieningen.2. Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van de medezeggenschapsregelingen van aanbieders door
periodieke overleggen met de aanbieders en een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek.15.Betrekken van ingezetenen bij het beleid1.Het college betrekt ingezetenen van de gemeente, waaronder in ieder
geval cliënten of hun vertegenwoordigers, bij de voorbereiding van
het beleid betreffende maatschappelijke ondersteuning.2.Het college stelt ingezetenen vroegtijdig in de gelegenheid
voorstellen voor het beleid betreffende maatschappelijke
ondersteuning te doen, gevraagd en ongevraagd advies uit te brengen
bij de besluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen
betreffende maatschappelijke ondersteuning, en voorziet hen van
ondersteuning om hun rol effectief te kunnen vervullen.3.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan
periodiek overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen
aanmelden, en dat zij worden voorzien van de voor een adequate
deelname aan het overleg benodigde informatie en ondersteuning.16.Intrekking oude verordening en overgangsrecht1.De Verordening voorzieningen Wmo Almere en de Verordening eigen
bijdrage maatschappelijke opvang en vrouwenopvang centrumgemeente
Almere 2014 worden ingetrokken.2.Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening, verstrekt op
grond van de Verordening voorzieningen Wmo Almere, totdat het
college een nieuw besluit heeft genomen waarbij het besluit waarmee
deze voorziening is verstrekt, wordt ingetrokken.3.Aanvragen die zijn ingediend onder de Verordening voorzieningen Wmo
Almere en waarop nog niet is beslist bij het in werking treden van
deze verordening, worden afgehandeld krachtens deze
verordening.4.Op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de Verordening
voorzieningen Wmo Almere wordt beslist met inachtneming van die
verordening.17.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening
maatschappelijke ondersteuning Almere 2015.
Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering van 23 oktober
2014De griffier, De voorzitter,J.D. Pruim A. Jorritsma-LebbinkAlgemeenDeze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke
ondersteuning 2015 (hierna: Wmo 2015). De Wmo 2015 maakt onderdeel uit
van de bestuurlijke en – met toepassing van een budgetkorting –
financiële decentralisatie naar gemeenten van een aantal taken uit de
Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (hierna: AWBZ). Deze taken worden
toegevoegd aan het takenpakket dat al bij gemeenten lag onder de ‘oude’
Wet maatschappelijke ondersteuning. Hierbij wordt deels voortgeborduurd
op de weg die met die wet al was ingezet. Er wordt bekeken wat
redelijkerwijs verwacht mag worden van de cliënt en zijn sociaal
netwerk, vervolgens zal waar nodig de gemeente in aanvulling hierop hem
in staat stellen gebruik te maken van een algemene voorziening of – als
dat niet volstaat – een maatwerkvoorziening waarmee een bijdrage wordt
geleverd aan zijn mogelijkheden om deel te nemen aan het maatschappelijk
verkeer en zelfstandig te functioneren in de maatschappij. Er dient telkens een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen te worden
om de hulpvraag van de cliënt, zijn behoeften en de gewenste resultaten
helder te krijgen, om te achterhalen wat de cliënt op eigen kracht, met
gebruikelijke hulp, mantelzorg of met hulp van zijn sociaal netwerk dan
wel door het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten kan
doen om zijn zelfredzaamheid en participatie te handhaven of verbeteren,
om te bepalen of zo nodig met gebruikmaking van een algemene voorziening
kan worden volstaan, of dat een maatwerkvoorziening nodig is, en of
sprake is van een voorliggende of andere voorziening die niet onder de
reikwijdte van de Wmo 2015 valt. De Wmo 2015 en deze verordening leggen
deze toegangsprocedure daarom vast. Want waar het recht op compensatie
dat bestond onder de ‘oude’ Wet maatschappelijke ondersteuning is komen
te vervallen, wordt een recht op een zorgvuldige, tweezijdige procedure
daartegenover gesteld. Een dergelijke procedure die bovendien goed wordt
uitgevoerd, zal telkens tot een juist eindoordeel moeten leiden;
ondersteuning waar ondersteuning nodig is. Indien de cliënt van mening is dat het college hem ten onrechte geen
maatwerkvoorziening verstrekt of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende
bijdraagt aan de zelfredzaamheid of participatie, of dat hem opvang of
beschermd wonen ten onrechte wordt onthouden, kan betrokkene daartegen
vanzelfsprekend bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaan tegen
de beslissing op zijn bezwaar. De rechter zal toetsen of de gemeente
zich heeft gehouden aan de voorgeschreven procedures, het onderzoek naar
de omstandigheden van betrokkene op adequate wijze heeft verricht en of
de ondersteuning een passende bijdrage levert aan het realiseren van een
situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of
participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan
blijven.De Wmo 2015 en deze verordening leggen veel bevoegdheden bij het
college. De uitvoering hiervan zal echter in de regel namens het college
gedaan worden (in mandaat) door deskundige consulenten, ambtenaren of
bijvoorbeeld aanbieders. Waar in deze verordening en in de wet ‘het
college’ staat, kan het college deze bevoegdheid namelijk mandateren aan
ondergeschikten dan wel niet-ondergeschikten op grond van de algemene
regels van de Awb. Op grond van artikel 2.6.3 van de wet kan het college
de vaststelling van rechten en plichten van de cliënt echter alleen
mandateren aan een aanbieder. Zie voor de definitie van ‘aanbieder’ de
toelichting onder artikel 1. Deze beperking geldt alleen voor
mandatering aan niet-ondergeschikten. Het college kan de vaststelling
van rechten en plichten ook aan ondergeschikten mandateren.De Wmo 2015 schrijft in artikel 2.1.3, eerste lid, voor dat de
gemeenteraad per verordening de regels dient vast te stellen die
noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het verplichte gemeentelijk
beleidsplan met betrekking tot maatschappelijke ondersteuning. In de
verordening dient overeenkomstig de
artikelen 2.1.3, tweede tot en met vierde lid, 2.1.4, derde en zevende
lid, en 2.1.6 van de Wmo 2015 in ieder geval bepaald te worden:
op welke wijze en op basis van welke criteria wordt vastgesteld
of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt;
op welke wijze de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen,
inclusief eisen met betrekking tot de deskundigheid van
beroepskrachten;
ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor de
afhandeling van klachten van cliënten vereist is;
ten aanzien welke voorzieningen een regeling voor
medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de
aanbieder die voor de gebruikers van belang zijn, vereist
is;
op welke wijze ingezeten, waaronder cliënten of hun
vertegenwoordigers, worden betrokken bij uitvoering van de wet,
voorstellen voor beleid kunnen doen, gevraagd en ongevraagd
advies kunnen uitbrengen over verordeningen en
beleidsvoorstellen, worden voorzien van ondersteuning en deel
kunnen nemen aan periodiek overleg;
op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening wordt
berekend; en
op welke wijze het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk
van waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de
gemeente.
Ook dient de gemeente overeenkomstig de
artikelen 2.1.3, derde lid, en 2.6.6, eerste lid, van de Wmo 2015 per
verordening regels te stellen:
voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een persoonsgebonden budget, en van
misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet;
ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van de
voorziening, waar het college ten aanzien daarvan de uitvoering
van de Wmo 2015 door derden laat verrichten. Hierbij dient
rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de
beroepskrachten en de toepasselijke arbeidsvoorwaarden.
Daarnaast kan de gemeente op grond van de
artikelen 2.1.4, eerste en tweede lid, 2.1.5, eerste lid, 2.1.7 en
2.3.6, derde lid, van de Wmo 2015:
bepalen dat cliënten voor algemene voorzieningen, niet zijnde
cliëntondersteuning, en maatwerkvoorzieningen een bijdrage
verschuldigd zullen zijn;
de hoogte van de bijdrage voor de verschillende soorten van
voorzieningen, ook wanneer de cliënt de ondersteuning zelf
inkoopt met een persoonsgebonden budget, in de verordening
verschillend vaststellen. Hierbij kan tevens worden bepaald dat
op de bijdrage een korting wordt gegeven voor personen die
behoren tot daarbij aan te wijzen groepen en dat de bijdrage
afhankelijk is van het inkomen en het vermogen van de cliënt en
zijn echtgenoot;
bepalen dat de bijdragen voor opvangvoorzieningen door een
andere instantie dan het CAK wordt vastgesteld en geïnd;
bepalen dat in geval van een minderjarige cliënt die niet zelf
de eigenaar is van de woning, een bijdrage wordt opgelegd aan
diens onderhoudsplichtige ouders en degene die anders dan als
ouder samen met de ouder het gezag over de cliënt
uitoefent;
bepalen dat aan personen met een beperking of chronische
psychische of psychosociale problemen die daarmee verband
houdende aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming
wordt verstrekt ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de
participatie, en vaststellen welke de toepasselijke grenzen zijn
met betrekking tot de financiële draagkracht;
bepalen onder welke voorwaarden betreffende het tarief de
persoon aan wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de
ondersteuning kan inkopen van een persoon die behoort tot het
sociale netwerk.
Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de
raad op grond van artikel 2.1.2 van de Wmo 2015 eveneens dient vast te
stellen. In dit beleidsplan wordt het door het gemeentebestuur te voeren
beleid met betrekking tot maatschappelijke ondersteuning vastgelegd. Artikelsgewijs1.BegripsbepalingenEen algemeen gebruikelijke
voorzieningis bijvoorbeeld een elektrische fiets.
’Gebruikelijke hulp’ is niet in de verordening, maar in de wet
gedefinieerd en is bijvoorbeeld de hulp van een partner van de cliënt.
Zie ook de wettelijke definitie hieronder.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet (in
artikel 1.1.1) al een flink aantal definities kent die ook bindend zijn
voor deze verordening. Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
(definitie)bepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals:
‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid) en ‘beschikking’ (artikel 1:2).
2.Procedureregels aanvraag maatschappelijke ondersteuning.Deze bepaling spreekt voor zich. 3.Criteria voor een maatwerkvoorziening In artikel 2.1.3, tweede lid, onder a, van de wet is bepaald dat de raad
bij verordening moet aangeven op basis van welke criteria het college
kan vaststellen of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor
zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking
komt. In de memorie van toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II
2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 134) wordt aangegeven dat het bij het
verstrekken van een maatwerkvoorziening op maatwerk aankomt.
Gemeentelijke vrijheid is nodig omdat de behoeften van inwoners per
gemeente kunnen verschillen en de sociale en fysieke infrastructuur per
gemeente anders is. Ook het aanbod van algemene voorzieningen is niet in
iedere gemeente gelijk. Het is daarom niet mogelijk of wenselijk dat in
de verordening limitatief wordt geregeld welke maatwerkvoorzieningen
zullen worden verstrekt. De gemeente moet wel aan de hand van geschikte
en toepasbare criteria meer in detail en concreet nader afbakenen in
welke gevallen iemand een maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit
artikel is deze verplichting uitgewerkt.4 Inhoud beschikkingUitgangspunt van de wet is dat de cliёnt een maatwerkvoorziening in
‘natura’ krijgt. Indien gewenst door de cliёnt bestaat echter de
mogelijkheid van het toekennen van een budget. Het ‘beoogde resultaat’ is bijvoorbeeld ‘mobiliteit’ en niet ‘een
scootmobiel’. Onder ‘duur’ valt ook de termijn waarop een voorziening technisch is
afgeschreven. Het derde lid dient uitsluitend ter informatie aan de cliënt. Het
college neemt niet de hoogte van de bijdrage in de kosten in de
beschikking op. Dat loopt immers via het CAK, evenals de mogelijkheid
van bezwaar en beroep daartegen. Zie artikel 12 en artikel 2.14, zesde
lid, van de wet, waarin is bepaald datde bijdrage voor een
maatwerkvoorziening dan wel een persoonsgebonden budget, met
uitzondering van die voor opvang, wordt vastgesteld en voor de gemeente
geïnd door het CAK.5.Regels voor pgbHet college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een pgb
verstrekken. Als aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan
zelfs van een verplichting van het college worden gesproken. Van belang
is dat een pgb alleen wordt verstrekt indien de cliёnt dit gemotiveerd
vraagt. Met behoud van de motivatie-eis wordt geborgd dat duidelijk is
dat het de beslissing van de aanvrager zelf is om een pgb aan te vragen
(zie de toelichting op amendement Voortman c.s., Kamerstukken II
2013/14, 33 841, nr. 103).Het eerste lid geeft aan dat het in beginsel niet mogelijk is om
achteraf kosten te declareren. Het tweede lid berust op artikel 2.1.3, tweede lid, onder b, van de wet.
Hierin staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke
wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de
hoogte toereikend moet zijn. In de memorie van toelichting (Kamerstukken
II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 39) is vermeld dat de gemeente
bijvoorbeeld kan bepalen dat het pgb niet hoger mag zijn dan een
percentage van de kosten die voor de gemeente verbonden zijn aan het
verlenen van adequate ondersteuning in natura. Gemeenten hebben daarmee
ook de mogelijkheid om differentiatie aan te brengen in de hoogte van
het pgb. Gemeenten kunnen verschillende tarieven hanteren voor
verschillende vormen van ondersteuning en voor verschillende typen
hulpverleners. Gemeenten kunnen bij het vaststellen van tarieven in de
verordening bijvoorbeeld onderscheid maken tussen ondersteuning die
wordt geleverd door het sociale netwerk, door hulpverleners die werken
volgens de kwaliteitsstandaarden en hulpverleners die dat niet doen
(zoals werkstudenten, zzp’ers zonder diploma’s e.d.). Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van
het pgb hoger zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel
2.3.6, vijfde lid, onder a, van de wet). De situatie waarin het door de
cliënt beoogde aanbod duurder is dan het aanbod van het college betekent
dus niet bij voorbaat dat het pgb om die reden geheel geweigerd kan
worden. Cliënten kunnen zelf bijbetalen wanneer het tarief van de door
hen gewenste aanbieder duurder is dan het door het college voorgestelde
aanbod. Het college kan het pgb slechts weigeren voor dat gedeelte dat
duurder is dan het door het college voorgestelde aanbod. Dit kan zich
bijvoorbeeld voordoen doordat de gemeente vanwege inkoopvoordelen
maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zal kunnen leveren dan wanneer
iemand zelf ondersteuning inkoopt met een pgb. Daarbij kan gedacht
worden aan vervoers- of opvangvoorzieningen.Een pgb is gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er
minder overheadkosten hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte
van een pgb is in de verordening begrensd op de kostprijs van de in de
betreffende situatie goedkoopst adequate door het college ingekochte
maatwerkvoorziening in natura. Ten aanzien van het zesde lid is van belang dat in de nota naar
aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34) de
regering heeft aangegeven dat onder dit sociale netwerk ook
mantelzorgers kunnen vallen. Wel is de regering van mening dat de
beloning van het sociale netwerk in elk geval beperkt moet blijven tot
die gevallen waarin het de gebruikelijke hulp overstijgt en dit
aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning leidt en
aantoonbaar doelmatiger is. Overeenkomstig de huidige Wmo-praktijk met
betrekking tot informele hulp wordt hierbij in ieder geval gedacht aan
diensten (zorg van mantelzorgers bijvoorbeeld). Informele hulp bij
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen is minder goed
denkbaar. Ingeval ook hiervoor een pgb wordt aangevraagd is voor
gemeenten van belang dat slechts een pgb wordt verstrekt indien naar het
oordeel van het college is gewaarborgd dat de in te kopen diensten,
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen veilig,
doeltreffend en cliëntgericht worden verstrekt (artikel 2.3.6, tweede
lid, onder c, van de wet). Bij het beoordelen van de kwaliteit als
bedoeld in artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet weegt het
college mee of de diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere
maatregelen in redelijkheid geschikt zijn voor het doel waarvoor het
persoonsgebonden budget wordt verstrekt (artikel 2.3.6, derde lid, van
de wet).6en 7. Regels voor bijdrage voor maatwerkvoorzieningen en algemene
voorzieningenDeze bepaling geeft uitvoering aan de artikelen 2.1.4, eerste tot en met
derde en zevende lid, en 2.1.5, eerste lid van de wet.De wet maakt een onderscheid tussen de bijdragen in de kosten van
algemene voorzieningen en maatwerkvoorzieningen. De bijdragen in de
kosten van algemene voorzieningen mag de gemeente bepalen en dit mag
kostendekkend zijn. In de nota naar aanleiding van het verslag
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz. 95) staat hierover dat de
regering gemeenten beleidsruimte geeft door hen de mogelijkheid te
bieden om in de verordening te bepalen welke eigen bijdrage een cliënt
verschuldigd is voor een algemene voorziening. Bij het bieden van deze
beleidsruimte gaat de regering ervan uit dat gemeenten hier verstandig
mee omgaan en voorzieningen, zoals laagdrempelige informatievoorziening
uit zal sluiten van eigen bijdragen. Gemeenten hebben er zelf belang bij
om een algemene voorziening (financieel) laagdrempelig te maken, zodat
de druk op vaak duurdere maatwerkvoorzieningen wordt beperkt.De bijdragen in de kosten van maatwerkvoorzieningen zijn gelimiteerd tot
een bedrag gelijk aan de kostprijs van de voorziening (artikel 2.1.4,
derde lid, eerste zin, van de wet) en in het Besluit maatschappelijke
ondersteuning worden regels vastgesteld met betrekking tot deze
bijdragen (artikel 2.1.4, vierde lid, van de wet). De bijdrageregels in
de verordening moeten passen binnen de kaders die het Besluit
maatschappelijke ondersteuning stelt.8.Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuningDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in
artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet, waarin is bepaald dat in
de verordening in ieder geval wordt bepaald welke eisen worden gesteld
aan de kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de
deskundigheid van beroepskrachten daaronder
begrepen.De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van
voorzieningen bij de gemeente en de aanbieder. Het is aan de gemeente om
in de verordening te bepalen welke kwaliteitseisen worden gesteld aan
aanbieders van voorzieningen. Die eisen zullen ook betrekking kunnen
hebben op de deskundigheid van het in te schakelen personeel. De
regering benadrukt in de memorie van toelichting op artikel 2.1.3,
tweede lid, onder c, van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3)
dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen 3.1 e.v. van de
wet en die zich rechtstreeks tot aanbieders richten, daarbij
uitgangspunt zijn. De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt
verleend, biedt veel ruimte voor de gemeenten om in overleg met
organisaties van cliënten en aanbieders te werken aan
kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning. In het eerste lid zijn een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen
uitgewerkt. Het in het tweede lid genoemde jaarlijkse
cliëntervaringsonderzoek is verplicht op grond van artikel 2.5.1, eerste
lid, van de wet.9.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvorderingDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in
artikel 2.1.3, vierde lid, van de wet, waarin is bepaald dat in de
verordening in ieder geval regels worden gesteld voor de bestrijding van
het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb,
alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de
wet.[Het eerste, tweede en vierde lid bevatten een herhaling van
hetgeen al in de tekst van de wet is opgenomen (artikel 2.3.8,
2.3.10 en 2.4.1). Met opname van deze wettekst in de verordening
wordt beoogd een compleet beeld te geven van de regels voor de
bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk
gebruik van de wet.]Het derde lid is een ‘kan’-bepaling. Een pgb wordt verstrekt met de
bedoeling dat men daarmee een voorziening treft. Als binnen drie maanden
na de beslissing tot het verstrekken van het pgb nog geen voorziening is
getroffen, heeft het college de bevoegdheid om de beslissing geheel of
gedeeltelijk in te trekken. Deze bepaling is te zien als een
verbijzondering van de bepaling in het tweede lid, onder e (dat tevens
op maatwerkvoorzieningen (in natura) ziet).In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de wet zijn regels voor het
verhaal van kosten opgenomen en is de bevoegdheid aan het college
gegeven tot het (in geldswaarde) terugvorderen van een ten onrechte
verstrekte maatwerkvoorziening of pgb. Hierbij is tevens bepaald dat het
college het terug te vorderen bedrag bij dwangbevel kan invorderen. Uit
de memorie van toelichting op artikel 2.4.1 (Kamerstukken II 2013/14, 33
841, nr. 3, blz. 157) wordt duidelijk dat daarnaast de mogelijkheid
blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug te vorderen; ‘omdat het
niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening
terug te vorderen, kan het college de waarde van de genoten
maatwerkvoorziening uitdrukken in een bedrag dat voor terugvordering in
aanmerking komt.’ In het vijfde en zesde lid zijn dan ook bepalingen opgenomen die het
college de bevoegdheid geven tot terugvordering van in eigendom en in
bruikleen verstrekte voorzieningen.10.Jaarlijkse waardering mantelzorgersDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in
artikel 2.1.6 van de wet. Hierin is opgenomen dat bij verordening wordt
bepaald op welke wijze het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk
van waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de gemeente.Artikel 2.1.6 van de wet stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van
cliënten in de gemeente. Artikel 1.1.1 van de wet definieert een cliënt
als een persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening,
maatwerkvoorziening of pgb, of door of namens wie een melding is gedaan.
Het gaat dus ook om mantelzorgers van cliënten die een hulpvraag hebben
aangemeld, ook al is daar geen voorziening op basis van deze wet
uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de cliënt bepalend, zodat het
dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten wonen.11.Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of
chronische problemenDeze bepaling betreft een uitwerking van artikel 2.1.7 van de wet.
Daarin is opgenomen dat bij verordening kan worden bepaald dat door het
college aan personen met een beperking of chronische psychische of
psychosociale problemen die daarmee verband houdende aannemelijke
meerkosten hebben, een tegemoetkoming wordt verstrekt ter ondersteuning
van de zelfredzaamheid en de participatie.De tegemoetkoming kan op aanvraag kan verstrekt. De beslissing op een
dergelijke aanvraag is een beschikking.12.Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derdenHet college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de
vaststelling van de rechten en plichten van de cliënt, door aanbieders
laten verrichten (artikel 2.6.4, eerste lid, van de wet). Met het oog op
gevallen waarin dit ten aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij
verordening regels worden gesteld ter waarborging van een goede
verhouding tussen de prijs voor de levering van een voorziening en de
eisen die worden gesteld aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.6.6, eerste
lid, van de wet). Daarbij dient in ieder rekening gehouden te worden met
de deskundigheid van de beroepskrachten en de
arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd
waarmee het college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs)
rekening dient te houden. Hiermee wordt bereikt dat een beter beeld
ontstaat van reële kostprijs voor de activiteiten die zij door
aanbieders willen laten uitvoeren. Uitgangspunt is dat de aanbieder
kundig personeel inzet tegen de arbeidsvoorwaarden die passen bij de
vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten minste een beeld nodig van de
vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die daarbij horen. Dit
biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden aansluiten bij
de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.13.KlachtregelingDe gemeente is op grond van de Awb in het algemeen verplicht tot een
behoorlijke behandeling van mondelinge en schriftelijke klachten over
gedragingen van personen en bestuursorganen die onder haar
verantwoordelijkheid werkzaam zijn. In het eerste lid is een bepaling over klachten ten aanzien van
aanbieders opgenomen. Een dergelijke bepaling is verplicht op grond van
artikel 2.1.3, tweede lid, onder e, van de wet, waarin is bepaald
datin de verordening in ieder geval wordt bepaald ten aanzien
van welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling van klachten
van cliënten is vereist. De aanbieder is ten aanzien van de in de
verordening genoemde voorzieningen verplicht een klachtregeling op te
stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder a, van de wet).In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3,
blz. 57-58) staat dat cliënten in beginsel moeten kunnen klagen over
alles wat hen niet aanstaat in de manier waarop zij zich bejegend
voelen. De cliënt kan ontevreden zijn over het gedrag van een
gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de wijze waarop een gesprek is
gevoerd of over diens (vermeende) gebrek aan deskundigheid. Is de cliënt
niet tevreden over een gedraging van de aanbieder, dan kan het ook gaan
om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde maatschappelijke
ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de medewerker of een
bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of
(on)bereikbaarheid van de aanbieder). Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel
mogelijk deze klacht eerst bij de betreffende aanbieder deponeren. Zij
moeten erop kunnen vertrouwen dat de aanbieder de klacht snel in
behandeling neemt en de klacht ook snel afhandelt. Daar waar de
afhandeling niet naar wens is, staat de weg naar de gemeente voor het
indienen van de klacht open.In het tweede lid zijn een aantal instrumenten voor het college
aangegeven om te zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door
aanbieders goed wordt uitgevoerd14.Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuningDit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van
de wet, waarin is bepaald datin ieder geval moet worden
bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor
medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder
welke voor de gebruikers van belang zijn, vereist is. In dit artikel gaat het dus om medezeggenschap van cliënten tegenover de
aanbieder. Voorheen moest de aanbieder voldoen aan de in de Wet
klachtrecht cliënten en de Wet medezeggenschap cliënten zorginstellingen
(Wmcz) gestelde regels. Onder de Wmcz werd inspraak tegenover de
aanbieder reeds verwezenlijkt via de cliëntenraad. Onder de Wmo 2015 is
het stellen van regels geheel aan gemeenten overgelaten. In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een
regeling voor medezeggenschap dienen vast te stellen. De aanbieder is
ten aanzien van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht
een medezeggenschapsregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid,
onder b, van de wet).In het tweede lid zijn een aantal instrumenten voor het college
aangegeven om te zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door
aanbieders goed wordt uitgevoerd.15.Betrekken van ingezetenen bij het beleidDeze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de wet.