CVDR348188_1Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Loon op Zand 2015nlregelingLoon op Zand2018-12-11Loon op ZandWebsite Loon op Zand/Bekendmakingen, maandag 15 december 2014Verordening maatschappelijke ondersteuning 2015Wet maatschappelijke Ondersteuninggemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-11-06De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en databankrecht2015-01-012016-12-01BesluitOnbekendBeleidsregels Verordening maatschappelijke ondersteuning 2015GeenVerordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Loon op Zand 2015RAADSBESLUITOnderwerp: Verordening maatschappelijke ondersteuninggemeente Loon op Zand 2015De raad van de gemeente Loon op Zand;Gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Loon op Zand van 7 oktober 2014;Gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4, eerste, tweede, derde en zevende lid, 2.1.5, eerste lid, 2.1.6, 2.1.7, 2.3.6, vierde lid, en 2.6.6, eerste lid, van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;Overwegende dat:

burgers een eigen verantwoordelijkheid dragen voor de wijze waarop zij hun leven inrichten en deelnemen aan het maatschappelijk leven;

dat van burgers verwacht mag worden dat zij elkaar daarin naar vermogen bijstaan;

dat burgers die zelf, dan wel samen met personen in hun omgeving onvoldoende zelfredzaam zijn of onvoldoende in staat zijn tot participatie, een beroep moeten kunnen doen op ondersteuning door de gemeente, zodat zij zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kunnen blijven wonen;

dat het noodzakelijk is om regels vast te stellen ter uitvoering van het beleidsplan als bedoeld in artikel 2.1.2 van de wet met betrekking tot de ondersteuning bij de versterking van de zelfredzaamheid en participatie van personen met een beperking of met chronische psychische of psychosociale problemen, beschermd wonen en opvang, en dat het noodzakelijk is om de toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking te bevorderen en daarmee bij te dragen aan het realiseren van een inclusieve samenleving;

de gemeente Loon op Zand naar een samenleving toe wil waarin burgers, verenigingen en stichtingen, het maatschappelijk middenveld en commerciële organisaties zichzelf en anderen helpen, dan wel activiteiten met en voor elkaar organiseren. Als een burger het echt niet zelf en met zijn sociale netwerk redt, dan zorgt de gemeente Loon op Zand voor ondersteuning.

BESLUIT:vast te stellen de:Verordening maatschappelijke ondersteuninggemeente Loon op Zand 2015Hoofdstuk1:BegrippenArtikel1.Begripsbepalingen1.In deze verordening wordt verstaan onder:

aanmeldformulier: een papieren dan wel digitaal formulier van de gemeente Loon op Zand dat kan worden gebruikt door de cliënt om een hulpvraag te melden aan het college. Hiermee wordt geen aanvraag ingediend voor een maatwerkvoorziening;

aanmelding: kenbaar maken van de hulpvraag aan het college als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;

algemeen gebruikelijke voorziening: voorziening die niet speciaal is bedoeld voor mensen met een beperking en die algemeen verkrijgbaar is en niet of niet veel duurder is dan vergelijkbare producten;

huisgenoot: iedere meerderjarige persoon met wie de cliënt duurzaam gemeenschappelijk een huishouden voert;

andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;

beleidsregels: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Loon op Zand;

besluit: Besluit maatschappelijke ondersteuning gemeente Loon op Zand;

bijdrage in de kosten: bijdrage als bedoeld in artikel 2.1.4, eerste lid, van de wet;

gemeenschappelijke ruimte: Tot een gebouw behorende ruimte waarop twee of meer woningen zijn aangewezen, bijvoorbeeld de hal of het trapportaal van een appartementencomplex;

goedkoopst compenserende oplossing: de algemene of individuele voorziening die naar objectieve maatstaven gemeten, van de geschikte oplossingen de meest goedkope, maar wel adequate ondersteuning biedt;

hoofdverblijf: de woonruimte waar de cliënt blijkens concrete feiten en omstandigheden zijn vaste woon- en verblijfplaats heeft en op welk adres deze persoon in de gemeentelijke basisadministratie staat ingeschreven, dan wel zal staan ingeschreven;

hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;

ingezetene: cliënt die hoofdverblijf heeft in de gemeente Loon op Zand;

onverwijld: zo spoedig mogelijk, doch in ieder geval binnen drie werkdagen;

persoonlijk plan: plan waarin de cliënt de omstandigheden, bedoeld in artikel 2.3.2, vierde lid, onderdelen a tot en met g van de wet, beschrijft en aangeeft welke maatschappelijke ondersteuning naar zijn mening het meest is aangewezen;

uitvoeringsbesluit: Uitvoeringsbesluit Wmo 2015;

wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015.

2.Voor de toepassing van deze verordening wordt onder de overige begrippen in deze verordening verstaan hetgeen de wet daaronder verstaat.Hoofdstuk2:Aanmelding, onderzoek en aanvraagArtikel2.Aanmelding hulpvraag1.Een hulpvraag kan door of namens een cliënt bij het college worden aangemeld.2.Het college bevestigt de ontvangst van een aanmelding al dan niet schriftelijk en maakt zo spoedig mogelijk een afspraak voor een gesprek.Artikel3.Cliëntondersteuning1.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen een beroep kunnen doen op kosteloze cliëntondersteuning, waarbij het belang van de cliënt uitgangspunt is.2.Het college wijst de cliënt en zijn mantelzorger voorafgaand het onderzoek, bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet, op de mogelijkheid om gebruik te maken van gratis cliëntondersteuning.Artikel4.Persoonlijk plan1.Het college nodigt de cliënt uit tot het indienen van een persoonlijk plan en stelt hem gedurende zeven dagen na de aanmelding in de gelegenheid het plan te overhandigen. Daarbij wordt de cliënt door het college gewezen op de mogelijkheid van cliëntondersteuning als genoemd in artikel 3. 2.Het college betrekt het persoonlijk plan bij het onderzoek als bedoeld in artikel 6 van deze verordening. Artikel5.Informatie en identificatie1.De cliënt dan wel diens vertegenwoordiger verschaft het college de gegevens en bescheiden die voor het onderzoek nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs de beschikking kan krijgen.2.Bij het onderzoek, bedoeld in artikel 7, stelt het college de identiteit van de cliënt vast aan de hand van een document als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht. Artikel6.Onderzoek

Een gesprek maakt deel uit van het onderzoek. Het gesprek wordt gevoerd met de cliënt zelf. Indien cliënt niet zelf het gesprek kan voeren, dan kan de cliënt zich laten vertegenwoordigen door zijn mantelzorger, zijn familie of een andere vertegenwoordiger.

Het college informeert de cliënt over de gang van zaken bij het gesprek, diens rechten en plichten en de vervolgprocedure en vraagt de cliënt toestemming om zijn persoonsgegevens te verwerken.

De factoren, genoemd in artikel 2.3.2, vierde lid, van de wet maken in ieder geval deel uit van het onderzoek en vormen de basis van het gesprek als bedoeld in het eerste lid.

Tijdens het gesprek wordt aan de cliënt dan wel diens vertegenwoordiger in begrijpelijke bewoordingen medegedeeld welke mogelijkheden bestaan om te kiezen voor een maatwerkvoorziening in natura of een persoonsgebonden budget en wat de gevolgen van die keuze zijn.

Als de hulpvraag genoegzaam bekend is, kan het college in overleg met de cliënt afzien van een gesprek.

Artikel7.Verslag1.Het college zorgt voor schriftelijke verslaglegging van het onderzoek indien dit noodzakelijk is.2.Binnen tien werkdagen na het gesprek verstrekt het college aan de cliënt een verslag van het onderzoek. 3.Opmerkingen of latere aanvullingen van de cliënt worden aan het verslag toegevoegd. Artikel8.Advisering1.Het college is bevoegd om, voor zover dit van belang kan zijn voor het onderzoek, degene door of namens wie een aanvraag is ingediend of als sprake is van gebruikelijke hulp de relevante huisgenoten:

op te roepen in persoon te verschijnen op een door het college te bepalen plaats en tijdstip en hem te bevragen.

op een door het college te bepalen plaats en tijdstip door een of meer daartoe aangewezen deskundigen te doen bevragen en/of onderzoeken.

2.Het college kan een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om advies vragen indien:

het een melding of aanvraag betreft van een persoon die niet eerder een voorziening heeft gehad c.q. met wie niet eerder een gesprek als bedoeld in artikel 6 is gevoerd.

het een melding of aanvraag betreft van een persoon die wel eerder een voorziening heeft gehad of een gesprek zoals bedoeld in artikel 6 heeft gevoerd, maar waarvan de medische omstandigheden zodanig zijn veranderd dat die gewijzigde omstandigheden de noodzaak van een voorziening of de soort van voorziening kunnen beïnvloeden.

het college dat overigens gewenst vindt.

Artikel9.Aanvraag1.Een aanvraag voor een maatwerkvoorziening kan pas worden gedaan nadat het onderzoek is uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is uitgevoerd binnen zes weken na de ontvangst van de melding.2.Een aanvraag voor een maatwerkvoorziening kan door of namens een cliënt schriftelijk bij het college worden ingediend. Een aanvraag wordt ingediend door middel van een door het college vastgesteld formulier.3.De cliënt die een aanvraag doet voor een maatwerkvoorziening, verstrekt het college desgevraagd terstond een document als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht.HOOFDSTUK3:MaatwerkvoorzieningArtikel10.Criteria voor maatwerkvoorziening1.Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:a.ter compensatie van de beperkingen als gevolg waarvan cliënt niet voldoende in staat is tot zelfredzaamheid of participatie en voor zover de cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het college niet kan verminderen of wegnemen

op eigen kracht;

met gebruikelijke hulp;

met mantelzorg;

met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk;

met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen; of

met gebruikmaking van algemene voorzieningen.

De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in het voorgaande hoofdstuk bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven, en/ofb.ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de samenleving van de cliënt met psychische of psychosociale problemen en de cliënt die de thuissituatie heeft verlaten, al dan niet in verband met risico’s voor zijn veiligheid als gevolg van huiselijk geweld, voor zover de cliënt deze problemen naar het oordeel van het college niet kan verminderen of wegnemen

op eigen kracht;

met gebruikelijke hulp;

met mantelzorg;

met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk;

met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen; of

met gebruikmaking van algemene voorzieningen.

De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in het voorgaande hoofdstuk bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het voorzien in de behoefte van de cliënt aan beschermd wonen of opvang en aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld zich zo snel mogelijk weer op eigen kracht te handhaven in de samenleving.2.Een maatwerkvoorziening is slechts mogelijk indien niet kan worden voldaan aan het gestelde in lid 1 of lid 2 en voor zover deze als de goedkoopst compenserende voorziening kan worden aangemerkt.Artikel11.Voorwaarden en weigeringsgronden1.Geen maatwerkvoorziening wordt verstrekt:

voor zover met betrekking tot de problematiek die in het gegeven geval aanleiding geeft voor de noodzaak tot ondersteuning, een voorziening op grond van een andere wettelijke bepaling bestaat;

voor zover de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk de beperkingen kan wegnemen;

voor zover de cliënt met gebruikmaking van algemene voorzieningen de beperkingen kan wegnemen;

indien de voorziening voor een persoon als cliënt algemeen gebruikelijk is;

indien het een voorziening betreft die de cliënt voorafgaand aan het indienen van de aanvraag zelf heeft bekostigd en waarvan niet meer is na te gaan of de betreffende voorziening op dat moment noodzakelijk was;

indien het een voorziening betreft die de cliënt na de melding en vóór datum van besluit heeft gerealiseerd of geaccepteerd, tenzij het college daarvoor schriftelijk toestemming heeft verleend of de noodzaak achteraf nog kan worden vastgesteld;

voor zover de aanvraag betrekking heeft op een voorziening die aan cliënt al eerder is verstrekt in het kader van enige wettelijke bepaling of regeling en de normale afschrijvingstermijn van de voorziening nog niet verstreken is, tenzij de eerder vergoede of verstrekte voorziening verloren is gegaan als gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt zijn toe te rekenen, of tenzij cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoetkomt in de veroorzaakte kosten;

voor zover deze niet in overwegende mate op het individu is gericht;

indien de cliënt tekortschietend besef van verantwoordelijkheid heeft betoond.

2.Geen maatwerkvoorziening gericht op zelfredzaamheid en participatie wordt verstrekt:

als deze niet langdurig noodzakelijk is;

indien de cliënt geen ingezetene is van de gemeente Loon op Zand.

3.Geen woningaanpassing wordt verstrekt:

voor zover de beperkingen voortvloeien uit de aard van de in de woning gebruikte materialen;

ten behoeve van hotels/pensions, trekkerswoonwagens, kloosters, tweede woningen, vakantie- en recreatiewoningen ADL-clusterwoningen en gehuurde kamers, met uitzondering van een voorziening voor verhuizing en inrichting;

voor zover het voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten betreft;

indien de noodzaak het gevolg is van een verhuizing waarvoor geen aanleiding bestaat op grond van beperkingen bij de zelfredzaamheid of participatie en er geen belangrijke reden voor verhuizing aanwezig is;

indien de cliënt niet is verhuisd naar de voor zijn of haar beperkingen op dat moment meest geschikte woning, tenzij daarvoor vooraf schriftelijk toestemming is verleend door het college.

Artikel12.Beschikking1.In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening, wordt aangegeven of deze als voorziening in natura of als persoonsgebonden budget wordt verstrekt.2.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura vermeldt de beschikking in ieder geval:

welke maatwerkvoorziening verstrekt wordt en wat het beoogde resultaat daarvan is;

hoe de voorziening wordt verstrekt;

de ingangsdatum en duur van de verstrekking;

of een bijdrage in de kosten verschuldigd is en de daarbij door het college gehanteerde uitgangspunten, zoals de kostprijs van de voorziening; en

indien van toepassing: welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.

3.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van een persoonsgebonden budget vermeldt de beschikking in ieder geval:

aan welk resultaat het persoonsgebonden budget kan worden besteed;

welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het persoonsgebonden budget;

wat de hoogte van het persoonsgebonden budget is en hoe dit tot stand is gekomen;

wat de duur is van de verstrekking waarop het persoonsgebonden budget ziet;

de wijze van verantwoording van de besteding van het persoonsgebonden budget, en

of een bijdrage in de kosten verschuldigd is en de daarbij door het college gehanteerde uitgangspunten, zoals de kostprijs van de voorziening.

Artikel13.Persoonsgebonden budget1.Het college verstrekt een persoonsgebonden budget in overeenstemming met artikel 2.3.6 van de wet.2.Het tarief voor een persoonsgebonden budget:a.is gebaseerd op een door de cliënt opgesteld plan over hoe hij het persoonsgebonden budget gaat besteden;b.is toereikend om effectieve en kwalitatief goede zorg in te kopen; enc.bedraagt ten hoogste de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate maatwerkvoorziening in natura.3.De hoogte van het persoonsgebonden budgetvoor een maatwerkvoorziening wordt bepaald op ten hoogste de kostprijs van de maatwerkvoorziening die de aanvrager op dat moment zou hebben ontvangen als de maatwerkvoorziening in natura zou zijn verstrekt. Als de naturaverstrekking een tweedehands voorziening betreft, wordt de kostprijs daarop gebaseerd, met een looptijd gelijk aan de verkorte termijn waarop de voorziening technisch is afgeschreven, rekening houdend met onderhoud en verzekering. Als de naturaverstrekking een nieuwe maatwerkvoorziening betreft, wordt de kostprijs daarop gebaseerd, rekening houdend met een eventueel door de gemeente te ontvangen korting en rekening houdend met onderhoud en verzekering.4.Een cliënt ten behoeve van wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, kan diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen onder de volgende voorwaarden betreffende het tarief betrekken van een persoon die behoort tot het sociale netwerk:a.deze persoon krijgt een lager tarief betaald voor zijn diensten dan door het college in het Besluit vastgestelde tarief. Dit lagere tarief wordt door het college in het Besluit vastgesteld;b.tussenpersonen of belangenbehartigers mogen niet uit het persoonsgebonden budget worden betaald.5.Een persoonsgebonden budget dient door de cliënt binnen zes maanden na toekenning te worden aangewend ten behoeve van het resultaat waarvoor het is verstrekt.6.Geen persoonsgebonden budget wordt verstrekt indien: a.bij dure (maatwerk)voorzieningen voor jeugdigen, waarbij vervanging en/of aanpassing frequent noodzakelijk is op basis van de te verwachten lichaamsgroei en/of lichaamsveranderingen;b.bij dure (maatwerk)voorzieningen, waarbij vervanging en/of aanpassing frequent noodzakelijk is op basis van de progressie van het ziektebeeld;c.als de omstandigheden van dien aard zijn, dat slechts tijdelijk gebruik van een voorziening te verwachten is; d.als de ondersteuning van een niet professionele zorgaanbieder waarvoor het persoonsgebonden budget aangewend zou worden, contra-geïndiceerd is. 7.Het college kan in het Besluit nadere regels stellen over de hoogte van het persoonsgebonden budget.Artikel14.Controle1.Het college onderzoekt, al dan niet steekproefsgewijs, of de verstrekte voorzieningen wordengebruikt of besteed ten behoeve van het doel waarvoor ze verstrekt zijn. Dit kan onderzocht worden aan de hand van het in artikel 13 lid 2 sub genoemde plan. 2.Het college kan in het Besluit nadere regels stellen met betrekking tot de controle op de2. besteding.Artikel15.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvordering

Op grond van artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet.

Op grond van artikel 2.3.10 van de wet kan het college een beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet herzien dan wel intrekken als het college vaststelt dat:

de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;

de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het persoonsgebonden budget is aangewezen;

de maatwerkvoorziening of het persoonsgebonden budget niet meer toereikend is te achten;

de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of het persoonsgebonden budget verbonden voorwaarden, of

de cliënt de maatwerkvoorziening of het persoonsgebonden budget niet of voor een ander doel gebruikt.

Een beslissing tot het verlenen van een persoonsgebonden budget kan worden ingetrokken als blijkt dat het persoonsgebonden budget binnen zes maanden na uitbetaling niet is aangewend voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de verlening heeft plaatsgevonden.

Als het college de beslissing op grond van het tweede lid, onder a, heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige gegevens door de cliënt opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn medewerking heeft verleend, geheel of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten onrechte genoten persoonsgebonden budget.

Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.

Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.

De eigenaar-bewoner die krachtens deze verordening een woningaanpassing heeft ontvangen die leidt tot waardestijging van de woning, dient bij verkoop van deze woning binnen een periode van zeven jaar na gereedmelding van de woningaanpassing:

deze verkoop van de woning onverwijld aan het college te melden; en

de kosten van de verstrekte woningaanpassing, volgens het in het Besluit

vastgelegde afschrijvingsschema, aan het college terug te betalen, dit onder aftrek van eventueel betaalde eigen bijdrage.HOOFDSTUK4:Bijdrage in de kostenArtikel16.Bijdrage in de kosten1.Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd:a.voor het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde cliëntondersteuning;b.voor een maatwerkvoorziening in natura dan wel een persoonsgebonden budget. 2.De bijdrage in de kosten overstijgt niet de kostprijs van de voorziening.3.De kostprijs van een maatwerkvoorziening in natura wordt bepaald:a.door een aanbesteding;b.na een consultatie in de markt, ofc.in overleg met de aanbieder.4.Bij een persoonsgebonden budget is de kostprijs van de goedkoopst compenserende voorziening gelijk aan het verstrekte bedrag.5.De bedragen en percentages die gelden voor een bijdrage in de kosten zijn gelijk aan de bedragen en percentages opgenomen in het uitvoeringsbesluit.6.De bedragen in de kosten voor opvang worden door de instelling die de opvang verleent vastgelegd en geïnd.7.De bedragen in de kosten voor beschermd wonen worden door het CAK vastgelegd en geïnd.8.Als een maatwerkvoorziening in natura of een persoonsgebonden budget wordt verstrekt ten behoeve van een woningaanpassing voor een minderjarige cliënt is de bijdrage in de kosten verschuldigd door:a.de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene tegen wie een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek gegrond verzoek is toegewezen, enb.degene die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag uitoefent voer een cliënt.9.In afwijking van het vorige lid is in ieder geval geen bijdrage verschuldigd indien de ouders van het gezag over de cliënt zijn ontheven of ontzet.HOOFDSTUK5:Kwaliteit en veiligheidArtikel17.Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning1.Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen, waaronder voldoende deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen, door:a.het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie van de cliënt;b.het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van zorg;c.erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun werkzaamheden in het kader van het leveren van voorzieningen handelen in overeenstemming met de professionele standaard.2.Het college kan nadere regels stellen over verdere eisen aan de kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid en het kunnen overleggen van een verklaring omtrent het gedrag van beroepskrachten daaronder begrepen.3.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de aanbieders, een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek en het zo nodig in overleg met de cliënt ter plaatse controleren van de geleverde voorzieningen.Artikel18.Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden1.Het college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder geval rekening met:a.de aard en omvang van de te verrichten taken;b.de voor de sector toepasselijke CAO-schalen in relatie tot de zwaarte van de functie;c.de redelijke toeslag voor overheadkosten;d.een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het personeel als gevolg van verlof, ziekte, scholing en werkoverleg; ene.kosten voor bijscholing van personeel.2.Het college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te leveren overige voorzieningen, in ieder geval rekening met:a.de marktprijs van de voorziening, en b.de eventuele extra taken die in verband met de voorziening van de leverancier worden gevraagd, zoals:i. aanmeten, leveren en plaatsen van de voorziening;ii. instructie over het gebruik van de voorziening;iii. onderhoud van de voorziening, en iv. verplichte deelname in bepaalde samenwerkingsverbanden.Artikel19.Meldingsregeling calamiteiten en geweld1.Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en geweldsincidenten bij de levering van een voorziening door een aanbieder en wijst een toezichthoudend ambtenaar aan.2.Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat zich heeft voorgedaan bij de verstrekking van een voorziening onverwijld aan de toezichthoudend ambtenaar.3.De toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1, van de wet, doet onderzoek naar de calamiteiten en geweldsincidenten en adviseert het college over het voorkomen van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld.HOOFDSTUK6:Waardering mantelzorgers en tegemoetkoming meerkostenArtikel20.Jaarlijkse waardering mantelzorgersHet college bepaalt bij nadere regeling waaruit de jaarlijkse blijk van waardering voor mantelzorgers van cliënten in de gemeente bestaat.Artikel21.Tegemoetkoming meerkosten of chronische problemenHet college verstrekt in overeenstemming met het beleidsplan op aanvraag aan personen met een beperking of chronische psychische of psychosociale problemen die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de participatie.HOOFDSTUK7:Klachten, medezeggenschap en inspraakArtikel22.Klachtenregeling1.Aanbieders dienen te beschikken over een regeling voor de afhandeling van klachten van cliënten ten aanzien van alle voorzieningen.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden zie het college toe op de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de aanbieders en een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek.Artikel23.Medezeggenschap1.Aanbieders dienen te beschikken over een regeling voor de medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder die voor de gebruikers van belang zijn ten aanzien van alle voorzieningen.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden zie het college toe op de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de aanbieders en een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek.Artikel24.Betrekken van ingezetenen bij het beleid1.Het college betrekt ingezetenen van de gemeente, waaronder in ieder geval cliënten of hunvertegenwoordigers, bij de voorbereiding van het beleid betreffende maatschappelijkeondersteuning, overeenkomstig de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet gestelderegels met betrekking tot de wijze waarop inspraak wordt verleend.2.Het college stelt ingezetenen vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen voor het beleidbetreffende maatschappelijke ondersteuning te doen, advies uit te brengen bij debesluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende maatschappelijkeondersteuning, en voorziet hen van ondersteuning om hun rol effectief te kunnen vervullen.3.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan periodiek overleg, waarbijzij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden, en dat zij worden voorzien van de vooreen adequate deelname aan het overleg benodigde informatie en ondersteuning.4.Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het tweede en derde lid.Artikel25.EvaluatieHet door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt minimaal eenmaal per 4 jaar geëvalueerd. Hetcollege zendt hiertoe telkens 4 jaar na de inwerkingtreding van de verordening aan de gemeenteraad een verslag over de doeltreffendheid en de effecten van de verordening in de praktijk. Deze eerste verordening heeft een werkingsduur van 2 jaar.Artikel26.Nadere regels en hardheidsclausule1.In gevallen, de uitvoering van deze verordening betreffend, waarin deze verordening niet voorziet, beslist het college. 2.Het college kan nadere regels stellen over de uitvoering van deze verordening.3.Het college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de cliënt afwijken van de bepalingen van deze verordening indien toepassing van de verordening tot onbillijkheden van overwegende aard leidt.Artikel27.Intrekking oude verordening en overgangsrecht1.De Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning gemeente Loon op Zand wordt ingetrokken.2.Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond van de Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning gemeente Loon op Zand, totdat het college een nieuw besluit heeft genomen.3.Aanvragen die zijn ingediend onder de Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning gemeente Loon op Zand en waarop nog niet is beslist bij het in werking treden van deze verordening, worden afgehandeld krachtens deze verordening.4.Van het in lid 3 gestelde kan ten gunste van de cliënt worden afgeweken.Artikel28.Inwerkingtreding en citeertitel

Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.

Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Loon op Zand 2015.

Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van de raad van de gemeente Loon op Zand, op 13 november 2014.De voorzitter, De griffier,TOELICHTING OP DE VERORDENINGArtikelsgewijze toelichting op de Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Loon op Zand 2015HOOFDSTUK 1: BegrippenArtikel 1. BegripsbepalingenAd. a Aanmeldformulier Een papieren dan wel digitaal formulier van de gemeente Loon op Zand dat kan worden gebruikt door de belanghebbende om het probleem. de vraag of de behoefte aan te melden aan het college. Hiermee wordt in principe geen aanvraag ingediend voor een Wmo-voorziening. Naar aanleiding van dit formulier wordt een gesprek geregeld of vindt een doorverwijzing plaats. Als het gesprek niet plaatsvindt kan het aanmeldformulier als aanvraag worden beschouwd.Ad. b AanmeldingEenieder kan zich melden bij zijn gemeente met een hulpvraag. Door het melden maakt de cliënt dehulpvraag aan het college kenbaar. In vervolg op deze melding zal het college in samenspraak met decliënt zo spoedig mogelijk een onderzoek (laten) instellen. Indien een ingezetene alleen informeertnaar bijvoorbeeld de beschikbaarheid van een algemene voorziening of kenbaar maakt gebruik tewillen maken van een algemene voorziening, is er geen aanleiding om een onderzoek in te stellen.Ad. c Algemeen gebruikelijke voorzieningHet is niet de bedoeling dat de gemeentelijke overheid voorzieningen verstrekt, waarvan gelet op deomstandigheden van de cliënt, aannemelijk is te achten dat deze daarover, ook als hij of zij geenbeperkingen had, zou (hebben kunnen) beschikken (zie o.a. CRvB 03-07-2001, nr. 00/764 WVG, CRvB 16-04-2008, nr. 06/4668 WVG, CRvB 14-07-2010, nr. 09/562 WVG en Rechtbank Arnhem 16-08-2012,nr. AWB 11/5564).Het college moet steeds onderzoeken of een voorziening ook algemeen gebruikelijk is voor de cliënt(zie CRvB 17-11-2009, nr. 08/3352 WMO). De beoordeling of sprake is van een algemeengebruikelijke voorziening voor de cliënt ziet op het beantwoorden van de vraag of de cliënt over devoorziening zou (hebben kunnen) beschikken als hij geen beperkingen zou hebben gehad. Bij diebeoordeling kunnen, zo blijkt uit de jurisprudentie, de volgende criteria een rol spelen:

Is de voorziening gewoon te koop?

Is de prijs van de voorziening vergelijkbaar met soortgelijke producten die algemeen

gebruikelijk worden geacht?

Is de voorziening specifiek voor personen met een beperking ontworpen?

Ad. d Huisgenoot Deze definitie spreekt voor zich.Ad. e Andere voorzieningDeze definitie spreekt voor zich.Ad. f BesluitDeze definitie spreekt voor zich.Ad. g Bijdrage in de kostenUit artikel 2.1.4 van de wet vloeit de bevoegdheid voort tot het vragen van een bijdrage in de kosten.Cliënten zullen voor hun ondersteuning, als de gemeente daarvoor kiest, een bijdrage moetenbetalen. Deze bijdrage kan, als het een maatwerkvoorziening betreft, afhankelijk worden gesteld vanhet inkomen en het vermogen. Op grond van artikel 2.1.4 lid 4 van de wet zijn bij AlgemeneMaatregel van Bestuur nadere regels (Uitvoeringsbesluit Wmo 2015) gesteld. Daarin is bepaald watde ruimte is die de gemeenteraad (het college bij delegatie door de gemeenteraad) heeft voor hetbepalen van de omvang van de eigen bijdrage. Ook voor een algemene voorziening kan eventueel een bijdrage van de cliënt in de kosten worden gevraagd (m.u.v. cliëntondersteuning), maar deze bijdrage kan, anders dan die voor een maatwerkvoorziening, niet inkomensafhankelijk zijn.Ad. h Gemeenschappelijke ruimteDeze definitie spreekt voor zich.Ad. i Goedkoopst compenserende oplossing Het gaat in eerste instantie om een compenserende oplossing, maar in tweede instantie om de goedkoopste. Dat betekent ook dat een mix van goedkopere maatwerkvoorzieningen mogelijk is in plaats van een dure, mits die adequaat zijn.Ad. j Hoofdverblijf Deze definitie spreekt voor zich.Ad. k HulpvraagDe hulpvraag is de behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2, lid 1 van de wet. Als iemand die behoefte heeft aan maatschappelijke ondersteuning zich tot het collegewendt, is het van belang dat allereerst wordt onderzocht wat de hulpvraag van betrokkene is.Wanneer de betrokkene zich voor het eerst meldt, is in veel gevallen niet op voorhand duidelijk of enin welke vorm het college in actie moet komen. Een zorgvuldig onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2lid 4 van de wet is noodzakelijk.Ad. l IngezeteneDe cliënt kan als hij ingezetene is van een gemeente in aanmerking komen voor eenmaatwerkvoorziening gericht op zelfredzaamheid en participatie (artikel 1.2.1 Wmo). Om voor eenmaatwerkvoorziening gericht op beschermd wonen en opvang in aanmerking te komen moet decliënt in ieder geval ingezetene van Nederland zijn, maar niet persé van de gemeente. Uit deMemorie van Toelichting volgt dat een ingezetene zich, voor een maatwerkvoorziening, moetwenden tot het college van de gemeente waar hij woont. De term 'wonen' is niet verder uitgelegd.Uit de jurisprudentie bij de Wmo 2007 (CRvB 22‐09‐2010, nr. 09/1743 WMO ) volgt dat het gaat omde feitelijke verblijfplaats, waarbij een inschrijving in het Brp belangrijk is maar niet doorslaggevend.Ad. m OnverwijldDe wet en deze verordening spreken op verschillende momenten van ‘onverwijld’. Het ligt altijd aande concrete omstandigheden van een zaak wat daaronder moet worden verstaan. Het is echter ookvan belang voor de cliënt dat hij een indruk heeft waar hij vanuit kan gaan. Dit tweede perspectiefzou men zodanig van belang kunnen vinden, dat deze passage in de verordening wordt opgenomen.Het komt de rechtszekerheid ten goede en laat binnen de drie werkdagen voldoende ruimte voormaatwerk.Ad. n Persoonlijk planIn het plan kan de cliënt – al dan niet tezamen met zijn persoonlijke netwerk ‐ de omstandigheden,bedoeld in artikel 2.3.2 lid 2 onderdelen a tot en met e van de wet, en de maatschappelijkeondersteuning die door hem wordt gewenst, beschrijven. De omstandigheden, bedoeld in artikel2.3.2 lid 2 onderdelen a tot en met e Wmo, worden onderzocht door het college. Doordat de cliënthieromtrent voorafgaand aan het onderzoek door het college een persoonlijk plan kan overleggen, ishet college direct bekend met de wijze waarop de cliënt zelf vorm wil geven aan zijn persoonlijkarrangement dat nodig is om zelfredzaam te kunnen zijn en te participeren. Door de cliënt eenpersoonlijk plan te laten opstellen, wordt de eigen regie en de betrokkenheid van het socialenetwerk van cliënten in de Wmo versterkt.Ad. o UitvoeringsbesluitDeze definitie spreekt voor zich.Ad. p Voorliggende voorzieningDeze definitie spreekt voor zich.Ad. q WetDeze definitie spreekt voor zich.HOOFDSTUK 2: Aanmelding, onderzoek en aanvraagArtikel 2. Aanmelding hulpvraagDe cliënt doet een melding van een behoefte aan maatschappelijke ondersteuning, de hulpvraag. Demelding is, zo blijkt uit de Memorie van Toelichting, niet gebonden aan een vorm of locatie. Demelding kan elektronisch of telefonisch worden gedaan bij het Servicecentrum. In het eerste lid van artikel 2 is nog eens benadrukt dat de melding het middel is van een cliënt om zijn hulpvraag bij het college neer te leggen en dat deze vormvrij is. De melding kan door of namens de cliënt worden gedaan, wat betekent dat ook iemand uit de omgeving van de cliënt als vertegenwoordiger kan optreden.Ingevolge artikel 2.3.2 lid 1 van de wet moet het college de ontvangst van een melding bevestigen. De melding, zal afhankelijk van de wijze waarop deze is ingediend, mondeling, schriftelijk of per e-mail worden bevestigd. Uit de Memorie van Toelichting blijkt verder dat het college het tijdstip van de melding moet registreren. Uit de wet noch uit de toelichting blijkt dat de bevestiging van de ontvangst van de melding schriftelijk moet.De melding van de hulpvraag wordt niet bevestigd, wanneer degene die de melding heeft gedaan aangeeft hier geen behoefte aan te hebben. Denk hierbij aan het voorbeeld dat naar aanleiding van een melding een persoon meteen kan worden doorverwezen naar een andere organisatie waar hij met zijn hulpvraag terecht kan. In het tweede lid van artikel 2 is opgenomen dat zo spoedig mogelijk een afspraak wordt gemaakt voor een gesprek. Onder zo spoedig mogelijk wordt verstaan dat binnen 2 weken na melding van de hulpvraag een afspraak voor het gesprek wordt ingepland . Tevens vindt het gesprek plaats binnen 2 weken na melding van de hulpvraag. Indien er sprake is van spoed bij een hulpvraag, dan vindt indien nodig dezelfde dag het gesprek plaats. Artikel 3. CliëntondersteuningDe verplichtingen die in dit artikel genoemd worden, zijn ook neergelegd in de artikelen 2.2.4, lid 1onderdeel a en 2.3.2 lid 3 van de wet. Met name het wijzen op de beschikbare cliëntondersteuningneemt een specifieke plek in, in de procedure na de melding. Cliëntondersteuning is gedefinieerd in artikel 1.1.1 van de wet. De cliëntondersteuning moet gratis zijn en er kan dan ook geen bijdrage in de kosten voor worden gevraagd.Artikel 4. Persoonlijk planDe verplichtingen voor het college die hier genoemd worden, zijn ook opgenomen in artikel 2.3.2 vande wet. Het persoonlijk plan is in de wet opgenomen door middel van een amendement (TK 2013-2014, 33841 nr. 70). Doordat de cliënt voorafgaand aan het onderzoek door het college een persoonlijk plan kan overleggen, is het college direct bekend met de wijze waarop de cliënt zelf vorm wil geven aan zijn persoonlijk arrangement dat nodig is om zelfredzaam te kunnen zijn en te participeren. Hiermee komt de regie bij de cliënt te liggen.Artikel 5. Informatie en identificatieOok voor deze bepaling geldt dat de verplichtingen al voortvloeien uit de wet, concreet de artikelen2.3.2 lid 7 en 2.3.4 lid 1. Analoog aan artikel 4:2 Awb, dat voor de aanvraagfase van een besluit regelt dat de aanvrager de nodige gegevens moet verstrekken, is met lid 1 van artikel 4 geregeld dat de cliënt daartoe ook in de voorafgaande onderzoeksfase gehouden is. In de Memorie van Toelichtingop artikel 2.3.4. lid 1 Wmo is beschreven welke documenten onder artikel 1 Wet op deidentificatieplicht vallen, zoals bedoeld in lid 2 van artikel 4.Artikel 6. OnderzoekHet onderzoek vormt de kern van de procedure. De wet beschrijft in artikel 2.3.2 lid 4 de zaken dietijdens het onderzoek aan bod moeten komen. Het gesprek wordt in de wet niet expliciet genoemd,maar impliciet wordt er vanuit gegaan dat persoonlijk contact tussen gemeente en cliënt plaatsvindt.In artikel 6 wordt benadrukt dat een gesprek deel uitmaakt van het onderzoek en dat het past in hetstelsel van deze Wmo dat daar de omgeving van de cliënt zoveel mogelijk bij betrokken wordt. In lid3 is bepaald dat de weergave van het onderzoek ook een verslag van het gesprek bevat. Dit kan eenbeknopte weergave zijn van hetgeen besproken is. Als de cliënt aangeeft geen prijs te stellen op hetontvangen van de weergave van het onderzoeksresultaat en/of het verslag kan verzending daarvanachterwege blijven. Artikel 7. VerslagDeze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en een zorgvuldige procedure en is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de wet opgenomen. Het eerste lid borgt dat altijd verslag wordt opgemaakt. Echter kan in sommige gevallen verslaglegging van het gesprek niet noodzakelijk zijn. Daarom is er voor gekozen dat verslaglegging van het gesprek alleen plaatsvindt op verzoek van de cliënt of indien de consulent verslaglegging van het gesprek nodig acht. De invulling van deze verslagplicht is vormvrij. Hierbij kan worden voortgeborduurd op de praktijk van de Wmo. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, p. 32-33) staat dat de gemeente aan de cliënt een weergave van de uitkomsten van het onderzoek verstrekt om hem in staat te stellen een aanvraag te doen voor een maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel schriftelijk. Een goede weergave maakt het voor de gemeente inzichtelijk om een juiste beslissing te nemen te nemen op een aanvraag en draagt bij aan een inzichtelijke communicatie met de cliënt. Uiteraard zal de weergave van de uitkomsten van het onderzoek variëren met de uitkomsten van het onderzoek. Zo zal de weergave van het onderzoek bijvoorbeeld heel beperkt kunnen zijn als de cliënt van mening is goed geholpen te zijn en de uitkomst is dat geen aanvraag van een maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Bij meer complexe onderzoeken zal uiteraard een uitgebreidere weergave noodzakelijk zijn. Desgewenst kan de gemeente de schriftelijke weergave van de uitkomsten van het onderzoek ook gebruiken als een met de cliënt overeengekomen plan (ondersteuningsarrangement of zorgplan) voor het bevorderen van zijn zelfredzaamheid en participatie waarin de gemaakte afspraken en de verplichtingen die daaruit voortvloeien, zijn vastgelegd. Het is in dat geval passend dat het college en de cliënt dit plan ondertekenen. Indien een persoonlijk plan is overhandigd, wordt dit plan ook opgenomen of toegevoegd aan het verslag.Soms kan een verslag al direct worden meegegeven, maar vaak zal dit toch nog moeten worden uitgewerkt of dient naar aanleiding van het gesprek een nader (medisch) onderzoek plaats te vinden. Het kan ook zijn dat na een gesprek de cliënt bijvoorbeeld nog onderzoekt wat er in zijn omgeving mogelijk is, bijvoorbeeld of hij met iemand kan meerijden om boodschappen te doen, of dat hij nog een aanvullende opmerking heeft. Daarom begint het tweede lid met de zinsnede “Binnen 10 werkdagen na het gesprek”. Deze 10 werkdagen is dan ook een streeftermijn. Indien de termijn van 10 werkdagen wordt overschreden, dan zal de cliënt hiervan op de hoogte worden gesteld tijdens het gesprek of op enig later moment. Artikel 8. AdviseringHet college kan, indien zij dat nodig acht, extern advies inwinnen indien dat voor de beoordeling van een aanvraag nodig is. Het is bij de adviesaanvraag van belang dat hierbij een heldere vraag of afgebakende opdracht wordt verstrekt, zodat duidelijk is voor de cliënt en de adviseur welk aanvullend onderzoek nodig is. In artikel 2.3.8, derde lid, van de wet is een medewerkingsplicht opgenomen. De cliënt of andere relevante personen zijn verplicht aan het college desgevraagd de medewerking te verlenen die redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van deze wet.Per hulpvraag beoordeelt de consulent of medisch advies noodzakelijk is. Bij een progressief ziektebeeld of bij medisch moeilijk te objectiveren aandoeningen moet er medisch advies worden ingewonnen. Ook bij twijfel over de toekenning van een maatwerkvoorziening ligt medisch advies voor de hand. De adviseur dient gebruik te maken van de systematiek zoals neergelegd in de International Classification of Functions, Disabilities and Impairments, de zogenaamde ICF classificatie. Het opvragen van medische gegevens bij de behandelende sector mag uitsluitend plaatsvinden met toestemming van de cliënt, dit ter waarborging van zijn privacy. Artikel 9. AanvraagIn het kader van de volgorde van de procedure herhaalt artikel 6 in lid 1 de wet: de aanvraag kan pasworden ingediend na het onderzoek of na het verstrijken van de zes wekentermijn. Artikel 2.3.5, lid1 van de wet maakt duidelijk dat de aanvraag ziet op een maatwerkvoorziening. Andere oplossingendie tot tevredenheid kunnen bijdragen aan zelfredzaamheid en maatschappelijke participatie kunnenzonder aanvraag en dus zonder beschikking worden ingezet. Met dit artikel wordt ook uitgewerkt de verplichting, neergelegd in artikel 2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a van de wet, waarin is bepaald dat de gemeenteraad bij verordening in ieder geval bepaalt op welke wijze wordt vastgesteld of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. HOOFDSTUK 3: MaatwerkvoorzieningArtikel 10. Criteria voor maatwerkvoorzieningIn dit artikel is het algemene afwegingskader dat in deze Wmo centraal staat nogmaals uiteengezet.De nadruk ligt, nog meer dan onder de Wmo 2007, op de eigen kracht en hulp van anderen. Demaatwerkvoorziening vormt slechts het sluitstuk van de maatschappelijke ondersteuning.In artikel 2.1.3 lid 2 onderdeel a van de wet is bepaald dat de raad bij verordening moet aangeven opbasis van welke criteria het college kan vaststellen of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voorzelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. In de memorie vantoelichting op deze bepaling (TK 2013-2014, 33 841, nr. 3, blz. 134) wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening op maatwerk aankomt. Gemeentelijke vrijheid is nodigomdat de behoeften van inwoners per gemeente kunnen verschillen en de sociale en fysiekeinfrastructuur per gemeente anders is. Ook het aanbod van algemene voorzieningen is niet in iederegemeente gelijk. Het is daarom niet mogelijk of wenselijk dat in de verordening limitatief wordtgeregeld welke maatwerkvoorzieningen zullen worden verstrekt. De gemeente moet wel aan dehand van geschikte en toepasbare criteria meer in detail en concreet nader afbakenen in welkegevallen iemand een maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit artikel is deze verplichting uitgewerkt.In lid 2 van dit artikel is bepaald dat het college kan volstaan met de goedkoopst compenserendevoorziening. Voorzieningen die in het kader van deze verordening worden verstrekt dienen naarobjectieve maatstaven gemeten zowel compenserend als de meest goedkope voorziening te zijn.Met nadruk wordt hierbij gesteld dat met het begrip compenserend bedoeld wordt: volgensobjectieve maatstaven nog toereikend. Eigenschappen die kostenverhogend werken zonder dat zijde voorziening meer adequaat maken, zullen in principe niet voor vergoeding in aanmerking komen.Daarbij kan een overweging zijn dat de bruikbaarheid van een voorziening niet alleen doortechnische en functionele aspecten bepaald wordt. Tevens is het denkbaar dat een product datduurder is dan een vergelijkbaar product, langer meegaat en dus uiteindelijk goedkoper is. Watbetreft het kwaliteitsniveau waarvan uitgegaan kan worden, moge het duidelijk zijn dat bij eenverantwoord, maar ook niet meer dan dat, niveau dient te worden aangesloten. Het is uiteraard welmogelijk een compenserende voorziening te verstrekken die duurder is dan de goedkoopstcompenserende voorziening, mits de belanghebbende bereid is het prijsverschil uit eigen middelente betalen. Het begrip goedkoopst compenserend geeft het college mogelijkheden tot sturen binnenhet beleid.Artikel 11. Voorwaarden en weigeringsgrondenIn rechtbankjurisprudentie is inmiddels herhaaldelijk bepaald dat afwijzingsgronden, wil er eenberoep op kunnen worden gedaan, een grondslag in de verordening moeten hebben (Rechtbank Gelderland 8-11-2013, nr. ZUT 12/1823). Ook in het kader van rechtszekerheid is hier iets voor te zeggen: bij het ontbreken van afwijzingsgronden of het hanteren van zeer ruime afwijzingsgronden is het voor de cliënt niet mogelijk om zijn rechtspositie te bepalen of te voorzien. Bovendien is met dit artikel invulling gegeven aan de verplichting van artikel 2.1.3, tweede lid onder a van de wet, omdat is aangegeven op grond van welke criteria iemand voor een maatwerkvoorziening in aanmerking kan komen.Ad. aDe wet kent niet een bepaling zoals die wel was opgenomen in artikel 2 van de Wmo 2007. Het isechter wel van belang om een duidelijke afbakening te hebben met andere wetten. Vandaar dat dezebepaling in de verordening is opgenomen. Voor zover er met betrekking tot de problematiek die inhet gegeven geval aanleiding geeft voor de noodzaak tot ondersteuning, een voorziening op grondvan een andere wettelijke bepaling bestaat, wordt er geen maatwerkvoorziening toegekend.Uit de jurisprudentie tot stand gekomen ten tijde van de Wmo 2007 volgt dat de cliënt aanspraakmoet hebben op de voorziening, om te kunnen spreken van een voorliggende voorziening (CRvB 09-11-2011, nr. 11/3583 WMO en CRvB 28-09-2011, nr. 10/2587 WMO). Dat wil niet zeggen dat cliëntde voorziening daadwerkelijk moet hebben, maar dat hij daarop aanspraak heeft. Er is geen sprakevan een voorliggende voorziening indien de voorziening op grond van een andere wettelijke bepalingis afgewezen (CRvB 03-08-2011, nr. 11/517 WMO) of indien vaststaat dat cliënt daarvoor niet inaanmerking komt (CRvB 19-04-2010, nr. 09/1082 WMO).Indien de voorziening op grond van een andere specifieke wettelijke regeling slechts gedeeltelijkvoor vergoeding in aanmerking komt, is er sprake van een voorliggende voorziening (CRvB 22-05-2013, nr. 10/6782 WMO). De cliënt kan dan niet voor het overige gedeelte van de kosten een beroepdoen op de Wmo.Ad. bDit betreft de herhaling van het algemene toetsingskader, zoals dat in de wet centraal staat. Door hethier te herhalen kan het dienst doen als afwijzingsgrond.Ad. cEen algemene voorziening gaat voor op verstrekking van een maatwerkvoorziening. Ook dit is eenuitvloeisel van het algemene toetsingskader van de wet. Het is hier opgenomen om dienst te doenals afwijzingsgrond.Ad. dHet is niet de bedoeling dat de gemeentelijke overheid voorzieningen verstrekt, waarvan gelet op deomstandigheden van de cliënt, aannemelijk is te achten dat deze daarover, ook als hij of zij geenbeperkingen had, zou (hebben kunnen) beschikken (zie o.a. CRvB 03-07-2001, nr. 00/764 WVG, CRvB16-04-2008, nr. 06/4668 WVG, CRvB 14‐07‐2010, nr. 09/562 WVG en Rechtbank Arnhem 16-08-2012, nr. AWB 11/5564).Het college moet steeds onderzoeken of een voorziening ook algemeen gebruikelijk is voor de cliënt(zie CRvB 17-11-2009, nr. 08/3352 WMO). De beoordeling of sprake is van een algemeengebruikelijke voorziening voor de cliënt ziet op het beantwoorden van de vraag of de cliënt over devoorziening zou (hebben kunnen) beschikken als hij geen beperkingen zou hebben gehad. Bij diebeoordeling kunnen, zo blijkt uit de jurisprudentie, de volgende criteria een rol spelen:

Is de voorziening gewoon te koop?

Is de prijs van de voorziening vergelijkbaar met soortgelijke producten die algemeen gebruikelijk worden geacht?

Is de voorziening specifiek voor personen met een beperking ontworpen?

Ad. eHier wordt gedoeld op de situatie dat de cliënt een voorziening aanvraagt nadat deze reeds door decliënt gerealiseerd of aangekocht is. Omdat het college dan geen mogelijkheden meer heeft devoorziening volgens het vastgestelde beleid te verstrekken, noch anderszins invloed heeft op de teverstrekken voorziening, kan in deze situatie de voorziening worden geweigerd. Door deze regelingwordt voorkomen dat een voorziening waar vroegtijdig mee is begonnen uiteindelijk nietovereenstemt met hetgeen het college als goedkoopst compenserende voorziening beschouwt.Ad. fIn dit onderdeel wordt aangegeven dat de aanvraag geweigerd kan worden als het gaat om eenvergoeding of verstrekking die reeds eerder heeft plaatsgehad, terwijl het de cliënt verwijtbaar is dathet middel verloren is gegaan, bijvoorbeeld door roekeloosheid of verwijtbare onachtzaamheid, dusniet indien de cliënt geen schuld treft. Ook hier kan de eigen verantwoordelijkheid van een cliënt eenrol spelen. Indien bijvoorbeeld in een woning een verstelbare keuken of een andere dure voorzieningis aangebracht heeft dit gevolgen voor de te verzekeren waarde van de opstal. Dit risico dient in deopstalverzekering gedekt te worden. Indien vervolgens bij brand blijkt dat de woning onvoldoendeverzekerd is, dan kan op dat moment geen beroep op deze verordening worden gedaan.Ad. gDe maatwerkvoorziening is gericht op een individuele cliënt. Het past hier niet om generiekevoorzieningen te treffen. Daarvoor zijn de algemene maatregelen en algemene voorzieningengeschikte instrumenten.Ad. hDe eigen verantwoordelijkheid van cliënten speelt een prominentere rol in de Wmo, getuigebijvoorbeeld CRvB 21-05-2012, nr. 11/5321 WMO. Onderdeel h is opgenomen om de eigenverantwoordelijkheid daadwerkelijk weer te geven in de verordening zodat het kan dienen alsbeoordelings- en afwijzingsgrond. De CRvB heeft herhaaldelijk (zo ook in de hier genoemdeuitspraak) geoordeeld dat de eigen verantwoordelijkheid binnen de Wmo een grote rol speelt.De in het tweede lid opgenomen gronden zijn specifiek van toepassing op maatwerkvoorzieningenter ondersteuning van de zelfredzaamheid en participatie.In het derde lid zijn enkele afwijzingsgronden opgenomen die specifiek zien op eenmaatwerkvoorziening die onder de Wmo 2007 zouden worden aangeduid met de term'woonvoorziening', een term die binnen de Wmo 2015 ook gebruikt kan worden.Artikel 12. BeschikkingDe cliënt moet op basis van de beschikking die hij ontvangt de informatie krijgen die nodig is om zijnrechtspositie te bepalen en te begrijpen. Hiervoor is nodig dat de beschikking de cliënt goed envolledig informeert. In dit artikel zijn de essentialia opgenomen die in ieder geval in de beschikkingmoeten worden opgenomen.Artikel 13. Persoonsgebonden budgetHet college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een pgb verstrekken. Als aan alle wettelijkevoorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een verplichting van het college worden gesproken.Echter kan het voorkomen dat bij een cliënt met een zeer progressief ziektebeeld al op voorhand vast staat dat binnen korte tijd vervanging van de maatwerkvoorziening nodig is of is er sprake van dat een cliënt nog groeit. In dergelijke situaties leent een persoonsgebonden budget zich in principe hier niet voor.Van belang is dat een pgb alleen wordt verstrekt indien de cliёnt dit gemotiveerd vraagt (zie artikel2.3.6, tweede lid, onder b). Met behoud van de motivatie-eis wordt geborgd dat duidelijk is dat hetde beslissing van de aanvrager zelf is om een pgb aan te vragen (zie de toelichting op amendementVoortman c.s., Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 103).In de volgende leden wordt gehoor gegeven aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder b, van de wet. Hierinstaat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke wijze de hoogte van een pgb wordtvastgesteld, waarbij geldt dat de hoogte toereikend moet zijn. In de memorie van toelichting(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 39) is vermeld dat de gemeente bijvoorbeeld kanbepalen dat het pgb niet hoger mag zijn dan een percentage van de kosten die voor de gemeenteverbonden zijn aan het verlenen van adequate ondersteuning in natura. Gemeenten hebbendaarmee ook de mogelijkheid om differentiatie aan te brengen in de hoogte van het pgb. Gemeenten kunnen verschillende tarieven hanteren voor verschillende vormen van ondersteuning en voor verschillende typen hulpverleners. Gemeenten kunnen bij het vaststellen van tarieven in deverordening bijvoorbeeld onderscheid maken tussen ondersteuning die wordt geleverd door hetsociale netwerk, door hulpverleners die werken volgens de kwaliteitsstandaarden en hulpverlenersdie dat niet doen (zoals werkstudenten, zzp’ers zonder diploma’s e.d.).Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb hoger zijn dande kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid, onder a, van de wet). De situatiewaarin het door de cliënt beoogde aanbod duurder is dan het aanbod van het college betekent dusniet bij voorbaat dat het pgb om die reden geheel geweigerd kan worden. Cliënten kunnen zelfbijbetalen wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan het door hetcollege voorgestelde aanbod. Het college kan het pgb slechts weigeren voor dat gedeelte datduurder is dan het door het college voorgestelde aanbod. Dit kan zich bijvoorbeeld voordoendoordat de gemeente vanwege inkoopvoordelen maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zalkunnen leveren dan wanneer iemand zelf ondersteuning inkoopt met een pgb. Daarbij kan gedachtworden aan vervoers- of opvangvoorzieningen.Een pgb is gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er minder overheadkostenhoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een pgb is in de verordening begrensd opde kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate door het college ingekochtemaatwerkvoorziening in natura.In het vijfde lid is geconcretiseerd welke termijn is verbonden aan de besteding van hetpersoonsgebonden budget. Dit dient de rechtszekerheid en voorkomt de situatie waarin het rechtoneindig open zou moeten staan.Ten aanzien van het zevende lid is van belang dat in de nota naar aanleiding van het verslag(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34) de regering heeft aangegeven dat onder dit socialenetwerk ook mantelzorgers kunnen vallen. Wel is de regering van mening dat de beloning van hetsociale netwerk in elk geval beperkt moet blijven tot die gevallen waarin het de gebruikelijke hulpoverstijgt en dit aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning leidt en aantoonbaardoelmatiger is. Overeenkomstig de huidige Wmo-praktijk met betrekking tot informele hulp wordthierbij in ieder geval gedacht aan diensten (zorg van mantelzorgers bijvoorbeeld). Informele hulp bijhulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen is minder goed denkbaar. Ingeval ookhiervoor een pgb wordt aangevraagd is voor gemeenten van belang dat slechts een pgb wordtverstrekt indien naar het oordeel van het college is gewaarborgd dat de in te kopen diensten,hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen veilig, doeltreffend en cliëntgerichtworden verstrekt (artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet). Bij het beoordelen van de kwaliteitals bedoeld in artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet weegt het college mee of de diensten,hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen in redelijkheid geschikt zijn voor het doelwaarvoor het persoonsgebonden budget wordt verstrekt (artikel 2.3.6, derde lid, van de wet).Artikel 14. ControleOp grond van artikel 2.3.6 vierde lid dienen in de verordening regels te worden gesteld over debestrijding van ten onrechte ontvangen van maatwerkvoorzieningen of persoonsgebonden budgetalsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet. Hiertoe voert het college periodiek controles uit naar het gebruik en de besteding van voorzieningen op grond van dezewet.Artikel 15. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvorderingDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3, vierde lid, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval regels worden gesteld voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet.Het eerste, tweede en vierde lid bevatten een herhaling van hetgeen al in de tekst van de wet is opgenomen (artikel 2.3.8, 2.3.10 en 2.4.1). Met opname van deze wettekst in de verordening wordt beoogd een compleet beeld te geven van de regels voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet.Het derde lid is een ‘kan’-bepaling. Een pgb wordt verstrekt met de bedoeling dat men daarmee een voorziening treft. Als binnen zes maanden na de beslissing tot het verstrekken van het pgb nog geen voorziening is getroffen, heeft het college de bevoegdheid om de beslissing geheel of gedeeltelijk in te trekken. Deze bepaling is te zien als een verbijzondering van de bepaling in het tweede lid, onder e (dat tevens op maatwerkvoorzieningen (in natura) ziet).In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de wet zijn regels voor het verhaal van kosten opgenomen en is de bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in geldswaarde) terugvorderen van een ten onrechte verstrekte maatwerkvoorziening of pgb. Hierbij is tevens bepaald dat het college het terug te vorderen bedrag bij dwangbevel kan invorderen. Uit de memorie van toelichting op artikel 2.4.1 (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 157) wordt duidelijk dat daarnaast de mogelijkheid blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug te vorderen; ‘omdat het niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening terug te vorderen, kan het college de waarde van de genoten maatwerkvoorziening uitdrukken in een bedrag dat voor terugvordering in aanmerking komt.’ In het vijfde en zesde lid zijn dan ook bepalingen opgenomen die het college de bevoegdheid geven tot terugvordering van in eigendom en in bruikleen verstrekte voorzieningen. In het zevende lid heeft als doel het door de eigenaar laten terugbetalen van een deel van de waardestijging, die het gevolg is van de Wmo-aanpassing van de eigen woning. De datum van de verkoop is daarbij bepalend, omdat op die datum reeds vaststaat wat de verkoopprijs van de woning en wat de meerwaarde ten gevolge van de aanpassing is. Het is aan het college om te bepalen of en in hoeverre in een concrete situatie gebruik van deze bepaling wordt gemaakt, gezien de afweging tussen de kosten (taxatie, administratieve lasten) in relatie tot de te verwachten baten.Artikel 16. Bijdrage in de kostenDe gemeente mag van cliënten een bijdrage in de kosten vragen voor maatwerkvoorzieningen innatura en in de vorm van een persoonsgebonden budget alsmede voor algemene voorzieningen. Voor de algemene voorzieningen geldt hierbij dat hiervoor een eigen bijdrage kan worden gevraagd, dit is afhankelijk van de soort algemene voorziening. In het tweede lid is het uitgangspunt benadrukt dat de bijdrage de kostprijs van de voorziening niet mag overstijgen: de gemeente mag geen winst maken op de bijdragen. In het derde en vierde lid is uiteengezet hoe de kostprijs tot stand komt. In het vijfde lid zijn de bedragen en percentages van het uitvoeringsbesluit van overeenkomstige toepassing verklaart. In lid 6 en lid 7 wordt bepaald welke instantie de bijdrage voor een maatwerkvoorziening in natura of in de vorm van een persoonsgebonden budget voor beschermd wonen en opvang vaststelt en int. In lid 8 en lid 9 is de mogelijkheid van artikel 2.1.5, om de bijdrage ook aan de ouders van minderjarige cliënten op te leggen, benut.HOOFDSTUK 5: Kwaliteit en veiligheidArtikel 17. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuningDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3, tweede lid, onder c,van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald welke eisen wordengesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid vanberoepskrachten daaronder begrepen.De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij de gemeente en deaanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te bepalen welke kwaliteitseisen wordengesteld aan aanbieders van voorzieningen. Die eisen zullen ook betrekking kunnen hebben op dedeskundigheid van het in te schakelen personeel. De regering benadrukt in de memorie vantoelichting op artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3)dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen 3.1 e.v. van de wet en die zich rechtstreeks totaanbieders richten, daarbij uitgangspunt zijn. De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordtverleend, biedt veel ruimte voor de gemeenten om in overleg met organisaties van cliënten enaanbieders te werken aan kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning.In het eerste lid is een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen uitgewerkt. Het in het derde lidgenoemde jaarlijkse cliëntervaringsonderzoek is verplicht op grond van artikel 2.5.1, eerste lid, vande wet.Artikel 18. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derdenHet college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de vaststelling van de rechten enplichten van de cliënt, door aanbieders laten verrichten (artikel 2.6.4, eerste lid, van de wet). Met hetoog op gevallen waarin dit ten aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij verordening regelsworden gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van eenvoorziening en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van dewet). Daarbij dient in ieder rekening gehouden te worden met de deskundigheid van deberoepskrachten en de arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de uitvoering worden in ditartikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het college bij het vaststellen van tarieven(naast de prijs) rekening dient te houden. Hiermee wordt bereikt dat een beter beeld ontstaat vanreële kostprijs voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren. Uitgangspunt is datde aanbieder kundig personeel inzet tegen de arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereistevaardigheden. Hiervoor is ten minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en dearbeidsvoorwaarden die daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hunwerkzaamheden aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Artikel 19. Meldingsregeling calamiteiten en geweldIn artikel 3.4, eerste lid, van de wet is bepaald dat de aanbieder bij de toezichthoudend ambtenaar,bedoeld in artikel 6.1 van de wet onverwijld melding doet van iedere calamiteit die bij deverstrekking van een voorziening heeft plaatsgevonden en van geweld bij de verstrekking van eenvoorziening. In artikel 6.1 van de wet is bepaald dat het college personen aanwijst die zijn belast methet houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de wet.In aanvulling op het bovenstaande regelt dit artikel dat er door het college een regeling wordtopgesteld over het doen van meldingen en dat de toezichthoudend ambtenaar deze meldingenonderzoekt en het college adviseert over het voorkomen van verdere calamiteiten en het bestrijdenvan geweld. Overeenkomstig het vierde lid kan het college bij nadere regeling bepalen welke verdereeisen gelden voor het melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een voorziening.HOOFDSTUK 6: Waardering mantelzorgers en tegemoetkoming meerkostenArtikel 20. Jaarlijkse waardering mantelzorgersDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6 van de wet. Hierin isopgenomen dat bij verordening wordt bepaald op welke wijze het college zorg draagt voor eenjaarlijkse blijk van waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de gemeente.Artikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de gemeente. Artikel 1.1.1 vande wet definieert een cliënt als een persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening,maatwerkvoorziening of pgb, of door of namens wie een melding is gedaan. Het gaat dus ook ommantelzorgers van cliënten die een hulpvraag hebben aangemeld, ook al is daar geen voorziening opbasis van deze wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de cliënt bepalend, zodat het dus ookmantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten wonen. Artikel 21. Tegemoetkoming meerkosten of chronische problemenIn Loon op Zand willen wij een compensatieregeling aanbieden aan mensen die aantoonbaar meerkosten hebben ten gevolge van een langdurige hoge zorgvraag en die in die kosten niet of niet volledig uit eigen inkomen en/ of vermogen kunnen voorzien. Dit is verder uitgewerkt in de memo “Wtcg en CER”. HOOFDSTUK 7: Klachten, medezeggenschap en inspraakArtikel 22. KlachtregelingIn het eerste lid is een bepaling over klachten ten aanzien van aanbieders opgenomen. Een dergelijkebepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3, tweede lid, onder e, van de wet, waarin is bepaalddat in de verordening in ieder geval wordt bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regelingvoor de afhandeling van klachten van cliënten is vereist. De aanbieder is ten aanzien van de in deverordening genoemde voorzieningen verplicht een klachtregeling op te stellen (artikel 3.2, eerstelid, onder a, van de wet).In de Memorie van Toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 57-58) staat dat cliënten in beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen niet aanstaat in de manier waarop zij zich bejegend voelen. De cliënt kan ontevreden zijn over het gedrag van een gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de wijze waarop een gesprek is gevoerd of over diens (vermeende) gebrek aan deskundigheid. Is de cliënt niet tevreden over een gedraging van de aanbieder, dan kan het ook gaan om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde maatschappelijke ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de medewerker of een bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of (on)bereikbaarheid van de aanbieder).Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk deze klacht eerst bij debetreffende aanbieder deponeren. Zij moeten erop kunnen vertrouwen dat de aanbieder de klachtsnel in behandeling neemt en de klacht ook snel afhandelt. Daar waar de afhandeling niet naar wensis, staat de weg naar de gemeente voor het indienen van de klacht open. In het tweede lid is een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt uitgevoerd.Artikel 23. MedezeggenschapDit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van de wet, waarin is bepaald dat inieder geval moet worden bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voormedezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor degebruikers van belang zijn, vereist is.In dit artikel gaat het dus om medezeggenschap van cliënten tegenover de aanbieder. Voorheenmoest de aanbieder voldoen aan de in de Wet klachtrecht cliënten en de Wet medezeggenschapcliënten zorginstellingen (Wmcz) gestelde regels. Onder de Wmcz werd inspraak tegenover deaanbieder reeds verwezenlijkt via de cliëntenraad. Onder de Wmo 2015 is het stellen van regelsgeheel aan gemeenten overgelaten. In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een regeling voor medezeggenschap dienen vast te stellen. De aanbieder is ten aanzien van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een medezeggenschapsregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder b, van de wet). In het tweede lid is een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt uitgevoerd.Artikel 24. Betrekken van ingezetenen bij beleidDeze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de wet. In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat er eenzelfde inspraakprocedure geldt voor het Wmo-beleid als op andere terreinen. De inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op ondersteuning. Onder vertegenwoordigers worden in ieder geval verstaan de Wmo-adviesraad, gehandicaptenplatform en andere organisaties die de belangen behartigen van cliënten met een beperking. Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling van demedezeggenschap vorm te geven.HOOFDSTUK 8: Overgangsrecht en slotbepalingenArtikel 25. EvaluatieOp grond van dit artikel moet het gemeentelijk beleid periodiek geëvalueerd te worden. Dat beleid omvat zowel het algemene beleid, zoals door de gemeenteraad neergelegd in de Verordening, als het uitvoeringsbeleid. Indien de evaluatie daartoe aanleiding geeft, dient de evaluatie te leiden tot aanpassing van de Verordening of het uitvoeringsbeleid. Er is opgenomen dat minimaal eenmaal per 4 jaren wordt geëvalueerd. Gezien de inwerkingtreding van de nieuwe Wmo 2015 is het verstandig om eerder te evalueren dan 2019. Verder moet de methodiek en de periode waarover de evaluatie toeziet duidelijk zijn en ook wat er geëvalueerd wordt. Dit om indien nodig bijsturing mogelijk te maken. Artikel 26. Nadere regels en hardheidsclausuleJuist omdat het in de Wmo om maatwerk gaat zal het college er niet aan ontkomen om, ook al is ereen zorgvuldige afweging gemaakt, uiteindelijk toch te beoordelen of deze afweging niet leidt totonbillijkheden van overwegende aard. Deze afweging zal minder vaak voorkomen dan in normaleomstandigheden te verwachten is, Immers, bij de afwegingen gaat het al om een zeer persoonlijkebeoordeling. Als desondanks die zeer persoonlijke afweging toch nog sprake is van een niet billijkesituatie is de hardheidsclausule een vangnet. Daarbij kan de aanvrager ook een beroep doen op dezeclausule. Wordt de hardheidsclausule vaker voor één onderwerp gebruikt dan kan men zich afvragenof het beleid terzake niet aangepast zou moeten worden.Artikel 27. Intrekking oude verordening en overgangsrechtDe wet zelf bevat overgangsrecht voor cliënten die vanuit de AWBZ overgaan naar de Wmo, zie deartikelen 8.1 tot en met 8.4. In dit artikel is het overgangsrecht op gemeentelijk niveau geregeld. Inhet tweede lid is duidelijk gemaakt dat bestaande rechten doorlopen, totdat een nieuwe beoordelingheeft plaatsgevonden. In het derde lid is als hoofdregel neergelegd dat aanvragen die nog bij hetcollege in behandeling zijn, op grond van deze verordening beoordeeld zullen worden. Omdat ditvoor de cliënt nadelige gevolgen kan hebben, is in het vierde lid bepaald dat de vorige verordeninggebruikt mag worden, als dit evident voordeliger is voor de cliënt en niet in strijd is met de wet. Dit moet voorkomen dat de cliënt gedupeerd is als zijn aanvraag enige tijd bij het college in behandeling is geweest en zijn rechtspositie door het tijdverloop wordt aangetast. Artikel 28. Inwerkingtreding en citeertitelDit artikel bepaalt de inwerkingtreding van deze verordening en legt vast hoe de verordening dient teworden aangehaald. InhoudsopgaveArtikel 1 Begripsbepalingen 3 Artikel 2 Melding hulpvraag 3Artikel 3 Cliëntondersteuning 3Artikel 4 Persoonlijk plan 3Artikel 5 Informatie en identificatie 4Artikel 6 Onderzoek 4Artikel 7 Verslag 4Artikel 8 Advisering 4Artikel 9 Aanvraag 4Artikel 10 Criteria voor maatwerkvoorziening 5Artikel 11 Voorwaarden en weigeringsgronden 5Artikel 12 Beschikking 6Artikel 13 Persoonsgebonden budget 6Artikel 14 Controle 7Artikel 15 Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvordering 7Artikel 16 Bijdragen in de kosten 8Artikel 17 Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning 8Artikel 18 Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden 8Artikel 19 Meldingsregeling calamiteiten en geweld 9Artikel 20 Jaarlijkse waardering mantelzorgers 9Artikel 21 Tegemoetkoming meerkosten beperking of chronische problemen 9Artikel 22 Klachtregeling 9Artikel 23 Medezeggenschap 9Artikel 24 Betrekken van ingezetenen bij het beleid 9Artikel 25 Evaluatie 10Artikel 26 Nadere regels en hardheidsclausule 10Artikel 27 Intrekking oude verordening en overgangsrecht 10 Artikel 28 Inwerkingtreding en citeertitel 10