CVDR346492_1Verordening Jeugdhulp 2015nlregelingDiemen2019-02-22DiemenDiemer Nieuws 11 december 2014Verordening Jeugdhulp 2015artikelen 2.9, 2.10, 2.12 [en 8.1.1, vierde lid,] van de Jeugdwet;gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-12-04De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012018-01-01OnbekendOnbekendGeenGeenVerordening Jeugdhulp 2015De raad van de gemeente Diemen gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 27
november 2014, besluitnummer 6 gelet op de artikelen 2.9, 2.10, 2.12
[en 8.1.1, vierde lid,] van de Jeugdwet;overwegende dat de Jeugdwet de verantwoordelijkheid voor het organiseren van
goede en toegankelijke jeugdhulp bij de gemeente heeft belegd, waarbij het
uitgangspunt is dat de verantwoordelijkheid voor het gezond en veilig
opgroeien van jeugdigen allereerst bij de ouders en de jeugdige zelf ligt;
en dat het noodzakelijk is om regels vast te stellen over de door het
college te verlenen maatwerkvoorzieningen en
algemene voorzieningen, met betrekking tot
de voorwaarden voor toekenning en de wijze van beoordeling van, en de
afwegingsfactoren bij een maatwerk voorziening, over de wijze waarop de
toegang tot en de toekenning van een maatwerk voorziening wordt afgestemd
met andere voorzieningen, de wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden
budget wordt vastgesteld, voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen
van een maatwerk voorziening of een persoonsgebonden budget alsmede misbruik
en oneigenlijk gebruik van de wet, en regels ter waarborging van een goede
verhouding tussen de prijs voor de levering van jeugdhulp of de uitvoering
van een kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering en de eisen die
worden gesteld aan de kwaliteit daarvan;overwegende dat het voorts wenselijk is te bepalen onder welke voorwaarden
degene aan wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de jeugdhulp kan
betrekken van een persoon die behoort tot diens sociale netwerk;besluit vast te stellen de Verordening jeugdhulpDiemen 20151.BegrippenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:
andere voorziening: voorziening anders
dan in het kader van de Jeugdwet, op het gebied van zorg, onderwijs,
maatschappelijke ondersteuning of werk en inkomen;
hulpvraag: behoefte van een jeugdige of zijn ouders aan jeugdhulp in
verband met opgroei- en opvoedingsproblemen, psychische problemen en
stoornissen, als bedoeld in artikel 2.3, eerste lid, van de
wet;
maatwerkvoorziening:
op de jeugdige of zijn ouders toegesneden voorziening als bedoeld in
artikel 2, tweede lid;
algemene voorziening: voorziening als
bedoeld in artikel 2, eerste lid;
pgb: persoonsgebonden budget als
bedoeld in artikel 8.1.1 van de wet, zijnde een door het college
verstrekt budget aan een jeugdige of zijn ouders, dat hen in staat
stelt de jeugdhulp die tot de maatwerk voorziening behoort van
derden te betrekken;
wet: Jeugdwet.
2.Vormen van jeugdhulp1.De volgende vormen van algemene voorzieningen
zijn beschikbaar: preventieve ondersteuning en ambulante jeugdhulp.
De volgende vormen van
maatwerkvoorzieningen zijn in elk
geval beschikbaar:
crisisopvang
forensische hulp
gesloten jeugdhulp
medisch kinderdagverblijf
specialistische ambulante opvoed- en opgroeihulp
pleegzorg
residentiële hulp in vrijwillig kader
(kortdurende) residentiële hulp voor jeugdigen met
verstandelijke beperkingen
specialistische behandeling en verzorging voor jeugdigen met
een beperking
specialistische GGZ voor jeugdigen
Het college stelt bij nadere regeling vast welke algemene en
maatwerkvoorzieningen op basis van het eerste en tweede lid
beschikbaar zijn.
3.Toegang maatwerkvoorzieningen (specialistische jeugdhulp)1.Het college draagt zorg voor de inzet van jeugdhulp na een verwijzing
door de huisarts, medisch specialist en jeugdarts naar een
jeugdhulpaanbieder, als en voor zover genoemde jeugdhulpaanbieder van
oordeel is dat inzet van jeugdhulp nodig is. 2.Het college legt de te verlenen maatwerkvoorziening, dan wel het
afwijzen daarvan, vast in een beschikking als bedoeld in artikel 5.
4.Toegang jeugdhulp via de gemeenteHet college stelt bij nadere regeling regels met betrekking tot de
voorwaarden voor toekenning en de wijze van beoordeling van, en de
afwegingsfactoren bij een maatwerkvoorziening. Het college geeft daarbij aan
op welke wijze hij jeugdigen en ouders informeert over de mogelijkheid en
het belang om in bepaalde gevallen een beroep op jeugdhulp te doen.5.Inhoud beschikking1.In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening wordt in
ieder geval aangegeven of de voorziening in natura of als pgb wordt
verstrekt en wordt tevens aangegeven hoe bezwaar tegen de beschikking
kan worden gemaakt.2.Bij het verstrekken van een voorziening in natura wordt in de
beschikking in ieder geval vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
hoe de voorziening wordt verstrekt, en
welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.
3.Bij het verstrekken van een voorziening in de vorm van een pgb wordt in
de beschikking in ieder geval vastgelegd:
voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;
wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is bedoeld;
de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb,
en
of het pgb mag worden besteed aan inzet door derden of iemand
uit het sociale netwerk, niet zijnde een professionele
hulpverlener.
4.Als sprake is van een te betalen ouderbijdrage worden de jeugdige of
zijn ouders daarover in de beschikking geïnformeerd.6.Regels voor PGB1.Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 8.1.1 van
de wet.2.De hoogte van een pgb wordt bepaald aan de hand van en tot het maximum
van de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate
individuele voorziening in natura.3.Het college kan nadere regels stellen over de wijze waarop de hoogte van
een pgb wordt vastgesteld.4.Het college bepaalt bij nadere regeling onder welke voorwaarden de
persoon aan wie een pgb wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken van
een persoon die behoort tot het sociale netwerk.7.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering1.Onverminderd artikel 8.1.2 van de wet doen een jeugdige of zijn ouders
op verzoek of onverwijld uit eigen beweging aan het college mededeling
van alle feiten en omstandigheden, waarvan hun redelijkerwijs duidelijk
moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een
beslissing aangaande een maatwerk voorziening. 2.Onverminderd artikel 8.1.4 van de wet kan het college een beslissing
aangaande een maatwerk voorziening herzien dan wel intrekken als het
college vaststelt dat:
de jeugdige of zijn ouders onjuiste of onvolledige gegevens
hebben verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige
gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;
de jeugdige of zijn ouders niet langer op de maatwerkvoorziening
of op het pgb zijn aangewezen;
de maatwerk voorziening of het pgb niet meer toereikend is te
achten;
de jeugdige of zijn ouders niet voldoen aan de voorwaarden van
de maatwerkvoorziening of het pgb, of
de jeugdige of zijn ouders de maatwerkvoorziening of het pgb
niet of voor een ander doel gebruiken dan waarvoor het is
bestemd.
3.Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a,
heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige
gegevens opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het college van degene
die opzettelijk onjuiste of onvolledige gegevens heeft verschaft geheel
of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten
maatwerkvoorziening of het ten onrechte genoten pgb.4.Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als
blijkt dat het pgb binnen 3 maanden na uitbetaling niet is aangewend
voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de verlening heeft
plaatsgevonden.5.Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de geleverde
zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van pgb’s.8.Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en uitvoerders
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclasseringHet college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij
de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te leveren
jeugdhulp of uit te voeren kinderbeschermingsmaatregelen of
jeugdreclassering, rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken;
de voor de sector toepasselijke CAO-schalen in relatie tot de
zwaarte van de functie;
een redelijke toeslag voor overheadkosten;
een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het
personeel als gevolg van verlof, ziekte, scholing en
werkoverleg;
kosten voor bijscholing van het personeel.
9.Vertrouwenspersoon1.Het college zorgt ervoor dat jeugdigen, ouders en pleegouders een beroep
kunnen doen op een onafhankelijke vertrouwenspersoon.2.Het college wijst jeugdigen en ouders erop dat zij zich desgewenst
kunnen laten bijstaan door een onafhankelijke vertrouwenspersoon.10.KlachtregelingHet college stelt een regeling vast voor afhandeling van klachten van
cliënten die betrekking hebben op de wijze van afhandeling van meldingen en
aanvragen als bedoeld in deze verordening.11.Inspraak en medezeggenschap1. Het college betrekt de ingezetenen van de gemeente bij de voorbereiding
van het beleid betreffende jeugdhulp overeenkomstig de krachtens artikel
150 van de Gemeentewet gestelde regels met betrekking tot de wijze
waarop inspraak wordt verleend.2.Het college stelt cliënten en vertegenwoordigers van cliëntgroepen
vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen voor het beleid betreffende
jeugdhulp te doen, advies uit te brengen bij de besluitvorming over
verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende jeugdhulp, en voorziet
hen van ondersteuning om hun rol effectief te kunnen vervullen.3.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan periodiek
overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden, en dat
zij worden voorzien van de voor een adequate deelname aan het overleg
benodigde informatie en ondersteuning.4.Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het tweede en
derde lid. 12.EvaluatieHet door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt in ieder geval eenmaal
per 4 jaar geëvalueerd en beschreven in een meerjarenbeleidsplan. Het
college zendt daarnaast 2 jaar na de inwerkingtreding van de verordening aan
de gemeenteraad een verslag over de effecten van de verordening in de
praktijk.13.Hardheidsclausule Het college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de belanghebbende
afwijkenvan de bepaling van deze verordening indien van toepassing van
de verordening tot onbillijkheden van overwegende aard leidt. 14.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening jeugdhulp Diemen
2015
Toelichting op de Verordening jeugdhulp Diemen 2015AlgemeenDe verordening Jeugdhulp Diemen 2015 geeft uitvoering aan de Jeugdwet. Deze wet
maakt onderdeel uit van de bestuurlijke en financiële decentralisatie naar
gemeenten van de jeugdzorg, de jeugd-ggz, de zorg voor verstandelijk beperkte
jeugdigen en de begeleiding en persoonlijke verzorging van jeugdigen. Daarnaast
wordt met deze wet een omslag gemaakt van een stelsel gebaseerd op een wettelijk
recht op zorg (aanspraak) naar een stelsel op basis van een voorzieningenplicht
voor gemeenten (voorziening), op een wijze zoals eerder is gebeurd met de Wet
maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Het wettelijke recht op jeugdzorg en
individuele aanspraken op jeugdzorg worden hierbij vervangen door een
voorzieningenplicht waarvan de aard en omvang in beginsel door de gemeente
worden bepaald. Het doel van het jeugdzorgstelsel blijft echter onverminderd
overeind: jeugdigen en ouders krijgen waar nodig tijdig bij hun situatie
passende hulp, met als beoogd doel ervoor te zorgen de eigen kracht van de
jongere en het zorgend en probleemoplossend vermogen van het gezin te
versterken.De Jeugdwet schrijft in de artikelen 2.9, 2.10 en 2.12 voor dat de gemeenteraad
per verordening in ieder geval regels opstelt:
over de door het college te verlenen individuele (hierna:
maatwerk) voorzieningen en overige
(hierna: algemene) jeugdhulp voorzieningen;
met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning, de wijze van
beoordeling van en de afwegingsfactoren bij een maatwerk
voorziening;
over de wijze waarop de toegang tot en de toekenning van een maatwerk
voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen op gebied van zorg,
onderwijs, maatschappelijke ondersteuning, werk en inkomen;
over de wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een maatwerk
voorziening of persoonsgebonden budget, alsmede van misbruik of
oneigenlijke gebruik van de Jeugdwet;
over de wijze waarop ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van
de Jeugdwet, en
ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering, waar het college ten
aanzien daarvan de uitvoering van de Jeugdwet door derden laat
verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te worden met de
deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
De verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad op
grond van artikel 2.2 van de Jeugdwet gelijktijdig met de verordening vast
stelt. In dit beleidsplan wordt het door het gemeentebestuur te voeren beleid
vastgelegd met betrekking tot preventie en jeugdhulp, de uitvoering van
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclassering. Toeleiding naar de jeugdhulpIn de verordening is onderscheid gemaakt tussen algemene (vrij-toegankelijke) en
maatwerk (niet vrij-toegankelijke) voorzieningen op het gebied van jeugdhulp
(zie artikel 2, eerste, respectievelijk tweede lid). Voor een deel van de
hulpvragen zal volstaan kunnen worden met een algemene voorziening. Hier kunnen
de jeugdige en zijn ouders gebruik van maken zonder dat zij daarvoor een
verwijzing of een besluit van de gemeente nodig hebben. De jeugdige en zijn
ouders kunnen zich voor deze jeugdhulp dus rechtstreeks tot de
jeugdhulpaanbieder wenden. Toegang tot maatwerkvoorzieningenToegang via de huisarts, de jeugdarts en de medisch
specialistDe Jeugdwet regelt daarnaast dat de jeugdhulp toegankelijk is na een verwijzing
door de huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist. Na een dergelijke
verwijzing staat echter nog niet vast welke specifieke behandelvorm van
jeugdhulp (dus bijvoorbeeld welke therapie) een jeugdige of zijn ouder precies
nodig heeft. Een jeugdige kan op dat moment terecht bij de jeugdhulpaanbieders
die de gemeente heeft ingekocht. In de praktijk zal het de jeugdhulpaanbieder
zelf zijn die op basis van zijn professionele autonomie na de verwijzing
beoordeelt welke voorziening precies nodig is (de behandelvorm), hoe vaak iemand
moet komen (de omvang) en hoe lang (de duur). Bij deze beoordeling dient de
jeugdhulpaanbieder zich te houden aan de afspraken die hij daarover met de
gemeente heeft gemaakt in het kader van de contract- of subsidierelatie.Deze
afspraken zien toe op hoe de gemeente haar regierol kan waarmaken en op de
omvang van het pakket. Deze afspraken zullen verder ook ingaan op hoe de artsen
en de gemeentelijke toegang goed van elkaar op de hoogte zijn van de
doorverwijzing of behandeling van een kind, zodat de integrale benadering rond
het kind en het principe van 1 gezin – 1 regisseur – 1 plan, met name bij
multiproblematiek, kan worden geborgd en er geen nieuwe ‘verkokering’ zal
plaatsvinden, waarbij professionals niet goed van elkaar weten dat zij bij het
gezin betrokken zijn. Daarnaast zal de jeugdhulpaanbieder rekening moeten houden
met de regels die de gemeente bij verordening heeft gesteld. Deze verordening
regelt welk aanbod van de gemeente alleen via verwijzing of met een besluit van
de gemeente toegankelijk is (zie artikel 2). Omdat de gemeente verder geen
nadrukkelijke rol speelt bij de toegang via de huisarts, de jeugdarts en de
medisch specialist, regelt deze slechts een enkel aspect met betrekking tot het
proces (zie artikel 3). Toegang via de gecertificeerde instelling, de kinderrechter, het
openbaar ministerie en de directeur of de selectiefunctionaris van de
justitiële jeugdinrichtingEen andere ingang tot de jeugdhulp is via de gecertificeerde instelling, de
kinderrechter (via een kinderbeschermingsmaatregel of een maatregel tot
jeugdreclassering), het openbaar ministerie en de directeur of de
selectiefunctionaris van de justitiële jeugdinrichting. De gecertificeerde
instelling is verplicht om bij de bepaling van de in te zetten jeugdhulp in het
kader van een door de rechter opgelegde kinderbeschermingsmaatregel of
jeugdreclassering te overleggen met de gemeente. Uiteraard kan bij dit overleg
een kostenafweging plaatsvinden. De gemeente is op haar beurt vervolgens
gehouden de jeugdhulp in te zetten die deze partijen nodig achten ter uitvoering
van de kinderbeschermingsmaatregel of de jeugdreclassering. Deze leveringsplicht
van de gemeente vloeit voort uit het feit dat uitspraken van rechters te allen
tijde moeten worden uitgevoerd om rechtsgelijkheid en rechtszekerheid te kunnen
garanderen. Ook hier geldt dat de gecertificeerde instelling in beginsel
gebonden is aan de jeugdhulp die de gemeente heeft ingekocht. Als de
kinderrechter een ondertoezichtstelling of gezagsbeëindiging uitspreekt, wijst
hij gelijktijdig in de beschikking de gecertificeerde instelling aan die de
maatregel gaat uitvoeren. Dit kan de rechter juist omdat de raad voor de
kinderbescherming in zijn verzoekschrift een concreet advies geeft over welke
gecertificeerde instelling de maatregel zou moeten uitvoeren. De raad voor de
kinderbescherming neemt een gecertificeerde instelling in zijn verzoekschrift op
die na overleg met de gemeente en gezien de concrete omstandigheden van het
geval hiervoor het meest geschikt lijkt. De raad voor de kinderbescherming is
verplicht om hierover met de gemeente te overleggen. Deze toegang wordt al in de
Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze verordening.Toegang via de advies- en meldpunt huiselijk geweld en
kindermishandeling (AMHK)Ten slotte vormt ook het AMHK een toegang tot onder andere jeugdhulp. Het AMHK
geeft advies over vermoedens en gevallen van huiselijk geweld en
kindermishandeling, onderzoekt indien nodig op basis van een melding of er
sprake is van kindermishandeling, motiveert zo nodig ouders tot accepteren van
jeugdhulp en legt daartoe contacten met de hulpverlening. Deze toegang wordt al
in de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze
verordening.PGBEen jeugdige of zijn ouder kan verschillende redenen afzien van een maatwerk
voorziening in natura. In dit geval kan een pgb worden aangevraagd (zie artikel
6). Artikelsgewijs1.BegripsbepalingenOnder het begrip ‘andere voorziening’ wordt in
deze verordening verstaan een voorziening die niet op grond van de Jeugdwet
wordt getroffen, maar in het kader van maatschappelijke ondersteuning,
onderwijs, werk en inkomen of zorg. Zie ook artikel 2.9, onder b, van de
wet. De maatwerkvoorzieningen en
algemene voorzieningen zijn opgenomen in
artikel 2. Hoe maatwerkvoorzieningen verkregen kunnen worden, is nader
geregeld in artikel 3.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet al een flink
aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze verordening. Deze
wettelijke definities zijn dan ook niet nogmaals opgenomen in de
verordening. Het betreft onder meer definities van centrale begrippen als
‘jeugdhulp’, ‘jeugdige’ en ‘ouder’. In de verordening gebruiken we de
begrippen jeugdige en ouder overeenkomstig de Jeugdwet. Indien mogelijk
aangeduid algemeen als ‘jeugdigen en ouders’ en specifiek veelal als ‘de
jeugdige of zijn ouders’. Gebruik van ‘of’ impliceert ook de betekenis ‘en’.
Met de aanduiding ‘de jeugdige of zijn ouders’ bedoelen we dus: de jeugdige
(van bijvoorbeeld 16 jaar of ouder) zelfstandig, de jeugdige met een of
beide ouders (in de definitie van artikel 1 van de wet: de gezaghebbend
ouder, adoptiefouder, stiefouder of een ander die een jeugdige als behorend
tot zijn gezin verzorgt en opvoedt, niet zijnde een pleegouder) (bij een
jeugdige tussen de 12 en de 16 jaar), of de ouders namens de jeugdige (bij
een jeugdige jonger dan 12 jaar). In artikel 1.1 van de wet is jeugdhulp als volgt gedefinieerd:1°. ondersteuning van en hulp en zorg, niet zijnde preventie, aan
jeugdigen en hun ouders bij het verminderen, stabiliseren, behandelen en
opheffen van of omgaan met de gevolgen van psychische problemen en
stoornissen, psychosociale problemen, gedragsproblemen of een
verstandelijke beperking van de jeugdige, opvoedingsproblemen van de
ouders of adoptiegerelateerde problemen;2°. het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijk verkeer
en van het zelfstandig functioneren van jeugdigen met een somatische,
verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke beperking, een chronisch
psychisch probleem of een psychosociaal probleem en die de leeftijd van
achttien jaar nog niet hebben bereikt, en3°. het ondersteunen bij of het overnemen van activiteiten op het
gebied van de persoonlijke verzorging gericht op het opheffen van een
tekort aan zelfredzaamheid bij jeugdigen met een verstandelijke,
lichamelijke of zintuiglijke beperking of een somatische of
psychiatrische aandoening of beperking, die de leeftijd van achttien
jaar nog niet hebben bereikt, met dien verstande dat de leeftijdgrens
van achttien jaar niet geldt voor jeugdhulp in het kader van
jeugdstrafrecht.Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
definitiebepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals:
‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid, van de Awb) en ‘beschikking’ (artikel
1:2 van de Awb). 2.Vormen van jeugdhulpDit artikel geeft een nadere uitwerking van de verplichte delegatiebepaling
van artikel 2.9, onder a, van de wet, waarin is bepaald dat de gemeente bij
verordening regels stelt over de door het college te verlenen
maatwerk (individuele) voorzieningen en
algemene (overige)
(jeugdhulp)voorzieningen. Uit de memorie van toelichting op de wet
(Kamerstukken II 2012/13, 33 684, nr. 3) komt naar voren dat de burger recht
heeft op een duidelijk beeld van het aanbod van voorzieningen binnen de
gemeente. Het begrip 'voorziening' is een lastig te vatten begrip. De wetgever waagt
zich dan ook niet aan een definitie, maar geeft wel in de memorie van
toelichting aan dat de door de gemeente te treffen voorziening zowel een
algemene, vrij toegankelijke voorziening kan zijn als een individuele
voorziening. Een individuele voorziening zal vaak betrekking hebben op meer
gespecialiseerde zorg. De gemeente bepaalt zelf welke hulp vrij toegankelijk
is en welke niet. Voor de niet vrij toegankelijke vormen van ondersteuning
zal door de gemeente of door de huisarts, medisch specialist of jeugdarts en
de jeugdhulpaanbieder (artikel 3) eerst beoordeeld moeten worden of de
jeugdige of zijn ouders deze ondersteuning daadwerkelijk nodig hebben. Voorzieningen in de zin van de Jeugdwet zijn gerelateerd aan de drieledige
wettelijke definitie van jeugdhulp (zie de toelichting op artikel 1). Een
voorziening kan derhalve een breed spectrum van verschillende soorten
ondersteuning, hulp en zorg omvatten. Een beschrijving is gewenst omdat de
wetgever gemeenten opdraagt ervoor te zorgen dat de burger zich een beeld
kan vormen van de voorzieningen in het kader van jeugdhulp.De gemeente Diemen heeft ervoor gekozen om als uitwerking van de verordening
beleidsregels vast te stellen waarin staat opgenomen welke algemene en
maatwerkvoorzieningen beschikbaar zijn onder artikel 2. De beleidsregels
zijn eenvoudiger aan te passen op veranderende omstandigheden en daarmee
wijzigingen in het voorzieningenaanbod. De beschikbare voorzieningen worden
gepubliceerd op de website. 3.Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of
jeugdartsIn artikel 2.6, eerste lid, onderdeel g, van de Jeugdwet is geregeld dat,
naast de gemeentelijk georganiseerde toegang tot jeugdhulp, ook de directe
verwijzingsmogelijkheid door de huisarts, medisch specialist en jeugdarts
naar de jeugdhulp blijft bestaan. Dit laatste geldt zowel voor de
vrij-toegankelijke (algemene) voorzieningen als de niet vrij-toegankelijke
(maatwerk) voorzieningen. Met een dergelijke verwijzing kan de jeugdige
rechtstreeks aankloppen bij de door de gemeente gecontracteerde
jeugdhulpaanbieder. In de praktijk zal het de jeugdhulpaanbieder
(bijvoorbeeld de jeugdpsychiater, de gezinswerker of orthopedagoog) zijn die
na de verwijzing (stap 1) beoordeelt welke jeugdhulp precies nodig is. Deze
bepaalt in overleg met de jeugdige of ouder daadwerkelijk de concrete
inhoud, vorm, omvang en duur van de benodigde jeugdhulp. Deze aanbieder
stelt dus feitelijk vast wat naar zijn oordeel de inhoud van de benodigde
voorziening dient te zijn en hij zal zijn oordeel mede baseren op de
protocollen en richtlijnen die voor een professional de basis van zijn
handelen vormen (stap 2). Het college legt de te verlenen maatwerk voorziening, dan wel het afwijzen
daarvan, vast in een beschikking. 4.Toegang jeugdhulp via de gemeenteDeze bepaling regelt de toegang van jeugdhulp via de gemeente en is
opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen. Dit alles ter
uitvoering van artikel 2.9, onder a, van de wet waarin is bepaald dat de
gemeente bij verordening in ieder geval regels stelt over de door het
college te verlenen maatwerkvoorzieningen en algemene voorzieningen, met
betrekking tot de voorwaarden voor toekenning en de wijze van beoordeling
van, en de afwegingsfactoren bij een individuele voorziening. Bij de
uitnodiging voor het gesprek waar de hulpvraag wordt bepaald worden
cliënten er op gewezen dat men desgewenst een vertegenwoordiger,
mantelzorger of familielid kan meenemen. Diemen heeft ervoor gekozen om de verdere uitwerking van dit artikel op te
nemen in de beleidsregels. 5.Inhoud beschikkingIndien een jeugdige of zijn ouders een formele aanvraag bij het college
indienen, artikel 3, tweede lid, een beschikking afgegeven wordt, dient het
college een schriftelijke beschikking op te stellen, waartegen zij bezwaar
en beroep op grond van de Awb kunnen indienen. Uitgangspunt van de wet is
dat de jeugdige of zijn ouders een voorziening in ‘natura’ krijgen. Indien
gewenst door de jeugdige of zijn ouders bestaat echter de mogelijkheid van
het toekennen van een pgb. Hierbij dient rekening te worden gehouden met de
voorwaarden die hieraan worden gesteld, zoals ook in artikel 5 staat
beschreven.Het derde lid bevestigt de regeling van deze onderwerpen in de Jeugdwet en
de Awb en is hier opgenomen in het belang van burgers om hen in de
verordening een zo compleet mogelijk beeld te geven van hun rechten en
plichten. In de beschikking wordt alleen ter informatie opgenomen dat een
ouderbijdrage is verschuldigd (vierde lid). De vaststelling en inning
geschiedt door het bestuursorgaan dat namens de gemeente met de inning is
belast. 6.Regels pgbBij nota van wijziging (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 11, artikel MM)
is de regeling in artikel 8.1.1 van de wet voor het pgb aangepast
(“gestandaardiseerd”) aan de verwante regelgeving met betrekking tot de
maatschappelijke ondersteuning (Wmo 2015), In deze regeling stond dat een
pgb slechts wordt verstrekt indien aan de in het derde lid gestelde
voorwaarden is voldaan. Bij amendement Bergkamp/Voortman (Kamerstukken II
2013/14 33 684, nr. 109) is het woord ‘slechts’ geschrapt omdat dit een
onnodige en overbodige inperking van het recht op een pgb leek te
suggereren. Bij amendement Bisschop en Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33
684, nr. 100) is het vijfde lid zo aangepast dat duidelijk is geworden dat
jeugdigen of hun ouders zelf kunnen bijbetalen wanneer het tarief van de
door hen gewenste aanbieder duurder is dan de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate door het college te bieden individuele voorziening in
natura. Het college kan het pgb slechts weigeren voor dat gedeelte dat
duurder is dan deze door het college te bieden individuele voorziening in
natura.In het eerste lid is een verwijzing opgenomen naar het centrale pgb-artikel
(8.1.1) van de wet. Dit lid is opgenomen teneinde in de verordening een
compleet beeld van rechten en plichten van de cliёnt te geven. In het eerste
lid is verankerd dat het college op grond van artikel 8.1.1 van de wet een
pgb kan verstrekken. Voor gemeenten is ondermeer van belang dat een pgb
slechts wordt verstrekt indien de jeugdige of zijn ouders gemotiveerd kunnen
aantonen dat de individuele voorziening die door een aanbieder wordt
geleverd, niet passend is (zie artikel 8.1.1, derde lid, onder b). Het tweede tot en met vierde lid berusten op artikel 2.9, onder c, van de
wet. In deze wetsbepaling staat dat in de verordening in ieder geval wordt
bepaald op welke wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld. In artikel 8.1.1, vijfde lid, onderdeel a, van de wet is bepaald dat het
college een pgb kan weigeren voor zover de kosten van het betrekken van de
jeugdhulp van derden hoger zijn dan de kosten van de individuele
voorziening. Zo wordt voorkomen dat inkoopvoordelen zouden wegvallen als te
veel personen zelf ondersteuning willen inkopen met een pgb. Een pgb is
gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er minder
overheadkosten hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een pgb
is in de verordening begrensd op de kostprijs van de in de betreffende
situatie goedkoopst adequate door het college ingekochte individuele
voorziening in natura. 7.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvorderingDeze bepaling is een uitwerking van de bij nota van wijziging ( Kamerstukken
II 2013/14 33 684, nr. 11, artikel D) ingevoegde verplichte
delegatiebepaling van artikel 2.9, onder d, van de wet, waarbij is bepaald
dat de gemeente bij verordening regels stelt voor de bestrijding van het ten
onrechte ontvangen van een individuele voorziening, alsmede van misbruik of
oneigenlijk gebruik van de wet. Ook deze bepaling beoogt het standaardiseren
met de regelgeving met betrekking tot de aan elkaar verwante
beleidsterreinen van jeugdhulp en maatschappelijke ondersteuning. Zie ook de
toelichting onder artikel 10. In de toelichting op de nota van wijziging is voorts vermeld dat het tot de
gemeentelijke verantwoordelijkheid behoort misbruik van de geboden
voorzieningen te voorkomen en, waar nodig, op te treden tegen onterecht
gebruik van individuele voorzieningen of persoonsgebonden budgetten. Een
zorgvuldig gebruik van collectieve middelen is wezenlijk voor het draagvlak
daarvan. De artikelen 8.1.2 tot en met 8.1.4 (oorspronkelijk genummerd:
8.1.1a tot en met 8.1.1c) zijn eveneens bij nota van wijziging en ter
standaardisering van de regelgeving aan het wetsvoorstel toegevoegd.Het eerste lid berust mede op artikel 8.1.2, eerste lid, van de wet. Ook de
overige onderdelen van artikel 8.1.2 en artikel 8.1.3 en 8.1.4 geven handen
en voeten aan de bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik en zijn
opgenomen in deze verordening. De wettekst van de artikelen 8.1.2 tot en met
8.1.4 is veelal beperkt tot de pgb. Waar mogelijk en zinvol, is dit ter
uitwerking van de delegatiebepaling in artikel 2.9, onder d, van de wet, in
de verordening uitgebreid tot de individuele voorziening in natura. Hiervoor
kan ook steun gevonden worden in de tekst van de toelichting op artikel
8.1.2, waarbij is vermeld dat de in het eerste lid geregelde
inlichtingenverplichting als uitgangspunt heeft dat van de jeugdige en zijn
ouders aan wie een individuele voorziening of een daaraan gekoppeld pgb is
verstrekt, verlangd kan worden dat ze voldoende gegevens en inlichtingen
verstrekken om het college in staat te stellen te beoordelen of het beroep
op die individuele voorziening of het daaraan gekoppelde pgb terecht is
gedaan. Indien het de jeugdige of zijn ouders redelijkerwijs duidelijk moet
zijn dat er feiten en omstandigheden, of daarin opgetreden wijzigingen, zijn
die van invloed kunnen zijn op de toekenning van de individuele voorziening
of het daaraan gekoppelde pgb, dienen zij dit onverwijld aan het college te
melden. Verstrekken zij niet onverwijld uit eigen beweging of op verzoek van
het college alle gevraagde inlichtingen en bewijsstukken, dan heeft dat
gevolgen voor de toekenning van de voorziening of het daaraan gekoppelde
pgb. Het college kan niet alleen bij een aanvraag, maar ook in andere stadia
concrete informatie en bewijsstukken van de belanghebbende vragen. Het tweede lid is geënt op artikel 8.1.4 van de wet. Ook
hier is de tot de pgb beperkte reikwijdte van artikel 8.1.4 van de wet op
grond van het bepaalde in artikel 2.9, onder d, van de wet uitgebreid tot de
individuele voorziening in natura. 8.Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en uitvoerders
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclasseringHet college kan de uitvoering van de Jeugdwet, met uitzondering van de
vaststelling van de rechten en plichten van de jeugdige of zijn ouders, door
aanbieders laten verrichten (artikel 2.11, eerste lid, van de Jeugdwet). Met
het oog op gevallen waarin dit ten aanzien van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering gebeurt, moeten bij
verordening regels worden gesteld ter waarborging van een goede verhouding
tussen de prijs voor de levering van jeugdhulp of de uitvoering van een
kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering en de eisen die worden
gesteld aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.12 va de Jeugdwet). Daarbij
dient in ieder rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de
beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat er alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee
het college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient
te houden. Hiermee wordt bereikt dat er een beter beeld ontstaat van reële
kostprijs voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten
uitvoeren. Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten
minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden
die daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun
werkzaamheden aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.9.VertrouwenspersoonIn artikel 2.6, eerste lid, onder f, van de wet is bepaald dat het college
ervoor verantwoordelijk is dat jeugdigen, hun ouders of pleegouders een
beroep kunnen doen op een vertrouwenspersoon. Met de vertrouwenspersoon
wordt een functionaris bedoeld zoals deze nu al werkzaam is binnen de
jeugdzorg. Onafhankelijkheid, beschikbaarheid en toegankelijkheid zijn
belangrijke factoren (wettelijke vereisten) voor een goede invulling van
deze functie. De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij
verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is toch in de
verordening opgenomen vanwege het in het belang om in de verordening een
compleet overzicht van rechten en plichten van jeugdigen en ouders te geven.
Bij algemene maatregel van bestuur (het Uitvoeringsbesluit Jeugdwet) zal een
nadere uitwerking worden gegeven van de taken en bevoegdheden van de
vertrouwenspersoon.10.KlachtregelingDit artikel regelt het gemeentelijke klachtrecht. Op grond van de Awb is de
gemeente verplicht tot een behoorlijke behandeling van mondelinge en
schriftelijke klachten over gedragingen van personen en bestuursorganen die
onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn. Hoofdstuk 9 van de Awb omvat uitvoerige regeling omtrent klachtbehandeling.
Hierin is ook het recht neergelegd om na de afhandeling van de klacht de
bevoegde ombudsman te verzoeken een onderzoek in te stellen.In de regel zal eerst de aanbieder worden aangesproken bij klachten over de
wijze van behandeling. De klachtmogelijkheid tegenover de aanbieder is
geregeld in artikel 4.2.1 e.v. van de wet. Pas wanneer dit klachtrecht niet
bevredigend is, of niet logisch, dan komt de gemeentelijke
klachtmogelijkheid in zicht.11.Inspraak en medezeggenschapIn dit artikel zijn bepalingen opgenomen over inspraak en medezeggenschap
bij de gemeente. De mogelijkheid tot inspraak en medezeggenschap tegenover
de aanbieder is al geregeld in artikel 4.2.4 e.v. van de wet. Regeling van de inspraak en medezeggenschap is verplicht op grond van
artikel 2.10 van de wet in samenhang met artikel 2.1.3, derde lid, van de
Wmo 2015. Ingevolge artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015 dient bij
verordening te worden bepaald op welke wijze ingezetenen worden betrokken
bij de uitvoering van deze wet.In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de
Gemeentewet vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt
gewaarborgd dat eenzelfde inspraakprocedure geldt voor het jeugdhulpbeleid
als op andere terreinen. De inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is
uitdrukkelijk de bedoeling van de wetgever, omdat iedereen op enig moment
aangewezen kan raken op ondersteuning. Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte
invulling van de medezeggenschap vorm te geven.12.EvaluatieDeze evaluatie is niet hetzelfde als de evaluatie die op centraal niveau zal
plaatsvinden, maar kan wel de daarin verzamelde gegevens benutten. 13.HardheidsclausuleDeze bepaling is opgenomen om in bijzondere gevallen af te wijken van de
verordening. Hierbij is uitgegaan van de hardheidsclausule van de
verordening maatschappelijke ondersteuning