CVDR346014_1Verordening Jeugdhulp Lochem 2015nlregelingLochem2019-05-01LochemDigitaal gemeenteblad en Berkelbode 15 oktober 2014Verordening jeugdhulp gemeente Lochem 2015Jeugdwet, artikelen 2.9, 2.10, 2.12 en 8.1.1 vierde lidgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-10-13De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012018-12-13nieuwe regeling2014-004815JeugdwetGeenGeenVerordening Jeugdhulp Lochem 2015DeraadvandegemeenteLochem;gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van
16 september 2014; gelet op de artikelen 2.9, 2.10, 2.12 en 8.1.1, vierde
lid,van de Jeugdwet;overwegende dat de Jeugdwet de verantwoordelijkheid voor het organiseren
van goede en toegankelijke jeugdhulp bij de gemeente heeft belegd,
waarbij het uitgangspunt is dat de verantwoordelijkheid voor het gezond
en veilig opgroeien van jeugdigen allereerst bij de ouders en de
jeugdige zelf ligt;en dat het noodzakelijk is om regels vast te stellen over de door het
college te verlenen individuele voorzieningen en overige voorzieningen,
met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning en de wijze van
beoordeling van, en de afwegingsfactoren bij een individuele
voorziening, over de wijze waarop de toegang tot en de toekenning van
een individuele voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen, de
wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld, voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
individuele voorziening of een persoonsgebonden budget alsmede misbruik
en oneigenlijk gebruik van de wet, en regels ter waarborging van een
goede verhouding tussen de prijs voor de levering van jeugdhulp of de
uitvoering van een kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering en
de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit daarvan;overwegende dat het voorts wenselijk is te bepalen onder welke
voorwaarden degene aan wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt,
de jeugdhulp kan betrekken van een persoon die behoort tot diens sociale
netwerk;besluit vast te stellen de VerordeningjeugdhulpLochem2015.1.BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:
andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de
Jeugdwet, op het gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke
ondersteuning of werk en inkomen;
hulpvraag: behoefte van een jeugdige of zijn ouders aan
jeugdhulp in verband met opgroei- en opvoedingsproblemen,
psychische problemen en stoornissen, als bedoeld in artikel 2.3,
eerste lid, van de wet;
individuele voorziening: op de jeugdige of zijn ouders
toegesneden voorziening als bedoeld in artikel 2, tweede lid, in
samenhang met de nadere regeling als bedoeld in Art. 2
lid.3;
overige voorziening: overige voorziening als bedoeld in artikel
2, eerste lid;
pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 8.1.1 van de
wet, zijnde een door het college verstrekt budget aan een
jeugdige of zijn ouders, dat hen in staat stelt de jeugdhulp die
tot de individuele voorziening behoort van derden te
betrekken;
wet: Jeugdwet.
2.Vormen van jeugdhulp
De volgende vormen van overige voorzieningen zijn beschikbaar:
Preventie/basiszorgHet gaat om de functies:
Informatie en advies;
Signalering;
Toeleiding naar vrij toegankelijke hulp (te
onderscheiden van de bevoegdheid om toegang te
verlenen);
Licht pedagogische hulpverlening;
Coördinatie van zorg (lichte, enkelvoudige
problematiek);
Basisdiagnostiek;
Toegangsfunctie (voor individuele voorzieningen);
Meldpunt Spoedeisende Zorg;
Advies en Meldpunt Huiselijk geweld en
Kindermishandeling (AMHK).
De volgende vormen van individuele voorzieningen zijn
beschikbaar:
) Voortgezette diagnostiek;
) Begeleiding/ambulante ulp;
) Crisishulp/crisisopvang;
) Dag- en deeltijdbehandeling (zonder verblijf);
) Pleegzorg;
) Verblijf 24-uurszorg;
) Verblijf
deeltijd;
) Jeugdzorg plus;
) Coördinatie;
) Jeugdbescherming;
) Jeugdreclassering.
Het college stelt bij nadere regeling vast welke overige
en individuele voorzieningen op basis van het eerste en
tweede lid beschikbaar zijn.
3Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of
jeugdarts1.Het college draagt zorg voor de inzet van een individuele
voorziening na een verwijzing door de huisarts, medisch specialist
en jeugdarts naar een jeugdhulpaanbieder, als en voor zover genoemde
jeugdhulpaanbieder van oordeel is dat inzet van jeugdhulp nodig
is.2.De huisarts, medisch specialist en jeugdarts stellen het college in
kennis van hun verwijzing van een jeugdige of zijn ouders naar een
jeugdhulpaanbieder.3.Het college legt de te verlenen individuele voorziening, dan wel het
afwijzen daarvan, vast in een beschikking als bedoeld in artikel
5.4.Toegang jeugdhulp via de gemeenteHet college stelt bij nadere regeling regels met betrekking tot de
voorwaarden voor de aanvraag, de toekenning en de wijze van beoordeling
van de individuele voorziening, de afwegingsfactoren bij een individuele
voorziening en de wijze waarop de toegang tot en de toekenning van een
individuele voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen. Het
college geeft daarbij aan op welke wijze hij jeugdigen en ouders
informeert over de mogelijkheid en het belang om in bepaalde gevallen
een beroep op jeugdhulp te doen.5.Inhoud beschikking1.In de beschikking tot verstrekking van een individuele voorziening
wordt in ieder geval aangegeven of de voorziening in natura of als
pgb wordt verstrekt en wordt tevens aangegeven hoe bezwaar tegen de
beschikking kan worden gemaakt.2.Bij het verstrekken van een voorziening in natura wordt in de
beschikking daarnaast in ieder geval vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
hoe de voorziening wordt verstrekt, en indien van
toepassing,
welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen
zijn.
3.Bij het verstrekken van een voorziening in de vorm van een pgb wordt
in de beschikking daarnaast in ieder geval vastgelegd:
voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het
pgb;
wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is
bedoeld, en
de wijze van verantwoording van de besteding van het
pgb.
4.Als sprake is van een te betalen ouderbijdrage worden de jeugdige of
zijn ouders daarover in de beschikking
geïnformeerd.6.Regels voor pgb1.Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 8.1.1
van de wet.2.De hoogte van een pgb wordt bepaald aan de hand van en tot het
maximum van de kostprijs van de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate individuele voorziening in natura.3.Het college kan onder meer nadere regels stellen over de wijze
waarop de hoogte van een pgb wordt vastgesteld.4.Het college bepaalt bij nadere regeling onder welke voorwaarden de
persoon aan wie een pgb wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken
van een persoon die behoort tot het sociale netwerk.7.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering
Onverminderd artikel 8.1.2 van de wet doen een jeugdige of zijn
ouders op verzoek of onverwijld uit eigen beweging aan het
college mededeling van alle feiten en omstandigheden, waarvan
hun redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze aanleiding
kunnen zijn tot heroverweging van een beslissing aangaande een
individuele voorziening.
Onverminderd artikel 8.1.4 van de wet kan het college een
beslissing aangaande een individuele voorziening herzien dan wel
intrekken als het college vaststelt dat:
de jeugdige of zijn ouders onjuiste of onvolledige
gegevens hebben verstrekt en de verstrekking van juiste
of volledige gegevens tot een andere beslissing zou
hebben geleid;
de jeugdige of zijn ouders niet langer op de individuele
voorziening of op het pgb zijn aangewezen;
de individuele voorziening of het pgb niet meer
toereikend is te achten;
de jeugdige of zijn ouders niet (meer) voldoen aan de
voorwaarden van de individuele voorziening of het pgb,
of
de jeugdige of zijn ouders de individuele voorziening of
het pgb niet of voor een ander doel gebruiken dan
waarvoor het is bestemd.
Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken
als blijkt dat het pgb binnen zes maanden na uitbetaling niet is
aangewend voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de
verlening heeft plaatsgevonden.
Als het college een beslissing op grond van het tweede lid,
onder a of e, of het derde lid, heeft ingetrokken, kan het
college van degene die opzettelijk onjuiste of onvolledige
gegevens heeft verschaft of het pgb niet of voor een ander doel
heeft gebruikt dan waarvoor het is bestemd, geheel of
gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten
individuele voorziening of het ten onrechte genoten pgb.
Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de
geleverde zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van pgb’s.
8.Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en uitvoerders
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclasseringHet college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding
bij de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te
leveren jeugdhulp of uit te voeren kinderbeschermingsmaatregelen of
jeugdreclassering, rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken;
de voor de sector toepasselijke CAO-schalen in relatie tot de
zwaarte van de functie;
een redelijke toeslag voor overheadkosten;
een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het
personeel als gevolg van verlof, ziekte, scholing en
werkoverleg;
kosten voor bijscholing van het personeel.
9.Vertrouwenspersoon1.Het college zorgt ervoor dat jeugdigen, ouders en pleegouders een
beroep kunnen doen op een onafhankelijke vertrouwenspersoon2.Het college wijst jeugdigen, ouders en pleegouders erop dat zij zich
desgewenst kunnen laten bijstaan door een onafhankelijke
vertrouwenspersoon.10.KlachtregelingHet college stelt een regeling vast voor de afhandeling van klachten van
jeugdigen en ouders die betrekking hebben de wijze van afhandeling van
meldingen en aanvragen als bedoeld in deze verordening.11.Inspraak en medezeggenschap1.Het college betrekt de ingezetenen van de gemeente bij de
voorbereiding van het beleid betreffende jeugdhulp overeenkomstig de
krachtens artikel 150 van de Gemeentewet gestelde regels met
betrekking tot de wijze waarop inspraak wordt verleend.2.Het college stelt cliënten en vertegenwoordigers van cliëntgroepen
vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen voor het beleid
betreffende jeugdhulp te doen, advies uit te brengen bij de
besluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende
jeugdhulp, en voorziet hen van ondersteuning om hun rol effectief te
kunnen vervullen.3.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan
periodiek overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen
aanmelden, en dat zij worden voorzien van de voor een adequate
deelname aan het overleg benodigde informatie en ondersteuning.4.Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het tweede
en derde lid.12.HardheidsclausuleHet college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de jeugdige of
zijn ouders afwijken van de bepalingen in deze verordening, als
toepassing van deze verordening tot onbillijkheden van overwegende aard
leidt.13Onvoorziene gevallenIn gevallen, de uitvoering van de verordening betreffende, waarin deze
verordening niet voorziet, beslist het college.14.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening jeugdhulp
gemeente Lochem 2015.
Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van de raad van de gemeente
Lochem op 13 oktober 2014.de voorzitter, de griffier,ToelichtingAlgemeenDeze verordening geeft uitvoering aan de Jeugdwet. Deze wet maakt onderdeel uit
van de bestuurlijke en financiële decentralisatie naar gemeenten van de
jeugdzorg, de jeugd-ggz, de zorg voor verstandelijk beperkte jeugdigen en de
begeleiding en persoonlijke verzorging van jeugdigen.Daarnaast wordt met deze wet een omslag gemaakt van een stelsel gebaseerd op een
wettelijk recht op zorg (aanspraak) naar een stelsel op basis van een
voorzieningenplicht voor gemeenten (voorziening), op een wijze zoals eerder is
gebeurd met de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Het wettelijke recht op
jeugdzorg en individuele aanspraken op jeugdzorg worden hierbij vervangen door
een voorzieningenplicht waarvan de aard en omvang in beginsel door de gemeente
worden bepaald (maatwerk). Het doel van het jeugdzorgstelsel blijft echter
onverminderd overeind: jeugdigen en ouders krijgen waar nodig tijdig bij hun
situatie passende hulp, met als beoogd doel ervoor te zorgen de eigen kracht van
de jongere en het zorgend en probleemoplossend vermogen van het gezin te
versterken.De Jeugdwet schrijft in de artikelen 2.9, 2.10 en 2.12 voor dat de gemeenteraad
per verordening in ieder geval regels opstelt:
over de door het college te verlenen individuele voorzieningen en
overige (jeugdhulp)voorzieningen;
met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning, de wijze van
beoordeling van en de afwegingsfactoren bij een individuele
voorziening;
over de wijze waarop de toegang tot en de toekenning van een individuele
voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen op gebied van zorg,
onderwijs, maatschappelijke ondersteuning, werk en inkomen;
over de wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een individuele
voorziening of persoonsgebonden budget, alsmede van misbruik of
oneigenlijke gebruik van de Jeugdwet;
over de wijze waarop ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van
de Jeugdwet, en
ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering, waar het college ten
aanzien daarvan de uitvoering van de Jeugdwet door derden laat
verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te worden met de
deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
Artikel 2.9 van de Jeugdwet biedt verder ruimte om met inachtneming van het
bepaalde bij of krachtens de Jeugdwet andere regels te stellen. Deze verordening
maakt hier spaarzaam gebruik van; om een meer compleet beeld te geven van de
rechten en plichten van burgers en de gemeente.Daarnaast kan op grond van artikel 8.1.1, vierde lid, bij verordening bepaald
worden onder welke voorwaarden de persoon aan wie een persoonsgebonden budget
wordt verstekt, de jeugdhulp kan betrekken van een persoon die behoort tot zijn
sociale netwerk.Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad op
grond van artikel 2.2 van de Jeugdwet eveneens dient vast te stellen. In dit
beleidsplan wordt het door het gemeentebestuur te voeren beleid vastgelegd met
betrekking tot preventie en jeugdhulp, de uitvoering van
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclassering.Toeleiding naar de jeugdhulpDe toeleiding naar de jeugdhulp kan op verschillende manieren plaatsvinden.Vrij toegankelijkIn de verordening is onderscheid gemaakt tussen overige (vrij-toegankelijke) en
individuele (niet vrij- toegankelijke) voorzieningen op het gebied van jeugdhulp
(zie artikel 2, eerste, respectievelijk tweede lid). Voor een deel van de
hulpvragen zal volstaan kunnen worden met een vrij-toegankelijke voorziening.
Hier kunnen de jeugdige en zijn ouders gebruik van maken zonder dat zij daarvoor
eenverwijzing of een besluit van de gemeente nodig hebben. De jeugdige en zijn
ouders kunnen zich voor deze jeugdhulp dus rechtstreeks tot de
jeugdhulpaanbieder wenden.Toegang jeugdhulp via de gemeenteOok kan een hulpvraag van een jeugdige of zijn ouder binnenkomen bij de
gemeente. De beslissing door de gemeente welke zorg een jeugdige of zijn ouder
precies nodig heeft, komt vervolgens tot stand in overleg met die jeugdige en
zijn ouders. In een gesprek tussen een door de gemeente ingezette deskundige en
de jeugdige en zijn ouders zal gekeken worden wat de jeugdige en zijn ouders
eventueel zelf of met behulp van hun netwerk kunnen doen aan het probleem. Als
aanvullend daarop een voorziening op het gebied van jeugdhulp nodig is, dan zal
eerst gekeken worden of dit een vrij-toegankelijke voorziening is of een niet
vrij-toegankelijke voorziening. Is het laatste het geval dan neemt deze
deskundige, namens het college, een besluit en verwijst hij de jeugdige door
naar de jeugdhulpaanbieder die volgens de deskundige de aangewezene is om de
betreffende problematiek aan te pakken.Toegang via de huisarts, de jeugdarts en de medisch
specialistDe Jeugdwet regelt daarnaast dat de jeugdhulp toegankelijk is na een verwijzing
door de huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist. Na een dergelijke
verwijzing staat echter nog niet vast welke specifieke behandelvorm van
jeugdhulp (dus bijvoorbeeld welke therapie) een jeugdige of zijn ouder precies
nodig heeft. Een jeugdige kan op dat moment terecht bij de jeugdhulpaanbieders
die de gemeente heeft ingekocht. In de praktijk zal het de jeugdhulpaanbieder
zelf zijn die op basis van zijn professionele autonomie na de verwijzing
beoordeelt welke voorziening precies nodig is (de behandelvorm), hoe vaak iemand
moet komen (de omvang) en hoe lang (de duur). Bij deze beoordeling dient de
jeugdhulpaanbieder zich te houden aan de afspraken die hij daarover met de
gemeente heeft gemaakt in het kader van de contract- of subsidierelatie. Deze
afspraken zien op hoe de gemeente haar regierol kan waarmaken en op de omvang
van het pakket. Deze afspraken zullen verder ook ingaan op hoe de artsen en de
gemeentelijke toegang goed van elkaar op de hoogte zijn van de doorverwijzing of
behandeling van een kind, zodat de integrale benadering rond het kind en het
principe van 1 gezin – 1 regisseur – 1 plan, met name bij multiproblematiek, kan
worden geborgd en er geen nieuwe ‘verkokering’ zal plaatsvinden, waarbij
professionals niet goed van elkaar weten dat zij bij het gezin betrokken zijn.
Daarnaast zal de jeugdhulpaanbieder rekening moeten houden met de regels die de
gemeente bij verordening heeft gesteld. Deze verordening regelt welk aanbod van
de gemeente alleen via verwijzing of met een besluit van de gemeente
toegankelijk is (zie artikel 2).Omdat de gemeente verder geen nadrukkelijke rol speelt in bij de toegang via de
huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist, regelt deze slechts een enkel
aspect met betrekking tot het proces (zie artikel 3). Artikel 9 en verder zijn
wel van overeenkomstige toepassing.Toegang via de gecertificeerde instelling, de kinderrechter, het openbaar
ministerie en de directeur of de selectiefunctionaris van de justitiële
jeugdinrichtingEen andere ingang tot de jeugdhulp is via de gecertificeerde instelling, de
kinderrechter (via een kinderbeschermingsmaatregel of een maatregel tot
jeugdreclassering), het openbaar ministerie en de directeur of de
selectiefunctionaris van de justitiële jeugdinrichting. De gecertificeerde
instelling is verplicht om bij de bepaling van de in te zetten jeugdhulp in het
kader van een door de rechter opgelegde kinderbeschermingsmaatregel of
jeugdreclassering te overleggen met de gemeente.Uiteraard kan bij dit overleg een kostenafweging plaatsvinden. De gemeente is op
haar beurt vervolgens gehouden de jeugdhulp in te zetten die deze partijen nodig
achten ter uitvoering van de kinderbeschermingsmaatregel of de
jeugdreclassering. Deze leveringsplicht van de gemeente vloeit voort uit het
feit dat uitspraken van rechters te allen tijde moeten worden uitgevoerd om
rechtsgelijkheid en rechtszekerheid te kunnen garanderen. Ook hier geldt dat de
gecertificeerde instelling in beginsel gebonden is aan de jeugdhulp die de
gemeente heeft ingekocht. Als de kinderrechter een ondertoezichtstelling of
gezagsbeëindiging uitspreekt, wijst hij gelijktijdig in de beschikking de
gecertificeerde instelling aan die de maatregel gaat uitvoeren. Dit kan de
rechter juist omdat de raad voor de kinderbescherming in zijn verzoekschrift een
concreet advies geeft over welke gecertificeerde instelling de maatregel zou
moeten uitvoeren. De raad voor de kinderbescherming neemt een gecertificeerde
instelling in zijn verzoekschrift op die na overleg met de gemeente en gezien de
concrete omstandigheden van het geval hiervoor het meest geschikt lijkt. De raad
voor de kinderbescherming is verplicht om hierover met de gemeente te
overleggen. Deze toegang wordt al in de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder
dus niet terug in deze verordening.Toegang via de advies- en meldpunt huiselijk geweld en kindermishandeling
(AMHK)Ten slotte vormt ook het AMHK een toegang tot onder andere jeugdhulp. Het AMHK
geeft advies over vermoedens en gevallen van huiselijk geweld en
kindermishandeling, onderzoekt indien nodig op basis van een melding of er
sprake is van kindermishandeling, motiveert zo nodig ouders tot accepteren van
jeugdhulp en legt daartoe contacten met de hulpverlening. Deze toegang wordt al
in de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze
verordening.ArtikelsgewijsArtikel 1. BegripsbepalingenOnder het begrip
‘anderevoorziening’
wordt in deze verordening verstaan een voorziening die niet op grond van de
Jeugdwet wordt getroffen, maar in het kader van maatschappelijke ondersteuning,
onderwijs, werk en inkomen of zorg. Zie ook artikel 2.9, onder b, van de wet. De
individuelevoorzieningenen
overigevoorzieningenzijn
opgenomen in artikel 2. Hoe individuele voorzieningen verkregen kunnen worden,
is nader geregeld in artikel 3 [e.v.].De definitie van ‘pgb’ is opgenomen omdat de afkorting
pgbin het spraakgebruik
inmiddels meer isingeburgerd dan voluit ‘persoonsgebonden budget’.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet al een flink
aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze verordening. Deze
wettelijke definities zijn dan ook niet nogmaals opgenomen in de verordening.
Het betreft onder meer definities van centrale begrippen als ‘jeugdhulp’,
‘jeugdige’ en ‘ouder’. In de verordening gebruiken we de begrippen jeugdige en
ouder overeenkomstig de Jeugdwet. Indien mogelijk aangeduid algemeen als
‘jeugdigen en ouders’ en specifiek veelal als ‘de jeugdige of zijn ouders’.
Gebruik van ‘of’ impliceert ook de betekenis ‘en’. Met de aanduiding ‘de
jeugdige of zijn ouders’ bedoelen we dus: de jeugdige (van bijvoorbeeld 16 jaar
of ouder) zelfstandig, de jeugdige met een of beide ouders (in de definitie van
artikel 1 van de wet: de gezaghebbend ouder, adoptiefouder, stiefouder of een
ander die een jeugdige als behorend tot zijn gezin verzorgt en opvoedt, niet
zijnde een pleegouder) (bij een jeugdige tussen de 12 en de 16 jaar), of de
ouders namens de jeugdige (bij een jeugdige jonger dan 12 jaar).In artikel 1.1 van de wet is jeugdhulp als volgt gedefinieerd:1°. ondersteuning van en hulp en zorg, niet zijnde preventie, aan
jeugdigen en hun ouders bij het verminderen, stabiliseren, behandelen en
opheffen van of omgaan met de gevolgen van psychische problemen en stoornissen,
psychosociale problemen, gedragsproblemen of een verstandelijke beperking van de
jeugdige, opvoedingsproblemen van de ouders of adoptiegerelateerde problemen;
2°. het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijk verkeer en van het
zelfstandig functioneren van jeugdigen met een somatische, verstandelijke,
lichamelijke of zintuiglijke beperking, een chronisch psychisch probleem of een
psychosociaal probleem en die de leeftijd van achttien jaar nog niet hebben
bereikt, en3°. het ondersteunen bij of het overnemen van activiteiten op het gebied
van de persoonlijke verzorging gericht op het opheffen van een tekort aan
zelfredzaamheid bij jeugdigen met een verstandelijke, lichamelijke of
zintuiglijke beperking of een somatische of psychiatrische aandoening of
beperking, die de leeftijd van achttien jaar nog niet hebben bereikt, met dien
verstande dat de leeftijdgrens van achttien jaar niet geldt voor jeugdhulp in
het kader van jeugdstrafrecht.Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
definitiebepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals: ‘aanvraag’
(artikel 1:3, derde lid, van de Awb) en ‘beschikking’ (artikel 1:2 van de
Awb).Artikel 2. Vormen van jeugdhulpDit artikel geeft een nadere uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van
artikel 2.9, onder a, van de wet, waarin is bepaald dat de gemeente bij
verordening regels stelt over de door het college te verlenen individuele
voorzieningen en overige (jeugdhulp)voorzieningen. Uit de memorie van
toelichting op de wet (Kamerstukken II 2012/13, 33 684, nr. 3) komt naar voren
dat de burger recht heeft op een duidelijk beeld van het aanbod van
voorzieningen binnen de gemeente.Het begrip 'voorziening' is een lastig te vatten begrip. De wetgever waagt zich
dan ook niet aan een definitie, maar geeft wel in de memorie van toelichting aan
dat de door de gemeente te treffen voorziening zowel een algemene, vrij
toegankelijke voorziening kan zijn als een individuelevoorziening. Een individuele voorziening zal vaak betrekking hebben op meer
gespecialiseerde zorg. De gemeente bepaalt zelf welke hulp vrij toegankelijk is
en welke niet. Voor de niet vrij toegankelijke vormen van ondersteuning zal door
de gemeente (artikel 4) of door de huisarts, medisch specialist of jeugdarts en
de jeugdhulpaanbieder (artikel 3) eerst beoordeeld moeten worden of de jeugdige
of zijn ouders deze ondersteuning daadwerkelijk nodig hebben.Voorzieningen in de zin van de Jeugdwet zijn gerelateerd aan de drieledige
wettelijke definitie van jeugdhulp (zie de toelichting op artikel 1). Een
voorziening kan derhalve een breed spectrum van verschillende soorten
ondersteuning, hulp en zorg omvatten. Een beschrijving is gewenst omdat de
wetgever gemeenten opdraagt ervoor te zorgen dat de burger zich een beeld kan
vormen van de voorzieningen in het kader van jeugdhulp.In 2.3. staat dat het college op grond van een nadere regeling vaststelt welke
overige en individuele voorzieningen op basis van het eerste en het tweede lid
beschikbaar zijn. Dit vormt een verdere uitwerking van de zorgvormen zoals
genoemd in 2.2.Voor de inkoop van de individuele voorzieningen worden de zorgvormen zoals
genoemd in 2.2:
voortgezette diagnostiek;
begeleiding/ambulante hulp
crisishulp/crisisopvang
dag- en deeltijdbehandeling (zonder verblijf)
pleegzorg
verblijf 24-uur zorg
verblijf deeltijd
jeugdzorg plus
coördinatie (omvangrijk coördinatietaak met verschillende vormen van
hulp en ondersteuning)
jeugdbescherming
jeugdreclassering
omgevormd tot de bouwstenen ‘cure’ (gericht op behandeling) en ‘care’ (gericht
op begeleiding en ondersteuning). In de huidige situatie (2014) is de
financieringssystematiek van deze zorgvormen onderling sterk verschillend. Zo
vindt de bekostiging plaats op grond van de Awbz, de Zvw of vanuit de provincie.
Er is sprake van DBC’s (diagnose behandel combinaties), ZZP’s
(zorgzwaartepakketten) en BKE’s (bekostigingseenheden). Ook de hoogte van de
tarieven is onderling verschillend.De gemeenten in de regio Midden-IJssel/ Oost-Veluwe willen toegroeien naar een
sturingssystematiek die eenduidig is voor de verschillende sectoren, om op die
manier zowel inhoudelijke winst als efficiencyvoordelen te behalen. De
sturingssystematiek met de bouwstenen cure en care is de stip op de horizon. In
2016 wordt dit systeem volledig ingevoerd. In 2015 wordt een eerste stap gezet
naar deze nieuwe sturingssystematiek. Daarvoor worden de huidige zorgvormen,
producten en prijzen in de Awbz, de Zvw en de provinciale jeugdzorg zoveel als
mogelijk omgezet in het kader van de bouwstenen.Binnen de bouwstenen care en cure wordt een onderscheid gemaakt naar licht,
middel en zwaar. Het onderscheidend vermogen daarin is de mate van complexiteit
van de hulpvraag en/of de duur van de behandeling. Binnen de bouwsteen bepaalt
de jeugdhulpaanbieder samen met de jeugdige en zijn ouders welke jeugdhulp
precies nodig is.De nadere uitwerking hiervan zal worden vastgelegd in de nadere regeling.Artikel 3 Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of
jeugdartsIn artikel 2.6, eerste lid, onderdeel g, van de Jeugdwet is geregeld dat, naast
de gemeentelijk georganiseerde toegang tot jeugdhulp, ook de directe
verwijzingsmogelijkheid door de huisarts, medisch specialist en jeugdarts naar
de jeugdhulp blijft bestaan. Dit laatste geldt zowel voor de vrij- toegankelijke
(overige) voorzieningen als de niet vrij-toegankelijke (individuele)
voorzieningen. Met een dergelijke verwijzing kan de jeugdige rechtstreeks
aankloppen bij de jeugdhulpaanbieder. In de praktijk zal het de
jeugdhulpaanbieder (bijvoorbeeld de jeugdpsychiater, de gezinswerker of
orthopedagoog) zijn die na de verwijzing (stap 1) beoordeelt welke jeugdhulp
precies nodig is. Deze bepaalt in overleg met de jeugdige of ouder daadwerkelijk
de concrete inhoud, vorm, omvang en duur van de benodigde jeugdhulp. Deze
aanbieder stelt dus feitelijk vast wat naar zijn oordeel de inhoud van de
benodigde voorziening dient te zijn en hij zal zijn oordeel mede baseren op de
protocollen en richtlijnen die voor een professional de basis van zijn handelen
vormen. Zie ook de algemene toelichting.Omdat de gemeente verantwoordelijk is voor de levering van de voorziening, en
omdat de gemeente een regierol heeft in het geheel van hulpverlening rondom de
jeugdige en ouders, moet een dergelijke verwijzing bij de gemeente bekend zijn
en door de gemeente worden bekrachtigd. Met andere woorden; het is de arts die
kan aangeven dat een individuele voorziening nodig is, maar het is de gemeente
die het formele besluit dient te nemen.Het college legt de te verlenen individuele voorziening, dan wel het afwijzen
daarvan, in alle gevallen vast in een beschikking aan de jeugdige of zijn
ouders. De individuele beschikking biedt duidelijkheid en rechtsbescherming voor
de jeugdige en ouders. Het proces rond de afgifte van de beschikking zal zodanig
worden ingericht, dat het geen vertragende factor vormt voor de daadwerkelijk
start van de hulpverlening.Artikel 4. Toegang jeugdhulp via de gemeenteDeze bepaling regelt de toegang van jeugdhulp via de gemeente en is opgenomen om
een zorgvuldige procedure te waarborgen. Dit alles ter uitvoering van artikel
2.9, onder a, van de wet waarin is bepaald dat de gemeente bij verordening in
ieder geval regels stelt over de door het college te verlenen individuele
voorzieningen en overige voorzieningen, met betrekking tot de voorwaarden voor
de aanvraag, de toekenning en de wijze van beoordeling van, en de
afwegingsfactoren bij een individuele voorziening en over de wijze waarop de
toegang tot en de toekenning van een individuele voorziening wordt afgestemd met
andere voorzieningen.Artikel 5. Inhoud beschikkingIndien de jeugdige of zijn ouders een formele aanvraag bij het college indienen
of er overeenkomstig artikel 3, tweede lid, een beschikking afgegeven wordt,
dient het college een schriftelijke beschikking op te stellen, waartegen zij
bezwaar en beroep op grond van de Awb kunnen indienen. Uitgangspunt van de wet
is dat de jeugdige of zijn ouders een voorziening in ‘natura’ krijgen. Indien
gewenst door de jeugdige of zijn ouders bestaat echter de mogelijkheid van het
toekennen van een pgb.Het eerste lid bevestigt de regeling van deze onderwerpen in de Jeugdwet en de
Awb en is hier opgenomen in het belang van burgers om hen in de verordening een
zo compleet mogelijk beeld te geven van hun rechten en plichten. De mogelijkheid
om bezwaar in te dienen tegen de beschikking en ook de daarop volgende
mogelijkheid van beroep bij de rechter is geregeld in de Awb en geldt in
beginsel voor alle beschikkingen. Indien een jeugdige of zijn ouders in bezwaar
en beroep willen gaan, hebben zij op grond van de Awb het recht op het indienen
van een aanvraag, waarmee een voor bezwaar en beroep vatbaar besluit kan worden
uitgelokt. Ook de weigering, of het te lang uitblijven van een beschikking,
geeft de burger op grond van de Awb de ingang van bezwaar en beroepIn de beschikking wordt alleen ter informatie opgenomen dat een ouderbijdrage is
verschuldigd (vierde lid). De vaststelling en inning geschiedt door het
bestuursorgaan dat namens de gemeente met de inning is belast.Artikel 6. Regels pgbBij nota van wijziging (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 11, artikel MM) is
de regeling in artikel8.1.1 van de wet voor het pgb aangepast (“gestandaardiseerd”) aan de verwante
regelgeving met betrekking tot de maatschappelijke ondersteuning (Wmo 2015), In
deze regeling stond dat een pgb slechts wordt verstrekt indien aan de in het
derde lid gestelde voorwaarden is voldaan. Bij amendement Bergkamp/Voortman
(Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 109) is het woord ‘slechts’ geschrapt omdat
dit een onnodige en overbodige inperking van het recht op een pgb leek te
suggereren. Bij amendement Bisschop en Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33 684,
nr. 100) is het vijfde lid zo aangepast dat duidelijk is geworden dat jeugdigen
of hun ouders zelf kunnen bijbetalen wanneer het tarief van de door hen gewenste
aanbieder duurder is dan de in de betreffende situatie goedkoopst adequate door
het college te bieden individuele voorziening in natura. Het college kan het pgb
slechts weigeren voor dat gedeelte dat duurder is dan deze door het college te
bieden individuele voorziening in natura.In het eerste lid is een verwijzing opgenomen naar het centrale pgb-artikel
(8.1.1) van de wet. Dit lid is opgenomen teneinde in de verordening een compleet
beeld van rechten en plichten van de cliёnt te geven. In het eerste lid is
verankerd dat het college op grond van artikel 8.1.1 van de wet een pgb kan
verstrekken. Als aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs
van een verplichting van het college worden gesproken (zie ook de tekst van
artikel 8.1.1, eerste lid: “Indien de jeugdige of zijn ouders dit wensen …”).
Voor gemeenten is ondermeer van belang dat een pgb slechts wordt verstrekt
indien de jeugdige of zijn ouders gemotiveerd kunnen aantonen dat de individuele
voorziening die door een aanbieder wordt geleverd, niet passend is (zie artikel
8.1.1, derde lid, onder b).]Het tweede tot en met vierde lid berust op artikel 2.9, onder c, van de wet. In
deze wetsbepaling staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op
welke wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld.Artikel 7. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvorderingDeze bepaling is een uitwerking van de bij nota van wijziging ( Kamerstukken II
2013/14 33 684, nr. 11, artikel D) ingevoegde verplichte delegatiebepaling van
artikel 2.9, onder d, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij
verordening regels stelt voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van
een individuele voorziening, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de
wet. Ook deze bepaling beoogt het standaardiseren met de regelgeving met
betrekking tot de aan elkaar verwante beleidsterreinen van jeugdhulp en
maatschappelijke ondersteuning. Zie ook de toelichting onder artikel 10.In de toelichting op de nota van wijziging is voorts vermeld dat het tot de
gemeentelijke verantwoordelijkheid behoort misbruik van de geboden voorzieningen
te voorkomen en, waar nodig, op te treden tegen onterecht gebruik van
individuele voorzieningen of persoonsgebonden budgetten. Een zorgvuldig gebruik
van collectieve middelen is wezenlijk voor het draagvlak daarvan. De
artikelen8.1.2 tot en met 8.1.4 (oorspronkelijk genummerd: 8.1.1a tot en met 8.1.1c) zijn
eveneens bij nota van wijziging en ter standaardisering van de regelgeving aan
het wetsvoorstel toegevoegd.Het eerste lid berust mede op artikel 8.1.2, eerste lid, van de wet. Ook de
overige onderdelen van artikel 8.1.2 en artikel 8.1.3 en 8.1.4 geven handen en
voeten aan de bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik en zijn opgenomen
in deze verordening. De wettekst van de artikelen 8.1.2 tot en met 8.1.4 is
veelal beperkt tot de pgb. Waar mogelijk en zinvol, is dit ter uitwerking van de
delegatiebepaling in artikel 2.9, onder d, van de wet, in de verordening
uitgebreid tot de individuele voorziening in natura. Hiervoor kan ook steun
gevonden worden in de tekst van de toelichting op artikel 8.1.2, waarbij is
vermeld dat de in het eerste lid geregelde inlichtingenverplichting als
uitgangspunt heeft dat van de jeugdige en zijn ouders aan wie een individuele
voorziening of een daaraan gekoppeld pgb is verstrekt, verlangd kan worden dat
ze voldoende gegevens en inlichtingen verstrekken om het college in staat te
stellen te beoordelen of het beroep op die individuele voorziening of het
daaraan gekoppelde pgb terecht is gedaan. Indien het de jeugdige of zijn ouders
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat er feiten en omstandigheden, of daarin
opgetreden wijzigingen, zijn die van invloed kunnen zijn op de toekenning van de
individuele voorziening of het daaraan gekoppelde pgb, dienen zij dit onverwijld
aan het college te melden. Verstrekken zij niet onverwijld uit eigen beweging of
op verzoek van het college alle gevraagde inlichtingen en bewijsstukken, dan
heeft dat gevolgen voor de toekenning van de voorziening of het daaraan
gekoppelde pgb. Het college kan niet alleen bij een aanvraag, maar ook in andere
stadia concrete informatie en bewijsstukken van de belanghebbende vragen.Het tweede lid is geënt op artikel 8.1.4 van de
wet.Ook hier is de tot de pgb beperkte reikwijdte
van artikel 8.1.4 van de wet op grond van het bepaalde in artikel 2.9, onder d,
van de wet uitgebreid tot de individuele voorziening in natura.Artikel 8. Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en
uitvoerders kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclasseringHet college kan de uitvoering van de Jeugdwet, met uitzondering van de
vaststelling van de rechten en plichten van de jeugdige of zijn ouders, door
aanbieders laten verrichten (artikel 2.11, eerste lid, van de Jeugdwet). Met het
oog op gevallen waarin dit ten aanzien van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering gebeurt, moeten bij
verordening regels worden gesteld ter waarborging van een goede verhouding
tussen de prijs voor de levering van jeugdhulp of de uitvoering van een
kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering en de eisen die worden gesteld
aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.12 va de Jeugdwet). Daarbij dient in ieder
rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de
toepasselijke arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat er alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het
college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te
houden. Hiermee wordt bereikt dat er een beter beeld ontstaat van reële
kostprijs voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren.
Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten
minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die
daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden
aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Artikel 9. VertrouwenspersoonIn artikel 2.6, eerste lid, onder f, van de wet is bepaald dat het college
ervoor verantwoordelijk is dat jeugdigen, hun ouders of pleegouders een beroep
kunnen doen op een vertrouwenspersoon. Met de vertrouwenspersoon wordt een
functionaris bedoeld zoals deze nu al werkzaam is binnen de jeugdzorg.
Onafhankelijkheid, beschikbaarheid en toegankelijkheid zijn belangrijke factoren
(wettelijke vereisten) voor een goede invulling van deze functie.De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij
verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is toch in de
verordening opgenomen vanwege het in het belang om in de verordening een
compleet overzicht van rechten en plichten van jeugdigen en ouders te geven. Bij
algemene maatregel van bestuur (het Uitvoeringsbesluit Jeugdwet) zal een nadere
uitwerking worden gegeven van de taken en bevoegdheden van de
vertrouwenspersoon.Artikel 10. KlachtregelingDit artikel regelt het gemeentelijke klachtrecht. De gemeente is al op grond van
de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke behandeling van mondelinge
en schriftelijke klachten over gedragingen van personen en bestuursorganen die
onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn. Gelet op het van toepassing
zijnde hoofdstuk 9 van de Awb, waarin een uitvoerige regeling omtrent
klachtbehandeling is gegeven, en ook het recht is neergelegd om na de
afhandeling van de klacht de bevoegde ombudsman te verzoeken een onderzoek in te
stellen, kan in deze verordening met een enkele bepaling worden volstaan.In de regel zal eerst de aanbieder worden aangesproken bij klachten over de
wijze van behandeling. De klachtmogelijkheid tegenover de aanbieder is geregeld
in artikel 4.2.1 e.v. van de wet. Pas wanneer dit klachtrecht niet bevredigend
is, of niet logisch, bijvoorbeeld bij gedragingen van gemeenteambtenaren, dan
komt de gemeentelijke klachtmogelijkheid in zicht.Artikel 11. Inspraak en medezeggenschapIn dit artikel zijn bepalingen opgenomen over inspraak en medezeggenschap bij de
gemeente. De mogelijkheid tot inspraak en medezeggenschap tegenover de aanbieder
is al geregeld in artikel 4.2.4e.v. van de wet.Regeling van de inspraak en medezeggenschap is verplicht op grond van artikel
2.10 van de wet in samenhang met artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015. In
artikel 2.10 (in de redactie van de Nota van wijziging op het wetsvoorstel Wmo
2015 van 12 maart 2014, kamerstukken II 22841, nr. 35) worden de artikelen
2.1.3, derde lid, en 2.5.1 (jaarlijks cliëntervaringsonderzoek) van de Wmo 2015
van overeenkomstige toepassing verklaard. Ingevolge artikel 2.1.3, derde lid,
van de Wmo 2015 dient bij verordening te worden bepaald op welke wijze
ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van deze wet.In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat eenzelfde
inspraakprocedure geldt voor het jeugdhulpbeleid als op andere terreinen. De
inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de
wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op
ondersteuning.Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling
van de medezeggenschap vorm te geven.