CVDR345330_1Verordening jeugdhulp Giessenlanden 2015nlregelingGiessenlanden2017-05-02GiessenlandenGVOP, 4 december 2014Verordening jeugdhulp Giessenlanden 2015Jeugdwet 2015gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-11-13De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012016-01-01Nieuwe regelingZaaknummer : 14-16008 - 316GeenGeen
Verordening jeugdhulp Giessenlanden 2015
De raad van de gemeente Giessenlanden;Gelezen het raadsvoorstel van ;Overwegende, dat het noodzakelijk is een juridisch kader op te stellen voor
de uitvoering van de Jeugdwet 2015 en de Wet maatschappelijke ondersteuning
2015;Gelet op de wettelijke bepalingen in de Jeugdwet 2015 en de Wet
maatschappelijke ondersteuning 2015;b e s l u i t:
De Verordening jeugdhulp Giessenlanden 2015 vast te stellen en op 1
januari 2015 in werking te laten treden;
De Verordening maatschappelijke ondersteuning Giessenlanden 2015
vast te stellen en op 1 januari 2015 in werking te laten
treden.
1.BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:algemene voorziening: de vrij-toegankelijke voorziening als bedoeld in
artikel 2, eerste lid, waarvoor geen beschikking door het college wordt
afgegeven;andere voorziening: voorziening op het gebied van zorg, onderwijs,
maatschappelijke ondersteuning of werk en inkomen, anders dan in het kader
van de wet;individuele voorziening: een op de jeugdige of zijn ouders toegesneden, niet
vrij toegankelijke voorziening als bedoeld in artikel 2, tweede lid,
waarvoor het college een beschikking afgeeft;jeugdhulp: hulp als bedoeld in artikel 1.1 van de wet;jeugdhulpaanbieder: de persoon als bedoeld in artikel 1.1. van de wet; jeugdige: de persoon als bedoeld in artikel 1.1 van de wet, en die
woonachtig is in de gemeente;jeugdteam: een op gebiedsniveau georganiseerd, multidisciplinair team van
gespecialiseerde ambulante jeugdhulpaanbieders dat de hulpvraag van
jeugdigen of hun ouders als algemene voorziening afhandelt; hulpvraag: behoefte van een jeugdige of zijn ouders aan jeugdhulp in verband
met opgroei- en opvoedingsproblemen, psychische problemen en stoornissen,
als bedoeld in artikel 2.3, eerste lid, van de wet. ondersteuningsplan: familiegroepsplan als bedoeld in artikel 1.1 van de wet. ouder: de ouder als bedoeld in artikel 1.1 van de wet; pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 8.1.1 van de wet, zijnde
een door het college verstrekt budget aan een jeugdige of zijn ouders, dat
hen in staat stelt de jeugdhulp die tot de individuele voorziening behoort
van derden te betrekken;vertrouwenspersoon: vertrouwenspersoon als bedoeld in artikel 2.6 lid 2 van
de wet;wet: Jeugdwet;2.Vormen van jeugdhulp1.De gemeente biedt een algemene voorziening voor jeugdhulp: het
jeugdteam.2.De gemeente biedt als individuele voorzieningen voor jeugdhulp:
Specialistische ambulante jeugdhulp;
Dagbehandeling (verblijf accommodatie deeltijd)
Verblijf pleegzorg
Verblijf 24-uurszorg (accommodatie voltijd)
Spoedeisende zorg (crisisopvang 24-uurs en ambulant)
Individuele begeleiding zonder verblijf
Dagbesteding met vervoer zonder verblijf
Kortdurend verblijf / logeren
3. Het college kan nadere regels stellen ten aanzien van de jeugdhulp- voorzieningen als bedoeld in het eerste en tweede lid en de uitwerking
daarvan. 3.Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of
jeugdartsHet college draagt zorg voor de inzet van jeugdhulp na een verwijzing door
de huisarts, medisch specialist of jeugdarts naar een jeugdhulpaanbieder en
legt dit vast in een beschikking als bedoeld in artikel 10. 4.Toegang jeugdhulp via de gemeente1.Jeugdigen of ouders met een hulpvraag kunnen zich rechtstreeks wenden
tot of zich via het college laten leiden naar een algemene
voorziening.2.Jeugdigen of ouders met een hulpvraag kunnen bij het college een
aanvraag indienen om een besluit te nemen omtrent een individuele
voorziening, conform artikel 8. 5.Vooronderzoek1.Het college verzamelt in overleg met de jeugdige of de ouders de
noodzakelijke en toegankelijke gegevens over de jeugdige en zijn
situatie en maakt uiterlijk binnen twee weken een afspraak voor een
gesprek.2.De jeugdige of zijn ouders verstrekken voorafgaand aan het gesprek aan
het college alle overige gegevens en bescheiden die naar het oordeel van
het college voor het onderzoek nodig zijn en waarover zij redelijkerwijs
de beschikking kunnen krijgen. De jeugdige of zijn ouders verstrekken in
ieder geval een identificatiedocument als bedoeld in artikel 1 van de
Wet op de identificatieplicht ter inzage.3.Het college kan in overleg met de jeugdige of zijn ouders afzien van een
vooronderzoek als bedoeld in het eerste en tweede lid.6.Inhoud gesprek1.Het college onderzoekt in een gesprek tussen jeugdhulpaanbieders en de
jeugdige of zijn ouders, zo spoedig mogelijk en voor zover nodig:
de behoeften, persoonskenmerken, voorkeuren, veiligheid,
ontwikkeling en gezinssituatie van de jeugdige en het probleem
of de hulpvraag;
het gewenste resultaat van het verzoek om jeugdhulp;
het vermogen van de jeugdige of zijn ouders om zelf of met
ondersteuning van de naaste omgeving een oplossing voor de
hulpvraag te vinden;
de mogelijkheden om gebruik te maken van een andere
voorziening;
de mogelijkheden om jeugdhulp te verlenen met gebruikmaking van
een algemene voorziening;
de mogelijkheden om een individuele voorziening te verlenen;
de wijze waarop een mogelijk toe te kennen individuele
voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen;
hoe rekening zal worden gehouden met de godsdienstige
gezindheid, de levensovertuiging en de culturele achtergrond van
de jeugdige of zijn ouders, en
de mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van een pgb,
conform artikel 9, waarbij de jeugdige of zijn ouders in
begrijpelijke bewoordingen worden ingelicht over de gevolgen van
die keuze.
2.In de gevallen bedoeld in artikel 8.2.1 van de wet informeert het
college de ouders dat een ouderbijdrage is verschuldigd en hoe deze
bijdrage wordt geïnd.3.Het college informeert de jeugdige of de ouders over de gang van zaken
bij het gesprek, hun rechten en plichten en de vervolgprocedure en
vraagt hen toestemming om hun persoonsgegevens te verwerken.4.Het college en de jeugdige of de ouders kunnen in overleg afzien van het
gesprek.7.Verslag en ondersteuningsplan1.Het college maakt van het gesprek een verslag over de uitkomsten van het
onderzoek en neemt daarin vervolgafspraken op in verband met de
besproken hulpvraag.2.Het verslag wordt uiterlijk binnen twee weken na het gesprek aan de
jeugdige of de ouders overhandigd, tenzij zij hebben meegedeeld dit niet
te wensen.3.Indien het gesprek naar het oordeel van het college leidt tot de
wenselijkheid van een individuele voorziening, wordt ter zake tevens
binnen zes weken een ondersteuningsplan opgesteld, tenzij dit gelet op
de aard van de te verlenen hulp niet noodzakelijk is.4.Opmerkingen of latere aanvullingen van de jeugdige of de ouders worden
aan het verslag toegevoegd.8.Indienen aanvraag1.Jeugdigen of ouders kunnen een aanvraag voor een individuele voorziening
mondeling of schriftelijk indienen bij het college.2.Een voor akkoord ondertekend verslag van het gesprek en, in voorkomend
geval een ondertekend ondersteuningsplan, als bedoeld in artikel 7,
wordt door het college als complete aanvraag voor een individuele
voorziening beschouwd.3.Het college legt de beslissing op de aanvraag voor een individuele
voorziening vast in een beschikking als bedoeld in artikel 10.4.Het college kan nadere regels stellen met betrekking tot de voorwaarden
voor toekenning en de wijze van beoordeling van, en de afwegingsfactoren
bij een individuele voorziening.9.Regels voor pgb1.Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 8.1.1 van
de wet en legt dit vast in een beschikking als bedoeld in artikel
10.2.De hoogte van een pgb wordt bepaald aan de hand van en tot het maximum
van de kostprijs van de in de betreffende situatie adequate en minst
kostbare individuele voorziening in natura.3.Het college kan nadere regels stellen over de wijze waarop de hoogte van
een pgb wordt vastgesteld.4.Het college bepaalt bij nadere regeling onder welke voorwaarden de
persoon aan wie een pgb wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken van
een persoon die behoort tot het sociale netwerk.10.Inhoud beschikking1.In de beschikking tot toekenning van een individuele voorziening wordt
ten minste aangegeven of de voorziening in natura wordt verleend of als
pgb wordt verstrekt.2.Bij het verlenen van een voorziening in natura wordt in de beschikking
ten minste vastgelegd:
welke de te verlenen voorziening is en wat het beoogde resultaat
daarvan is;
voor welke periode de voorziening verleend wordt;
hoe de voorziening wordt verleend; en indien van toepassing
welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.
3.Bij het verstrekken van een voorziening in de vorm van een pgb wordt in
de beschikking ten minste vastgelegd:
voor welk resultaat het pgb wordt aangewend;
voor welke periode het pgb verstrekt wordt;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;
wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen; en
de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.
11.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering1.Onverminderd artikel 8.1.2 van de wet doen een jeugdige of zijn ouders
op verzoek of onverwijld uit eigen beweging aan het college mededeling
van alle feiten en omstandigheden, waarvan hun redelijkerwijs duidelijk
moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een
beslissing aangaande een individuele voorziening.2.Onverminderd artikel 8.1.4 van de wet kan het college een besluit
aangaande een individuele voorziening herzien dan wel intrekken indien
het college vaststelt dat:
de jeugdige of zijn ouders onjuiste of onvolledige gegevens
hebben verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige
gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;
de jeugdige of zijn ouders niet langer op de individuele
voorziening of op het pgb zijn aangewezen;
de individuele voorziening of het pgb niet meer toereikend is te
achten;
de jeugdige of zijn ouders niet voldoen aan de voorwaarden van
de individuele voorziening of het pgb;
de jeugdige of zijn ouders de individuele voorziening of het pgb
niet of voor een ander doel gebruiken dan waarvoor het is
bestemd; of
het pgb binnen12 maanden na uitbetaling niet is aangewend voor
de bekostiging van de voorziening waarvoor de verlening heeft
plaatsgevonden.
3.Als het college een besluit op grond van het tweede lid heeft
ingetrokken, kan het college geheel of gedeeltelijk de geldswaarde
terugvorderen van de jeugdige of zijn ouders, van de ten onrechte
genoten individuele voorziening of het ten onrechte genoten pgb.4.Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de geleverde
jeugdhulp, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van pgb’s.12.Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en uitvoerders
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclasseringHet college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij
de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te leveren
jeugdhulp of uit te voeren kinderbeschermingsmaatregelen of
jeugdreclassering, rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken;
de voor de sector
toepasselijke CAO-schalen in relatie tot de zwaarte van de
functie;
een redelijke toeslag voor overheadkosten;
een voor de
sector reële mate van non-productiviteit van het personeel als
gevolg van verlof, ziekte, scholing en werkoverleg;
kosten voor
bijscholing van het personeel.
13.VertrouwenspersoonHet college zorgt ervoor dat jeugdigen, ouders en pleegouders een beroep
kunnen doen op een onafhankelijke vertrouwenspersoon. 14.KlachtregelingHet college draagt zorg voor een behoorlijke en transparante procedure ten
behoeve van de afhandeling van klachten van jeugdigen en ouders die
betrekking hebben op de wijze van afhandeling van meldingen en aanvragen als
bedoeld in deze verordening.15.Inspraak en medezeggenschap1.Het college betrekt de ingezetenen van de gemeente bij de voorbereiding
van het beleid betreffende jeugdhulp overeenkomstig de krachtens artikel
150 van de Gemeentewet gestelde regels met betrekking tot de wijze
waarop inspraak wordt verleend.2.Het college stelt cliënten en vertegenwoordigers van cliëntgroepen
omtrent Jeugdhulp vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen voor het
beleid betreffende jeugdhulp te doen, advies uit te brengen bij de
besluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende
jeugdhulp, en voorziet hen van ondersteuning om hun rol effectief te
kunnen vervullen.3.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan periodiek
overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden, en dat
zij worden voorzien van de voor een adequate deelname aan het overleg
benodigde informatie en ondersteuning.4.Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het tweede en
derde lid.16.EvaluatieHet college evalueert eenmaal per drie jaar het gevoerde beleid. Het college
zendt het evaluatieverslag na vaststelling daarvan naar de gemeenteraad, die
op basis van het evaluatieverslag kan beoordelen of de verordening
doeltreffend is en wat de effecten van het werken met de verordening in de
praktijk zijn. 17.HardheidsclausuleHet college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de jeugdige of zijn
ouders afwijken van de bepalingen in deze verordening, wanneer toepassing
van deze verordening of de hieruit voortvloeiende nadere regels, leidt tot
onbillijkheden van overwegende aard. 18.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening jeugdhulp
gemeente Giessenlanden 2015.
Aldus besloten in de openbare vergadering van de raad van de gemeente Giessenlanden van 13 november 2014.De griffier,mevr. mr. A. van Dijk - van den HoefDe voorzitter,ir. W.E. ten KateToelichting bij de Verordening JeugdhulpAlgemeenDeze verordening geeft uitvoering aan de Jeugdwet. Deze wet maakt onderdeel uit
van de bestuurlijke en financiële decentralisatie naar gemeenten van de
jeugdzorg, de jeugd-ggz, de zorg voor (licht) verstandelijk beperkte jeugdigen
en de begeleiding en persoonlijke verzorging van jeugdigen. Daarnaast wordt met
deze wet een omslag gemaakt van een stelsel gebaseerd op een wettelijk recht op
zorg (aanspraak) naar een stelsel op basis van een voorzieningenplicht voor
gemeenten (voorziening), op een wijze zoals eerder is gebeurd met de Wet
maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Het wettelijke recht op jeugdzorg en
individuele aanspraken op jeugdzorg worden hierbij vervangen door een
voorzieningenplicht waarvan de aard en omvang in beginsel door de gemeente
worden bepaald (maatwerk). Het doel van het jeugdhulpstelsel blijft echter
onverminderd overeind: jeugdigen en ouders krijgen waar nodig tijdig bij hun
situatie passende hulp, met als beoogd doel ervoor te zorgen de eigen kracht van
de jongere en het zorgend en probleemoplossend vermogen van het gezin te
versterken.De Jeugdwet schrijft in de artikelen 2.9, 2.10 en 2.12 voor dat de gemeenteraad
per verordening in ieder geval regels opstelt:
over de door het college te verlenen individuele voorzieningen en
algemene (jeugdhulp)voorzieningen;
met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning, de wijze van
beoordeling van en de afwegingsfactoren bij een individuele
voorziening;
over de wijze waarop de toegang tot en de toekenning van een individuele
voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen op gebied van zorg,
onderwijs, maatschappelijke ondersteuning, werk en inkomen;
over de wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een individuele
voorziening of persoonsgebonden budget, alsmede van misbruik of
oneigenlijke gebruik van de Jeugdwet;
over de wijze waarop ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van
de Jeugdwet, en
ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering, waar het college ten
aanzien daarvan de uitvoering van de Jeugdwet door derden laat
verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te worden met de
deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
Artikel 2.9 van de Jeugdwet biedt verder ruimte om met inachtneming van het
bepaalde bij of krachtens de Jeugdwet nadere regels te stellen. Deze verordening
maakt hier gebruik van. Daarnaast kan op grond van artikel 8.1.1, vierde lid,
bij verordening bepaald worden onder welke voorwaarden de persoon aan wie een
persoonsgebonden budget wordt verstekt, de jeugdhulp kan betrekken van een
persoon die behoort tot zijn sociale netwerk.Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan (Beleidsrijk
Regionaal Transitiearrangement (BRTA) Jeugdhulp Zuid-Holland Zuid), dat de raad
op grond van artikel 2.2 van de Jeugdwet eveneens dient vast te stellen. In dit
beleidsplan wordt het door het gemeentebestuur te voeren beleid vastgelegd met
betrekking tot preventie en jeugdhulp, de uitvoering van
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclassering. Toeleiding naar de jeugdhulpDe toeleiding naar de jeugdhulp kan op verschillende manieren plaatsvinden.Vrij toegankelijkIn de verordening is onderscheid gemaakt tussen algemene (vrij-toegankelijke) en
individuele (niet vrij-toegankelijke) voorzieningen op het gebied van jeugdhulp
(zie artikel 2, eerste, respectievelijk tweede lid). Voor een deel van de
hulpvragen zal volstaan kunnen worden met een vrij-toegankelijke voorziening.
Hier kunnen de jeugdige en zijn ouders gebruik van maken zonder dat zij daarvoor
een verwijzing of een besluit van de gemeente nodig hebben. De jeugdige en zijn
ouders kunnen zich voor deze jeugdhulp dus rechtstreeks tot de
jeugdhulpaanbieder wenden.Toegang jeugdhulp via de gemeenteOok kan een hulpvraag van een jeugdige of zijn ouder binnenkomen bij de
gemeente. De beslissing door de gemeente welke zorg een jeugdige of zijn ouder
precies nodig heeft, komt vervolgens tot stand in overleg met die jeugdige en
zijn ouders. In een gesprek tussen een door de gemeente ingezette deskundige
(als onderdeel van het jeugdteam) en de jeugdige en zijn ouders zal gekeken
worden wat de jeugdige en zijn ouders eventueel zelf of met behulp van hun
netwerk kunnen doen aan het beantwoorden van de hulpvraag. Als aanvullend daarop
een voorziening op het gebied van jeugdhulp nodig is, dan zal eerst gekeken
worden of dit een vrij-toegankelijke voorziening is of een niet
vrij-toegankelijke voorziening. Is het laatste het geval dan neemt het college,
met inachtneming van het advies van de deskundige uit het jeugdteam, een besluit
en verwijst hij de jeugdige door naar de jeugdhulpaanbieder die volgens de
deskundige de aangewezene is om de betreffende problematiek aan te pakken. Toegang via de huisarts, de jeugdarts en de medisch
specialistDe Jeugdwet regelt daarnaast dat de jeugdhulp toegankelijk is na een verwijzing
door de huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist. Na een dergelijke
verwijzing staat echter nog niet vast welke specifieke behandelvorm van
jeugdhulp (dus bijvoorbeeld welke therapie) een jeugdige of zijn ouder precies
nodig heeft. Een jeugdige kan op dat moment terecht bij de jeugdhulpaanbieders
die de gemeente heeft ingekocht en die deel uitmaken van het jeugdteam. In de
praktijk zal het de jeugdhulpaanbieder zelf zijn die op basis van zijn
professionele autonomie na de verwijzing beoordeelt welke voorziening precies
nodig is (de behandelvorm), hoe vaak iemand moet komen (de omvang) en hoe lang
(de duur). Bij deze beoordeling dient de jeugdhulpaanbieder zich te houden aan
de afspraken die hij daarover met de gemeente heeft gemaakt in het kader van de
contract- of subsidierelatie. Deze afspraken zien toe op hoe de gemeente haar
regierol kan waarmaken en op de omvang van het pakket. Deze afspraken zullen
verder ook ingaan op hoe de artsen en de gemeentelijke toegang goed van elkaar
op de hoogte zijn van de doorverwijzing of behandeling van een kind, zodat de
integrale benadering rond het kind en het principe van 1 gezin – 1 plan – 1
regisseur, met name bij multiproblematiek, kan worden geborgd en er geen nieuwe
‘verkokering’ zal plaatsvinden, waarbij professionals niet goed van elkaar weten
dat zij bij het gezin betrokken zijn. Daarnaast zal de jeugdhulpaanbieder
rekening moeten houden met de regels die de gemeente bij verordening heeft
gesteld. Deze verordening regelt welk aanbod van de gemeente alleen via
verwijzing of met een besluit van de gemeente toegankelijk is (zie artikel 2 en
4). Omdat de gemeente verder geen nadrukkelijke rol speelt in bij de toegang via
de huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist, regelt deze slechts een
enkel aspect met betrekking tot het proces (zie artikel 3). Hierover maken
gemeente en specialist indien nodig, nadere afspraken. Artikel 10 is verder wel
van overeenkomstige toepassing.Toegang via de gecertificeerde instelling, de kinderrechter, het
openbaar ministerie en de directeur of de selectiefunctionaris van de
justitiële jeugdinrichtingEen andere ingang tot de jeugdhulp is via de gecertificeerde instelling, de
kinderrechter (via een kinderbeschermingsmaatregel of een maatregel tot
jeugdreclassering), het openbaar ministerie en de directeur of de
selectiefunctionaris van de justitiële jeugdinrichting. De gecertificeerde
instelling is verplicht om bij de bepaling van de in te zetten jeugdhulp in het
kader van een door de rechter opgelegde kinderbeschermingsmaatregel of
jeugdreclassering te overleggen met de gemeente. Uiteraard kan bij dit overleg
een kostenafweging plaatsvinden. De gemeente is op haar beurt vervolgens
gehouden de jeugdhulp in te zetten die deze partijen nodig achten ter uitvoering
van de kinderbeschermingsmaatregel of de jeugdreclassering. Deze leveringsplicht
van de gemeente vloeit voort uit het feit dat uitspraken van rechters te allen
tijde moeten worden uitgevoerd om rechtsgelijkheid en rechtszekerheid te kunnen
garanderen. Ook hier geldt dat de gecertificeerde instelling in beginsel
gebonden is aan de jeugdhulp die de gemeente heeft ingekocht. Als de
kinderrechter een ondertoezichtstelling of gezagsbeëindiging uitspreekt, wijst
hij gelijktijdig in de beschikking de gecertificeerde instelling aan die de
maatregel gaat uitvoeren. Dit kan de rechter juist omdat de Raad voor de
Kinderbescherming in zijn verzoekschrift een concreet advies geeft over welke
gecertificeerde instelling de maatregel zou moeten uitvoeren. De Raad voor de
Kinderbescherming neemt een gecertificeerde instelling in zijn verzoekschrift op
die na overleg met de gemeente en gezien de concrete omstandigheden van het
geval hiervoor het meest geschikt lijkt. De Raad voor de Kinderbescherming is
verplicht om hierover met de gemeente te overleggen. Deze toegang wordt al in de
Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze verordening.Toegang via het Advies- en Meldpunt Huiselijk geweld en
Kindermishandeling (AMHK)Ten slotte vormt ook het AMHK een toegang tot onder andere jeugdhulp. Het AMHK
geeft advies over vermoedens en gevallen van huiselijk geweld en
kindermishandeling, onderzoekt indien nodig op basis van een melding of er
sprake is van kindermishandeling, motiveert zo nodig ouders tot accepteren van
jeugdhulp en legt daartoe contacten met de hulpverlening. Deze toegang wordt al
in de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze
verordening.ArtikelsgewijsArtikel 1. BegripsbepalingenOnder het begrip ‘andere voorziening’ wordt in deze
verordening verstaan een voorziening die niet op grond van de Jeugdwet wordt
getroffen, maar in het kader van maatschappelijke ondersteuning, onderwijs, werk
en inkomen of zorg. Zie ook artikel 2.9, onder b, van de wet. De
individuele voorzieningen en
algemene voorzieningen zijn opgenomen in
artikel 2. Hoe individuele voorzieningen verkregen kunnen worden, is nader
geregeld in artikel 3 en volgende artikelen.De definitie van ‘pgb’ is opgenomen omdat de afkorting
pgb in het spraakgebruik inmiddels meer is
ingeburgerd dan voluit ‘persoonsgebonden budget’.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet al een flink
aantal definities kent die ook van toepassing zijn op deze verordening. Deze
wettelijke definities zijn waar nodig herhaald in de verordening. Het betreft
onder meer definities van centrale begrippen als ‘jeugdhulp’, ‘jeugdige’ en
‘ouder’. Indien mogelijk aangeduid algemeen als ‘jeugdigen en ouders’ en
specifiek veelal als ‘de jeugdige of zijn ouders’. Gebruik van ‘of’ impliceert
ook de betekenis ‘en’. Met de aanduiding ‘de jeugdige of zijn ouders’ bedoelen
we dus: de jeugdige (van bijvoorbeeld 16 jaar of ouder) zelfstandig, de jeugdige
met een of beide ouders (in de definitie van artikel 1 van de wet: de
gezaghebbend ouder, adoptiefouder, stiefouder of een ander die een jeugdige als
behorend tot zijn gezin verzorgt en opvoedt, niet zijnde een pleegouder) (bij
een jeugdige tussen de 12 en de 16 jaar), of de ouders namens de jeugdige (bij
een jeugdige jonger dan 12 jaar). Waar in de verordening wordt gesproken over
‘ouders’ worden daarmee ook ‘verzorgers’ bedoeld, zo blijkt uit de omschrijving
in de Jeugdwet.In artikel 1.1 van de wet is jeugdhulp als volgt gedefinieerd:1. ondersteuning van en hulp en zorg, niet zijnde preventie, aan jeugdigen en
hun ouders bij het verminderen, stabiliseren, behandelen en opheffen van of
omgaan met de gevolgen van psychische problemen en stoornissen, psychociale
problemen, gedragsproblemen of een verstandelike beperking van de jeugdige,
opvoedingsproblemen van de ouders of adoptiegerelateerde problemen;2. het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijk verkeer en van het
zelfstandig functioneren vna jeugdigen met een somatische, verstandelijke,
lichamelijke of zintuiglijke beperking, een chronisch psychisch probleem of een
psychisch probleem en die de leeftijd van achttien jaar nog niet hebben bereikt,
en3. het ondersteunen bij of het overnemen van activiteiten op het gebied van de
persoonljjke verzorging gericht op het opheffen van een tekort aan
zelfredzaamheid bij jeugdigen met een verstandelijke, lichamelijke of
zintuiglijke beperking of een somatische of psychiatrische aandoening of
beperking, die de leeftijd van achttien jaar nog niet hebben bereikt, met dien
verstande dat de leefdtijdgrens van achttien jaar niet geldt voor jeugdhulp in
het kader van jeugdstrafrecht.Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
definitiebepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals: 'aanvraag'
(artikel 1:3, derde lid, van de Awb) en 'beschikking' (artikel 1:2 van de
Awb).Artikel 2. Vormen van jeugdhulp Dit artikel geeft een nadere uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van
artikel 2.9, onder a, van de wet, waarin is bepaald dat de gemeente bij
verordening regels stelt over de door het college te verlenen individuele
voorzieningen en algemene (jeugdhulp)voorzieningen. Uit de memorie van
toelichting op de wet (Kamerstukken II 2012/13, 33 684, nr. 3) komt naar voren
dat de burger recht heeft op een duidelijk beeld van het aanbod van
voorzieningen binnen de gemeente. Het begrip 'voorziening' is een lastig te vatten begrip. De wetgever waagt zich
dan ook niet aan een definitie, maar geeft wel in de memorie van toelichting aan
dat de door de gemeente te treffen voorziening zowel een algemene, vrij
toegankelijke voorziening kan zijn als een individuele voorziening. Een
individuele voorziening zal vaak betrekking hebben op meer gespecialiseerde
zorg. De gemeente bepaalt zelf welke hulp vrij toegankelijk is en welke niet.
Voor de niet vrij toegankelijke vormen van ondersteuning zal door de gemeente
(artikel 4) of door de huisarts, medisch specialist of jeugdarts en de
jeugdhulpaanbieder (artikel 3) eerst beoordeeld moeten worden of de jeugdige of
zijn ouders deze ondersteuning daadwerkelijk nodig hebben. Voorzieningen in de zin van de Jeugdwet zijn gerelateerd aan de drieledige
wettelijke definitie van jeugdhulp (zie de toelichting op artikel 1). Een
voorziening kan derhalve een breed spectrum van verschillende soorten
ondersteuning, hulp en zorg omvatten. Een beschrijving is gewenst omdat de
wetgever gemeenten opdraagt ervoor te zorgen dat de burger zich een beeld kan
vormen van de voorzieningen in het kader van jeugdhulp.De algemene voorziening die de gemeente biedt in het kader van de Jeugdwet is
het jeugdteam: een multidisciplinair team met diverse gespecialiseerde
hulpverleners. In sommige gemeenten wordt daarnaast ook gewerkt met sociale
wijkteams, waarvan het jeugdteam onderdeel uitmaakt/ waarin het jeugdteam is
ingebed. Artikel 3 Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of
jeugdartsIn artikel 2.6, eerste lid, onderdeel g, van de Jeugdwet is geregeld dat, naast
de gemeentelijk georganiseerde toegang tot jeugdhulp, ook de directe
verwijzingsmogelijkheid door de huisarts, medisch specialist en jeugdarts naar
de jeugdhulp blijft bestaan. Dit laatste geldt zowel voor de vrij-toegankelijke
(algemene) voorzieningen als de niet vrij-toegankelijke (individuele)
voorzieningen. Met een dergelijke verwijzing kan de jeugdige rechtstreeks
aankloppen bij de jeugdhulpaanbieder. In de praktijk zal het de
jeugdhulpaanbieder (bijvoorbeeld de jeugdpsychiater, de gezinswerker of
orthopedagoog) zijn die na de verwijzing (stap 1) beoordeelt welke jeugdhulp
precies nodig is. Deze bepaalt in overleg met de jeugdige of ouder daadwerkelijk
de concrete inhoud, vorm, omvang en duur van de benodigde jeugdhulp. Deze
aanbieder stelt dus feitelijk vast wat naar zijn oordeel de inhoud van de
benodigde voorziening dient te zijn en hij zal zijn oordeel mede baseren op de
protocollen en richtlijnen die voor een professional de basis van zijn handelen
vormen (stap 2). Zie ook de algemene toelichting.Artikel 4. Toegang jeugdhulp via de gemeente, melding ,
hulpvraagDeze bepaling regelt de toegang van jeugdhulp via de gemeente en is opgenomen om
een zorgvuldige procedure te waarborgen. Dit alles ter uitvoering van artikel
2.9, onder a, van de wet waarin is bepaald dat de gemeente bij verordening in
ieder geval regels stelt over de door het college te verlenen individuele
voorzieningen en algemene voorzieningen, met betrekking tot de voorwaarden voor
toekenning en de wijze van beoordeling van, en de afwegingsfactoren bij een
individuele voorziening.Voor het verkrijgen van een individuele, niet algemene voorziening, geldt de in
artikel 4 tot en met 8 beschreven procedure. Bij het onderzoek ter beoordeling
van een aangemelde hulpvraag zal, zoals beschreven in artikel 6, in een gesprek
met de jeugdige en zijn ouders de gehele situatie worden bekeken en kan
bijvoorbeeld alsnog worden verwezen naar een algemene jeugdhulpvoorziening in
plaats van, of naast, mogelijke toekenning van een individuele voorziening. Het college is verantwoordelijk voor de inzet van de noodzakelijke voorzieningen
op het gebied van jeugdhulp. Het college is bevoegd om de toegang tot jeugdhulp
te verlenen op grond van de wet. In de praktijk zal het college de beslissing
over het inzetten van jeugdhulp niet zelf uitvoeren, maar mandateren aan
deskundigen. In dit geval is dat de Serviceorgansatie, als onderdeel van de GR
Dienst Gezondheid & Jeugd, die daarbij gebruik maakt van de deskundigheid
van het jeugdteam/ sociaal wijkteam. Ook op andere plaatsen in deze verordening
en in de wet waar staat “het college”, kan het college deze bevoegdheid
mandateren naar ondergeschikten dan wel niet-ondergeschikten op grond van de
algemene regels van de Awb. De jeugdige of zijn ouders die een beroep willen doen op een algemene
voorziening kunnen hier direct naartoe zonder meldingsprocedure in de zin van
artikel 5 en volgende deze verordening.Zoals in de algemene toelichting al is aangehaald hebben jeugdigen en ouders
onder de Jeugdwet geen wettelijk recht op jeugdzorg en geen individuele
aanspraken op jeugdzorg. Wel is er een voorzieningenplicht voor de gemeente en
het daaruit voortvloeiende recht van jeugdigen en ouders op een zorgvuldige
procedure. Deze verordening bevat een aantal bepalingen die dit moeten
waarborgen. Hiermee kan ten onrechte de schijn worden gewekt dat het telkens om
een uitvoerig, onnodig bureaucratische proces gaat. Dit is echter geenszins de
bedoeling. Zo kan het vooronderzoek (artikel 5), afhankelijk van de inhoud van
de melding, meer of minder uitgebreid zijn. Er kan bovendien hiervan – en in
bepaalde gevallen ook van het gesprek (artikel 6) – in overleg met de jeugdige
of zijn ouders afgezien worden. Daartegenover staat dat, als dat nodig is, er
ook sprake kan zijn van meerdere (opeenvolgende gesprekken). Als de jeugdige al
bij de gemeente bekend is, zullen een aantal gespreksonderwerpen niet meer
uitgediept hoeven te worden. Komen een jeugdige of zijn ouders voor het eerst
bij de gemeente, dan zal een gesprek nodig zijn om een totaalbeeld van de
jeugdige en zijn situatie te krijgen. Een vooronderzoek en gesprek zullen
uiteindelijk vaak wel in enige vorm nodig zijn, omdat voor een zorgvuldig te
nemen besluit het van belang is dat alle feiten en omstandigheden van de
specifieke hulpvraag worden onderzocht. Ook andere bepalingen (schriftelijke
verslaglegging (artikel 7) en schriftelijke indiening aanvraag (artikel 8)) zijn
opgenomen met het oog op een zorgvuldige procedure en in het belang van een
zorgvuldige dossiervorming.Artikel 5. VooronderzoekDeze bepaling is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en te
zorgen dat jeugdigen en ouders goed worden geïnformeerd.Het eerste lid dient ter voorbereiding van het gesprek waarbij voor het
onderzoek naar aanleiding van de melding relevante bekende gegevens in kaart
worden gebracht, zodat cliënten niet worden belast met vragen over zaken die bij
de gemeente al bekend zijn en een goede afstemming mogelijk is met eventuele
andere voorzieningen op het gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke
ondersteuning of werk en inkomen. In de praktijk zal het jeugdteam als
verlengstuk van het college dit onderzoek doen. De regels met betrekking tot de
privacy van betrokkenen en gegevensuitwisseling die gelden op grond van de
Jeugdwet en de Wet bescherming persoonsgegevens zijn hierop van overeenkomstige
toepassing. Indien gegevens nodig zijn waartoe het college geen toegang heeft in
verband met de privacyregels, kan het college de jeugdige of zijn ouders vragen
om toestemming om deze op te vragen of in te zien. Het vooronderzoek kan
afhankelijk van de inhoud van de melding meer of minder uitgebreid zijn en omvat
ook de uitnodiging voor het gesprek.Tweede lid: bij de vaststelling van de datum, het tijdstip en de locatie voor
het gesprek kunnen dan ook al wat concrete vragen worden gesteld of aan de
jeugdige of zijn ouders worden verzocht om nog een aantal stukken te overleggen.
In het kader van de rechtmatigheid wordt in ieder geval de identiteit van de
jeugdige of ouders vastgesteld aan de hand van een document als bedoeld in
artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht. Tevens kan worden beoordeeld of
sprake is van een voorliggende voorziening en of het college op grond van
artikel 1.2 van de wet al dan niet is gehouden om een voorziening op basis van
deze wet te treffen.In het derde lid is een bepaling opgenomen ter voorkoming van onnodige
bureaucratie. Als de gemeente al een dossier heeft van de jeugdige of zijn
ouders, en de jeugdige of zijn ouders geven toestemming om dit dossier te
gebruiken, dan kan een vooronderzoek achterwege blijven. Een gesprek over de
acute hulpvraag is dan in de regel nog wel nodig. Indien de hulpvraag ook al
bekend is, en het bijvoorbeeld over een vervolgvraag gaat, dan kan in overleg
met de jeugdige of zijn ouders ook van het gesprek worden afgezien. Dit laatste
is bepaald in artikel 6, vierde lid.Artikel 6. GesprekVoor een zorgvuldig te nemen besluit is het van belang dat alle feiten en
omstandigheden van de specifieke hulpvraag worden onderzocht. Daarbij is het van
belang dat het onderzoek in samenspraak met de jeugdige en zijn ouders wordt
verricht. Voor een zorgvuldig onderzoek is veelal persoonlijk contact nodig om
een totaalbeeld van de jeugdige en zijn ouders te krijgen. Het ligt daarom ook
voor de hand dat tijdens een gesprek met de jeugdige en zijn ouders het een en
ander wordt besproken. Of dit gesprek op een gemeentelocatie (Jeugteam)
plaatsvindt, op school, bij de jeugdige of zijn ouders thuis, of bij een andere
deskundige zal afhankelijk van de concrete situatie worden besloten. Indien
nodig voor het onderzoek, kan ook sprake zijn van meerdere (opeenvolgende)
gesprekken.In het gesprek zou duidelijk moeten worden hoe ook de meest complexe individuele
voorzieningen kunnen worden getroffen. De wetgever omkleedt de procedure om te
komen tot een individuele voorziening met allerlei waarborgen rond een
deskundige beoordeling. Het kan zelfs gaan om diagnostiek om voor een
psychiatrische behandeling in aanmerking te komen of voor een verblijf in
24-uursopvang. Dat zijn zwaarwegende beslissingen waaraan professioneel
onderzoek en afweging aan ten grondslag ligt. In het eerste lid is opgenomen dat het gesprek zo spoedig mogelijk moet
plaatsvinden. Het hangt af van de situatie hoe snel dat kan of moet
plaatsvinden.In de onderdelen a tot en met i zijn de onderwerpen van het gesprek weergegeven.
Het betreft uiteraard altijd maatwerk. Indien de jeugdige al bij de gemeente
bekend is, zullen een aantal gespreksonderwerpen niet meer uitgediept hoeven te
worden en zal bijvoorbeeld alleen kunnen worden gevraagd of er nog nieuwe
ontwikkelingen zijn. Komen een jeugdige of zijn ouders voor het eerst bij de
gemeente, dan zal het gesprek dienen om een totaalbeeld van de jeugdige en zijn
situatie te krijgen. In onderdeel c wordt de eigen kracht van jeugdigen en
ouders voorop gesteld overeenkomstig het in de considerans van de wet en de
verordening vermelde uitgangspunt dat de verantwoordelijkheid voor het gezond en
veilig opgroeien van jeugdigen allereerst bij de ouders en de jeugdige zelf
ligt. Een te verlenen voorziening kan ook juist nodig zijn om de mate van
probleemoplossend vermogen van de jeugdige en zijn ouders en die van de naaste
omgeving te versterken.Ten aanzien van de afstemmingsplicht in onderdeel g valt te denken aan een
voorziening die een jeugdige ontvangt op grond van de AWBZ of de Zvw en een
voorziening op het gebied van passend onderwijs. Het tweede lid dient ertoe ouders te informeren. Het college neemt niet de
hoogte van de bijdrage in de kosten in de beschikking op. Dat loopt via het
daartoe aangewezen bestuursorgaan, evenals de mogelijkheid van bezwaar en beroep
daartegen. In artikel 8.2.3 van de wet is bepaald dat de ouderbijdrage door ‘het
bestuursorgaan dat (door Onze Ministers) met (de vaststelling en) de inning is
belast’ wordt vastgesteld en ten behoeve van de gemeente wordt geïnd. De
ouderbijdrage geldt op grond van art. 8.2.1 van de wet alleen in situaties van
jeugdhulp buiten de thuissituatie. Artikel 7. Verslag en ondersteuningsplanDeze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en
een zorgvuldige procedure. De invulling van deze verslagplicht van verslag en
ondersteuningsplan is vormvrij. Hierbij is een voorbeeld genomen aan de praktijk
van de Wmo. In de memorie van toelichting op het wetsvoorstel Wmo 2015
(Kamerstukken II 2013/14 33 841, nr.3) staat hierover dat het college een
weergave van de uitkomsten van het onderzoek verstrekt om de cliënt in staat te
stellen een aanvraag te doen voor een maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel
schriftelijk. Een goede weergave maakt het voor de gemeente inzichtelijk om een
juiste beslissing te nemen te nemen op een aanvraag en draagt bij aan een
inzichtelijke communicatie met de cliënt. Uiteraard zal de weergave van de
uitkomsten van het onderzoek variëren met de uitkomsten van het onderzoek. Zo
zal de weergave van het onderzoek bijvoorbeeld heel beperkt kunnen zijn als de
cliënt van mening is goed geholpen te zijn en de uitkomst is dat geen aanvraag
van een maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Bij meer complexe onderzoeken zal
uiteraard een uitgebreidere weergave noodzakelijk zijn. Desgewenst kan de
gemeente de schriftelijke weergave van de uitkomsten van het onderzoek ook
gebruiken als een met de cliënt overeengekomen ondersteuningsplan (arrangement)
waarin de gemaakte afspraken en de verplichtingen die daaruit voortvloeien, zijn
vastgelegd. Het is in dat geval passend dat het college en de cliënt dit plan
ondertekenen. In het ondersteuningsplan wordt het doel en het te behalen
resultaat benoemd, gebonden aan een termijn. Dit maakt de evaluatie van de
effectiviteit mogelijk. Het later toevoegen van opmerkingen of het aanbrengen van wijzigingen of het
herstellen van feitelijke onjuistheden is eveneens vormvrij (vierde lid).Artikel 8. Indienen aanvraagDeze bepaling is een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel
2.9, onder a, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in
ieder geval regels stelt met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning en de
wijze van beoordeling van, en de afwegingsfactoren bij een individuele
voorziening. Een aanvraag is nodig om een verleningsbeschikking voor een
individuele voorziening te verkrijgen.In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening wijkt
daarvan niet af. Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag tot het geven van een
beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan dat bevoegd is op de
aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij wettelijk voorschrift
anders is bepaald. Beslistermijnen AwbIn de verordening is geen termijn opgenomen om te beslissen op een aanvraag. De
regeling in de Awb geldt onverkort. In artikel 4:13 van de Awb is bepaald dat
een beschikking dient te worden gegeven binnen een redelijke termijn van acht
weken na ontvangst van de aanvraag. Indien een beschikking niet acht weken kan
worden gegeven, dient het bestuursorgaan dit binnen deze termijn aan de
aanvrager mede te delen en daarbij een redelijk termijn te noemen waarbinnen de
beschikking wel tegemoet kan worden gezien (artikel 4:14, derde lid, van de
Awb). Deze termijnen zijn maximiumtermijnen. Indien nodig kan na een melding binnen
enkele dagen een individuele voorziening worden verleend, in complexe situaties
zal in de regel in het belang van een zorgvuldig onderzoek een langere termijn
nodig zijn. Bijvoorbeeld, indien een langer durend diagnosetraject benodigd is,
kan dit ook tot een wat langere afhandelingsduur van de aanvraag leiden.Ter voorkoming van onnodige administratieve lasten is in het tweede lid de
mogelijkheid opgenomen om een door de jeugdige of zijn ouders ondertekend
verslag als aanvraag aan te merken.Artikel 9. Regels pgbBij nota van wijziging (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 11, artikel MM) is
de regeling in artikel 8.1.1 van de wet voor het pgb aangepast
(“gestandaardiseerd”) aan de verwante regelgeving met betrekking tot de
maatschappelijke ondersteuning (Wmo 2015), In deze regeling stond dat een pgb
slechts wordt verstrekt indien aan de in het derde lid gestelde voorwaarden is
voldaan. Bij amendement Bergkamp/Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr.
109) is het woord ‘slechts’ geschrapt omdat dit een onnodige en overbodige
inperking van het recht op een pgb leek te suggereren. Bij amendement Bisschop
en Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 100) is het vijfde lid zo
aangepast dat duidelijk is geworden dat jeugdigen of hun ouders zelf kunnen
bijbetalen wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan
de in de betreffende situatie goedkoopst adequate door het college te bieden
individuele voorziening in natura. Het college kan het pgb slechts weigeren voor
dat gedeelte dat duurder is dan deze door het college te bieden individuele
voorziening in natura. In het eerste lid is een verwijzing opgenomen naar het centrale pgb-artikel
(8.1.1) van de wet. Dit lid is opgenomen teneinde in de verordening een compleet
beeld van rechten en plichten van de cliёnt te geven. In het eerste lid is
verankerd dat het college op grond van artikel 8.1.1 van de wet een pgb kan
verstrekken. Als aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs
van een verplichting van het college worden gesproken (zie ook de tekst van
artikel 8.1.1, eerste lid: “Indien de jeugdige of zijn ouders dit wensen …”).
Voor gemeenten is ondermeer van belang dat een pgb slechts wordt verstrekt
indien de jeugdige of zijn ouders gemotiveerd kunnen aantonen dat de individuele
voorziening die door een aanbieder wordt geleverd, niet passend is (zie artikel
8.1.1, derde lid, onder b). Aan de beschikking kunnen voorschriften worden
verbonden, waaronder een extra bijdragen in de kosten indien het pgb niet
toereikend is. Het derde en vierde lid berusten op artikel 2.9, onder c, van de wet. In deze
wetsbepaling staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke
wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld. Artikel 10. Inhoud beschikkingIndien de jeugdige of zijn ouders een aanvraag bij het college indienen of er
overeenkomstig artikel 3, tweede lid, een beschikking afgegeven wordt, dient het
college een schriftelijke beschikking op te stellen, waartegen zij bezwaar en
beroep op grond van de Awb kunnen indienen. Uitgangspunt van de wet is dat de
jeugdige of zijn ouders een voorziening in ‘natura’ krijgen. Indien gewenst door
de jeugdige of zijn ouders bestaat echter de mogelijkheid van het toekennen van
een pgb. Het eerste lid bevestigt de regeling van deze onderwerpen in de Jeugdwet en de
Awb en is hier opgenomen in het belang van burgers om hen in de verordening een
zo compleet mogelijk beeld te geven van hun rechten en plichten. De mogelijkheid
om bezwaar in te dienen tegen de beschikking en ook de daarop volgende
mogelijkheid van beroep bij de rechter is geregeld in de Awb en geldt in
beginsel voor alle beschikkingen. Indien een jeugdige of zijn ouders in bezwaar
en beroep willen gaan, hebben zij op grond van de Awb het recht op het indienen
van een aanvraag, waarmee een voor bezwaar en beroep vatbaar besluit kan worden
uitgelokt. Ook de weigering, of het te lang uitblijven van een beschikking,
geeft de burger op grond van de Awb de ingang van bezwaar en beroep.Artikel 11. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking
of terugvorderingDeze bepaling is een uitwerking van de bij nota van wijziging (Kamerstukken II
2013/14 33 684, nr. 11, artikel D) ingevoegde verplichte delegatiebepaling van
artikel 2.9, onder d, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij
verordening regels stelt voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van
een individuele voorziening, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de
wet. Ook deze bepaling beoogt het standaardiseren met de regelgeving met
betrekking tot de aan elkaar verwante beleidsterreinen van jeugdhulp en
maatschappelijke ondersteuning. Zie ook de toelichting onder artikel 10. In de toelichting op de nota van wijziging is voorts vermeld dat het tot de
gemeentelijke verantwoordelijkheid behoort misbruik van de geboden voorzieningen
te voorkomen en, waar nodig, op te treden tegen onterecht gebruik van
individuele voorzieningen of persoonsgebonden budgetten. Een zorgvuldig gebruik
van collectieve middelen is wezenlijk voor het draagvlak daarvan. De artikelen
8.1.2 tot en met 8.1.4 (oorspronkelijk genummerd: 8.1.1a tot en met 8.1.1c) zijn
eveneens bij nota van wijziging en ter standaardisering van de regelgeving aan
het wetsvoorstel toegevoegd.Het eerste lid berust mede op artikel 8.1.2, eerste lid, van de wet. Ook de
overige onderdelen van artikel 8.1.2 en artikel 8.1.3 en 8.1.4 geven handen en
voeten aan de bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik en zijn opgenomen
in deze verordening. De wettekst van de artikelen 8.1.2 tot en met 8.1.4 is
veelal beperkt tot de pgb. Waar mogelijk en zinvol, is dit ter uitwerking van de
delegatiebepaling in artikel 2.9, onder d, van de wet, in de verordening
uitgebreid tot de individuele voorziening in natura. Hiervoor kan ook steun
gevonden worden in de tekst van de toelichting op artikel 8.1.2, waarbij is
vermeld dat de in het eerste lid geregelde inlichtingenverplichting als
uitgangspunt heeft dat van de jeugdige en zijn ouders aan wie een individuele
voorziening of een daaraan gekoppeld pgb is verstrekt, verlangd kan worden dat
ze voldoende gegevens en inlichtingen verstrekken om het college in staat te
stellen te beoordelen of het beroep op die individuele voorziening of het
daaraan gekoppelde pgb terecht is gedaan. Indien het de jeugdige of zijn ouders
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat er feiten en omstandigheden, of daarin
opgetreden wijzigingen, zijn die van invloed kunnen zijn op de toekenning van de
individuele voorziening of het daaraan gekoppelde pgb, dienen zij dit onverwijld
aan het college te melden. Verstrekken zij niet onverwijld uit eigen beweging of
op verzoek van het college alle gevraagde inlichtingen en bewijsstukken, dan
heeft dat gevolgen voor de toekenning van de voorziening of het daaraan
gekoppelde pgb. Het college kan niet alleen bij een aanvraag, maar ook in andere
stadia concrete informatie en bewijsstukken van de belanghebbende vragen. Het tweede lid is geënt op artikel 8.1.4 van de wet. Ook hier
is de tot de pgb beperkte reikwijdte van artikel 8.1.4 van de wet op grond van
het bepaalde in artikel 2.9, onder d, van de wet uitgebreid tot de individuele
voorziening in natura. Artikel 12. Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en
uitvoerders kinderbeschermingsmaatregelen en
jeugdreclasseringHet college kan de uitvoering van de Jeugdwet, met uitzondering van de
vaststelling van de rechten en plichten van de jeugdige of zijn ouders, door
aanbieders laten verrichten (artikel 2.11, eerste lid, van de Jeugdwet). Met het
oog op gevallen waarin dit ten aanzien van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering gebeurt, moeten bij
verordening regels worden gesteld ter waarborging van een goede verhouding
tussen de prijs voor de levering van jeugdhulp of de uitvoering van een
kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering en de eisen die worden gesteld
aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.12 va de Jeugdwet). Daarbij dient in ieder
geval rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en
de toepasselijke arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat er alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering wordt in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het
college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te
houden. Hiermee wordt bereikt dat er een beter beeld ontstaat van reële
kostprijs voor de activiteiten die zij door aanbieders wil laten uitvoeren.
Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten
minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die
daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden
aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Artikel 13. VertrouwenspersoonIn artikel 2.6, eerste lid, onder f, van de wet is bepaald dat het college
ervoor verantwoordelijk is dat jeugdigen, hun ouders of pleegouders een beroep
kunnen doen op een vertrouwenspersoon. Met de vertrouwenspersoon wordt een
functionaris bedoeld zoals deze nu al werkzaam is binnen de jeugdzorg.
Onafhankelijkheid, beschikbaarheid en toegankelijkheid zijn belangrijke factoren
(wettelijke vereisten) voor een goede invulling van deze functie. De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij
verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is toch in de
verordening opgenomen vanwege het in het belang om in de verordening een
compleet overzicht van rechten en plichten van jeugdigen en ouders te geven. Bij
algemene maatregel van bestuur (het Uitvoeringsbesluit Jeugdwet) zal een nadere
uitwerking worden gegeven van de taken en bevoegdheden van de
vertrouwenspersoon.Met een vertrouwenspersoon wordt daarnaast ook wel bedoeld iemand die het
vertrouwen van de hulpvrager heeft en die de hulpvrager met raad en daad
terzijde staat (belangenbehartiger). Op deze vertrouwenspersoon heeft de
verordening geen betrekking. De hulpvrager kan een dergelijke vertrouwenspersoon
meenemen naar gesprekken e.d. Als daaraan kosten zijn verbonden, dan zijn die
voor eigen rekening van de hulpvrager. De toegang tot de onafhankelijke
vertrouwenspersoon is kosteloos.Artikel 14. KlachtregelingDit artikel regelt het gemeentelijke klachtrecht. De gemeente is al op grond van
de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke behandeling van mondelinge
en schriftelijke klachten over gedragingen van personen en bestuursorganen die
onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn. Gelet op het van toepassing zijnde hoofdstuk 9 van de Awb, waarin een uitvoerige
regeling omtrent klachtbehandeling is gegeven, en ook het recht is neergelegd om
na de afhandeling van de klacht de bevoegde ombudsman te verzoeken een onderzoek
in te stellen, kan in deze verordening met een enkele bepaling worden volstaan. Daarnaast verplicht de Jeugdwet in artikel 4.2.1. e.v. de hulpaanbieders een
klachtenregeling op te stellen bij klachten tegen hulpaanbieders. In de regel
zal eerst de aanbieder worden aangesproken bij klachten over de wijze van
behandeling. Pas wanneer dit klachtrecht niet bevredigend is, of niet logisch,
bijvoorbeeld bij gedragingen van gemeenteambtenaren, dan komt de gemeentelijke
klachtmogelijkheid in zicht. Artikel 15. Inspraak en medezeggenschapIn dit artikel zijn bepalingen opgenomen over inspraak en medezeggenschap bij de
gemeente. De mogelijkheid tot inspraak en medezeggenschap tegenover de aanbieder
is al geregeld in artikel 4.2.4 e.v. van de wet. Regeling van de inspraak en medezeggenschap is verplicht op grond van artikel
2.10 van de wet in samenhang met artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015. In
artikel 2.10 (in de redactie van de Nota van wijziging op het wetsvoorstel Wmo
2015 van 12 maart 2014, kamerstukken II 22841, nr. 35) worden de artikelen
2.1.3, derde lid, en 2.5.1 (jaarlijks cliëntervaringsonderzoek) van de Wmo 2015
van overeenkomstige toepassing verklaard. Ingevolge artikel 2.1.3, derde lid,
van de Wmo 2015 dient bij verordening te worden bepaald op welke wijze
ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van deze wet.In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat eenzelfde
inspraakprocedure geldt voor het jeugdhulpbeleid als op andere terreinen. De
inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de
wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op ondersteuning. Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling
van de medezeggenschap vorm te geven.Artikel 16. EvaluatieDeze evaluatie is niet hetzelfde als de evaluatie die op centraal niveau zal
plaatsvinden, maar kan wel de daarin verzamelde gegevens benutten. Na aanvaarding van het amendement Bergkamp (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr.
30) is in artikel 12.2 van de wet opgenomen dat binnen drie jaar na de
inwerkingtreding een evaluatie moet plaatsvinden over de doeltreffendheid en de
effecten van deze wet in de praktijk.