CVDR344359_2Verordening maatschappelijke ondersteuning 2015nlregelingWormerland2017-11-28WormerlandGemeenteblad 2016, 56946Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Wormerland 2015Wet maatschappelijke Ondersteuning 2015, artt. 2.1.3, 2.1.4, lid 1, 2, 3, 7, 2.1.5, lid 1, 2.1.6, 2.3.6 lid 4, 2.6.6 lid 1, gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2016-04-19De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en databankrecht2016-05-122016-05-012016-05-01intrekking-WMOGeenVerordening maatschappelijke ondersteuning 2015De raad van de gemeente Wormerland;gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van [datum en nummer];gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4,eerste, tweede,derde enzevende lid, 2.1.5, eerste lid, 2.1.6, 2.3.6, vierde lid, en 2.6.6, eerste lid, van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;overwegende dat burgers een eigen verantwoordelijkheid dragen voor de wijze waarop zij hun leven inrichten en deelnemen aan het maatschappelijk leven; dat van burgers verwacht mag worden dat zij elkaar daarin naar vermogen bijstaan; dat burgers die zelf, dan wel samen met personen in hun omgeving onvoldoende zelfredzaam zijn of onvoldoende in staat zijn tot participatie, een beroep moeten kunnen doen op ondersteuning door de gemeente, zodat zij zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kunnen blijven wonen; dat het noodzakelijk is om regels vast te stellen ter uitvoering van het beleidsplan als bedoeld in artikel 2.1.2 van de wet met betrekking tot de ondersteuning bij de versterking van de zelfredzaamheid en participatie van personen met een beperking of met chronische psychische of psychosociale problemen, beschermd wonen en opvang, en dat het noodzakelijk is om de toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking te bevorderen en daarmee bij te dragen aan het realiseren van een inclusieve samenleving;besluit vast te stellen:de Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Wormerland 2015Artikel1.BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:

algemeen gebruikelijke voorziening: voorziening die niet speciaal is bedoeld voor mensen met een beperking en die algemeen verkrijgbaar is en niet of niet veel duurder is dan vergelijkbare producten;

andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;

bijdrage: bijdrage als bedoeld in artikel 2.1.4, eerste lid, van de wet;

gesprek: gesprek in het kader van het onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;

hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;

melding: melding aan het college als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;

ondersteuningsplan: plan dat in samenspraak met de cliënt en/of diens vertegenwoordigeren de eventuele mantelzorger wordt opgesteld met betrekking tot de benodigde zorg enondersteuning.

persoonlijk budgetplan: plan dat de aanvrager voor een maatwerkvoorziening indient termotivering de voorziening in de vorm van een persoonsgebonden budget verstrekt te krijgen.

persoonlijk plan: plan dat de hulpvrager –al dan niet tezamen met zijn persoonlijke netwerk opgesteld- kan indienen voorafgaand aan het onderzoek door de gemeente.

pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 1.1.1 van de wet;

voorliggende voorziening: algemene voorziening of andere voorziening waarmee aan de hulpvraag wordt tegemoetgekomen;

wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015.

Artikel2.Melding hulpvraag1.Een hulpvraag kan door of namens een cliënt bij het college worden gemeld.2.Het college bevestigt de ontvangst van een melding schriftelijk.3. In spoedeisende gevallen als bedoeld in artikel 2.3.3 van de wet treft het college na de melding onverwijld een tijdelijke maatwerkvoorziening in afwachting van de uitkomst van het onderzoek.Artikel3.Cliëntondersteuning1.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen een beroep kunnen doen op kostenloze cliëntondersteuning, waarbij het belang van de cliënt uitgangspunt is.2.Het college wijst de cliënt en zijn mantelzorger voor het onderzoek, bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet, op de mogelijkheid gebruik te maken van kosteloze cliëntondersteuning.Artikel4.Vooronderzoek; indienen persoonlijk plan1.Het college verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet, van belang zijnde en toegankelijke gegevens over de cliënt en zijn situatie en maakt zo spoedig mogelijk met hem een afspraak voor een gesprek.2.Voor het gesprek verschaft de cliënt het college alle overige gegevens en bescheiden die naar het oordeel van het college voor het onderzoek nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs de beschikking kan krijgen. De cliënt verstrekt op verzoek in ieder geval een identificatiedocument als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht.3.Als de cliënt genoegzaam bekend is bij de gemeente, kan het college in overeenstemming met de cliënt afzien van een vooronderzoek als bedoeld in het eerste en tweede lid.4.Het college brengt de cliënt op de hoogte van de mogelijkheid om een persoonlijk plan als bedoeld in artikel 2.3.2, tweede lid, van de wet op te stellen en stelt hem gedurende zeven dagen na de melding in de gelegenheid het plan te overhandigen.Artikel5.Gesprek1.Het college onderzoekt in een gesprek tussen deskundigen en de degene door of namens wie de melding is gedaan, dan wel diens vertegenwoordiger en waar mogelijk met de mantelzorger of mantelzorgers en desgewenst familie, zo spoedig mogelijk en voor zover nodig:

de behoeften, persoonskenmerken en voorkeuren van de cliënt;

het gewenste resultaat van het verzoek om ondersteuning;

de mogelijkheden om op eigen kracht of met gebruikelijke hulp of algemeen gebruikelijke voorzieningen zijn zelfredzaamheid of zijn participatie te handhaven of te verbeteren, of te voorkomen dat hij een beroep moet doen op een maatwerkvoorziening;

de mogelijkheden om met mantelzorg of hulp van andere personen uit zijn sociaal netwerk te komen tot verbetering van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie, of te voorkomen dat hij een beroep moet doen op een maatwerkvoorziening;

de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de mantelzorger van de cliënt;

de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene voorziening, zoals opgenomen in het beleidsplan, bedoeld in artikel 2.1.2 van de wet, of door het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten te komen tot verbetering van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie, of te voorkomen dat hij een beroep moet doen op een maatwerkvoorziening;

de mogelijkheden om door middel van voorliggende voorzieningen of door samen met zorgverzekeraars en zorgaanbieders als bedoeld in de Zorgverzekeringswet en andere partijen op het gebied van publieke gezondheid, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen, te voorzien in de behoefte aan maatschappelijke ondersteuning;

de mogelijkheid om een maatwerkvoorziening te verstrekken;

welke bijdragen in de kosten de cliënt met toepassing van het bepaalde bij of krachtens artikel 2.1.4 van de wet verschuldigd zal zijn, en

de mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van een pgb, waarbij de cliënt in begrijpelijke bewoordingen wordt ingelicht over de gevolgen van die keuze.

2.Als de cliënt een persoonlijk plan als bedoeld in artikel 4, vierde lid, aan het college heeft overhandigd, betrekt het college dat plan bij het onderzoek, bedoeld in het eerste lid.3.Het college informeert de cliënt over de gang van zaken bij het gesprek, diens rechten en plichten en de vervolgprocedure en vraagt de cliënt toestemming om zijn persoonsgegevens te verwerken.4.Als de hulpvraag genoegzaam bekend is, kan het college onverminderd het bepaalde in artikel 2.3.2 van de wet, in overleg met de cliënt afzien van een gesprek.Artikel6.Verslag1.Het college zorgt voor schriftelijke verslaglegging van het onderzoek.2.Na het gesprek verstrekt het college aan de cliënt een verslag van de uitkomsten van het onderzoek.3.De cliënt tekent het verslag voor gezien of akkoord en zorgt ervoor dat een getekend exemplaar wordt geretourneerd aan de contactpersoon waarmee hij het gesprek heeft gevoerd.4.Als de cliënt tekent voor gezien, kan hij daarbij tevens aangeven wat de reden is waarom hij niet akkoord is.5.Als de cliënt van mening is dat hij in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening, kan hij dit aangeven op het door hem ondertekende verslag.Artikel7.Aanvraag1.Een cliënt of zijn gemachtigde of vertegenwoordiger kan een aanvraag om een maatwerkvoorziening schriftelijk indienen bij het college.2.Het college kan een ondertekend verslag van het gesprek aanmerken als aanvraag als de cliënt dat op het verslag heeft aangegeven.Artikel8.Criteria voor een maatwerkvoorziening1.Het college neemt het verslag als uitgangspunt voor de beoordeling van een aanvraag om een maatwerkvoorziening.2.Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:

ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het college niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen of algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in artikel 5 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven,en

ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de samenleving van de cliënt met psychische- of psychosociale problemen en de cliënt die de thuissituatie heeft verlaten, al dan niet in verband met risico’s voor zijn veiligheid als gevolg van huiselijk geweld, voor zover de cliënt deze problemen naar het oordeel van het college niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in artikel 5 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het voorzien in de behoefte van de cliënt aan beschermd wonen of opvang en aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld zo zich snel mogelijk weer op eigen kracht te handhaven in de samenleving.

3.Ten aanzien van een maatwerkvoorziening met betrekking tot zelfredzaamheid en participatie geldt dat een cliënt alleen voor een maatwerkvoorziening in aanmerking komt als:

de noodzaak tot ondersteuning voor de cliënt redelijkerwijs niet vermijdbaar was, en

de voorziening voorzienbaar was, maar van de cliënt redelijkerwijs niet verwacht kon worden maatregelen te hebben getroffen die de hulpvraag overbodig had gemaakt.

4.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is ter vervanging van een eerder door het college verstrekte voorziening, wordt deze slechts verstrekt als de eerder verstrekte voorziening technisch is afgeschreven,

tenzij de eerder verstrekte voorziening verloren is gegaan als gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt zijn toe te rekenen;

tenzij de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoet komt in de veroorzaakte kosten, of

als de eerder verstrekte voorziening niet langer een oplossing biedt voor de behoefte van de cliënt aan maatschappelijke ondersteuning.

5.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, verstrekt het college de goedkoopst adequate voorziening.Artikel9.AdviseringHet college kan een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om advies vragen als het dit van belang acht voor de beoordeling van de aanvraag om een maatwerkvoorziening.Artikel10.Inhoud beschikking1.In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening wordt in ieder geval aangegeven of deze als voorziening in natura of als pgb wordt verstrekt en wordt tevens aangegeven hoe bezwaar tegen de beschikking kan worden gemaakt.2.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura wordt in de beschikking in ieder geval vastgelegd:

welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde resultaat daarvan is;

wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;

hoe de voorziening wordt verstrekt, en indien van toepassing, en

welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.

3.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van een pgb wordt in de beschikking in ieder geval vastgelegd:

voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;

welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;

wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;

wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is bedoeld, en

de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.

4.Als sprake is van een te betalen bijdrage wordt de cliënt daarover in de beschikking geïnformeerd.Artikel11.Regels voor pgb1.Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 2.3.6 van de wet.2.Onverminderd artikel 2.3.6, tweede en vijfde lid, van de wet verstrekt het college geen pgb voor zover de aanvraag betrekking heeft op kosten die de belanghebbende voorafgaand aan de indiening van de aanvraag heeft gemaakt en niet meer is na te gaan of de ingekochte dienstverlening of voorziening noodzakelijk was.3.Het tarief voor een pgb:

Is gebaseerd op een door de cliënt opgesteld persoonlijk budgetplan over hoe hij het pgb gaat besteden;

Is toereikend om effectieve en kwalitatief goede zorg in te kopen

Bedraagt ten hoogste de kostprijs van de van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate maatwerkvoorziening in natura, indien van toepassing, rekening houdend met onderhoud en verzekering.

4.Een cliënt aan wie een pgb wordt verstrekt, kan diensten onder de volgende voorwaarden, betrekken van een persoon die behoort tot het sociaal netwerk:

de cliënt motiveert in het persoonlijk budgetplan waarin de hulp vanuit het sociaal netwerk de gebruikelijke hulp overstijgt, en

de cliënt geeft in het persoonlijk budgetplan aan hoe de hulp uit het sociaal netwerk bijdraagt aan het bereiken van het resultaat;

de hoogte van een pgb voor inzet van het sociale netwerk bedraagt 75% van de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate maatwerkvoorziening in natura.

5.Tussenpersonen of belangenbehartigers mogen niet uit het pgb worden betaald. 6.Het college kan nadere regels stellen met betrekking tot de criteria en de wijze van vaststellen van de hoogte van het budget. Artikel12.Regels voor bijdrage in de kosten van maatwerkvoorzieningen en algemene voorzieningen1.Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd:

voor het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde cliëntondersteuning, en,

voor een maatwerkvoorziening dan wel pgb, zolang hij van de maatwerkvoorziening gebruik maakt of gedurende de periode waarvoor het pgb wordt verstrekt, overeenkomstig het Besluit maatschappelijke ondersteuning, en afhankelijk van het inkomen en vermogen van de cliënt en zijn echtgenoot.

2.Het college bepaalt bij nadere regeling:

voor welke algemene voorzieningen, niet zijnde cliëntondersteuning, de cliënt een bijdrage is verschuldigd;

wat per soort algemene voorziening de hoogte van deze bijdrage is; en

dat de bijdrage voor een maatwerkvoorziening of pgb ten behoeve van een woningaanpassing voor een minderjarige is verschuldigd door de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene tegen wie een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek gegrond verzoek is afgewezen, en degene die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag uitoefent over een cliënt.

3.Het college bepaalt bij nadere regeling:

op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening en pgb wordt bepaald, en

door welke andere instantie dan het CAK in de gevallen bedoeld in artikel 2.1.4, zevende lid, de bijdragen voor een maatwerkvoorziening of pgb worden vastgesteld en geïnd.

Artikel13.Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning1.Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen, door:

het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie van de cliënt;

het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van zorg;

erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun werkzaamheden in het kader van het leveren van voorzieningen handelen in overeenstemming met de professionele standaard.

2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de aanbieders, een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek, en het zo nodig in overleg met de cliënt ter plaatse controleren van de geleverde voorzieningen.Artikel14.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvordering1.Onverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet.2.Onverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet herzien dan wel intrekken als het college vaststelt dat:

de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;

de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het pgb is aangewezen;

de maatwerkvoorziening of het pgb niet meer toereikend is te achten;

de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of het pgb verbonden voorwaarden, of

de cliënt de maatwerkvoorziening of het pgb niet of voor een ander doel gebruikt.

3.Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als blijkt dat het pgb binnen zes maanden na uitbetaling niet is aangewend voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de verlening heeft plaatsgevonden.4.Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a, heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige gegevens door de cliënt opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn medewerking heeft verleend, geheel of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten onrechte genoten pgb.5.Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.6.Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.7.Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de geleverde zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van pgb’s.Artikel15.Jaarlijkse waardering mantelzorgersHet college bepaalt bij nadere regeling waaruit de jaarlijkse blijk van waardering voor mantelzorgers van cliënten in de gemeente bestaat.Artikel16.Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden1.

Het college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder geval rekening met:

de aard en omvang van de te verrichten taken;

een redelijke toeslag voor overheadkosten;

een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het personeel als gevolg van verlof, ziekte, scholing en werkoverleg;

kosten voor bijscholing van het personeel

De voor de sector toepasselijke cao-schalen in relatie tot de zwaarte van de functie

2.Het college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te leveren overige voorzieningen, in ieder geval rekening met:

de marktprijs van de voorziening, en

de eventuele extra taken die in verband met de voorziening van de leverancier worden gevraagd, zoals:

1^o. aanmeten, leveren en plaatsen van de voorziening; 2^o. instructie over het gebruik van de voorziening; 3^o. onderhoud van de voorziening, en4°. verplichte deelname in bepaalde samenwerkingsverbanden.

Artikel17.Klachtregeling1.Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van klachten van cliënten ten aanzien van alle maatwerkvoorzieningen.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van de klachtregelingen van aanbieders door periodieke overleggen met de aanbieders, en een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek.Artikel18.Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke ondersteuning1.Aanbieders stellen een regeling vast voor de medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn ten aanzien van alle maatwerkvoorzieningen. 2. Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van de medezeggenschapsregelingen van aanbieders door periodieke overleggen met de aanbieders en een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek. Artikel19.Betrekken van de Adviesraad Sociaal Domein bij het beleid1.Het college heeft de Adviesraad Sociaal Domein aangesteld om het college te adviseren over het te voeren Wmo-beleid.2.Het college stelt de Adviesraad Sociaal Domein in de gelegenheid voorstellen voor het beleid betreffende maatschappelijke ondersteuning te doen, advies uit te brengen bij de besluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende maatschappelijke ondersteuning, en voorziet hen van ondersteuning om hun rol effectief te kunnen vervullen.3.Het college kan nadere regels stellen ter uitvoering van het eerste en tweede lid.Artikel20.EvaluatieHet door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt eenmaal per twee jaar geëvalueerd. Artikel21.HardheidsclausuleHet college is bevoegd, in gevallen waarin de toepassing van deze verordening naar zijn oordeel tot een bijzondere en onvoorziene hardheid leidt, ten gunste van de aanvrager af te wijken van deze verordening, indien daar zeer dringende redenen voor zijn. Het college kan met het oog op de rechtszekerheid en rechtsgelijkheid nadere regels stellen ten aanzien van de toepassing van de hardheidsclausule.Artikel22.Intrekking oude verordening en overgangsrecht1.De Verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning gemeente Wormerland 2013 wordt ingetrokken.2.Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond van de Verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning gemeente Wormerland 2013, totdat het college een nieuw besluit heeft genomen waarbij het besluit waarmee deze voorziening is verstrekt, wordt ingetrokken.3.Aanvragen die zijn ingediend onder de Verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning gemeente Wormerland 2013 en waarop nog niet is beslist bij het in werking treden van deze verordening, worden afgehandeld krachtens deze verordening.Artikel23.Inwerkingtreding en citeertitel1.Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015 met gelijktijdige intrekking van de Verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning gemeente Wormerland 2013.2.Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Wormerland 2015.Toelichting verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Wormerland 2015AlgemeenMet de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (hierna: Wmo 2015) wordt de gemeenteverantwoordelijk voor het ondersteunen van de zelfredzaamheid en participatie van mensenmet een beperking, chronische psychische of psychosociale problemen. De ondersteuningmoet er op gericht zijn dat mensen zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kunnen blijven.Voor mensen met psychische of psychosociale problemen en of voor mensen die, al dan nietin verband met risico’s voor hun veiligheid als gevolg van huiselijk geweld, de thuissituatie hebben verlaten voorziet de gemeente in de behoefte aan beschermd wonen en opvang. Deze verordening geeft uitvoering aan de Wmo 2015. De Wmo 2015 maakt onderdeel uit vande bestuurlijke en – met toepassing van een budgetkorting – financiële decentralisatie naargemeenten van een aantal taken uit de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ).Deze taken worden toegevoegd aan het takenpakket dat al bij gemeenten lag onder de ‘oude’Wet maatschappelijke ondersteuning. Hierbij wordt deels voortgeborduurd op de weg die metdie wet al was ingezet. Er wordt bekeken wat redelijkerwijs verwacht mag worden van decliënt en zijn sociaal netwerk, vervolgens zal waar nodig de gemeente in aanvulling hierophem in staat stellen gebruik te maken van een algemene voorziening of – als dat niet volstaat– een maatwerkvoorziening waarmee een bijdrage wordt geleverd aan zijn mogelijkheden omdeel te nemen aan het maatschappelijk verkeer en zelfstandig te functioneren in de maatschappij.De belangrijkste wijzigingen van de Wmo 2015 ten opzichte van de huidige Wmo zijn hetvervallen van de compensatieplicht en het vervallen van de compensatiedomeinen.Door het vervallen van de compensatieplicht ligt de nadruk niet meer op het compenserenvan een gebrek maar op het versterken van de zelfredzaamheid en de participatie.De compensatiedomeinen waarop de gemeenten de burger met een belemmering moetcompenseren (huishouden voeren, zich verplaatsen in en om de woning en lokaal enmedemensen ontmoeten), zijn in de Wmo 2015 niet meer opgenomen, in plaats daarvanwordt er gesproken over: maatwerkvoorzieningen bieden ter ondersteuning vanzelfredzaamheid en participatie, beschermd wonen en opvang.De toegangsprocedureDe cliënt die zich met een hulpvraag meldt doorloopt een zorgvuldige toegangsprocedure,zodat bij de beoordeling van de hulpvraag helderheid wordt verkregen over zijn behoeften ende gewenste resultaten en om te achterhalen wat de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijkehulp, mantelzorg of met hulp van zijn sociaal netwerk dan wel door het verrichten vanmaatschappelijk nuttige activiteiten kan doen om zijn zelfredzaamheid en participatie tehandhaven of te verbeteren. Verder wordt bepaald of de cliënt met gebruikmaking van eenalgemene voorziening de ondersteuningsbehoefte kan invullen, of dat eenmaatwerkvoorziening nodig is, en of sprake is van een voorliggende of andere voorzieningdie niet onder de reikwijdte van de Wmo 2015 valt.De inzet van een maatwerkvoorziening in de ondersteuningsbehoefte heeft als doel: hetleveren van een bijdrage aan de zelfredzaamheid en participatie van de cliënt.Zelfredzaamheid is in de Wmo 2015 gedefinieerd als: in staat zijn tot het uitvoeren van denoodzakelijke algemene dagelijkse levensverrichtingen en het voeren van een gestructureerdhuishouden. Participatie is gedefinieerd als: het deelnemen aan het maatschappelijkeverkeer.De nadruk bij de inzet van maatwerkvoorzieningen ligt op het versterken van dezelfredzaamheid en de participatie. Versterken betekent niet altijd bevorderen van, maar kanook vertaald worden als het in stand houden van de situatie waardoor iemand in eigenleefomgeving kan blijven.De burger heeft met zijn vraag om ondersteuningsbehoefte een doel, dit doel moet centraalstaan in het onderzoek naar de oplossing. Dit doel wordt bij de inzet van een (gedeeltelijke)maatwerkvoorziening als het te bereiken resultaat voor de inzet van de voorzieningaangemerkt.Door de burger aan te spreken op wat er redelijkerwijs van hemzelf verwacht mag worden zaldeze ook meer de eigen verantwoording nemen in het bereiken van resultaten ten behoevevan zijn ondersteuningsbehoefte. Zo werkt de burger mee aan de invulling van de benodigdeondersteuning en kan de gemeente aanvullende ondersteuning bieden als uit het onderzoekblijkt dat de aanvrager niet in staat is om zelf of met zijn netwerk of met een algemenevoorziening de oplossing te organiseren.Het wegvallen van de compensatieplicht en de compensatiedomeinen enerzijds en hettoepassen van passende ondersteuning in de vorm van een maatwerkvoorziening anderzijdsvereist een benadering waarbij de gemeente zich richt op het bereiken van een resultaat datwaar mogelijk, zo veel mogelijk aansluit bij de wensen en mogelijkheden van de cliënt en zijnsociale omgeving. Passend aanbod is per definitie een aanbod dat passend is bij deindividuele cliënt en hoeft daardoor niet te bestaan uit een standaard oplossing. De borgingvan de kwaliteit van het onderzoek en de uitkomsten daarvan (het passende aanbod) ligt ineen goed georganiseerde toegangsprocedure.De Wmo 2015 en deze verordening leggen deze toegangsprocedure daarom in hoofdlijnenvast. Want waar het recht op compensatie dat bestond onder de ‘oude’ Wet maatschappelijkeondersteuning is komen te vervallen, wordt een recht op een zorgvuldige, tweezijdigeprocedure daartegenover gesteld. Een dergelijke procedure die bovendien goed wordtuitgevoerd, zal telkens tot een juist eindoordeel moeten leiden; ondersteuning waarondersteuning nodig is.De ondersteuning die de gemeente kan bieden, kan bestaan uit het ondersteunen van deburger om regie over zijn eigen situatie te voeren, het bieden van algemene voorzieningenen/of maatwerkvoorzieningen. Bij een maatwerkvoorziening kan het gaan om ondersteuningin natura of om ondersteuning in de vorm van een persoonsgebonden budget.Inbreng van de cliëntOm maatwerk te kunnen bieden zal de gemeente in samenspraak met de cliënt en diensnetwerk op zoek gaan naar de “echte” en meer integrale ondersteuningsvraag en –op basisvan dat inzicht- naar een in die situatie passend ondersteuningsaanbod.Bij de melding van de hulpvraag informeert de gemeente de cliënt over de mogelijkheid omeen persoonlijk plan in te dienen. In dit plan kan de cliënt (al dan niet tezamen met zijnpersoonlijke netwerk) de omstandigheden en de maatschappelijke ondersteuning die doorhem wordt gewenst beschrijven. Dit plan wordt door de gemeente meegenomen in hetonderzoek naar de ondersteuningsbehoefte.Indien de cliënt van mening is dat het college hem ten onrechte geen maatwerkvoorzieningverstrekt of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende bijdraagt aan de zelfredzaamheid ofparticipatie, of dat hem opvang of beschermd wonen ten onrechte wordt onthouden, kanbetrokkene daartegen vanzelfsprekend bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaantegen de beslissing op zijn bezwaar. De rechter zal toetsen of de gemeente zich heeftgehouden aan de voorgeschreven procedures, het onderzoek naar de omstandigheden vanbetrokkene op adequate wijze heeft verricht en of de ondersteuning een passende bijdragelevert aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld totzelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven.Als de cliënt in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening zal in samenspraak met decliënt en eventueel de zorg-leverancier, zonodig een ondersteuningsplan worden opgesteldwaarin de ondersteuningsbehoefte en de invulling van de maatwerkvoorziening en hetbeoogde resultaat staan uitgewerkt.Als de cliënt in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening wordt aan de cliëntinformatie over het persoonsgebonden budget (pgb) verstrekt. Indien een cliënt zichgemotiveerd op het standpunt stelt dat hij de maatwerkvoorziening als persoonsgebondenbudget geleverd wenst te krijgen wordt onderzocht of de cliënt in aanmerking kan komen vooreen pgb verstrekking. Voor de motivering van de pgb aanvraag wordt aan de cliënt eenpersoonlijk budgetplan gevraagd.MaatwerkvoorzieningDe maatwerkvoorziening kan bestaan uit een dienstverlening of uit een materiële verstrekking. Voor beide voorzieningsvormen geldt dat het resultaat leidend is, bij een materiële verstrekking (hulpmiddelen zoals rolstoel etc.) zal dit effect door middel van een passing direct “meetbaar” zijn, bij de inzet van dienstverlening zijn resultaten pas op termijn zichtbaar. Het niet functioneren van een materiële verstrekking of het niet passend zijn van een dergelijke verstrekking zal bij een cliënt direct merkbaar zijn en leiden tot verzoek tot herstel. Er worden kwaliteitseisen voor maatschappelijke ondersteuning aan de aanbieders gesteld en hierop wordt toegezien. Door het toezicht dat de gemeente houdt kan onder andere door de cliënt-ervaringsgegevens het niet functioneren van- of in-adequaatheid van de inzet van dienstverlening worden opgemerkt. Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1. BegripsbepalingenIn de begripsbepalingen staan de begrippen opgenomen die verder niet in de wet staanuitgewerkt. Voor het overzicht is de begrippenlijst uit de Wmo 2015 integraal opgenomen.Een algemeen gebruikelijke voorziening is in principe voor iedereen beschikbaar, of mensennu wel of geen beperking hebben. Een voorbeeld is een elektrische fiets.’Gebruikelijke hulp’ is niet in de verordening, maar in de wet gedefinieerd en is bijvoorbeeldde hulp van een partner van de cliënt. Zie ook de wettelijke definitie hieronder.Het gesprek is het mondeling contact na een melding waarin het college met degene diemaatschappelijke ondersteuning vraagt zijn gehele situatie inventariseert ten aanzien van zijnmogelijkheden om op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp vanandere personen uit zijn sociaal netwerk dan wel met gebruikmaking van voorliggendevoorzieningen, algemeen gebruikelijke voorzieningen, algemene voorzieningen ofmaatwerkvoorzieningen zijn zelfredzaamheid of participatie te verbeteren of te voorkomen dathij gebruik moet maken van beschermd wonen of opvang.De definities: persoonlijk plan en persoonlijk budgetplan benadrukken enerzijds de eigenverantwoordelijkheid die de cliënt heeft bij de motivering van zijn hulpvraag en/of de wens omde voorziening in de vorm van een persoonsgebonden budget te krijgen en anderzijds is hetplan onderdeel van de inbreng van de cliënt ten behoeve van het onderzoek.Het ondersteuningsplan beschrijft de ondersteuning die de cliënt nodig heeft en de invullingvan (een gedeeltelijke) maatwerkvoorziening.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet (in artikel 1.1.1) al een flinkaantal definities kent die ook bindend zijn voor deze verordening. Voor de duidelijkheid zijneen aantal belangrijke wettelijke definities hieronder weergegeven.

aanbieder: natuurlijke persoon of rechtspersoon die jegens het college gehouden is een algemene voorziening of een maatwerkvoorziening te leveren;

algemene voorziening: aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder voorafgaand onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van de gebruikers, toegankelijk is en dat is gericht op maatschappelijke ondersteuning;

begeleiding: activiteiten gericht op het bevorderen van zelfredzaamheid en participatie van de cliënt opdat hij zo lang mogelijk in zijn eigen leefomgeving kan blijven;

cliënt: persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening of aan wie een maatwerkvoorziening of persoonsgebonden budget is verstrekt of door of namens wie een melding is gedaan als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid;

cliёntondersteuning: onafhankelijke ondersteuning met informatie, advies en algemene ondersteuning die bijdraagt aan het versterken van de zelfredzaamheid en participatie en het verkrijgen van een zo integraal mogelijke dienstverlening op het gebied van maatschappelijke ondersteuning, preventieve zorg, zorg, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen;

gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid mag worden verwacht van de echtgenoot, ouders, inwonende kinderen of andere huisgenoten;

maatschappelijke ondersteuning:

bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en vrijwilligerswerk, de toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking, de veiligheid en leefbaarheid in de gemeente, alsmede voorkomen en bestrijden van huiselijk geweld,

ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van personen met een beperking of met chronische psychische of psycho-sociale problemen zoveel mogelijk in de eigen leefomgeving,

bieden van beschermd wonen en opvang;

maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van een persoon afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen:

ten behoeve van zelfredzaamheid, daaronder begrepen kortdurend verblijf in een instelling ter ontlasting van de mantelzorger, het daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen,

ten behoeve van participatie, daaronder begrepen het daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen en andere maatregelen,

ten behoeve van beschermd wonen en opvang;

mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen, opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen personen bestaande sociale relatie en niet wordt verleend in het kader van een hulpverlenend beroep;

participatie: deelnemen aan het maatschappelijke verkeer;

persoonsgebonden budget: bedrag waaruit namens het college betalingen worden gedaan voor diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen die tot een maatwerkvoorziening behoren, en die een cliënt van derden heeft betrokken;

sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met wie de cliёnt een sociale relatie onderhoudt;

vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een cliënt vertegenwoordigt die niet in staat kan worden geacht tot een redelijke waardering van zijn belangen ter zake;

voorziening: algemene voorziening of maatwerkvoorziening;

zelfredzaamheid: in staat zijn tot het uitvoeren van de noodzakelijke algemene dagelijkse levensverrichtingen en het voeren van een gestructureerd huishouden.

Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal (definitie)bepalingen dievoor deze verordening van belang zijn, zoals: ‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid): een verzoekvan een belanghebbende om een besluit te nemen, en ‘beschikking’ (artikel 1:2).Artikel 2. Melding hulpvraag Deze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan worden gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel 2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a, van de wet. Daarbij is onder meer bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval bepaalt op welke wijze een cliënt in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang.In artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet wordt al bepaald dat indien bij het college melding wordt gedaan van een behoefte aan maatschappelijke ondersteuning, het college deze melding onderzoekt. Deze bepaling verankert ook in de verordening dat bij het college een melding kan worden gedaan en door wie. In artikel 2.3.2, negende lid, van de wet is bepaald dat een aanvraag niet kan worden gedaan dan nadat (naar aanleiding van de melding) onderzoek is uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is uitgevoerd binnen de termijn van zes weken.Het eerste lid bevat regels voor de verplichte meldingsprocedure. De melding is vormvrij en kan schriftelijk, elektronisch, mondeling of telefonisch bij het college worden gedaan. Zie de algemene toelichting over mandatering door het college. In artikel 2:15 van de Awb is bepaald dat een aanvraag elektronisch (onder meer per email) kan worden gedaan indien het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat deze weg geopend is. De melding kan ‘door of namens de cliënt’ worden gedaan. Dit kan ruim worden opgevat. Naast de cliënt kan bijvoorbeeld diens vertegenwoordiger, mantelzorger, partner, familielid, buurman of andere betrokkene de melding doen. In het eerste lid is met gebruik van de in artikel 1 gedefinieerde term ‘hulpvraag’ een afbakeningsbepaling gegeven. Een persoon met een hulpvraag die op grond van een andere wet kan worden beantwoord, kan direct en gericht worden doorverwezen. Te denken valt hier bijvoorbeeld aan de Zorgverzekeringswet, de Wet werk en bijstand en de Leerplichtwet. Zie ook de tekst en toelichting van artikel 8, tweede lid.In het tweede lid is de verplichte ontvangstbevestiging verankerd (artikel 2.3.2, eerste lid, slotzin, van de wet). Conform artikel 4:3a van de Awb is het bestuursorgaan gehouden een elektronisch ingediende melding te bevestigen. Dat kan dan – en ligt voor de hand – ook elektronisch. Indien de melding mondeling of telefonisch is gedaan, zou dit ook kunnen worden afgesproken. Aangezien het onderzoek na een melding maximaal zes weken mag beslaan (zie artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet), is registratie en ontvangstbevestiging van de melding ook in het kader van deze termijn van belang.In het derde lid is overeenkomstig artikel 2.3.3 van de wet een uitzondering vervat voor spoedeisende gevallen. Het college is op grond van de wet verplicht in dergelijke gevallen een passende tijdelijke maatwerkvoorziening te verstrekken in afwachting van de uitkomsten van het onderzoek dat volgt na de melding.Artikel 3. CliëntondersteuningHet eerste lid is een uitwerking van de wettelijke verplichting van het college in artikel 2.2.4, eerste lid, onder a, en tweede lid, van de wet. De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is toch in de verordening opgenomen vanwege het belang om in de verordening een compleet overzicht van rechten en plichten van cliënten te geven. Hierbij is benadrukt dat de cliëntondersteuning op grond van de wet voor de cliënt kosteloos is. In de memorie van toelichting bij artikel 2.2.4 van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3) is vermeld dat gemeenten hiermee de opdracht hebben in ieder geval een algemene voorziening voor cliëntondersteuning te realiseren, waar burgers informatie en advies over vraagstukken van maatschappelijke ondersteuning en hulp bij het verkrijgen daarvan kunnen krijgen. Ook uitgebreide vraagverheldering alsmede kortdurende en kortcyclische ondersteuning bij het maken van keuzes op diverse levensterreinen maken daarvan deel uit.In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, derde lid, van de wet bepaald dat het college de betrokkene na de melding van de hulpvraag inlicht over de mogelijkheid van gratis cliëntondersteuning.Artikel 4. Vooronderzoek; indienen persoonlijk planDeze bepaling is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen. Het eerste lid dient ter ambtelijke voorbereiding van het gesprek op basis van de melding waarbij in samenspraak met de cliënt bekende gegevens in kaart worden gebracht en cliënten niet worden belast met vragen over zaken die bij de gemeente al bekend zijn. Dit vooronderzoek kan afhankelijk van de inhoud van de melding meer of minder uitgebreid zijn en omvat ook het in samenspraak met de belanghebbende afspreken van een datum, tijd en plaats voor het gesprek. Tijdens het gesprek kunnen op basis van dit vooronderzoek ook al wat concrete vragen worden gesteld of aan de cliënt worden verzocht om nog een aantal stukken over te leggen. De verplichting tot het overleggen van stukken, zoals vermeld in het tweede lid, is opgenomen overeenkomstig artikel 2.3.2, zevende lid, van de wet. In het kader van de rechtmatigheid is het op grond van artikel 2.3.4 van de wet in ieder geval verplicht om de identiteit van de cliënt vast te stellen aan de hand van een document als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht en is de cliënt die een aanvraag doet voor een maatwerkvoorziening ook verplicht dat document ter inzage te geven. Bij de gegevensverzameling op grond van het eerste en tweede lid zullen de grenzen van de Wet bescherming persoonsgegevens in acht genomen moeten worden. Op grond van het derde lid kan worden afgezien van het vooronderzoek indien dat een onnodige herhaling van zetten zou betekenen. In het vierde lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, tweede lid, van de wet de verplichting voor het college opgenomen om informatie te verschaffen over de mogelijkheid voor de cliënt om een persoonlijk plan op te stellen en deze aan het college te overhandigen. Zie ook artikel 5, tweede lid.De mogelijkheid een persoonlijk plan in te dienen en de termijn van zeven dagen is gesteld in het aangenomen amendement nr. 70. De cliënt wordt daarmee in staat gesteld om op een voor hem of haar passende wijze een persoonlijk plan op te stellen. In het plan kan de cliënt al dan niet tezamen met zijn persoonlijke netwerk de omstandigheden, bedoeld in artikel 2.3.2. tweede lid onderdelen a tot en met e. en de maatschappelijke ondersteuning die door hem wordt gewenst, beschrijven. De gemeente is daarmee bekend met de wijze waarop de cliënt zelf vorm wil geven aan zijn persoonlijk arrangement dat nodig is om zelfredzaam te kunnen zijn en te participeren.Artikel 5. GesprekDeze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan worden gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel 2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a, van de wet, waarbij onder meer is bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval regels vaststelt die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het in artikel 2.1.2 bedoelde plan en de door het college te nemen besluiten of te verrichten handelingen. De onderdelen van het eerste lid zijn overeenkomstig de opsomming in artikel 2.3.2 van de wet opgenomen. In artikel 2.3.2, eerste lid, wordt niet de aanduiding “het gesprek” gebruikt maar “een onderzoek in samenspraak met degene door of namens wie de melding is gedaan en waar mogelijk met de mantelzorger of mantelzorgers dan wel diens vertegenwoordiger”. De memorie van toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 143) verduidelijkt dat voor een zorgvuldig onderzoek veelal sprake zal zijn van enige vorm van persoonlijk contact met betrokkene of een vertegenwoordiger van betrokkene, aangezien daardoor een adequaat totaalbeeld van de betrokkene en zijn situatie verkregen kan worden. Het eerste lid bepaalt daarom dat het onderzoek moet plaatsvinden in samenspraak met betrokkene. De vorm van het onderzoek is vrij.In artikel 5 wordt het onderzoek beschreven. De titel van dit artikel: Gesprek, geeft weer dat het onderzoek in samenspraak met de cliënt plaatsvindt. Het karakter van het onderzoek is dat eerst wordt onderzocht welke mogelijkheden er zijn voor ondersteuning die dichtbij en laagdrempelig georganiseerd kan worden. Een dergelijke ondersteuning zal voor de cliënt vertrouwder en meer beschikbaar kunnen zijn dan ondersteuning die vanuit een organisatie wordt geboden. Tevens wordt door deze aanpak voorkomen dat duurdere vormen van ondersteuning worden ingezet waar het tegen minder kosten kan. Dit laatste betekent niet dat er uit oogpunt van kostenbeheersing ondersteuning wordt ingezet die niet passend is. Doel van het onderzoek is immers dat er gezocht wordt naar passende ondersteuning. Passende ondersteuning is passend in de ondersteuningsbehoefte van de cliënt en waar mogelijk effectief en resultaatgericht.Passende ondersteuning kan in sommige gevallen al in het eigen netwerk of de eigen omgeving gevonden worden, of in de vorm van een algemene voorziening. Door in de toegang te borgen dat het onderzoek in samenspraak met de cliënt plaatsvindt zal een ondersteuningsaanbod dat niet als passend door de cliënt wordt ervaren leiden tot nader onderzoek dan wel tot een inzet om het aanbod wel passend te laten zijn. Bij dit laatste kan gedacht worden aan situaties waarbij de gemeente de cliënt helpt om in zijn omgeving de benodigde ondersteuning te organiseren. Als de passende ondersteuning niet in het eigen netwerk of in de omgeving van de cliëntaanwezig is en ook niet in de vorm van een algemene voorziening geboden kan worden dan zal de passende ondersteuning door middel van een maatwerkvoorziening ingevuld worden. Voor de levering van een maatwerkvoorziening in natura wordt een leverancier ingeschakeld en wordt indien nodig in overleg met de leverancier een ondersteuningsplan uitgewerkt (zie toelichting op artikel 8).Bij een maatwerkvoorziening in de vorm van een pgb zal de cliënt door middel van een persoonlijk budgetplan de invulling van de ondersteuning aangeven (zie toelichting op artikel 11).In het eerste lid is verder benadrukt dat het gesprek met de cliënt wordt gevoerd door deskundigen (namens het college). Het gesprek vindt zo mogelijk bij decliënt thuis plaats. Indien woningaanpassingen nodig zijn, is dat zeker essentieel om de thuissituatie goed te kunnen beoordelen en doeltreffende oplossingen te vinden.In onderdeel b is als onderwerp van gesprek ‘het gewenste resultaat van het verzoek om ondersteuning’ opgenomen. Dit is belangrijk omdat in de woorden van de nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz. 183) “de ultieme toetssteen of de maatschappelijke ondersteuning effectief is geweest, ligt in de beantwoording van de vraag of de cliënt zelf vindt dat de verleende maatschappelijke ondersteuning heeft bijgedragen aan een verbetering van zijn zelfredzaamheid of participatie. In het wetsvoorstel Wmo 2015 staat het bereiken van dit resultaat centraal”. Onderdeel cgeeft aan dat de burger wordt aangesproken op wat er redelijkerwijze van hemzelf verwacht mag worden (eigen kracht). In het onderzoek worden ook de mogelijkheden van het eigen netwerk van de cliënt meegenomen. Het is aan de cliënt of zijn vertegenwoordigers om de gemeente duidelijkheid te bieden over de mogelijkheden van het eigen netwerk.In het onderzoek wordt ook de mogelijkheid van inzet van gebruikelijke hulp of algemenegebruikelijke voorzieningen betrokken. De gemeente is bekend met de toepassing van “Gebruikelijke Zorg” bij de beoordeling of er hulp bij het huishouden moet worden geboden. Van gebruikelijke zorg is sprake indien er een huisgenoot aanwezig is, die in staat kan worden geacht het huishoudelijk werk over te nemen. Bij gebruikelijke zorg wordt rekening gehouden met de leeftijd van de huisgenoot. Tot 18 jaar wordt van huisgenoten verwacht dat zij hun bijdragen leveren bijvoorbeeld door hun eigen kamer schoon te houden en/of door hand- en spandiensten te verrichten, zoals het doen van (kleine) boodschappen, het helpen bij de afwas, enz.Onder “Gebruikelijke Zorg” valt ook het bieden van gebruikelijke begeleiding zoals:

Het geven van begeleiding op het terrein van de maatschappelijke participatie.

Het geven van begeleiding binnen de persoonlijke levenssfeer, zoals familiebezoek,

huisarts et cetera;-Het bieden van hulp bij/overnemen van taken die bij een gezamenlijk huishouden horen,zoals het doen van de administratie.

Het leren omgaan van derden (familie/vrienden) met de cliënt.

Het bieden van een beschermende woonomgeving van ouders aan kinderen is tenminste tot een leeftijd van 17 jaar zowel in kortdurende als langdurige situaties gebruikelijk.

De memorie van toelichting bij de Wmo 2015 geeft “Gebruikelijke Hulp” aan. Met de definitie “Gebruikelijke Hulp” komt het accent te liggen op een ondersteuning die een ieder kan biedenen welke niet per definitie als zorg aangemerkt hoeft te worden. Algemeen gebruikelijke voorzieningen zijn in principe voor iedereen beschikbaar, of mensen nu wel of geen beperking hebben. Wat in een concrete situatie algemeen gebruikelijk is, hangt vaak af van de geldende maatschappelijke normen op het moment van de aanvraag. Algemeen gebruikelijke voorzieningen hoeven niet vanuit de Wmo te worden verstrekt.Een voorziening is algemeen gebruikelijk als die:

niet speciaal bedoeld is voor mensen met een beperking én;

in de reguliere handel verkrijgbaar is én;

in prijs vergelijkbaar is met soortgelijke producten.

Heel duidelijk zijn deze criteria niet. De jurisprudentie verwoord het zo: “een voorziening waarvan aannemelijk is te achten dat belanghebbende daarover ook zou hebben beschikt als hij niet gehandicapt was” (zie o.a. CRvB 14-07-2010, nr. 09/562).Bovendien blijkt uit jurisprudentie dat een voorziening voor de ene persoon wel algemeen gebruikelijk kan zijn en voor de ander niet. Zo kunnen beugels in het toilet voor een persoon van boven de 70 jaar algemeen gebruikelijk zijn, maar voor een jongere persoon die na een ongeluk gehandicapt is geraakt, niet.Uitzonderingen op deze criteria kunnen zijn situaties waarin:

de handicap plotseling ontstaat, waardoor algemeen gebruikelijke voorzieningen eerder dan normaal vervangen moeten worden;

de aanvrager een inkomen heeft, dat door aantoonbare kosten van de handicap onder de voor hem/haar geldende bijstandsnorm dreigt te komen.

Er is geen complete lijst van voorzieningen die algemeen gebruikelijk zijn, maar voorbeeldenzijn:

tandem (met uitzondering van een ouder-kind tandem);

fiets met lage instap, ligfiets;

spartamet/tandemmet;

rollator

elektrische fiets/tandem (al dan niet met lage instap) voor een persoon van 16 jaar en ouder;

bakfiets, fietskar, aanhangfiets;

personenauto en de gebruikskosten die daaraan verbonden zijn;

auto-accessoires: airconditioning, stuurbekrachtiging, elektrisch bedienbare ruiten ,trekhaak;

eenhendelmengkranen;

thermostatische kranen;

keramische of inductie kookplaat;

verhoogd toilet of toiletverhoger;

tweede toilet/sanibroyeur;

renovatie van badkamer en keuken *;

antislipvloer/coating;

wandbeugels;

zonwering (inclusief elektrische bediening);

ophogen tuin/bestrating bij verzakking.

ICT hulpmiddelen

* Bij de Wmo wordt ervan uit gegaan dat elke badkamer of keuken eens in de 20 jaar vernieuwd wordt. Bij een aanvraag voor een woningaanpassing van een badkamer en/of keuken wordt rekening gehouden met de leeftijd van de badkamer/keuken. Als een keuken of badkamer ouder is, wordt de financiële tegemoetkoming vanuit de Wmo lager.In onderdeel d wordt het onderzoek naar de mogelijkheden van de mantelzorg of andere personen uit het sociale netwerk van de cliënt aangegeven. Het werk van mantelzorgers draagt in het algemeen veel bij aan de kwaliteit van leven van de cliënt.Mantelzorg is langdurige zorg die niet in het kader van hulpverlening wordt aangeboden.Mantelzorg wordt aangeboden aan een hulpbehoevende, door personen uit diens omgeving waarbij de zorgverlening rechtstreeks voortvloeit uit de sociale relatie en de gebruikelijke zorg overstijgt.In de Wmo 2015 blijft mantelzorg in principe vrijwillig. Wel krijgen gemeenten vanuit de Wmo 2015 de opdracht om eerst na te gaan of het probleem van de cliënt met inzet van eigen netwerk kan worden opgelost. Dat zou kunnen inhouden dat met de het eigen sociaal netwerk/mantelzorger wordt afgesproken dat deze boven gebruikelijke zorg levert. Bij deze afweging dient de gemeente de belangen en de draagkracht van de mantelzorger mee te wegen.In onderdeel estaat het onderzoek naar de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning vande mantelzorger van de cliënt aangegeven.Het op basis van maatwerk goed ondersteunen van mantelzorgers voorkomt vaak zwaarderezorg, omdat mantelzorgers dan langer en beter in staat blijven de mantelzorg vol te houden.Deze ondersteuning kan in de vorm van algemene voorzieningen, zoals: scholing van mantelzorgers, het bieden van advies en informatie of lotgenotencontact, het beschikbaar stellen van een “mantelzorgmakelaar” of een digitaal matchingssysteem, voor vraag een aanbod van vrijwilligers. Een belangrijke vorm van ondersteuning kan zijn het bieden van respijtzorg, dat wil zeggen: zorg waardoor een mantelzorger tijdelijk ontlast wordt van zijn taak.In onderdeel fwordt de mogelijkheid aangegeven om met gebruikmaking van een algemene voorziening of door het verrichten van maatschappelijke nuttige activiteiten te komen tot verbetering van de zelfredzaamheid of de participatie, zodat een beroep op maatwerkvoorzieningen wordt voorkomen. Algemene voorzieningen zijn toegankelijk voor alle ingezetenen en kunnen variëren van verbetering van de toegankelijkheid van gebouwen en voorzieningen, het lokale vervoer en de toegankelijkheid van informatie. Algemene voorzieningen met een specifieker karakter zijn: klussendienst, was- en strijkservice, een maaltijdvoorziening, sociaal vervoer, informele buurtzorg, sociaal-culturele voorzieningen, opvang voor dak- en thuislozen die uitsluitend bestaat uit slapen en eten zonder verdere ondersteuning of meer specifiek, winteropvang.Onder algemene voorzieningen wordt verstaan:Een aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder voorafgaand onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van de gebruikers, toegankelijk is en dat is gericht op het versterken van zelfredzaamheid en participatie, of op opvang. De zin ”zonder voorafgaand onderzoek toegankelijk” moet wel in de context worden bekeken. Het betekent in dit verband dat de gemeente voor deze voorziening geen beschikking afgeeft. De voorziening in kwestie zal wel een toegangstoets doen of iemand tot de doelgroep van de voorziening behoort. Bijvoorbeeld: om gebruik te maken van een passantenverblijf zal de cliënt moeten aantonen dat hij dakloos is.Voorbeelden van algemene voorzieningen zijn:Kinderopvang/PeuterspeelzalenBoodschappendiensten supermarktenGlazenwasserTuinonderhoudAlgemeen maatschappelijk werkSchuldhulpverlening en budgetteringWelzijnswerk (voor ouderen)JongerenwerkInformatie en advieswerkFormulierenbrigadeKlussendienstWas- en strijkservicesSportvoorzieningenMaaltijdvoorzieningPassantenverblijf voor dak- en thuislozenSociale alarmeringCliëntondersteuning (kosteloos)ScootmobielpoolBudgetcursussenPrimaat van verhuizen.Bij aanpassingen die duurder zijn dan € 15.000 zal het primaat van verhuizen worden toegepast naar een andere woning, die met minder of geen aanpassingen geschikt is voor de cliënt.-Tot € 15.000 heeft de cliënt de keuze tussen het aanpassen van de huidige woning en teverhuizen naar een geschikte woning. De totale kosten worden vastgesteld a.d.h.v. de kostendie nodig zijn voor de maatwerkvoorziening.-Wanneer de aanpassing duurder zal zijn dan € 15.000 geldt het primaat van verhuizen. Datwil zeggen dat als vast staat dat een aanpassing noodzakelijk is en de kosten meer bedragendan € 15.000 er eerst beoordeeld moet worden of een goedkoper en gemakkelijker aan tepassen woning een oplossing is. Wanneer een aanpassing meer gaat kosten dan € 15.000 is het uit kostenoogpunt belangrijk na te gaan of er niet al een woning beschikbaar is waar de benodigde aanpassingen al (grotendeels) aangebracht zijn Maatschappelijk nuttige activiteitenDe inzet van cliënten in maatschappelijk nuttige activiteiten heeft in het kader van de Wmo2015 geen dwingend karakter, de cliënt kan niet gedwongen worden om “in ruil voor” deondersteuning zulke activiteiten te verrichten op straffe van het verliezen van dieondersteuning. Vanuit de gedachte dat de cliënt die maatschappelijke ondersteuning ontvangtzichzelf kan helpen door het verrichten van die activiteiten zal het in het onderzoek wordenmeegenomen.Onderdeel ggeeft het onderzoek aan met betrekking tot de mogelijkheden om door middel van voorliggende voorzieningen of door samen met zorgverzekeraars en zorgaanbieders en andere partijen in het maatschappelijk dienstenaanbod te voorzien in de behoefte aan maatschappelijke ondersteuning.Voorliggende voorzieningen:Bij elke aanvraag voor een individuele Wmo-voorziening moet worden bezien of er voor de gevraagde voorziening een wettelijke voorliggende voorziening is. Zo ja, dan is er geen recht op enige vorm van maatschappelijke ondersteuning in het kader van de Wmo, dus ook niet op individuele Wmo-voorzieningen.De Wmo-doelgroep voor individuele voorzieningen zal soms ook een beroep kunnen doen op voorzieningen uit andere diverse andere wetten. Vaak gaat het dan om wettelijke regelingen met voorzieningen voor een bepaalde doelgroep of voor een bepaald doel, zoals: voorzieningen en zorg die op grond van de Zorg verzekeringswet en de Wet langdurige zorg worden geleverd.Los van wettelijke voorzieningen zij er ook particuliere fondsen, waaruit voorzieningen worden betaald. Uiteraard zijn die niet voorliggend. Wel kan de gemeente op deze mogelijkheden wijzen.Samenwerking gemeenten, zorgverzekeraars, aanbieders en andere partijen:De mogelijkheden om hiermee de behoefte aan maatschappelijke ondersteuning in te vullen zal gezocht moeten worden in een samenwerking gericht op: preventie, integrale zorg en ondersteuning. Dit speelt met name een rol in de situatie waarbij er sprake is van samenloop van zorg (vanuit ZvW) en maatschappelijke ondersteuning (vanuit de gemeente). Andere partijen, zoals corporaties kunnen met de invulling van het woningaanbod voorliggende mogelijkheden in huisvesting bieden waardoor op de kosten van maatwerkvoorzieningen bespaard kan worden. Gedacht kan bijvoorbeeld worden aan het afgeven van indicatiestellingen die voor aangepaste woningen, zodat burgers die een aangepaste woning nodig hebben met voorrang voor een dergelijke woning in aanmerking komen. In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de wet verankerd dat het college een door of namens de cliënt ingediend persoonlijk plan betrekt bij het onderzoek. Het gesprek is hoofdregel en hoeft uiteraard niet plaats te vinden als dit niet nodig is (zie het vierde lid). Het kan bijvoorbeeld om een cliënt gaan die al bekend is bij de gemeente en een eenvoudige ‘vervolgvraag’ heeft. Artikel 6. VerslagDeze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en een zorgvuldige procedure en is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de wet opgenomen. Het eerste lid borgt dat altijd verslag wordt opgemaakt. De invulling van deze verslagplicht is vormvrij. Hierbij kan worden voortgeborduurd op de praktijk van de Wmo. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, p. 32-33) staat dat de gemeente aan de cliënt een weergave van de uitkomsten van het onderzoek verstrekt om hem in staat te stellen een aanvraag te doen voor een maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel schriftelijk. Een goede weergave maakt het voor de gemeente inzichtelijk om een juiste beslissing te nemen te nemen op een aanvraag en draagt bij aan een inzichtelijke communicatie met de cliënt. Uiteraard zal de weergave van de uitkomsten van het onderzoek variëren met de uitkomsten van het onderzoek. Zo zal de weergave van het onderzoek bijvoorbeeld heel beperkt kunnen zijn als de cliënt van mening is goed geholpen te zijn en de uitkomst is dat geen aanvraag van een maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Bij meer complexe onderzoeken zal uiteraard een uitgebreidere weergave noodzakelijk zijn. Desgewenst kan de gemeente de schriftelijke weergave van de uitkomsten van het onderzoek ook gebruiken als een met de cliënt overeengekomen plan (arrangement) voor het bevorderen van zijn zelfredzaamheid en participatie waarin de gemaakte afspraken en de verplichtingen die daaruit voortvloeien, zijn vastgelegd. Het is in dat geval passend dat het college en de cliënt dit plan ondertekenen. Indien een persoonlijk plan is overhandigd, wordt dit plan ook opgenomen of toegevoegd aan het verslag.Soms kan een verslag al direct worden meegegeven, maar vaak zal dit toch nog moeten worden uitgewerkt en gaat daar een paar dagen overheen. Daarom begint het tweede lid met de zinsnede “Na het gesprek”. Het kan overigens ook zijn dat na een gesprek de cliënt bijvoorbeeld nog onderzoekt wat er in zijn omgeving mogelijk is, bijvoorbeeld of hij met iemand kan meerijden om boodschappen te doen, of dat hij nog een aanvullende opmerking heeft. Ook dan is een paar dagen tijd na het gesprek nuttig. Als de cliënt niet binnen 5 werkdagen reageert kan de gemeente de termijn opschorten, zodatde afhandelingsduur niet wordt overschreden.Artikel 7. AanvraagOok deze bepaling is een uitwerking van artikel 2.1.3, eerste lid, en tweede lid, onder a, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval bepaalt op welke wijze wordt vastgesteld of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. De wet bepaalt dat het college binnen twee weken na de ontvangst van de aanvraag de beschikking moet geven (artikel 2.3.5, tweede lid). In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening wijkt daarvan niet af. Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag tot het geven van een beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan dat bevoegd is op de aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald. In het eerste lid is aangegeven dat naast de cliënt alleen een daartoe door hem gemachtigd persoon of een vertegenwoordiger (zie voor een definitie van vertegenwoordiger de toelichting onder artikel 1) een aanvraag kan indienen. Dit is minder ruim dan de kring van personen rond de cliënt die een melding kan doen. Zie hiervoor artikel 2 en de toelichting daarbij. Aangezien het hier gaat om de formele aanvraag om een beschikking in de zin van de Awb, is hier de formele eis van machtiging of vertegenwoordiging gesteld. Een aanvraag die niet is ingediend met gebruikmaking van een aanvraagformulier hoeft niet in behandeling genomen te worden.Ter voorkoming van onnodige administratieve lasten is in het tweede lid de mogelijkheid opgenomen om een door de cliënt ondertekend verslag als aanvraag aan te merken.Artikel 8. Criteria voor een maatwerkvoorzieningIn artikel 2.1.3, tweede lid, onder a, van de wet is bepaald dat de raad bij verordening moet aangeven op basis van welke criteria het college kan vaststellen of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. In de memorie van toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 134) wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening op maatwerk aankomt. Gemeentelijke vrijheid is nodig omdat de behoeften van inwoners per gemeente kunnen verschillen en de sociale en fysieke infrastructuur per gemeente anders is. Ook het aanbod van algemene voorzieningen is niet in iedere gemeente gelijk. Het is daarom niet mogelijk of wenselijk dat in de verordening limitatief wordt geregeld welke maatwerkvoorzieningen zullen worden verstrekt. De gemeente moet wel aan de hand van geschikte en toepasbare criteria meer in detail en concreet nader afbakenen in welke gevallen iemand een maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit artikel is deze verplichting uitgewerkt. In het (toegevoegde) vierde lid staat het ondersteuningsplan opgenomen. De invulling van demaatwerkvoorziening, de afspraken over de levering en het te beoogde resultaat met demaatwerkvoorziening worden in samenspraak met de cliënt en eventueel de leverancierzonodig in een ondersteuningsplan uitgewerkt. Dit kan met name zinvol zijn als metondersteuning van de maatwerkvoorziening de zelfredzaamheid en de participatie van decliënt kan worden bevorderd. Voor de betrokken partijen geeft het duidelijkheid als dit in eenplan staat uitgewerkt.In het tweede lid onder b staat de maatwerkvoorziening voor beschermd wonen en maatschappelijke opvang opgenomen. Deze voorzieningen worden in een samenhangende lijn gebracht. Er wordt onderscheid gemaakt tussen de verschillende fasen en daarmee is het karakter van de voorziening ook anders. Op die wijze kan maatschappelijke opvang als gevolg van dakloosheid via de route van opvang en vervolghuisvesting naar volledig herstel leiden, dan wel naar (vormen van) beschermd wonen. Beschermd wonen kent daarnaast een eigen, directe toegang voor mensen die daarvoor in aanmerking komen zonder dat dakloosheid daaraan is vooraf gegaan. Het doel is zelfstandig, begeleid zelfstandig of beschermd in de samenleving te participeren.Maatwerk “plus” De maatschappelijke opvang en vrouwenopvang heeft een bijzondere plek binnen de algemene voorzieningen. De eerste fase van deze opvang heeft meestal het karakter van directe of crisisopvang. Na een paar dagen wordt duidelijk of het een traject zal komen naar herstel of weer zelfstandig functioneren. De eerste fase van de maatschappelijke opvang en vrouwenopvang is te typeren als een algemene voorziening maar wel een “plus” variant. Deze algemene voorziening is enerzijds laagdrempelig en regelarm (er wordt geen beschikking afgegeven en er kan snel worden gehandeld) en anderzijds maakt het doorstroom naar een maatwerkvoorziening mogelijk als er langer of specialistische ondersteuning nodig is.Behalve de eerste opvangfase is maatschappelijke opvang en vrouwenopvang dan ook een maatwerkvoorziening.Artikel 9. AdviseringHet college kan extern advies inwinnen indien dat voor de beoordeling van een aanvraag nodig is; als dat de enige mogelijkheid is om een zorgvuldig onderzoek naar de aanvraag te doen, is het zelfs in zekere zin verplicht. Het is bij de adviesaanvraag van belang dat hierbij een heldere vraag of afgebakende opdracht wordt verstrekt, zodat duidelijk is voor de cliënt en de adviseur welk aanvullend onderzoek nog nodig is. In artikel 2.3.8, derde lid, van de wet is een medewerkingsplicht opgenomen. De cliënt is verplicht aan het college desgevraagd de medewerking te verlenen die redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van deze wet.Het kan nodig zijn advies in te winnen van een deskundige die vertrouwd is met de problematiek van de cliënt met een psychiatrische geschiedenis of een specifieke beperking die nadere toelichting vraagt. Bij de beoordeling van de toegang tot opvang en Beschermd wonen kan de advisering door derden en/of een medisch adviseur nodig zijn.Artikel 10. Inhoud beschikkingUitgangspunt van de wet is dat de cliënt een maatwerkvoorziening in ‘natura’ krijgt. Indien gewenst door de cliënt bestaat echter de mogelijkheid van het toekennen van een budget. De beschikking bevat:

een omschrijving van het leefgebied(en) waarvoor de Burger de aanvraag heeft ingediend.

de te verstrekken maatwerkvoorziening (met het omschrijven van de leefgebieden kunnen de beoogde resultaten concreet worden aangegeven

het beoogde resultaat van de inzet van deze voorziening t.a.v. de aangegeven

leefgebieden (bijvoorbeeld: cliënt geeft aan problemen te ondervinden in de dagelijkseverplaatsingen in en om het huis, beoogd resultaat: verbetering van de mobiliteit in en omhet huis. (tweede lid en derde lid onder a.)

de ingangsdatum en duur van de verstrekking (tweede lid onder b en derde lid onder d).

de relevante andere voorzieningen die worden ingezet of ingezet kunnen worden om het

resultaat te bereiken.Tweede lid, onder a, en derde lid, onder a: het beoogde resultaat is bijvoorbeeld ‘mobiliteit’ enniet ‘een scootmobiel’. Zie ook de toelichting op artikel 5, eerste lid, onder b.Tweede, onder b, en derde lid, onder d: het bepalen van de ‘duur’ voor dienstverlening is inprincipe maatwerk en is mede afhankelijk van het te bereiken resultaat en de eventueleafspraken daarover met de zorgaanbieder. Bij langdurige dienstverlening wordt de duur opmaximaal 5 jaar gesteld.De duur van de materiële verstrekking wordt gesteld op de termijn waarop een voorziening technisch is afgeschreven.Het vierde lid dient uitsluitend ter informatie aan de cliënt. Het college neemt niet de hoogte van de bijdrage in de kosten in de beschikking op. Dat loopt immers via het CAK, evenals de mogelijkheid van bezwaar en beroep daartegen. Zie artikel 12 en artikel 2.14, zesde lid, van de wet, waarin is bepaald datde bijdrage voor een maatwerkvoorziening dan wel een persoonsgebonden budget, met uitzondering van die voor opvang, wordt vastgesteld en voor de gemeente geïnd door het CAK.Artikel 11. Regels voor pgb Het college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een pgb verstrekken. Als aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een verplichting van het college worden gesproken. Van belang is dat een pgb alleen wordt verstrekt indien de cliënt dit gemotiveerd vraagt (zie artikel 2.3.6, tweede lid, onder b). Met behoud van de motivatie-eis wordt geborgd dat duidelijk is dat het de beslissing van de aanvrager zelf is om een pgb aan te vragen (zie de toelichting op amendement Voortman c.s., Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 103).Het tweede lid geeft aan dat het in beginsel niet mogelijk is om achteraf kosten te declareren. Persoonlijk budgetplan (voor dienstverlening):Het derde lid heeft betrekking op de vaststelling van het tarief. Het tarief is onder andere gebaseerd op een door de cliënt opgesteld persoonlijk budgetplan over de besteding van het PGB.In het persoonlijk budgetplan legt de aanvrager vast:

Waar hij de ondersteuning inkoopt

Hoe de ondersteuning bijdraagt aan de gestelde resultaten

De borging dat het pgb toereikend is om effectieve en kwalitatieve ondersteuning in te kopen

Aan de hand van het persoonlijk budgetplan kan beoordeeld worden of de cliënt voldoet aan de voorwaarden zoals gesteld in artikel 2.3.6. van de wet waarin staat aangegeven dat een pgb wordt verstrekt, indien de cliënt:-Op eigen kracht voldoende in staat is te achten tot een redelijke waardering van zijnbelangen ter zake dan wel met hulp uit zijn sociale netwerk dan wel van een curator,bewindvoerder, mentor of gemachtigde, in staat is te achten de aan een pgbverbonden taken op verantwoorde wijze uit te voeren;-Zich gemotiveerd op het standpunt stelt dat hij de maatwerkvoorziening als pgbwenst geleverd te krijgen;-Waarborgt dat de diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en anderemaatregelen die tot de maatwerkvoorziening behoren veilig, doeltreffend encliëntgericht worden verstrekt.Door middel van periodieke gesprekken met de pgb-houder wordt aan de hand van hetpersoonlijk budgetplan onderzocht of:

Of het pgb bijdraagt aan het resultaat

Of het pgb borgt dat de diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere

maatregelen die tot de maatwerkvoorziening behoren veilig, doeltreffend encliëntgericht worden verstrekt.Wijze van vaststelling van de hoogte van het pgb: Het derde tot en met vijfde lid berusten op artikel 2.1.3, tweede lid, onder b, van de wet.Hierin staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke wijze de hoogte vaneen pgb wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de hoogte toereikend moet zijn.Voor het vaststellen van het recht op persoonsgebonden budget wordt gebruik gemaakt vanhet door de cliënt opgestelde persoonlijk budgetplan. Voor de vaststelling van de hoogte vanhet pgb zal een vergelijking met de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopstadequate maatwerkvoorziening in natura worden gemaakt. Bij toekenning van de, op het persoonlijk budgetplan gemotiveerde, pgb, is er sprake van eenpgb verstrekking aan een burger die voldoet aan de voorwaarden uit de wet en die het pgbgaat inzetten voor een verantwoorde ondersteuning.De hoogte van het pgb zal afhankelijk zijn van de vraag of er inzet is van ondersteuning door een hulpverlener die werkt volgens de kwaliteitsstandaarden of inzet van hulpverleners die niet volgens deze standaarden werken (zoals werkstudenten, zzp-ers zonder diploma’s e.d.). Verder kan de hoogte van het pgb afhankelijk zijn de inzet van een hulpverlener uit een grotere organisatie waar meer overhead is of een klein bedrijf of zzp-er zonder overhead of maar een beperkte overhead.Het college kan hier nadere criteria of regels voor stellen. Pgb voor ondersteuning vanuit sociaal netwerk:Gelet op de definitie dat onder het sociaal netwerk naast personen uit de huiselijke kring ookpersonen met wie de cliënt een sociale relatie onderhoudt wordt verstaan heeft de regeringaangegeven dat mantelzorgers onder het sociale netwerk kunnen vallen.Om te voorkomen dat het verstrekken van pgb aan het sociaal netwerk een aanzuigendewerking veroorzaakt is de regering van mening dat de beloning van het sociale netwerk in elkgeval beperkt moet blijven tot die gevallen waarin het de gebruikelijke hulp (zie toelichting opartikel 5, lid 1 onder c) overstijgt en dit aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuningleidt en aantoonbaar doelmatiger is. De beoordeling van persoonlijk budgetplan zal ook bij debeoordeling van de inzet van de hulp uit het sociale netwerk als instrument dienen. In hetpersoonlijk budgetplan zal bij inzet van de hulp uit het sociale netwerk, naast de eerder in detoelichting genoemde onderdelen van het persoonlijk budgetplan, een extra motiveringseisworden meegenomen waarbij de cliënt aangeeft waarin de gebruikelijke hulp wordtoverstegen en hoe de hulp uit het sociale netwerk bijdraagt aan het bereiken van hetresultaat.Overeenkomstig de huidige Wmo-praktijk met betrekking tot informele hulp wordt hierbij inieder geval gedacht aan diensten (zorg van mantelzorgers bijvoorbeeld). Informele hulp bijhulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen is minder goed denkbaar.Ingeval ook hiervoor een pgb wordt aangevraagd is voor gemeenten van belang dat slechtseen pgb wordt verstrekt indien naar het oordeel van het college is gewaarborgd dat de in tekopen diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen veilig,doeltreffend en cliëntgericht worden verstrekt (artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet).Bij het beoordelen van de kwaliteit als bedoeld in artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wetweegt het college mee of de diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en anderemaatregelen in redelijkheid geschikt zijn voor het doel waarvoor het persoonsgebondenbudget wordt verstrekt (artikel 2.3.6, derde lid, van de wet).In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 39) is vermeld datde gemeente bijvoorbeeld kan bepalen dat het pgb niet hoger mag zijn dan een percentagevan de kosten die voor de gemeente verbonden zijn aan het verlenen van adequateondersteuning in natura. In de verordening is bepaald dat het pgb voor de inzet van een sociaal netwerk 75% is van de kostprijs van de van de inde betreffende situatie goedkoopst adequate maatwerkvoorziening in natura. Het tarief voor een pgb:De wet geeft aan dat de gemeente in de Verordening moet opnemen op welke wijze dehoogte van het pgb in de gemeente wordt vastgesteld.Op grond van artikel 2.3.5. is het college gehouden een tarief voor een pgb vast te stellendat redelijkerwijs noodzakelijk is te achten om de cliënt in staat te stellen tot zelfredzaamheidof participatie.De kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate voorziening in naturawordt als uitgangssituatie genomen. Het op de kostprijs gebaseerde pgb is toereikend voorde aanschaf en kan indien nodig aangevuld worden met een vergoeding voor onderhoud enverzekering.De pgb-bedragen worden jaarlijks opnieuw vastgesteld via het Besluit maatschappelijkeondersteuning van de gemeente Wormerland. Voor zorg ingekocht bij een zorginstelling geldt een hoger tarief dan voor kleine zelfstandigen of instellingen met een lage overhead. De maximale hoogte van het pgb tarief voor een dienst wordt begrensd op 100% van de kostprijs van de maatwerkvoorziening in natura. Een pgb is doorgaans goedkoper dan zorg in natura, omdat er minder overheadkosten hoeven te worden meegerekend. Bij de inzet van het sociaal netwerk geldt een tarief van 75% gehanteerd voor van de goedkoopst adequate vorm van dienstverlening in natura. Het college kan nadere regels stellen met betrekking tot de hoogte en de wijze van vaststellen van de hoogte van het pgb in het Besluit maatschappelijke ondersteuning. Tarief pgb hoger dan de kosten van de maatwerkvoorziening:Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb hogerzijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid, onder a, van de wet).De situatie waarin het door de cliënt beoogde aanbod duurder is dan het aanbod van hetcollege betekent dus niet bij voorbaat dat het pgb om die reden geheel geweigerd kanworden. Cliënten kunnen zelf bijbetalen wanneer het tarief van de door hen gewensteaanbieder hoger is dan het door het college voorgestelde aanbod. Het college weigert danhet PGB voor dat gedeelte dat duurder is dan het door het college voorgestelde aanbod.Deze situaties kunnen zich voordoen doordat de gemeente vanwege inkoopvoordelenmaatwerkvoorzieningen goedkoper zal kunnen leveren dan wanneer iemand zelfondersteuning inkoopt met een pgb.Voor bepaalde producten is het niet mogelijk een pgb toe te kennen. Het Aanvullendopenbaar vervoer (AOV) wordt niet in de vorm van een pgb verstrekt.Hoogte pgb voor een materiële verstrekking.Bij een materiële verstrekking wordt het pgb afgestemd op de kostprijs van de verstrekkingals deze in natura zou zijn verstrekt. Het pgb wordt afgestemd op de technischeafschrijvingsduur van een naturaverstrekking als de pgb-houder een tweedehands artikelaanschaft. Kosten voor onderhoud en verzekering worden in het pgb meegenomen.Artikel 12. Regels voor bijdrage voor maatwerkvoorzieningen en algemene voorzieningen Deze bepaling geeft uitvoering aan de artikelen 2.1.4, eerste tot en met derde en zevende lid, en 2.1.5, eerste lid van de wet.De wet maakt een onderscheid tussen de bijdragen in de kosten van algemene voorzieningen en maatwerkvoorzieningen. De bijdragen in de kosten van algemene voorzieningen mag de gemeente bepalen en dit mag kostendekkend zijn. In de nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz. 95) staat hierover dat de regering gemeenten beleidsruimte geeft door hen de mogelijkheid te bieden om in de verordening te bepalen welke eigen bijdrage een cliënt verschuldigd is voor een algemene voorziening. Bij het bieden van deze beleidsruimte gaat de regering ervan uit dat gemeenten hier verstandig mee omgaan en voorzieningen, zoals laagdrempelige informatievoorziening uit zal sluiten van eigen bijdragen. Gemeenten hebben er zelf belang bij om een algemene voorziening (financieel) laagdrempelig te maken, zodat de druk op vaak duurdere maatwerkvoorzieningen wordt beperkt.De bijdragen in de kosten van maatwerkvoorzieningen zijn gelimiteerd tot een bedrag gelijk aan de kostprijs van de voorziening (artikel 2.1.4, derde lid, eerste zin, van de wet) en in het Besluit maatschappelijke ondersteuning worden regels vastgesteld met betrekking tot deze bijdragen (artikel 2.1.4, vierde lid, van de wet). De bijdrageregels in de verordening moeten passen binnen de kaders die het Besluit maatschappelijke ondersteuning stelt.Artikel 13. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuningDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen.De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij de gemeente en de aanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te bepalen welke kwaliteitseisen worden gesteld aan aanbieders van voorzieningen. Die eisen zullen ook betrekking kunnen hebben op de deskundigheid van het in te schakelen personeel. De regering benadrukt in de memorie van toelichting op artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3) dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen 3.1 e.v. van de wet en die zich rechtstreeks tot aanbieders richten, daarbij uitgangspunt zijn. De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt verleend, biedt veel ruimte voor de gemeenten om in overleg met organisaties van cliënten en aanbieders te werken aan kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning. In het eerste lid zijn een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen uitgewerkt. Het in het tweede lid genoemde jaarlijkse cliëntervaringsonderzoek is verplicht op grond van artikel 2.5.1, eerste lid, van de wet.Artikel 14. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvorderingDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3, vierde lid, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval regels worden gesteld voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet.Het eerste, tweede en vierde lid bevatten een herhaling van hetgeen al in de tekst van de wet is opgenomen (artikel 2.3.8, 2.3.10 en 2.4.1). Met opname van deze wettekst in de verordening wordt beoogd een compleet beeld te geven van de regels voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet.Het derde lid is een ‘kan’-bepaling. Een pgb wordt verstrekt met de bedoeling dat men daarmee een voorziening treft. Als binnen zes maanden na de beslissing tot het verstrekken van het pgb nog geen voorziening is getroffen, heeft het college de bevoegdheid om de beslissing geheel of gedeeltelijk in te trekken. Deze bepaling is te zien als een verbijzondering van de bepaling in het tweede lid, onder e (dat tevens op maatwerkvoorzieningen (in natura) ziet). In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de wet zijn regels voor het verhaal van kosten opgenomen en is de bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in geldswaarde) terugvorderen van een ten onrechte verstrekte maatwerkvoorziening of pgb. Hierbij is tevens bepaald dat het college het terug te vorderen bedrag bij dwangbevel kan invorderen. Uit de memorie van toelichting op artikel 2.4.1 (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 157) wordt duidelijk dat daarnaast de mogelijkheid blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug te vorderen; ‘omdat het niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening terug te vorderen, kan het college de waarde van de genoten maatwerkvoorziening uitdrukken in een bedrag dat voor terugvordering in aanmerking komt.’ In het vijfde en zesde lid zijn dan ook bepalingen opgenomen die het college de bevoegdheid geven tot terugvordering van in eigendom en in bruikleen verstrekte voorzieningen.Artikel 15. Jaarlijkse waardering mantelzorgersDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6 van de wet. Hierin is opgenomen dat bij verordening wordt bepaald op welke wijze het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de gemeente.Artikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de gemeente. Artikel 1.1.1 van de wet definieert een cliënt als een persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening, maatwerkvoorziening of pgb, of door of namens wie een melding is gedaan. Het gaat dus ook om mantelzorgers van cliënten die een hulpvraag hebben aangemeld, ook al is daar geen voorziening op basis van deze wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de cliënt bepalend, zodat het dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten wonen.Artikel 16. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derdenHet college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de vaststelling van de rechten en plichten van de cliënt, door aanbieders laten verrichten (artikel 2.6.4, eerste lid, van de wet). Met het oog op gevallen waarin dit ten aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij verordening regels worden gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van een voorziening en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van de wet). Daarbij dient in ieder rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te houden. Hiermee wordt bereikt dat een beter beeld ontstaat van reële kostprijs voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren. Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Artikel 17. KlachtregelingDe gemeente is op grond van de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke behandeling van mondelinge en schriftelijke klachten over gedragingen van personen en bestuursorganen die onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn.In het eerste lid is een bepaling over klachten ten aanzien van aanbieders opgenomen. Een dergelijke bepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3, tweede lid, onder e, van de wet, waarin is bepaald datin de verordening in ieder geval wordt bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling van klachten van cliënten is vereist. De aanbieder is ten aanzien van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een klachtregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder a, van de wet).In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 57-58) staat dat cliënten in beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen niet aanstaat in de manier waarop zij zich bejegend voelen. De cliënt kan ontevreden zijn over het gedrag van een gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de wijze waarop een gesprek is gevoerd of over diens (vermeende) gebrek aan deskundigheid. Is de cliënt niet tevreden over een gedraging van de aanbieder, dan kan het ook gaan om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde maatschappelijke ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de medewerker of een bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of (on)bereikbaarheid van de aanbieder). Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk deze klacht eerst bij de betreffende aanbieder deponeren. Zij moeten erop kunnen vertrouwen dat de aanbieder de klacht snel in behandeling neemt en de klacht ook snel afhandelt. Daar waar de afhandeling niet naar wens is, staat de weg naar de gemeente voor het indienen van de klacht open.In het tweede lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt uitgevoerd.Artikel 18. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke ondersteuningDit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van de wet, waarin is bepaald datin ieder geval moet worden bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn, vereist is. In dit artikel gaat het dus om medezeggenschap van cliënten tegenover de aanbieder. Voorheen moest de aanbieder voldoen aan de in de Wet klachtrecht cliënten en de Wet medezeggenschap cliënten zorginstellingen (Wmcz) gestelde regels. Onder de Wmcz werd inspraak tegenover de aanbieder reeds verwezenlijkt via de cliëntenraad. Onder de Wmo 2015 is het stellen van regels geheel aan gemeenten overgelaten. In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een regeling voor medezeggenschap dienen vast te stellen. De aanbieder is ten aanzien van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een medezeggenschapsregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder b, van de wet).In het tweede lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt uitgevoerd.Artikel 19. Betrekken van de Adviesraad Sociaal Domein bij het beleidDe raad heeft in de regeling Adviesraad Sociaal Domein bepaald dat de Adviesraad Sociaal Domein zowel het college als de raad adviseert over het te voeren Wmo-beleid. Vanuit die rol wordt de Adviesraad Sociaal Domein ook actief gevraagd om te adviseren over het Wmo-beleid, concept verordeningen of nadere regels. Daarnaast heeft de Adviesraad Sociaal Domein een signalerende taak. De vergaderingen van de Adviesraad Sociaal Domein zijn openbaar. Artikel 20 EvaluatieIn de Wmo 2015 staan regels over een wettelijk uit te voeren evaluatie. Het college krijgt in ieder geval te taak om jaarlijks te onderzoeken hoe de cliënten de kwaliteit van de maatschappelijke ondersteuning ervaren en de resultaten te publiceren voor 1 juli. Bij nadere regeling stelt de Minister regels gesteld over de inrichting van het onderzoek en kunnen regels worden gesteld ten aanzien van de gegevensverstrekking aan de Minister van de behaalde resultaten van het gemeentelijk beleid. In het beleidsplan wordt dit nader uitgewerkt. De op grond hiervan verkregen informatie kan basis zijn voor een tweejaarlijkse evaluatie van het door de gemeente gevoerde Wmo-beleid. Artikel 20. Intrekking oude verordening en overgangsrechtIn het tweede lid is overgangsrecht opgenomen voor lopende voorzieningen op basis van de oude verordening. In het derde lid is bepaald dat aanvragen die voor de inwerkingtreding van deze nieuwe verordening zijn ingediend maar waarop bij de inwerkingtreding nog niet is beslist, worden afgedaan op grond van de nieuwe verordening. Daarnaast bevat de wet nog overgangsrecht voor AWBZ cliënten die overgaan naar de Wmo en voor de doelgroep beschermd wonen (zie de artikelen 8.1 tot en met 8.4 van de wet).Artikel 21. HardheidsclausuleDit artikel spreekt voor zich en behoeft geen andere toelichting. Artikel 22. Inwerkingtreding en citeertitelDeze bepaling spreekt voor zich en wordt niet nader toegelicht.Artikel 23. Inwerkingtreding en citeertitelDeze bepaling spreekt voor zich en wordt niet nader toegelicht.