CVDR344328_1Verordening Jeugdhulp Lingewaard 2015.nlregelingLingewaard2014-12-03LingewaardHet Gemeentenieuws Verordening Jeugdhulp Lingewaard 2015.Jeugdwetgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-11-06De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012020-01-01Onbekend2014/..GeenGeenVerordening Jeugdhulp Lingewaard 2015.1Algemene bepalingen1BegripsbepalingenIn deze verordening wordt verstaan onder:
college: het college van burgemeester en wethouders van
Lingewaard;
wet: de Jeugdwet;
In de wet (art 1.1) wordt onder jeugdhulp het volgende verstaan:
ondersteuning van en hulp en zorg, niet zijnde
preventie, aan jeugdigen en hun ouders bij het
verminderen, stabiliseren, behandelen en opheffen van of omgaan met de
gevolgen van psychische problemen en stoornissen, psychosociale problemen, gedragsproblemen of
een verstandelijke beperking van de jeugdige, opvoedingsproblemen van de ouders of adoptie
gerelateerde problemen;
het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijk verkeer en van
het zelfstandig functioneren van jeugdigen met een somatische, verstandelijke,
lichamelijke of zintuiglijke beperking, een chronisch psychisch probleem of een psychosociaal probleem en die de
leeftijd van achttien jaar nog niet hebben bereikt, en
het ondersteunen bij of het overnemen van activiteiten op het gebied
van de persoonlijke verzorging gericht op het opheffen van een tekort aan zelfredzaamheid
bij jeugdigen met een verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke beperking of een somatische
of psychiatrische aandoening of beperking, die de leeftijd van achttien
jaar nog niet hebben bereikt, met dien verstande dat de leeftijdgrens
van achttien jaar niet geldt voor jeugdhulp in het kader van
jeugdstrafrecht;
andere voorziening: voorziening op het gebied van zorg,
onderwijs, maatschappelijke ondersteuning of werk en inkomen,
anders dan in het kader van de Jeugdwet;
(jeugd)hulpvraag: behoefte van een jeugdige of zijn ouders aan
jeugdhulp in verband met opgroei- en opvoedingsproblemen,
psychische problemen en stoornissen, als bedoeld in artikel 2.3,
eerste lid, van de wet;
individuele voorziening: op de jeugdige of zijn ouders
toegesneden voorziening als bedoeld in artikel 2, tweede lid;
overige voorziening: overige, vrij toegankelijke voorziening als
bedoeld in artikel 2, eerste lid;
pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 8.1.1 van de
wet, zijnde een door het college verstrekt budget aan een
jeugdige of zijn ouders, dat hen in staat stelt de jeugdhulp die
tot de individuele voorziening behoort van derden te
betrekken.
2Toegang jeugdhulpvoorzieningen2Vormen van jeugdhulpvoorzieningen
De gemeente biedt overige jeugdhulpvoorzieningen, namelijk
voorzieningen die vrij toegankelijk zijn en waarvoor geen beschikking
van het college nodig is. De volgende vormen van overige voorzieningen
zijn beschikbaar:
Preventie/basiszorg Het gaat onder andere om de functies:
Informatie, consultatie en (opvoed- en
opgroei)advies;
Signalering;
Toeleiding naar vrij toegankelijke hulp;
Licht pedagogische hulpverlening;
Jongerencoachingstrajecten
Coördinatie van lichte zorg;
Voorlichting, cursussen en trainingen
Basisdiagnostiek;
Toegangsfunctie voor individuele voorzieningen;
Meldpunt Spoedeisende Zorg;
Advies en Meldpunt Huiselijk geweld en
Kindermishandeling (AMHK).
De gemeente biedt individuele jeugdhulpvoorzieningen,
namelijk voorzieningen waarvoor een beschikking van het
college nodig is. De volgende vormen van individuele
voorzieningen zijn beschikbaar:
Het college stelt bij nadere regeling vast welke overige
en individuele voorzieningen op basis van het eerste en
tweede lid beschikbaar zijn.
3Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of
jeugdarts
Het college draagt zorg voor de inzet van jeugdhulp na een
verwijzing van de jeugdige of zijn ouders, door de huisarts, medisch
specialist en jeugdarts naar een jeugdhulpaanbieder, als en voor zover genoemde jeugdhulpaanbieder
van oordeel is dat inzet van jeugdhulp nodig is.
Het college legt de te verlenen individuele voorziening, dan wel
het afwijzen daarvan, vast in een beschikking als bedoeld in
artikel 9.
Het college stelt, mede aan de hand van nadere afspraken met
huisartsen, jeugdartsen, medisch specialisten en
zorgverzekeraars, nadere regels vast omtrent de toepassing van
lid 1 en 2.
3.Behandeling jeugdhulpvraag4Toegang jeugdhulp via de gemeente, melding jeugdhulpvraag1.Jeugdigen en ouders kunnen een jeugdhulpvraag vormvrij melden bij
het college.2.Het college bevestigt de ontvangst van een melding
schriftelijk.3.In spoedeisende gevallen treft het college zo spoedig mogelijk een
passende tijdelijke maatregel of vraagt het college een machtiging
gesloten jeugdhulp als bedoeld in hoofdstuk 6 van de wet.4.Jeugdigen en ouders kunnen zich rechtstreeks wenden tot een overige
voorziening als bedoeld in artikel 2 lid 1. 5Vooronderzoek1.Het college verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in artikel 6,
van belang zijnde en toegankelijke gegevens over de jeugdige en zijn
situatie en maakt vervolgens zo spoedig mogelijk met hem een
afspraak voor een gesprek.2.Voor het gesprek verschaffen de jeugdige of zijn ouders aan het
college alle overige gegevens en bescheiden die naar het oordeel van
het college voor het onderzoek nodig zijn en waarover zij
redelijkerwijs de beschikking kunnen krijgen. De jeugdige of zijn
ouders overleggen in ieder geval een identificatiedocument als
bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht.3.Het college kan in overleg met de jeugdige of zijn ouders afzien van
een vooronderzoek als bedoeld in het eerste en tweede lid.6Gesprek/onderzoek
Het college onderzoekt in een gesprek tussen deskundigen en de
jeugdige of zijn ouders, zo spoedig mogelijk en voor zover
nodig:
de behoeften, persoonskenmerken, voorkeuren, veiligheid,
ontwikkeling en gezinssituatie van de jeugdige en het probleem
of de hulpvraag;
het gewenste resultaat van het verzoek om jeugdhulp;
het vermogen van de jeugdige of zijn ouders om zelf of met
ondersteuning van de naaste omgeving een oplossing voor de jeugdhulpvraag te vinden;
de mogelijkheden om gebruik te maken van een andere voorziening op het
gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke ondersteuning of werk en inkomen, die niet
onder de wet valt;
de mogelijkheden om gebruik te maken van een vrij
toegankelijke/overige jeugdhulpvoorziening, zoals genoemd in
artikel 2 lid1;
de mogelijkheden om een individuele jeugdhulpvoorziening, zoals
genoemd in artikel 2 lid 2, te verstrekken;
de wijze waarop een mogelijk toe te kennen individuele
voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen op het
gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke ondersteuning of
werk en inkomen;
hoe rekening zal worden gehouden met de godsdienstige
gezindheid, de levensovertuiging en de culturele achtergrond van
de jeugdige en zijn ouders;
de (on)mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van een
persoonsgebonden budget (pgb), waarbij de jeugdige of zijn ouders in voor hen begrijpelijke
bewoordingen worden ingelicht over de gevolgen van die keuze.
Het college informeert de jeugdige of zijn ouders over de gang
van zaken bij het gesprek, hun rechten en plichten en de
vervolgprocedure en vraagt hen toestemming om hun
persoonsgegevens te verwerken.
Het college kan in overleg met de jeugdige of zijn ouders afzien
van een gesprek.
7Verslag van het gesprek/onderzoek1.Het college zorgt voor schriftelijke verslaglegging van het
gesprek/onderzoek, bedoeld in artikel 6. 2.Uiterlijk binnen vier weken na het gesprek verstrekt het college aan
de jeugdige of zijn ouders een verslag van de uitkomsten van het
onderzoek, tenzij zij hebben meegedeeld dit niet te wensen.3.Opmerkingen of latere aanvullingen van de jeugdige of zijn ouders
worden aan het verslag toegevoegd.4.Behandeling aanvraag individuele jeugdhulpvoorziening8Aanvraag individuele jeugdhulpvoorziening1.Jeugdigen en ouders kunnen een aanvraag om een individuele
jeugdhulpvoorziening schriftelijk indienen bij het college.2.Het college kan een ondertekend verslag van het gesprek aanmerken
als aanvraag als de jeugdige of zijn ouders dat op het verslag
hebben aangegeven. 9Beschikking individuele jeugdhulpvoorziening
In de beschikking tot verstrekking van een individuele
jeugdhulpvoorziening wordt in ieder geval
aangegeven of de voorziening in natura of als pgb wordt verstrekt
en wordt tevens aangegeven hoe bezwaar tegen de beschikking kan worden
gemaakt.
Bij het verstrekken van een voorziening in natura wordt in de
beschikking in ieder geval >vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
hoe de voorziening wordt verstrekt en indien van
toepassing,
welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.
Bij het verstrekken van een voorziening in de vorm van een pgb
wordt in de beschikking in ieder geval vastgelegd:
voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;
wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is bedoeld,
en
de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.
Als sprake is van een te betalen ouderbijdrage worden de
jeugdige of zijn ouders daarover in de beschikking geïnformeerd.
10Individuele jeugdhulpvoorziening via pgb1.Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 8.1.1
van de wet.2.Het college bepaalt bij nadere regeling op welke wijze de hoogte van
een pgb wordt vastgesteld.3.Het college bepaalt bij nadere regeling onder welke voorwaarden de
persoon aan wie een pgb wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken
van een persoon die behoort tot het sociale netwerk.5.Overige bepalingen11Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering
Onverminderd artikel 8.1.2 van de Jeugdwet doen een jeugdige of zijn
ouders op verzoek of onverwijld uit eigen beweging aan het college mededeling van alle feiten
en omstandigheden, waarvan hun redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat
deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een beslissing
aangaande een individuele jeugdhulpvoorziening.
Onverminderd artikel 8.1.4 van de Jeugdwet kan het college een
beslissing aangaande een individuele jeugdhulpvoorziening
herzien dan wel intrekken als het college vaststelt dat:
de jeugdige of zijn ouders onjuiste of onvolledige gegevens
hebben verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een andere beslissing
zou hebben geleid;
de jeugdige of zijn ouders niet langer op de individuele
jeugdhulpvoorziening of op het pgb zijn aangewezen;
de individuele jeugdhulpvoorziening of het pgb niet meer
toereikend is te achten;
de jeugdige of zijn ouders niet voldoen aan de voorwaarden van
de individuele jeugdhulpvoorziening of het pgb, of
de jeugdige of zijn ouders de individuele jeugdhulpvoorziening of het
pgb niet of voor een ander doel gebruiken dan waarvoor het is bestemd.
Als het college een beslissing op grond van het tweede lid,
onder a, heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of
onvolledige gegevens opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het
college van degene die opzettelijk onjuiste of onvolledige
gegevens heeft verschaft geheel of gedeeltelijk de geldswaarde
vorderen van de ten onrechte genoten individuele
jeugdhulpvoorziening of het ten onrechte genoten pgb.
Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken
als blijkt dat het pgb binnen zes maanden na uitbetaling of
binnen de termijn waarvoor het is toegekend niet is aangewend
voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de verlening heeft
plaatsgevonden.
Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de geleverde
zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van pgb’s.
12Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en
uitvoerderskinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclasseringHet college houdt in het belang van een goede prijskwaliteitverhouding
bij de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te
leveren jeugdhulp of uit te voeren kinderbeschermingsmaatregelen of
jeugdreclassering, in ieder geval rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken;
de voor de sector toepasselijke Cao-schalen in relatie tot de
zwaarte van de functie;
een redelijke toeslag voor overheadkosten;
een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het
personeel als gevolg van verlof, ziekte, scholing en
werkoverleg;
kosten voor bijscholing van het personeel.
13Vertrouwenspersoon1.Het college zorgt ervoor dat jeugdigen en/of ouders en/of
pleegouders een beroep kunnen doen op een onafhankelijke
vertrouwenspersoon.2.Het college wijst jeugdigen en ouders erop dat zij zich desgewenst
kunnen laten bijstaan door een onafhankelijke
vertrouwenspersoon.14KlachtregelingHet college behandelt klachten van jeugdigen of ouders of pleegouders
die betrekking hebben op de wijze van afhandeling van jeugdhulpvragen en
aanvragen als bedoeld in deze verordening, overeenkomstig de bepalingen
van de gemeentelijke Verordening klachtadviescommissie Lingewaard.15.Inspraak en medezeggenschap1.Het college betrekt de ingezetenen van de gemeente bij de
voorbereiding van het beleid betreffende jeugdhulp overeenkomstig de
krachtens artikel 150 van de Gemeentewet gestelde regels met
betrekking tot de wijze waarop inspraak wordt verleend.2.Het college stelt cliënten en vertegenwoordigers van cliëntgroepen
vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen voor het beleid
betreffende jeugdhulp te doen, advies uit te brengen bij de
besluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende
jeugdhulp, en voorziet hen van ondersteuning om hun rol effectief te
kunnen vervullen.3.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan
periodiek overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen
aanmelden, en dat zij worden voorzien van de voor een adequate
deelname aan het overleg benodigde informatie en ondersteuning.4.Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het tweede
en derde lid.16Toepassen verordening en stellen nadere regels
Indien bij het toepassen en uitvoeren van deze verordening
onduidelijkheid ontstaat over het gebruik, dan zijn de in de Jeugdwet opgenomen begrippen en bepalingen
leidend.
Voor zover noodzakelijk voor de uitvoering van deze verordening, kan
het college nadere regels stellen.
17HardheidsclausuleHet college van burgemeester en wethouders kan in bijzondere gevallen
ten gunste van de jeugdige of zijn ouders afwijken van de bepalingen in deze verordening, als
toepassing van deze verordening tot onbillijkheden van overwegende aard leidt.18Overgangsrecht
Voor jeugdigen en ouders die op het moment van inwerkingtreding van de
Jeugdwet en deze Verordening Jeugdhulp al een verwijzing in de zin van de
Zorgverzekeringswet (Zvw) of een indicatiebesluit in de zin van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten
(AWBZ) of de Wet op de jeugdzorg (Wjz) hebben, is het overgangsrecht van toepassing zoals
bedoeld in artikel 10.1, 10.2 en 10.3 van de Jeugdwet.
Wanneer sprake is van overgangsrecht is het college er voor
verantwoordelijk dat de jeugdige de jeugdhulp kan voortzetten bij dezelfde aanbieder, indien dit
redelijkerwijs mogelijk is. Daarbij geldt dat deze verwijzingen en indicatiebesluiten maximaal een jaar na
inwerkingtreding van de Jeugdwet blijven gelden.
In afwijking van het tweede lid geldt, in geval sprake is van een
indicatiebesluit waarin is vastgesteld dat de jeugdige aangewezen is op pleegzorg, geen einddatum
voor de rechten en verplichtingen die verbonden zijn aan dit besluit jegens het
college.
19InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.20CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Verordening Jeugdhulp Lingewaard
2015.Aldus vastgesteld in zijn openbare vergadering van 6 november 2014.De raad voornoemd,de griffier, de voorzitter,Th.G.L. Greep M.H.F. Schuurmans-WijdevenToelichting Modelverordening Jeugdhulp 2015 LingewaardAlgemeenAanleidingDeze verordening geeft uitvoering aan de Jeugdwet. Deze wet maakt onderdeel uit
van de bestuurlijke en financiële decentralisatie naar gemeenten van de
jeugdzorg, de jeugd-ggz, de zorg voor verstandelijk beperkte jeugdigen en de
begeleiding en persoonlijke verzorging van jeugdigen. Daarnaast wordt met deze
wet een omslag gemaakt van een stelsel gebaseerd op een wettelijk recht op zorg
(aanspraak) naar een stelsel op basis van een voorzieningenplicht voor gemeenten
(voorziening), op een wijze zoals eerder is gebeurd met de Wet maatschappelijke
ondersteuning (Wmo). Het wettelijke recht op jeugdzorg en individuele aanspraken
op jeugdzorg worden hierbij vervangen door een voorzieningenplicht waarvan de
aard en omvang in beginsel door de gemeente worden bepaald (maatwerk). Het doel
van het jeugdzorgstelsel blijft echter onverminderd overeind: jeugdigen en
ouders krijgen waar nodig tijdig bij hun situatie passende hulp, met als beoogd
doel ervoor te zorgen de eigen kracht van de jongere en het zorgend en
probleemoplossend vermogen van het gezin te versterken.De volledige naam van de Jeugdwet is:“Wet houdende regels over de gemeentelijke verantwoordelijkheid voor preventie,
ondersteuning, hulpen zorg aan jeugdigen en ouders bij opgroei- en opvoedproblemen, psychische
problemen enstoornissen”.De Jeugdwet draagt bijna alle taken over de jeugdhulp rechtstreeks over aan het
college vanburgemeester en wethouders. Voor een aantal taken schrijft de Jeugdwet regeling
bijraadsverordening voor. Het gaat daarbij om de volgende onderwerpen die
beschreven staan in artikel
9, 2.12, 8.1.1 lid 4 en 12.4 van de Jeugdwet:
“De gemeenteraad stelt bij verordening en met inachtneming van
het bepaalde bij of krachtens
deze wet in ieder geval regels:a. over de door het college te verlenen individuele voorzieningen en
overige voorzieningen,met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning en de wijze van
beoordeling van, ende afwegingsfactoren bij een individuele voorziening;b. over de wijze waarop de toegang tot en de toekenning van een
individuele voorzieningwordt afgestemd met andere voorzieningen op het gebied van zorg,
onderwijs,maatschappelijke ondersteuning, werk en inkomen;c. de wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden budget als bedoeld
in artikel 8.1.1wordt vastgesteld, end. voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een individuele
voorziening of eenpersoonsgebonden budget, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de wet.-“Met het oog op gevallen waarin ten aanzien van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelenof jeugdreclassering artikel 2.11, eerste lid, wordt toegepast, worden
bij verordening regelsgesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering vanjeugdhulp of de uitvoering van een kinderbeschermingsmaatregel of
jeugdreclassering en deeisen die worden gesteld aan de kwaliteit daarvan. Daarbij wordt rekening
gehouden met dedeskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.”-“Bij verordening kan worden bepaald onder welke voorwaarden de persoon
aan wie eenpersoonsgebonden budget wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken van
een persoon diebehoort tot het [zijn] sociale netwerk.”-“De gemeenteraad stelt het beleidsplan, bedoeld in
artikel 2.2, en de verordening,
bedoeld inartikel 2.9, vast voor 1 november van het kalenderjaar waarin dit artikel
in werking treedt.”De Jeugdwet geeft aan dat de gemeente zorg draagt voor de toegang tot en
toeleiding naarjeugdhulpvoorzieningen. Ook moet de gemeente zorg dragen voor een adequaat
aanbod vanjeugdhulpvoorzieningen. Bij die voorzieningen is een onderscheid te maken in
vrij toegankelijkevoorzieningen en individuele voorzieningen.In de Jeugdwet is in artikel 2.2 bepaald dat de raad periodiek het beleid ten
aanzien van jeugdhulpvaststelt. Dit beleid moet zijn opgenomen in een gemeentelijk beleidsplan.De verordening beschrijft via welke stappen de hulpvrager gebruik kan maken van
vrij toegankelijke en individuele jeugdhulpvoorzieningen.Toeleiding naar de jeugdhulpDe toeleiding naar de jeugdhulp kan op verschillende manieren plaatsvinden.Vrij toegankelijkIn de verordening is onderscheid gemaakt tussen overige (vrij-toegankelijke) en
individuele (niet vrij-toegankelijke) voorzieningen op het gebied van jeugdhulp
(zie artikel 2, eerste, respectievelijk tweede lid). Voor een deel van de
hulpvragen zal volstaan kunnen worden met een vrij-toegankelijke voorziening.
Hier kunnen de jeugdige en zijn ouders gebruik van maken zonder dat zij daarvoor
een verwijzing of een besluit van de gemeente nodig hebben. De jeugdige en zijn
ouders kunnen zich voor deze jeugdhulp dus rechtstreeks tot de
jeugdhulpaanbieder wenden.Toegang jeugdhulp via de gemeenteOok kan een hulpvraag van een jeugdige of zijn ouder binnenkomen bij de
gemeente. De beslissing door de gemeente welke zorg een jeugdige of zijn ouder
precies nodig heeft, komt vervolgens tot stand in overleg met die jeugdige en
zijn ouders. In een gesprek tussen een door de gemeente ingezette deskundige en
de jeugdige en zijn ouders zal gekeken worden wat de jeugdige en zijn ouders
eventueel zelf of met behulp van hun netwerk kunnen doen aan het probleem. Als
aanvullend daarop een voorziening op het gebied van jeugdhulp nodig is, dan zal
eerst gekeken worden of dit een vrij-toegankelijke voorziening is of een niet
vrij-toegankelijke voorziening. Is het laatste het geval dan neemt deze
deskundige, namens het college, een besluit en verwijst hij de jeugdige door
naar de jeugdhulpaanbieder die volgens de deskundige de aangewezene is om de
betreffende problematiek aan te pakken. Toegang via de huisarts, de jeugdarts en de medisch
specialistDe Jeugdwet regelt daarnaast dat de jeugdhulp toegankelijk is na een verwijzing
door de huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist. Na een dergelijke
verwijzing staat echter nog niet vast welke specifieke behandelvorm van
jeugdhulp (dus bijvoorbeeld welke therapie) een jeugdige of zijn ouder precies
nodig heeft. Een jeugdige kan op dat moment terecht bij de jeugdhulpaanbieders
die de gemeente heeft ingekocht. In de praktijk zal het de jeugdhulpaanbieder
zelf zijn die op basis van zijn professionele autonomie na de verwijzing
beoordeelt welke voorziening precies nodig is (de behandelvorm), hoe vaak iemand
moet komen (de omvang) en hoe lang (de duur). Bij deze beoordeling dient de
jeugdhulpaanbieder zich te houden aan de afspraken die hij daarover met de
gemeente heeft gemaakt in het kader van de contract- of subsidierelatie. Deze
afspraken zien op hoe de gemeente haar regierol kan waarmaken en op de omvang
van het pakket. Deze afspraken zullen verder ook ingaan op hoe de artsen en de
gemeentelijke toegang goed van elkaar op de hoogte zijn van de doorverwijzing of
behandeling van een kind. De integrale benadering rond het kind en het principe
van 1 gezin –1 plan, met name bij multiproblematiek, kan worden geborgd en
voorkomt ‘verkokering’. Het uitgangspunt is dat de als regisseur aangewezen
professional de zorg coördineert en weet welke andere professionals uit
bijvoorbeeld andere voorzieningen, in het gezin werken. Daarnaast zal de
jeugdhulpaanbieder rekening moeten houden met de regels die de gemeente bij
verordening heeft gesteld. Deze verordening regelt welk aanbod van de gemeente
alleen via verwijzing of met een besluit van de gemeente toegankelijk is (zie
artikel 2). Omdat de gemeente verder geen nadrukkelijke rol speelt bij de
toegang via de huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist, regelt deze
slechts een enkel aspect met betrekking tot het proces (zie artikel 3). Artikel
9 en verder zijn wel van overeenkomstige toepassing. Met het opnemen van een
verplichte beschikking achteraf wordt precies duidelijk om hoeveel individuele
voorzieningen het gaat en om welke vormen van hulpverlening. NB: Indien een arts niet rechtstreeks wil of kan verwijzen naar een
hulpaanbieder, is er ook de mogelijkheid dat de arts de ouders en of jeugdige
naar het gemeentelijke toegangsproces doorstuurt. Ook kan de arts bij zijn
verwijzing gebruikmaken van de expertise van het jeugdteam. Toegang via de gecertificeerde instelling, de kinderrechter, het openbaar
ministerie en de directeur of de selectiefunctionaris van de justitiële
jeugdinrichtingEen andere ingang tot de jeugdhulp is via de gecertificeerde instelling, de
kinderrechter (via een kinderbeschermingsmaatregel of een maatregel tot
jeugdreclassering), het openbaar ministerie en de directeur of de
selectiefunctionaris van de justitiële jeugdinrichting. De gecertificeerde
instelling is verplicht om bij de bepaling van de in te zetten jeugdhulp in het
kader van een door de rechter opgelegde kinderbeschermingsmaatregel of
jeugdreclassering te overleggen met de gemeente. Uiteraard kan bij dit overleg
een kostenafweging plaatsvinden. De gemeente is op haar beurt vervolgens
gehouden de jeugdhulp in te zetten die deze partijen nodig achten ter uitvoering
van de kinderbeschermingsmaatregel of de jeugdreclassering. Deze leveringsplicht
van de gemeente vloeit voort uit het feit dat uitspraken van rechters te allen
tijde moeten worden uitgevoerd om rechtsgelijkheid en rechtszekerheid te kunnen
garanderen. Ook hier geldt dat de gecertificeerde instelling in beginsel
gebonden is aan de jeugdhulp die de gemeente heeft ingekocht. Als de
kinderrechter een ondertoezichtstelling of gezagsbeëindiging uitspreekt, wijst
hij gelijktijdig in de beschikking de gecertificeerde instelling aan die de
maatregel gaat uitvoeren. Dit kan de rechter juist omdat de raad voor de
kinderbescherming in zijn verzoekschrift een concreet advies geeft over welke
gecertificeerde instelling de maatregel zou moeten uitvoeren. De raad voor de
kinderbescherming neemt een gecertificeerde instelling in zijn verzoekschrift op
die na overleg met de gemeente en gezien de concrete omstandigheden van het
geval hiervoor het meest geschikt lijkt. De raad voor de kinderbescherming is
verplicht om hierover met de gemeente te overleggen. Deze toegang wordt al in de
Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze verordening.Toegang via de advies- en meldpunt huiselijk geweld en kindermishandeling
(AMHK)Ten slotte vormt ook het AMHK een toegang tot onder andere jeugdhulp. Het AMHK
geeft advies over vermoedens en gevallen van huiselijk geweld en
kindermishandeling, onderzoekt indien nodig op basis van een melding of er
sprake is van kindermishandeling, motiveert zo nodig ouders tot accepteren van
jeugdhulp en legt daartoe contacten met de hulpverlening. Deze toegang wordt al
in de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze
verordening.Wijze van tot stand komen concept verordeningBij het opstellen van de verordening is gebruik gemaakt van de modelverordening
jeugdhulp van de VNG. De verordening start met een aantal begripsbepalingen en de toegang tot de vrij
toegankelijke (overige) voorzieningen en de individuele voorzieningen (hoofdstuk
1 en 2). Hoofdstuk 3 beschrijft de behandeling vanhulpvragen en hoofdstuk 4 beschrijft de behandeling van aanvragen voor
individuelejeugdhulpvoorzieningen en de regels voor het persoonsgebonden budget. Tot slot
worden de overige bepalingen behandeld in hoofdstuk 5.Artikelsgewijze toelichtingHoofdstuk 1 Algemene bepalingenArtikel 1 Begripsbepalingen In artikel 1 lid 3 wordt het begrip jeugdhulp
gedefinieerd zodat eenieder weet wat er onder valt en wat indeze verordening wordt geregeld. Deze definitie is cruciaal voor het begrip van
de verordening enkomt voort uit de Jeugdwet. De gemeente is niet bevoegd om een eigen begrip van
jeugdhulp tehanteren. Om goed te kunnen begrijpen welk onderwerp de verordening behandeld,
is het nodig omde wettelijke begripsbepaling van jeugdhulp volledig in de verordening op te
nemen.Aan de hand van de begripsbepaling van jeugdhulp wordt duidelijk wat de
verantwoordelijkheden vande gemeente zijn. Onder het begrip ‘andere voorziening’ wordt in deze
verordening verstaan een voorziening die niet op grond van de Jeugdwet wordt
getroffen, maar in het kader van maatschappelijke ondersteuning, onderwijs, werk
en inkomen of zorg. Zie ook artikel 2.9, onder b, van de wet. De
individuele voorzieningen en
overige voorzieningen zijn opgenomen in artikel
2. Hoe individuele voorzieningen verkregen kunnen worden, is nader geregeld in
artikel 3 e.v..Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet al een flink
aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze verordening. Deze
wettelijke definities zijn dan ook niet nogmaals opgenomen in de verordening.
Het betreft onder meer definities van centrale begrippen als ‘jeugdhulp’,
‘jeugdige’ en ‘ouder’. In de verordening gebruiken we de begrippen jeugdige en
ouder overeenkomstig de Jeugdwet. Indien mogelijk aangeduid algemeen als
‘jeugdigen en ouders’ en specifiek veelal als ‘de jeugdige of zijn ouders’.
Gebruik van ‘of’ impliceert ook de betekenis ‘en’. Met de aanduiding ‘de
jeugdige of zijn ouders’ bedoelen we dus: de jeugdige (van bijvoorbeeld 16 jaar
of ouder) zelfstandig, de jeugdige met een of beide ouders (in de definitie van
artikel 1 van de wet: de gezaghebbend ouder, adoptiefouder, stiefouder of een
ander die een jeugdige als behorend tot zijn gezin verzorgt en opvoedt, niet
zijnde een pleegouder) (bij een jeugdige tussen de 12 en de 16 jaar), of de
ouders namens de jeugdige (bij een jeugdige jonger dan 12 jaar). Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
definitiebepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals: ‘aanvraag’
(artikel 1:3, derde lid, van de Awb) en ‘beschikking’ (artikel 1:2 van de Awb). Hoofdstuk 2 Toegang jeugdhulpvoorzieningenArtikel 2. Vormen van jeugdhulpvoorzieningen Dit artikel geeft een nadere uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van
artikel 2.9, onder a, van de wet, waarin is bepaald dat de gemeente bij
verordening regels stelt over de door het college te verlenen individuele
voorzieningen en overige (jeugdhulp)voorzieningen. Uit de memorie van
toelichting op de wet (Kamerstukken II 2012/13, 33 684, nr. 3) komt naar voren
dat de burger recht heeft op een duidelijk beeld van het aanbod van
voorzieningen binnen de gemeente. Het begrip 'voorziening' is een lastig te vatten begrip. De wetgever waagt zich
dan ook niet aan een definitie, maar geeft wel in de memorie van toelichting aan
dat de door de gemeente te treffen voorziening zowel een algemene, vrij
toegankelijke voorziening kan zijn als een individuele voorziening. Een
individuele voorziening zal vaak betrekking hebben op meer gespecialiseerde
zorg. De gemeente bepaalt zelf welke hulp vrij toegankelijk is en welke niet.
Voor de niet vrij toegankelijke vormen van ondersteuning zal door/namens de
gemeente (artikel 4 tot en met 8) of door de huisarts, medisch specialist of
jeugdarts en de jeugdhulpaanbieder (artikel 3) eerst beoordeeld moeten worden of
de jeugdige of zijn ouders deze ondersteuning daadwerkelijk nodig hebben. Voorzieningen in de zin van de Jeugdwet zijn gerelateerd aan de drieledige
wettelijke definitie van jeugdhulp (zie artikel 1 lid 3). Een voorziening kan
derhalve een breed spectrum van verschillende soorten ondersteuning, hulp en
zorg omvatten. Een beschrijving is gewenst omdat de wetgever gemeenten opdraagt
ervoor te zorgen dat de burger zich een beeld kan vormen van de voorzieningen in
het kader van jeugdhulp. Artikel 2 bevat een beschrijving van de algemene
categorieën van vrij toegankelijke (lid 1: overige) en niet vrij toegankelijke
(lid 2: individuele) jeugdhulpvoorzieningenArtikel 3 Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of
jeugdartsIn artikel 2.6, eerste lid, onderdeel g, van de Jeugdwet is geregeld dat, naast
de gemeentelijk georganiseerde toegang tot jeugdhulp, ook de directe
verwijzingsmogelijkheid door de huisarts, medisch specialist en jeugdarts naar
de jeugdhulp blijft bestaan. Dit laatste geldt zowel voor de vrij-toegankelijke
(overige) voorzieningen als de niet vrij-toegankelijke (individuele)
voorzieningen. Met een dergelijke verwijzing kan de jeugdige rechtstreeks
aankloppen bij de jeugdhulpaanbieder. In de praktijk zal het de
jeugdhulpaanbieder (bijvoorbeeld de jeugdpsychiater, de gezinswerker of
orthopedagoog) zijn die na de verwijzing (stap 1) beoordeelt welke jeugdhulp
precies nodig is. Deze bepaalt in overleg met de jeugdige of ouder daadwerkelijk
de concrete inhoud, vorm, omvang en duur van de benodigde jeugdhulp. Deze
aanbieder stelt dus feitelijk vast wat naar zijn oordeel de inhoud van de
benodigde voorziening dient te zijn en hij zal zijn oordeel mede baseren op de
protocollen en richtlijnen die voor een professional de basis van zijn handelen
vormen (stap 2). Zie ook de algemene toelichting.Het college legt de te verlenen individuele voorziening, dan wel het afwijzen
daarvan, in alle gevallen vast in een beschikking aan de jeugdige of zijn
ouders. In de regel zal dit gebeuren nadat de
jeugdhulpaanbieder heeft beoordeeld welke jeugdhulp precies nodig is. De
verwijzing van de huisarts, medisch specialist of jeugdarts geeft dus
rechtstreeks toegang tot de jeugdhulp. De gemeente moet zorgen dat er voldoende
zorg beschikbaar is. Het is van belang dat de verwijzing goed verloopt. De gemeente zal daarom
afspraken maken metartsen en aanbieders over de verwijzing naar jeugdhulp en deze afspraken in
nadere regels vastleggen.Hoofdstuk 3 Behandeling jeugdhulpvraag Artikel 4. Toegang jeugdhulp via de gemeente, melding Voor het verkrijgen van een individuele, niet overige voorziening, geldt de in
artikel 4 tot en met 8 beschreven procedure. Bij het onderzoek ter beoordeling
van een aangemelde hulpvraag zal, zoals beschreven in artikel 6, in een gesprek
met de jeugdige en zijn ouders de gehele situatie worden bekeken en kan
bijvoorbeeld alsnog worden verwezen naar een overige jeugdhulpvoorziening in
plaats van, of naast, mogelijke toekenning van een individuele voorziening. Eerste lid: Jeugdigen en ouders melden een hulpvraag bij het college. Deze
melding is vormvrij, dit betekent dat de melding zowel schriftelijk als
mondeling of bijvoorbeeld per email kan binnenkomen bij de gemeente. In de
praktijk betekent dit veelal dat ouders en jeugdigen de hulpvraag via de
CJG-zorgstructuren bij de gemeente melden. Uiteraard kan de hulpvraag ook
rechtstreeks bij de gemeente worden gesteld. Het college is verantwoordelijk
voor de inzet van de noodzakelijke voorzieningen op het gebied van jeugdhulp.
Het college is bevoegd om de toegang tot jeugdhulp te verlenen op grond van de
wet. In de praktijk zal het college de beslissing over het inzetten van
jeugdhulp niet zelf uitvoeren, maar mandateren aan deskundigen. Ook op andere
plaatsen in deze verordening en in de wet waar staat “het college”, kan het
college deze bevoegdheid mandateren naar ondergeschikten dan wel
niet-ondergeschikten op grond van de algemene regels van de Awb. De melding van
een hulpvraag kan schriftelijk of mondeling worden gedaan.Vierde lid: de jeugdige of zijn ouders die een beroep willen doen op een overige
voorziening (artikel 2,1) kunnen hier direct naartoe zonder meldingsprocedure in
de zin van (artikel 4 en volgende) deze verordening.Zoals in de algemene toelichting al is aangehaald hebben jeugdigen en ouders
onder de Jeugdwet geen wettelijk recht op jeugdzorg en geen individuele
aanspraken op jeugdzorg. Wel is er een voorzieningenplicht voor de gemeente en
het daaruit voortvloeiende recht van jeugdigen en ouders op een zorgvuldige
procedure. Deze verordening bevat een aantal bepalingen die dit moeten
waarborgen. Hiermee kan ten onrechte de schijn worden gewekt dat het telkens om
een uitvoerig, onnodig bureaucratische proces gaat. Dit is echter geenszins de
bedoeling. Zo kan het vooronderzoek (artikel 5), afhankelijk van de inhoud van
de melding, meer of minder uitgebreid zijn. Er kan bovendien hiervan – en in
bepaalde gevallen ook van het gesprek (artikel 6) – in overleg met de jeugdige
of zijn ouders afgezien worden. Daartegenover staat dat, als dat nodig is, er
ook sprake kan zijn van meerdere (opeenvolgende gesprekken). Als de jeugdige al
bij de gemeente bekend is, zullen een aantal gespreksonderwerpen niet meer
uitgediept hoeven te worden. Komen een jeugdige of zijn ouders voor het eerst
bij de gemeente, dan zal een gesprek nodig zijn om een totaalbeeld van de
jeugdige en zijn situatie te krijgen. Een vooronderzoek en gesprek zullen
uiteindelijk vaak wel in enige vorm nodig zijn, omdat voor een zorgvuldig te
nemen besluit het van belang is dat alle feiten en omstandigheden van de
specifieke hulpvraag worden onderzocht. Ook andere bepalingen (schriftelijke
verslaglegging (artikel 7) en schriftelijke indiening aanvraag (artikel 8)) zijn
opgenomen met het oog op een zorgvuldige procedure en in het belang van een
zorgvuldige dossiervorming.JeugdteamZoals hierboven beschreven zal het college nader te bepalen bevoegdheden uit
deze verordening overlaten aan nader aan te wijzen deskundigen/professionals.
Hiervoor wordt onder meer een jeugdteam samengesteld en geformaliseerd. Het
jeugdteam is een gespecialiseerd team van onder andere (ambulante) zorg- en
hulpverleners en gemeentefunctionarissen. Het jeugdteam of leden hiervan krijgen
een rol bij advisering over de toegang, het vooronderzoek, het
gesprek/onderzoek, de verslaglegging en de voorbereiding van de beschikking. De
jeugdconsulent van de gemeente maakt deel uit van het jeugdteam en is daarmee
rechtstreeks als gemeenteambtenaar betrokken bij de voorbereiding van de
besluiten, mandatering van besluitvorming aan deze functionaris ligt daarmee
voor de hand.Artikel 5. VooronderzoekDeze bepaling is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en te
zorgen dat jeugdigen en ouders goed worden geïnformeerd. Het eerste lid dient ter voorbereiding van het gesprek waarbij voor het
onderzoek naar aanleiding van de melding relevante bekende gegevens in kaart
worden gebracht, zodat cliënten niet worden belast met vragen over zaken die bij
de gemeente al bekend zijn en een goede afstemming mogelijk is met eventuele
andere voorzieningen op het gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke
ondersteuning of werk en inkomen. De regels met betrekking tot de privacy van
betrokkenen en gegevensuitwisseling die gelden op grond van de Jeugdwet en de
Wet bescherming persoonsgegevens zijn hierop van overeenkomstige toepassing.
Indien gegevens nodig zijn waartoe het college geen toegang heeft in verband met
de privacyregels, kan het college de jeugdige of zijn ouders vragen om
toestemming om deze op te vragen of in te zien. Het vooronderzoek kan
afhankelijk van de inhoud van de melding meer of minder uitgebreid zijn en omvat
ook de uitnodiging voor het gesprek.Tweede lid: bij de vaststelling van de datum, het tijdstip en de locatie voor
het gesprek kunnen dan ook al wat concrete vragen worden gesteld of aan de
jeugdige of zijn ouders worden verzocht om nog een aantal stukken te overleggen.
In het kader van de rechtmatigheid wordt in ieder geval de identiteit van de
jeugdige of ouders vastgesteld aan de hand van een document als bedoeld in
artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht. Tevens kan worden beoordeeld of
sprake is van een voorliggende voorziening en of het college op grond van
artikel 1.2 van de wet al dan niet is gehouden om een voorziening op basis van
deze wet te treffen.In het derde lid is een bepaling opgenomen ter voorkoming van onnodige
bureaucratie. Als de gemeente al een dossier heeft van de jeugdige of zijn
ouders, en de jeugdige of zijn ouders geven toestemming om dit dossier te
gebruiken, dan kan een vooronderzoek achterwege blijven. Een gesprek over de
acute hulpvraag is dan in de regel nog wel nodig. Indien de hulpvraag ook al
bekend is, en het bijvoorbeeld over een vervolgvraag gaat, dan kan in overleg
met de jeugdige of zijn ouders ook van het gesprek worden afgezien. Dit laatste
is bepaald in artikel 6, derde lid.Artikel 6. Gesprek/onderzoekVoor een zorgvuldig te nemen besluit is het van belang dat alle feiten en
omstandigheden van de specifieke hulpvraag worden onderzocht. Daarbij is het van
belang dat het onderzoek in samenspraak met de jeugdige en zijn ouders wordt
verricht. Voor een zorgvuldig onderzoek is veelal persoonlijk contact nodig om
een totaalbeeld van de jeugdige en zijn ouders te krijgen. Het ligt daarom ook
voor de hand dat tijdens een gesprek met de jeugdige en zijn ouders het een en
ander wordt besproken. Of dit gesprek op een gemeentelocatie plaatsvindt, op
school, bij de jeugdige of zijn ouders thuis, of bij een andere deskundige zal
afhankelijk van de concrete situatie worden besloten. Indien nodig voor het
onderzoek, kan ook sprake zijn van meerdere (opeenvolgende) gesprekken. Bij het
gesprek kunnen ook andere personen aanwezig zijn. Deze andere betrokkenen zijn
personen die van belang zijn voor de jeugdige en/of de ouders en voor het
bespreken van de jeugdhulpvraag. Dit kunnen bijvoorbeeld mensen zijn uit het
sociale netwerk van de jeugdige of ouders, iemand van een specialistische
jeugdhulpvoorziening of school.In het gesprek zou duidelijk moeten worden hoe ook de meest complexe individuele
voorzieningen kunnen worden getroffen. De wetgever omkleedt de procedure om te
komen tot een individuele voorziening met allerlei waarborgen rond een
deskundige beoordeling. Het kan zelfs gaan om diagnostiek om voor een
psychiatrische behandeling in aanmerking te komen of voor een verblijf in
24-uursopvang. Dat zijn zwaarwegende beslissingen waaraan professioneel
onderzoek en afweging aan ten grondslag ligt. In het eerste lid is opgenomen dat het gesprek zo spoedig mogelijk moet
plaatsvinden. Het hangt af van de situatie hoe snel dat kan of moet
plaatsvinden.In de onderdelen a tot en met i zijn de onderwerpen van het gesprek weergegeven.
Het betreft uiteraard altijd maatwerk. Indien de jeugdige al bij de gemeente
bekend is, zullen een aantal gespreksonderwerpen niet meer uitgediept hoeven te
worden en zal bijvoorbeeld alleen kunnen worden gevraagd of er nog nieuwe
ontwikkelingen zijn. Komen een jeugdige of zijn ouders voor het eerst bij de
gemeente, dan zal het gesprek dienen om een totaalbeeld van de jeugdige en zijn
situatie te krijgen. In onderdeel c wordt de eigen kracht van jeugdigen en
ouders voorop gesteld overeenkomstig het in de considerans van de wet vermelde
uitgangspunt dat de verantwoordelijkheid voor het gezond en veilig opgroeien van
jeugdigen allereerst bij de ouders en de jeugdige zelf ligt. Een te verstrekken
voorziening kan ook juist nodig zijn om de mate van probleemoplossend vermogen
van de jeugdige en zijn ouders en die van de naaste omgeving te versterken.Ten aanzien van de afstemmingsplicht in onderdeel g valt tedenken aan
een voorziening die een jeugdige ontvangt op grond van de AWBZ of de Zvw en een
voorziening op het gebied van passend onderwijs. Artikel 7. Verslag van het gesprek/onderzoekDeze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en
een zorgvuldige procedure. De invulling van deze verslagplicht is vormvrij.
Hierbij is een voorbeeld genomen aan de praktijk van de Wmo. In de memorie van
toelichting op het wetsvoorstel Wmo 2015 (Kamerstukken II 2013/14 33 841, nr.3)
staat hieroverdat het college een weergave van de uitkomsten van het
onderzoek verstrekt om de cliënt in staat te stellen een aanvraag te doen voor
een maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel schriftelijk. Een goede weergave
maakt het voor de gemeente inzichtelijk om een juiste beslissing te nemen te
nemen op een aanvraag en draagt bij aan een inzichtelijke communicatie met de
cliënt. Uiteraard zal de weergave van de uitkomsten van het onderzoek variëren
met de uitkomsten van het onderzoek. Zo zal de weergave van het onderzoek
bijvoorbeeld heel beperkt kunnen zijn als de cliënt van mening is goed geholpen
te zijn en de uitkomst is dat geen aanvraag van een maatwerkvoorziening
noodzakelijk is. Bij meer complexe onderzoeken zal uiteraard een uitgebreidere
weergave noodzakelijk zijn. Desgewenst kan de gemeente de schriftelijke weergave
van de uitkomsten van het onderzoek ook gebruiken als een met de cliënt
overeengekomen plan (arrangement) waarin de gemaakte afspraken en de
verplichtingen die daaruit voortvloeien, zijn vastgelegd. Het is in dat geval
passend dat het college en de cliënt dit plan ondertekenen. Het later toevoegen van opmerkingen of het aanbrengen van wijzigingen of het
herstellen van feitelijke onjuistheden is eveneens vormvrij (derde lid).Het gespreksverslag gaat over de afspraken die tussen het jeugd- en gezinsteam
en de jeugdige en/of deouders zijn gemaakt. Het kan zijn dat het verslag een weergave is van meer dan
één gesprek.In het verslag staat bijvoorbeeld of een gezinsplan wordt opgesteld en op welke
wijze voorzieningenop het gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke ondersteuning, of werk en
inkomen kunnenworden afgestemd op de hulpverlening. Als de jeugdige en/of de ouders hebben
aangegeven dat zijwillen dat er rekening wordt gehouden met hun levensovertuiging, religieuze
en/of cultureleachtergrond wordt dit ook in het gespreksverslag vermeld.Hoofdstuk 4. Behandeling aanvraag individuele
jeugdhulpvoorzieningArtikel 8. Aanvraag individuele jeugdhulpvoorzieningDeze bepaling is een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel
2.9, onder a, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in
ieder geval regels stelt met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning en de
wijze van beoordeling van, en de afwegingsfactoren bij een individuele
voorziening. Een aanvraag is nodig om een verleningsbeschikking voor een
individuele voorziening te verkrijgen.In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening wijkt
daarvan niet af. Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag tot het geven van een
beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan dat bevoegd is op de
aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij wettelijk voorschrift
anders is bepaald. Voor deze schriftelijke indiening kan een formulier worden
ontwikkeld, bijvoorbeeld voor enkelvoudige aanvragen. Ter voorkoming van
onnodige administratieve lasten is in het tweede lid tevens de mogelijkheid
opgenomen om een door de jeugdige of zijn ouders ondertekend verslag als
aanvraag aan te merken.Artikel 9. Beschikking individuele jeugdhulpvoorzieningIndien de jeugdige of zijn ouders een formele aanvraag bij het college indienen
(artikel 8) of er overeenkomstig artikel 3, tweede lid, een beschikking
afgegeven wordt, dient het college een schriftelijke beschikking op te stellen,
waartegen zij bezwaar en beroep op grond van de Awb kunnen indienen.
Uitgangspunt van de wet is dat de jeugdige of zijn ouders een voorziening in
‘natura’ krijgen. Indien gewenst door de jeugdige of zijn ouders bestaat echter
de mogelijkheid van het toekennen van een pgb als wordt voldaan aan de hiervoor
geldende voorwaarden. In de verordening is geen termijn opgenomen om te beslissen op een aanvraag. De
regeling in deAwb geldt onverkort. In artikel 4:13 van de Awb is bepaald dat een beschikking
dient te wordengegeven binnen een redelijke termijn. De Awb bepaalt dat een redelijke termijn
in ieder gevalverstreken is wanneer het bestuursorgaan binnen acht weken na ontvangst van de
aanvraag geenbeschikking heeft gegeven. Indien een beschikking niet binnen acht weken kan
worden gegeven,dient het bestuursorgaan dit binnen deze termijn aan de aanvrager mee te delen
en daarbij eenredelijk termijn te noemen waarbinnen de beschikking wel tegemoet kan worden
gezien (artikel 4:14,derde lid, van de Awb).Deze termijnen zijn maximumtermijnen. Indien nodig, kan na een aanvraag al
binnen enkele dageneen individuele jeugdhulpvoorziening worden verstrekt. In complexe situaties zal
in de regel in hetbelang van een zorgvuldig onderzoek een langere termijn nodig zijn.
Bijvoorbeeld, indien een langerdurend diagnosetraject benodigd is. In dat geval leidt dit tot een wat langere
afhandelingsduur vande aanvraag.In artikel 2.9 onder a van de Jeugdwet is bepaald dat in de verordening regels
moeten worden gesteldover de voorwaarden voor toekenning van een individuele jeugdhulpvoorziening en
over de wijze vanbeoordeling van en de afwegingfactoren bij een individuele
jeugdhulpvoorziening.Onder a van artikel 9 lid 1 wordt bepaald dat alleen een individuele
jeugdhulpvoorziening kan wordenverstrekt als de jeugdige niet op eigen kracht of met hulp van zijn ouders of
andere personen uit zijnnaaste omgeving een oplossing voor zijn jeugdhulpvraag kan vinden. Onder b van artikel 9 lid 1 wordt verder bepaald dat alleen een individuele
jeugdhulpvoorziening kanworden verstrekt als de jeugdige geen oplossing voor zijn jeugdhulpvraag kan
vinden door gebruik temaken van een vrij toegankelijke jeugdhulpvoorziening, zoals omschreven in
artikel2 lid 1 of van een andere voorziening zoals omschreven in artikel 1 lid
4. Daarmee worden individuele voorzieningen pas ingezet wanneer vrij
toegankelijke voorzieningen en andere voorzieningen niet toereikend zijn.Het derde en vierde lid regelen welke onderdelen in de beschikking moeten worden
opgenomen,indien sprake is van een voorziening in natura dan wel een voorziening in de
vorm van eenpersoonsgebonden budget (pgb).Het vijfde lid gaat over een eventuele ouderbijdrage. De ouderbijdrage geldt
alleen in situaties vanjeugdhulp met verblijf buiten de thuissituatie (zie artikel 8.2.1 van de
Jeugdwet). In de beschikkingwordt een eventuele ouderbijdrage alleen als informatie opgenomen. De
vaststelling en inninggeschieden namelijk niet door de gemeente maar door het bestuursorgaan dat
namens de gemeentemet de inning is belast.Artikel 10. Regels persoonsgebonden budget (pgb)Bij nota van wijziging (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 11, artikel MM) is
de regeling in artikel 8.1.1 van de wet voor het pgb aangepast
(“gestandaardiseerd”) aan de verwante regelgeving met betrekking tot de
maatschappelijke ondersteuning (Wmo 2015), In deze regeling stond dat een pgb
slechts wordt verstrekt indien aan de in het derde lid gestelde voorwaarden is
voldaan. Bij amendement Bergkamp/Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr.
109) is het woord ‘slechts’ geschrapt omdat dit een onnodige en overbodige
inperking van het recht op een pgb leek te suggereren. Bij amendement Bisschop
en Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 100) is het vijfde lid zo
aangepast dat duidelijk is geworden dat jeugdigen of hun ouders zelf kunnen
bijbetalen wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan
de in de betreffende situatie goedkoopst adequate door het college te bieden
individuele voorziening in natura. Het college kan het pgb slechts weigeren voor
dat gedeelte dat duurder is dan deze door het college te bieden individuele
voorziening in natura.In het eerste lid is een verwijzing opgenomen naar het centrale pgb-artikel
(8.1.1) van de wet. Dit lid is opgenomen teneinde in de verordening een compleet
beeld van rechten en plichten van de cliёnt te geven. In het eerste lid is
verankerd dat het college op grond van artikel 8.1.1 van de wet een pgb kan
verstrekken. Als aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs
van een verplichting van het college worden gesproken (zie ook de tekst van
artikel 8.1.1, eerste lid: “Indien de jeugdige of zijn ouders dit wensen …”).
Voor gemeenten is onder meer van belang dat een pgb slechts wordt verstrekt
indien (zie artikel 8.1.1, derde lid):‐ de jeugdige of zijn ouders op eigen kracht of met hulp uit hun sociale netwerk
of met hulp van eencurator, bewindvoerder, mentor of gemachtigde, voldoende in staat zijn de aan
eenpersoonsgebonden budget verbonden taken op verantwoorde wijze uit te
voeren;‐ de jeugdige of zijn ouders gemotiveerd kunnen aantonen dat de individuele
jeugdhulpvoorzieningdie door een aanbieder wordt geleverd, niet passend is;‐ gewaarborgd is dat de jeugdhulp die tot de individuele jeugdhulpvoorziening
behoort en die dejeugdige of zijn ouders van het budget willen betrekken, van goede kwaliteit
is.Het tweede lid artikel 10 berust op artikel 2.9, onder c, van de Jeugdwet. In
deze wetsbepaling staatdat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke wijze de hoogte van
een pgb wordtvastgesteld. Deze bevoegdheid wordt in het tweede lid gedelegeerd aan het
college vanburgemeester en wethouders.In het derde lid is beschreven dat het college van burgemeester en wethouders in
nadere regelsuitwerkt onder welke voorwaarden de persoon aan wie een persoonsgebonden budget
wordtverstrekt, de jeugdhulp kan betrekken van een persoon die behoort tot zijn
sociale netwerk. Dit is eenuitwerking van het bepaalde in artikel 8.1.1 lid 4 van de Jeugdwet.Hoofdstuk 5. Overige bepalingenArtikel 11 Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvorderingDeze bepaling is een uitwerking van de bij nota van wijziging ( Kamerstukken II
2013/14 33 684, nr. 11, artikel D) ingevoegde verplichte delegatiebepaling van
artikel 2.9, onder d, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij
verordening regels stelt voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van
een individuele voorziening, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de
wet. Ook deze bepaling beoogt het standaardiseren met de regelgeving met
betrekking tot de aan elkaar verwante beleidsterreinen van jeugdhulp en
maatschappelijke ondersteuning. Zie ook de toelichting onder artikel 10. In de toelichting op de nota van wijziging is voorts vermeld dat het tot de
gemeentelijke verantwoordelijkheid behoort misbruik van de geboden voorzieningen
te voorkomen en, waar nodig, op te treden tegen onterecht gebruik van
individuele voorzieningen of persoonsgebonden budgetten. Een zorgvuldig gebruik
van collectieve middelen is wezenlijk voor het draagvlak daarvan. De artikelen
8.1.2 tot en met 8.1.4 (oorspronkelijk genummerd: 8.1.1a tot en met 8.1.1c) zijn
eveneens bij nota van wijziging en ter standaardisering van de regelgeving aan
het wetsvoorstel toegevoegd.Het eerste lid berust mede op artikel 8.1.2, eerste lid, van de wet. Ook de
overige onderdelen van artikel 8.1.2 en artikel 8.1.3 en 8.1.4 geven handen en
voeten aan de bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik en zijn opgenomen
in deze verordening. De wettekst van de artikelen 8.1.2 tot en met 8.1.4 is
veelal beperkt tot de pgb. Waar mogelijk en zinvol, is dit ter uitwerking van de
delegatiebepaling in artikel 2.9, onder d, van de wet, in de verordening
uitgebreid tot de individuele voorziening in natura. Hiervoor kan ook steun
gevonden worden in de tekst van de toelichting op artikel 8.1.2, waarbij is
vermeld dat de in het eerste lid geregelde inlichtingenverplichting als
uitgangspunt heeft dat van de jeugdige en zijn ouders aan wie een individuele
voorziening of een daaraan gekoppeld pgb is verstrekt, verlangd kan worden dat
ze voldoende gegevens en inlichtingen verstrekken om het college in staat te
stellen te beoordelen of het beroep op die individuele voorziening of het
daaraan gekoppelde pgb terecht is gedaan. Indien het de jeugdige of zijn ouders
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat er feiten en omstandigheden, of daarin
opgetreden wijzigingen, zijn die van invloed kunnen zijn op de toekenning van de
individuele voorziening of het daaraan gekoppelde pgb, dienen zij dit onverwijld
aan het college te melden. Verstrekken zij niet onverwijld uit eigen beweging of
op verzoek van het college alle gevraagde inlichtingen en bewijsstukken, dan
heeft dat gevolgen voor de toekenning van de voorziening of het daaraan
gekoppelde pgb. Het college kan niet alleen bij een aanvraag, maar ook in andere
stadia concrete informatie en bewijsstukken van de belanghebbende vragen. Het tweede lid is geënt op artikel 8.1.4 van de wet. Ook hier
is de tot de pgb beperkte reikwijdte van artikel 8.1.4 van de wet op grond van
het bepaalde in artikel 2.9, onder d, van de wet uitgebreid tot de individuele
voorziening in natura. Artikel 12 Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en
uitvoerderskinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclasseringIn artikel 2.12 van de Jeugdwet staat omschreven dat de gemeente in de
verordening moet regelendat het college van burgemeester en wethouders hierover afspraken moet maken.
Via dit artikelvoldoet de gemeente hieraan en geeft de raad deze opdracht aan het college.
Naast de in dit artikelgenoemde aspecten kunnen ook andere zaken in overweging genomen worden, zoals de
NZA richtlijnen(Nederlandse Zorgautoriteit) voor prijzen van jeugdhulp.Artikel 13 VertrouwenspersoonIn artikel 2.6, eerste lid, onder f, van de wet is bepaald dat het college
ervoor verantwoordelijk is dat jeugdigen, hun ouders of pleegouders een beroep
kunnen doen op een vertrouwenspersoon. Met de vertrouwenspersoon wordt een
functionaris bedoeld zoals deze nu al werkzaam is binnen de jeugdzorg.
Onafhankelijkheid, beschikbaarheid en toegankelijkheid zijn belangrijke factoren
(wettelijke vereisten) voor een goede invulling van deze functie. De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij
verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is toch in de
verordening opgenomen vanwege het in het belang om in de verordening een
compleet overzicht van rechten en plichten van jeugdigen en ouders te geven. Bij
algemene maatregel van bestuur (het Uitvoeringsbesluit Jeugdwet) zal een nadere
uitwerking worden gegeven van de taken en bevoegdheden van de
vertrouwenspersoon.Artikel 14 KlachtregelingDit artikel regelt het gemeentelijke klachtrecht. De gemeente is al op grond van
de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke behandeling van mondelinge
en schriftelijke klachten over gedragingen van personen en bestuursorganen die
onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn. Gelet op het van toepassing zijnde hoofdstuk 9 van de Awb, waarin een uitvoerige
regeling omtrent klachtbehandeling is gegeven, en ook het recht is neergelegd om
na de afhandeling van de klacht de bevoegde ombudsman te verzoeken een onderzoek
in te stellen, kan in deze verordening met een enkele bepaling worden volstaan. Artikel 15. Inspraak en medezeggenschapIn dit artikel zijn bepalingen opgenomen over inspraak en medezeggenschap bij de
gemeente. De mogelijkheid tot inspraak en medezeggenschap tegenover de aanbieder
is al geregeld in artikel 4.2.4 e.v. van de wet. Regeling van de inspraak en medezeggenschap is verplicht op grond van artikel
2.10 van de wet in samenhang met artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015. In
artikel 2.10 (in de redactie van de Nota van wijziging op het wetsvoorstel Wmo
2015 van 12 maart 2014, kamerstukken II 22841, nr. 35) worden de artikelen
2.1.3, derde lid, en 2.5.1 (jaarlijks cliëntervaringsonderzoek) van de Wmo 2015
van overeenkomstige toepassing verklaard. Ingevolge artikel 2.1.3, derde lid,
van de Wmo 2015 dient bij verordening te worden bepaald op welke wijze
ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van deze wet.In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat eenzelfde
inspraakprocedure geldt voor het jeugdhulpbeleid als op andere terreinen. De
inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de
wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op ondersteuning. Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling
van de medezeggenschap vorm te geven.Artikel 16 Toepassen verordening en stellen nadere regelsOmdat de interpretatie van de verordening tot misverstanden kan leiden is in lid
1 van dit artikelgeregeld dat bij dergelijke misverstanden moet worden teruggegrepen naar de
Jeugdwet (inclusiefmemorie van toelichting). Zo kan worden achterhaald wat er precies met een
bepaald woord ofbepaalde term wordt bedoeld.In lid 2 geeft de raad aan het college van burgemeester en wethouders de
bevoegdheid om nadereregels te stellen ten behoeve van de uitvoering van deze verordening.Artikel 17 HardheidsclausuleDit artikel geeft het college van burgemeester en wethouders de bevoegdheid om
van dezeverordening af te wijken in zeer schrijnende gevallen waarvoor geen passende
voorziening volgens deregelgeving mogelijk is. De hardheidsclausule kan dan door het college van
burgemeester enwethouders ingezet worden bij uitzonderingsgevallen. Dit artikel is conform de
wens van de raad, zoals uitgesproken in de motie van 19 juni 2014.Artikel 18 OvergangsrechtDit artikel regelt dat jeugdigen die al aanspraak maken op jeugdhulp vóór de
inwerkingtreding vande Jeugdwet en deze verordening, deze jeugdhulp kunnen blijven houden tot
uiterlijk 1 januari 2016.Dit overgangsrecht geldt voor jeugdigen die een indicatiebesluit of verwijzing
voor (jeugd)zorg in het kadervan de AWBZ, Wjz of Zvw hebben.De bedoeling daarvan is dat deze jeugdigen een overgangsperiode krijgen waarin
er voor hen nietsverandert en zij zich kunnen instellen op de nieuwe situatie. De
overgangsperiode verschilt naargelang de resterende looptijd van het indicatiebesluit, maar eindigt in elk
geval een jaar nainwerkingtreding van deze wet.Voor pleegzorg is een uitzondering gemaakt en is er geen einddatum indien vóór
de inwerkingtredingvan deze wet een indicatiebesluit is afgegeven waarin is vastgesteld dat de
jeugdige is aangewezenop pleegzorg.Artikel 19 InwerkingtredingDit artikel regelt de inwerkingtreding. Artikel 20 CiteertitelDit artikel geeft de officiële benaming weer. De verordening zal via deze naam
zijn terug te vinden(conform de wet elektronische bekendmaking).