CVDR34205_1EXPLOITATIEVERORDENING BLOEMENDAAL 2004nlregelingBloemendaal2018-02-01BloemendaalBloemendaals Weekblad, 21-10-2004Exploitatieverordening Bloemendaal 2004Wet op de Ruimtelijke Ordening, artikel 42gemeenteraadfinanciën en economie2004-10-14De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2004-12-032018-02-01Onbekend2004007311GeenEXPLOITATIEVERORDENING BLOEMENDAAL 2004De raad van de gemeente Bloemendaal;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders d.d. 5 oktober
2004;gelet op artikel 42 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening, artikel 222
Gemeentewet en de Algemene wet bestuursrecht; b e s l u i t:vast te stellen de volgende EXPLOITATIEVERORDENING BLOEMENDAAL 20041Algemene bepalingen1Algemene begripsbepalingenIn deze verordening wordt verstaan onder
medewerking aan het in exploitatie brengen van gronden: het door
of met medewerking van de gemeente treffen van voorzieningen van
openbaar nut, waardoor de in het exploitatiegebied gelegen
onroerende zaken gebaat worden;
exploitatiegebied: een als zodanig door de gemeenteraad
aangewezen gebied, dat gebaat is door de aanleg van
voorzieningen van openbaar nut;
exploitant: de genothebbende krachtens eigendom, bezit of
beperkt recht of anderszins rechthebbende van een in het
exploitatiegebied gelegen onroerende zaak welke door het treffen
van voorzieningen van openbaar nut gebaat is;
exploitatie-overeenkomst: de overeenkomst, onder welke naam dan
ook gesloten, waarin de gemeente met een exploitant de
voorwaarden overeenkomt waaronder de gemeente voorzieningen van
openbaar nut zal treffen of daaraan medewerking zal
verlenen;
aangevuld bekostigingsbesluit: een besluit van de gemeenteraad
waarin niet alleen overeenkomstig artikel 222 Gemeentewet, wordt
besloten in welke mate de aan de voorzieningen verbonden lasten
zullen kunnen worden verhaald op een daarbij aangeduid gebied,
maar waarin ook een omschrijving van de voorzieningen van
openbaar nut en een begroting van kosten en opbrengsten is
opgenomen;
voorzieningen van openbaar nut, waardoor de in het
exploitatiegebied gelegen onroerende zaken gebaat worden: onder
meer:
riolering, met inbegrip van bijbehorende werken;
wegen, parkeergelegenheden, pleinen, trottoirs, voet- en
rijwielpaden, straatmeubilair, waterpartijen,
watergangen, bruggen, tunnels en andere rechtstreeks met
de aanleg en inrichting van deze voorzieningen en
kunstwerken verband houdende werken;
plantsoenen en andere groenvoorzieningen, waaronder
begrepen de aanleg en inrichting van openbare
speelplaatsen en speelweiden alsmede de sierende
elementen welke rechtstreeks voortvloeien uit een juiste
uitvoering van een verzorgd bestemmingsplan;
openbare verlichting en brandkranen met de nodige
aansluitingen;
waterhuishoudkundige voorzieningen, met inbegrip van
drainagevoorzieningen;
afstand van gronden aan de gemeente: eigendomsoverdracht van
gronden aan de gemeente.
2Kosten van exploitatieVoor de berekening ten behoeve van de begroting van kosten en ten
behoeve van de vaststelling van exploitatiebijdragen, wordt onder de
kosten, verband houdende met het verlenen van medewerking aan het in
exploitatie brengen van grond begrepen:
De inbrengwaarde van alle binnen het exploitatiegebied gelegen
gronden, zijnde:
de waarde van de grond;
de waarde van de opstallen, die voor de verwezenlijking
van de bestemming niet gehandhaafd kunnen worden;
de kosten van het vrijmaken van de gronden van
opstallen;
de kosten van vrijmaken van de grond van zich in de
grond bevindende resten, zoals funderingen, leidingen en
kabels, en van persoonlijke rechten en lasten, eigendom,
bezit of beperkt recht, zakelijke rechten en lasten,
alsmede de kosten van schadevergoedingen.
De kosten van aanleg binnen een exploitatiegebied door de
gemeente van de onder artikel 1, onder f omschreven
voorzieningen van openbaar nut.
De kosten van aanleg van voorzieningen van openbaar nut buiten
het exploitatiegebied voor zover de binnen het exploitatiegebied
liggende onroerende zaken door deze voorzieningen direct dan wel
indirect gebaat zijn.
De kosten van:
het dempen van sloten en het verrichten van grondwerken
ten behoeve van voorzieningen van openbaar nut met
inbegrip van het egaliseren, ophogen en afgraven;
het verrichten van bodemonderzoek en -sanering,
voorzover het de ondergrond van voorzieningen van
openbaar nut betreft en voorzover verhaal bij derden van
de daarmee verband houdende kosten niet in de rede
ligt;
in verband met de milieuwetgeving of milieutechnisch
noodzakelijke maatregelen en voorzieningen ter
uitvoering van een bestemmingsplan;
de verwerving van de ondergrond van voorzieningen van
openbaar nut buiten het exploitatiegebied;
het slopen van opstallen op de ondergrond van
voorzieningen van openbaar nut buiten het
exploitatiegebied;
alle overige werkzaamheden die noodzakelijk zijn voor
het verlenen van medewerking aan het in exploitatie
brengen van gronden, in ieder geval:
de kosten van planontwikkeling, planvoorbereiding en planbeheer
en plantoezicht. Onder deze kosten wordt ten minste verstaan: de
kosten verband houdende met het opstellen van structuurplannen
en bestemmingsplannen, het opstellen van planmatige uitwerkingen
of wijzigingen, het vervaardigen van besluiten tot het verlenen
van vrijstelling van een bestemmingsplan alsmede van overige
planologische maatregelen voorzover deze nodig zijn voor het in
exploitatie brengen van gronden binnen het
exploitatiegebied;
de kosten verband houdende met onderzoeken, voorbereiding en
toezicht ten behoeve van de voorzieningen van openbaar nut
voorzover deze verband houden met het in exploitatie brengen van
gronden binnen het exploitatiegebied;
de kosten van het gemeentelijk apparaat, voorzover die
rechtstreeks aan het in exploitatie brengen van gronden kunnen
worden toegerekend;
de rente van geïnvesteerde kapitalen en overige lasten,
verminderd met rente- opbrengsten;
de kosten van tijdelijk beheer van de ondergrond van
voorzieningen van openbaar nut, zijnde de kosten die tengevolge
van een noodzakelijk actief verwervingsbeleid worden gemaakt en
niet dan wel niet geheel door middel van tijdelijke verhuur
worden gedekt;
overige kosten, die in beginsel ten laste van de
grondexploitatie behoren te worden gebracht.
2In exploitatie brengen op initiatief van de gemeente3Vaststelling aangevuld bekostigingsbesluit
Voordat op initiatief van de gemeente met het treffen van
voorzieningen van openbaar nut in een exploitatiegebied wordt
aangevangen, wordt door de gemeenteraad een aangevuld
bekostigingsbesluit voor dat exploitatiegebied vastgesteld en
bekendgemaakt op de wijze zoals bedoeld in artikel 139
Gemeentewet.
Het aangevuld bekostigingsbesluit bevat in ieder geval de
volgende onderdelen:
aanduiding van het exploitatiegebied en aanwijzing van
de daarin gelegen onroerende zaken die gebaat zijn door
de aanleg van voorzieningen van openbaar nut;
aanduiding van de mate waarin de kosten, verband
houdende met het verlenen van medewerking aan het in
exploitatie brengen van gronden, op de genothebbenden
van de in het vorige lid bedoelde onroerende zaken
kunnen worden verhaald;
omschrijving van de van gemeentewege uit te voeren
voorzieningen van openbaar nut en daarmee verband
houdende werkzaamheden;
de bepaling dat, in geval met een exploitant niet tot
overeenstemming kan worden gekomen over een
exploitatie-overeenkomst, kostenverhaal zal kunnen
plaatsvinden door middel van heffing van
baatbelasting;
een begroting van de ten laste van de onroerende zaken
in het exploitatiegebied komende kosten, verband
houdende met het verlenen van medewerking aan het in
exploitatie brengen van grond, en van de ten gunste van
het in exploitatie nemen van gronden komende
opbrengsten. De opbrengsten bestaan uit:
subsidies;
verkoop van gronden;
bijdragen in de kosten van aanleg van voorzieningen van openbaar
nut, hetzij via overeenkomst hetzij via baatbelasting;
overige bijdragen. Van deze begroting maakt eveneens deel uit de
wijze van toerekening van de totale kosten en opbrengsten aan de
onroerende zaken in het exploitatiegebied, zoveel mogelijk naar
de mate van het profijt dat de onroerende zaken hebben van het
samenhangend geheel van voorzieningen van openbaar nut.
In het aangevuld bekostigingsbesluit kan worden bepaald dat de
begroting als bedoeld in het tweede lid onder e later door de
gemeenteraad wordt vastgesteld. De begroting kan door de
gemeenteraad periodiek worden herzien. De begroting wordt
bekendgemaakt op de wijze als bedoeld in artikel 139
Gemeentewet.
Voor de berekening van de in het tweede lid onder e bedoelde
kosten wordt ervan uitgegaan dat het exploitatiegebied in zijn
geheel door de gemeente in exploitatie zal worden gebracht.
4Wijze van toerekening naar mate van profijt
Voor de toerekening van het profijt wordt als rekeneenheid
gebruikt het gemiddelde bedrag van de ten nutte van het
exploitatiegebied gemaakte of te maken kosten per m2
grondoppervlakte.
Onder de grondoppervlakte wordt verstaan de kadastrale
oppervlakte van de onroerende zaken, waar mogelijk ingedeeld
naar de in een bestemmingsplan opgenomen geprojecteerde kavels
(bouw)grond, vermenigvuldigd met factoren voor ligging en
bestemming en objectieve gebruiksmogelijkheid, waarin het
profijt van de van gemeentewege getroffen voorzieningen van
openbaar nut tot uitdrukking komt.
Ingeval de toerekening op basis van m2 grondoppervlakte geen
geschikte grondslag blijkt te zijn, geschiedt de toerekening op
basis van een nader door de gemeenteraad te bepalen grondslag,
welke voorziet in de aanwezige verschillen in profijt.
5Vaststelling exploitatiebijdrage
De exploitant betaalt als bijdrage in de kosten verband houdende
met het verlenen van medewerking aan het in exploitatie brengen
van gronden het bedrag dat volgens de in de begroting als
bedoeld in artikel 3, tweede lid onder e uitgewerkte wijze aan
zijn onroerende zaak wordt toegerekend. Dit bedrag wordt
vermeerderd met de kosten vallende op de afstand van de gronden
bestemd voor de aanleg en/of aanpassing van voorzieningen van
openbaar nut en de kosten van kadastrale uitmeting. Bedoeld
bedrag wordt verminderd met de inbrengwaarde van de bij de
exploitant in eigendom zijnde en voor exploitatie bedoelde
gronden en van de gronden welke zijn bestemd voor het treffen
van voorzieningen van openbaar nut die door exploitant aan de
gemeente worden afgestaan.
De waarde van de in het eerste lid bedoelde grond die door de
exploitant is ingebracht wordt door de gemeente en de exploitant
gezamenlijk door middel van taxatie vastgesteld. Indien hierover
geen overeenstemming kan worden bereikt, wordt deze waarde
vastgesteld door een commissie van drie deskundigen, van wie één
aan te wijzen door de gemeente, één door de exploitant en een
derde door de beide reeds aangewezen deskundigen of, indien zij
het daarover niet eens kunnen worden, door de terzake bevoegde
kantonrechter.
Indien de exploitant zelf conform artikel 6, derde lid, onder e
voorzieningen van openbaar nut aanlegt bestaat de
exploitatiebijdrage uit de bijdrage, zoals deze op grond van het
eerste lid van dit artikel wordt bepaald, verminderd met de
kosten van de door exploitant uit te voeren werkzaamheden,
voorzover deze kosten corresponderen met de begroting van kosten
zoals bedoeld in artikel 3, tweede lid, onder e.
6Inhoud exploitatie-overeenkomst
Het verhaal van kosten verband houdende met het verlenen van
medewerking aan het in exploitatie brengen van gronden vindt
plaats met inachtneming van de voorgaande artikelen. Van de
exploitatie-overeenkomst wordt een akte opgemaakt. Indien de
exploitatie-overeenkomst mede een grondtransactie betreft, is
dit een notariële akte.
Burgemeester en wethouders besluiten tot het aangaan van een
exploitatie-overeenkomst op initiatief van de gemeente slechts
nadat een aangevuld bekostigingsbesluit is vastgesteld.
De exploitatie-overeenkomst bevat in ieder geval bepalingen
over:
de aard, omvang en kwaliteit van de door de gemeente of
exploitant aan te leggen voorzieningen van openbaar
nut;
het tijdvak waarbinnen deze voorzieningen worden
uitgevoerd;
de ten laste van de exploitant komende bijdrage als
bedoeld in artikel 5, eerste lid;
in voorkomende gevallen de afstand van gronden aan de
gemeente, voorzover die gronden zijn bestemd voor de
aanleg of aanpassing van voorzieningen van openbaar nut,
en in deze gevallen het verrichten van onderzoek naar
bodemverontreiniging op kosten van exploitant;
in gevallen waarbij burgemeester en wethouders besluiten
de gehele of gedeeltelijke uitvoering van de door de
gemeente aan te leggen voorzieningen van openbaar nut
aan de exploitant op te dragen: deze opdracht en de
waarborging van een tijdige en kwalitatief goede
uitvoering;
een betalingsregeling;
in voorkomende gevallen een taakverdeling;
in voorkomende gevallen een regeling voor gewijzigde
omstandigheden, wanprestatie, aansprakelijkheid en
faillissement.
3In exploitatie brengen op verzoek van exploitant 7Indiening aanvraag voor medewerking
Een belanghebbende kan bij burgemeester en wethouders een
aanvraag indienen voor medewerking aan het in exploitatie
brengen van gronden.
Burgemeester en wethouders verlenen slechts medewerking aan het
op aanvraag van exploitant in exploitatie brengen van gronden
krachtens een exploitatie-overeenkomst als bedoeld in artikel 6,
met dien verstande dat artikel 6, tweede lid in dat geval niet
van toepassing is.
Bij de aanvraag dient in ieder geval te worden gevoegd:
een nauwkeurige omschrijving van de in exploitatie te
brengen onroerende zaken;
gegevens, waaruit blijkt dat de belanghebbende
genothebbende krachtens eigendom, bezit of beperkt recht
van de in exploitatie te brengen onroerende zaken is of
kan worden;
gegevens omtrent de door belanghebbende te treffen
(bouw)werkzaamheden.
Ingeval door burgemeester en wethouders een aanvraag voor een
bouwvergunning, eventueel in combinatie met een aanvraag voor
vrijstelling, wordt ontvangen, waarbij in geval van verlening
van de vrijstelling en/of bouwvergunning van gemeentewege
voorzieningen van openbaar nut moeten worden getroffen, wordt
hiervan zo spoedig mogelijk, doch in ieder geval voor de
beslissing op de aanvraag mededeling gedaan aan de aanvrager.
Daarbij zal een zo nauwkeurig mogelijke raming van de voor
rekening van de exploitant komende kosten, verband houdende met
het in exploitatie brengen van gronden, worden verstrekt. Tevens
zal daarbij aan de aanvrager de gelegenheid worden gegeven tot
het indienen van een aanvraag voor medewerking.
Burgemeester en wethouders reageren op de aanvraag voor
medewerking, hetzij met een weigering hetzij met de aanbieding
van een concept-overeenkomst, binnen zes maanden na de dag
waarop het verzoek is ontvangen.
8Aanhouding verzoekDe reactie op een aanvraag kan worden aangehouden:
ingeval de procedure tot goedkeuring van een van toepassing
zijnd bestemmingsplan of een herziening daarvan nog niet is
afgerond, tot vier weken na het onherroepelijk worden van (het
betreffende deel van) het bestemmingsplan of de herziening
daarvan;
ingeval voorzienbaar is dat de in artikel 9 genoemde
belemmeringen binnen afzienbare tijd zullen kunnen worden
weggenomen, tot vier weken nadat deze belemmeringen zijn
weggenomen.
4Overige bepalingen9Weigeringsgronden voor een exploitatie-overeenkomstDe medewerking aan het in exploitatie brengen van gronden behoeft in
ieder geval niet te worden verleend, indien:
de in exploitatie te brengen grond niet is gelegen in een gebied
waarvoor een bestemmingsplan geldt;
de door de exploitant aangegeven (bouw)werkzaamheden of de
daartoe benodigde voorzieningen van openbaar nut zouden leiden
tot strijd met het bestemmingsplan of de Woningwet;
het treffen van de voorzieningen, hoewel overeenkomstig een
bestemmingsplan, anderszins zou leiden tot strijd met belangen
van een doeltreffende uitbreiding van bebouwing of
herinrichting;
het in exploitatie brengen van grond anderszins zou leiden tot
ten laste van de gemeente blijvende kosten van voorzieningen van
openbaar nut of tot bezwaren ten aanzien van het doeltreffend
voorzien in watervoorziening, openbare verlichting, riolering en
andere voorzieningen van openbaar nut;
exploitant geen afstand wil doen van gronden ten behoeve van
aanleg van voorzieningen van openbaar nut;
exploitant de ondergrond van voorzieningen van openbaar nut niet
wil onderzoeken op de aanwezigheid van bodemverontreiniging, dan
wel de bodem niet wil saneren wanneer dat noodzakelijk is.
10Relatie baatbelastingIn een gebied waarvoor een aangevuld bekostigingsbesluit is genomen,
zal, indien de exploitant een exploitatie-overeenkomst aangaat, in de
overeenkomst worden bepaald dat, met betrekking tot de uitvoering van de
in deze overeenkomst genoemde voorzieningen van openbaar nut, geen
aanvullend kostenverhaal op basis van baatbelasting ten laste van de
betreffende onroerende zaak zal plaatsvinden. 11Uitzonderingsbepalingen
Het bepaalde in artikel 2, onder 1, en de artikelen 3, 5, en 6
van deze verordening is niet van toepassing voor voorzieningen
van openbaar nut van ondergeschikt belang, zoals een uitweg op
de openbare weg of een aansluiting op het openbare riool. In
dergelijke gevallen besluiten burgemeester en wethouders onder
welke voorwaarden deze voorzieningen van openbaar nut door of
met medewerking van de gemeente zullen worden aangelegd.
Het bepaalde in artikel 2, onder 1, voor zover geen betrekking
hebbend op de ondergrond van voorzieningen van openbaar nut, en
artikel 5, eerste en tweede lid van deze verordening kan buiten
toepassing blijven ten aanzien van
een exploitatiegebied dat in de naaste toekomst niet of
niet geheel voor bebouwing in aanmerking komt;
de in een exploitatiegebied gelegen gronden die in de
naaste toekomst niet voor bebouwing in aanmerking
komen.
5Overgangs- en slotbepalingen12OvergangsbepalingenTen aanzien van exploitatiegebieden waarvoor geldt dat vóór het moment
van inwerkingtreding van deze verordening een bekostigingsbesluit is
genomen of de voorzieningen van openbaar nut reeds in uitvoering zijn,
vinden de bepalingen van deze verordening voor dat exploitatiegebied,
voor zover nodig op een aan die situatie aangepaste wijze toepassing. In
ieder geval stelt de gemeenteraad in die gevallen een begroting van
kosten en opbrengsten als bedoeld in artikel 3, tweede lid onder e,
vast, en wordt deze begroting bekendgemaakt op de wijze als bedoeld in
artikel 139 Gemeentewet. 13Inwerkingtreding
Deze verordening treedt in werking met ingang van zes weken na
de dag van bekendmaking.
Op hetzelfde tijdstip vervalt de 'Exploitatieverordening 1994',
zoals vastgesteld bij raadsbesluit van 16 december 1993.
14CiteertitelDeze verordening kan worden aangehaald als “Exploitatieverordening
Bloemendaal 2004”.Aldus besloten in de openbare vergaderingvan de raad der gemeente Bloemendaal,gehouden op 14 oktober 2004.L.A. Snoeck-Schuller , voorzitterS.H. v.d. Berg , griffier (plv.)In werking : 3 december 2004Algemeen Als basis voor deze verordening heeft gediend het VNG-model d.d. 15
december 2002, zoals op 28 mei 2003 aangepast. Diverse aanpassingen aan
gewijzigde wetgeving, waaronder de Wet dualisering gemeentebestuur, en
ervaringen in de praktijk hebben tot een ingrijpend gewijzigde
verordening geleid.Artikelgewijs Artikel 42 WRO geeft aan dat de exploitatieverordening de voorwaarden
bevat waaronder de gemeente medewerking zal verlenen aan het in
exploitatie brengen van gronden. Daarnaast geeft het tweede lid van
artikel 42 WRO aan dat de exploitatieverordening onder meer
voorschriften bevat omtrent het aandeel van de kosten van voorzieningen
van openbaar nut dat ten laste wordt gebracht van de gebate gronden. De
medewerking kan dus zowel bestaan uit het treffen van voorzieningen van
openbaar nut, als uit werkzaamheden die de gemeente verricht teneinde de
aanleg van voorzieningen van openbaar nut door een derde (eventueel
exploitant zelf) mogelijk te maken. De definitie van medewerking aan het
in exploitatie brengen van grond sluit ook aan op de voor de
baatbelasting gehanteerde definitie. Dit betekent dat alle eigenaren en
genothebbenden van gebate onroerende zaken in een door voorzieningen
gebaat gebied, ook de eigenaren van reeds gebouwde percelen, in
aanmerking komen voor een exploitatieovereenkomst. In ieder geval dient
hiermee in de omslag van kosten rekening te worden gehouden. In de
baatbelasting-nieuwe-stijl wordt omschreven wie belastingplichtig is. Deze verordening beoogt een zo nauw mogelijke samenhang in de inzet van
privaatrechtelijk en fiscaalrechtelijk kostenverhaal. Om die reden is
een definitie van een mogelijke contractpartner in het kader van de
exploitatieverordening gekozen die de omschrijving van een mogelijke
belastingplichtige 'dekt'. Exploitanten kunnen dus zowel voor fiscaal
als privaatrechtelijk kostenverhaal in aanmerking komen. Hoewel voor de
baatbelasting geldt dat economische eigenaren van gronden die gebaat
worden door de aanleg van openbare voorzieningen niet worden geacht
'genothebbenden krachtens eigendom, bezit of beperkt recht' van die
gronden te zijn, zijn zij uitdrukkelijk wel partij voor een te sluiten
exploitatieovereenkomst. Om verwarring te voorkomen is daarom in de
definitie ook de 'anderszins rechthebbende' expliciet vermeld. In ieder
geval valt onder de definitie van exploitant ook de economisch eigenaar
en degene die op een andere wijze kan aantonen dat hij de grond in
eigendom zal (kunnen) verkrijgen (zie ook artikel 7, derde lid onder b).
De aanwijzing van exploitatiegebieden maakt ook toepassing mogelijk op
onroerende zaken in stads- en dorpsvernieuwingsgebieden. Het kan met
andere woorden zowel om nieuwbouwlocaties als om reconstructie van
bestaand bebouwd gebied gaan. Rioolwaterzuiveringsinstallaties en
bemalingsinrichtingen komen op de lijst van werken die als voorzieningen
van openbaar nut kunnen worden aangemerkt niet meer voor; dit omdat de
kosten van deze voorzieningen ten laste van de waterkwaliteitsbeheerders
behoren te komen en niet ten laste van de gemeentelijke
grondexploitatie. De gemeente brengt de kosten in rekening verband houdende met het door
of met medewerking van de gemeente treffen van voorzieningen van
openbaar nut. Dit kan meer zijn dan alleen de directe kosten van de
aanleg van voorzieningen van openbaar nut. In dit artikel wordt
aangegeven welke voorzieningen voor kostenverhaal in aanmerking komen,
en vervolgens welke daarmee samenhangende kosten. Er is een aantal extra
kostencategorieën expliciet opgenomen: voorbereiding, toezicht en
onderzoek ten behoeve van de voorzieningen van openbaar nut, tijdelijk
beheer van gronden, bodemonderzoek en -sanering, in verband met de
milieuwetgeving noodzakelijke maatregelen en voorzieningen op, en de
verwerving van, de ondergrond van voorzieningen van openbaar nut en het
slopen van opstallen op die ondergrond. Met nadruk zij vermeld dat als
exploitatiegebied wordt aangemerkt het totale gebate gebied; dit gebied
omvat niet alleen de voor nieuwbouw in aanmerking komende gronden (zoals
gebruikelijk bij veel puur gemeentelijke exploitatie-opzetten), maar ook
het overige gebate gebied. Omgekeerd kan het exploitatiegebied weer niet
gelijk zijn aan het bestemmingsplangebied. Afhankelijk van de
doelstellingen van het bestemmingsplan en de daaruit voortvloeiende
begrenzing kan het exploitatiegebied kleiner zijn dan het
bestemmingsplangebied dan wel groter. Onder de inbrengwaarde van gronden
wordt zowel de waarde van de grond zelf als de opstallen, die niet
kunnen worden gehandhaafd, begrepen. Omdat het hier grondexploitatie
betreft is toch gekozen voor de term 'gronden', hoewel het hier
feitelijk de inbrengwaarde van onroerende zaken betreft. Onder de
inbrengwaarde wordt ook begrepen de kosten van schadevergoedingen,
waaronder ook zeker planschadevergoedingen. Achterliggend idee van de
inbrengwaardemethodiek (zie ook de toelichting op artikel 5 van deze
verordening) is de toepassing van de fictie van gemeentelijke
grondexploitatie op de situatie van particuliere grondexploitatie.
Welnu, in een gemeentelijke grondexploitatie zou het voor de hand liggen
de van tevoren getaxeerde (te verwachten) planschadevergoedingen mee te
nemen. De kosten van bodemsanering komen alleen voor rekening van
exploitant voor zover het de gemeente niet lukt de kosten hiervan te
verhalen op degene die aansprakelijk kan worden gesteld voor de
bodemverontreiniging, en voorzover betrekking hebbend op de ondergrond
van voorzieningen van openbaar nut. Dat spreekt weliswaar voor zich,
maar voor de duidelijkheid is dit toch in de betreffende bepaling
opgenomen. Sinds juni 1991 is een bekostigingsbesluit een minimale voorwaarde voor
het kunnen heffen van een baatbelasting. Het aangevuld
bekostigingsbesluit bevat de krachtens de Gemeentewet verplichte
elementen van een bekostigingsbesluit (een aanduiding van het gebate
gebied en de mate waarin de aan de voorzieningen verbonden lasten zullen
worden verhaald), maar daarnaast ook een aanduiding van de voorzieningen
van openbaar nut en een begroting van kosten en opbrengsten. Deze
bepalingen (en enkele andere, zoals de aankondiging dat een
exploitatieovereenkomst zal kunnen worden aangeboden) vormen ook de
onderscheidende kenmerken van het aangevuld bekostigingsbesluit ten
opzichte van het 'gewone' bekostigingsbesluit. Het aangevuld
bekostigingsbesluit wordt, met behulp van deze bepalingen, ook een kader
voor het privaatrechtelijk kostenverhaal door de gemeente. Een
bekostigingsbesluit is een besluit dat exclusief fiscaalrechtelijke
rechtsgevolgen heeft en beoogt. Een aangevuld bekostigingsbesluit echter
is een rechtsfiguur die alleen bestaat in het kader van de
exploitatieverordening. Een dergelijk besluit heeft dezelfde
fiscaalrechtelijke status als een bekostigingsbesluit. De bevoegdheid
tot het vaststellen van het aangevuld bekostigingsbesluit ligt bij de
raad, omdat het tevens geldt als bekostigingsbesluit in de zin van
artikel 222 Gemeentewet (baatbelasting). Ook na de Wet dualisering
gemeentebestuur is de bevoegdheid tot het vaststellen van
bekostigingsbesluiten voor de baatbelasting bij de raad gebleven. Met de
woorden 'op initiatief van de gemeente' wordt gedoeld op het volgende.
Indien de gemeente voornemens is de voorzieningen van openbaar nut aan
te leggen, ongeacht of exploitanten daarom hebben gevraagd of niet, dan
wordt het initiatief geacht bij de gemeente te liggen. Dit kan betekenen
dat de gemeente weliswaar weet dat één (of enkele) exploitanten van zins
zijn gronden in exploitatie te brengen, maar ongeacht dat feit zelf van
zins is voorzieningen van openbaar nut aan te leggen. Indien de gemeente
zelf geen voornemens had aangaande de aanleg van voorzieningen van
openbaar nut maar daartoe wel bereid is op verzoek van exploitanten over
te gaan, dan is sprake van initiatief van de exploitant. Dat laat
onverlet dat gemeenten een (aangevuld) bekostigingsbesluit kunnen nemen
indien exploitant het initiatief neemt maar uiteindelijk er niet in
slaagt met de gemeente een exploitatieovereenkomst te sluiten. In dat
geval ligt een 'gewoon' bekostigingsbesluit overigens meer voor de hand
dan een aangevuld bekostigingsbesluit. De exploitant is immers niet
bereid een exploitatieovereenkomst aan te gaan, dus aan een basis
daarvoor in de vorm van een aangevuld bekostigingsbesluit is geen
behoefte meer. Een begroting van de opbrengsten is opgenomen om de
exploitant inzicht te verschaffen in de op alle (dus ook gemeentelijke)
gronden te verhalen kosten, en in de mate waarin (denk ook aan
tekort-locaties) en de wijze waarop die kosten over de exploitanten
worden omgeslagen. Dit inzicht kan de bereidheid van de exploitant tot
betaling van een bijdrage vergroten. In het aangevuld
bekostigingsbesluit kán worden bepaald dat de begroting van kosten en
opbrengsten later door de gemeenteraad wordt vastgesteld. De begroting
kán ook door de gemeenteraad periodiek worden herzien. Er is niet altijd
voldoende tijd om de begroting vast te stellen tegelijk met het
aangevuld bekostigingsbesluit. In die gevallen kan worden besloten de
begroting later vast te stellen. Deze bevoegdheid berust overigens per
definitie bij de raad, aangezien de begroting deel uitmaakt van het
aangevuld bekostigingsbesluit (dat op grond van artikel 156, tweede lid
onder g Gemeentewet per definitie door de gemeenteraad moet worden
genomen). Uiteraard moet er op het moment dat een eerste
exploitatieovereenkomst wordt afgesloten wel een begroting zijn; die
begroting vormt immers de grondslag voor de berekening van de
exploitatiebijdrage(n). Ten overvloede kan hier nog gewezen worden op
het belang van de naleving van de voorschriften van de
exploitatieverordening in het algemeen en dit voorschrift in het
bijzonder. De exploitatieovereenkomst die in het arrest- Uden van 15
februari 1996 door de Hoge Raad nietig werd geacht, ontbeerde onder
andere een tijdig vastgestelde exploitatie-opzet. Een begroting kan
eveneens periodiek worden herzien. Dat betekent dat de
exploitatiebijdragen die middels exploitatieovereenkomst in rekening
worden gebracht, kunnen worden vastgesteld op grond van (in de tijd)
verschillende begrotingen, afhankelijk van het moment waarop de
exploitatieovereenkomst wordt aangegaan. Het is echter raadzaam
zorgvuldig om te gaan met wijzigingen in de begroting. Grote verschillen
kunnen leiden tot vragen over de billijkheid van exploitatiebijdragen in
verhouding tot door andere exploitanten eerder betaalde bedragen, en tot
druk op de onderhandelingen. Overigens kan in het kader van
kostenverhaal via baatbelasting het totaalbedrag aan te verhalen kosten
géén verandering ondergaan. In het aangevuld bekostigingsbesluit wordt
uitgegaan van de vermelding van een percentage te verhalen kosten (in
beginsel 100%). In de baatbelastingverordening, die tot twee jaar na
realisatie van de voorzieningen kan worden vastgesteld, kan dan worden
aangegeven welk bedrag aan werkelijke kosten worden verhaald. Anders is
het als er voor wordt gekozen in het aangevuld bekostigingsbesluit reeds
een bedrag te vermelden. Dat bedrag is dan het maximaal via
baatbelasting te verhalen bedrag. Bij hantering van een percentage in
het aangevuld bekostigingsbesluit functioneert de begroting dus alleen
als berekeningsbasis voor exploitatiebijdragen op grond van de
exploitatieverordening. Uitgegaan wordt van de situatie dat de gemeente het gebied in zijn
geheel tot exploitatie brengt; de berekening is daarom gestoeld op de
(fictieve) situatie dat de gemeente alle benodigde gronden heeft
verworven en alle kosten omslaat over die gronden, gedifferentieerd naar
objectief (dat wil zeggen: aan de grond, niet aan de eigenaar of
exploitant) bepaalbare factoren als ligging, bestemming en objectieve
gebruiksmogelijkheid. Objectief, dat wil in dit geval letterlijk zeggen
gerelateerd aan het object, de onroerende zaak. De vraag of de
'toevallige' eigenaar of rechthebbende, gezien het huidige gebruik van
de onroerende zaak en/of zijn of haar wensen met betrekking tot de
inrichting van het gebied, gebaat is of zich gebaat voelt, is in dit
verband niet ter zake. Dat kan ertoe leiden dat bestaande bebouwing
objectief gezien gebaat is, wat betekent dat van de rechthebbenden op
die onroerende zaken een bijdrage gevraagd kan worden. In het geval van
heffing van baatbelasting is er zelfs de plicht deze onroerende zaken te
belasten. Alle gebate percelen moeten worden aangeslagen. Wel is het
mogelijk middels tariefdifferentiatie bebouwde grond minder te belasten
dan (nog) niet bebouwde grond, uiteraard alleen voorzover dit verband
houdt met objectief aanwijsbare verschillen in baat. Deze objectief
aanwijsbare verschillen in baat kunnen zich bijvoorbeeld voordoen als
een perceel reeds over alle te realiseren voorzieningen beschikt en
evenmin wordt gebaat door deze extra voorzieningen (bijvoorbeeld een
perceel dat reeds twee ontsluitingen heeft, riolering, enz.). Het
gebruik van m2 als rekeneenheid sluit aan op de bij de uitgifte van
gronden gehanteerde kostprijsberekening per m2. Lid 3 van dit artikel
voorziet in de mogelijkheid dat (onverhoopt) de naar ligging en
dergelijke gedifferentieerde grondslag het profijt onvoldoende tot
uitdrukking brengt: in dat geval stelt de gemeenteraad een andere
grondslag voor toerekening vast. De bij de berekening van de exploitatiebijdrage gehanteerde
inbrengwaardemethodiek biedt een goede maatstaf voor de baat die gronden
hebben bij openbare voorzieningen. Uitgangspunt is, zoals gezegd, dat de
gemeente het gehele gebied zelf in exploitatie brengt. De werkwijze is dan als volgt:
De waarde van alle gronden in het gebied wordt vastgesteld.
Alle kosten verbonden aan de exploitatie worden berekend.
De op deze wijze berekende totale kosten worden gemiddeld per m2
(gebate, bebouwde óf onbebouwde) grond vastgesteld (er kunnen
ook andere verdeelmaatstaven worden gehanteerd).
De hieruit resulterende gemiddelde bruto-bijdrage per m2 wordt
vermenigvuldigd met het aantal m2 gebate grond van exploitant
(en eventueel vermenigvuldigd met (een) factor(en) voor ligging,
bestemming en dergelijke).
Op dit bedrag wordt in mindering gebracht de getaxeerde waarde
van de door exploitant ingebrachte grond, zowel die ten behoeve
van de exploitatie als die ten behoeve van de aanleg van
voorzieningen van openbaar nut.
De inbrengwaarde is daarmee van groot belang voor de vaststelling van
zowel de gemiddelde kostprijs per m2 (die stijgt als de inbrengwaarde
stijgt) als de individuele exploitatiebijdrage (die daalt als de
inbrengwaarde stijgt). Om die reden is in het tweede lid een regeling
opgenomen voor de vaststelling van de inbrengwaarde van de gronden van
exploitant. Het derde lid van dit artikel regelt de berekening van de
exploitatiebijdrage in het geval dat de exploitant tot (gehele of
gedeeltelijke) realisatie van de voorzieningen van openbaar nut
overgaat. Kort gezegd wordt op de bijdrage dan nog extra in mindering
gebracht het in eerste instantie in de begroting opgenomen bedrag voor
de voorzieningen van openbaar nut, voorzover die voorzieningen voor
rekening en risico van de exploitant komen. De methodiek van de
inbrengwaarde biedt weliswaar een goede maatstaf voor de berekening van
exploitatiebijdragen naar analogie van de gemeentelijke
grondexploitatie, maar kan wel bewerkelijk zijn. Om die reden is in
artikel 11 een aantal uitzonderingssituaties aangegeven waarin de
exploitatiebijdrage op een andere wijze kan worden berekend. De
begroting van kosten en opbrengsten vervult een belangrijke rol bij het
privaatrechtelijk kostenverhaal. Het aangevuld bekostigingsbesluit vormt
het kader voor de wijze van kostenverhaal, en de begroting vormt de
basis voor de berekening van individuele exploitatiebijdragen
verschuldigd op grond van een exploitatieovereenkomst. De begroting
vervult weliswaar een belangrijke rol in het privaatrechtelijk
kostenverhaal, maar blijft deel uitmaken van het aangevuld
bekostigingsbesluit. In dit artikel wordt uitgesproken dat de gemeente bij kostenverhaal van
voorzieningen van openbaar nut de voorkeur geeft aan het instrument van
de exploitatieovereenkomst krachtens de exploitatieverordening. Hiermee
wordt het vrijwillige karakter van de overeenkomst bevestigd, zoals dat
in de praktijk en jurisprudentie blijkt. Teneinde de indruk te vermijden
dat in alle gevallen een aangevuld bekostigingsbesluit verplicht is om
een exploitatieovereenkomst te kunnen sluiten, is expliciet vermeld dat
het hier exploitatie op initiatief van de gemeente betreft. Op grond van
de verordening wordt de overeenkomst ook voorzien van kwaliteitseisen
aan de voorzieningen, in voorkomende gevallen van bepalingen omtrent de
afstand van grond aan de gemeente, van een betalingsregeling, in
voorkomende gevallen (namelijk wanneer de gemeente een deel van de
voorzieningen realiseert en een particuliere eigenaar een deel) een
taakverdeling, uitvoeringstermijn(en) en een regeling voor gewijzigde
omstandigheden, wanprestatie, aansprakelijkheid en faillissement. De
afstand van grond aan de gemeente betreft de ondergrond van openbare
voorzieningen. De gemeente zal immers in vrijwel alle gevallen
onderhoudsplichtig zijn voor de openbare voorzieningen. Het bepaalde
onder artikel 42, tweede lid onder a, van de Wet op de ruimtelijke
ordening vormt de juridische basis voor het afhankelijk stellen van het
treffen van voorzieningen van openbaar nut van de afstand van grond.
Hiermee wordt niet gedoeld op de afstand van grond waarop
woningbouwkavels of kavels voor bedrijfsvestiging zijn voorzien. De
exploitatieverordening is geen extra verwervingsinstrument. De
bevoegdheid te besluiten tot het aangaan van exploitatieovereenkomsten
ligt bij het college van burgemeester en wethouders. Op 7 maart 2002 is
de Wet dualisering gemeentebestuur (Stb. 111, 2002) in werking getreden
die strekt tot concentratie van bestuursbevoegdheden bij het college en
concentratie van kaderstellende en controlerende bevoegdheden bij de
raad. In de Wet dualisering gemeentebestuur is de bevoegdheid tot het
besluiten tot het aangaan van overeenkomsten aan het college
geattribueerd. Het is mogelijk dat een exploitatie-overeenkomst van
zodanig belang is, dat de raad moet worden ingelicht. Op die situatie
ziet artikel 169, vierde lid Gemeentewet. Dit artikel bepaalt dat
vóórdat het college een dergelijk besluit neemt dient het de raad
inlichtingen te geven over de uitoefening van de bevoegdheid, 'indien de
raad daarom verzoekt of indien de uitoefening ingrijpende gevolgen kan
hebben voor de gemeente'. In het laatste geval 'neemt het college geen
besluit dan nadat de raad zijn wensen en bedenkingen ter zake ter kennis
van het college heeft kunnen brengen'. In beginsel neemt de gemeente het initiatief tot het in exploitatie
brengen van een gebied; het is echter ook mogelijk dat de exploitant het
initiatief neemt. Dat kan middels een bij burgemeester en wethouders
ingediende aanvraag. Vroeger werd er nog van uitgegaan dat het altijd om
de realisatie van opstallen zou gaan, nu vallen alle (bouw)werkzaamheden
in beginsel onder vigeur van de verordening, en bovendien alle percelen
die gebaat zijn, ongeacht of er (bouw)werkzaamheden op plaatsvinden. Ten
behoeve van de rechtszekerheid van de burger en in verband met de
informatietaak van de gemeente wordt, in het geval dat daarvoor
voorzieningen van openbaar nut moeten worden aangelegd, een aanvrager
van een bouwvergunning vóór de beslissing op die aanvraag gemeld dat van
hem of haar een bijdrage wordt verwacht in verband met benodigde
voorzieningen van openbaar nut. Dit maakt het de aanvrager ook beter
mogelijk de aan de (bouw)werken verbonden kosten af te wegen. Het
besluit van burgemeester en wethouders op de bouwaanvraag staat
uiteraard geheel los van de beslissing van de exploitant om wel of niet
een exploitatieovereenkomst aan te gaan. Uit de jurisprudentie over
kostenverhaal blijkt de onmogelijkheid via financiële voorwaarden aan
besluiten kostenverhaal te plegen. Een exploitatieovereenkomst op aanvraag van exploitant is gelijk aan een
exploitatieovereenkomst op initiatief van de gemeente, met dien
verstande dat een aangevuld bekostigingsbesluit in het eerste geval niet
vereist is. Een begroting is in alle gevallen vereist, want deze vormt
de basis voor berekening van de exploitatiebijdragen (zie ook artikel 6,
derde lid onder c). Het blijft evenwel mogelijk, indien de aanvraag tot
het aangaan van een exploitatieovereenkomst niet kan worden gehonoreerd,
dat de gemeente toch voorzieningen van openbaar nut wil (laten)
aanleggen en de kosten daarvan op de gebate percelen wil verhalen.
Afhankelijk van de aanwezigheid van andere gebate percelen dan dat van
de oorspronkelijke aanvrager van de exploitatieovereenkomst kan de
gemeenteraad in zo'n geval een 'gewoon' of een aangevuld
bekostigingsbesluit nemen. In het geval van een 'gewoon'
bekostigingsbesluit vindt het kostenverhaal niet meer plaats binnen het
kader van de exploitatieverordening, maar op grond van de algemene
bevoegdheid tot heffing van baatbelasting. De gemeente bindt zichzelf met deze verordening. Het is echter niet
nodig dat de gemeente zich, in een concreet geval, bindt tegen haar wil
en het belang van de aanvrager in. Met deze bepaling wordt voorkomen dat
de gemeente een aanvraag moet afwijzen, terwijl zij er in beginsel
positief tegenover staat. Toegevoegd zijn de weigeringsgronden met betrekking tot strijdigheid met
het bestemmingsplan respectievelijk die met betrekking tot de weigering
ondergrond van te realiseren voorzieningen van openbaar nut over te
dragen. Met het laatste wordt invulling gegeven aan artikel 42, tweede
lid onder a: '(voorschriften omtrent:) de gevallen waarin en de wijze
waarop het treffen van voorzieningen van openbaar nut afhankelijk wordt
gesteld van de afstand van grond aan de gemeente'. Ten slotte is ook
nieuw de mogelijkheid medewerking te weigeren als een exploitant de
bodem van de aan de gemeente over te dragen (onder)grond (van
voorzieningen van openbaar nut) niet wil onderzoeken, of saneren wanneer
dat noodzakelijk is. De bodemsaneringsproblematiek, en met name het
gebrek aan middelen voor sanering, maakt het noodzakelijk voor gemeenten
voorzichtigheid op dit punt te betrachten. De weigeringsgronden kunnen
zich zowel voordoen in het geval van een aanvraag van de exploitant als
in het geval van een gemeentelijk aanbod tot het aangaan van een
exploitatieovereenkomst op grond van een aangevuld bekostigingsbesluit.
De exploitant sluit niet alleen een overeenkomst over een te betalen
exploitatiebijdrage, maar koopt met deze overeenkomst ook het risico van
een baatbelasting af. De praktijk van grondexploitatie leert dat de
daarmee verbonden kosten geregeld hoger uitvallen dan berekend. De
baatbelasting wordt vaak berekend op basis van reële kosten, terwijl de
exploitatiebijdrage op grond van de exploitatieovereenkomst wordt
berekend op basis van gecalculeerde kosten (op 'voorcalculatorische'
basis). De exploitatieovereenkomst wordt weliswaar vrijwillig aangegaan,
maar de weigering een exploitatieovereenkomst aan te gaan betekent niet
dat de aan de exploitant gepresenteerde rekening dan niet moet worden
voldaan; de exploitatiebijdrage wordt niet 'vergeten'. De centrale regeling in de exploitatieverordening (vaststelling door de
raad van een aangevuld bekostigingsbesluit per exploitatiegebied en
dergelijke) is onnodig ingewikkeld om te komen tot een contractueel
verhaal van kosten van geïsoleerde, geen onderdeel van een complex
werken uitmakende, voorzieningen van (semi-)openbaar nut zoals het
aanbrengen van een uitrit op de openbare weg of het realiseren van een
huisaansluiting tussen erfgrens en straatriool. Om die reden wordt voor
die voorzieningen in het eerste lid van dit artikel een uitzondering
gemaakt wat betreft de procedure voorafgaand aan een
exploitatieovereenkomst. Voor gronden die niet in de naaste toekomst
voor bebouwing in aanmerking komen (o.a. bestaande bebouwing) geldt
evenzeer dat een eenvoudiger werkwijze moet kunnen worden gevolgd voor
de berekening van exploitatiebijdragen. Het is immers mogelijk dat
gronden worden gebaat door de aanleg van voorzieningen van openbaar nut,
zonder dat zij door deze aanleg 'in de naaste toekomst voor bebouwing in
aanmerking komen' (zie artikel 42 WRO). Voor deze gronden geldt dat de
wettelijke verplichting tot het hanteren van een exploitatieverordening
als basis voor het afsluiten van overeenkomsten strikt genomen niet van
toepassing is. Aangezien de exploitatieverordening echter tot doel heeft
de rechtszekerheid van de exploitanten te vergroten, ligt het, ook met
het oog op voorkoming van juridische vragen over de juiste basis voor
een overeenkomst, voor de hand de werking van de verordening verder te
laten strekken dan op grond van de wet strikt noodzakelijk is. Op grond
van de ontstaansgeschiedenis van artikel 42 WRO moet het ervoor worden
gehouden dat de wetgever met het begrip 'gronden die in de naaste
toekomst voor bebouwing in aanmerking komen' doelde op gronden die deel
uitmaken van de grondexploitatie, d.w.z. : gronden die door de aanleg
van voorzieningen van openbaar nut technisch voor bebouwing geschikt
worden gemaakt (terwijl zij vóór de aanleg van de voorzieningen niet
reeds technisch voor bebouwing geschikt waren). De begrenzing van het
exploitatiegebied in menggebieden (deels wel, deels geen nieuwe
bebouwing) wordt bij voorkeur 'ruim' genomen, dus inclusief de percelen
die niet in de naaste toekomst voor bebouwing in aanmerking komen maar
wel gebaat zijn. Dit vindt vanzelf plaats doordat de
exploitatieverordening de vaststelling van exploitatiegebieden
voorschrijft. Een exploitatiegebied omvat immers de gronden die door de
aanleg van voorzieningen van openbaar nut gebaat zijn, ongeacht of de
gronden wel of niet deel uitmaken van een grondexploitatie. Dit sluit
ook aan op de bouwgrondbelasting ex artikel 274 gemeentewet (oud), op
grond waarvan bijdragen konden worden geheven van gronden die door de
aanleg van openbare voorzieningen door of met medewerking van de
gemeente geschikt of beter geschikt voor bebouwing werden gemaakt of in
een voordeliger positie kwamen te verkeren. Het bepaalde in artikel 11,
tweede lid onder a is gericht op exploitatiegebieden die voor een deel
(in de praktijk meestal voor het grootste deel) bestaande bebouwing
bevatten. Het gaat dan bijvoorbeeld om de reconstructie van een
winkelstraat of de aanleg van riolering in het buitengebied. Het
bepaalde in artikel 11, tweede lid onder b is gericht op individuele
gronden gelegen in een exploitatiegebied dat grotendeels nog niet
bebouwd is. Het betreft dan gebieden waar daadwerkelijk grondexploitatie
plaatsvindt. De toepassing van de exploitatieverordening heeft
betrekking op alle gronden die gebaat zijn, dus ook (bijvoorbeeld) de
percelen met bestaande bebouwing aan de rand van het gebied. Voor deze
individuele percelen kan op basis van de bedoelde bepaling de
inbrengwaardemethodiek buiten toepassing blijven. Dit laat onverlet dat
deze gronden wel gebaat zijn en in aanmerking komen voor een
exploitatieovereenkomst of de heffing van baatbelasting. Overigens maken
de kosten van de ondergrond van voorzieningen van openbaar nut
(uiteraard) deel uit van de kosten die verhaald kunnen worden. In de
exploitatieverordening is artikel 11, tweede lid in die zin
verduidelijkt. De keuze om voor bepaalde gronden of het
exploitatiegebied in zijn geheel de inbrengwaardemethodiek buiten
toepassing te laten moet blijken in de begroting van kosten en
opbrengsten, waarop immers de inbrengwaarden wel of niet worden vermeld,
en waarin bovendien is opgenomen de wijze van toerekening van de kosten
aan de betreffende onroerende zaken. De verplichting de wijze van
toerekening van exploitatiebijdragen in de begroting op te nemen, houdt
niet in dat een bedrag per m2 vermeld moet worden. Het gaat erom inzicht
te verschaffen in de wijze van toerekening. Een exploitant hoeft niet
uit de begroting reeds zijn of haar bijdrage te kunnen opmaken. Er moet
immers ook nog een onderhandelingsproces plaatsvinden, waarin
bijvoorbeeld ook nog de inbrengwaarde van de grond aan de orde komt.
Aangezien de gemeente op het moment van vaststelling van deze
verordening beschikt over een verordening die de figuur van het
aangevuld bekostigingsbesluit niet kent, dient een op het geval
toegespitste oplossing te worden gevonden voor 'lopende' gevallen. Er
kan nog regelmatig sprake zijn van exploitanten die reeds onder de
werking van de oude verordening een aanvraag tot medewerking hebben
gedaan, en wiens overeenkomst na inwerkingtreding van de nieuwe
verordening zal worden aangeboden. Op zowel nieuwe als 'lopende'
gevallen zal bij voorkeur dezelfde berekeningswijze voor
exploitatiebijdragen moeten worden toegepast. Het ligt dan voor de hand
de ('nieuwe') inbrengwaardemethodiek te hanteren. Daarvoor is
noodzakelijk dat er een begroting wordt vastgesteld. In verband met de
Wet dualisering van het gemeentebestuur is de mogelijkheid opgenomen om
zo nodig afwijkend van een oude verordening overeenkomsten te laten
aangaan door burgemeester en wethouders. Dit is van toepassing omdat de
oude verordening het aangaan van overeenkomsten overliet aan de raad. De
raad neemt die beslissingen sinds de dualisering niet meer. In de Gemeentewet en de Tijdelijke Referendumwet is een regeling voor
bekendmaking voor besluiten, inhoudende algemeen verbindende
voorschriften gegeven. De exploitatieverordening kan als algemeen
verbindend voorschrift worden aangemerkt. Rekening houdend met de
Tijdelijke Referendumwet kan de inwerkingtreding pas zes weken na
publicatie plaatsvinden. De oude Exploitatieverordening vervalt
dan.