CVDR341423_1Verordening jeugdhulp gemeente SteenwijkerlandnlregelingSteenwijkerland2017-11-21SteenwijkerlandGemeenteblad 2014, nr. 72038Verordening jeugdhulp SteenwijkerlandJeugdwet, artikelen 2.9, 2.10, 2.12 en 8.1.1, vierde lidgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-10-28De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012017-07-01Nieuwe regeling2014/59Nadere regels jeugdhulp gemeente SteenwijkerlandGeenVerordening jeugdhulp gemeente SteenwijkerlandDe raad van de gemeente Steenwijkerland;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van 14-10-2014, nummer 2014/59;gelet op de artikelen 2.9, 2.10, 2.12 en 8.1.1, vierde lid, van de
Jeugdwet;gelet op de uitgangspunten opgenomen in het 'Beleidskader Transities Sociale
Domein 2014-2018';gelet op de uitgangspunten opgenomen in de 'Hoofdlijnen van het beleidsplan
en verordening Jeugd 2015-2018';gelet op de inhoud van het 'Beleidsplan Jeugd';b e s l u i t vast te stellen de:Verordening jeugdhulp gemeente Steenwijkerland1.BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:
andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de
Jeugdwet, op het gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke
ondersteuning of werk en inkomen;
gesprek: gesprek als bedoeld in artikel 6;
hulpvraag: behoefte van een jeugdige of zijn ouders aan jeugdhulp in
verband met opgroei- en opvoedingsproblemen, psychische problemen en
stoornissen, als bedoeld in artikel 2.3, eerste lid, van de
wet;
individuele voorziening: op de jeugdige of zijn ouders toegesneden
voorziening als bedoeld in artikel 2, tweede lid;
melding: melding van een hulpvraag als bedoeld in artikel 4, eerste
lid;
overige voorziening: overige voorziening als bedoeld in artikel 2,
eerste lid;
pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 8.1.1 van de
wet, zijnde een door het college verstrekt budget aan een jeugdige
of zijn ouders, dat hen in staat stelt de jeugdhulp die tot de
individuele voorziening behoort van derden te betrekken;
wet: Jeugdwet.
2.Vormen van jeugdhulp
De volgende vormen van overige voorzieningen zijn beschikbaar:
Centrum voor Jeugd en Gezin Steenwijkerland (CJG):
preventie (inclusief advies en voorlichting)
lichte (opvoed)ondersteuning (waaronder algemeen
maatschappelijk werk en cliëntondersteuning)
vraagverheldering
casuscoördinatie
jeugdgezondheidzorg
ontwikkeling en stimulering/peuterspeelzaalwerk (inclusief
voor- en vroegschoolse educatie)
welzijnswerk voor jeugdigen/jongerenwerk
vertrouwenspersoon
Advies- en Meldpunt Huiselijk geweld en Kindermishandeling
(AMHK)
De volgende vormen van individuele voorzieningen zijn beschikbaar:
intensieve opvoedondersteuning
intensieve begeleiding individueel
intensieve begeleiding groep
persoonlijke verzorging
specialistische behandeling
kortdurend verblijf
pleegzorg
crisisopvang
dag- en 24 uursverblijf
forensische zorg
gesloten jeugdzorg (na machtiging rechter)
3.Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of
jeugdarts1.Het college draagt zorg voor de inzet van jeugdhulp na een verwijzing
door de huisarts, medisch specialist en jeugdarts naar een
jeugdhulpaanbieder, als en voor zover genoemde jeugdhulpaanbieder van
oordeel is dat inzet van jeugdhulp nodig is. 2.Het college legt de te verlenen individuele voorziening, dan wel het
afwijzen daarvan, vast in een beschikking als bedoeld in artikel
9.4.Toegang jeugdhulp via de gemeente, melding hulpvraag1.Jeugdigen en ouders kunnen een hulpvraag melden bij het college. 2.In spoedeisende gevallen treft het college zo spoedig mogelijk een
passende tijdelijke maatregel of vraagt het college een machtiging
gesloten jeugdhulp als bedoeld in hoofdstuk 6 van de wet.3.Jeugdigen en ouders kunnen zich rechtstreeks wenden tot een overige
voorziening. 5.Vooronderzoek1.Het college verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in artikel 6, van
belang zijnde en toegankelijke gegevens over de jeugdige en zijn
situatie en maakt vervolgens zo spoedig mogelijk met hem een afspraak
voor een gesprek.2.Voor het gesprek verschaffen de jeugdige of zijn ouders aan het college
alle overige gegevens en bescheiden die naar het oordeel van het college
voor het onderzoek nodig zijn en waarover zij redelijkerwijs de
beschikking kunnen krijgen. De jeugdige of zijn ouders verstrekken in
ieder geval een identificatiedocument als bedoeld in artikel 1 van de
Wet op de identificatieplicht ter inzage.3.Het college kan in overleg met de jeugdige of zijn ouders afzien van een
vooronderzoek als bedoeld in het eerste en tweede lid.6.Gesprek1.Het college onderzoekt in een gesprek tussen deskundigen en de jeugdige
of zijn ouders, zo spoedig mogelijk en voor zover nodig:
de behoeften, persoonskenmerken, voorkeuren, veiligheid,
ontwikkeling en gezinssituatie van de jeugdige en het probleem
of de hulpvraag;
het gewenste resultaat van het verzoek om jeugdhulp;
het vermogen van de jeugdige of zijn ouders om zelf of met
ondersteuning van de naaste omgeving een oplossing voor de
hulpvraag te vinden;
de mogelijkheden om gebruik te maken van een andere
voorziening;
de mogelijkheden om jeugdhulp te verlenen met gebruikmaking van
een overige voorziening;
de mogelijkheden om een individuele voorziening te verstrekken;
de wijze waarop een mogelijk toe te kennen individuele
voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen op het
gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke ondersteuning, of
werk en inkomen;
hoe rekening zal worden gehouden met de godsdienstige
gezindheid, de levensovertuiging en de culturele achtergrond van
de jeugdige en zijn ouders, en
de mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van een pgb,
waarbij de jeugdige of zijn ouders in begrijpelijke bewoordingen
worden ingelicht over de gevolgen van die keuze.
2.In de gevallen bedoeld in artikel 8.2.1 van de wet informeert het
college de ouders dat een ouderbijdrage is verschuldigd en hoe deze
bijdrage wordt geïnd.3.Het college informeert de jeugdige of zijn ouders over de gang van zaken
bij het gesprek, hun rechten en plichten en de vervolgprocedure en
vraagt hen toestemming om hun persoonsgegevens te verwerken.4.Het college kan in overleg met de jeugdige of zijn ouders afzien van een
gesprek.7.Verslag1.Het college zorgt voor schriftelijke verslaglegging van het onderzoek,
bedoeld in artikel 6.2.Het college verstrekt zo spoedig mogelijk na het gesprek aan de jeugdige
of zijn ouders een verslag van de uitkomsten van het onderzoek in een
gezinsplan, tenzij zij hebben meegedeeld dit niet te wensen. 3.Opmerkingen of latere aanvullingen van de jeugdige of zijn ouders worden
aan het verslag toegevoegd. 8.Aanvraag1.Jeugdigen en ouders kunnen een aanvraag om een individuele voorziening
schriftelijk indienen bij het college. Een aanvraag wordt ingediend door
middel van een door het college vastgesteld formulier.2.Het college kan een ondertekend verslag van het gesprek aanmerken als
aanvraag als de jeugdige of zijn ouders dat op het verslag hebben
aangegeven.9.Inhoud beschikking1.In de beschikking tot verstrekking van een individuele voorziening wordt
in ieder geval aangegeven of de voorziening in natura of als pgb wordt
verstrekt en wordt tevens aangegeven hoe bezwaar tegen de beschikking
kan worden gemaakt.2.Bij het verstrekken van een voorziening in natura wordt in de
beschikking in ieder geval vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
hoe de voorziening wordt verstrekt, en indien van toepassing,
welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.
3.Bij het verstrekken van een voorziening in de vorm van een pgb wordt in
de beschikking in ieder geval vastgelegd:
voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;
wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is bedoeld,
en
de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.
4.Als sprake is van een te betalen ouderbijdrage worden de jeugdige of
zijn ouders daarover in de beschikking
geïnformeerd.10.Regels voor pgb1.Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 8.1.1 van
de wet.2.De hoogte van een pgb wordt bepaald aan de hand van en tot het maximum
van de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate
individuele voorziening in natura.3.Het college kan nadere regels stellen over de wijze waarop de hoogte van
een pgb wordt vastgesteld.4.Het college bepaalt bij nadere regeling onder welke voorwaarden de
persoon aan wie een pgb wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken van
een persoon die behoort tot het sociale netwerk.11.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering1.Onverminderd artikel 8.1.2 van de wet doen een jeugdige of zijn ouders
op verzoek of onverwijld uit eigen beweging aan het college mededeling
van alle feiten en omstandigheden, waarvan hun redelijkerwijs duidelijk
moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een
beslissing aangaande een individuele voorziening. 2.Onverminderd artikel 8.1.4 van de wet kan het college een beslissing
aangaande een individuele voorziening herzien dan wel intrekken als het
college vaststelt dat:
de jeugdige of zijn ouders onjuiste of onvolledige gegevens
hebben verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige
gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;
de jeugdige of zijn ouders niet langer op de individuele
voorziening of op het pgb zijn aangewezen;
de individuele voorziening of het pgb niet meer toereikend is te
achten;
de jeugdige of zijn ouders niet voldoen aan de voorwaarden van
de individuele voorziening of het pgb, of
de jeugdige of zijn ouders de individuele voorziening of het pgb
niet of voor een ander doel gebruiken dan waarvoor het is
bestemd.
3.Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a,
heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige
gegevens opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het college van degene
die opzettelijk onjuiste of onvolledige gegevens heeft verschaft geheel
of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten
individuele voorziening of het ten onrechte genoten pgb.4.Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als
blijkt dat het pgb binnen zes maanden na uitbetaling niet is aangewend
voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de verlening heeft
plaatsgevonden.5.Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de geleverde
zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van pgb’s.12.Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en uitvoerders
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclasseringHet college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij
de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te leveren
jeugdhulp of uit te voeren kinderbeschermingsmaatregelen of
jeugdreclassering, rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken;
de voor de sector toepasselijke CAO-schalen in relatie tot de
zwaarte van de functie;
een redelijke toeslag voor overheadkosten;
een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het
personeel als gevolg van verlof, ziekte, scholing en
werkoverleg;
kosten voor bijscholing van het personeel.
13.Vertrouwenspersoon1.Het college zorgt ervoor dat jeugdigen, ouders en pleegouders een beroep
kunnen doen op een onafhankelijke vertrouwenspersoon.2.Het college wijst jeugdigen en ouders erop dat zij zich desgewenst
kunnen laten bijstaan door een onafhankelijke vertrouwenspersoon. 14.KlachtenregelingHet college behandelt klachten van jeugdigen en ouders die betrekking hebben
op de wijze van afhandeling van meldingen en aanvragen als bedoeld in deze
verordening overeenkomstig de bepalingen van de klachtenregeling van de
gemeente Steenwijkerland.15.Inspraak en medezeggenschap1.Het college betrekt de ingezetenen van de gemeente bij de voorbereiding
van het beleid betreffende jeugdhulp overeenkomstig de krachtens artikel
150 van de Gemeentewet gestelde regels met betrekking tot de wijze
waarop inspraak wordt verleend.2.Het college stelt cliënten en vertegenwoordigers van cliëntgroepen
vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen voor het beleid betreffende
jeugdhulp te doen, advies uit te brengen bij de besluitvorming over
verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende jeugdhulp, en voorziet
hen van ondersteuning om hun rol effectief te kunnen vervullen.3.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan periodiek
overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden, en dat
zij worden voorzien van de voor een adequate deelname aan het overleg
benodigde informatie en ondersteuning.4.Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het tweede en
derde lid.16.Inwerkingtreding en citeertitel1.Deze verordening treedt in werking op 1 januari 20152.Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening jeugdhulp
Steenwijkerland.De raad voornoemd,de griffier, A. ten Hoff de voorzitter, M.A.J. van der TasToelichting Verordening jeugdhulp
SteenwijkerlandAlgemeenDeze verordening geeft uitvoering aan de Jeugdwet. Deze wet maakt onderdeel uit
van de bestuurlijke en financiële decentralisatie naar gemeenten van de
jeugdzorg, de jeugd-ggz, de zorg voor verstandelijk beperkte jeugdigen en de
begeleiding en persoonlijke verzorging van jeugdigen. Daarnaast wordt met deze
wet een omslag gemaakt van een stelsel gebaseerd op een wettelijk recht op zorg
(aanspraak) naar een stelsel op basis van een voorzieningenplicht voor gemeenten
(voorziening), op een wijze zoals eerder is gebeurd met de Wet maatschappelijke
ondersteuning (Wmo). Het wettelijke recht op jeugdzorg en individuele aanspraken
op jeugdzorg worden hierbij vervangen door een voorzieningenplicht waarvan de
aard en omvang in beginsel door de gemeente worden bepaald (maatwerk). Het doel
van het jeugdzorgstelsel blijft echter onverminderd overeind: jeugdigen en
ouders krijgen waar nodig tijdig bij hun situatie passende hulp, met als beoogd
doel ervoor te zorgen de eigen kracht van de jongere en het zorgend en
probleemoplossend vermogen van het gezin te versterken.De Jeugdwet schrijft in de artikelen 2.9, 2.10 en 2.12 voor dat de gemeenteraad
per verordening in ieder geval regels opstelt:
over de door het college te verlenen individuele voorzieningen en
overige (jeugdhulp)voorzieningen;
met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning, de wijze van
beoordeling van en de afwegingsfactoren bij een individuele
voorziening;
over de wijze waarop de toegang tot en de toekenning van een individuele
voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen op gebied van zorg,
onderwijs, maatschappelijke ondersteuning, werk en inkomen;
over de wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een individuele
voorziening of persoonsgebonden budget, alsmede van misbruik of
oneigenlijke gebruik van de Jeugdwet;
over de wijze waarop ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van
de Jeugdwet, en
ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering, waar het college ten
aanzien daarvan de uitvoering van de Jeugdwet door derden laat
verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te worden met de
deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
Artikel 2.9 van de Jeugdwet biedt verder ruimte om met inachtneming van het
bepaalde bij of krachtens de Jeugdwet andere regels te stellen. Deze verordening
maakt hier spaarzaam gebruik van; om een meer compleet beeld te geven van de
rechten en plichten van burgers en de gemeente. Daarnaast kan op grond van
artikel 8.1.1, vierde lid, bij verordening bepaald worden onder welke
voorwaarden de persoon aan wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de
jeugdhulp kan betrekken van een persoon die behoort tot zijn sociale
netwerk.Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad op
grond van artikel 2.2 van de Jeugdwet eveneens dient vast te stellen. In dit
beleidsplan wordt het door het gemeentebestuur te voeren beleid vastgelegd met
betrekking tot preventie en jeugdhulp, de uitvoering van
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclassering. Toeleiding naar de jeugdhulpDe toeleiding naar de jeugdhulp kan op verschillende manieren plaatsvinden.Vrij toegankelijkIn de verordening is onderscheid gemaakt tussen overige (vrij-toegankelijke) en
individuele (niet vrij-toegankelijke) voorzieningen op het gebied van jeugdhulp
(zie artikel 2, eerste, respectievelijk tweede lid). Voor een deel van de
hulpvragen zal volstaan kunnen worden met een vrij-toegankelijke voorziening.
Hier kunnen de jeugdige en zijn ouders gebruik van maken zonder dat zij daarvoor
een verwijzing of een besluit van de gemeente nodig hebben. De jeugdige en zijn
ouders kunnen zich voor deze jeugdhulp dus rechtstreeks tot de
jeugdhulpaanbieder wenden.Toegang jeugdhulp via de gemeenteOok kan een hulpvraag van een jeugdige of zijn ouder binnenkomen bij de
gemeente. De beslissing door de gemeente welke zorg een jeugdige of zijn ouder
precies nodig heeft, komt vervolgens tot stand in overleg met die jeugdige en
zijn ouders. In een gesprek tussen een door de gemeente ingezette deskundige en
de jeugdige en zijn ouders zal gekeken worden wat de jeugdige en zijn ouders
eventueel zelf of met behulp van hun netwerk kunnen doen aan het probleem. Als
aanvullend daarop een voorziening op het gebied van jeugdhulp nodig is, dan zal
eerst gekeken worden of dit een vrij-toegankelijke voorziening is of een niet
vrij-toegankelijke voorziening. Is het laatste het geval dan kan op basis van
mandaat geregeld worden dat de deskundige, namens het college, een besluit neemt
en verwijst hij de jeugdige door naar de jeugdhulpaanbieder die volgens de
deskundige de aangewezene is om de betreffende problematiek aan te pakken.Toegang via de huisarts, de jeugdarts en de medisch
specialistDe Jeugdwet regelt daarnaast dat de jeugdhulp toegankelijk is na een verwijzing
door de huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist. Na een dergelijke
verwijzing staat echter nog niet vast welke specifieke behandelvorm van
jeugdhulp (dus bijvoorbeeld welke therapie) een jeugdige of zijn ouder precies
nodig heeft. Een jeugdige kan op dat moment terecht bij de jeugdhulpaanbieders
die de gemeente heeft ingekocht. In de praktijk zal het de jeugdhulpaanbieder
zelf zijn die op basis van zijn professionele autonomie na de verwijzing
beoordeelt welke voorziening precies nodig is (de behandelvorm), hoe vaak iemand
moet komen (de omvang) en hoe lang (de duur). Bij deze beoordeling dient de
jeugdhulpaanbieder zich te houden aan de afspraken die hij daarover met de
gemeente heeft gemaakt in het kader van de contract- of subsidierelatie. Deze
afspraken zien op hoe de gemeente haar regierol kan waarmaken en op de omvang
van het pakket. Deze afspraken zullen verder ook ingaan op hoe de artsen en de
gemeentelijke toegang goed van elkaar op de hoogte zijn van de doorverwijzing of
behandeling van een kind, zodat de integrale benadering rond het kind en het
principe van 1 gezin – 1 regisseur – 1 plan, met name bij multiproblematiek, kan
worden geborgd en er geen nieuwe ‘verkokering’ zal plaatsvinden, waarbij
professionals niet goed van elkaar weten dat zij bij het gezin betrokken zijn.
Daarnaast zal de jeugdhulpaanbieder rekening moeten houden met de regels die de
gemeente bij verordening heeft gesteld. Deze verordening regelt welk aanbod van
de gemeente alleen via verwijzing of met een besluit van de gemeente
toegankelijk is (zie artikel 2). Omdat de gemeente verder geen nadrukkelijke rol
speelt in bij de toegang via de huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist,
regelt deze slechts een enkel aspect met betrekking tot het proces (zie artikel
3). Artikel 9 en verder zijn wel van overeenkomstige toepassing.Toegang via de gecertificeerde instelling, de kinderrechter, het
openbaar ministerie en de directeur of de selectiefunctionaris van de
justitiële jeugdinrichtingEen andere ingang tot de jeugdhulp is via de gecertificeerde instelling, de
kinderrechter (via een kinderbeschermingsmaatregel of een maatregel tot
jeugdreclassering), het openbaar ministerie en de directeur of de
selectiefunctionaris van de justitiële jeugdinrichting. De gecertificeerde
instelling is verplicht om bij de bepaling van de in te zetten jeugdhulp in het
kader van een door de rechter opgelegde kinderbeschermingsmaatregel of
jeugdreclassering te overleggen met de gemeente. Uiteraard kan bij dit overleg
een kostenafweging plaatsvinden. De gemeente is op haar beurt vervolgens
gehouden de jeugdhulp in te zetten die deze partijen nodig achten ter uitvoering
van de kinderbeschermingsmaatregel of de jeugdreclassering. Deze leveringsplicht
van de gemeente vloeit voort uit het feit dat uitspraken van rechters te allen
tijde moeten worden uitgevoerd om rechtsgelijkheid en rechtszekerheid te kunnen
garanderen. Ook hier geldt dat de gecertificeerde instelling in beginsel
gebonden is aan de jeugdhulp die de gemeente heeft ingekocht. Als de
kinderrechter een ondertoezichtstelling of gezagsbeëindiging uitspreekt, wijst
hij gelijktijdig in de beschikking de gecertificeerde instelling aan die de
maatregel gaat uitvoeren. Dit kan de rechter juist omdat de raad voor de
kinderbescherming in zijn verzoekschrift een concreet advies geeft over welke
gecertificeerde instelling de maatregel zou moeten uitvoeren. De raad voor de
kinderbescherming neemt een gecertificeerde instelling in zijn verzoekschrift op
die na overleg met de gemeente en gezien de concrete omstandigheden van het
geval hiervoor het meest geschikt lijkt. De raad voor de kinderbescherming is
verplicht om hierover met de gemeente te overleggen. Deze toegang wordt al in de
Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze verordening.Toegang via de advies- en meldpunt huiselijk geweld en
kindermishandeling (AMHK)Ten slotte vormt ook het AMHK een toegang tot onder andere jeugdhulp. Het AMHK
geeft advies over vermoedens en gevallen van huiselijk geweld en
kindermishandeling, onderzoekt indien nodig op basis van een melding of er
sprake is van kindermishandeling, motiveert zo nodig ouders tot accepteren van
jeugdhulp en legt daartoe contacten met de hulpverlening. Deze toegang wordt al
in de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze
verordening.ArtikelsgewijsArtikel 1. BegripsbepalingenOnder het begrip ‘andere voorziening’ wordt in deze
verordening verstaan een voorziening die niet op grond van de Jeugdwet wordt
getroffen, maar in het kader van maatschappelijke ondersteuning, onderwijs, werk
en inkomen of zorg. Zie ook artikel 2.9, onder b, van de wet. De individuele voorzieningen en
overige voorzieningen zijn opgenomen in artikel
2. Hoe individuele voorzieningen verkregen kunnen worden, is nader geregeld in
artikel 3 e.v.De definities van ‘gesprek’ en ‘melding’ zijn nodig omdat deze begrippen niet
zijn gedefinieerd in de wet en het gebruik hier afwijkt van het normaal
spraakgebruik.De melding is het eerste contact van jeugdigen en
ouders met het college om aan te geven dat zij behoefte hebben aan jeugdhulp. De
melding (artikel 4) is iets anders dan de aanvraag om een individuele
voorziening; dit laatste is geregeld in artikel 8.Het gesprek is het mondeling contact bij het
onderzoek naar de hulpvraag waarin het college - het college kan deze
bevoegdheid mandateren aan deskundigen - met degene die jeugdhulp vraagt zijn
gehele situatie bespreekt ten aanzien van de ondervonden problemen en de
gevolgen daarvan en de gewenste resultaten van de te kiezen oplossingen.De definitie van ‘pgb’ is opgenomen omdat de afkorting
pgb in het spraakgebruik inmiddels meer is
ingeburgerd dan voluit ‘persoonsgebonden budget’.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet al een flink
aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze verordening. Deze
wettelijke definities zijn dan ook niet nogmaals opgenomen in de verordening.
Het betreft onder meer definities van centrale begrippen als ‘jeugdhulp’,
‘jeugdige’ en ‘ouder’. In de verordening gebruiken we de begrippen jeugdige en
ouder overeenkomstig de Jeugdwet. Indien mogelijk aangeduid algemeen als
‘jeugdigen en ouders’ en specifiek veelal als ‘de jeugdige of zijn ouders’.
Gebruik van ‘of’ impliceert ook de betekenis ‘en’. Met de aanduiding ‘de
jeugdige of zijn ouders’ bedoelen we dus: de jeugdige (van bijvoorbeeld 16 jaar
of ouder) zelfstandig, de jeugdige met een of beide ouders (in de definitie van
artikel 1 van de wet: de gezaghebbend ouder, adoptiefouder, stiefouder of een
ander die een jeugdige als behorend tot zijn gezin verzorgt en opvoedt, niet
zijnde een pleegouder) (bij een jeugdige tussen de 12 en de 16 jaar), of de
ouders namens de jeugdige (bij een jeugdige jonger dan 12 jaar). In artikel 1.1 van de wet is jeugdhulp als volgt gedefinieerd:1°. ondersteuning van en hulp en zorg, niet zijnde preventie, aan jeugdigen en
hun ouders bij het verminderen, stabiliseren, behandelen en opheffen van of
omgaan met de gevolgen van psychische problemen en stoornissen, psychosociale
problemen, gedragsproblemen of een verstandelijke beperking van de jeugdige,
opvoedingsproblemen van de ouders of adoptiegerelateerde problemen;2°. het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijk verkeer en van het
zelfstandig functioneren van jeugdigen met een somatische, verstandelijke,
lichamelijke of zintuiglijke beperking, een chronisch psychisch probleem of een
psychosociaal probleem en die de leeftijd van achttien jaar nog niet hebben
bereikt, en3°. het ondersteunen bij of het overnemen van activiteiten op het gebied van de
persoonlijke verzorging gericht op het opheffen van een tekort aan
zelfredzaamheid bij jeugdigen met een verstandelijke, lichamelijke of
zintuiglijke beperking of een somatische of psychiatrische aandoening of
beperking, die de leeftijd van achttien jaar nog niet hebben bereikt, met dien
verstande dat de leeftijdgrens van achttien jaar niet geldt voor jeugdhulp in
het kader van jeugdstrafrecht.Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
definitiebepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals: ‘aanvraag’
(artikel 1:3, derde lid, van de Awb) en ‘beschikking’ (artikel 1:2 van de Awb). Artikel 2. Vormen van jeugdhulpDit artikel geeft een nadere uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van
artikel 2.9, onder a, van de wet, waarin is bepaald dat de gemeente bij
verordening regels stelt over de door het college te verlenen individuele
voorzieningen en overige (jeugdhulp)voorzieningen. Uit de memorie van
toelichting op de wet (Kamerstukken II 2012/13, 33 684, nr. 3) komt naar voren
dat de burger recht heeft op een duidelijk beeld van het aanbod van
voorzieningen binnen de gemeente. Het begrip 'voorziening' is een lastig te vatten begrip. De wetgever waagt zich
dan ook niet aan een definitie, maar geeft wel in de memorie van toelichting aan
dat de door de gemeente te treffen voorziening zowel een algemene, vrij
toegankelijke voorziening kan zijn als een individuele voorziening. Een
individuele voorziening zal vaak betrekking hebben op meer gespecialiseerde
zorg. De gemeente bepaalt zelf welke hulp vrij toegankelijk is en welke niet.
Voor de niet vrij toegankelijke vormen van ondersteuning zal door de gemeente
(artikel 4 tot en met 8) of door de huisarts, medisch specialist of jeugdarts en
de jeugdhulpaanbieder (artikel 3) eerst beoordeeld moeten worden of de jeugdige
of zijn ouders deze ondersteuning daadwerkelijk nodig hebben. Voorzieningen in de zin van de Jeugdwet zijn gerelateerd aan de drieledige
wettelijke definitie van jeugdhulp (zie de toelichting op artikel 1). Een
voorziening kan derhalve een breed spectrum van verschillende soorten
ondersteuning, hulp en zorg omvatten. Een beschrijving is gewenst omdat de
wetgever gemeenten opdraagt ervoor te zorgen dat de burger zich een beeld kan
vormen van de voorzieningen in het kader van jeugdhulp.Artikel 3. Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch
specialist of jeugdartsIn artikel 2.6, eerste lid, onderdeel g, van de Jeugdwet is geregeld dat, naast
de gemeentelijk georganiseerde toegang tot jeugdhulp, ook de directe
verwijzingsmogelijkheid door de huisarts, medisch specialist en jeugdarts naar
de jeugdhulp blijft bestaan. Dit laatste geldt zowel voor de vrij-toegankelijke
(overige) voorzieningen als de niet vrij-toegankelijke (individuele)
voorzieningen. Met een dergelijke verwijzing kan de jeugdige rechtstreeks
aankloppen bij de jeugdhulpaanbieder. In de praktijk zal het de
jeugdhulpaanbieder (bijvoorbeeld de jeugdpsychiater, de gezinswerker of
orthopedagoog) zijn die na de verwijzing (stap 1) beoordeelt welke jeugdhulp
precies nodig is. Deze bepaalt in overleg met de jeugdige of ouder daadwerkelijk
de concrete inhoud, vorm, omvang en duur van de benodigde jeugdhulp. Deze
aanbieder stelt dus feitelijk vast wat naar zijn oordeel de inhoud van de
benodigde voorziening dient te zijn en hij zal zijn oordeel mede baseren op de
protocollen en richtlijnen die voor een professional de basis van zijn handelen
vormen (stap 2). Zie ook de algemene toelichting.Het college legt de te verlenen individuele voorziening, dan wel het afwijzen
daarvan, in alle gevallen vast in een beschikking aan de jeugdige of zijn
ouders.Artikel 4. Toegang jeugdhulp via de gemeente, melding
hulpvraagVoor het verkrijgen van een individuele, niet overige voorziening, geldt de in
artikel 4 tot en met 8 beschreven procedure. Bij het onderzoek ter beoordeling
van een aangemelde hulpvraag zal, zoals beschreven in artikel 6, in een gesprek
met de jeugdige en zijn ouders de gehele situatie worden bekeken en kan
bijvoorbeeld alsnog worden verwezen naar een overige jeugdhulpvoorziening in
plaats van, of naast, mogelijke toekenning van een individuele voorziening. Eerste lid: het college is verantwoordelijk voor de inzet van de noodzakelijke
voorzieningen op het gebied van jeugdhulp. Het college is bevoegd om de toegang
tot jeugdhulp te verlenen op grond van de wet. Het college kan de beslissing
over het inzetten van jeugdhulp mandateren aan deskundigen. Ook op andere
plaatsen in deze verordening en in de wet waar staat “het college”, kan het
college deze bevoegdheid mandateren naar ondergeschikten dan wel
niet-ondergeschikten op grond van de algemene regels van de Awb. Vierde lid: de jeugdige of zijn ouders die een beroep willen doen op een overige
voorziening kunnen hier direct naartoe zonder meldingsprocedure in de zin van
(artikel 4 en volgende) deze verordening.Zoals in de algemene toelichting al is aangehaald hebben jeugdigen en ouders
onder de Jeugdwet geen wettelijk recht op jeugdzorg en geen individuele
aanspraken op jeugdzorg. Wel is er een voorzieningenplicht voor de gemeente en
het daaruit voortvloeiende recht van jeugdigen en ouders op een zorgvuldige
procedure. Deze verordening bevat een aantal bepalingen die dit moeten
waarborgen. Hiermee kan ten onrechte de schijn worden gewekt dat het telkens om
een uitvoerig, onnodig bureaucratische proces gaat. Dit is echter geenszins de
bedoeling. Zo kan het vooronderzoek (artikel 5), afhankelijk van de inhoud van
de melding, meer of minder uitgebreid zijn. Er kan bovendien hiervan – en in
bepaalde gevallen ook van het gesprek (artikel 6) – in overleg met de jeugdige
of zijn ouders afgezien worden. Daartegenover staat dat, als dat nodig is, er
ook sprake kan zijn van meerdere (opeenvolgende gesprekken). Als de jeugdige al
bij de gemeente bekend is, zullen een aantal gespreksonderwerpen niet meer
uitgediept hoeven te worden. Komen een jeugdige of zijn ouders voor het eerst
bij de gemeente, dan zal een gesprek nodig zijn om een totaalbeeld van de
jeugdige en zijn situatie te krijgen. Een vooronderzoek en gesprek zullen
uiteindelijk vaak wel in enige vorm nodig zijn, omdat voor een zorgvuldig te
nemen besluit het van belang is dat alle feiten en omstandigheden van de
specifieke hulpvraag worden onderzocht. Ook andere bepalingen (schriftelijke
verslaglegging (artikel 7) en schriftelijke indiening aanvraag (artikel 8)) zijn
opgenomen met het oog op een zorgvuldige procedure en in het belang van een
zorgvuldige dossiervorming.Artikel 5. VooronderzoekDeze bepaling is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en te
zorgen dat jeugdigen en ouders goed worden geïnformeerd.Het eerste lid dient ter voorbereiding van het gesprek waarbij voor het
onderzoek naar aanleiding van de melding relevante bekende gegevens in kaart
worden gebracht, zodat cliënten niet worden belast met vragen over zaken die bij
de gemeente al bekend zijn en een goede afstemming mogelijk is met eventuele
andere voorzieningen op het gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke
ondersteuning of werk en inkomen. De regels met betrekking tot de privacy van
betrokkenen en gegevensuitwisseling die gelden op grond van de Jeugdwet en de
Wet bescherming persoonsgegevens zijn hierop van overeenkomstige toepassing.
Indien gegevens nodig zijn waartoe het college geen toegang heeft in verband met
de privacyregels, kan het college de jeugdige of zijn ouders vragen om
toestemming om deze op te vragen of in te zien. Het vooronderzoek kan
afhankelijk van de inhoud van de melding meer of minder uitgebreid zijn en omvat
ook de uitnodiging voor het gesprek.Tweede lid: bij de vaststelling van de datum, het tijdstip en de locatie voor
het gesprek kunnen dan ook al wat concrete vragen worden gesteld of aan de
jeugdige of zijn ouders worden verzocht om nog een aantal stukken te overleggen.
In het kader van de rechtmatigheid wordt in ieder geval de identiteit van de
jeugdige of ouders vastgesteld aan de hand van een document als bedoeld in
artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht. Tevens kan worden beoordeeld of
sprake is van een voorliggende voorziening en of het college op grond van
artikel 1.2 van de wet al dan niet is gehouden om een voorziening op basis van
deze wet te treffen.In het derde lid is een bepaling opgenomen ter voorkoming van onnodige
bureaucratie. Als de gemeente al een dossier heeft van de jeugdige of zijn
ouders, en de jeugdige of zijn ouders geven toestemming om dit dossier te
gebruiken, dan kan een vooronderzoek achterwege blijven. Een gesprek over de
acute hulpvraag is dan in de regel nog wel nodig. Indien de hulpvraag ook al
bekend is, en het bijvoorbeeld over een vervolgvraag gaat, dan kan in overleg
met de jeugdige of zijn ouders ook van het gesprek worden afgezien. Dit laatste
is bepaald in artikel 6, derde lid.Artikel 6. GesprekVoor een zorgvuldig te nemen besluit is het van belang dat alle feiten en
omstandigheden van de specifieke hulpvraag worden onderzocht. Daarbij is het van
belang dat het onderzoek in samenspraak met de jeugdige en zijn ouders wordt
verricht. Voor een zorgvuldig onderzoek is veelal persoonlijk contact nodig om
een totaalbeeld van de jeugdige en zijn ouders te krijgen. Het ligt daarom ook
voor de hand dat tijdens een gesprek met de jeugdige en zijn ouders het een en
ander wordt besproken. Of dit gesprek op een gemeentelocatie (CJG) plaatsvindt,
op school, bij de jeugdige of zijn ouders thuis, of bij een andere deskundige
zal afhankelijk van de concrete situatie worden besloten. Indien nodig voor het
onderzoek, kan ook sprake zijn van meerdere (opeenvolgende) gesprekken.In het gesprek zou duidelijk moeten worden hoe ook de meest complexe individuele
voorzieningen kunnen worden getroffen. De wetgever omkleedt de procedure om te
komen tot een individuele voorziening met allerlei waarborgen rond een
deskundige beoordeling. Het kan zelfs gaan om diagnostiek om voor een
psychiatrische behandeling in aanmerking te komen of voor een verblijf in
24-uursopvang. Dat zijn zwaarwegende beslissingen waaraan professioneel
onderzoek en afweging aan ten grondslag ligt. In het eerste lid is opgenomen dat het gesprek zo spoedig mogelijk moet
plaatsvinden. Het hangt af van de situatie hoe snel dat kan of moet
plaatsvinden.In de onderdelen a tot en met i zijn de onderwerpen van het gesprek weergegeven.
Het betreft uiteraard altijd maatwerk. Indien de jeugdige al bij de gemeente
bekend is, zullen een aantal gespreksonderwerpen niet meer uitgediept hoeven te
worden en zal bijvoorbeeld alleen kunnen worden gevraagd of er nog nieuwe
ontwikkelingen zijn. Komen een jeugdige of zijn ouders voor het eerst bij de
gemeente, dan zal het gesprek dienen om een totaalbeeld van de jeugdige en zijn
situatie te krijgen. In onderdeel c wordt de eigen kracht van jeugdigen en
ouders voorop gesteld overeenkomstig het in de considerans van de wet vermelde
uitgangspunt dat de verantwoordelijkheid voor het gezond en veilig opgroeien van
jeugdigen allereerst bij de ouders en de jeugdige zelf ligt. Een te verstrekken
voorziening kan ook juist nodig zijn om de mate van probleemoplossend vermogen
van de jeugdige en zijn ouders en die van de naaste omgeving te versterken.Ten aanzien van de afstemmingsplicht in onderdeel g valt tedenken aan
een voorziening die een jeugdige ontvangt op grond van de AWBZ/Wlz of de Zvw en
een voorziening op het gebied van passend onderwijs. Het tweede lid dient ertoe ouders te informeren. Het college neemt niet de
hoogte van de bijdrage in de kosten in de beschikking op. Dat loopt via het door
het college daartoe aangewezen bestuursorgaan, evenals de mogelijkheid van
bezwaar en beroep daartegen. In artikel 8.2.3 van de wet is bepaald dat de
ouderbijdrage door ‘het bestuursorgaan dat (door Onze Ministers) met (de
vaststelling en) de inning is belast’ wordt vastgesteld en ten behoeve van de
gemeente wordt geïnd. De ouderbijdrage geldt op grond van art. 8.2.1 van de wet
alleen in situaties van jeugdhulp buiten de thuissituatie. Zie ook artikel 9,
vierde lid.Artikel 7. VerslagDeze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en
een zorgvuldige procedure. De invulling van deze verslagplicht is vormvrij.
Hierbij is een voorbeeld genomen aan de praktijk van de Wmo. In de memorie van
toelichting op het wetsvoorstel Wmo 2015 (Kamerstukken II 2013/14 33 841, nr.3)
staat hieroverdat het college een weergave van de uitkomsten van het
onderzoek verstrekt om de cliënt in staat te stellen een aanvraag te doen voor
een maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel schriftelijk. Een goede weergave
maakt het voor de gemeente inzichtelijk om een juiste beslissing te nemen op een
aanvraag en draagt bij aan een inzichtelijke communicatie met de cliënt.
Uiteraard zal de weergave van de uitkomsten van het onderzoek variëren met de
uitkomsten van het onderzoek. Zo zal de weergave van het onderzoek bijvoorbeeld
heel beperkt kunnen zijn als de cliënt van mening is goed geholpen te zijn en de
uitkomst is dat geen aanvraag van een maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Bij
meer complexe onderzoeken zal uiteraard een uitgebreidere weergave noodzakelijk
zijn. Desgewenst kan de gemeente de schriftelijke weergave van de uitkomsten van
het onderzoek ook gebruiken als een met de cliënt overeengekomen plan
(arrangement) waarin de gemaakte afspraken en de verplichtingen die daaruit
voortvloeien, zijn vastgelegd. Het is in dat geval passend dat het college en de
cliënt dit plan ondertekenen. Het later toevoegen van opmerkingen of het aanbrengen van wijzigingen of het
herstellen van feitelijke onjuistheden is eveneens vormvrij (derde lid).Artikel 8. AanvraagDeze bepaling is een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel
2.9, onder a, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in
ieder geval regels stelt met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning en de
wijze van beoordeling van, en de afwegingsfactoren bij een individuele
voorziening. Een aanvraag is nodig om een verleningsbeschikking voor een
individuele voorziening te verkrijgen.In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening wijkt
daarvan niet af. Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag tot het
geven van een beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan dat
bevoegd is op de aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij wettelijk
voorschrift anders is bepaald. Beslistermijnen AwbIn de verordening is geen termijn opgenomen om te beslissen op een aanvraag. De
regeling in de Awb geldt onverkort. In artikel 4:13 van de Awb is bepaald dat
een beschikking dient te worden gegeven binnen een redelijke termijn van acht
weken na ontvangst van de aanvraag. Indien een beschikking niet acht weken kan
worden gegeven, dient het bestuursorgaan dit binnen deze termijn aan de
aanvrager mede te delen en daarbij een redelijk termijn te noemen waarbinnen de
beschikking wel tegemoet kan worden gezien (artikel 4:14, derde lid, van de
Awb). Deze termijnen zijn maximumtermijnen. Indien nodig kan na een melding binnen
enkele dagen een individuele voorziening worden verstrekt, in complexe situaties
zal in de regel in het belang van een zorgvuldig onderzoek een langere termijn
nodig zijn. Bijvoorbeeld, indien een langer durend diagnosetraject benodigd is,
kan dit ook tot een wat langere afhandelingsduur van de aanvraag leiden.Ter voorkoming van onnodige administratieve lasten is in het tweede lid de
mogelijkheid opgenomen om een door de jeugdige of zijn ouders ondertekend
verslag als aanvraag aan te merken.Artikel 9. Inhoud beschikkingIndien de jeugdige of zijn ouders een formele aanvraag bij het college indienen
(artikel 8) of er overeenkomstig artikel 3, tweede lid, een beschikking
afgegeven wordt, dient het college een schriftelijke beschikking op te stellen,
waartegen zij bezwaar en beroep op grond van de Awb kunnen indienen.
Uitgangspunt van de wet is dat de jeugdige of zijn ouders een voorziening in
‘natura’ krijgen. Indien gewenst door de jeugdige of zijn ouders bestaat echter
de mogelijkheid van het toekennen van een pgb. Het eerste lid bevestigt de regeling van deze onderwerpen in de Jeugdwet en de
Awb en is hier opgenomen in het belang van burgers om hen in de verordening een
zo compleet mogelijk beeld te geven van hun rechten en plichten. De mogelijkheid
om bezwaar in te dienen tegen de beschikking en ook de daarop volgende
mogelijkheid van beroep bij de rechter is geregeld in de Awb en geldt in
beginsel voor alle beschikkingen. Indien een jeugdige of zijn ouders in bezwaar
en beroep willen gaan, hebben zij op grond van de Awb het recht op het indienen
van een aanvraag, waarmee een voor bezwaar en beroep vatbaar besluit kan worden
uitgelokt. Ook de weigering, of het te lang uitblijven van een beschikking,
geeft de burger op grond van de Awb de ingang van bezwaar en beroep.In de beschikking wordt alleen ter informatie opgenomen dat een ouderbijdrage is
verschuldigd (vierde lid). De vaststelling en inning geschiedt door het
bestuursorgaan dat namens de gemeente met de inning is belast. Artikel 10. Regels voor pgbBij nota van wijziging (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 11, artikel MM) is
de regeling in artikel 8.1.1 van de wet voor het pgb aangepast
(“gestandaardiseerd”) aan de verwante regelgeving met betrekking tot de
maatschappelijke ondersteuning (Wmo 2015). In deze regeling stond dat een pgb
slechts wordt verstrekt indien aan de in het derde lid gestelde voorwaarden is
voldaan. Bij amendement Bergkamp/Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr.
109) is het woord ‘slechts’ geschrapt omdat dit een onnodige en overbodige
inperking van het recht op een pgb leek te suggereren. Bij amendement Bisschop
en Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 100) is het vijfde lid zo
aangepast dat duidelijk is geworden dat jeugdigen of hun ouders zelf kunnen
bijbetalen wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan
de in de betreffende situatie goedkoopst adequate door het college te bieden
individuele voorziening in natura. Het college kan het pgb slechts weigeren voor
dat gedeelte dat duurder is dan deze door het college te bieden individuele
voorziening in natura.In het eerste lid is een verwijzing opgenomen naar het centrale pgb-artikel
(8.1.1) van de wet. Dit lid is opgenomen teneinde in de verordening een compleet
beeld van rechten en plichten van de cliënt te geven. In het eerste lid is
verankerd dat het college op grond van artikel 8.1.1 van de wet een pgb kan
verstrekken. Als aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs
van een verplichting van het college worden gesproken (zie ook de tekst van
artikel 8.1.1, eerste lid: “Indien de jeugdige of zijn ouders dit wensen …”).
Voor gemeenten is onder meer van belang dat een pgb slechts wordt verstrekt
indien de jeugdige of zijn ouders gemotiveerd kunnen aantonen dat de individuele
voorziening die door een aanbieder wordt geleverd, niet passend is (zie artikel
8.1.1, derde lid, onder b). Het tweede tot en met vierde lid berusten op artikel 2.9, onder c, van de wet.
In deze wetsbepaling staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op
welke wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld.Artikel 11. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening,
intrekking of terugvorderingDeze bepaling is een uitwerking van de bij nota van wijziging ( Kamerstukken II
2013/14 33 684, nr. 11, artikel D) ingevoegde verplichte delegatiebepaling van
artikel 2.9, onder d, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij
verordening regels stelt voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van
een individuele voorziening, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de
wet. Ook deze bepaling beoogt het standaardiseren met de regelgeving met
betrekking tot de aan elkaar verwante beleidsterreinen van jeugdhulp en
maatschappelijke ondersteuning. Zie ook de toelichting onder artikel 10.In de toelichting op de nota van wijziging is voorts vermeld dat het tot de
gemeentelijke verantwoordelijkheid behoort misbruik van de geboden voorzieningen
te voorkomen en, waar nodig, op te treden tegen onterecht gebruik van
individuele voorzieningen of persoonsgebonden budgetten. Een zorgvuldig gebruik
van collectieve middelen is wezenlijk voor het draagvlak daarvan. De artikelen
8.1.2 tot en met 8.1.4 (oorspronkelijk genummerd: 8.1.1a tot en met 8.1.1c) zijn
eveneens bij nota van wijziging en ter standaardisering van de regelgeving aan
het wetsvoorstel toegevoegd.Het eerste lid berust mede op artikel 8.1.2, eerste lid, van de wet. Ook de
overige onderdelen van artikel 8.1.2 en artikel 8.1.3 en 8.1.4 geven handen en
voeten aan de bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik en zijn opgenomen
in deze verordening. De wettekst van de artikelen 8.1.2 tot en met 8.1.4 is
veelal beperkt tot de pgb. Waar mogelijk en zinvol, is dit ter uitwerking van de
delegatiebepaling in artikel 2.9, onder d, van de wet, in de verordening
uitgebreid tot de individuele voorziening in natura. Hiervoor kan ook steun
gevonden worden in de tekst van de toelichting op artikel 8.1.2, waarbij is
vermeld dat de in het eerste lid geregelde inlichtingenverplichting als
uitgangspunt heeft dat van de jeugdige en zijn ouders aan wie een individuele
voorziening of een daaraan gekoppeld pgb is verstrekt, verlangd kan worden dat
ze voldoende gegevens en inlichtingen verstrekken om het college in staat te
stellen te beoordelen of het beroep op die individuele voorziening of het
daaraan gekoppelde pgb terecht is gedaan. Indien het de jeugdige of zijn ouders
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat er feiten en omstandigheden, of daarin
opgetreden wijzigingen, zijn die van invloed kunnen zijn op de toekenning van de
individuele voorziening of het daaraan gekoppelde pgb, dienen zij dit onverwijld
aan het college te melden. Verstrekken zij niet onverwijld uit eigen beweging of
op verzoek van het college alle gevraagde inlichtingen en bewijsstukken, dan
heeft dat gevolgen voor de toekenning van de voorziening of het daaraan
gekoppelde pgb. Het college kan niet alleen bij een aanvraag, maar ook in andere
stadia concrete informatie en bewijsstukken van de belanghebbende vragen. Het tweede lid is geënt op artikel 8.1.4 van de wet. Ook hier
is de tot de pgb beperkte reikwijdte van artikel 8.1.4 van de wet op grond van
het bepaalde in artikel 2.9, onder d, van de wet uitgebreid tot de individuele
voorziening in natura. Artikel 12. Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders
jeugdhulp en uitvoerders kinderbeschermingsmaatregelen en
jeugdreclasseringHet college kan de uitvoering van de Jeugdwet, met uitzondering van de
vaststelling van de rechten en plichten van de jeugdige of zijn ouders, door
aanbieders laten verrichten (artikel 2.11, eerste lid, van de Jeugdwet). Met het
oog op gevallen waarin dit ten aanzien van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering gebeurt, moeten bij
verordening regels worden gesteld ter waarborging van een goede verhouding
tussen de prijs voor de levering van jeugdhulp of de uitvoering van een
kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering en de eisen die worden gesteld
aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.12 van de Jeugdwet). Daarbij dient in ieder
geval rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en
de toepasselijke arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat er alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het
college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te
houden. Hiermee wordt bereikt dat er een beter beeld ontstaat van reële
kostprijs voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren.
Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten
minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die
daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden
aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Er wordt in de Regio IJsselland uitvoering gegeven aan deze bepaling.Artikel 13. VertrouwenspersoonIn artikel 2.6, eerste lid, onder f, van de wet is bepaald dat het
college ervoor verantwoordelijk is dat jeugdigen, hun ouders of pleegouders een
beroep kunnen doen op een vertrouwenspersoon. Met de vertrouwenspersoon wordt
een functionaris bedoeld zoals deze nu al werkzaam is binnen de jeugdzorg.
Onafhankelijkheid, beschikbaarheid en toegankelijkheid zijn belangrijke factoren
(wettelijke vereisten) voor een goede invulling van deze functie.De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij
verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is toch in de
verordening opgenomen vanwege het in het belang om in de verordening een
compleet overzicht van rechten en plichten van jeugdigen en ouders te geven. Bij
algemene maatregel van bestuur (het Uitvoeringsbesluit Jeugdwet) zal een nadere
uitwerking worden gegeven van de taken en bevoegdheden van de
vertrouwenspersoon.Er wordt in de Regio IJsselland uitvoering gegeven aan deze bepaling. Artikel 14. KlachtregelingDit artikel regelt het gemeentelijke klachtrecht. De gemeente is al op grond van
de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke behandeling van mondelinge
en schriftelijke klachten over gedragingen van personen en bestuursorganen die
onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn. Gelet op het van toepassing zijnde hoofdstuk 9 van de Awb, waarin een uitvoerige
regeling omtrent klachtbehandeling is gegeven, en ook het recht is neergelegd om
na de afhandeling van de klacht de bevoegde ombudsman te verzoeken een onderzoek
in te stellen, kan in deze verordening met een enkele bepaling worden
volstaan.In de regel zal eerst de aanbieder worden aangesproken bij klachten over de
wijze van behandeling. De klachtmogelijkheid tegenover de aanbieder is geregeld
in artikel 4.2.1 e.v. van de wet. Pas wanneer dit klachtrecht niet bevredigend
is, of niet logisch, bijvoorbeeld bij gedragingen van gemeenteambtenaren, dan
komt de gemeentelijke klachtmogelijkheid in zicht.Artikel 15. Inspraak en medezeggenschapIn dit artikel zijn bepalingen opgenomen over inspraak en medezeggenschap bij de
gemeente. De mogelijkheid tot inspraak en medezeggenschap tegenover de aanbieder
is al geregeld in artikel 4.2.4 e.v. van de wet. Regeling van de inspraak en medezeggenschap is verplicht op grond van artikel
2.10 van de wet in samenhang met artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015. In
artikel 2.10 (in de redactie van de Nota van wijziging op het wetsvoorstel Wmo
2015 van 12 maart 2014, kamerstukken II 22841, nr. 35) worden de artikelen
2.1.3, derde lid, en 2.5.1 (jaarlijks cliëntervaringsonderzoek) van de Wmo 2015
van overeenkomstige toepassing verklaard. Ingevolge artikel 2.1.3, derde lid,
van de Wmo 2015 dient bij verordening te worden bepaald op welke wijze
ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van deze wet.In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat eenzelfde
inspraakprocedure geldt voor het jeugdhulpbeleid als op andere terreinen. De
inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de
wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op
ondersteuning.Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling
van de medezeggenschap vorm te geven.Artikel 16. Inwerkingtreding en citeertitelDit artikel spreekt voor zich.