CVDR341400_1Verordening maatschappelijke ondersteuning 2015nlregelingWest Maas en Waal2017-09-12West Maas en WaalGemeenteblad, 04-12-2014Verordening maatschappelijke ondersteuning West Maas en Waal 2015Wet maatschappelijke ondersteuning 2015, art. 2.1.3, art. 2.1.4 lid 1, 2, 3 en 7, art. 2.1.5 lid 1, art. 2.1.6, art. 2.6.6 lid 1Gemeentewet, art. 156gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-10-30De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-01Nieuwe Regeling2014/10-12GeenGeenVerordening maatschappelijke ondersteuning 2015Vastgesteld bij raadsbesluit van 30 oktober 2014, kenmerk
2014/10-12De raad van de gemeente West Maas en Waal;gezien het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van
23 september 2014, kenmerk 2.1.4,gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4, eerste, tweede, derde en zevende
lid, 2.1.5, eerste lid, 2.1.6, 2.3.6, vierde lid,en 2.6.6, eerste lid,
van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015,gelet op artikel 156 van de Gemeentewet,gezien het advies van de Wmo-adviesraad,besluit vast te stellen de volgende verordening: “Verordening maatschappelijke ondersteuning West Maas en Waal 2015”1.BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:
algemeen gebruikelijke voorziening: voorziening die niet
speciaal is bedoeld voor mensen met een beperking, die algemeen
verkrijgbaar is en die niet (veel) duurder is dan vergelijkbare
producten;
andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de
Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;
bijdrage: bijdrage als bedoeld in artikel 2.1.4, eerste lid, van
de wet;
college: college van Burgemeester en Wethouders van de gemeente
West Maas en Waal;
hoofdverblijf: de woonruimte, bestemd en geschikt voor
permanente bewoning, waar de cliënt zijn vast woon- en
verblijfplaats heeft of zal hebben en op welk adres hij in de
Basisregistratie Personen ingeschreven staat of zal staan (en
indien de cliënt in de Basisregistratie Personen met een
postadres ingeschreven staat, gaat het om het feitelijk
woonadres);
hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als
bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;
maatwerkvoorziening: individuele voorziening die is afgestemd op
de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van een
persoon, niet zijnde een algemeen gebruikelijke voorziening of
voorliggende voorziening;
pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 1.1.1 van de
wet;
voorliggende voorziening: algemene voorziening of andere
voorziening waarmee voldoende aan de hulpvraag wordt
tegemoetgekomen;
wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015.
2.Procedureregels aanvraag maatschappelijke ondersteuningHet college bepaalt met inachtneming van de artikelen 2.3.1 tot en met
2.3.5 van de wet bij nadere regeling op welke wijze in samenspraak met
de cliënt wordt vastgesteld of de cliënt voor een maatwerkvoorziening
voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in
aanmerking komt.3.Criteria voor een maatwerkvoorziening1.Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:
ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of
participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt
deze beperkingen naar het oordeel van het college niet op
eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met
hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel
met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen
of algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De
maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de
uitkomsten van het in artikel 5 bedoelde onderzoek, een
passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin
de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of
participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving
kan blijven,en
ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in
de samenleving van de cliënt met psychische of psychosociale
problemen en de cliënt die de thuissituatie heeft verlaten,
al dan niet in verband met risico’s voor zijn veiligheid als
gevolg van huiselijk geweld, voor zover de cliënt deze
problemen naar het oordeel van het college niet op eigen
kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp
van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met
gebruikmaking van algemene voorzieningen kan verminderen of
wegnemen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend
met de uitkomsten van het in artikel 5 bedoelde onderzoek,
een passende bijdrage aan het voorzien in de behoefte van de
cliënt aan beschermd wonen of opvang en aan het realiseren
van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld zo
zich snel mogelijk weer op eigen kracht te handhaven in de
samenleving.
2.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is ter vervanging van een
eerder door het college verstrekte voorziening, wordt deze slechts
verstrekt als de eerder verstrekte voorziening technisch is
afgeschreven,
tenzij de eerder verstrekte voorziening verloren is gegaan
als gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt zijn
toe te rekenen;
tenzij de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoet komt in de
veroorzaakte kosten, of
als de eerder verstrekte voorziening niet langer een
oplossing biedt voor de behoefte van de cliënt aan
maatschappelijke ondersteuning.
3.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, verstrekt het college
de goedkoopst adequate voorziening.4.Geen aanspraak op een maatwerkvoorziening bestaat voor zover de
cliënt aanspraak kan maken op een voorliggende voorziening.4.Inhoud beschikking1.In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening wordt
in ieder geval aangegeven of deze als voorziening in natura en/of
als pgb wordt verstrekt en wordt tevens aangegeven hoe bezwaar tegen
de beschikking kan worden gemaakt.2.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura wordt in
de beschikking in ieder geval vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
hoe de voorziening wordt verstrekt, en
welke andere voorzieningen relevant (kunnen) zijn.
3.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van een
pgb wordt in de beschikking in ieder geval vastgelegd:
voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het
pgb;
wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is
bedoeld, en
de wijze van verantwoording van de besteding van het
pgb.
4.Als sprake is van een te betalen bijdrage wordt de cliënt daarover
in de beschikking geïnformeerd.5.Regels voor een persoonsgebonden budget (pgb)1.Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 2.3.6
van de wet. 2.Onverminderd artikel 2.3.6, tweede en vijfde lid, van de wet
verstrekt het college geen pgb voor zover de aanvraag betrekking
heeft op kosten die de belanghebbende voorafgaand aan de indiening
van de aanvraag heeft gemaakt en niet meer is na te gaan of de
ingekochte voorziening noodzakelijk was.3.De hoogte van een pgb wordt bepaald aan de hand van en tot het
maximum van de kostprijs van de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate voorziening in natura en is toereikend voor de
aanschaf daarvan, en wordt indien nodig aangevuld met een vergoeding
voor onderhoud en verzekering. 4.Een cliënt ten behoeve van wie een pgb wordt verstrekt, kan
diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen
onder de volgende voorwaarden betreffende het tarief betrekken van
een persoon die behoort tot het sociale netwerk:
deze persoon krijgt een lager tarief betaald voor zijn
diensten dan het door het college in het Besluit
vastgestelde tarief;
tussenpersonen of belangenbehartigers mogen niet uit het pgb
worden betaald.
5.Het college stelt nadere regels op over de wijze waarop de hoogte
van een pgb wordt vastgesteld.6.Regels voor bijdrage in de kosten van maatwerkvoorzieningen en
algemene voorzieningen1.Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd:
voor het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde
cliëntondersteuning, en,
voor een maatwerkvoorziening dan wel pgb, zolang hij van de
maatwerkvoorziening gebruik maakt of gedurende de periode
waarvoor het pgb wordt verstrekt, overeenkomstig het Besluit
maatschappelijke ondersteuning, en afhankelijk van het
inkomen en vermogen van de cliënt en zijn (fiscale)
partner.
2.Het college kan bij nadere regeling bepalen:
voor welke algemene voorzieningen, niet zijnde
cliëntondersteuning, de cliënt een bijdrage is
verschuldigd;
wat per soort algemene voorziening de hoogte van deze
bijdrage is; en
dat de bijdrage voor een maatwerkvoorziening of pgb ten
behoeve van een woningaanpassing voor een minderjarige is
verschuldigd door de onderhoudsplichtige ouders, daaronder
begrepen degene tegen wie een op artikel 394 van Boek 1 van
het Burgerlijk Wetboek gegrond verzoek is afgewezen, en
degene die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag
uitoefent over een cliënt.
3.Het college bepaalt bij nadere regeling:
op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening en
pgb wordt bepaald, en
door welke andere instantie dan het CAK in de gevallen
bedoeld in artikel 2.1.4, zevende lid, de bijdragen voor een
maatwerkvoorziening of pgb worden vastgesteld en geïnd.
7.Weigeringsgronden1.Geen aanspraak op een maatwerkvoorziening, dan wel persoonsgebonden
budget, niet zijnde beschermd wonen of opvang, bestaat indien de
cliënt geen hoofdverblijf heeft of zal hebben in de gemeente West
Maas en Waal.2.De aanvraag voor een woningaanpassing kan in ieder geval worden
geweigerd indien de noodzaak tot het treffen van een
maatwerkvoorziening het gevolg is van achterstallig onderhoud, dan
wel slechts strekt ter renovatie van de woning of deze in
overeenstemming te brengen met de eisen die redelijkerwijs aan de
woning mogen worden gesteld. 8.Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning1.Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen, eisen
met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder
begrepen, door:
het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie
van de cliënt;
het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van
zorg;
erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun
werkzaamheden in het kader van het leveren van voorzieningen
handelen in overeenstemming met de professionele
standaard.
2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de
aanbieders, een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek, en het zo nodig
in overleg met de cliënt ter plaatse controleren van de geleverde
voorzieningen.9.Meldingsregeling calamiteiten en geweld1.Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en
geweldsincidenten bij de verstrekking van een voorziening door een
aanbieder en wijst een toezichthoudend ambtenaar aan.2.Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat
zich heeft voorgedaan bij de verstrekking van een voorziening
onverwijld aan de toezichthoudend ambtenaar.3.De toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de wet,
zorgt ervoor dat onderzoek wordt gedaan naar de calamiteiten en
geweldsincidenten en adviseert het college over het voorkomen van
verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld.4.Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen
gelden voor het melden van calamiteiten en geweld bij de
verstrekking van een voorziening.10.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering1.Onverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het
college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van
alle feiten en omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk
moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een
beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet.2.Onverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een
beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet herzien
dan wel intrekken als het college vaststelt dat:
de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt
en de verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een
andere beslissing zou hebben geleid;
de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het pgb
is aangewezen;
de maatwerkvoorziening of het pgb niet meer toereikend is te
achten;
de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of
het pgb verbonden voorwaarden, of
de cliënt de maatwerkvoorziening of het pgb niet of voor een
ander doel gebruikt.]
3.Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als
blijkt dat het pgb binnen zes maanden na uitbetaling niet is
aangewend voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de
verlening heeft plaatsgevonden.4.Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a,
heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige
gegevens door de cliënt opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het
college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn
medewerking heeft verleend, geheel of gedeeltelijk de geldswaarde
vorderen van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten
onrechte genoten pgb.5.Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de
geleverde zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van
pgb’s. 6.Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.7.Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.11.Jaarlijkse waardering mantelzorgersHet college bepaalt bij nadere regeling waaruit de jaarlijkse blijk van
waardering voor mantelzorgers van cliënten in de gemeente bestaat.12.Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derden
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven
die het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder
geval rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken;
een redelijke toeslag voor overheadkosten;
een voor de sector reële mate van non-productiviteit van
het personeel als gevolg van verlof, ziekte, scholing en
werkoverleg;
kosten voor bijscholing van het personeel, en
de voor de sector toepasselijke CAO-schalen in relatie
tot de zwaarte van de functie.
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven
die het hanteert voor door derden te leveren overige
voorzieningen, in ieder geval rekening met:
de marktprijs van de voorziening, en
de eventuele extra taken die in verband met de
voorziening van de leverancier worden gevraagd,
zoals:
1o. aanmeten, leveren en plaatsen van de voorziening;
2o. instructie over het gebruik van de voorziening;
3o. onderhoud van de voorziening, en4o. verplichte deelname in bepaalde
samenwerkingsverbanden. 13.Klachtregeling1.Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van
klachten van cliënten ten aanzien van alle voorzieningen.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van de klachtregelingen van aanbieders door periodieke
overleggen met de aanbieders, en een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek.14.Vertrouwenspersoon1.Het college zorgt ervoor dat cliënten een beroep kunnen doen op een
onafhankelijke vertrouwenspersoon.2.Het college wijst cliënten erop dat zij zich desgewenst kunnen laten
bijstaan door een onafhankelijke vertrouwenspersoon.15.Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuning1.Aanbieders stellen een regeling vast voor de medezeggenschap van
cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de
gebruikers van belang zijn ten aanzien van de volgende
voorzieningen:
hulp bij het huishouden;
begeleiding;
kortdurend verblijf.
2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van de medezeggenschapsregelingen van aanbieders door
periodieke overleggen met de aanbieders en een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek.16.Betrekken van ingezetenen bij het beleid1.Het college betrekt ingezetenen van de gemeente, waaronder in ieder
geval cliënten of hun vertegenwoordigers, bij de voorbereiding van
het beleid betreffende maatschappelijke ondersteuning,
overeenkomstig de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet gestelde
regels met betrekking tot de wijze waarop inspraak wordt
verleend.2.Het college stelt ingezetenen vroegtijdig in de gelegenheid
voorstellen voor het beleid betreffende maatschappelijke
ondersteuning te doen, advies uit te brengen bij de besluitvorming
over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende
maatschappelijke ondersteuning, en voorziet hen van ondersteuning om
hun rol effectief te kunnen vervullen.3.Het college kan nadere regels vaststellen ter uitvoering van het
tweede lid.17.EvaluatieHet door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt eenmaal per twee jaar
geëvalueerd. Het college zendt hiertoe telkens twee jaar na de
inwerkingtreding van de verordening aan de gemeenteraad een verslag over
de doeltreffendheid en de effecten van de verordening in de
praktijk.18.Intrekking oude verordening en overgangsrecht1.De ‘Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke
ondersteuning, gemeente West Maas en Waal’ wordt ingetrokken. 2.Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond
van de ‘Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke
ondersteuning, gemeente West Maas en Waal’, totdat het college een
nieuw besluit heeft genomen waarbij het besluit waarmee deze
voorziening is verstrekt, wordt ingetrokken.3.Aanvragen die zijn ingediend onder de ‘Verordening individuele
voorzieningen maatschappelijke ondersteuning, gemeente West Maas en
Waal’ en waarop nog niet is beslist bij het in werking treden van
deze verordening, worden afgehandeld krachtens deze verordening.
4.Op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de ‘Verordening
individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning, gemeente
West Maas en Waal’, wordt beslist met inachtneming van die
verordening.5.Van het in lid 3 en lid 4 gestelde kan ten gunste van de cliënt
worden afgeweken. 19.Nadere regels en hardheidsclausule1.In gevallen, de uitvoering van deze verordening betreffend, waarin
deze verordening niet voorziet, beslist het college.2.Het college kan nadere regels stellen over de uitvoering van deze
verordening.3.Het college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de cliënt
afwijken van de bepalingen van deze verordening indien toepassing
van de verordening tot onbillijkheden van overwegende aard
leidt.20.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening
maatschappelijke ondersteuning West Maas en Waal 2015.
DE RAAD VAN DE GEMEENTE WEST MAAS EN WAAL,De griffier, De voorzitter,Mr. G.E.M. Gieling Th.A.M. SteenkampToelichting Verordening maatschappelijke ondersteuning West Maas en Waal
2015AlgemeenDeze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015
(hierna: Wmo 2015). De Wmo 2015 maakt onderdeel uit van de bestuurlijke en – met
toepassing van een budgetkorting – financiële decentralisatie naar gemeenten van
een aantal taken uit de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (hierna: AWBZ).
Deze taken worden toegevoegd aan het takenpakket dat al bij gemeenten lag onder
de ‘oude’ Wet maatschappelijke ondersteuning. Hierbij wordt deels
voortgeborduurd op de weg die met die wet al was ingezet. Er wordt bekeken wat
redelijkerwijs verwacht mag worden van de cliënt en zijn sociaal netwerk,
vervolgens zal waar nodig de gemeente in aanvulling hierop hem in staat stellen
gebruik te maken van een algemene voorziening of – als dat niet volstaat – een
maatwerkvoorziening waarmee een bijdrage wordt geleverd aan zijn mogelijkheden
om deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer en zelfstandig te functioneren
in de maatschappij. Er dient een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen te worden om:
de hulpvraag van de cliënt, zijn behoeften en de gewenste resultaten
helder te krijgen,
te achterhalen wat de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke hulp,
mantelzorg of met hulp van zijn sociaal netwerk of door het verrichten
van maatschappelijk nuttige activiteiten kan doen om zijn
zelfredzaamheid en participatie te handhaven of verbeteren,
te bepalen of zo nodig met gebruikmaking van een algemene voorziening
kan worden volstaan of dat een maatwerkvoorziening nodig is of dat
volstaan kan worden met een voorliggende voorziening of met een andere
voorziening die niet onder de reikwijdte van de Wmo 2015 valt.
De Wmo 2015 en deze verordening leggen deze toegangsprocedure in hoofdlijnen
vast. Want waar het recht op compensatie dat bestond onder de ‘oude’ Wet
maatschappelijke ondersteuning is komen te vervallen, wordt een recht op een
zorgvuldige, tweezijdige procedure daartegenover gesteld. Een dergelijke
procedure die bovendien goed wordt uitgevoerd, zal telkens tot een juist
eindoordeel moeten leiden; ondersteuning waar ondersteuning nodig is. Indien de cliënt van mening is dat het college hem ten onrechte geen
maatwerkvoorziening verstrekt of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende
bijdraagt aan de zelfredzaamheid of participatie, of dat hem opvang of beschermd
wonen ten onrechte wordt onthouden, kan betrokkene daartegen vanzelfsprekend
bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaan tegen de beslissing op zijn
bezwaar. De rechter zal toetsen of de gemeente zich heeft gehouden aan de
voorgeschreven procedures, het onderzoek naar de omstandigheden van betrokkene
op adequate wijze heeft verricht en of de ondersteuning een passende bijdrage
levert aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt
gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen
leefomgeving kan blijven.De Wmo 2015 en deze verordening leggen veel uitvoeringsbevoegdheden bij het
college. Denk daarbij bijvoorbeeld aan de wijze waarop het gesprek met de cliënt
wordt gevoerd en het verslag hiervan wordt opgesteld. Het college zal deze
verordening verder uitwerken in beleids- en uitvoeringsregels waarin dit soort
zaken verder worden geregeld. De daadwerkelijke uitvoering hiervan zal namens het college gedaan worden (in
mandaat) door deskundige professionals. Waar in deze verordening en in de wet
‘het college’ staat, kan het college deze bevoegdheid namelijk mandateren aan
ondergeschikten dan wel niet-ondergeschikten op grond van de algemene regels van
de Awb. Op grond van artikel 2.6.3 van de wet kan het college de vaststelling
van rechten en plichten van de cliënt echter alleen mandateren aan een
aanbieder. Zie voor de definitie van ‘aanbieder’ de toelichting onder artikel 1.
Deze beperking geldt alleen voor mandatering aan niet-ondergeschikten. Het
college kan de vaststelling van rechten en plichten ook aan ondergeschikten
mandateren.De Wmo 2015 schrijft in artikel 2.1.3, eerste lid, voor dat de gemeente per
verordening de regels dient vast te stellen die noodzakelijk zijn voor de
uitvoering van het verplichte gemeentelijk beleidsplan met betrekking tot
maatschappelijke ondersteuning. In de verordening dient overeenkomstig de
artikelen 2.1.3, tweede tot en met vierde lid, 2.1.4, derde en zevende lid, en
2.1.6 van de Wmo 2015 in ieder geval bepaald te worden:
op welke wijze en op basis van welke criteria wordt vastgesteld of een
cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie,
beschermd wonen of opvang in aanmerking komt;
op welke wijze de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, inclusief
eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten;
ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling van
klachten van cliënten vereist is;
ten aanzien welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van
cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder die voor de
gebruikers van belang zijn vereist is;
op welke wijze ingezeten, waaronder cliënten of hun vertegenwoordigers,
worden betrokken bij uitvoering van de wet, voorstellen voor beleid
kunnen doen, gevraagd en ongevraagd advies kunnen uitbrengen over
verordeningen en beleidsvoorstellen, worden voorzien van ondersteuning
en deel kunnen nemen aan periodiek overleg;
op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening wordt berekend;
en
op welke wijze het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van
waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de gemeente.
Ook dient de gemeente overeenkomstig de artikelen 2.1.3, derde lid, en 2.6.6,
eerste lid, van de Wmo 2015 per verordening regels te stellen:
voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een persoonsgebonden budget, en van misbruik of
oneigenlijk gebruik van de wet;
ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van de
voorziening, waar het college ten aanzien daarvan de uitvoering van de
Wmo 2015 door derden laat verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te
worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
Daarnaast kan de gemeente op grond van de artikelen 2.1.4, eerste en tweede lid,
2.1.5, eerste lid, 2.1.7 en 2.3.6, derde lid, van de Wmo 2015:
bepalen dat cliënten voor algemene voorzieningen, niet zijnde
cliëntondersteuning, en maatwerkvoorzieningen een bijdrage verschuldigd
zullen zijn;
de hoogte van de bijdrage voor de verschillende soorten van
voorzieningen, ook wanneer de cliënt de ondersteuning zelf inkoopt met
een persoonsgebonden budget, in de verordening verschillend vaststellen.
Hierbij kan tevens worden bepaald dat op de bijdrage een korting wordt
gegeven voor personen die behoren tot daarbij aan te wijzen groepen en
dat de bijdrage afhankelijk is van het inkomen en het vermogen van de
cliënt en zijn (fiscale) partner;
bepalen dat de bijdragen voor opvangvoorzieningen door een andere
instantie dan het CAK wordt vastgesteld en geïnd;
bepalen dat in geval van een minderjarige cliënt die niet zelf de
eigenaar is van de woning, een bijdrage wordt opgelegd aan diens
onderhoudsplichtige ouders en degene die anders dan als ouder samen met
de ouder het gezag over de cliënt uitoefent;
bepalen dat aan personen met een beperking of chronische psychische of
psychosociale problemen die daarmee verband houdende aannemelijke
meerkosten hebben, een tegemoetkoming wordt verstrekt ter ondersteuning
van de zelfredzaamheid en de participatie, en vaststellen welke de
toepasselijke grenzen zijn met betrekking tot de financiële
draagkracht;
bepalen onder welke voorwaarden betreffende het tarief de persoon aan
wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de ondersteuning kan
inkopen van een persoon die behoort tot het sociale netwerk.
Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad op
grond van artikel 2.1.2 van de Wmo 2015 eveneens dient vast te stellen. In dit
beleidsplan wordt het door het gemeentebestuur te voeren beleid met betrekking
tot maatschappelijke ondersteuning vastgelegd. ArtikelsgewijsArtikel 1. BegripsbepalingenEen algemeen gebruikelijke voorzieningis bijvoorbeeld een elektrische
fiets. ’Gebruikelijke hulp’ is niet in de verordening, maar in de wet
gedefinieerd en is bijvoorbeeld de hulp van een partner van de cliënt. Zie ook
de wettelijke definitie hieronder.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet (in artikel
1.1.1) al een flink aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze
verordening, zoals van een ‘aanbieder’, ‘algemene voorziening’, ‘begeleiding’ of
‘cliënt’. Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
(definitie)bepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals:
‘aanvraag’ en ‘beschikking’. Artikel 2. Procedureregels aanvraag maatschappelijke ondersteuning Het college stelt nadere regels vast voor de procedure die gevolgd moet worden
om tot een maatwerkvoorziening te komen. Het gaat hierbij bijvoorbeeld om het te
voeren keukentafelgesprek, de verslaglegging daarvan en de cliëntondersteuning.
Aangezien dit in onze optiek uitvoeringszaken betreft, hebben we ervoor gekozen
dit in beleids- en uitvoeringsregels vast te leggen en de verordening te
beperken tot de hoofdlijnen. Artikel 3.Criteria voor een maatwerkvoorzieningIn artikel 2.1.3, tweede lid, onder a, van de wet is bepaald dat de raad bij
verordening moet aangeven op basis van welke criteria het college kan
vaststellen of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. In de memorie van
toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 134)
wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening op
maatwerk aankomt. Gemeentelijke vrijheid is nodig, omdat de behoeften van
inwoners per gemeente kunnen verschillen en de sociale en fysieke infrastructuur
per gemeente anders is. Ook het aanbod van algemene voorzieningen is niet in
iedere gemeente gelijk. Het is daarom niet mogelijk of wenselijk dat in de
verordening limitatief wordt geregeld welke maatwerkvoorzieningen zullen worden
verstrekt. De gemeente moet wel aan de hand van geschikte en toepasbare criteria
meer in detail en concreet nader afbakenen in welke gevallen iemand een
maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit artikel is deze verplichting uitgewerkt. In lid 2 is geregeld dat technische voorzieningen – meestal hulpmiddelen –
slechts worden vervangen op grond van deze verordening als deze voorzieningen
zijn afgeschreven. Onder a, b en c zijn de uitzonderingsgronden geregeld. De
onder b bedoelde ´veroorzaakte kosten´ hebben betrekking op de extra kosten van
de voorziening ten opzichte van de oude voorziening. De onder c bedoelde
oplossing heeft betrekking op een gewijzigde hulpvraag van de cliënt,
bijvoorbeeld ten gevolg van de ontwikkeling van een cliënt of diens
omstandigheden. In lid 3 is opgenomen dat het college de goedkoopst adequate voorziening
vergoed. Per voorziening wordt bepaald aan welke eisen de maatwerkvoorziening
moet voldoen, zodat voorzien wordt in ´maatwerk´. De goedkoopste voorziening
wordt vervolgens vergoed. Ten opzichte van de modelverordening van de VNG hebben wij lid 5 toegevoegd. De
Wmo 2015 kent in tegenstelling tot de Wmo 2007 geen specifieke bepaling waarin
het college geen maatwerkvoorziening hoeft te verlenen. Maar waarom zou het
college gehouden zijn een maatwerkvoorziening te verlenen als een andere
wettelijke aanspraak kan voorzien in de behoefte aan maatschappelijke
ondersteuning? Daarom is het advies in de verordening door middel van lid 4 een
weigeringsgrond opgenomen analoog aan artikel 2 Wmo 2007.Artikel 4. Inhoud beschikkingUitgangspunt van de wet is dat de cliёnt een maatwerkvoorziening in ‘natura’
krijgt. Indien gewenst door de cliёnt bestaat echter de mogelijkheid van het
toekennen van een persoonsgebonden budget, al dan niet in combinatie met een
maatwerkvoorziening in natura. Tweede lid, onder a, en derde lid, onder a: het beoogde resultaat is
bijvoorbeeld ‘mobiliteit’ en niet ‘een scootmobiel’. Zie ook de toelichting op
artikel 5, eerste lid, onder b.Tweede, onder b, en derde lid, onder d: onder ‘duur’ valt ook de termijn waarop
een voorziening technisch is afgeschreven.Het vierde lid dient uitsluitend ter informatie aan de cliënt. Het college neemt
niet de hoogte van de bijdrage in de kosten in de beschikking op. Dat loopt
immers via het CAK, evenals de mogelijkheid van bezwaar en beroep daartegen. Zie
artikel 12 en artikel 2.14, zesde lid, van de wet, waarin is bepaald
datde bijdrage voor een maatwerkvoorziening dan wel een
persoonsgebonden budget, met uitzondering van die voor opvang, wordt vastgesteld
en voor de gemeente geïnd door het CAK.Artikel 5. Regels voor pgb Het college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een pgb verstrekken. Als
aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een
verplichting van het college worden gesproken. Van belang is dat een pgb alleen
wordt verstrekt indien de cliёnt dit gemotiveerd vraagt (zie artikel 2.3.6,
tweede lid, onder b). Met behoud van de motivatie-eis wordt geborgd dat
duidelijk is dat het de beslissing van de aanvrager zelf is om een pgb aan te
vragen (zie de toelichting op amendement Voortman c.s., Kamerstukken II 2013/14,
33 841, nr. 103).Het tweede lid geeft aan dat het in beginsel niet mogelijk is om achteraf kosten
te declareren. Het derde tot en met vijfde lid berusten op artikel 2.1.3, tweede lid, onder b,
van de wet. Hierin staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op
welke wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de hoogte
toereikend moet zijn. Per voorziening wordt dan bepaald aan welke eisen de
maatwerkvoorziening moet voldoen en de goedkoopste voorziening – die voorziet in
de gestelde eisen – wordt dan als uitgangspunt gehanteerd om de hoogte van het
pgb te bepalen. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841,
nr. 3, blz. 39) is vermeld dat de gemeente bijvoorbeeld kan bepalen dat het pgb
niet hoger mag zijn dan een percentage van de kosten die voor de gemeente
verbonden zijn aan het verlenen van adequate ondersteuning in natura. Gemeenten hebben daarmee ook de mogelijkheid om differentiatie aan te brengen in
de hoogte van het pgb. Gemeenten kunnen verschillende tarieven hanteren voor
verschillende vormen van ondersteuning en voor verschillende typen
hulpverleners. Gemeenten kunnen bij het vaststellen van tarieven bijvoorbeeld
onderscheid maken tussen ondersteuning die wordt geleverd door het sociale
netwerk, door hulpverleners die werken volgens de kwaliteitsstandaarden en
hulpverleners die dat niet doen (zoals werkstudenten, zzp’ers zonder diploma’s
e.d.). In verordening is vastgelegd dat voor inzet van personen uit het sociaal
netwerk in ieder geval een lager tarief geldt. Het college zal hiervoor nadere
regels opstellen. Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb
hoger zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid,
onder a, van de wet). De situatie waarin het door de cliënt beoogde aanbod
duurder is dan het aanbod van het college betekent dus niet bij voorbaat dat het
pgb om die reden geheel geweigerd kan worden. Cliënten kunnen zelf bijbetalen
wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan het door
het college voorgestelde aanbod. Het college kan het pgb slechts weigeren voor
dat gedeelte dat duurder is dan het door het college voorgestelde aanbod. Dit
kan zich bijvoorbeeld voordoen doordat de gemeente vanwege inkoopvoordelen
maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zal kunnen leveren dan wanneer iemand
zelf ondersteuning inkoopt met een pgb. Daarbij kan gedacht worden aan vervoers-
of opvangvoorzieningen.Een pgb is gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er minder
overheadkosten hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een pgb is
in de verordening begrensd op de kostprijs van de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate door het college ingekochte maatwerkvoorziening in natura. Artikel 6. Regels voor bijdrage voor maatwerkvoorzieningen en algemene
voorzieningen Deze bepaling geeft uitvoering aan de artikelen 2.1.4, eerste tot en met
derde en zevende lid, en 2.1.5, eerste lid van de wet. De wet maakt een
onderscheid tussen de bijdragen in de kosten van algemene voorzieningen en
maatwerkvoorzieningen. De bijdragen in de kosten van algemene voorzieningen mag
de gemeente bepalen en dit mag kostendekkend zijn. In de nota naar aanleiding
van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz. 95) staat
hierover dat de regering gemeenten beleidsruimte geeft door hen de mogelijkheid
te bieden om in de verordening te bepalen welke eigen bijdrage een cliënt
verschuldigd is voor een algemene voorziening. Bij het bieden van deze
beleidsruimte gaat de regering ervan uit dat gemeenten hier verstandig mee
omgaan en voorzieningen, zoals laagdrempelige informatievoorziening uit zal
sluiten van eigen bijdragen. Gemeenten hebben er zelf belang bij om een algemene
voorziening (financieel) laagdrempelig te maken, zodat de druk op vaak duurdere
maatwerkvoorzieningen wordt beperkt. Voor cliëntondersteuning mag overigens geen
eigen bijdrage worden gevraagd; dit moet gratis door de gemeente worden
aangeboden (artikel 2.3.2, derde lid). De bijdragen in de kosten van maatwerkvoorzieningen zijn gelimiteerd tot
een bedrag gelijk aan de kostprijs van de voorziening (artikel 2.1.4, derde lid,
eerste zin, van de wet) en in het Besluit maatschappelijke ondersteuning worden
regels vastgesteld met betrekking tot deze bijdragen (artikel 2.1.4, vierde lid,
van de wet). De bijdrageregels in de verordening moeten passen binnen de kaders
die het Besluit maatschappelijke ondersteuning stelt.Artikel 7. WeigeringsgrondenDit artikel hebben wij ten opzichte van de VNG-modelverordening toegevoegd,
zodat expliciet duidelijk wordt wat de weigeringsgronden zijn voor de toekenning
van een maatwerkvoorziening. In lid 1 wordt bepaald dat de cliënt die geen hoofdverblijf heeft in de
gemeente, geen aanspraak op heeft op een maatwerkvoorziening of pgb. Voor het
bieden van beschermd wonen of opvang geldt deze eis strikt genomen niet. Wat betreft lid 2: aan deze afwijzingsgronden ligt de eigen verantwoordelijkheid
ten grondslag. De cliënt is zelf verantwoordelijk om zaken als achterstallig
onderhoud aan diens woning zelf op te lossen of, in geval van een huurwoning, de
verhuurder hiervoor aansprakelijk te stellen. Artikel 8. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuningDeze bepaling betreft een uitwerking van de plicht in artikel 2.1.3, tweede lid,
onder c, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval
wordt bepaald welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen,
eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder
begrepen.De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij
de gemeente en de aanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te
bepalen welke kwaliteitseisen worden gesteld aan aanbieders van voorzieningen.
Die eisen zullen ook betrekking kunnen hebben op de deskundigheid van het in te
schakelen personeel. De regering benadrukt in de memorie van toelichting op
artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841,
nr. 3) dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen 3.1 e.v. van de
wet en die zich rechtstreeks tot aanbieders richten, daarbij uitgangspunt zijn.
De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt verleend, biedt veel ruimte
voor de gemeenten om in overleg met organisaties van cliënten en aanbieders te
werken aan kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning. In het eerste lid zijn een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen
uitgewerkt. Het in het tweede lid genoemde jaarlijkse cliëntervaringsonderzoek
is verplicht op grond van artikel 2.5.1, eerste lid, van de wet.Artikel 9. Meldingsregeling calamiteiten en geweldIn artikel 3.4, eerste lid, van de wet is bepaald dat de aanbieder bij de
toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de wet onverwijld melding
doet van iedere calamiteit die bij de verstrekking van een voorziening heeft
plaatsgevonden en van geweld bij de verstrekking van een voorziening. In artikel
6.1 van de wet is bepaald dat het college personen aanwijst die zijn belast met
het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de
wet.In aanvulling op het bovenstaande regelt dit artikel dat er door het college een
regeling wordt opgesteld over het doen van meldingen en dat de toezichthoudend
ambtenaar deze meldingen onderzoekt en het college adviseert over het voorkomen
van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld. Overeenkomstig het vierde
lid kan het college bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen gelden voor
het melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een voorziening. Artikel 10. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvorderingDeze bepaling betreft een uitwerking van de plicht in artikel 2.1.3, vierde lid,
van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval regels worden
gesteld voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de wet.Het eerste, tweede en vierde lid bevatten een herhaling van hetgeen al in de
tekst van de wet is opgenomen (artikel 2.3.8, 2.3.10 en 2.4.1). Met opname van
deze wettekst in de verordening wordt beoogd een compleet beeld te geven van de
regels voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de wet.Het derde lid is een ‘kan’-bepaling. Een pgb wordt verstrekt met de bedoeling
dat men daarmee een voorziening treft. Als binnen zes maanden na de beslissing
tot het verstrekken van het pgb nog geen voorziening is getroffen, heeft het
college de bevoegdheid om de beslissing geheel of gedeeltelijk in te trekken.
Deze bepaling is te zien als een verbijzondering van de bepaling in het tweede
lid, onder e (dat tevens op maatwerkvoorzieningen (in natura) ziet).In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de wet zijn regels voor het verhaal van
kosten opgenomen en is de bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in
geldswaarde) terugvorderen van een ten onrechte verstrekte maatwerkvoorziening
of pgb. Hierbij is tevens bepaald dat het college het terug te vorderen bedrag
bij dwangbevel kan invorderen. Uit de memorie van toelichting op artikel 2.4.1
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 157) wordt duidelijk dat daarnaast
de mogelijkheid blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug te vorderen. Omdat
het niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening terug
te vorderen, kan het college de waarde van de genoten maatwerkvoorziening
uitdrukken in een bedrag dat voor terugvordering in aanmerking
komt.In het vijfde en zesde lid zijn dan ook bepalingen opgenomen die het college de
bevoegdheid geven tot terugvordering van in eigendom en in bruikleen verstrekte
voorzieningen.Artikel 11. Jaarlijkse waardering mantelzorgersDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6
van de wet. Hierin is opgenomen dat bij verordening wordt bepaald op welke wijze
het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de
mantelzorgers van cliënten in de gemeente.Artikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de
gemeente. Artikel 1.1.1 van de wet definieert een cliënt als een persoon die
gebruik maakt van een algemene voorziening, maatwerkvoorziening of pgb, of door
of namens wie een melding is gedaan. Het gaat dus ook om mantelzorgers van
cliënten die een hulpvraag hebben aangemeld, ook al is daar geen voorziening op
basis van deze wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de cliënt bepalend,
zodat het dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten
wonen.Artikel 12. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derdenHet college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de vaststelling
van de rechten en plichten van de cliënt, door aanbieders laten verrichten
(artikel 2.6.4, eerste lid, van de wet). Met het oog op gevallen waarin dit ten
aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij verordening regels worden
gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering van een voorziening (geleverd in natura) en de eisen die worden gesteld
aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van de wet). Daarbij dient
in ieder rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten
en de arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het
college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te
houden. Hiermee wordt bereikt dat een beter beeld ontstaat van reële kostprijs
voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren.
Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten
minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die
daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden
aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Artikel 13. KlachtregelingDe gemeente is op grond van de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke
behandeling van mondelinge en schriftelijke klachten over gedragingen van
personen en bestuursorganen die onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn.
In het eerste lid is een bepaling opgenomen over het gemeentelijke klachtrecht.
Deze bepaling is niet verplicht op grond van deze wet en is hier opgenomen in
het belang om in de verordening een compleet overzicht van rechten en plichten
van cliënten te geven. Gelet op het van toepassing zijnde hoofdstuk 9 van de
Awb, waarin een uitvoerige regeling omtrent klachtbehandeling is gegeven, en ook
het recht is neergelegd om na de afhandeling van de klacht de bevoegde ombudsman
te verzoeken een onderzoek in te stellen, kan in deze verordening met de
eenvoudige bepaling van het eerste lid worden volstaan.In het tweede lid is een bepaling over klachten ten aanzien van aanbieders
opgenomen. Een dergelijke bepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3,
tweede lid, onder e, van de wet, waarin is bepaald datin de
verordening in ieder geval wordt bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een
regeling voor de afhandeling van klachten van cliënten is vereist. De aanbieder
is ten aanzien van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een
klachtregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder a, van de
wet).In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz.
57-58) staat dat cliënten in beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen
niet aanstaat in de manier waarop zij zich bejegend voelen. De cliënt kan
ontevreden zijn over het gedrag van een gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de
wijze waarop een gesprek is gevoerd of over diens (vermeende) gebrek aan
deskundigheid. Is de cliënt niet tevreden over een gedraging van de aanbieder,
dan kan het ook gaan om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde
maatschappelijke ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de
medewerker of een bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of
(on)bereikbaarheid van de aanbieder). Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk
deze klacht eerst bij de betreffende aanbieder deponeren. Zij moeten erop kunnen
vertrouwen dat de aanbieder de klacht snel in behandeling neemt en de klacht ook
snel afhandelt. Daar waar de afhandeling niet naar wens is, staat de weg naar de
gemeente voor het indienen van de klacht open.In het derde lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te
zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt
uitgevoerdArtikel 14. VertrouwenspersoonDit artikel hebben wij toegevoegd ten opzichte van de modelverordening van de
VNG; hiervoor bestaat dus geen wettelijke verplichting. We hebben hiervoor
gekozen, omdat de verordening voor Jeugdhulp een soortgelijk artikel bevat. Ook
cliënten die een beroep doen op de Wmo willen wij in staat stellen een
vertrouwenspersoon in te schakelen, omdat ook zij – net als jeugdigen – een
kwetsbare positie verkeren, waarvan anderen misbruik zouden kunnen maken. Artikel 15. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuningDit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van de wet,
waarin is bepaald datin ieder geval moet worden bepaald ten aanzien
van welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van cliënten over
voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn,
vereist is. In dit artikel gaat het dus om medezeggenschap van cliënten tegenover de
aanbieder. Voorheen moest de aanbieder voldoen aan de in de Wet klachtrecht
cliënten en de Wet medezeggenschap cliënten zorginstellingen (Wmcz) gestelde
regels. Onder de Wmcz werd inspraak tegenover de aanbieder reeds verwezenlijkt
via de cliëntenraad. Onder de Wmo 2015 is het stellen van regels geheel aan
gemeenten overgelaten. In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een regeling
voor medezeggenschap dienen vast te stellen. De aanbieder is ten aanzien van de
in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een medezeggenschapsregeling
op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder b, van de wet).In het tweede lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te
zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt
uitgevoerd.Artikel 16. Betrekken van ingezetenen bij het beleidDeze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de wet. In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat er
eenzelfde inspraakprocedure geldt voor het Wmo-beleid als op andere terreinen.
De inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van
de wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op
ondersteuning. Met het derde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling
van de medezeggenschap vorm te geven.Artikel 17. EvaluatieDeze evaluatie is niet hetzelfde als de evaluatie die op centraal niveau (zie
artikel 7.10 van de wet) zal plaatsvinden, maar kan wel de daarin verzamelde
gegevens benutten. De wet verplicht de gemeente niet tot een dergelijke
evaluatie, maar omwille van – zo nodig – kwaliteitsverbetering vinden we het
gewenst de verordening periodiek te evalueren, als basis voor een eventuele
bijstelling. Gekozen is voor een periode van 2 jaar omdat dan een evenwichtig en
duidelijk beeld gevormd kan worden van de uitwerking van de verordening.
Bovendien sluit de periode van 2 jaar aan bij de duur van het beleidsplan, zodat
beiden gelijktijdig kunnen worden geëvalueerd.Artikel 18. Intrekking oude verordening en overgangsrechtIn het tweede lid is overgangsrecht opgenomen voor lopende voorzieningen op
basis van de oude verordening. In het derde lid is bepaald dat aanvragen die
voor de inwerkingtreding van deze nieuwe verordening zijn ingediend maar waarop
bij de inwerkingtreding nog niet is beslist, worden afgedaan op grond van de
nieuwe verordening. In het vierde lid is voor lopende bezwaarschriften bepaald
dat deze volgens de oude verordening worden afgedaan. Omdat lid 3 en 4 nadelige
gevolgen kan hebben voor de cliënt wordt door toevoeging van lid 5 bepaald dat
de vorige verordening gebruikt mag worden als blijkt dat dit evident voordeliger
is voor de cliënt. Dit moet voorkomen dat de cliënt gedupeerd is als zijn
aanvraag enige tijd in behandeling is geweest en zijn rechtspositie door het
tijdsverloop wordt aangetast. Hetzelfde geldt voor de bezwaarfase.Overigens bevat de wet nog overgangsrecht voor AWBZ-cliënten die overgaan naar
de Wmo en voor de doelgroep beschermd wonen (zie de artikelen 8.1 tot en met 8.4
van de wet). Artikel 19. Nadere regels en hardheidsclausuleWij kunnen niet alles voorzien. Er kunnen zich situaties voordoen waarin deze
verordening niet voorziet. Ook kunnen zich situaties voordoen waarin we – met
redenen omkleedt – van deze verordening willen afwijken. Dit artikel geeft het
college de ruimte zo nodig af te wijken.