CVDR340645_1Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Apeldoorn 2015nlregelingApeldoorn2014-11-04Apeldoornofficiele bekendmakingen d.d. 7 november
2014Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Apeldoorn 2015gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4,[eerste, tweede,]derde enzevende lid, [2.1.5, eerste lid,] 2.1.6, [2.1.7, 2.3.6, vierde lid,] en 2.6.6, eerste lid, van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 en het uitvoeringsbesluit Wmogemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-10-16De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2014-11-012018-01-01Onbekend114-2014Geenverordening treedt in werking op 1 januari 2015, met uitzondering van de artikelen 2 t/m 6, die in werking treden met ingang van 1 november 2014Verordening maatschappelijke ondersteuning 2015 gemeente ApeldoornDe raad van de gemeente Apeldoorn;gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 16
september 2014 en nummer];gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4, [eerste, tweede,]
derde en zevende lid, [2.1.5, eerste
lid,] 2.1.6, [2.1.7, 2.3.6,
vierde lid,] en 2.6.6,
eerste lid, van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 en het
uitvoeringsbesluit Wmo;gezien het advies van 21 augustus 2014;overwegende dat burgers een eigen verantwoordelijkheid dragen voor de wijze
waarop zij hun leven inrichten en deelnemen aan het maatschappelijk leven;
dat van burgers verwacht mag worden dat zij elkaar daarin naar vermogen
bijstaan; dat burgers die zelf, dan wel samen met personen in hun omgeving
onvoldoende zelfredzaam zijn of onvoldoende in staat zijn tot participatie,
een beroep moeten kunnen doen op ondersteuning door de gemeente, zodat zij
zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kunnen blijven wonen; dat het
noodzakelijk is om regels vast te stellen ter uitvoering van het beleidsplan
als bedoeld in artikel 2.1.2 van de wet met betrekking tot de ondersteuning
bij de versterking van de zelfredzaamheid en participatie van personen met
een beperking of met chronische psychische of psychosociale problemen,
beschermd wonen en opvang, en dat het noodzakelijk is om de toegankelijkheid
van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking te
bevorderen en daarmee bij te dragen aan het realiseren van een inclusieve
samenleving;besluit vast te stellen de Verordening maatschappelijke ondersteuning
gemeente Apeldoorn 2015.1.BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:Algemeen gebruikelijke voorziening: Een voorziening die naar geldende maatschappelijke normen tot het gangbare
gebruiks- dan wel bestedingspatroon van de belanghebbende behoort;Algemene voorziening:Aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder voorafgaand onderzoek naar
de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van de gebruikers,
toegankelijk is en dat is gericht op maatschappelijke ondersteuning;Andere voorziening:Voorziening anders dan in het kader van de wet;Bijdrage:Bijdrage als bedoeld in artikel 2.1.4, eerste lid, van de wet;Dienst:Voorziening die niet tastbaar is, niet beet te pakken of aan te raken zoals
huishoudelijk hulp, begeleiding, respijtzorg, vervoer en dagbesteding;Gesprek:Gesprek in het kader van het onderzoek dat gedaan moet worden als er bij het
college een melding wordt gedaan van een behoefte aan maatschappelijke
ondersteuning bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;Hulpmiddel:Roerende zaak die bedoeld is om beperkingen in de zelfredzaamheid of de
participatie te verminderen of weg te nemen zoals een rolstoel en een
scootmobiel; Hulpvraag:Behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2,
eerste lid, van de wet;Maatwerkvoorziening:Op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van een persoon
afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen of andere
maatregelen ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen
en opvang;Persoonlijk planVoordat het onderzoek van start gaat, kan de cliënt het college een
persoonlijk plan overhandigen waarin de cliënt zijn omstandigheden
beschrijft en aangeeft welke maatschappelijke ondersteuning naar zijn mening
het meest is aangewezen;Pgb (Persoonsgebonden budget)Bedrag waaruit namens het college betalingen worden gedaan voor diensten,
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen die tot een
maatwerkvoorziening behoren, en die een cliënt van derden betrekt;Voorliggende voorziening:Een voorziening op grond van een wettelijke bepaling anders dan ingevolge de
wet, waarmee het resultaat geheel of gedeeltelijk bereikt kan worden; Wet:Wet maatschappelijke ondersteuning 2015.2.Melding hulpvraag1.Een hulpvraag kan door of namens een cliënt bij het college worden
gemeld.2.Het college bevestigt de ontvangst van een melding schriftelijk.3.In spoedeisende gevallen, daaronder begrepen de gevallen waarin terstond
opvang noodzakelijk is, al dan niet in verband met risico’s voor de
veiligheid als gevolg van huiselijk geweld, beslist het college na een
melding als bedoeld in artikel 2.3.2. eerste lid van de wet, onverwijld
tot verstrekking van een tijdelijke maatwerkvoorziening in afwachting
van de uitkomst van het onderzoek, bedoeld in artikel 2.3.2. en de
aanvraag van de cliënt. De beschikking wordt achteraf verzonden.3.Cliëntondersteuning1.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen een beroep kunnen doen op
kostenloze, onafhankelijke cliëntondersteuning, waarbij het belang van
de cliënt uitgangspunt is.2.Het college wijst de cliënt en zijn mantelzorger voor het onderzoek,
bedoeld in artikel 2.3.2. eerste lid van de wet, op de mogelijkheid
gebruik te maken van gratis cliëntondersteuning inclusief de
mogelijkheid zich tijdens het gesprek te laten bijstaan.4.Vooronderzoek1.Het college verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in artikel 2.3.2
eerste lid van de wet, van belang zijnde en toegankelijke gegevens over
de cliënt en zijn situatie en maakt zo spoedig mogelijk met hem een
afspraak voor een gesprek. 2.Voor het gesprek verschaft de cliënt het college alle overige gegevens
en bescheiden die naar het oordeel van het college voor het onderzoek
nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs de beschikking kan krijgen.
Onderdeel hiervan is het ter inzage verstrekken van een
identificatiedocument als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de
identificatieplicht.3.Als de cliënt genoegzaam bekend is bij de gemeente, kan het college in
overeenstemming met de cliënt afzien van een vooronderzoek als bedoeld
in het eerste en tweede lid.4.Het college brengt de cliënt op de hoogte van de mogelijkheid om een
persoonlijk plan, als bedoeld in artikel 2.3.2 tweede lid van de wet, op
te stellen en stelt hem gedurende zeven dagen na de melding in de
gelegenheid het plan te overhandigen. 5.Gesprek1.Het college onderzoekt in een gesprek met de cliënt en op diens verzoek
met degene door we de melding is gedaan en/of diens vertegenwoordiger
en/of met de mantelzorger(s) en/of familie en/of een ondersteuner (zoals
bedoeld in artikel 3 van deze verordening), zo spoedig mogelijk en voor
zover nodig:
de behoeften, persoonskenmerken en voorkeuren van de
cliënt;
het gewenste resultaat van het verzoek om ondersteuning;
de mogelijkheden om op eigen kracht of met gebruikelijke hulp of
algemeen gebruikelijke voorzieningen zijn zelfredzaamheid of
zijn participatie te handhaven of te verbeteren, of te voorkomen
dat hij een beroep moet doen op een maatwerkvoorziening;
de mogelijkheden om met mantelzorg of hulp van andere personen
uit zijn sociaal netwerk te komen tot verbetering van zijn
zelfredzaamheid of zijn participatie, of te voorkomen dat hij
een beroep moet doen op een maatwerkvoorziening;
de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de
mantelzorger van de cliënt;
de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene
voorziening, zoals opgenomen in het beleidsplan, bedoeld in
artikel 2.1.2 van de wet, of door het verrichten van
maatschappelijk nuttige activiteiten te komen tot verbetering
van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie, of te voorkomen
dat hij een beroep moet doen op een maatwerkvoorziening;
de mogelijkheden om door middel van voorliggende voorzieningen
of door samen met zorgverzekeraars en zorgaanbieders als bedoeld
in de Zorgverzekeringswet en andere partijen op het gebied van
publieke gezondheid, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk
en inkomen, te voorzien in de behoefte aan maatschappelijke
ondersteuning;
de mogelijkheid om een maatwerkvoorziening te verstrekken;
welke bijdragen in de kosten de cliënt, met toepassing van het
bepaalde bij of krachtens artikel 2.1.4 van de wet, verschuldigd
zal zijn, en
de mogelijkheden om te kiezen voor een maatwerkvoorziening in de
vorm van een pgb, waarbij de cliënt in begrijpelijke
bewoordingen wordt ingelicht over de gevolgen van die keuze.
2.Als de cliënt een persoonlijk plan als bedoeld in artikel 4 vierde lid
van deze verordening, aan het college heeft overhandigd, betrekt het
college dat plan bij het onderzoek, bedoeld in het eerste lid van dit
artikel.3.Het college informeert de cliënt over de gang van zaken bij het gesprek,
diens rechten en plichten en de vervolgprocedure en vraagt de cliënt
toestemming om zijn persoonsgegevens te verwerken. 4.Als de hulpvraag genoegzaam bekend is, kan het college onverminderd het
bepaalde in artikel 2.3.2 van de wet, in overleg met de cliënt afzien
van een gesprek.6.Verslag1.Het college zorgt voor schriftelijke verslaglegging van het
onderzoek.2.Na het gesprek verstrekt het college aan de cliënt een verslag van de
uitkomsten van het onderzoek. 3.De cliënt tekent het verslag voor akkoord of niet akkoord en zorgt
ervoor dat een getekend exemplaar wordt geretourneerd aan de
contactpersoon waarmee hij het gesprek heeft gevoerd.4.Als de cliënt tekent voor niet akkoord geeft hij aan wat de reden is
waarom hij niet akkoord is. 5.Als de cliënt van mening is dat hij in aanmerking komt voor een
maatwerkvoorziening, kan hij dit aangeven op het door hem ondertekende
verslag.6.Het college kan de termijnen bepalen waarbinnen het verslag aan de
cliënt verstrekt wordt en dit getekende verslag door de cliënt
geretourneerd wordt aan de contactpersoon.7.Aanvraag1.Een cliënt of zijn gemachtigde of vertegenwoordiger kan een aanvraag om
een maatwerkvoorziening schriftelijk indienen bij het college. 2.Het college kan een ondertekend verslag van het gesprek aanmerken als
aanvraag als de cliënt dat op het verslag heeft aangegeven.8.Criteria voor een maatwerkvoorziening1.Het college neemt het verslag als uitgangspunt voor de beoordeling van
een aanvraag om een maatwerkvoorziening.2.Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:
ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of
participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze
beperkingen naar het oordeel van het college niet op eigen
kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van
andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met
gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen of
algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De
maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten
van het in artikel 5 van deze verordening bedoelde onderzoek,
een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin
de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of
participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan
blijven,en
ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de
samenleving van de cliënt met psychische of psychosociale
problemen en de cliënt die de thuissituatie heeft verlaten, al
dan niet in verband met risico’s voor zijn veiligheid als gevolg
van huiselijk geweld, voor zover de cliënt deze problemen naar
het oordeel van het college niet op eigen kracht, met
gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere
personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van
algemene voorzieningen voldoende kan verminderen of wegnemen. De
maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten
van het in artikel 5 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage
aan het voorzien in de behoefte van de cliënt aan beschermd
wonen of opvang en aan het realiseren van een situatie waarin de
cliënt in staat wordt gesteld zo zich snel mogelijk weer op
eigen kracht te handhaven in de
samenleving.
3. Ten aanzien van een maatwerkvoorziening met betrekking tot
zelfredzaamheid en participatie geldt, dat de keuzes die de cliënt maakt
in het leven, waarbij verwacht mag worden dat hij keuzes maakt die
passend en verantwoord zijn gelet op zijn individuele situatie, worden
meegewogen. 4.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is ter vervanging van een
eerder door het college verstrekte materiële maatwerkvoorziening, wordt
deze slechts verstrekt als de eerder verstrekte voorziening technisch is
afgeschreven,
tenzij de eerder verstrekte voorziening verloren is gegaan als
gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt zijn toe te
rekenen;
tenzij de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoet komt in de
veroorzaakte kosten, of
als de eerder verstrekte voorziening niet langer een oplossing
biedt voor de behoefte van de cliënt aan maatschappelijke
ondersteuning.
5.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, verstrekt het college de
goedkoopst adequate voorziening.9.AdviseringHet college kan een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om advies
vragen als het dit van belang acht voor de uitvoering van een zorgvuldig
onderzoek. Ook kan het college na toestemming van de cliënt een advies
vragen aan de door de cliënt beoogde begeleider. 10.Inhoud beschikking
In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening wordt
in ieder geval aangegeven of deze als voorziening in natura of als
pgb wordt verstrekt en wordt tevens aangegeven hoe bezwaar tegen de
beschikking kan worden gemaakt.
Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura wordt in
de beschikking in ieder geval vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
hoe de voorziening wordt verstrekt, en indien van
toepassing, en
welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen
zijn.
Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van een
pgb wordt in de beschikking in ieder geval vastgelegd:
a.voor welk resultaat het pgb wordt aangewend;
b.welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;
c.wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
d.wat de duur is van de maatwerkvoorziening waarvoor het pgb is
bedoeld, en
e.de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.
Als sprake is van een te betalen bijdrage wordt de cliënt daarover
in de beschikking geïnformeerd.
11.Regels voor pgb1.Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 2.3.6 van
de wet. 2.Onverminderd artikel 2.3.6 tweede en vijfde lid van de wet, verstrekt
het college geen pgb voor zover de aanvraag betrekking heeft op kosten
die de belanghebbende voorafgaand aan de indiening van de aanvraag heeft
gemaakt en niet meer is na te gaan of de ingekochte voorziening
noodzakelijk was.3.De hoogte van een pgb wordt bepaald aan de hand van een door de cliënt
opgesteld plan tot het maximum van de kostprijs van de in de betreffende
situatie goedkoopst adequate voorziening in natura en wordt indien nodig
aangevuld met een vergoeding voor onderhoud en verzekering. 4.Het college bepaalt bij nadere regeling op welke wijze de hoogte van een
pgb wordt vastgesteld.5.Het college bepaalt bij nadere regeling onder welke voorwaarden,
waaronder het tarief, een cliënt aan wie een pgb wordt verstrekt de
mogelijkheid heeft om diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en
andere maatregelen te betrekken van een persoon die behoort tot het
sociaal netwerk.12.Regels voor bijdrage in de kosten van maatwerkvoorzieningen en
algemene voorzieningen1.Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd voor een
maatwerkvoorziening dan wel pgb, zolang hij van de maatwerkvoorziening
gebruik maak of gedurende de periode waarvoor het pgb wordt verstrekt,
overeenkomstig het Besluit maatschappelijke ondersteuning, en
afhankelijk van het inkomen en vermogen van de cliënt en zijn
echtgenoot.2.Het college kan bij nadere regeling bepalen:a.voor welke algemene voorzieningen, niet zijnde cliëntondersteuning, de
cliënt een bijdrage is verschuldigd;b.wat per soort algemene voorziening de hoogte van deze bijdrage is.3.Het college bepaalt bij nadere regeling:a.op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening wordt bepaald,
enb.door welke andere instantie dan het CAK in de gevallen bedoeld in
artikel 2.1.4 zevende lid van de wet de bijdragen voor een
maatwerkvoorziening worden vastgesteld en geïnd.4.Als een bijdrage voor een maatwerkvoorziening of pgb ten behoeve van
een woningaanpassing voor een minderjarige cliënt is verschuldigd, is de
eigen bijdrage verschuldigd door de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen
degene tegen wie een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek gegrond
verzoek is toegewezen, en degene die anders dan als ouder samen met de ouder het
gezag uitoefent over een cliënt.13.Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning1.De aanbieder is er verantwoordelijk voor dat de door hem te verstrekken
voorziening van goede kwaliteit is. Dat betekent dat deze: a.veilig, doeltreffend, doelmatig en cliëntgericht wordt
gerealiseerd,b.beantwoordt aan de stand van wetenschap en praktijk die voor zover
noodzakelijk/gebruikelijk is in de kring van beroepsgenoten en
voortvloeiende uit de professionele standaard,c.vanuit meervoudig perspectief is afgestemd op behoefte van de cliënt en
op andere vormen van zorg, ondersteuning of hulp die de cliënt
ontvangt,d.is verstrekt in overeenstemming met de op de aanbieder rustende
verantwoordelijkheid, voortvloeiende uit de professionele
standaard,e.is verstrekt met respect voor en inachtneming van de rechten van de
cliënt.f.in het bezit is van een verklaring omtrent gedrag als bedoeld in artikel
28 van de Wet Justitiële en strafvorderlijke gegevens voor
beroepskrachten en andere personen die beroepsmatig met zijn cliënten in
contact kunnen komen.g.bij het uitvoeren van de gevraagde dienstverlening alleen personeel
inzet dat beschikt over de competenties en vaardigheden die nodig zijn
om de gevraagde dienstverlening uit te voeren.h.ervoor verantwoordelijk is dat personeel continu wordt opgeleid en
bijgeschoold op basis van relevante ontwikkelingen met betrekking tot de
uit te voeren werkzaamheden;2.Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen worden
gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de
deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen.3.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de
naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de aanbieders,
een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek, en het zo nodig in overleg met
de cliënt ter plaatse controleren van de geleverde voorzieningen.14.Meldingsregeling calamiteiten en geweld1.Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en
geweldsincidenten bij de verstrekking van een voorziening door een
aanbieder en wijst een toezichthoudend ambtenaar aan.2.Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat zich
heeft voorgedaan bij de verstrekking van een voorziening onverwijld aan
de toezichthoudend ambtenaar.3.De toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1, van de wet, doet
onderzoek naar de calamiteiten en geweldsincidenten en adviseert het
college over het voorkomen van verdere calamiteiten en het bestrijden
van geweld.4.Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen gelden
voor het melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een
voorziening.15.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering1.Onverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het college op
verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en
omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze
aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een beslissing als bedoeld
in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet.2.Onverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een beslissing
als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet herzien dan wel
intrekken als het college vaststelt dat:a.de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de
verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een andere beslissing
zou hebben geleid;b.de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening is aangewezen;c.de maatwerkvoorziening niet meer toereikend is te achten;d.de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening verbonden
voorwaarden, ofe.de cliënt de maatwerkvoorziening niet of voor een ander doel
gebruikt.3.Een beslissing tot verlening van een maatwerkvoorziening kan worden
ingetrokken als blijkt dat deze binnen 6 maanden na toekenning niet is
aangewend.4.Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a,
heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige
gegevens door de cliënt opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het
college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn medewerking
heeft verleend, geheel of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de
ten onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten onrechte genoten
pgb.5.Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.6.Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.7.Het college kan, o.a. uit het oogpunt van kwaliteit van de geleverde
zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van pgb’s
onderzoeken.16.Jaarlijkse waardering mantelzorgersHet college bepaalt bij nadere regeling waaruit de jaarlijkse blijk van
waardering voor mantelzorgers van cliënten in de gemeente bestaat.17.Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische
problemenHet college kan in overeenstemming met het beleidsplan, bedoeld in artikel
2.1.2 van de wet, op aanvraag aan personen met een beperking of chronische
psychische of psychosociale problemen die daarmee verband houdende
aannemelijke meerkosten hebben, en die een inkomen hebben lager dan een
nader te bepalen percentage van het wettelijk minimumloon, een
tegemoetkoming verstrekken ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de
participatie.18.Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derden
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die
het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder geval
rekening met hetgeen opgenomen is in de raamovereenkomst d.d. 18
juli 2014.
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die
het hanteert voor door derden te leveren hulpmiddelen, in ieder
geval rekening met:
de marktprijs van het hulpmiddel, en
de eventuele extra taken die in verband met de verstrekking van het
hulpmiddel van de leverancier worden gevraagd, zoals:
1o. aanmeten, leveren en plaatsen van het hulpmiddel;
2o. instructie over het gebruik van het hulpmiddel;
3o. onderhoud van het hulpmiddel, en4°. verplichte deelname in bepaalde samenwerkingsverbanden (bijv. sociaal
wijkteams). 19.Klachtregeling1.Het college behandelt klachten die betrekking hebben op de wijze van
afhandeling van meldingen en aanvragen als bedoeld in deze verordening
overeenkomstig de bepalingen van hoofdstuk 9 (klachtbehandeling) van de
Algemene wet bestuursrecht.2.Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van klachten
van cliënten ten aanzien van alle voorzieningen.3.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de
naleving van de klachtregelingen van aanbieders door periodieke
overleggen met de aanbieders, en een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek.20.Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuning1.Aanbieders stellen een regeling vast voor de medezeggenschap van
cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de
gebruikers van belang zijn ten aanzien van alle voorzieningen.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de
naleving van de medezeggenschapsregelingen van aanbieders door
periodieke overleggen met de aanbieders en een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek. 21.Betrekken van ingezetenen bij het beleid1.Het college betrekt ingezetenen van de gemeente, waaronder in ieder
geval cliënten of hun vertegenwoordigers, bij de voorbereiding van het
beleid betreffende maatschappelijke ondersteuning, overeenkomstig de
krachtens artikel 150 van de Gemeentewet gestelde regels met betrekking
tot de wijze waarop inspraak wordt verleend.2.Het college stelt ingezetenen vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen
voor het beleid betreffende maatschappelijke ondersteuning te doen,
advies uit te brengen bij de besluitvorming over verordeningen en
beleidsvoorstellen betreffende maatschappelijke ondersteuning, en
voorziet hen van ondersteuning om hun rol effectief te kunnen
vervullen.3.Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan periodiek
overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden, en dat
zij worden voorzien van de voor een adequate deelname aan het overleg
benodigde informatie en ondersteuning.4.In de Inspraakverordening 2006 en de Verordening Cliëntenparticipatie
2015 zijn regels opgenomen ten aanzien van het tweede en derde lid.22.EvaluatieHet door het college gevoerde beleid kan naast het gebruik maken van alle
overige evaluatie instrumenten apart geëvalueerd worden. 23.Intrekking Verordening maatschappelijke ondersteuning 2012 en
overgangsrecht1.De Verordening maatschappelijke ondersteuning 2012 wordt ingetrokken op
de datum van inwerkingtreding van deze verordening. 2.Een cliënt die voor het inwerking treden van deze verordening een
besluit heeft gekregen op grond van de Verordening maatschappelijke
ondersteuning 2012, houdt recht op deze voorziening totdat het college
een nieuw besluit heeft genomen waarbij het besluit waarmee deze
voorziening is verstrekt, wordt ingetrokken.3.Het college neemt in de in het tweede lid genoemde situatie in ieder
geval een overgangsperiode in acht van 1 jaar tot uiterlijk 1 januari
2016.4.Aanvragen die zijn ingediend onder de Verordening maatschappelijke
ondersteuning 2012 en waarop nog niet is beslist bij het in werking
treden van deze verordening, worden afgehandeld krachtens de Verordening
maatschappelijke ondersteuning 2012.5.Aanvragen of herindicaties voor huishoudelijke hulp met een einddatum
voor 1 januari 2015 en waarop bij de inwerkingtreding van deze
verordening nog niet is beslist worden afgehandeld krachtens de
Verordening maatschappelijke ondersteuning 2012 waarbij de cliënt bij
compensatie het recht behoudt op een voorziening voor maximaal 1
jaar.6.Op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de Verordening
maatschappelijke ondersteuning 2012, wordt beslist met inachtneming van
die verordening.24.HardheidsclausuleHet college kan deze verordening in individuele gevallen buiten toepassing
laten of daarvan afwijken voor zover de toepassing gevolgen zou hebben die
onevenredig zijn in verhouding tot de met de betrokken bepalingen te dienen
doelen. 25.Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015, met
uitzondering van de artikelen 2 t/m 6, die in werking treden met
ingang van 1 november 2014.
Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening maatschappelijke
ondersteuning gemeente Apeldoorn 2015.
Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering d.d. 9 oktober 2014Toelichting Verordening maatschappelijke ondersteuning 2015 gemeente ApeldoornAlgemeenDeze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015
(hierna: Wmo 2015). De Wmo 2015 maakt onderdeel uit van de bestuurlijke en – met
toepassing van een budgetkorting – financiële decentralisatie naar onze gemeente
van een aantal taken uit de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (hierna: AWBZ).
Deze taken worden toegevoegd aan het takenpakket dat al bij onze gemeente lag
onder de ‘oude’ Wet maatschappelijke ondersteuning. Hierbij wordt deels
voortgeborduurd op de weg die met die wet al was ingezet. Er wordt bekeken wat
redelijkerwijs verwacht mag worden van de cliënt en zijn sociaal netwerk,
vervolgens zal waar nodig onze gemeente in aanvulling hierop hem in staat
stellen gebruik te maken van een algemene voorziening of – als dat niet volstaat
– een maatwerkvoorziening waarmee een bijdrage wordt geleverd aan zijn
mogelijkheden om deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer en zelfstandig te
functioneren in de maatschappij. Er dient telkens een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen te worden om de
hulpvraag van de cliënt, zijn behoeften en de gewenste resultaten helder te
krijgen, om te achterhalen wat de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke
hulp, mantelzorg of met hulp van zijn sociaal netwerk dan wel door het
verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten kan doen om zijn
zelfredzaamheid en participatie te handhaven of verbeteren, om te bepalen of zo
nodig met gebruikmaking van een algemene voorziening kan worden volstaan, of dat
een maatwerkvoorziening nodig is, en of sprake is van een voorliggende of andere
voorziening die niet onder de reikwijdte van de Wmo 2015 valt. De Wmo 2015 en
deze verordening leggen deze toegangsprocedure daarom in hoofdlijnen vast. Want
waar het recht op compensatie dat bestond onder de ‘oude’ Wet maatschappelijke
ondersteuning is versmald, wordt een recht op een zorgvuldige, tweezijdige
procedure daartegenover gesteld. Een dergelijke procedure die bovendien goed
wordt uitgevoerd, zal telkens tot een juist eindoordeel moeten leiden;
ondersteuning waar ondersteuning nodig is. RechtsbeschermingIndien de cliënt van mening is dat het college hem ten onrechte geen
maatwerkvoorziening verstrekt of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende
bijdraagt aan de zelfredzaamheid of participatie, of dat hem opvang of beschermd
wonen ten onrechte wordt onthouden, kan betrokkene daartegen vanzelfsprekend
bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaan tegen de beslissing op zijn
bezwaar. De rechter zal toetsen of de gemeente zich heeft gehouden aan de
voorgeschreven procedures, het onderzoek naar de omstandigheden van betrokkene
op adequate wijze heeft verricht en of de ondersteuning een passende bijdrage
levert aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt
gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen
leefomgeving kan blijven.MandaatDe Wmo 2015 en ook deze verordening leggen veel bevoegdheden bij het college. De
uitvoering hiervan zal echter in de regel namens het college gedaan worden (in
mandaat) door deskundige consulenten, ambtenaren of bijvoorbeeld aanbieders.
Waar in deze verordening en in de wet ‘het college’ staat, kan het college deze
bevoegdheid namelijk mandateren aan ondergeschikten dan wel niet-ondergeschikten
op grond van de algemene regels van de Awb. Op grond van artikel 2.6.3 van de
wet kan het college de vaststelling van rechten en plichten van de cliënt echter
alleen mandateren aan een aanbieder. Zie voor de definitie van ‘aanbieder’ de
toelichting onder artikel 1. Deze beperking geldt alleen voor mandatering aan
niet-ondergeschikten. Het college kan de vaststelling van rechten en plichten
ook aan ondergeschikten mandateren.Wmo beleidsplanDe Wmo 2015 schrijft in artikel 2.1.3, eerste lid, voor dat de gemeente per
verordening de regels dient vast te stellen die noodzakelijk zijn voor de
uitvoering van het verplichte gemeentelijk beleidsplan met betrekking tot
maatschappelijke ondersteuning. In de verordening
dient overeenkomstig de artikelen 2.1.3, tweede
tot en met vierde lid, 2.1.4, derde en zevende lid, en 2.1.6 van de Wmo 2015 in
ieder geval bepaald te worden:
op welke wijze en op basis van welke criteria wordt vastgesteld of een
cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie,
beschermd wonen of opvang in aanmerking komt;
op welke wijze de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, inclusief
eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten;
ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling van
klachten van cliënten vereist is;
ten aanzien welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van
cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder die voor de
gebruikers van belang zijn vereist is;
op welke wijze ingezeten, waaronder cliënten of hun vertegenwoordigers,
worden betrokken bij uitvoering van de wet, voorstellen voor beleid
kunnen doen, gevraagd en ongevraagd advies kunnen uitbrengen over
verordeningen en beleidsvoorstellen, worden voorzien van ondersteuning
en deel kunnen nemen aan periodiek overleg;
op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening wordt berekend;
en
op welke wijze het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van
waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de gemeente.
Het Wmo beleidsplan wordt 201 aan de raad voorgelegdOok dient de gemeente overeenkomstig de artikelen
2.1.3, derde lid, en 2.6.6, eerste lid, van de Wmo 2015 per verordening regels
te stellen:
voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een persoonsgebonden budget, en van misbruik of
oneigenlijk gebruik van de wet;
ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van de
voorziening, waar het college ten aanzien daarvan de uitvoering van de
Wmo 2015 door derden laat verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te
worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
Eigen bijdrageDaarnaast kan de gemeente op grond van de artikelen
2.1.4, eerste en tweede lid, 2.1.5, eerste lid, 2.1.7 en 2.3.6, derde lid, van
de Wmo 2015:
bepalen dat cliënten voor algemene voorzieningen, niet zijnde
cliëntondersteuning, en maatwerkvoorzieningen een bijdrage verschuldigd
zullen zijn;
de hoogte van de bijdrage voor de verschillende soorten van
voorzieningen, ook wanneer de cliënt de ondersteuning zelf inkoopt met
een persoonsgebonden budget, in de verordening verschillend vaststellen.
Hierbij kan tevens worden bepaald dat op de bijdrage een korting wordt
gegeven voor personen die behoren tot daarbij aan te wijzen groepen en
dat de bijdrage afhankelijk is van het inkomen en het vermogen van de
cliënt en zijn echtgenoot;
bepalen dat de bijdragen voor opvangvoorzieningen door een andere
instantie dan het CAK wordt vastgesteld en geïnd;
bepalen dat in geval van een minderjarige cliënt die niet zelf de
eigenaar is van de woning, een bijdrage wordt opgelegd aan diens
onderhoudsplichtige ouders en degene die anders dan als ouder samen met
de ouder het gezag over de cliënt uitoefent;
bepalen dat aan personen met een beperking of chronische psychische of
psychosociale problemen die daarmee verband houdende aannemelijke
meerkosten hebben, een tegemoetkoming wordt verstrekt ter ondersteuning
van de zelfredzaamheid en de participatie, en vaststellen welke de
toepasselijke grenzen zijn met betrekking tot de financiële
draagkracht;
bepalen onder welke voorwaarden betreffende het tarief de persoon aan
wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de ondersteuning kan
inkopen van een persoon die behoort tot het sociale netwerk.
Deze verordening moet uiteindelijk in combinatie met het Wmo beleidsplan worden
gelezen, dat de raad op grond van artikel 2.1.2 van de Wmo 2015 eveneens dient
vast te stellen. In dit beleidsplan wordt het door het gemeentebestuur te voeren
beleid met betrekking tot maatschappelijke ondersteuning voor de komende jaren
vastgelegd. ArtikelsgewijsArtikel 1. BegripsbepalingenEen algemeen gebruikelijke voorzieningis
bijvoorbeeld een elektrische fiets. ’Gebruikelijke hulp’ is niet in de
verordening, maar in de wet gedefinieerd en is bijvoorbeeld de hulp van een
partner van de cliënt. Zie ook de wettelijke definitie hieronder.Het gesprek is het mondeling contact na een melding
waarin het college met degene die maatschappelijke ondersteuning vraagt zijn
gehele situatie inventariseert ten aanzien van zijn mogelijkheden om op eigen
kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen
uit zijn sociaal netwerk dan wel met gebruikmaking van voorliggende
voorzieningen, algemeen gebruikelijke voorzieningen, algemene voorzieningen of
maatwerkvoorzieningen zijn zelfredzaamheid of participatie te verbeteren of te
voorkomen dat hij gebruik moet maken van beschermd wonen of opvang.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet (in artikel
1.1.1) al een flink aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze
verordening. Voor de duidelijkheid is een aantal belangrijke wettelijke
definities hieronder weergegeven.
aanbieder: natuurlijke persoon of rechtspersoon die jegens het college
gehouden is een algemene voorziening of een maatwerkvoorziening te
leveren;
algemene voorziening: aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder
voorafgaand onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en
mogelijkheden van de gebruikers, toegankelijk is en dat is gericht op
maatschappelijke ondersteuning;
begeleiding: activiteiten gericht op het bevorderen van zelfredzaamheid
en participatie van de cliënt opdat hij zo lang mogelijk in zijn eigen
leefomgeving kan blijven;
cliënt: persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening of aan
wie een maatwerkvoorziening is verstrekt of door of namens wie een
melding is gedaan als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid;
cliёntondersteuning: onafhankelijke ondersteuning met informatie, advies
en algemene ondersteuning die bijdraagt aan het versterken van de
zelfredzaamheid en participatie en het verkrijgen van een zo integraal
mogelijke dienstverlening op het gebied van maatschappelijke
ondersteuning, preventieve zorg, zorg, jeugdhulp, onderwijs, welzijn,
wonen, werk en inkomen;
gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in
redelijkheid mag worden verwacht van de echtgenoot, ouders, inwonende
kinderen of andere huisgenoten;
maatschappelijke ondersteuning: 1°. bevorderen van de sociale samenhang,
de mantelzorg en vrijwilligerswerk, de toegankelijkheid van
voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking, de
veiligheid en leefbaarheid in de gemeente, alsmede voorkomen en
bestrijden van huiselijk geweld, 2°. ondersteunen van de zelfredzaamheid
en de participatie van personen met een beperking of met chronische
psychische of psycho-sociale problemen zoveel mogelijk in de eigen
leefomgeving, 3°. bieden van beschermd wonen en opvang;
maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden
van een persoon afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen: 1°. ten behoeve van
zelfredzaamheid, daaronder begrepen kortdurend verblijf in een
instelling ter ontlasting van de mantelzorger, het daarvoor
noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen, woningaanpassingen en
andere maatregelen, 2°. ten behoeve van participatie, daaronder begrepen
het daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen en andere
maatregelen, 3°. ten behoeve van beschermd wonen en opvang;
mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie,
beschermd wonen, opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van
jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de
Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen
personen bestaande sociale relatie en niet wordt verleend in het kader
van een hulpverlenend beroep;
participatie: deelnemen aan het maatschappelijke verkeer;
persoonsgebonden budget: bedrag waaruit namens het college betalingen
worden gedaan voor diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere
maatregelen die tot een maatwerkvoorziening behoren, en die een cliënt
van derden heeft betrokken;
sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met
wie de cliёnt een sociale relatie onderhoudt;
vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een cliënt
vertegenwoordigt die niet in staat kan worden geacht tot een redelijke
waardering van zijn belangen ter zake;
voorziening: algemene voorziening of maatwerkvoorziening;
zelfredzaamheid: in staat zijn tot het uitvoeren van de noodzakelijke
algemene dagelijkse levensverrichtingen en het voeren van een
gestructureerd huishouden.
Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
(definitie)bepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals:
‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid):
een verzoek van een belanghebbende om een besluit te nemen, en
‘beschikking’ (artikel 1:2).
Artikel 2. Melding hulpvraag Niet iedere vraag hoeft te leiden tot een melding. Wordt contact opgenomen met
het Wmo- loket door of namens een cliënt met een vraag om informatie, dat vindt
vraagverheldering plaats. De vraag wordt beantwoord en/of er vindt
doorverwijzing plaats. Dit wordt als een contact geregistreerd. Deze praktische
afhandeling voorkomt administratieve handelingen zoals het versturen van een
ontvangstbevestiging terwijl de vraag al is beantwoord. Mocht blijken dat er
toch een vervolg nodig is, dan is inzichtelijk dat er eerder contact is
geweest.De bepaling over de melding van een hulpvraag is opgenomen om een zorgvuldige
procedure te waarborgen en kan worden gezien als een uitwerking van de
verplichte delegatiebepaling van artikel 2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder
a, van de wet. Daarbij is onder meer bepaald dat de gemeente bij verordening in
ieder geval bepaalt op welke wijze een cliënt in aanmerking komt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of
opvang.In artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet wordt al bepaald dat indien bij het
college melding wordt gedaan van een behoefte aan maatschappelijke
ondersteuning, het college deze melding onderzoekt. Deze bepaling verankert ook
in de verordening dat bij het college een melding kan worden gedaan en door wie.
In artikel 2.3.2, negende lid, van de wet is bepaald dat een aanvraag niet kan
worden gedaan dan nadat (naar aanleiding van de melding) onderzoek is
uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is uitgevoerd binnen de termijn van zes
weken.Het eerste lid bevat regels voor de verplichte meldingsprocedure. De melding is
vormvrij en kan schriftelijk, elektronisch, mondeling of telefonisch bij het
college worden gedaan. Zie de algemene toelichting over mandatering door het
college. In artikel 2:15 van de Awb is bepaald dat een aanvraag elektronisch (onder meer
per email) kan worden gedaan indien het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat
deze weg geopend is. De melding kan ‘door of namens de cliënt’ worden gedaan.
Dit kan ruim worden opgevat. Naast de cliënt kan bijvoorbeeld diens
vertegenwoordiger, mantelzorger, partner, familielid, buurman of andere
betrokkene de melding doen. In het eerste lid is met gebruik van de in artikel 1 gedefinieerde term
‘hulpvraag’ een afbakeningsbepaling gegeven. Een persoon met een hulpvraag die
op grond van een andere wet kan worden beantwoord, kan direct en gericht worden
doorverwezen. Te denken valt hier bijvoorbeeld aan de Zorgverzekeringswet, de
Wet werk en bijstand en de Leerplichtwet. Zie ook de tekst en toelichting van
artikel 8, tweede lid.In het tweede lid is de verplichte ontvangstbevestiging verankerd (artikel
2.3.2, eerste lid, slotzin, van de wet). Conform artikel 4:3a van de Awb is het
bestuursorgaan gehouden een elektronisch ingediende aanvraag te bevestigen. Dat
kan dan – en ligt voor de hand – ook elektronisch. Indien de melding mondeling
of telefonisch is gedaan, zou dit ook kunnen worden afgesproken. Aangezien het onderzoek na een melding maximaal zes weken mag beslaan (zie
artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet), is registratie en ontvangstbevestiging
van de melding ook in het kader van deze termijn van belang.In het derde lid is overeenkomstig artikel 2.3.3 van de wet een uitzondering
vervat voor spoedeisende gevallen. Het college is op grond van de wet verplicht
in dergelijke gevallen een passende tijdelijke maatwerkvoorziening te
verstrekken in afwachting van de uitkomsten van het onderzoek dat volgt na de
melding.Artikel 3. CliëntondersteuningHet eerste lid is een uitwerking van de wettelijke verplichting van het college
in artikel 2.2.4, eerste lid, onder a, en tweede lid, van de wet. De wet
adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij verordening
een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is toch in de verordening
opgenomen vanwege het belang om in de verordening een compleet overzicht van
rechten en plichten van cliënten te geven. Hierbij is benadrukt dat de
cliëntondersteuning op grond van de wet voor de cliënt kosteloos is. In de
memorie van toelichting bij artikel 2.2.4 van de wet (Kamerstukken II 2013/14,
33 841, nr. 3) is vermeld dat gemeenten hiermee de opdracht hebben in ieder
geval een algemene voorziening voor cliëntondersteuning te realiseren, waar
burgers informatie en advies over vraagstukken van maatschappelijke
ondersteuning en hulp bij het verkrijgen daarvan kunnen krijgen. Ook uitgebreide
vraagverheldering alsmede kortdurende en kortcyclische ondersteuning bij het
maken van keuzes op diverse levensterreinen maken daarvan deel uit.In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, derde lid, van de wet bepaald
dat het college de betrokkene na de melding van de hulpvraag inlicht over de
mogelijkheid van gratis cliëntondersteuning.Artikel 4. VooronderzoekDeze bepaling is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen. Het
eerste lid dient ter ambtelijke voorbereiding van het gesprek op basis van de
melding waarbij in samenspraak met de cliënt bekende gegevens in kaart worden
gebracht en cliënten niet worden belast met vragen over zaken die bij de
gemeente al bekend zijn. Dit vooronderzoek kan afhankelijk van de inhoud van de
melding meer of minder uitgebreid zijn en omvat ook het in samenspraak met de
belanghebbende afspreken van een datum, tijd en plaats voor het gesprek. Tijdens
het gesprek kunnen op basis van dit vooronderzoek ook al wat concrete vragen
worden gesteld of aan de cliënt worden verzocht om nog een aantal stukken over
te leggen. De verplichting tot het overleggen van stukken, zoals vermeld in het tweede lid,
is opgenomen overeenkomstig artikel 2.3.2, zevende lid, van de wet. In het kader
van de rechtmatigheid is het op grond van artikel 2.3.4 van de wet in ieder
geval verplicht om de identiteit van de cliënt vast te stellen aan de hand van
een document als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht en is
de cliënt die een aanvraag doet voor een maatwerkvoorziening ook verplicht dat
document ter inzage te geven. Bij de gegevensverzameling op grond van het eerste
en tweede lid zullen de grenzen van de Wet bescherming persoonsgegevens in acht
genomen moeten worden. Medische gegevens (uit het medisch dossier) van cliënten
worden alleen behandeld via de medisch adviseur. Stuurt een cliënt ongevraagd
medische gegevens naar het college, dan worden deze, voor zover mogelijk,
ongezien ter beoordeling doorgestuurd naar de medisch adviseur.Op grond van het derde lid kan worden afgezien van het vooronderzoek indien dat
een onnodige herhaling van zetten zou betekenen.In het vierde lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, tweede lid, van de wet de
verplichting voor het college opgenomen om informatie te verschaffen over de
mogelijkheid voor de cliënt om een persoonlijk plan op te stellen en deze aan
het college te overhandigen. Zie ook artikel 5, tweede lid. Artikel 5. GesprekDeze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan
worden gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel
2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a, van de wet, waarbij onder meer is
bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval regels vaststelt die
noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het in artikel 2.1.2 bedoelde plan en
de door het college te nemen besluiten of te verrichten handelingen. De onderdelen van het eerste lid zijn overeenkomstig de opsomming in artikel
2.3.2 van de wet opgenomen. In artikel 2.3.2, eerste lid, wordt niet de
aanduiding “het gesprek” gebruikt maar “een onderzoek in samenspraak met de
cliënt of op diens verzoek met wie of namens wie de melding is gedaan en waar
mogelijk met de mantelzorger of mantelzorgers dan wel diens vertegenwoordiger”.
De memorie van toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841,
nr. 3, blz. 143) verduidelijkt dat voor een zorgvuldig onderzoek veelal sprake
zal zijn van enige vorm van persoonlijk contact met betrokkene of op diens
verzoek met degene door wie de melding is gedaan en/of diens vertegenwoordiger
en/of met de mantelzorger(s) en/of familie en/of met een vertegenwoordiger van
betrokkene, aangezien daardoor een adequaat totaalbeeld van de betrokkene en
zijn situatie verkregen kan worden. Het eerste lid bepaalt daarom dat het
onderzoek moet plaatsvinden in samenspraak met betrokkene. De vorm van het
onderzoek is vrij.In het eerste lid is verder benadrukt dat het gesprek met de cliënt wordt
gevoerd door deskundigen (namens het college). Het gesprek vindt zo mogelijk bij
decliënt thuis plaats. Indien woningaanpassingen nodig zijn, kan het
essentieel zijn om de thuissituatie goed te kunnen beoordelen en doeltreffende
oplossingen te vinden.In onderdeel b is als onderwerp van gesprek ‘het gewenste resultaat van het
verzoek om ondersteuning’ opgenomen. Dit is belangrijk omdat in de woorden van
de nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr.
34, blz. 183) “de ultieme toetssteen of de maatschappelijke ondersteuning
effectief is geweest, ligt in de beantwoording van de vraag of de cliënt zelf
vindt dat de verleende maatschappelijke ondersteuning heeft bijgedragen aan een
verbetering van zijn zelfredzaamheid of participatie. In het wetsvoorstel Wmo
2015 staat het bereiken van dit resultaat centraal”.In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de wet
verankerd dat het college een door of namens de cliënt ingediend persoonlijk
plan betrekt bij het onderzoek. Het gesprek is hoofdregel en hoeft uiteraard niet plaats te vinden als dit niet
nodig is (zie het vierde lid). Het kan bijvoorbeeld om een cliënt gaan die al
bekend is bij de gemeente en een eenvoudige ‘vervolgvraag’ heeft. Artikel 6. VerslagDeze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en
een zorgvuldige procedure en is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de
wet opgenomen. Het eerste lid borgt dat altijd verslag wordt opgemaakt. De invulling van deze
verslagplicht is vormvrij. Hierbij kan worden voortgeborduurd op de praktijk van
de Wmo. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3,
p. 32-33) staat dat de gemeente aan de cliënt een weergave van de uitkomsten van
het onderzoek verstrekt om hem in staat te stellen een aanvraag te doen voor een
maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel schriftelijk. Een goede weergave maakt
het voor de gemeente inzichtelijk om een juiste beslissing te nemen op een
aanvraag en draagt bij aan een inzichtelijke communicatie met de cliënt.
Uiteraard zal de weergave van de uitkomsten van het onderzoek variëren met de
uitkomsten van het onderzoek. Zo zal de weergave van het onderzoek bijvoorbeeld
heel beperkt kunnen zijn als de cliënt van mening is goed geholpen te zijn en de
uitkomst is dat geen aanvraag van een maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Bij
meer complexe onderzoeken zal uiteraard een uitgebreidere weergave noodzakelijk
zijn. Desgewenst kan de gemeente de schriftelijke weergave van de uitkomsten van
het onderzoek ook gebruiken als een met de cliënt overeengekomen plan
(arrangement) voor het bevorderen van zijn zelfredzaamheid en participatie
waarin de gemaakte afspraken en de verplichtingen die daaruit voortvloeien, zijn
vastgelegd. Het is in dat geval passend dat het college en de cliënt dit plan
ondertekenen. Indien een persoonlijk plan is overhandigd, wordt dit plan ook
opgenomen of toegevoegd aan het verslag.Artikel 7. AanvraagOok deze bepaling is een uitwerking van artikel 2.1.3, eerste lid, en tweede
lid, onder a, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in
ieder geval bepaalt op welke wijze wordt vastgesteld of een cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of
opvang in aanmerking komt. De wet bepaalt dat het college binnen twee weken na
de ontvangst van de aanvraag de beschikking moet geven (artikel 2.3.5, tweede
lid). In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening
wijkt daarvan niet af. Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag
tot het geven van een beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan
dat bevoegd is op de aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij
wettelijk voorschrift anders is bepaald. In het eerste lid is aangegeven dat naast de cliënt alleen een daartoe door hem
gemachtigd persoon of een vertegenwoordiger (zie voor een definitie van
vertegenwoordiger de toelichting onder artikel 1) een aanvraag kan indienen. Dit
is minder ruim dan de kring van personen rond de cliënt die een melding kan
doen. Zie hiervoor artikel 2 en de toelichting daarbij. Aangezien het hier gaat
om de formele aanvraag om een beschikking in de zin van de Awb, is hier de
formele eis van machtiging of vertegenwoordiging gesteld. Ter voorkoming van onnodige administratieve lasten is in het tweede lid de
mogelijkheid opgenomen om een door de cliënt ondertekend verslag als aanvraag
aan te merken.Artikel 8.Criteria voor een maatwerkvoorzieningIn artikel 2.1.3, tweede lid, onder a, van de wet is bepaald dat de raad bij
verordening moet aangeven op basis van welke criteria het college kan
vaststellen of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. In de memorie van
toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 134)
wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening op
maatwerk aankomt. Gemeentelijke vrijheid is nodig omdat de behoeften van
inwoners per gemeente kunnen verschillen en de sociale en fysieke infrastructuur
per gemeente anders is. Ook het aanbod van algemene voorzieningen is niet in iedere gemeente gelijk. Het
is daarom niet mogelijk of wenselijk dat in de verordening limitatief wordt
geregeld welke maatwerkvoorzieningen zullen worden verstrekt. De gemeente moet
wel aan de hand van geschikte en toepasbare criteria meer in detail en concreet
nader afbakenen in welke gevallen iemand een maatwerkvoorziening kan krijgen. In
dit artikel is deze verplichting uitgewerkt. Artikel 9. AdviseringHet college kan extern advies inwinnen indien het dat nodig acht voor de
uitvoering van een zorgvuldig onderzoek. Indien de cliënt dit aangeeft zal de
gemeente advies inwinnen bij een de (door de cliënt) beoogd begeleider. In artikel 2.3.8, derde lid, van de wet is een medewerkingsplicht opgenomen. De
cliёnt is verplicht aan het college desgevraagd de medewerking te verlenen die
redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van deze wet.Artikel 10. Inhoud beschikkingUitgangspunt van de wet is dat de cliёnt een maatwerkvoorziening in ‘natura’
krijgt. Indien gewenst door de cliёnt bestaat echter de mogelijkheid van het
toekennen van een budget, waarbij de voorwaarden zoals gesteld in deze
verordening of nadere regelgeving in acht worden genomen.Tweede lid, onder a, en derde lid, onder a: het beoogde resultaat is
bijvoorbeeld ‘mobiliteit’ en niet ‘een scootmobiel’. Zie ook de toelichting op
artikel 5, eerste lid, onder b.Tweede, onder b, en derde lid, onder d: onder ‘duur’ valt ook de termijn waarop
een voorziening technisch is afgeschreven.Het vierde lid dient uitsluitend ter informatie aan de cliënt. Het college neemt
niet de hoogte van de bijdrage in de kosten in de beschikking op. Dat loopt
immers via het CAK, evenals de mogelijkheid van bezwaar en beroep daartegen. Zie
artikel 12 en artikel 2.14, zesde lid, van de wet, waarin is bepaald
datde bijdrage voor een maatwerkvoorziening, met uitzondering van die
voor opvang, wordt vastgesteld en voor de gemeente geïnd door het CAK.Artikel 11. Regels voor pgb Het college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een pgb verstrekken. Als
aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een
verplichting van het college worden gesproken. Van belang is dat een pgb alleen
wordt verstrekt indien de cliёnt dit gemotiveerd vraagt (zie artikel 2.3.6,
tweede lid, onder b). Met behoud van de motivatie-eis wordt geborgd dat
duidelijk is dat het de beslissing van de aanvrager zelf is om een pgb aan te
vragen (zie de toelichting op amendement Voortman c.s., Kamerstukken II 2013/14,
33 841, nr. 103).Het tweede lid geeft aan dat het in beginsel niet mogelijk is om achteraf kosten
te declareren. Het derde tot en met vijfde lid berusten op artikel 2.1.3, tweede lid, onder b,
van de wet. Hierin staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op
welke wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de hoogte
toereikend moet zijn. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33
841, nr. 3, blz. 39) is vermeld dat de gemeente bijvoorbeeld kan bepalen dat het
pgb niet hoger mag zijn dan een percentage van de kosten die voor de gemeente
verbonden zijn aan het verlenen van adequate ondersteuning in natura. Gemeenten
hebben daarmee ook de mogelijkheid om differentiatie aan te brengen in de hoogte
van het pgb. Gemeenten kunnen verschillende tarieven hanteren voor verschillende
vormen van ondersteuning en voor verschillende typen hulpverleners. Gemeenten
kunnen bij het vaststellen van tarieven in de verordening bijvoorbeeld
onderscheid maken tussen ondersteuning die wordt geleverd door het sociale
netwerk, door hulpverleners die werken volgens de kwaliteitsstandaarden en
hulpverleners die dat niet doen (zoals werkstudenten, zzp’ers zonder diploma’s
e.d.). Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb
hoger zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid,
onder a, van de wet). De situatie waarin het door de cliënt beoogde aanbod
duurder is dan het aanbod van het college betekent dus niet bij voorbaat dat het
pgb om die reden geheel geweigerd kan worden. Cliënten kunnen zelf bijbetalen
wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan het door
het college voorgestelde aanbod. Het college kan het pgb slechts weigeren voor
dat gedeelte dat duurder is dan het door het college voorgestelde aanbod. Dit
kan zich bijvoorbeeld voordoen doordat de gemeente vanwege inkoopvoordelen
maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zal kunnen leveren dan wanneer iemand
zelf ondersteuning inkoopt met een pgb. Daarbij kan gedacht worden aan vervoers-
of opvangvoorzieningen. De Wet kent geen financiële tegemoetkomingen. De
financiële tegemoetkomingen die we kenden onder de bestaande verordening vallen
per 1 januari 2015 onder het pgb. Denk hierbij aan de financiële
tegemoetkomingen voor vervoer en de verhuiskostenvergoedingen.Een pgb is gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er minder
overheadkosten hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een pgb is
in de verordening begrensd op de kostprijs van de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate door het college ingekochte maatwerkvoorziening in natura. Ten aanzien van het vijfde lid is van belang dat in de nota naar aanleiding van
het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34) de regering heeft
aangegeven dat onder dit sociale netwerk ook mantelzorgers kunnen vallen. Wel is
de regering van mening dat de beloning van het sociale netwerk in elk geval
beperkt moet blijven tot die gevallen waarin het de gebruikelijke hulp
overstijgt en dit aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning leidt en
aantoonbaar doelmatiger is. Overeenkomstig de huidige Wmo-praktijk met
betrekking tot informele hulp wordt hierbij in ieder geval gedacht aan diensten
(zorg van mantelzorgers bijvoorbeeld). Informele hulp bij hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen is minder goed denkbaar. Ingeval ook
hiervoor een pgb wordt aangevraagd is voor gemeenten van belang dat slechts een
pgb wordt verstrekt indien naar het oordeel van het college is gewaarborgd dat
de in te kopen diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen
veilig, doeltreffend en cliëntgericht worden verstrekt (artikel 2.3.6, tweede
lid, onder c, van de wet). Bij het beoordelen van de kwaliteit als bedoeld in
artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet weegt het college mee of de
diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen in redelijkheid
geschikt zijn voor het doel waarvoor het persoonsgebonden budget wordt verstrekt
(artikel 2.3.6, derde lid, van de wet).Artikel 12. Regels voor bijdrage voor maatwerkvoorzieningen en algemene
voorzieningen Deze bepaling geeft uitvoering aan de artikelen 2.1.4, eerste tot en met derde
en zevende lid, en 2.1.5, eerste lid van de wet.De wet maakt een onderscheid tussen de bijdragen in de kosten van
algemene voorzieningen en maatwerkvoorzieningen. Of er sprake is van bijdragen
in de kosten van algemene voorzieningen (en de hoogte ervan) mag de gemeente
zelf bepalen en dit mag kostendekkend zijn. In de nota naar aanleiding van het
verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz. 95) staat hierover dat de
regering gemeenten beleidsruimte geeft door hen de mogelijkheid te bieden om in
de verordening te bepalen welke eigen bijdrage een cliënt verschuldigd is voor
een algemene voorziening. Bij het bieden van deze beleidsruimte gaat de regering
ervan uit dat gemeenten hier verstandig mee omgaan en voorzieningen, zoals
laagdrempelige informatievoorziening uit zal sluiten van eigen bijdragen.
Gemeenten hebben er zelf belang bij om een algemene voorziening (financieel)
laagdrempelig te maken, zodat de druk op vaak duurdere maatwerkvoorzieningen
wordt beperkt.De bijdragen in de kosten van maatwerkvoorzieningen zijn gelimiteerd tot
een bedrag gelijk aan de kostprijs van de voorziening (artikel 2.1.4, derde lid,
eerste zin, van de wet) en in het Besluit maatschappelijke ondersteuning worden
regels vastgesteld met betrekking tot deze bijdragen (artikel 2.1.4, vierde lid,
van de wet). De bijdrageregels in de verordening moeten passen binnen de kaders
die het Besluit maatschappelijke ondersteuning stelt.Artikel 13. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuningDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3,
tweede lid, onder c, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van
voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten
daaronder begrepen.De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij
de gemeente en de aanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te
bepalen welke kwaliteitseisen worden gesteld aan aanbieders van voorzieningen.
Die eisen zullen ook betrekking kunnen hebben op de deskundigheid van het in te
schakelen personeel. De regering benadrukt in de memorie van toelichting op
artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841,
nr. 3) dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen 3.1 e.v. van de
wet en die zich rechtstreeks tot aanbieders richten, daarbij uitgangspunt zijn.
De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt verleend, biedt veel ruimte
voor de gemeenten om in overleg met organisaties van cliënten en aanbieders te
werken aan kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning. In het eerste lid zijn de basiskwaliteitseisen uitgewerkt. Daarnaast is het
college bevoegd nadere kwaliteitseisen te stellen. Het in het tweede lid
genoemde jaarlijkse cliëntervaringsonderzoek is verplicht op grond van artikel
2.5.1, eerste lid, van de wet.Artikel 14. Meldingsregeling calamiteiten en geweldIn artikel 3.4, eerste lid, van de wet is bepaald dat de aanbieder bij de
toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de wet onverwijld melding
doet van iedere calamiteit die bij de verstrekking van een voorziening heeft
plaatsgevonden en van geweld bij de verstrekking van een voorziening. In artikel
6.1 van de wet is bepaald dat het college personen aanwijst die zijn belast met
het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de
wet.In aanvulling op het bovenstaande regelt artikel 14 dat er door het college een
regeling wordt opgesteld over het doen van meldingen en dat de toezichthoudend
ambtenaar deze meldingen onderzoekt en het college adviseert over het voorkomen
van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld. Overeenkomstig het vierde
lid kan het college bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen gelden voor
het melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een
voorziening.Artikel 15. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvorderingDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3,
vierde lid, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval
regels worden gesteld voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de
wet.Het eerste, tweede en vierde lid bevatten een herhaling van hetgeen al in de
tekst van de wet is opgenomen (artikel 2.3.8, 2.3.10 en 2.4.1). Met opname van
deze wettekst in de verordening wordt beoogd een compleet beeld te geven van de
regels voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de
wet.Het derde lid is een ‘kan’-bepaling. Een maatwerkvoorziening wordt verstrekt met
de bedoeling dat men daarmee daadwerkelijk een voorziening treft. Als binnen zes
maanden na de beslissing tot het verstrekken van de maatwerkvoorziening nog geen
voorziening is getroffen, heeft het college de bevoegdheid om de beslissing
geheel of gedeeltelijk in te trekken, maar niet eerder dan nadat de cliënt
hierover is gehoord. Daarbij wordt nagegaan wat de reden is zoals bijv. de
mogelijkheid dat de cliënt geen behoefte meer heeft aan de voorziening, de
voorziening niet binnen de termijn leverbaar is of de voorziening inmiddels toch
niet meer toereikend lijkt. Ook het toekennen van een pgb valt onder deze bepaling en geldt in dit verband
als een verbijzondering van deze bepaling. In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de wet zijn regels voor het verhaal van
kosten opgenomen en is de bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in
geldswaarde) terugvorderen van een ten onrechte verstrekte maatwerkvoorziening.
Hierbij is tevens bepaald dat het college het terug te vorderen bedrag bij
dwangbevel kan invorderen. Uit de memorie van toelichting op artikel 2.4.1
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 157) wordt duidelijk dat daarnaast
de mogelijkheid blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug te vorderen;
‘omdat het niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening
terug te vorderen, kan het college de waarde van de genoten maatwerkvoorziening
uitdrukken in een bedrag dat voor terugvordering in aanmerking komt.’
In het vijfde en zesde lid zijn dan ook bepalingen opgenomen die het college de
bevoegdheid geven tot terugvordering van in eigendom en in bruikleen verstrekte
voorzieningen.Artikel 16. Jaarlijkse waardering mantelzorgersDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6
van de wet. Hierin is opgenomen dat bij verordening wordt bepaald op welke wijze
het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de
mantelzorgers van cliënten in de gemeente. Het mantelzorgcompliment refereert aan het bedrag en de vorm waarin de
waardering voor mantelzorgers tot nu toe werd uitgevoerd. Ook was er sprake van
“jaarlijkse waardering” in de vorm van een collectieve bijeenkomt.Dit artikel refereert aan een extra blijk van waardering, naast deze bestaande
initiatieven en middelen. Artikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de
gemeente. Artikel 1.1.1 van de wet definieert een cliënt als een persoon die
gebruik maakt van een algemene voorziening, maatwerkvoorziening, of door of
namens wie een melding is gedaan. Het gaat dus ook om mantelzorgers van cliënten
die een hulpvraag hebben aangemeld, ook al is daar geen voorziening op basis van
deze wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de cliënt bepalend, zodat het
dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten wonen.Artikel 17. Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of
chronische problemen Deze bepaling betreft een uitwerking van artikel 2.1.7 van de wet. Daarin is
opgenomen dat bij verordening kan worden bepaald dat door het college aan
personen met een beperking of chronische psychische of psychosociale problemen
die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming
wordt verstrekt ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de
participatie.De tegemoetkoming kan op aanvraag kan verstrekt. De beslissing op een dergelijke
aanvraag is een beschikking.Voor mensen met een minimum inkomen zal onze gemeente een collectieve
aanvullende verzekering gaan afsluiten. Hierdoor hoeven deze mensen geen eigen
bijdrage meer te betalen. Voor chronisch zieken en gehandicapten die meer dan
een minimum inkomen hebben wordt mogelijk ook een aanvullende regeling
ontwikkeld in het kader van het sociaal vangnet.Artikel 18. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derdenHet college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de vaststelling
van de rechten en plichten van de cliënt, door aanbieders laten verrichten
(artikel 2.6.4, eerste lid, van de wet). Met het oog op gevallen waarin dit ten
aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij verordening regels worden
gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering van een voorziening en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit
daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van de wet). Daarbij dient in ieder rekening
gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de
arbeidsvoorwaarden. In de raamovereenkomst die tbv inkoop van maatwerk is
opgesteld staan in dit verband in de bijlage oa basiskwaliteitseisen
weergegeven. Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het
college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te
houden. Hiermee wordt bereikt dat een beter beeld ontstaat van reële kostprijs
voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren.
Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is
tenminste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden
die daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden
aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Artikel 19. KlachtregelingDe gemeente is op grond van de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke
behandeling van mondelinge en schriftelijke klachten over gedragingen van
personen en bestuursorganen die onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn.
De cliënt kan zich tijdens klachtbehandeling altijd door een (door hemzelf te
financieren) derde partij laten bijstaan.In het tweede lid is een bepaling over klachten ten aanzien van aanbieders
opgenomen. Een dergelijke bepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3,
tweede lid, onder e, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor
de afhandeling van klachten van cliënten is vereist. De aanbieder is ten aanzien
van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een klachtregeling op
te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder a, van de wet).In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz.
57-58) staat dat cliënten in beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen
niet aanstaat in de manier waarop zij zich bejegend voelen. De cliënt kan
ontevreden zijn over het gedrag van een gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de
wijze waarop een gesprek is gevoerd of over diens (vermeende) gebrek aan
deskundigheid. Is de cliënt niet tevreden over een gedraging van de aanbieder,
dan kan het ook gaan om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde
maatschappelijke ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de
medewerker of een bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of
(on)bereikbaarheid van de aanbieder). Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk
deze klacht eerst bij de betreffende aanbieder deponeren. Zij moeten erop kunnen
vertrouwen dat de aanbieder de klacht snel in behandeling neemt en de klacht ook
snel afhandelt. Daar waar de afhandeling niet naar wens is, staat de weg naar de
gemeente voor het indienen van de klacht open.In het vierde lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te
zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt
uitgevoerdArtikel 20. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuningDit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van de wet,
waarin is bepaald dat in ieder geval moet worden bepaald ten aanzien van welke
voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van cliënten over voorgenomen
besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn, vereist is. In dit artikel gaat het dus om medezeggenschap van cliënten tegenover de
aanbieder. Voorheen moest de aanbieder voldoen aan de in de Wet klachtrecht
cliënten en de Wet medezeggenschap cliënten zorginstellingen (Wmcz) gestelde
regels. Onder de Wmcz werd inspraak tegenover de aanbieder reeds verwezenlijkt
via de cliëntenraad. Onder de Wmo 2015 is het stellen van regels geheel aan
gemeenten overgelaten. In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een regeling
voor medezeggenschap dienen vast te stellen. De aanbieder is ten aanzien van de
in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een medezeggenschapsregeling
op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder b, van de wet).In het derdelid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te
zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt
uitgevoerd.In de Inspraakverordening 2006 en de Verordening Cliëntenparticipatie zijn
regels opgenomen ten aanzien van het betrekken van ingezetenen bij het
beleid.Artikel 21. Betrekken van ingezetenen bij het beleidDeze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de wet. In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat er
eenzelfde inspraakprocedure geldt voor het Wmo-beleid als op andere terreinen.
De inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van
de wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op
ondersteuning. Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling
van de medezeggenschap vorm te geven.Artikel 22. EvaluatieDeze evaluatie is niet hetzelfde als de evaluatie die op centraal niveau (zie
van de ) zal plaatsvinden, maar kan wel de daarin verzamelde gegevens
benutten.Artikel 23: Intrekking oude verordening en overgangsrechtIn het tweede en derde lid is overgangsrecht opgenomen voor lopende
voorzieningen op basis van de oude verordening 2012.In het derde lid is geregeld dat Wmo cliënten die een voorziening hebben die is
verstrekt onder de Verordening maatschappelijke ondersteuning 2012, met een
einddatum na 31 december 2015, recht houden op deze behouden tot 1 januari 2016.
Voor AWBZ cliënten die overgaan naar de Wmo en voor de doelgroep beschermd bevat
de wet overgangsrecht.In het vierde lid is bepaald dat aanvragen die voor de inwerkingtreding van deze
nieuwe verordening zijn ingediend maar waarop bij de inwerkingtreding nog niet
is beslist, worden afgedaan op grond van de oude verordening (2012). Dit is in
afwijking van de modelverordening waarin staat dat deze aanvragen worden
afgedaan op grond van de nieuwe verordening 2015. Hiermee zou een aanvrager in
een nadelige positie kunnen worden gebracht in het geval er bijvoorbeeld nader
onderzoek nodig is waardoor besluitvorming wordt uitgesteld. In lid 5 wordt uitvoering gegeven aan een in 2013 genomen besluit dat cliënten
die in 2014 hulp bij het huishouden toegekend krijgen, een indicatie krijgen
voor maximaal 1 jaar. Hiermee werd voorkomen dat er nog langlopende indicaties
werden gesteld. Artikel 24. Hardheidsclausule.Ook al worden er binnen de Wmo zorgvuldige afwegingen gemaakt, het college zal
er niet aan ontkomen om, uiteindelijk toch te beoordelen of deze afweging niet
leidt tot onbillijkheden van overwegende aard.Deze afweging zal minder vaak voorkomen dan in normale omstandigheden te
verwachten is, Immers, bij de afwegingen gaat het al om een zeer persoonlijke
beoordeling. Als desondanks die zeer persoonlijke afweging toch nog sprake is
van een niet billijke situatie is de hardheidsclausule een vangnet. Daarbij kan
de belanghebbende ook een beroep doen op deze clausule.Wordt de hardheidsclausule vaker voor één onderwerp gebruikt dan kan men zich
afvragen of het beleid terzake niet aangepast zou moeten worden.