CVDR340569_3Verordening Sociaal Domein gemeente Nieuwkoop 2015nlregelingNieuwkoop2017-01-01Nieuwkoopgmb-2017-8900Verordening Sociaal Domein gemeente Nieuwkoop 2015Jeugdwet, artikelen 2.9, 2.10, 2.12 en 8.1.1Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 artikelen 2.1.3, 2.1.4, 2.1.6, 2.1.7, 2.3.6, en 2.6.6Participatiewet artikelen 6, 8, 8a, 8b, 10b en 47IOAW en IOAZ artikel 35gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2016-12-15De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2017-01-012017-01-01wijziging2015-135verordening sociaal domeinGeen15-12-2016 2e verordening tot wijzigingVerordening Sociaal Domein gemeente Nieuwkoop 2015Verordening Sociaal Domein gemeente Nieuwkoop 2015Zoals vastgesteld door de gemeenteraad in zijn vergadering van 16
oktober 2014, nummer 2014-1001.Deze verordening is van toepassing op de uitvoering van de Jeugdwet,
de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo), de
Participatiewet, de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW), de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
zelfstandigen (IOAZ)2.In deze verordening wordt onder de niet-gedefinieerde begrippen
verstaan, wat daarmee in de Jeugdwet, de Wmo 2015 of de
Participatiewet, IOAW of IOAZ wordt bedoeld.3.In deze verordening wordt verder verstaan onder:
Algemene voorziening: een voorziening als
bedoeld in artikel 1.1.1 van de Wmo, een vrij toegankelijke
voorziening als bedoeld in de Jeugdwet en een voorliggende
voorziening als bedoeld in artikel 15 van de
Participatiewet.
Algemeen gebruikelijke voorziening: een
voorziening die niet speciaal bedoeld is voor mensen met een
beperking, dus ook door anderen gebruikt wordt, algemeen
verkrijgbaar is en niet – aanzienlijk – duurder is dan
vergelijkbare producten.
Belanghebbende: een
persoon als bedoeld in artikel 7 lid 1 sub a van de
Participatiewet.
College: college van
burgemeester en wethouders van de gemeente Nieuwkoop.
Integraal plan: het
hulpverleningsplan, als bedoeld in de Jeugdwet (art. 1.1),
al dan niet gecombineerd met het persoonlijk plan, als
bedoeld in de Wmo en/of een plan, gerelateerd aan de
Participatiewet, voor één of meer personen of volgens de Wet
gemeentelijke schuldhulpverlening.
Inwoner: iemand die
woont in de gemeente Nieuwkoop. Voor een beroep op jeugdhulp
moet onder inwoner verstaan worden ‘‘iemand die op grond van
de Jeugdwet valt onder de gemeenten die deelnemen aan de
gezamenlijk inkoop van Jeugdhulp binnen Holland
Rijnland’.
Maatwerkvoorziening:
een voorziening als bedoeld in artikel 1.1.1 van de Wmo, een
individuele voorziening als bedoeld in de Jeugdwet en een
voorziening als bedoeld in artikel 7 en artikel 35 van de
Participatiewet.
Norm:1° toepasselijke
bijstandsnorm als bedoeld in artikel 5, onderdeel c, van de
Participatiewet, of2° grondslag van de uitkering als bedoeld in artikel 5 van
de IOAW/IOAZ voor zover sprake is van een uitkering op grond
van die wetten.
Persoonsgebonden budget
(pgb): een bedrag waarmee inwoners zelf hun
(jeugd)hulp of ondersteuning kunnen inkopen.
Centrum voor Jeugd en gezin (CJG): een
laagdrempelige organisatie in de gemeente waar ouders, jeugd
tot 23 jaar en professionals die met opvoeden en opgroeien
te maken hebben, met al hun vragen terecht kunnen
WMO loket: Toegang tot de Wet
maatschappelijke ondersteuning. Loket binnen de gemeente
waar men terecht kan voor ondersteuning, informatie en
advies op het terrein van wonen, welzijn en zorg vanuit de
Wet maatschappelijke ondersteuning. De medewerkers werken
onder mandaat van het college.
Serviceplein: Toegang tot de
participatiewet. Bij het serviceplein kan men terecht voor
vragen op het gebied van werk en inkomen en het aanvragen
van een uitkering in het kader van de Participatiewet. De
medewerkers werken onder mandaat van het college.
Uitkering : algemene bijstand op grond
van de Participatiewet of een uitkering op grond van de IOAW
of IOAZ.
Werk en inkomen: de
Participatiewet, de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW),
de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ) en de Wet
gemeentelijke Schuldhulpverlening.
Sociaal netwerk: Het netwerk om een
inwoner heen waar een inwoner een hulpvraag neer kan leggen,
bestaande uit bijvoorbeeld familie, vrienden, buren.
1.Iedere inwoner kan zich rechtstreeks met een hulpvraag, voor
zichzelf of voor een ander, richten tot het Wmo loket, het CJG of
het serviceplein.2.In aanvulling op artikel 22 van deze verordening kunnen ook
professionals zoals de huisarts, jeugdarts, medisch specialist,
docent/schoolbegeleiders of maatschappelijk ondersteuner een
hulpvraag van een inwoner aan het Wmo loket of het CJG
voorleggen.3.Het Wmo loket of het CJG verzamelen in overleg met de inwoner(s), en
eventueel samen met diens mantelzorger(s) en/of diens
vertegenwoordiger, de noodzakelijke gegevens over de inwoner(s) en
zijn/hun situatie.4.Het Wmo loket, het CJG en het serviceplein informeren de inwoner(s)
over de gang van zaken bij het gesprek, de rechten en plichten en de
vervolgprocedure en vraagt zijn of haar toestemming om diens
persoonsgegevens te verwerken. 5.Het Wmo loket of het CJG informeert de inwoner, en/of diens
mantelzorger(s) of diens vertegenwoordiger, voorafgaand aan het
gesprek over de mogelijkheid om gebruik te maken van gratis
cliëntondersteuning.6.Een hulpvraag kan enkelvoudig, meervoudig en/of complex zijn. Bij
een meervoudige en/of complexe aanvraag vindt afstemming plaats
tussen het Wmo loket, het CJG of het serviceplein. Samen met de
inwoner wordt bekeken wat de beste manier is om de hulpvraag te
behandelen.1.In het gesprek over de hulpvraag met de inwoner en mogelijk andere
betrokkenen kan onder meer aan de orde komen:
het vermogen van de inwoner om zelf een oplossing voor de
hulpvraag te vinden.
de mogelijkheid om met ondersteuning van de naaste omgeving
een oplossing voor de hulpvraag te vinden
de mogelijkheden om gebruik te maken van een voorziening op
het gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke
ondersteuning of werk en inkomen, die niet onder de Jeugdwet
of Participatiewet IOAW, IOAZ , Wet gemeentelijke
schuldhulpverlening of Wmo valt;
de mogelijkheden om gebruik te maken van een algemene
voorziening;
de mogelijkheden om een maatwerkvoorziening in te
zetten;
2.Afhankelijk van de hulpvraag wordt samen met de inwoner een verslag
en/of een integraal plan opgesteld vanuit het principe 1 gezin, 1
plan. 3.In dit verslag en/of integraal plan wordt een overzicht opgenomen
van de te nemen vervolgstappen.4.Indien er een integraal plan wordt opgesteld dan wordt onder andere
aangegeven van welke voorzieningen gebruik wordt gemaakt en/of voor
welke maatwerkvoorzieningen de inwoner een aanvraag bij het college
indient. 5.Als er een verslag of een integraal plan wordt gemaakt dat
betrekking heeft op de Jeugdwet en/of de Wmo, dan wordt dit
toegestuurd aan de betreffende inwoner, tenzij deze heeft aangegeven
hierop geen prijs te stellen.1. Inwoners kunnen bij het Wmo loket, het CJG of het serviceplein een
aanvraag voor een maatwerkvoorziening indienen. 2.Het verslag en/of het integraal plan genoemd in artikel 3 gelden als
aanvraag, indien dit verslag en/of integraal plan is
aangegeven.1.Het college besluit een maatwerkvoorziening te verstrekken voor
zover in het verslag of integraal plan wordt aangegeven dat de
inwoner:
op eigen kracht of met andere personen uit zijn sociaal
netwerk in zijn naaste omgeving geen oplossing voor zijn
hulpvraag kan vinden, en
geen oplossing kan vinden voor zijn hulpvraag door, al dan
niet gedeeltelijk, gebruik te maken van een algemene
voorziening;
met deze voorziening zelfredzaam wordt of kan
participeren;
geen gebruik kan maken van een voorziening die algemeen
gebruikelijk is;
2.Als het college van oordeel is dat de hulpvraag redelijkerwijs te
voorzien en te voorkomen was, kan het college besluiten
belanghebbende niet in aanmerking te laten komen voor een
maatwerkvoorziening met betrekking tot zelfstandigheid en
participatie.3.Het college houdt bij het bepalen welke voorziening en/of
ondersteuning het meest doelmatig, adequaat en toereikend is,
rekening met de omstandigheden, behoeften en (functionele)
mogelijkheden van een inwoner.4.Voor bepaalde voorzieningen kunnen nog aparte voorwaarden van kracht
zijn. Deze staan genoemd in deze verordening, nadere regels of in de
betreffende wetten.1.Het college is bevoegd om, voor zover dit van belang kan zijn voor
de beoordeling van de aanvraag, degene door of namens wie een
aanvraag is ingediend of bij gebruikelijke hulp diens relevante
huisgenoten:
op te roepen in persoon te verschijnen op een door het
college te bepalen plaats en tijdstip en hem te
bevragen;
op een door het college te bepalen plaats en tijdstip door
één of meer daartoe aangewezen deskundigen te doen bevragen
en/of onderzoeken.
2.Het college kan een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om
advies vragen indien:
het een melding of aanvraag betreft van een inwoner die niet
eerder een voorziening heeft gehad of met wie niet eerder
een gesprek als bedoeld in artikel 3 gevoerd is;
het een melding of aanvraag betreft van een inwoner die wel
eerder een voorziening heeft gehad of met wie wel eerder een
gesprek als bedoeld in artikel 3 gevoerd is, maar van wie de
omstandigheden zodanig zijn veranderd dat die gewijzigde
omstandigheden de noodzaak van een voorziening of de soort
van voorziening kunnen beïnvloeden;
het college dat overigens gewenst vindt.
1.In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening wordt
in ieder geval aangegeven of de voorziening in natura of als pgb
wordt verstrekt.2.Voor een maatwerkvoorziening op het gebied van de Wmo wordt altijd
een beschikking afgegeven.3.Een beschikking voor een maatwerkvoorziening op het gebied van de
jeugdwet wordt in ieder geval afgegeven:
bij de verstrekking van een pgb;
bij de weigering van een aanvraag;
bij een verzoek van de jeugdige of zijn ouders om een
beschikking te ontvangen;
als een ouderbijdrage verschuldigd is.
4.Bij het verstrekken van een voorziening in natura wordt in de
beschikking in ieder geval vastgelegd:
welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde
resultaat daarvan is;
wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
de gecontracteerde aanbieder die de voorziening
verstrekt
5.Bij het verstrekken van een voorziening in de vorm van een pgb wordt
in de beschikking in ieder geval vastgelegd:
voor welk resultaat het pgb moet worden aangewend;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het
pgb;
wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is
bedoeld;
de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.
6.Als sprake is van een te betalen (ouder)bijdrage wordt de inwoner
daarover in de beschikking geïnformeerd. Hierbij wordt voor jeugd
paragraaf 8.2 van de Jeugdwet in acht genomen. 1.Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 8.1.1
van de Jeugdwet en/of artikel 2.3.6 van de Wmo.2.De hoogte van het pgb bedraagt maximaal de kosten van een
vergelijkbare voorziening in natura. 3.Het college bepaalt bij nadere regels op welke wijze de hoogte van
een pgb wordt vastgesteld en onder welke voorwaarden de inwoner aan
wie een pgb wordt verstrekt, de jeugdhulp of ondersteuning kan
betrekken van een persoon die behoort tot het sociale netwerk.4.Het college verstrekt geen pgb voor het collectief vraagafhankelijk
vervoer (CVV). 1.Een inwoner doet aan het college op verzoek of direct uit eigen
beweging mededeling van alle feiten en omstandigheden, waarvan hem
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn
tot heroverweging van een beslissing over het gebruik maken van een
bepaalde voorziening, zoals beschreven in hoofdstuk 3 van deze
verordening.2.In aanvulling op artikel 8.1.4 van de Jeugdwet en op basis van
artikel 2.3.10 van de Wmo kan het college een beslissing over een
maatwerkvoorziening (jeugd) of een pgb herzien dan wel intrekken als
het college vaststelt dat:
de inwoner(s) onjuiste of onvolledige gegevens heeft/hebben
verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige
gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;
de inwoner(s) niet langer op de maatwerkvoorziening of op
het pgb is/zijn aangewezen;
de maatwerkvoorziening of het pgb niet meer toereikend
is;
de inwoner(s) niet voldoet/voldoen aan de voorwaarden van de
maatwerkvoorziening, individuele jeugdhulpvoorziening of het
pgb, of
de inwoner(s) de maatwerkvoorziening of het pgb niet of voor
een ander doel gebruikt/gebruiken dan waarvoor het is
bestemd.
3.Als het college een beslissing op grond van het tweede lid onder a
heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige
gegevens opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het college van
degene(n) die opzettelijk onjuiste of onvolledige gegevens
heeft/hebben verschaft geheel of gedeeltelijk de geldswaarde
vorderen van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening (jeugd) of
het ten onrechte genoten pgb.4.Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als
blijkt dat het pgb binnen een jaar na
uitbetaling of binnen de termijn waarvoor het is
toegekend niet is aangewend voor de bekostiging van de voorziening
waarvoor de verlening heeft plaatsgevonden.5.Ingeval het recht op een in eigendom of bruikleen verstrekte
voorziening is ingetrokken, kan deze voorziening worden
teruggevorderd.6.Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de
geleverde zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van
pgb’s.1.Onderdeel van algemene voorzieningen zijn de vrij toegankelijke
jeugdhulpvoorzieningen. Hieronder vallen:
basisvoorzieningen voor inwoners hieronder vallen in
ieder geval de jeugdgezondheidszorg en de preventieve
activiteiten van het CJG;
het jeugd- en gezinsteam.
2.Het college heeft de bevoegdheid de in lid 1 genoemde vrij
toegankelijke jeugdhulpvoorzieningen nader te benoemen. 1.Onder de maatwerkvoorzieningen jeugd vallen de specialistische
jeugdhulpvoorzieningen, zoals omschreven in de beleidsnotitie
“Hart voor de jeugd”. Hieronder vallen in ieder geval:
Generalistische Basis GGZ Jeugd;
Specialistische GGZ Jeugd;
Gespecialiseerde jeugdhulp jeugdigen met een
beperking;
24 uurs zorg Jeugd- en Opvoedhulp;
Gesloten jeugdhulp
2.Het college stelt nadere regels vast voor de
maatwerkvoorzieningen jeugd en kan een deel daarvan als vrij
toegankelijk benoemen.1.Een inwoner die beperkingen in de zelfredzaamheid of
participatie ondervindt, kan in aanmerking komen voor een
maatwerkvoorziening indien de maatwerkvoorziening een passende
bijdrage levert aan de zelfredzaamheid of participatie van de
inwoner zodat de inwoner zo lang mogelijk in de eigen
leefomgeving kan blijven. Een inwoner komt in aanmerking voor
een maatwerkvoorziening, indien:
de maatwerkvoorziening de inwoner ondersteunt bij het
zich handhaven in de samenleving;
de maatwerkvoorziening een passende bijdrage levert aan
de behoefte van de inwoner aan beschermd wonen of
opvang;
de maatwerkvoorziening een situatie realiseert waarin de
inwoner (indien mogelijk) in staat wordt gesteld zich zo
snel mogelijk weer op eigen kracht te handhaven in de
samenleving.
2.Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is ter vervanging van
een eerder door het college verstrekte voorziening, wordt deze
slechts verstrekt, als:
de eerder verstrekte voorziening technisch is
afgeschreven,of;
de eerder verstrekte voorziening vervroegd technisch is
afgeschreven door omstandigheden die niet aan de inwoner
zijn toe te rekenen, of;
de eerder verstrekte voorziening niet langer een
oplossing biedt voor de behoefte van de inwoner aan
maatschappelijke ondersteuning.
3.Hulpmiddelen en woningaanpassingen worden alleen verstrekt
indien deze langdurig noodzakelijk zijn. 1.Het college biedt aan een belanghebbende ondersteuning of een
voorziening gericht op arbeidsinschakeling.2.De omstandigheden zoals bedoeld in artikel 5 lid 3 hebben in
ieder geval betrekking op zorgtaken van belanghebbende en de
mogelijkheid dat hij behoort tot de doelgroep loonkostensubsidie
of gebruik kan maken van de voorziening beschut werk. Onder
zorgtaken wordt in ieder geval verstaan:
de opvang van ten laste komende kinderen tot 5
jaar;
de noodzakelijkheid van het verrichten van mantelzorg
als bedoeld in artikel 1.1.1 van de Wmo.
3.Aan de belanghebbenden als bedoeld in artikel 7 lid 1 sub a
onder 4 en 7 van de Participatiewet vraagt het college een
bijdrage in de kosten van de voorziening. Deze bijdrage wordt
bepaald op basis van de draagkracht bijzondere bijstand die door
het college vastgesteld is.4.Het college kan, in aanvulling op de verplichtingen die
voortvloeien uit de wet en deze verordening, aan de inzet van
een voorziening nadere verplichtingen verbinden.Onder de voorzieningen voor arbeidsinschakeling vallen in ieder
geval de volgende voorzieningen:
Werkervaringsplaats/stage
Proefplaatsing
Scholing en/of opleiding
Persoonlijke ondersteuning (job coaching)
Bemiddeling
Participatieplaats
Beschut werk
Loonkostensubsidie
Sociale activering
Aanpassingen op de werkplek
1.De scholing en/of opleiding als bedoeld in artikel 13 onder c
van deze verordening moet gericht zijn op arbeidsinschakeling en
is gemaximeerd tot het niveau van een startkwalificatie. 2.Het college kan op individuele gronden besluiten de in het
eerste lid bedoelde scholing en/of opleiding te maximeren tot
het niveau van hoger beroepsonderwijs. 1.Het college verstrekt aan belanghebbende die onbeloonde
additionele werkzaamheden verricht volgens artikel 10a lid 6 van
de Participatiewet een premie van telkens € 150 per zes
maanden.2.De premie kan worden geweigerd indien bij de beoordeling blijkt
dat de belanghebbende de aan de onbeloonde additionele
werkzaamheden verbonden verplichtingen in de voorafgaande zes
maanden heeft geschonden.3.De scholing en/of opleiding als bedoeld in artikel 10a lid 5 van
de Participatiewet moet gericht zijn op arbeidsinschakeling en
is gemaximeerd tot het niveau van een startkwalificatie.1.Het college kan de voorziening beschut werk aanbieden aan een
belanghebbende die door een lichamelijke, verstandelijke of
psychische beperking een zodanige mate van begeleiding op en
aanpassingen van de werkplek nodig heeft dat van een reguliere
werkgever redelijkerwijs niet kan worden verwacht dat hij deze
persoon in dienst neemt. 2.Het college maakt uit de belanghebbenden een voorselectie en
wint bij het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV)
advies in voor de beoordeling of zij uitsluitend in een
beschutte omgeving onder aangepaste omstandigheden mogelijkheden
tot arbeidsparticipatie hebben. Het college selecteert voor deze
beoordeling uitsluitend personen, van wie verwacht wordt dat zij
zonder deze voorziening geen mogelijkheden tot
arbeidsparticipatie hebben.3.Om de beschutte werkplek mogelijk te maken kan het college in
ieder geval de volgende ondersteunende voorzieningen inzetten:
fysieke aanpassingen van de werkplek of de werkomgeving,
uitsplitsing van taken of aanpassingen in de wijze van
werkbegeleiding, werktempo of arbeidsduur.4.Het college bepaalt de omvang van het aanbod beschut werk en
legt vast hoeveel plekken voor beschut werk er beschikbaar zijn.
De wijze waarop is vastgelegd in het beleidsplan "Rijnstreek
werkt".1.Het college stelt vast of een belanghebbende behoort tot de
doelgroep loonkostensubsidie.2.Hierbij neemt het college de volgende criteria in acht:
een persoon moet behoren tot de doelgroep zoals
omschreven in artikel 7 lid 1 sub a van de
Participatiewet;
die persoon is niet in staat met voltijdse arbeid het
wettelijk minimumloon te verdienen, en
die persoon heeft mogelijkheden tot
arbeidsparticipatie.
3.Het UWV adviseert het college met betrekking tot het oordeel of
een belanghebbende behoort tot de doelgroep loonkostensubsidie.
Het UWV neemt daarbij de in het tweede lid neergelegde criteria
in acht. 1.Het college gebruikt de in bijlage 1 omschreven wijze om de
loonwaarde van een persoon vast te stellen.2.Het UWV adviseert het college met betrekking tot de vaststelling
van de loonwaarde van een persoon. Het UWV neemt daarbij de in
bijlage 1 omschreven methode in acht. 1.Werkgevers kunnen bij ziekte van de werknemer gebruik maken van
de no-riskpolis die het UWV aanbiedt voor de gemeentelijke
doelgroep van de banenafspraak in het kader van de
participatiewet.1.Het college kan aan een belanghebbende activiteiten aanbieden in
het kader van participatie in de maatschappij gericht op
arbeidsinschakeling als de mogelijkheid bestaat dat hij op enig
moment algemeen geaccepteerde arbeid kan verkrijgen. 2.Het college stemt de activiteiten en duur van de in het eerste
lid bedoelde activiteiten af op de mogelijkheden en capaciteiten
van die persoon.1.Het college kan in aanvulling op voorliggende voorzieningen een
vergoeding verstrekken voor noodzakelijke kosten in het kader
van re-integratie. Deze vergoeding geldt alleen voor
uitkeringsgerechtigden volgens de Participatiewet, IOAW en IOAZ.
Het gaat hierbij in ieder geval om:
reiskosten
kinderopvang
overige kosten
2.Het college stelt nadere regels vast over de toekenning van de
in lid 1 bedoelde vergoedingen.Het college draagt zorg voor de inzet van jeugdhulp na een verwijzing
van de jeugdige en/of de (pleeg)ouders, door de huisarts, medisch
specialist of jeugdarts van cliënt(en) naar een jeugdhulpaanbieder, als
en voor zover genoemde jeugdhulpaanbieder van oordeel is dat inzet van
jeugdhulp nodig is en het college geen aanleiding ziet om gemotiveerd
van dit oordeel af te wijken. Het college zorgt voor inzet van de jeugdhulp die:
de rechter of de gecertificeerde instelling nodig acht bij de
uitvoering van een kinderbeschermingsmaatregel, en/of
de rechter, het openbaar ministerie, de selectiefunctionaris, de
inrichtingsarts of de directeur van de justitiële inrichting
nodig acht bij de uitvoering van een strafrechtelijke
beslissing, of die de gecertificeerde instelling nodig acht bij
de uitvoering van jeugdreclassering.
In spoedeisende gevallen treft het college zo snel mogelijk een passende
tijdelijke voorziening, of vraagt het college een spoedmachtiging
gesloten jeugdhulp als bedoeld in hoofdstuk 6 van de Jeugdwet.1.Het college zorgt ervoor dat jeugdigen en (pleeg)ouders een beroep
kunnen doen op een onafhankelijke vertrouwenspersoon.2.Het college wijst jeugdigen en (pleeg)ouders erop dat zij zich
desgewenst kunnen laten bijstaan door een onafhankelijke
vertrouwenspersoon. 1.Een inwoner kan een bijdrage in de kosten verschuldigd zijn:
voor het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde
cliëntondersteuning, en,
voor een maatwerkvoorziening dan wel pgb, zolang hij van de
maatwerkvoorziening gebruik maakt of gedurende de periode
waarvoor het pgb wordt verstrekt, overeenkomstig het Besluit
maatschappelijke ondersteuning, en afhankelijk van het
inkomen en het inkomen uit vermogen van de inwoner en zijn
echtgenoot of partner.
2.Het college stelt in nadere regels vast:
voor welke algemene voorzieningen, niet zijnde
cliëntondersteuning, de inwoner een bijdrage is
verschuldigd;
wat per soort algemene voorziening de hoogte van deze
bijdrage is;
(onderdeel is vervallen)
dat de bijdrage voor een maatwerkvoorziening of pgb voor een
woningaanpassing voor een minderjarige overeenkomstig
artikel 2.1.5 lid 1 sub a en b van de Wmo is verschuldigd
door de onderhoudsplichtige ouders of daarmee in dat artikel
gelijkgestelden;
op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening en
pgb wordt bepaald;
de termijnen waarover een eigen bijdrage voor een
maatwerkvoorziening en een pgb gevraagd wordt.
door welke andere instantie dan het CAK in de gevallen als
bedoeld in artikel 2.1.4 lid 7 van de Wmo de bijdragen voor
een maatwerkvoorziening en pgb worden vastgesteld en
geïnd.
Het college bepaalt in nadere regels waaruit de jaarlijkse blijk van
waardering voor mantelzorgers van inwoners in de gemeente bestaat.1.Het college kan in overeenstemming met het beleidsplan als bedoeld
in artikel 2.1.2 van de Wmo op aanvraag aan inwoners die aantoonbaar
meerkosten hebben ten gevolge van een langdurige hoge zorgvraag en
die in die kosten niet of niet volledig uit eigen inkomen en/of
vermogen kunnen voorzien, een maatwerkvoorziening
inkomensondersteuning verstrekken ter ondersteuning van
zelfredzaamheid en participatie.2.Het college stelt nadere regels vast over de toekenning van de in
het eerste lid genoemde voorziening.1.Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van
klachten van cliënten en voor de medezeggenschap van cliënten over
voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van
belang zijn.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van de klachtregelingen en medezeggenschapsregelingen
van aanbieders door periodieke overleggen met de aanbieders en een
jaarlijks cliëntervaringsonderzoek.1.Aanbieders van maatwerkvoorzieningen vanuit de Wmo zorgen voor een
goede kwaliteit van voorzieningen, waaronder de eisen met betrekking
tot de deskundigheid van beroepskrachten , door:
het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie
van de inwoner;
het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van
zorg;
erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun
werkzaamheden in het kader van het leveren van voorzieningen
handelen in overeenstemming met de professionele
standaard.
2.In aanvulling op andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe
op de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de
aanbieders, een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek, en het zo nodig
in overleg met de inwoner ter plaatse controleren van de geleverde
voorzieningen.Het college kan naar vermogen onbeloonde maatschappelijk nuttige
werkzaamheden opdragen die re-integratie niet als doel hebben en
worden verricht naast of in aanvulling op reguliere arbeid en niet
leiden tot verdringing op de arbeidsmarkt.1.Het college kan in ieder geval een tegenprestatie naar vermogen
opleggen aan:
belanghebbenden met een bijstandsuitkering die na
ondersteuning richting werk geen reguliere betaalde baan
hebben gevonden;
belanghebbenden die naar oordeel van het college baat
hebben bij het leveren van een tegenprestatie om
isolement op te heffen/te voorkomen en het welbevinden
te bevorderen.
2.Bij het opleggen van de verplichting tot het verrichten van een
tegenprestatie houdt het college in ieder geval rekening met de
volgende factoren:
de tegenprestatie moet naar vermogen kunnen worden
verricht door een belanghebbende;
de persoonlijke situatie en individuele omstandigheden
van een belanghebbende worden in aanmerking genomen;
als een belanghebbende al betaalde arbeid,
vrijwilligerswerk of mantelzorg (zoals bedoeld in de
Wmo)verricht, wordt daarmee rekening gehouden.
De tegenprestatie wordt opgedragen voor maximaal 500 uur per jaar en
maximaal 20 uur per week.1.Het college draagt geen tegenprestatie op indien geen
werkzaamheden, als bedoeld in artikel 31 van deze verordening,
voorhanden zijn die kunnen worden ingezet als tegenprestatie.
2.Indien het college geen tegenprestatie opdraagt omdat geen
werkzaamheden voorhanden zijn, beoordeelt het college periodiek
of op dat moment wel dergelijke werkzaamheden voorhanden zijn
die kunnen worden ingezet als tegenprestatie.
Een verzoek, als bedoeld in artikel 36 lid 1 en artikel
36b lid 1 van de Participatiewet wordt schriftelijk ingediend. Een inwoner heeft een langdurig laag inkomen als bedoeld in artikel
36 lid 1 van de Participatiewet als gedurende een referteperiode van
36 maanden het in aanmerking te nemen inkomen niet hoger is dan 110
% van de voor hem geldende bijstandsnorm, als bedoeld in artikel 5
lid 1 sub c van de Participatiewet.1.Een individuele inkomenstoeslag wordt berekend over de norm
genoemd in artikel 21 onderdeel a van de Participatiewet en
bedraagt per 12 maanden afgerond in hele euro’s voor:
alleenstaanden 30% van deze norm
alleenstaande ouders 35% van deze norm
gehuwden 40% van deze norm
2.Als één van de gehuwden is uitgesloten van het recht op
individueleinkomenstoeslag ingevolge de artikelen 11 of 13 van
de Participatiewet, komtde rechthebbende echtgenoot in
aanmerking voor een individuele inkomenstoeslag naar de hoogte
die voor hem als alleenstaande of alleenstaande ouder zou gelden
met inachtneming van artikel 32 lid 3 van de
Participatiewet.De volgende voorwaarden gelden om voor een individuele studietoeslag
in aanmerking te komen:
de aanvrager voldoet aan de in artikel 36b lid 1 van de
Participatiewet opgenomen voorwaarden,
de aanvrager dient al gedurende zes maanden een studie zoals
bedoeld in artikel 36b van de Participatiewet te volgen
en
het inkomen van de aanvrager bedraagt niet meer dan 110% van
de voor hem geldende bijstandsnorm.
1.Een individuele studietoeslag bedraagt € 250. 2.De studietoeslag kan maximaal 1 maal per 12 maanden toegekend
worden. Belanghebbende wordt geacht zich te houden aan de verplichtingen
zoals genoemd in artikel 9, 9a en 55 van de Participatiewet. Het college legt een maatregel op wanneer een belanghebbende zich
schuldig maakt aan een van de onderstaande gedragingen. De
gedragingen zijn onderverdeeld in vier categorieën. a. eerste
categorie:
Het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij het UWV
of het niet tijdig laten verlengen van de registratie. b. tweede
categorie:
het niet of onvoldoende meewerken aan het opstellen,
uitvoeren en evalueren van een plan van aanpak als bedoeld
in artikel 44a van de Participatiewet of het opstellen van
een individueel plan van aanpak;
het onvoldoende nakomen van verplichtingen als bedoeld in de
artikelen 9 lid 1 van de Participatiewet, voor zover het
gaat om een belanghebbende jonger dan 27 jaar, gedurende
vier weken na een melding als bedoeld in artikel 43 lid 4 en
5 van de Participatiewet;
het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken
verplichtingen als bedoeld in artikel 9 lid 1 sub b van de
Participatiewet niet te willen nakomen, wat heeft geleid tot
het intrekken van de ontheffing van de arbeidsverplichting
voor een alleenstaande ouder, als bedoeld in artikel 9a lid
1 van de Participatiewet;
het niet of onvoldoende verrichten van een door het college
opgedragen tegenprestatie naar vermogen als bedoeld in
artikel 9 lid 1 sub c van de Participatiewet.
c. derde categorie
gedragingen die de inschakeling in de arbeid belemmeren;
het niet meewerken aan een nadere verplichting gericht op
arbeidsinschakeling zoals bedoeld in artikel 55 van de
Participatiewet.
d.vierde
categorie:Het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen, te aanvaarden of te behouden voor zover dit niet
voortvloeit uit een gedraging als bedoeld in artikel 18 lid 4 van de
Participatiewet.Belanghebbende wordt geacht zich te houden aan de verplichtingen
zoals genoemd in de artikelen 37 en 38 van de IOAW of IOAZ.Het college legt een maatregel op wanneer een belanghebbende zich
schuldig maakt aan een van de onderstaande gedragingen. De
gedragingen zijn onderverdeeld in vier categorieën.a. eerste categorie: Het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij het UWV
of het niet tijdig laten verlengen van de registratie. b. tweede categorie:
het niet of onvoldoende meewerken aan het opstellen van een
individueel plan van aanpak;
het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken de
verplichtingen als bedoeld in artikel 37 lid 1 sub e van de
IOAW of IOAZ niet te willen nakomen, wat heeft geleid tot
het intrekken van de ontheffing van de arbeidsverplichting
voor een alleenstaande ouder als bedoeld in artikel 38 lid
12 van de IOAW of IOAZ;
het niet of onvoldoende verrichten van een door het college
opgedragen tegenprestatie naar vermogen als bedoeld in
artikel 37 lid 1 sub f van de IOAW of IOAZ.
c. derde categorie: Gedragingen die de inschakeling in arbeid belemmeren.d. vierde
categorie:
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek
naar de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling;
het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde
arbeid te verkrijgen;
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid;
het door eigen toedoen niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid;
het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het
college aangeboden voorziening gericht op
arbeidsinschakeling als bedoeld in de artikelen 36 lid 1 en
37 lid 1 sub e van de IOAW of IOAZ.
1.In geval belanghebbende zich niet houdt aan de verplichtingen
zoals genoemd in artikel 40 of 41 wordt de maatregel vastgesteld
op:
eerste categorie:10% van de norm gedurende één maand;
tweede categorie:20% van de norm gedurende één maand;
derde categorie:50% van de norm gedurende één maand;
vierde categorie:100% van de norm gedurende één maand.
2.De beoordeling van een maatregel vindt bij gehuwden voor de
partners afzonderlijk plaats.3.Als er sprake is van een gedraging van de eerste categorie kan
eenmalig worden volstaan met het geven van een waarschuwing als
gedurende twee voorafgaande jaren geen andere waarschuwing of
maatregel op grond van deze paragraaf of op grond van artikel 18
lid 4 Participatiewet is opgelegdHet college kan de uitkering blijvend of tijdelijk weigeren volgens
artikel 20 van de IOAW of IOAZ naar de mate en naar de periode
waarin belanghebbende inkomen had kunnen verwerven of heeft
verloren.Als een belanghebbende een verplichting als bedoeld in artikel 18
lid 4 van de Participatiewet niet of onvoldoende nakomt, bedraagt de
verlaging 100% van de norm gedurende één maand.Als bijzondere omstandigheden dit rechtvaardigen, wordt het bedrag
van de verlaging als bedoeld in artikel 44 van deze verordening,
verrekend in drie gelijke delen over de maand van oplegging van de
maatregel en de twee volgende maanden.1.Voor zover nog niet genoemd in artikel 40, wordt indien
belanghebbende tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in het bestaan heeft getoond als bedoeld in
artikel 18 lid 2 van de Participatiewet, de uitkering
verlaagd:
met 100% van de norm gedurende één maand, indien
belanghebbende verwijtbaar geen of geen volledig recht
heeft op een uitkering krachtens een sociale verzekering
of een andere voorliggende voorziening;
met 100% van de norm gedurende de periode, dat de
belanghebbende niet op bijstand zou zijn aangewezen
indien hij op verantwoorde wijze de middelen waarover
hij beschikte of redelijkerwijs had kunnen beschikken
zou hebben aangewend.
2.Indien belanghebbende tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid toont in de zin van het niet verkrijgen,
aanvaarden of door eigen toedoen niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid voorafgaand aan de melding wordt de
uitkering met 100% gedurende één maand verlaagd. 3.Indien een voorliggende voorziening wegens verrekening van een
bestuurlijke boete in verband met herhaalde schending van de
inlichtingenplicht niet tot uitbetaling komt, wordt dit als
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid aangemerkt. De
uitkering wordt gedurende drie maanden verlaagd.4.De verlaging op grond van het tweede lid bedraagt de eerste
maand 100% en de tweede en derde maand 20% van de norm.5.In afwijking van artikel 51 kan de verlaging direct bij aanvang
van de uitkering ingaan.1.Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover
personen en instanties die zijn belast met de uitvoering van de
Participatiewet en de IOAW/IOAZ zoals bedoeld in de artikelen 9
lid 6 Participatiewet en 37 lid 1 onder g IOAW/IOAZ, wordt een
verlaging opgelegd van 50% van de norm gedurende een periode van
één maand.1.Als een belanghebbende een door het college opgelegde
verplichting als bedoeld in artikel 55 van de Participatiewet
niet of onvoldoende nakomt anders dan een verplichting gericht
op arbeidsinschakeling, wordt voor zover deze gedraging niet
valt onder een verplichting van artikel 18 lid 4 van de
Participatiewet een verlaging toegepast van 20% van de norm
gedurende één maand.2.Als een belanghebbende de medewerkingsverplichting als bedoeld
in artikel 17 lid 2 of 4 van de Participatiewet of artikel 13
lid 2 of 4 van de IOAW of IOAZ niet of onvoldoende nakomt, wordt
een verlaging toegepast van 10% van de norm gedurende één maand.
3.Als er sprake is van een gedraging zoals genoemd in lid 2 kan
eenmalig worden volstaan met het geven van een
waarschuwing.1.Voordat een maatregel wordt opgelegd wordt een belanghebbende
mondeling of schriftelijk in de gelegenheid gesteld zijn
zienswijze naar voren te brengen. 2.Als betrokkene dit heeft aangegeven, kan hiervan worden
afgeweken.1.Het college ziet af van een maatregel als:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, of
de gedraging meer dan één jaar voor constatering daarvan
door het college heeft plaatsgevonden.
2.Het college kan afzien van een maatregel als:
het daarvoor dringende redenen aanwezig acht, of
als dit naar oordeel van het college gelet op bijzondere
omstandigheden noodzakelijk is voor de voortgang van het
integraal plan.
3.Als het college afziet van een maatregel op grond van lid 2,
wordt een belanghebbende hiervan schriftelijk op de hoogte
gesteld.1.Een maatregel wordt toegepast op de uitkering over de
kalendermaand volgend op de maand waarin het besluit tot het
opleggen van de maatregel aan een belanghebbende is
bekendgemaakt. Daarbij wordt uitgegaan van de op dat tijdstip
voor die belanghebbende geldende norm. 2.Indien een maatregel overeenkomstig het eerste lid niet mogelijk
is omdat de uitkering is beëindigd of ingetrokken, kan deze met
terugwerkende kracht worden toegepast op de uitkering over de
periode waarop de gedraging betrekking heeft gehad of over de
periode waarin de gedraging heeft plaatsgevonden.3.Voor zover de uitkering nog niet is uitbetaald kan de maatregel
worden uitgevoerd in de maand waarin de gedraging heeft
plaatsgevonden in afwijking van lid 1 en 2.4.Als de maatregel niet op de wijze zoals hiervoor vermeld kan
worden uitgevoerd, kan de maatregel op een volgende
uitkeringsperiode worden uitgevoerd, waarbij artikel 50 lid 1
onder b van deze verordening in acht wordt genomen. 1.De maatregel wordt toegepast over de norm.2.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel ook worden
toegepast op de bijzondere bijstand indien:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend op
grond van artikel 12 van de Participatiewet; of
de verwijtbare gedraging van belanghebbende, in relatie
tot zijn recht op bijzondere bijstand daartoe aanleiding
geeft.
3.De maatregel kan niet meer bedragen dan de uitkering waarop
belanghebbende recht zou hebben gehad, gedurende de periode
waarop de maatregel betrekking heeft, indien er geen grond voor
een maatregel zou zijn geweest.1.Indien een belanghebbende zich tegelijk schuldig maakt aan
verschillende gedragingen, wordt uitgegaan van de gedraging
waarop de zwaarste maatregel is gesteld.2.In afwijking van lid 1 wordt een maatregel wegens
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid zoveel mogelijk
afzonderlijk van een andere maatregel toegepast. Als het college de uitkering op grond van artikel 20 lid 1 van de
IOAW of artikel 20 lid 2 van de IOAZ blijvend of tijdelijk weigert
en de gedraging die tot deze weigering heeft geleid tevens op grond
van deze verordening tot een verlaging zou kunnen leiden, blijft een
verlaging ter zake van die gedraging achterwege.1.De duur van de maatregel wordt verdubbeld, indien de
belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van
een besluit waarbij een maatregel is opgelegd, opnieuw schuldig
maakt aan verwijtbaar gedrag van dezelfde of hogere categorie of
verwijtbaar soortgelijk gedrag als bedoeld in de artikelen 40,
41, 43, 46, 47 en 48. Dit geldt ook als er sprake is van
recidive door een gedraging als genoemd in dit lid na een
eerdere verwijtbare gedraging zoals bedoeld in artikel 18 lid 4
van de Participatiewet.2.Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na
bekendmaking van een besluit waarmee een verlaging is toegepast
vanwege een gedraging als bedoeld in artikel 18 lid 4 van de
Participatiewet opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare
gedraging als bedoeld in artikel 18 lid 4 van de Participatiewet
bedraagt de verlaging 100% van de uitkering gedurende twee
maanden.3.Met een besluit waarmee een verlaging is opgelegd wordt het
besluit om daarvan af te zien op grond van dringende redenen
gelijkgesteld.1.In het besluit tot het opleggen van een maatregel van de
uitkering worden in ieder geval vermeld:
de reden van de maatregel;
de duur van de maatregel;
het bedrag of percentage waarmee de uitkering wordt
verlaagd;
indien van toepassing, de reden om af te wijken van de
standaardverlaging;
ingangsdatum van de maatregel.
2.De maatregel die is opgelegd wegens het niet of onvoldoende
nakomen van een verplichting als bedoeld in artikel 18 lid 4 van
de Participatiewet wordt afgestemd op de omstandigheden van een
belanghebbende en diens mogelijkheden om middelen te verwerven
als gelet op bijzondere omstandigheden, dringende redenen
daartoe noodzaken.1.Het college verrekent het openstaande boetebedrag gedurende de
eerste drie maanden na het moment van dagtekening van het
besluit tot oplegging van een recidiveboete zonder dat het
bepaalde in artikel 4:93 lid 4 van de Algemene wet bestuursrecht
in acht wordt genomen.2.De verrekening op grond van het eerste lid bedraagt 100% van de
norm in de eerste maand en in de tweede en derde maand 20% van
de norm.3.In afwijking van het eerste en tweede lid verrekent het college
het openstaande boetebedrag met inachtneming van artikel 4:93
lid 4 van de Algemene wet bestuursrecht indien hiervoor
dringende redenen aanwezig zijn.Het college draagt zorg voor vroegtijdige en duidelijke voorlichting
aan inwoners en belanghebbenden. Hier valt tevens onder dat
duidelijke afspraken onderdeel zijn van de dienstverlening gedurende
de periode van uitkering.1.Het college controleert op afspraken, signalen en (anonieme)
meldingen en anticipeert op gedrag van de belanghebbende of zijn
huisgenoten. De dienstverlening is daarbij gericht op
vroegtijdige detectie en afhandeling. Daarnaast voert het
college nadere onderzoeken op maat uit.2.Het college kan voor de controle- en opsporingstaken opdracht
geven aan de sociale recherche.1.Indien belanghebbende zich, zonder dat er sprake is van een
dringende reden, niet of onvoldoende houdt aan afspraken en/of
verplichtingen op grond van de wet, dan heeft dit
consequenties.2.Indien het fraudebedrag boven de aangiftegrens uitkomt, wordt
proces verbaal opgemaakt en aangifte gedaan bij het Openbaar
Ministerie volgens de regels van de Aanwijzing sociale
zekerheidsfraude.1.Het college zorgt voor een goede prijs-kwaliteitverhouding bij de
vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te
leveren jeugdhulp, uit te voeren kinderbeschermingsmaatregelen,
jeugdreclassering of overige diensten die door derden geleverd
worden.2.Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven die
het hanteert voor door derden te leveren overige voorzieningen voor
de Wmo, in ieder geval rekening met:
de marktprijs van de voorziening, en
de eventuele extra taken die in verband met de voorziening
van de leverancier worden gevraagd, zoals:1o. aanmeten, leveren en plaatsen van de
voorziening; 2o. instructie over het gebruik van de
voorziening; 3o. onderhoud van de voorziening.
1.Indien bij het toepassen en uitvoeren van deze verordening
onduidelijkheid ontstaat over het gebruik, dan zijn de in de
Jeugdwet, Wmo en Participatiewet opgenomen begrippen en bepalingen
leidend. 2.Het college maakt nadere afspraken met huisartsen, medisch
specialisten, jeugdartsen en zorgverzekeraars van inwoner(s) over de
verwijzing van inwoners.3.Het college kan in aanvulling op deze verordening nadere regels
stellen. Het college kan in bijzondere gevallen afwijken van de bepalingen in
deze verordening op het gebied van jeugd en de Wmo, als toepassing van
deze verordening tot onbillijkheden van overwegende aard leidt.1.Voor inwoner(s), zoals jeugdigen en/of hun (pleeg)ouders die op het
moment van inwerkingtreding van de Jeugdwet en deze verordening al
een verwijzing in de zin van de Zorgverzekeringswet (Zvw) of een
indicatiebesluit in de zin van de Algemene Wet Bijzondere
Ziektekosten (AWBZ) of de Wet op de jeugdzorg (Wjz) hebben, is het
overgangsrecht van toepassing als bedoeld in artikel 10.1, 10.2 en
10.3 van de Jeugdwet.2.Wanneer sprake is van overgangsrecht is het college er voor
verantwoordelijk dat de jeugdige de jeugdhulp kan voortzetten bij
dezelfde aanbieder, indien dit redelijkerwijs mogelijk is. Daarbij
geldt dat deze verwijzingen en indicatiebesluiten maximaal een jaar
na inwerkingtreding van de Jeugdwet blijven gelden.3.In afwijking van het tweede lid geldt in geval sprake is van een
indicatiebesluit waarin is vastgelegd dat de jeugdige aangewezen is
op pleegzorg, geen tussentijdse einddatum voor de rechten en
verplichtingen die verbonden zijn aan dit besluit jegens het
college.4.Aanspraken op zorg en afgegeven indicatiebesluiten op basis van de
AWBZ worden behandeld overeenkomstig de bepalingen van de artikelen
8.1 tot en met 8.4 van de Wmo.5.Een inwoner houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op
grond van de Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente
Nieuwkoop 2013 totdat het college een nieuw besluit heeft genomen,
waarbij het besluit waarmee deze voorziening is verstrekt wordt
ingetrokken. Hierbij wordt een redelijke overgangstermijn in acht
genomen.6.Aanvragen die zijn ingediend onder de verordening, zoals genoemd in
lid 5 van dit artikel, en waarop nog niet is beslist bij het in
werking treden van de Verordening Sociaal Domein gemeente Nieuwkoop
2015, worden afgehandeld krachtens deze laatst genoemde verordening.
7.Op bezwaarschriften, gericht tegen een besluit op grond van de
verordeningen, zoals genoemd in lid 5 van dit artikel, wordt beslist
met inachtneming van de betreffende verordening op basis waarvan het
besluit is genomen.8.Een persoon die gebruik maakt van een op grond van de
Re-integratie-verordening Gemeente Nieuwkoop 2014 toegekende
voorziening behoudt deze voorziening voor zover wordt voldaan aan de
voorwaarden uit die verordening, zoals de betreffende verordening
luidde voor 1 januari 2015.9.Indien er sprake is van een gedraging die betrekking heeft op een
uitkeringsperiode voor inwerkingtreding van deze verordening en het
van kracht worden van de Participatiewet, is de opgelegde maatregel
in ieder geval niet zwaarder dan op grond van de ingetrokken
verordening van toepassing zouzijn.1.Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en
geweldsincidenten bij de verstrekking van een voorziening door een
aanbieder van maatschappelijke ondersteuning en wijst een
toezichthoudend ambtenaar aan als bedoeld in artikel 6 lid 1 van de
Wmo.2.Aanbieders van maatschappelijke ondersteuning melden iedere
calamiteit en ieder geweldsincident dat zich heeft voorgedaan bij de
verstrekking van een voorziening direct aan de toezichthoudende
ambtenaar.3.De toezichthoudende ambtenaar als bedoeld in artikel 6 lid 1 van de
Wmo, doet onderzoek naar de calamiteiten en geweldsincidenten en
adviseert het college over het voorkomen van verdere calamiteiten en
het bestrijden van geweld.4.Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen
gelden voor het melden van calamiteiten en geweld bij de
verstrekking van een voorziening.1.Het college betrekt inwoners van de gemeente, waaronder in ieder
geval cliënten of hun vertegenwoordigers, bij de voorbereiding van
het beleid betreffende deze verordening.2.Het college stelt cliënten en vertegenwoordigers van cliëntgroepen
vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen voor het beleid te doen,
advies uit te brengen bij de besluitvorming over verordeningen en
andere beleidsvoorstellen, en voorziet hen van ondersteuning om hun
rol effectief te kunnen vervullen3.Het college zorgt ervoor dat inwoners kunnen deelnemen aan periodiek
overleg van de Wmo adviesraad, waarbij zij onderwerpen voor de
agenda kunnen aanmelden, en dat zij worden voorzien van de voor een
adequate deelname aan het overleg benodigde informatie en
ondersteuning.4.Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het eerste
en tweede lid.Het college behandelt klachten van inwoners die betrekking hebben op de
wijze van afhandeling van hulpvragen en aanvragen als bedoeld in deze
verordening, overeenkomstig de bepalingen van hoofdstuk 9 van de
Algemene wet bestuursrecht.Deze verordening wordt aangehaald als: “Verordening Sociaal Domein
gemeente Nieuwkoop 2015”.Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015 onder gelijktijdige
intrekking van:
de Verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning
gemeente Nieuwkoop 2013.
de re-integratie verordening WWB gemeente Nieuwkoop 2014,
de Afstemmingsverordening WWB en Bbz gemeente Nieuwkoop 2013
de Maatregelen verordening IOAW en IOAZ gemeente Nieuwkoop
2013
de verordening Langdurigheidstoeslag WWB gemeente Nieuwkoop
2012
verordening participatie schoolgaande kinderen gemeente
Nieuwkoop 2012
Vastgesteld door de raad van de gemeente Nieuwkoop op 16 oktober
2014
E.R. van Holthe,griffierF.Buijserdvoorzitter
Vanaf 2015 verandert er veel in het sociaal domein. De meest belangrijke
aandachtsgebieden in het sociaal domein zijn zorg, welzijn, werk, inkomen,
onderwijs, gezondheidszorg en vrije tijdsbesteding. Door de invoering van de
nieuwe Jeugdwet, de Participatiewet en de nieuwe Wet maatschappelijke
ondersteuning is de gemeente Nieuwkoop verantwoordelijk voor de
ondersteuning en dienstverlening aan een grotere groep inwoners dan nu het
geval is. Deze extra verantwoordelijkheid biedt kansen voor de gemeente en voor onze
inwoners:
Kansen om verbindingen te leggen tussen de verschillende terreinen
in het sociaal domein. Hierdoor ontstaat de mogelijkheid voor een
integrale benadering/bredere kijk op vraagstukken.
Kansen om maatwerk te bieden bij het zoeken naar oplossingen.
Hierbij gaan we uit van de inwoner of het gezin en betrekken we deze
in de oplossingen.
Kansen voor minder bureaucratie, korte lijnen, kleinschalige
dienstverlening, dichtbij de inwoners, duurzame oplossingen,
snellere signalering en tijdig ingrijpen bij knelpunten of
problemen.
Kansen voor kwaliteit- en doelmatigheidvergroting.
In deze toelichting wordt de verordening artikelsgewijs toegelicht. Het
algemene deel schetst de visie achter deze verordening en de ontwikkelingen
voor de toekomst. De manier waarop de gemeente mensen helpt om deel te nemen
aan de samenleving zal verschuiven van ‘zorgen voor’ naar ‘zorgen dát’. Dit
heeft ook gevolgen voor de professional die aan de slag gaat met
ondersteuningsvragen van onze inwoners.Onze inwoners zijn in de eerste plaats zelf verantwoordelijk voor hun leven.
Wij geloven in de mogelijkheden van onze inwoners om deze
verantwoordelijkheid te nemen. De meeste mensen zijn in staat om vanuit
eigen kracht zelf hun vraagstukken op te lossen. Daar waar dat niet lukt,
staan familieleden, buren of vrienden klaar om te helpen. Als gemeente
ondersteunen we dit door het in stand houden van algemene voorzieningen die
eigen kracht en het helpen van elkaar mogelijk maken. Daarom ondersteunen
wij eigen initiatief van inwoners.Als het inwoners niet lukt, zelf of met hulp van de eigen omgeving,
vraagstukken op te lossen, helpen de gemeente en haar partners door
vroegtijdig de juiste weg te wijzen of een helpende hand toe te steken.
Vroegtijdige signalen pakken we zo snel als mogelijk op en we voorkomen dat
inwoners in problemen komen. Als ondanks eigen kracht en preventieve inzet een inwoner toch een extra
vorm van ondersteuning nodig heeft, zien wij als gemeente de opdracht die
ondersteuning te organiseren. We sturen erop dat deze ondersteuning zo veel
als mogelijk is gericht op het versterken van de eigen kracht van de
inwoner, het gezin en de kracht van het sociaal netwerk. Waar mogelijk
houden inwoners daarbij de regie, zij kunnen immers zelf het beste aangeven
wat ze willen en nodig hebben. Deze visie op de kracht van onze inwoners en onze rol hen daar in te
ondersteunen vraagt om een integrale benadering van vraagstukken. Niet
voorzieningen, maar de resultaten die de inwoner en/of het gezin wil
bereiken staan centraal. De voorzieningen of oplossingen die nodig zijn,
zijn ondergeschikt aan het resultaat. We gaan uit van de mogelijkheden van mensen. De focus ligt op wat iemand wél
kan in plaats van op wat iemand niet kan. Om dit te bereiken gebruiken wij de nieuwe opgaven op het gebied van Jeugd,
Werk en Wmo om deze transformatie verder te helpen: van het huidige aanbod,
de huidige structuren en de huidige organisaties naar een kijk op onze
inwoners vanuit hun eigen leefwereld. Deze verordening draagt bij aan deze
transformatie. In onze gemeente willen we de vraagstukken integraal en in de kern
aanpakken. Echter het landelijk beleid kent nog niet één wet, maar hanteert
diverse wetten. Ondanks dat heeft de gemeente in deze verordening voor de
drie aparte wetten (Jeugdwet, Wmo en Participatiewet) integraal beschreven
wat de manier van benadering van ondersteuningsvragen is. In aparte
onderdelen zijn de onderdelen uitgewerkt die specifiek voor één wet gelden.
Het totaal van deze onderdelen geeft kaders voor de besluitvorming op een
aanvraag. De toegang tot de ondersteuning en dienstverlening op het sociale domein
Nieuwkoop is integraal en gebiedsgericht. Deze ondersteuningsnetwerken
kijken samen met de inwoner naar de volledige situatie. Deze leefwereld gaat verder dan enkel de drie wetten die zijn opgenomen in
deze verordening. Het is onze ambitie deze verordening in de komende jaren
uit te laten groeien tot één brede ‘Verordening sociaal domein’. Om deze
reden is bijvoorbeeld de ondersteuning bij inkomensvraagstukken nu al in de
integrale werkwijze van deze verordening verwerkt.Met de komst van de nieuwe gemeentelijke verantwoordelijkheden ontstaat voor
alle gemeenten in Nederland een pioniersfase. Voor de meest optimale
dienstverlening aan onze inwoners is geregelde evaluatie en bijstelling van
deze verordening te verwachten en gewenst. Latere versies van deze
verordening verrijken we met andere maatschappelijke terreinen die opgenomen
kunnen worden in het integrale deel van de verordening.Er wordt ingezet op versterken van het vermogen van inwoners en hun omgeving
zelf oplossingen te formuleren en te realiseren. Dit betekent dat we sturen
op duurzame oplossingen, door in de onderbouwing van de ondersteuningskeuze
deze aspecten af te wegen:
Betrokkenheid: is de inwoner optimaal betrokken?
Effectiviteit: is het een oplossing voor het probleem?
Efficiency: wat kost deze oplossing op korte en lange termijn?
Wet- en regelgeving: mag het?
Daarbij gelden de volgende uitgangspunten:
niet overnemen maar aanvullen;
mensen de kans geven hun eigen kracht te vinden en in te zetten;
niet uitgaan van vaststaande, vooraf beschreven producten en
diensten maar van maatwerk;
uitgaan van een nadrukkelijke vrije handelingsruimte en mandaat voor
de professional om ontschot ‘te doen wat nodig is’;
uitgaan van variëteit als norm in plaats van de te beargumenteren
uitzondering;
niet beslissen over inwoners maar in gesprek gaan met inwoners;
uitgaan van het gehele huishouden en dit huishouden betrekken in de
oplossingen;
ernaar streven inwoners zo veel mogelijk onafhankelijk te maken of
te houden van gemeentelijke ondersteuning;
de tijd nemen de inwoner en zijn netwerk te kennen, de specifieke
situatie te onderzoeken en de ondersteuning daaraan aan te passen;
Deze verordening geeft invulling aan de bovenstaande uitgangspunten. De
verordening geeft invulling aan één integraal proces in het sociaal domein
met als vertrekpunt: ‘één individu of gezin, één plan’. De vraag staat
centraal in één proces, waarbij wordt gezocht naar maatwerk en verbinding op
het gehele sociale domein (ongeacht de vraag van de inwoner en het terrein
waarbinnen de vraag valt). Inwoners die zich met ondersteuningsvragen bij de gemeente melden, kunnen
van de gemeente verwachten dat zij goed onderzoek verricht en dat dit
onderzoek in goede samenspraak met de inwoners om wie het gaat uitgevoerd
wordt. Samen met betrokkenen komt de gemeente tot een zo goed mogelijk
afgestemde dienstverlening.Waar inwoner staat kan ook inwoners gelezen worden. De inwoner heeft altijd
een contactpersoon met wie de gesprekken worden gevoerd. In dit artikel zijn bepalingen gedefinieerd, die niet in de landelijke
Jeugwet, Wmo of Participatiewet voorkomen en/of die kenmerkend zijn voor
de situatie in onze gemeente.De integrale benadering is van essentieel belang om met inwoner(s) en
het/de betrokken team(s) te komen tot het verhelderen van de vraag, die
de inwoner heeft op één of meerdere gebieden binnen het sociaal domein.
In dit artikel staat beschreven hoe een inwoner een hulpvraag kan
stellen aan de gemeente. Een hulpvraag kan op verschillende manieren
binnenkomen bij:
het Wmo loket
het CJG
het serviceplein in Alphen aan den Rijn.
De vragen kunnen mondeling, telefonisch of digitaal worden gesteld. Ook
kan iemand anders namens de inwoner (op verzoek van de inwoner) om hulp
vragen.In het derde en vierde lid wordt gesproken over het overleggen van de
noodzakelijke gegevens. De gemeente werkt volgens de richtlijnen van de
Wet Bescherming Persoonsgegevens om de privacy van de inwoner te
waarborgen. Het vijfde lid is een uitwerking van de wettelijke
verplichting van het college om gratis cliëntondersteuning te bieden aan
inwoners met een hulpvraag (artikel 2.2.4 lid 1 sub a van de Wmo). De
wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij
verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is toch
in de verordening opgenomen vanwege het belang om in de verordening een
compleet overzicht van rechten en plichten van inwoners te geven.
Hierbij is benadrukt dat de cliëntondersteuning voor de inwoner gratis
is. In de memorie van toelichting bij artikel 2.2.4 van de Wmo is
vermeld dat gemeenten hiermee de opdracht hebben in ieder geval een
algemene voorziening voor cliëntondersteuning te realiseren, waar
inwoners met een hulpvraag informatie en advies kunnen krijgen. Ook
uitgebreide vraagverheldering alsmede kortdurende en kortcyclische
ondersteuning bij het maken van keuzes op diverse levensterreinen maken
daarvan deel uit. Overeenkomstig artikel 2.3.2 lid 3 van de Wmo is
bepaald dat het college de inwoner na de melding van de hulpvraag
inlicht over de mogelijkheid van gratis cliëntondersteuning.
Cliëntondersteuning kan worden geleverd door een partij die de gemeente
heeft gecontracteerd, maar een inwoner kan zich ook laten ondersteunen
door iemand uit het eigen netwerk.Het gesprek over de hulpvraag kan overal in de gemeente plaatsvinden,
zoals bij de inwoner thuis, in een buurthuis het CJG of op het
gemeentehuis. In dit artikel staat een aantal punten genoemd die in het
gesprek aan de orde kunnen komen. Er zijn nog meer punten die behandeld
kunnen worden, afhankelijk van de hulpvraag. Bijvoorbeeld de financiële
situatie van de inwoner. Van het gesprek tussen de inwoner en een medewerker over de hulpvraag
wordt een verslag op hoofdlijnen gemaakt. Dit verslag kan ook meteen vormgegeven worden in de vorm van een
integraal plan, volgens het principe 1gezin 1 plan. De medewerker van
het team maakt dit verslag en/of plan en spreekt met de inwoner af wat
een redelijke termijn is waarbinnen de inwoner dit ontvangt. Het verslag
en/of plan wordt opgenomen in het dossier van de inwoner waar hij/zij
toegang toe heeft. De inwoner heeft ook de mogelijkheid om, indien
gewenst, opmerkingen of latere aanvullingen aan het verslag en/of plan
te laten toevoegen. Deze clausule is opgenomen zodat de inwoner regie
heeft en kan hebben over de eigen hulpvraag en dus zeggenschap heeft
over de inhoud van het verslag en/of het plan. Zo wordt ook recht gedaan
aan het principe van ‘eigen kracht’.Behoeft geen verdere toelichting. Samen met de inwoner wordt op basis van het verslag en/of plan (artikel
3) gekeken welke maatwerkvoorziening het beste bijdraagt aan het
verbeteren van de zelfredzaamheid van de inwoner . Hierbij worden de in
lid 1 omschreven criteria gebruikt. Op basis daarvan neemt het college
een besluit welke maatwerkvoorziening ingezet wordt.Behoeft geen verdere toelichting.In het eerste lid is verankerd dat het college van burgemeester en
wethouders op grond van artikel 8.1.1 van de Jeugdwet en/of artikel
2.3.6 van de Wmo een pgb kan verstrekken. Zowel in de jeugdwet als in de
Wmo wordt een compleet beeld gegeven van de rechten en plichten van de
cliёnt. In beide wetten is bepaald dat een pgb pas verstrekt wordt als:
de inwoner op eigen kracht of met hulp uit het sociale netwerk
of met hulp van een curator, bewindvoerder, mentor of
gemachtigde, voldoende in staat is de aan een persoonsgebonden
budget verbonden taken op verantwoorde wijze uit te voeren;
de inwoner gemotiveerd kan aantonen dat de maatwerkvoorziening
die door een aanbieder wordt geleverd, niet passend is;
gewaarborgd is dat de ondersteuning die tot de
maatwerkvoorziening behoort en die de inwoner van het budget wil
betrekken, van goede kwaliteit is.
In dit artikel worden regels gesteld voor het bestrijden van ten
onrechte ontvangen (maatwerk)voorzieningen of pgb alsmede voor het
oneigenlijk gebruik of misbruik hiervan.Lid 1 benadrukt dat volgens de wet een inwoner verplicht is aan te geven
wanneer er zich nieuwe feiten en omstandigheden voordoen waarvan men
redelijkerwijs kan verwachten dat die van invloed op de
(maatwerk)voorziening of het pgb kunnen zijn.Lid 2 stelt dat de gemeente ook zelf de situatie kan bekijken en kan
besluiten om een beslissing over de (maatwerk)voorziening of het pgb te
herzien, in te trekken of terug te vorderen en onder welke
omstandigheden.Lid 3regelt dat als door de inwoner onjuiste of onvolledige
gegevens zijn verstrekt die bij volledigheid en/of juistheid tot een
andere beslissing had geleid, het pgb of de geldswaarde van de
voorziening (de daadwerkelijke kosten van de voorziening) kunnen worden
teruggevorderd.Lid 4 geeft aan dat als een pgb binnen een jaar na uitbetaling nog niet
is gebruikt voor het doel waarvoor het is uitgegeven het besluit kan
worden ingetrokken.Lid 5 regelt de terugvordering van een (maatwerk)voorziening in eigendom
of een pgb als het recht hierop is/wordt ingetrokken.Tenslotte geeft lid 6 het college de mogelijkheid om uit het oogpunt van
kwaliteit van de geleverde zorg de besteding van het pgb te
controleren.Dit artikel regelt de jeugdhulpvoorzieningen die vrij toegankelijk
zijn. Dit betekent dat een jeugdige en/of de ouders hier gebruik van
kunnen maken zonder dat hiervoor een toegangsbeslissing van de
gemeente of verwijzing van een arts zoals genoemd in artikel 22
noodzakelijk is. De in deze verordening genoemde algemene voorzieningen (vrij
toegankelijke voorzieningen) jeugd worden in de Jeugdwet `overige
voorzieningen` genoemd.Gemeenten in Holland Rijnland sluiten bij hun keuze voor de vrij
toegankelijke jeugdhulpvoorzieningen aan bij het Beleidsplan Hart
voor de jeugd. De vrij toegankelijke jeugdhulpvoorzieningen/algemene voorzieningen
jeugd zijn: de basisvoorzieningen (pijler 2 in het beleidsplan) en
de jeugd- en gezinsteams (pijler 3 in het beleidsplan). Het jeugd-
en gezinsteam verleent consultatie en advies, basisdiagnostiek,
ambulante hulp en zorgcoördinatie.Lid 2 van artikel 9 geeft aan dat het college in nadere regels een
aantal individuele jeugdhulpvoorzieningen alsnog aanwijst als vrij
toegankelijk/algemeen of andersom. In lid 1 gaat het om situaties waarin ernstige of complexe problemen
zijn en waarvoor meer of andere hulp nodig is, dan waarin het jeugd-
en gezinsteam kan voorzien. Dit is specialistische jeugdhulp aan jeugdigen en ouders bij:
problematische (gezins)situaties;
psychiatrische stoornissen van de jeugdige;
verslaving van de jeugdige;
(licht) verstandelijke beperking van de jeugdige;
zintuigelijke beperking van de jeugdige;
lichamelijke beperking van de jeugdige;
ernstige somatische aandoening van de jeugdige.
Lid 2 geeft aan dat het college in nadere regels een aantal
individuele jeugdhulpvoorzieningen nader kan specificeren of alsnog
kan aanwijzen als vrij toegankelijk. Beweegredenen daarvoor zouden
kunnen zijn het verminderen van bureaucratie of omdat voorzieningen
bij nader inzien toch niet specialistisch blijken te zijn.In artikel 2.1.3 lid 2 sub a van de Wmo is bepaald dat de
gemeenteraad bij verordening moet aangeven op basis van welke
criteria het college kan vaststellen of een inwoner voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd
wonen of opvang in aanmerking komt. In de memorie van toelichting op
deze bepaling wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een
voorziening op maatwerk aankomt. Gemeentelijke vrijheid is nodig
omdat de behoeften van inwoners per gemeente kunnen verschillen en
de sociale en fysieke infrastructuur per gemeente anders is. Ook het
aanbod van algemene voorzieningen is niet in iedere gemeente gelijk.
Het is daarom niet mogelijk of wenselijk dat in de verordening
limitatief wordt geregeld welke maatwerkvoorzieningen verstrekt
worden. De gemeente moet wel aan de hand van geschikte en toepasbare
criteria meer in detail en concreet nader afbakenen in welke
gevallen iemand een maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit artikel
is deze verplichting uitgewerkt.
Lid 3 bepaalt dat het college een bijdrage vraagt aan
niet uitkeringsgerechtigden en mensen met een nabestaanden uitkering
(Anw). Hierbij worden de draagkrachtregels van de bijzondere
bijstand toegepast.Lid 4 geeft het college de mogelijkheid om
bij het aanbod van een voorziening, de belanghebbende te verplichten
zijn mogelijkheden om regulier werk te krijgen te vergroten, zoals
de verplichting om een schuldhulpverleningstraject in te gaan. Deze
verplichting maakt dan onderdeel uit van het integraal plan en wordt
daarmee beschikt aan klanten.
Gezien de afweging die per klant gemaakt moet worden,
wordt hier volstaan met een niet-limitatieve opsomming van
voorzieningen die het college kan aanbieden aan belanghebbende. Waar
nodig kunnen ook andere voorzieningen ingezet worden.
Bij de keuze van het aanbieden van scholing, wordt door
het college een afweging gemaakt, waarbij bekeken wordt of de
scholing (gelet op de mogelijkheden en capaciteiten van een
belanghebbende) het meest doelmatig, adequaat en toereikend is met
het oog op aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid.Een participatieplaats is bedoeld voor personen met een grotere
afstand tot de arbeidsmarkt. Voor personen jonger dan 27 jaar is
ondersteuning in de vorm van een participatieplaats niet mogelijk
(artikel 7 lid 8 Participatiewet). Het doel van de
participatieplaats is door middel van het verrichten van additionele
werkzaamheden en door het volgen van scholing, uit te kunnen stromen
naar werk. Op een participatieplaats worden additionele
werkzaamheden verricht. Niet de te verrichten werkzaamheden staan
centraal maar het leren werken dan wel het (opnieuw) wennen aan
werken. Aspecten als omgaan met gezag, op tijd komen, werkritme en
samenwerking met collega’s zijn zaken waaraan in een
participatieplaats gewerkt kan worden. Iedere zes maanden moet
beoordeeld worden of de betrokkene voldoende heeft meegewerkt om
zijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. Als het college van
oordeel is dat dit zo is dan wordt een premie toegekend.
UWV voert op basis van landelijke criteria een
beoordeling uit (artikel 10b, tweede lid, van de Participatiewet). Op basis van het advies van UWV beslist het college of iemand tot de
doelgroep 'beschut werk' behoort. Alleen als sprake is van een
onzorgvuldige totstandkoming van het advies van het UWV, kan de
gemeente besluiten het advies niet te volgen. Nadat is vastgesteld dat iemand tot de doelgroep 'beschut werk'
behoort, zorgt de gemeente ervoor dat deze persoon in een
dienstbetrekking onder beschutte omstandigheden aan de slag gaat.
Het betreft een privaatrechtelijke of een publiekrechtelijke
dienstbetrekking. Hoe de dienstbetrekking wordt georganiseerd,
behoort tot de beleidsvrijheid van gemeenten. Een dienstbetrekking
kan bijvoorbeeld worden georganiseerd via een gemeentelijke dienst,
NV, BV of stichting. Ook kunnen personen (via detachering) in een
beschutte omgeving bij reguliere werkgevers werken. Het aanbod van
beschutte werkplekken is mede afhankelijk van het aantal geschikte
en beschikbare plaatsen bij werkgevers. Daarom voert het college
overleg met partners om de omvang van het aanbod te kunnen
bepalen.Behoeft geen verdere toelichtingDe regionale Werkbedrijven moeten met het oog op een eenduidige
regionale aanpak afspraken maken over minimumeisen waaraan de
loonwaardebepaling moet voldoen. De Werkkamer (overlegorgaan van de
Stichting van de Arbeid en de VNG) formuleert momenteel
uitgangspunten voor minimumeisen. Omdat de regionale Werkbedrijven pas in 2015 operationeel zijn,
werkt de regering nu aan een algemene maatregel van bestuur (AMvB)
en een ministeriële regeling met minimumeisen die voorlopig als
kader kunnen dienen. Deze lagere regels zijn nu ‘work in progress’. Streven is dat zij in oktober 2014 worden gepubliceerd. Het concept
voor een algemene maatregel van bestuur bevat eisen die landelijk
moeten gelden. Het gaat om de eis dat de loonwaardebepaling op de
werkplek plaatsvindt, met inbreng van de werkgever, door of onder
verantwoordelijkheid van een deskundige. Verder moet de loonwaarde
worden vastgesteld op basis van een objectieve beschreven
methodiek.De in de concept ministeriële regeling opgenomen minimumeisen gelden
zolang in een regionaal Werkbedrijf nog geen afspraken over
minimumeisen tot stand zijn gekomen. Het gaat om eisen op het gebied
van de inhoud van de methodiek, zoals welke bestanddelen moeten bij
de loonwaardebepaling worden betrokken, hoe worden de prestaties
gemeten en tegen welke functie worden de prestaties afgezet?Gemeenten kunnen in hun verordening (uiterlijk 1 juli 2015) regelen
dat zij de loonwaarde bepalen aan de hand van een methodiek die
voldoet aan de eisen die worden gesteld in de algemene maatregel van
bestuur en vooralsnog ook aan de eisen van de ministeriële regeling.
Zodra in een regionaal Werkbedrijf afspraken tot stand zijn gekomen
over minimumeisen, treden deze na akkoord van het Ministerie voor de
betreffende regio in de plaats van de eisen die in de ministeriële
regeling zijn geformuleerd. Gemeenten moeten hun verordening hierop
dan aanpassen. De no-riskpolis kan worden ingezet als ondersteuning bij de
arbeidsinschakeling (artikel 8a, tweede lid, onderdeel b, van de
Participatiewet). De no-riskpolis is een verzekering die ervoor
zorgt dat de werkgever compensatie ontvangt voor de loonkosten,
wanneer een werknemer met arbeidsbeperkingen ziek wordt. De
no-riskpolis is een verzekering waarbij de werkgever bij ziekte van
de werknemer die een structurele functionele of andere beperking
heeft of ten behoeve van wie die werkgever een loonkostensubsidie
ontvangt voor de compensatie van de loonkosten volgens de
no-riskpolis.De no-riskpolis kan maximaal voor de duur van twee jaar worden
ingezet. Nadat betrokkene twee jaar zelfstandig het minimumloon
heeft verdiend, zonder loonkostensubsidie, gaat de
verantwoordelijkheid voor de no-riskpolis over naar UWV en kan
artikel 29b van de Ziektewet van toepassing zijn.Onder 'sociale activering' wordt binnen de Participatiewet verstaan:
het verrichten van onbeloonde maatschappelijk zinvolle activiteiten
gericht op arbeidsinschakeling of, als arbeidsinschakeling nog niet
mogelijk is, op zelfstandige maatschappelijke participatie (artikel
6, eerste lid, onderdeel c, Participatiewet). Bij activiteiten in
het kader van sociale activering kan worden gedacht aan het
zelfstandig, zonder externe begeleiding, verrichten van
vrijwilligerswerk, deelnemen aan activiteiten in de wijk of buurt
maar ook door klanten te faciliteren en te stimuleren in het gebruik
van hun eigen kracht. Volgens de Participatiewet dient ook sociale
activering uiteindelijk gericht te zijn op arbeidsinschakeling. Voor
bepaalde doelgroepen is arbeidsinschakeling echter een te hoog
gegrepen doel. Voor deze personen staat dan ook niet re-integratie
maar participatie voorop.Aan het meewerken aan een traject kunnen voor belanghebbenden kosten
verbonden zijn, zoals reiskosten, kinderopvangkosten of
verwervingskosten. Het college kan hier een vergoeding voor
verstrekken, indien de kosten noodzakelijk zijn in relatie tot het
doel van het traject: verkrijgen en behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid. Het college kan in nadere regels specifieke
regels hieromtrent vastleggen.In dit hoofdstuk wordt uitgewerkt hoe de gemeente de toeleiding naar
jeugdhulp uitwerkt. In artikel 2.3 lid 1 van de Jeugdwet staat dat er
deskundige toeleiding naar en advisering over jeugdhulpvoorzieningen
beschikbaar moet zijn voor jeugdigen en/of ouders die jeugdhulp
vragen.In artikel 2.6, eerste lid, onderdeel g, van de Jeugdwet is geregeld
dat, naast de door de gemeente georganiseerde toegang tot jeugdhulp, ook
de huisarts, medisch specialist en jeugdarts kunnen verwijzen naar de
jeugdhulp. Dit laatste geldt zowel voor de vrij-toegankelijke
voorzieningen als de individuele (niet vrij-toegankelijke)
voorzieningen. In de praktijk zal het de gecontracteerde jeugdhulpaanbieder zijn die na
de verwijzing beoordeelt welke jeugdhulp precies nodig is. Deze bepaalt
in overleg met de jeugdige of ouder daadwerkelijk de concrete inhoud,
vorm, omvang en duur van de benodigde jeugdhulp. Deze aanbieder stelt
dus vast wat naar zijn oordeel de inhoud van de benodigde voorziening
dient te zijn en hij zal zijn oordeel mede baseren op de protocollen en
richtlijnen die voor een professional de basis van zijn handelen vormen. De verwijzing van de huisarts, medisch specialist of jeugdarts geeft dus
rechtstreeks toegang tot de jeugdhulp. Er zal geen beschikking volgen
van de gemeente. De gemeente moet wel zorgen dat er voldoende zorg
beschikbaar is. Als de jeugdige en/of ouders het niet eens kunnen
worden, kan de jeugdhulpaanbieder de jeugdige en/of ouders erop wijzen
dat zij een aanvraag voor jeugdhulp kunnen indienen bij het jeugd- en
gezinsteam volgens artikel 2 van deze verordening.Het is van belang dat de verwijzing goed verloopt. De gemeente zal
daarom afspraken maken met artsen en aanbieders over de verwijzing naar
jeugdhulp.Het artikel gaat over de verplichtingen die de gemeente heeft als er een
kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering is opgelegd door de
rechter. Zowel de kinderbeschermingsmaatregel als de jeugdreclassering
worden uitgevoerd door een gecertificeerde instelling. De
jeugdbeschermer en de jeugdreclassering mogen in het kader van de
maatregel, besluiten tot inzet van jeugdhulp. Dat de jeugdbeschermer en
de jeugdreclasseerder deze bevoegdheid hebben staat in artikel 3.5 van
de Jeugdwet.In het eerste lid wordt verwoord dat de gemeente zorg draagt voor een
toereikend aanbod van jeugdhulpvoorzieningen, zodat de uitspraak van de
rechter – of een andere instantie - kan worden uitgevoerd. Hiervoor
verstrekt het college geen beschikking.In dit artikel staat dat het college in spoedeisende gevallen een
tijdelijke voorziening kan treffen. Dit is het geval als een
spoedmachtiging is afgegeven door de rechter (of andere instantie) omdat
onmiddellijke verlening van jeugdhulp noodzakelijk is en de reguliere
machtiging niet kan worden afgewacht. De Jeugdwet noemt de inzet
jeugdhulp in spoedeisende gevallen in de artikelen 6.1.3 en 6.1.8. Het college neemt dit besluit in afwijking van artikel 6 van de
verordening. Het kan zijn, dat vanwege de spoed er nog geen goed
gemotiveerde aanvraag is en dat nog niet echt duidelijk is of aan de
voorwaarden voor een individuele voorziening is voldaan. Na het treffen
van een tijdelijke voorziening zal daarin later worden voorzien. De vertrouwenspersoon wordt landelijk geregeld. De Vereniging van
Nederlandse Gemeenten (VNG) koopt dit namens alle gemeenten in bij het
Advies- en Klachtenbureau Jeugdzorg (AKJ), een stichting die op dit
moment ook het vertrouwenswerk voor de jeugdzorg uitvoert. Uit de
Jeugdwet vloeit voort dat naast jeugdigen en ouders ook pleegouders het
recht hebben zich tot een vertrouwenspersoon te wenden. De wet maakt een onderscheid tussen de bijdragen in de kosten van
algemene voorzieningen en maatwerkvoorzieningen. De bijdragen in de
kosten van algemene voorzieningen mag de gemeente bepalen en mogen
kostendekkend zijn. De gemeente heeft de beleidsruimte in de verordening
te bepalen welke bijdrage een inwoner verschuldigd is voor een algemene
voorziening. De bijdragen in de kosten van maatwerkvoorzieningen zijn gelimiteerd tot
een bedrag gelijk aan de kostprijs van de voorziening. In het Besluit
maatschappelijke ondersteuning worden regels vastgesteld met betrekking
tot deze bijdragen (artikel 2.1.4 lid 4 van de Wmo). De bijdrageregels
in de verordening moeten passen binnen de kaders die het Besluit
maatschappelijke ondersteuning stelt. Het bijdrageplichtig inkomen wordt
vastgesteld door het Centraal Administratie Kantoor (CAK). Het is
afhankelijk van het inkomen en het vermogen van degene aan wie
maatschappelijke ondersteuning is verleend en zijn echtgenoot of
partner. Aan de hand van dit inkomen wordt de maximale bijdrage
vastgesteld.Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in
artikel 2.1.6 van de Wmo. Hierin is opgenomen dat bij verordening wordt
bepaald op welke manier het college zorg draagt voor een jaarlijkse
blijk van waardering voor de mantelzorgers van inwoners die gebruik
maken van een voorziening van de Wmo. Omdat het uitvoering betreft leent
dit onderwerp zich voor overdracht aan het college. Artikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in
de gemeente. Artikel 1.1.1 van de wet definieert een cliënt als een
inwoner die gebruik maakt van een algemene voorziening,
maatwerkvoorziening of pgb, of door of namens wie een melding is gedaan.
Het gaat dus ook om mantelzorgers van inwoners die een hulpvraag hebben
aangemeld, ook al is daar geen voorziening op basis van deze wet
uitgekomen. Verder is de woonplaats van de inwoner bepalend, zodat het
dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten wonen.
Deze bepaling betreft een uitwerking van artikel 2.1.7 van
de Wmo waarin is opgenomen dat bij verordening kan worden bepaald dat
door het college aan personen met een beperking of chronische psychische
of psychosociale problemen die daarmee verband houdende aannemelijke
meerkosten hebben, een tegemoetkoming wordt verstrekt ter ondersteuning
van de zelfredzaamheid en participatie. De tegemoetkoming wordt op
aanvraag verstrekt.
In het eerste lid is een bepaling over klachtenregelingen
van aanbieders opgenomen. Een dergelijke bepaling is verplicht op grond
van artikel 2.1.3 lid 2 sub e van de Wmo. De aanbieder van
maatschappelijke ondersteuning is op grond van artikel 3.2 lid 1 sub a
van de Wmo verplicht een klachtenregeling op te stellen.In de memorie van toelichting staat dat cliënten in principe een klacht
kunnen indienen over alles wat hen niet aanstaat in de manier waarop zij
zich behandeld voelen. De cliënt kan ontevreden zijn over het gedrag van
een gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de manier waarop een gesprek is
gevoerd of over diens (vermeende) gebrek aan deskundigheid. Is de cliënt
niet tevreden over de behandeling van de aanbieder, dan kan het ook gaan
om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde maatschappelijke
ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de medewerker of een
bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of
(on)bereikbaarheid van de aanbieder). Het ligt voor de hand dat cliënten
die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk deze klacht eerst bij de
betreffende aanbieder indienen. Zij moeten erop kunnen vertrouwen dat de
aanbieder de klacht snel in behandeling neemt en de klacht ook snel
afhandelt. Daar waar de afhandeling niet naar wens is, staat de weg naar
de gemeente voor het indienen van de klacht open.In het tweede lid is een aantal instrumenten voor het college aangegeven
om te zorgen dat de verplichting tot het opstellen van een
klachtenregeling door aanbieders goed wordt uitgevoerd.In het eerste lid is daarnaast een bepaling over
medezeggenschapsregelingen van aanbieders opgenomen. Een dergelijke
bepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3. lid 2 sub f van de
Wmo. Het gaat hier om medezeggenschap van cliënten tegenover de
aanbieder. Voorheen moest de aanbieder voldoen aan de regels van de Wet
klachtrecht cliënten en de Wet medezeggenschap cliënten
zorginstellingen. Onder de Wet medezeggenschap cliënten zorgsector werd
inspraak tegenover de aanbieder al gerealiseerd via de cliëntenraad.
Onder de Wmo is het stellen van regels helemaal aan gemeenten
overgelaten.In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een
regeling voor medezeggenschap dienen vast te stellen. De aanbieder is op
grond van artikel 3.2 lid 1 sub b van de Wmo verplicht een
medezeggenschapsregeling op te stellen.In het tweede lid is een aantal instrumenten voor het college aangegeven
om te zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders
goed wordt uitgevoerd.Op aanbieders van voorzieningen die onder de Jeugdwet vallen, is een
landelijk kader van toepassing.Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in
artikel 2.1.3 lid 2 sub c van de Wmo waarin is bepaald dat in de
verordening in ieder geval wordt bepaald welke eisen worden gesteld aan
de kwaliteit van voorzieningen, waaronder eisen met betrekking tot de
deskundigheid van beroepskrachten.De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van
voorzieningen bij de gemeente en de aanbieder. Het is aan de gemeente om
in de verordening te bepalen welke kwaliteitseisen worden gesteld aan
aanbieders van voorzieningen. Die eisen kunnen ook betrekking hebben op
de deskundigheid van het in te schakelen personeel. De regering
benadrukt in de memorie van toelichting op artikel 2.1.3 lid 2 sub c van
de Wmo dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen 3.1 en
verder van de Wmo en die zich rechtstreeks tot aanbieders richten,
daarbij uitgangspunt zijn. De eis dat een voorziening van goede
kwaliteit wordt verleend, biedt veel ruimte voor de gemeenten om in
overleg met organisaties van cliënten en aanbieders te werken aan
kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning. Op voorzieningen die onder
de Jeugdwet vallen, is een landelijk kwaliteitskader van
toepassing.In het eerste lid is een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen
uitgewerkt. Het in het tweede lid genoemde jaarlijkse
cliëntervaringsonderzoek is verplicht op grond van artikel 2.5.1 lid 1
van de Wmo.Tegenprestaties zijn onbeloonde maatschappelijke nuttige
werkzaamheden die kunnen worden uitgevoerd door een
uitkeringsgerechtigde. Wat voor werkzaamheden een tegenprestatie
precies omvat kan verschillen per persoon. De tegenprestatie mag
niet worden ingezet als re-integratie instrument. Voorbeelden van een tegenprestatie zijn: voorleesouder op een
school, activiteiten bij een sportvereniging (bijvoorbeeld
bardienst) of wandelingen maken met inwoners van een verpleegtehuis.
In lid 1 staat vermeld aan welke inwoners met een uitkering in elk
geval een tegenprestatie kan worden opgelegd. Het gaat om inwoners
die via de gemeente een re-integratietraject hebben doorlopen en nog
geen baan hebben gevonden, en om inwoners waarbij het van belang is
dat zij buiten de deur actief worden in het kader van het integraal
plan. In het tweede lid wordt omschreven waar mee rekening wordt
gehouden als een inwoner een tegenprestatie opgelegd krijgt. Een
tegenprestatie is altijd maatwerk en de inwoner is zelf aan zet om
in eerste instantie een tegenprestatie te vinden. Indien dit niet
lukt zorgt de gemeente voor een aanbod. Verder wordt rekening
gehouden met de persoonlijke situatie en omstandigheden van de
inwoner. Behoeft geen verdere toelichting. Indien er geen werkzaamheden voorhanden zijn dan wordt geen
tegenprestatie opgelegd. Periodiek wordt bekeken of er wel
werkzaamheden zijn die de inwoner als tegenprestatie kan uitvoeren.
Het college bepaalt wanneer er weer wordt gekeken of er een
tegenprestatie beschikbaar is.
Behoeft geen verdere toelichting. Het college verleent alleen een individuele inkomenstoeslag als er
sprake is van een laag inkomen gedurende minimaal 36 maanden. In geen enkele maand mag het inkomen hoger zijn dan 110% van de van toepassing zijnde
norm. Het begrip referteperiode in dit artikel duidt op de periode
waarover bepaald wordt of iemand wel of niet in aanmerking komt voor
een individuele inkomenstoeslag.De individuele inkomenstoeslag wordt betaalt per 12 maanden. De
alleenstaande oudernorm bestaat met ingang van 1 januari 2015 niet
meer. Alleenstaande ouders ontvangen vanaf 1 januari 2015 de
alleenstaande norm. De belastingdienst betaalt de alleenstaande
ouders een toeslag op deze norm. Er is besloten alleenstaande ouders een iets hogere inkomenstoeslag
te verlenen dan alleenstaanden, omdat zij in verband met hun
kinderen meer kosten hebben waardoor ze niet kunnen reserveren. Er
wordt gewerkt met percentages in plaats van bedragen, zodat de
bedragen niet jaarlijks apart geïndexeerd hoeven te worden, maar dat
dit automatisch gebeurt. In de Participatiewet is een nieuwe regeling opgenomen: de
individuele studietoeslag. Hiermee krijgt het college de
mogelijkheid inwoners, van wie is vastgesteld dat ze niet in staat
zijn het minimumloon te verdienen, een individuele studietoeslag te
verstrekken als ze studeren. Het afronden van een studie versterkt
de positie op de arbeidsmarkt. Om in aanmerking te komen moet iemand
aan de wettelijke bepalingen voldoen zoals gesteld in artikel 36b
lid 1 van de Participatiewet. Daarnaast moet de aanvrager al zes
maanden een studie hebben gevolgd voordat er aangevraagd kan worden.
Dit om te voorkomen dat mensen studietoeslag aanvragen en dan weer
stoppen met hun studie. Als laatste voorwaarde mag het inkomen niet
hoger zijn dan 110% van de voor die persoon geldende bijstandsnorm.
Hiermee sluit deze regeling aan bij de voorwaarden die gelden voor
bijzondere bijstand en de individuele inkomenstoeslag. Behoeft geen verdere toelichting. Gelet op artikel 8, eerste lid, aanhef en onderdeel a, van de
Participatiewet, artikel 35 van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en artikel 35 van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen is het noodzakelijk om het verlagen van
uitkeringen bij wijze van sanctie bij verordening te regelen.Rechten en plichten in de Participatiewet De gemeente heeft een verantwoordelijkheid met betrekking tot de
invulling van de rechten en plichten van bijstandsgerechtigden. Mede
gelet op de rechtszekerheid van een bijstandsgerechtigde moet het
gemeentelijk beleid vastgelegd worden in een verordening. Rechten en
plichten zijn echter twee kanten van één medaille. Het recht op algemene
bijstand is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer
onafhankelijk te worden van de uitkering.MaatwerkDe bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen dienen op de
omstandigheden, mogelijkheden en middelen van een belanghebbende te
worden afgestemd. In de wet (artikel 18 Participatiewet) wordt benadrukt
dat het vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraan
verbonden verplichtingen voor bijstandsgerechtigden maatwerk is. Daarbij
moet recht worden gedaan aan de individuele situatie en de persoonlijke
omstandigheden van bijstandsgerechtigden.Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde
zijn verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, verlaagt het
college de uitkering. Er is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar
van een verplichting. Alleen wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid
ontbreekt, ziet het college af van een dergelijke verlaging. Het college
moet niettemin bij de vaststelling van de verlaging rekening houden met
de persoonlijke omstandigheden en de individueel vastgestelde
verplichtingen. Het college kan dan ook van een verlaging afzien als het
college daartoe zeer dringende reden aanwezig acht.Behoeft geen verdere toelichting.De artikelen 41 en 42 moeten in onderlinge samenhang worden gelezen.
In artikel 41 worden schendingen van verplichtingen uit de IOAW en
IOAZ geformuleerd. De verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in
artikel 41, zijn ondergebracht in categorieën. Aan die categorieën
wordt in artikel 42 een gewicht toegekend in de vorm van een
verlagingspercentage. De categorieën zijn gerangschikt naar
toenemende zwaarte. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de
gedraging meer concrete gevolgen heeft voor het niet aanvaarden,
verkrijgen of behouden van betaalde arbeid. Lid 1: De hoogte van de maatregel wordt toegepast over de toegekende
uitkeringsnorm, inclusief de eventuele toeslag. Lid 2: Voor iedere partner gelden individueel de rechten en plichten
die zijn verbonden aan de uitkering. Aan de ene partner kunnen
andere plichten zijn opgelegd of voorzieningen zijn aangeboden, dan
aan de andere partner. De maatregel wordt overigens wel opgelegd
over de uitkeringsnorm en raakt dus beide partners.Lid 3: Wanneer de inschrijving bij het UWV Werkbedrijf niet in orde
is, kan eerst een waarschuwing gegeven worden. Iemand kan zich
positief en actief opstellen richting re-integratie, maar de
inschrijving vergeten zijn tijdig te verlengen. Het direct verlagen
van de uitkering wordt dan als een te zware maatregel gezien.
Belanghebbende krijgt een hersteltermijn om de inschrijving alsnog
in orde te maken.Behoeft geen verdere toelichting.. Het college heeft de mogelijkheid, als bijzondere omstandigheden dit
rechtvaardigen, bij verlaging van de bijstand wegens schending van
arbeidsverplichting als bedoeld in artikel 18 lid 4 van de
Participatiewet, de verlaging te verrekenen over drie maanden.Dit over de maand van oplegging van de maatregel en ten hoogste over
de twee volgende maanden. Over de eerste maand moet minimaal een
derde van het bedrag van de verlaging worden verrekend. Wanneer
belanghebbende zich weer aantoonbaar houdt aan de opgelegde
verplichtingen, wordt de verlaging stopgezet en ontvangt
belanghebbende weer de volledige uitkering (artikel 18, elfde lid,
van de Participatiewet).Er is voor gekozen gebruik te maken van de mogelijkheid tot het
verrekenen van het bedrag van de verlaging bij een eerste schending
van de arbeidsverplichting als bedoeld in artikel 18 lid 4 van de
Participatiewet, (of een herhaalde schending buiten de
recidivetermijn) als bijzondere omstandigheden dit rechtvaardigen.
Hierbij kan worden gedacht aan:
vergroting schuldenproblematiek;
(dreigende) huisuitzetting;
afsluiting van gas en elektriciteit.
Met de ‘maand van oplegging’ wordt in deze verordening bedoeld: de
maand waarin de maatregel wordt uitgevoerd. Aan de Participatiewet ligt het beginsel ten grondslag dat iedereen
in eerste instantie in zijn eigen bestaan(skosten) dient te
voorzien. Pas wanneer dat niet mogelijk is, kan men een beroep doen
op bijstand. Hoofdregel is dat iedereen alles zal moeten doen en
nalaten om een beroep op bijstand te voorkomen. Leidt een gedraging
ertoe dat belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is
aangewezen op bijstand, dan is veelal sprake van een tekortschietend
besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan.
Hiervan is in ieder geval sprake bij de volgende gedragingen (als
die er toe leiden dat belanghebbende eerder, langer of voor een
hoger bedrag is aangewezen op bijstand):
het te snel interen van vermogen;
het door eigen schuld verliezen van het recht op een
uitkering;
het door eigen schuld niet of te laat aanvragen van een
voorliggende voorziening.
In lid 1 sub b is opgenomen dat de uitkering wordt verlaagd met 100%
voor de periode dat de belanghebbende niet op bijstand zou zijn
aangewezen, indien hij op verantwoorde wijze de middelen waarover
hij beschikte of redelijkerwijs had kunnen beschikken zou hebben
aangewend. In dit geval is artikel 56 van de verordening van
toepassing. Dit betekent dat de maatregel dient te worden afgestemd
op de ernst van de gedraging, de mate waarin de gedraging kan worden
verweten en de omstandigheden waarin de belanghebbende
verkeert.Met de komst van de Participatiewet is de verplichting om zich te
onthouden van zeer ernstige misdragingen een zelfstandige
verplichting die is opgenomen in artikel 9, zesde lid, van de
Participatiewet. Deze verplichting staat dus op zichzelf. Er hoeft
dus geen sprake meer te zijn van een samenhang tussen de zeer
ernstige misdragingen met het niet nakomen van een of meer
verplichtingen die voortvloeien uit de wet.Voor IOAW en IOAZ is de situatie anders, vandaar dat lid 2 is
opgenomen. Het college kan namelijk alleen een verlaging opleggen
als er een verband bestaat tussen de ernstige misdraging en
(mogelijke) belemmeringen bij het vaststellen van het recht op een
uitkering. Het recht op uitkering kan daarom alleen worden afgestemd
wegens het zich zeer ernstig misdragen als dit heeft plaatsgevonden
bij het (niet) nakomen van een (andere) aan de uitkering verbonden
verplichting.Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt, geheel los van
een (andere) aan de uitkering verbonden verplichting - hij komt
bijvoorbeeld uit eigen beweging stennis maken - dan is binnen de
IOAW en IOAZ tegen deze gedraging geen sanctie mogelijk op grond van
de IOAW en IOAZ. Wel kan aangifte worden gedaan.In lid 2 zijn overwegingen opgenomen op grond waarvan het college
kan besluiten af te zien van het opleggen van een maatregel. Hierbij
kan lid 2 sub b een dringende reden zijn gelet op bijzondere
omstandigheden. Uit het woord ‘dringend’ blijkt dat er wel iets heel
bijzonders en uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een
afwijking van het algemene principe gerechtvaardigd zijn. Wat
dringende redenen zijn, is afhankelijk van de concrete situatie en
kan dus niet op voorhand worden vastgelegd. Er kan worden gedacht
aan enerzijds een mindere mate van verwijtbaarheid in relatie tot de
financiële of sociale gevolgen voor belanghebbende en/of diens
gezin. Daarbij moet worden opgemerkt dat ernstige financiële
gevolgen op zichzelf geen reden zijn om van een verlaging af te
zien, omdat dit inherent is aan het verlagen van een uitkering. In lid 3 is opgenomen, dat belanghebbende schriftelijk op de hoogte
wordt gesteld bij afzien van een maatregel. Het doen van een
schriftelijke mededeling in een beschikking dat het college afziet
van het opleggen van een verlaging wegens dringende redenen is van
belang in verband met eventuele recidive (zie toelichting artikel
55)In lid 1 is opgenomen, dat een verlaging wordt opgelegd met ingang
van de eerste dag van de kalendermaand, die volgt op de
kalendermaand waarin het besluit bekend is gemaakt. Voor de
berekening van de hoogte van de verlaging moet worden uitgegaan van
de voor die maand geldende bijstandsnorm..Het is niet altijd mogelijk een verlaging op een lopende uitkering
toe te passen. In die gevallen kan op grond van lid 2 de verlaging
met terugwerkende kracht worden toegepast. Het afstemmingsbesluit
dat in dat geval wordt genomen, is een vorm van herziening van de
uitkering. Het besluit leidt namelijk tot te veel verstrekte
uitkering in het verleden. De uitkering die op grond van het afstemmingsbesluit te veel is
verstrekt kan met toepassing van artikel 58, tweede lid, onderdeel
a, van de Participatiewet, respectievelijk artikel 25, tweede lid,
van de IOAW en van de IOAZ, worden teruggevorderd.In lid 4 is tenslotte de mogelijkheid opgenomen de maatregel op een
volgende periode van bijstand op te leggen. Indien van deze
mogelijkheid gebruik wordt gemaakt, dient dit gemotiveerd in het
dossier te worden opgenomen. Een dergelijke maatregel kan namelijk
vanwege de samenhang met het recht op bijstand niet bij voorbaat
worden opgelegd. Het college moet bij het opnieuw toekennen van het
recht op bijstand beoordelen in hoeverre aanleiding bestaat een
verlaging toe te passen. Pas dan is sprake van een
afstemmingsbesluit en staat de mogelijkheid van bezwaar tegen de
maatregel open. In het eerste lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een verlaging
wordt berekend over de bijstandsnorm. Onder de bijstandsnorm wordt
verstaan de wettelijke norm, inclusief gemeentelijke toeslag of
verlaging en inclusief vakantietoeslag. Bij een uitkering op grond
van de IOAW of de IOAZ wordt gekeken naar de grondslag als bedoeld
in artikel 5 van de IOAW respectievelijk van de IOAZ.In het tweede lid is bepaald dat een verlaging ook kan worden
toegepast op de bijzondere bijstand als aan een belanghebbende
bijzondere bijstand wordt verleend met toepassing van artikel 12 van
de Participatiewet. Personen tussen de 18 en 21 jaar ontvangen een
lage jongerennorm, die indien noodzakelijk wordt aangevuld door
middel van aanvullende bijzondere bijstand in de kosten van
levensonderhoud. Als een verlaging uitsluitend op de lage
jongerennorm wordt opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid
ten opzichte van de 21-jarigen. Daarom is geregeld dat de
berekeningsgrondslag in dat geval bestaat uit de bijstandsnorm
inclusief de verleende bijzondere bijstand op grond van artikel 12
van de Participatiewet. Op grond van het tweede lid, onderdeel b, is het mogelijk dat het
college in incidentele gevallen een verlaging oplegt over de
bijzondere bijstand. Er moet dan wel een verband bestaan tussen de
gedraging van een belanghebbende en zijn recht op bijzondere
bijstand. Een verlaging kan uitsluitend worden opgelegd als
daadwerkelijk bijzondere bijstand is verstrekt.Het eerste lid regelt samenloop als sprake is van één gedraging die
schending oplevert van meerdere verplichtingen, die zijn genoemd in
deze verordening, artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet of
in beide regelingen. In dat geval wordt één verlaging opgelegd. Voor
het bepalen van de hoogte en de duur van de verlaging wordt
uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste verlaging is gesteld. Samenloop bij meerdere gedraging waardoor één of meerdere
verplichtingen worden geschonden Het tweede lid regelt samenloop als sprake is van meerdere gedraging
die schending opleveren van één of meerdere verplichtingen, die zijn
genoemd in deze verordening, artikel 18, vierde lid, van de
Participatiewet of in beide regelingen. In dat geval wordt voor
iedere gedraging een afzonderlijke verlaging toegepast. Deze
verlagingen worden in principe gelijktijdig opgelegd. Als dit niet
verantwoord is, wordt gekeken naar de ernst van de gedraging, de
mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van een belanghebbende
(zie ook art. 50). Daarvoor moet altijd gekeken worden naar de
individuele omstandigheden. De verlaging wordt dan over meerdere
maanden uitgesmeerd.Samenloop met een bestuurlijke boeteEen verlaging kan worden opgelegd als sprake is van een
verlagingswaardige gedraging die tevens een boetewaardige gedraging
is.Als sprake is van één gedraging die zowel schending van een in deze
verordening opgenomen verplichting als schending van de
inlichtingenplicht oplevert, kan de schending van deze
verplichtingen niet gezamenlijk worden afgedaan, omdat schending van
de inlichtingenplicht (wettelijk) is geregeld in de vorm van een
bestuurlijke boete. In het geval zich de situatie voordoet dat er
sprake is van samenloop tussen de bestuurlijke boete en afstemming
dient het college in het individuele geval te beoordelen welke
sanctie wordt opgelegd. Bij eendaadse samenloop ligt het voor de
hand één sanctie op te leggen. Het college bepaalt of al dan niet
een boete wordt opgelegd. Is dit het geval, dan wordt geen verlaging
meer opgelegd.Bij samenloop ligt het voor de hand de gedraging te sanctioneren
door het opleggen van een bestuurlijke boete voor zover sprake is
van een gedraging waarin ook een beboetbare gedraging zit. Daarnaast
kan het college in dit geval nog een of meer maatregelen opleggen,
waarbij bij de hoogte van de afstemming zo nodig rekening kan worden
gehouden met de boete en de eventuele andere maatregelen.Het college is op grond van artikel 20 van de IOAW en artikel 20 van
de IOAZ bevoegd de uitkering blijvend of tijdelijk te weigeren als
een belanghebbende inkomen uit arbeid had kunnen verwerven, maar dit
nalaat. De vraag of een verlaging moet worden toegepast, zal pas aan
de orde komen als het college zich een oordeel heeft gevormd over de
eventuele weigering van de uitkering. Deze beoordeling gaat in
beginsel voor. Pas als het college concludeert dat van een weigering
geen sprake is, kan op grond van deze verordening een verlaging
worden toegepast volgens artikel 41 en 42.Is afgezien van een verlaging wegens het ontbreken van elke vorm van
verwijtbaarheid, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van
bepalingen ten aanzien van recidive deze gedraging mee te tellen. Is
echter vanwege de afstemming op grond van artikel 18, eerste lid,
van de Participatiewet of vanwege dringende redenen afgezien van het
opleggen van een verlaging, dan wordt het besluit om af te zien van
een maatregel voor de bepaling of er sprake is van recidive wel
meegeteld. Het verlagen van een uitkering op grond van deze verordening vindt
plaats door middel van een besluit. Tegen dit besluit kan een
belanghebbende bezwaar en beroep indienen. In dit artikel is
aangegeven wat in het besluit in ieder geval moet worden vermeld.
Deze eisen vloeien rechtstreeks voort uit de Algemene wet
bestuursrecht (Awb). Dit artikel regelt de verplichting om bij verordening regels te
stellen over de verrekening van de recidiveboete met een lopende
uitkering op grond van de participatiewet. Artikel 4:93 vierde lid
van de Algemene wet bestuursrecht bepaalt, dat verrekening niet
mogelijk is voor zover beslag op de vordering nietig zou zijn.
Concreet houdt dit in dat bij verrekening in beginsel rekening moet
worden gehouden met de beslagvrije voet zoals deze zijn regeling
vindt in artikel 475c tot en met 475e van het Wetboek van
Burgerlijke Rechtsvordering. Het college heeft op grond van de
Participatiewet de bevoegdheid om deze bepaling in de eerste drie
maanden na oplegging van de boete buiten toepassing te laten.Met de bepaling in het tweede lid is ervoor gekozen om de eerste
maand 100% te verrekenen en de daarop volgende twee maanden 20%. Het
gaat hier om belanghebbenden die ondanks herhaalde fraude nog steeds
aangewezen zijn op een uitkering zoals bedoeld in deze verordening.
Wanneer dit niet het geval is dan is de beslagvrije voet van
toepassing.In het derde lid is vastgesteld dat het college ondanks de in de wet
opgenomen bevoegdheid toch de beslagvrije voet bij verrekening in
acht neemt. Er moet dan sprake zijn van dringende redenen in het
individuele geval. Een tweetal situaties zijn door het rijk
specifiek benoemd. Deze regel (situatie 1) wordt slechts toegepast
indien er voor (mede) belanghebbende minderjarige gezinsleden
onaanvaardbare consequenties zouden optreden. Het feit dat het
(mede) belanghebbende minderjarige gezinsleden ontbreekt aan de
noodzakelijke middelen om in het bestaan te voorzien is geen reden
om te spreken van dringende reden. Een andere dringende reden (situatie 2) kan aan de orde zijn als de
gezondheidstoestand van de belanghebbende ernstig wordt bedreigd,
omdat men niet over de noodzakelijke medicatie of behandeling kan
beschikken. Bij toepassing van het derde lid moet het dus gaan om
een uitzonderlijke individuele situatie. Vast dient te staan dat er
sprake is van een incidenteel geval en dat de behoeftige
omstandigheden waarin men verkeert op geen enkele andere wijze
kunnen worden verholpen. Behoeft geen verdere toelichting.Behoeft geen verdere toelichting.Artikel spreek voor zich.Het college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de
vaststelling van de rechten en plichten van de cliënt, door aanbieders
laten verrichten (artikel 2.11 lid 1, van de Wmo). Met het oog op
gevallen waarin dit ten aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij
verordening regels worden gesteld ter waarborging van een goede
verhouding tussen de prijs voor de levering van een voorziening en de
eisen die worden gesteld aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.12 lid 1
van de Wmo). Daarbij dient in ieder geval rekening gehouden te worden
met de deskundigheid van de beroepskrachten en de
arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd
waarmee het college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs)
rekening dient te houden. Hiermee wordt bereikt dat een beter beeld
ontstaat van de reële kostprijs voor de activiteiten die het college
door aanbieders wil laten uitvoeren. Uitgangspunt is dat de aanbieder
kundig personeel inzet dat past bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor
is ten minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de
arbeidsvoorwaarden die daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor
werknemers dat hun werkzaamheden aansluiten bij de daarvoor geldende
arbeidsvoorwaarden.In het eerste lid is vastgelegd dat de begrippen uit de landelijke
wetten als ‘hogere regelgeving’ voorrang hebben op de begrippen uit de
verordening. In het tweede lid is van uit praktisch oogpunt opgenomen
dat er afspraken tussen het college en de betreffend artsen,
specialisten en zorgverzekeraars van inwoners dienen te worden gemaakt
over de verwijzing. In het derde lid is de
mogelijkheid opgenomen voor het college om nadere regels te stellen op
basis van de verordening. De wettelijke basis hiervoor is art. 156 van
de Gemeentewet.Dit artikel voorziet in een mogelijkheid voor het college om af te
wijken van het bepaalde in de verordening als strikte toepassing van de
verordening een onevenredige benadeling van betrokkene tot gevolg heeft
gelet op het doel van de regelgeving. In de Participatiewet is al
voorzien in voldoende mogelijkheden om af te wijken van de
hoofdregels.In het tweede lid is overgangsrecht opgenomen voor lopende voorzieningen
op basis van de oude verordening. In het zesde lid is bepaald dat
aanvragen die voor de inwerkingtreding van deze nieuwe verordening zijn
ingediend maar waarop bij de inwerkingtreding nog niet is beslist,
worden afgedaan op grond van de nieuwe verordening. In het zevende lid
is voor lopende bezwaarschriften bepaald dat deze volgens de oude
verordening worden afgedaan. Daarnaast bevat de Wmo nog overgangsrecht
voor Awbz cliënten die overgaan naar de Wmo en voor de doelgroep
beschermd wonen (zie de artikelen 8.1 tot en met 8.4 van de Wmo).
In artikel 3.4, eerste lid, van de Wmo is bepaald dat de
aanbieder bij de toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van
de wet meteen melding doet van iedere calamiteit die bij de verstrekking
van een voorziening heeft plaatsgevonden en van geweld bij de
verstrekking van een voorziening. In artikel 6.1 van de wet is bepaald
dat het college personen aanwijst die zijn belast met het houden van
toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de wet.In aanvulling op het bovenstaande regelt artikel 65 van deze verordening
dat er door het college een regeling wordt opgesteld over het doen van
meldingen en dat de toezichthoudend ambtenaar deze meldingen onderzoekt
en het college adviseert over het voorkomen van verdere calamiteiten en
het bestrijden van geweld. Overeenkomstig het vierde lid kan het college
bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen gelden voor het melden
van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een voorziening.
Deze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid,
van de Wmo, art. 2.10 Jeugdwet en art. 47 Participatiewet.In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de
Gemeentewet vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt
gewaarborgd dat er eenzelfde inspraakprocedure geldt voor de diverse
beleidsvelden binnen het sociaal domein. De inspraak geldt voor alle
inwoners. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de wetgever, omdat
iedereen op enig moment aangewezen kan raken op ondersteuning. Met het
derde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling
van de medezeggenschap vorm te geven.De gemeente is op grond van de Algemene wet bestuursrecht in het
algemeen verplicht tot een behoorlijke behandeling van mondelinge en
schriftelijke klachten over gedragingen van personen en bestuursorganen
die onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn. In het eerste lid is
een bepaling opgenomen over het gemeentelijke klachtrecht. Deze bepaling
is niet verplicht op grond van deze wet en is hier opgenomen om in de
verordening een compleet overzicht van rechten en plichten van cliënten
te geven. Gelet op het van toepassing zijnde hoofdstuk 9 van de Algemene
wet bestuursrecht, waarin een uitvoerige regeling over klachtbehandeling
is gegeven, en ook het recht is neergelegd om na de afhandeling van de
klacht de bevoegde ombudsman te vragen een onderzoek in te stellen, kan
in deze verordening met de eenvoudige bepaling van het eerste lid in dit
artikel worden volstaan.In het kader van de integrale benadering en de keuze om binnen de
beleidsvelden van het sociaal domein één verordening vast te stellen, is
gekozen voor een citeertitel, waaronder de drie beleidsvelden van de
Jeugdwet, de Wmo 2015 en de Participatiewet, te rangschikken zijn.Deze verordening treedtin werking op 1 januair 2016. Met uitzondering
van artikel 1 lid 3 onderdeel e. Dit onderdeel treedt met terugwerkende
kracht in werking op 1 januari 2015.bij artikel 18Wijze waarop loonwaarde wordt vastgesteldIn artikel 6 lid 2 van de Participatiewet is opgenomen dat de gemeenteraad bij
verordening regels opstelt over de wijze waarop de loonwaarde wordt vastgesteld. In de verordening beschrijven we de methodiek van loonwaardebepaling en wie het
uitvoert. Het college maakt hierbij gebruik van de ‘werkwijze vaststelling
loonwaarde UWV’ om de loonwaarde van een persoon te bepalen. In deze bijlage
zijn de stappen beschreven om de loonwaarde vast te stellen. Deze werkwijze is
afgestemd met het UWV en met de regio Holland Rijnland en voldoet aan de door
het Rijk gestelde voorwaarden (zorgvuldig, geobjectiveerd en transparant). Hierna wordt de werkwijze omschreven.Werkwijze vaststelling loonwaarde UWVDoelgroepDe doelgroep zijn werkzoekenden die door medische en of sociaalpsychologische
beperkingen worden belemmerd in hun werk. Voor deze groep komt de potentiële
werkgever mogelijk in aanmerking voor loonkostensubsidie. Uitgangspunt hierbij
is dat de werknemer niet in staat is het geldende wettelijk minimumloon te
verdienen.De loonwaardebepaling wordt vastgesteld en uitgevoerd door deskundige en
gecertificeerde arbeidsdeskundigen. Van belang is dat sociaal-medische gegevens
aanwezig zijn. Dit kan in de vorm van een Sociaal Medisch Advies van UWV, of
vergelijkbare informatie uit een andere bron. Indien noodzakelijk kunnen
arbeidsdeskundigen collega-arbeidsdeskundigen en -artsen consulteren. Deze wijze
van loonwaardebepaling garandeert een deskundig, betrouwbaar en objectief
advies. Het onderzoek vindt vooral plaats op de werkplek van de werknemer. Het bestaat
uit een aantal onderdelen:
Verzamelen van sociaal-medische gegevens voor het opstellen van een
arbeidskundigwerknemersprofiel. Hierin zijn de kennis, vaardigheden en
belastbaarheid van de klant opgenomen.
Vaststellen en beschrijven van de soortgelijke functie van een collega
zonder beperkingen: de functieanalyse (taken- en urenanalyse).
Vaststellen van het loonniveau van deze collega als
referentie/norm.
Vaststellen van het prestatieniveau van de werknemer: de
loonwaarde.
Verslaglegging, verwachting loonontwikkeling en advies planning
vervolgonderzoek.
De Loonwaarde vaststelling door UWVUWV onderscheidt bij de loonwaarde vaststelling de volgende stappen:Inventarisatie van de feitelijke taakopbouw in termen van de feitelijke
uitoefening van de functie door de werknemer.
Het vaststellen van de normfunctie op basis van de feitelijke in de
functie door de werknemer uitgeoefende taken.
Vaststellen bij de normfunctie behorende loonwaarde en waarden voor
Tempo, Kwaliteit en Inzetbaarheid voor de hoofdtaken.
Beschrijven hoe de medewerker in de praktijk in de functie op de
werkplek functioneert, beschreven in termen van Tempo, Kwaliteit,
Inzetbaarheid per hoofdtaak.
Beschrijven van eventuele bijzondere omstandigheden bij de functie
uitoefening.
Het vaststellen van de prestatie van de werknemer per hoofdtaak afgezet
tegen de normfunctie op basis van drie kernbegrippen Tempo, Kwaliteit en
Inzetbaarheid uitgedrukt in een % van de arbeidsprestatie op deze
elementen in de normfunctie.
Het vaststellen van de werkelijke additionele kosten, waar aan de orde,
uitgesplitst naar eenmalige en structurele kosten.
Het integraal vertalen van de uitkomsten bij Tempo, Kwaliteit en
Inzetbaarheid naar een totale arbeidsprestatiewaarde van de werknemer in
een % ten opzichte van de normfunctie. Dit met behulp van de
rekenformule.
Nb. De rekenformule is als volgt: %Tijdsbesteding werknemer in de taak x %Tempo x %Kwaliteit x
%Inzetbaarheid.
Het UWV legt deze gegevens vast in een rapportage. Daarin vermelden ze de
onderzoeksactiviteiten, de resultaten van het onderzoek en het advies over de
loonwaarde. InhoudsopgaveHoofdstuk 1 Algemene bepalingen Hoofdstuk 2 Integrale benaderingHoofdstuk 3 Voorzieningen Hoofdstuk 4 Specifieke bepalingen Jeugdwet Hoofdstuk 5 Specifieke bepalingen Wmo Hoofdstuk 6 Specifieke bepalingen Participatiewet en IOAW/IOAZ Hoofdstuk 7 Overige bepalingen Hoofdstuk 8 Betrekken van ingezetenen bij het beleid, cliëntenparticipatie en
klachten Hoofdstuk 9 Slotbepalingen