CVDR340560_1Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Sint Anthonis 2015 & Toelichting maatschappelijke ondersteuning gemeente Sint Anthonis 2015nlregelingSint Anthonis2017-11-06Sint AnthonisWeekblad Sint Anthonis "Omstreeks" (4 november 2014) en website gemeente BoxmeerVerordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Sint Anthonis 2015Wet maatschappelijke ondersteuninggemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-10-30De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2014-11-052017-11-06Herziene wetI-SZ/2014/1123n.v.t.GeenGeenVerordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Sint Anthonis 2015De raad van de gemeente Sint Anthonis,Gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 9
september 2014;Gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4, eerste, derde en zevende lid, 2.1.5,
eerste lid, 2.1.6, 2.1.7, 2.3.6, vierde lid en 2.6.6, eerste lid van de Wet
maatschappelijke ondersteuning 2015;Gezien het advies van de Commissie;overwegende dat burgers een eigen verantwoordelijkheid dragen voor de wijze
waarop zij hun leven inrichten en deelnemen aan het maatschappelijk leven;
dat het noodzakelijk is om cliënten te ondersteunen als zij dusdanige
beperkingen ondervinden bij hun maatschappelijke participatie en
zelfredzaamheid dat zij niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met
mantelzorg, met hulp van het sociale netwerk of met gebruikmaking van
algemene voorzieningen hierin geheel of gedeeltelijk kunnen voorzien;overwegende dat het noodzakelijk is om cliënten met psychische of
psychosociale problemen en belanghebbenden die de thuissituatie hebben
verlaten, al dan niet in verband met risico's voor zijn veiligheid als
gevolg van huiselijk geweld, te ondersteunen bij het zich handhaven in de
samenleving als zij niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met
mantelzorg, of met hulp van het sociale netwerk of met gebruikmaking van
algemene voorzieningen hierin geheel of gedeeltelijk kunnen voorzien;overwegende dat het noodzakelijk is om bij verordening regels te stellen met
betrekking tot de invulling van de plicht tot ondersteuning;Besluit vast te stellen: 1Begripsbepalingen1BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:
algemeen gebruikelijke voorziening: voorziening die niet
speciaal is bedoeld voor personen met een beperking en die
algemeen verkrijgbaar is en niet of niet veel duurder is dan
vergelijkbare voorzieningen;
andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de
Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;
bijdrage in de kosten: bijdrage als bedoeld in artikel 2.1.4,
eerste lid, van de Wet;
gesprek: gesprek in het kader van het onderzoek als
bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de Wet;
hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke ondersteuning
als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de
Wet;
melding: melding aan het college als bedoeld in artikel
2.3.2, eerste lid, van de Wet;
persoonlijk plan: plan waarin de cliënt de
omstandigheden, bedoeld in artikel 2.3.2 lid 2 van de
Wet, beschrijft en aangeeft welke maatschappelijke
ondersteuning naar zijn mening het meest is
aangewezen;
PGB: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel
1.1.1 van de Wet;
voorliggende voorziening: al hetgeen tegemoetkomt aan de
hulpvraag, al dan niet wettelijk, en voorgaat op een
verstrekking van een maatwerkvoorziening;
ingezetene: cliënt die woonachtig is in de gemeente Sint
Anthonis;
uitvoeringsbesluit: Uitvoeringsbesluit Wmo 2015;
Wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015.
2Procedure melding, onderzoek en aanvraag2Melding hulpvraag1.Een hulpvraag kan door of namens een cliënt bij het college worden
gemeld.2.Het college bevestigt de ontvangst van de melding en maakt zo
spoedig mogelijk een afspraak voor een gesprek. 3.In spoedeisende gevallen als bedoeld in artikel 2.3.3 van de Wet
treft het college na de melding onverwijld een tijdelijke
maatwerkvoorziening in afwachting van de uitkomst van het
onderzoek.4.Het college kan nadere regels stellen met betrekking tot de melding
van de hulpvraag en spoedeisende gevallen. 3Cliëntondersteuning1.Het college draagt zorg voor de beschikbaarheid van kosteloze
cliëntondersteuning. 2.Het college wijst de cliënt en zijn mantelzorger voorafgaande aan
het onderzoek, bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de Wet, op
de mogelijkheid gebruik te maken van kosteloze
cliëntondersteuning.3.Het college kan nadere regels stellen met betrekking tot
cliëntondersteuning.4Persoonlijk plan1.Het college informeert de cliënt over de mogelijkheid tot het
indienen van een persoonlijk plan en stelt hem gedurende zeven dagen
na de melding in de gelegenheid het plan te overhandigen.2.Het college betrekt het persoonlijk plan bij het onderzoek als
bedoeld in artikel 7, tweede lid.5Informatie en identificatie1.De cliënt dan wel diens vertegenwoordiger verschaft het college de
gegevens en bescheiden die voor het onderzoek nodig zijn en waarover
hij redelijkerwijs de beschikking kan krijgen.2.De cliënt verstrekt het college desgevraagd terstond een document
als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter
inzage.6Geen (verder) onderzoek1.Als de cliënt tijdens het onderzoek te kennen geeft dat hij met de
reeds aangereikte mogelijkheden zelf in een oplossing kan voorzien
of geen aanvraag voor een maatwerkvoorziening zal doen, kan het
onderzoek als afgerond worden beschouwd. 2.Als de hulpvraag en de situatie van de cliënt genoegzaam bekend is
bij de gemeente, kan het college in overeenstemming met de cliënt
afzien van een gesprek. 7Onderzoek1.Een gesprek met de cliënt, zijn vertegenwoordiger, voor zover
mogelijk zijn mantelzorger en voor zover nodig zijn familie maakt
deel uit van het onderzoek. 2.Het college stelt in dit gesprek, in samenspraak met de cliënt of
diens vertegenwoordiging, het gewenste resultaat van het verzoek om
maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 1.1.1 van de
Wet vast. 3.De onderwerpen, genoemd in artikel 2.3.2, vierde lid, van de Wet en
indien ingediend het persoonlijk plan zoals genoemd in artikel 2.3.2
lid 5 van de Wet maken in ieder geval deel uit van het onderzoek en
vormen de basis van het gesprek als bedoeld in het eerste lid. 4.Tijdens het gesprek wordt aan de cliënt dan wel diens
vertegenwoordiger in begrijpelijke bewoordingen medegedeeld welke
mogelijkheden bestaan om te kiezen voor een persoonsgebonden budget
en wat de gevolgen van die keuze zijn. 5.Het college verstrekt de cliënt dan wel diens vertegenwoordiger een
schriftelijke weergave van de uitkomsten van het onderzoek,
waaronder een verslag van het gesprek als bedoeld in het eerste lid.
6.Als de cliënt in aanmerking wil komen voor een maatwerkvoorziening,
kan dit worden opgenomen in het verslag van het gesprek.7.Binnen 10 werkdagen na het gesprek verstrekt het college aan de
cliënt een verslag van de uitkomsten van het onderzoek. Hiermee
wordt de onderzoeksfase afgerond.8.Opmerkingen of latere aanvullingen van de cliënt worden aan het
verslag toegevoegd. 8Aanvraag1.Een cliënt of zijn gemachtigde of vertegenwoordiger kan een aanvraag
om een maatwerkvoorziening indienen bij het college. Het
ondertekende gespreksverslag kan daarbij worden aangemerkt als
aanvraag. 2.Een aanvraag voor een maatwerkvoorziening kan niet worden gedaan dan
nadat het onderzoek is uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is
uitgevoerd binnen zes weken na de ontvangst van de melding zoals
bedoeld in artikel 2.3.2 lid 9 van de Wet.3Maatwerkvoorziening9Criteria voor maatwerkvoorziening
Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:
ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of
participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze
beperkingen naar het oordeel van het college niet kan
verminderen of wegnemen
op eigen kracht en/of;
met gebruikelijke hulp en/of; iii. met mantelzorg en/of; iv. met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk
en/of;
met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen
en/of; vi. met gebruikmaking van algemene voorzieningen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de
uitkomsten van het in het voorgaande hoofdstuk bedoelde
onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van een
situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot
zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen
leefomgeving kan blijven, en
ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de
samenleving van de cliënt met psychische of psychosociale
problemen en de cliënt de thuissituatie heeft verlaten, al dan
niet in verband met risico's voor zijn veiligheid als gevolg van
huiselijk geweld, voor zover de cliënt deze problemen naar het
oordeel van het college niet kan verminderen of wegnemen
op eigen kracht en/of;
ii. met gebruikelijke hulp en/of;iii. met mantelzorg en/of;iv. met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk en/of;
met gebruikmaking van algemene voorzieningen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de
uitkomsten van het in het voorgaande hoofdstuk bedoelde
onderzoek, een passende bijdrage aan het voorzien in de behoefte
van de cliënt aan beschermd wonen of opvang en aan het
realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt
gesteld zich zo snel mogelijk weer op eigen kracht te handhaven
in de samenleving.
Voor alle maatwerkvoorzieningen geldt bovendien dat:
deze, naar objectieve maatstaven gemeten, als de goedkoopst
adequate voorziening moeten kunnen worden aangemerkt;
deze in overwegende mate op het individu moet zijn gericht.
Ten aanzien van een maatwerkvoorziening met betrekking tot
zelfredzaamheid en participatie geldt dat een cliënt alleen voor
een maatwerkvoorziening in aanmerking komt als:
de noodzaak tot ondersteuning voor de cliënt redelijkerwijs niet
vermijdbaar was, en
de voorziening voorzienbaar was, maar van de cliënt
redelijkerwijs niet verwacht kon worden maatregelen te hebben
getroffen die de hulpvraag overbodig had gemaakt.]
Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is ter vervanging van
een eerder door het college verstrekte voorziening, wordt deze
slechts verstrekt als de eerder verstrekte voorziening technisch
is afgeschreven,
tenzij de eerder verstrekte voorziening verloren is gegaan als
gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt zijn toe te
rekenen;
tenzij de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoet komt in de
veroorzaakte kosten, of
als de eerder verstrekte voorziening niet langer een oplossing
biedt voor de behoefte van de cliënt aan maatschappelijke
ondersteuning.
Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, verstrekt het
college de goedkoopst adequate voorziening.
10Geen aanspraakGeen maatwerkvoorziening wordt verstrekt :a.voor zover met betrekking tot de problematiek die in het gegeven geval
aanleiding geeftvoor de noodzaak tot ondersteuning, een voorziening op grond van een
andere wettelijke bepaling bestaat;
indien de cliënt geen ingezetene is van de gemeente Sint
Anthonis voor wat betreft artikel 9 lid 1 sub a;
voor zover de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke hulp,
met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale
netwerk de beperkingen kan wegnemen;
voor zover de cliënt met gebruikmaking van algemene
voorzieningen de beperkingen kan wegnemen;
indien de voorziening voor een cliënt algemeen gebruikelijk
is;
voor zover er aan de zijde van de cliënt geen sprake is van
aantoonbare meerkosten in vergelijking met de situatie
voorafgaand aan het optreden van de beperkingen in de
zelfredzaamheid of participatie;
indien het een voorziening betreft die de cliënt vóór het
verstrekken van de beschikking zoals bedoeld in artikel 11
Verordening heeft gerealiseerd of geaccepteerd, tenzij het
college daarvoor schriftelijk toestemming heeft verleend;
voor zover de aanvraag betrekking heeft op een voorziening die
aan cliënt al eerder is verstrekt in het kader van enige
wettelijke bepaling of regeling en de normale
afschrijvingstermijn van de voorziening nog niet verstreken is,
tenzij de eerder vergoede of verstrekte voorziening verloren is
gegaan als gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt zijn
toe te rekenen, of tenzij cliënt geheel of gedeeltelijk
tegemoetkomt in de veroorzaakte kosten;
voor zover de beperkingen en/of problemen voortvloeien uit de
aard van de in de woning gebruikte materialen;
voor zover een woonvoorziening betrekking heeft op een hoger
niveau dan het uitrustingsniveau voor sociale woningbouw;
ten behoeve van een woningaanpassing in hotels/pensions,
trekkerswoonwagens, tweede woningen, vakantie- en
recreatiewoningen, ADL-clusterwoningen en gehuurde kamers;
voor zover het woonvoorzieningen en schoonmaakwerkzaamheden in
gemeenschappelijke ruimten betreft;
indien de noodzaak het gevolg is van een verhuizing waarvoor
geen aanleiding bestaat op grond van beperkingen bij de
zelfredzaamheid of participatie en er geen belangrijke reden
voor verhuizing aanwezig is;
indien de cliënt niet is verhuisd naar de voor zijn of haar
beperkingen op dat moment meest geschikte woning, tenzij
daarvoor vooraf schriftelijk toestemming is verleend door het
college;
indien de cliënt verhuisd is vanuit of naar een woonruimte die
niet geschikt is het gehele jaar door bewoond te worden;
indien de cliënt aanspraak heeft op verblijf en daarmee
samenhangende zorg in een instelling op grond van de Algemene
Wet Bijzondere Ziektekosten, de Wet langdurige zorg of de
Jeugdwet, dan wel er redenen zijn om aan te nemen dat de cliënt
daarop aanspraak kan doen gelden en weigert mee te werken aan
het verkrijgen van een besluit dienaangaande.
11Beschikking
In de beschikking tot verstrekking van een
maatwerkvoorziening, wordt aangegeven of deze als
voorziening in natura of als persoonsgebonden budget wordt
verstrekt.
Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura
vermeldt de beschikking in ieder geval:
a.welke maatwerkvoorziening verstrekt wordt en wat het beoogde
resultaat daarvan is;b.de ingangsdatum en duur van de verstrekking;c.of een bijdrage in de kosten verschuldigd is;d.welke andere oplossingen en/of voorzieningen relevant zijn of kunnen
zijn.3.Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van
persoonsgebonden budget vermeldt de beschikking in ieder geval:
aan welk resultaat het persoonsgebonden budget moet worden
besteed;
welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het
persoonsgebonden budget;
wat de hoogte van het persoonsgebonden budget is en hoe dit
tot stand is gekomen;
wat de duur is van de verstrekking waarop het
persoonsgebonden budget ziet;
de wijze van verantwoording van de besteding van het
persoonsgebonden budget;
of een bijdrage in de kosten verschuldigd is;
welke andere oplossingen en/of voorzieningen relevant zijn
of kunnen zijn.
4.Het college kan nadere regels stellen met betrekking tot de
beschikking.12Persoonsgebonden budget
Aan het persoonsgebonden budget zijn de volgende
verplichtingen en voorwaarden verbonden:
Uit het persoonsgebonden budget mogen geen
administratieve bemiddelingsbureaus worden
betaald.
Uit het persoonsgebonden budget mogen geen
tussenpersonen of belangenbehartigers worden
betaald.
Uit het persoonsgebonden budget mag de bijdrage in
de kosten, zoals bedoeld in artikel 14, niet worden
betaald.
In afwijking van het bepaalde onder a. mogen de
kosten voor arbeidsbemiddeling, in het kader van
deze wet, uit het persoonsgebonden budget worden
betaald indien dit bemiddelingsbureau een Per Saldo
Keurmerk heeft.
De budgethouder maakt met de hulpverlener of
aanbieder in een schriftelijke overeenkomst
tenminste afspraken over het resultaat van de
maatschappelijke ondersteuning, de kwaliteit en de
wijze van declareren.
Een beslissing tot verlening van een
persoonsgebonden budget kan worden ingetrokken als
blijkt dat het persoonsgebonden budget binnen
uiterlijk zes maanden na uitbetaling niet is
aangewend ten behoeve van het resultaat waarvoor het
is verstrekt.
Een persoonsgebonden budget voor het sociaal netwerk
moet in ieder geval beperkt blijven tot die gevallen
waarin het de gebruikelijke hulp overstijgt en dit
aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning
leidt en aantoonbaar doelmatiger is.
Bij het vaststellen van de hoogte van het persoonsgebonden
budget worden de volgende criteria gehanteerd:
a.De hoogte van het persoonsgebonden budget wordt bepaald aan de hand
van en tot het maximum van de kostprijs van de in de situatie van de
cliënt goedkoopst adequate voorziening in natura en is toereikend
voor de aanschaf daarvan.b.De hoogte van het persoonsgebonden budget voor hulpmiddelen en
woningaanpassingen bedraagt in ieder geval niet meer dan de huur-
dan wel aanschafprijs van de goedkoopst passende bijdrage, waaronder
onderhoud reparatie en verzekering zoals die door het college aan de
aanbieder verschuldigd is.c.Bij het vaststellen van de hoogte van het persoonsgebonden budget
worden de volgende criteria gehanteerd:
De kosten voor een zzp’er mogen nooit hoger zijn dan de
kosten voor ingekochte hulp bij een organisatie.
De kosten voor ondersteuning uit het sociale netwerk mogen
nooit hoger zijn dan de kosten voor een zzp’er.
d.Voor het vaststellen van de hoogte van het persoonsgebonden budget
kan de in lid 1, onder e. genoemde schriftelijke overeenkomst als
uitgangspunt worden genomen.
Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de
geleverde zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de
bestedingen van persoonsgebonden budgetten.
Het college kan in de nadere regels eisen stellen met
betrekking tot de verstrekking, uitsluitingsgronden, de
hoogte, uitbetaling, besteding, kwaliteitseisen en
verantwoording van de met het persoonsgebonden budget aan te
schaffen maatwerkvoorziening.
13Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering1.Onverminderd artikel 2.3.8 van de Wet doet een cliënt aan het
college op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling van
alle feiten en omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk
moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een
beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de Wet.2.Onverminderd artikel 2.3.10 van de Wet kan het college een
beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de Wet herzien
dan wel intrekken als het college vaststelt dat:
de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt
en de verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een
andere beslissing zou hebben geleid;
de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het PGB
is aangewezen;
de maatwerkvoorziening of het PGB niet meer toereikend is te
achten;
de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of
het PGB verbonden voorwaarden,of
de cliënt de maatwerkvoorziening of het PGB niet of voor een
ander doel gebruikt.
3.Een beslissing tot verlening van een PGB kan worden ingetrokken als
blijkt dat het PGB binnen een redelijke termijn doch uiterlijk zes
maanden na uitbetaling niet is aangewend voor de bekostiging van de
voorziening waarvoor de verlening heeft plaatsgevonden.4.Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a,
heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige
gegevens door de cliënt opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het
college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn
medewerking heeft verleend, geheel of gedeeltelijk de geldswaarde
vorderen van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten
onrechte genoten PGB.5.Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.6.Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is
ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd.4Bijdrage in de kosten14Bijdrage in de kosten1.Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd:
voor het gebruik van een algemene voorziening als bedoeld in
artikel 1.1.1 van de Wet, niet zijnde cliëntondersteuning,
en,
voor een maatwerkvoorziening dan wel PGB, zolang hij van de
maatwerkvoorziening gebruik maakt of gedurende de periode
waarvoor het PGB wordt verstrekt, overeenkomstig de bedragen
en percentages van het landelijk Uitvoeringsbesluit Wmo
2015, en afhankelijk van het inkomen en vermogen van de
cliënt en zijn echtgenoot.
2.Als een maatwerkvoorziening of een persoonsgebonden budget wordt
verstrekt ten behoeve van een woningaanpassing voor een minderjarige
cliënt is de bijdrage in de kosten verschuldigd door:a.de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene tegen wie
een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek gegrond
verzoek is toegewezen, enb.degene die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag
uitoefent over een cliënt. 3.Het college kan nadere regels bepalen:
voor welke algemene voorzieningen, niet zijnde
cliëntondersteuning, de cliënt een bijdrage is
verschuldigd;
wat per soort algemene voorziening de hoogte van deze
bijdrage is;
of en voor welke doelgroepen een korting op de bijdrage voor
een algemene voorziening geldt.
4.Het college stelt nadere regels:
op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening en
PGB wordt bepaald, en
door welke andere instantie dan het CAK in de gevallen
bedoeld in artikel 2.1.4, zevende lid van de Wet, de
bijdragen voor een maatwerkvoorziening of PGB worden
vastgesteld en geïnd.
5Kwaliteit en inspraak15Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning1.Aanbieders zijn verantwoordelijk voor een goede kwaliteit van
voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van
beroepskrachten daaronder begrepen. Dat betekent dat de
maatwerkvoorziening:a.veilig, doeltreffend, doelmatig en cliëntgericht wordt
gerealiseerd;b.is afgestemd op de persoonlijke situatie en behoeften van de cliënt
en zijn omgeving;c.is afgestemd op andere vormen van ondersteuning en zorg, waaronder
informele zorg;d.geleverd wordt door beroepskrachten die voldoen aan de professionele
standaard;e.wordt geleverd door personen die beschikken over de competenties en
vaardigheden die nodig zijn om de gevraagde dienstverlening uit te
voeren;f.beantwoordt aan de stand van wetenschap en praktijk voor zover dit
noodzakelijk/ gebruikelijk is in de kring van beroepsgenoten en
voortvloeiend uit de professionele standaard;g.voldoet aan alle kwaliteitseisen die voortvloeien uit de van
toepassing zijnde wet- en regelgeving en de organisatie dit ook
controleerbaar maakt voor de gemeente.
Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere
eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen,
eisen met betrekking tot de deskundigheid van
beroepskrachten daaronder begrepen.
Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college
toe op de naleving van deze eisen door periodieke overleggen
met de aanbieders, een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek,
en het zo nodig in overleg met de cliënt ter plaatse
controleren van de geleverde voorzieningen.
16Meldingsregeling calamiteiten en geweld1.Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en
geweldsincidenten bij de levering van een voorziening door een
aanbieder en wijst een toezichthoudend ambtenaar aan.2.Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat
zich heeft voorgedaan bij de levering van een voorziening onverwijld
aan de toezichthoudend ambtenaar.3.De toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1, van de Wet,
doet onderzoek naar de calamiteiten en geweldsincidenten en
adviseert het college over het voorkomen van verdere calamiteiten en
het bestrijden van geweld.4.Het college kan bij nadere regels bepalen welke verdere eisen gelden
voor het melden van calamiteiten en geweld bij de levering van een
voorziening.17Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derden
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven
die het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder
geval rekening mee dat aanbieders (des)kundig personeel inzetten
tegen arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden
zoals bedoeld in artikel 2.6.6 lid 1 van de Wet.
Het college houdt in het belang van een goede
prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de tarieven
die het hanteert voor door derden te leveren overige
voorzieningen, in ieder geval rekening met:
de marktprijs van de voorziening, en
de eventuele extra taken die in verband met de
voorziening van de leverancier worden gevraagd,
zoals:
1o. aanmeten, leveren en plaatsen van de voorziening;
2o. instructie over het gebruik van de voorziening;
3o. onderhoud van de voorziening, en4°. verplichte deelname in bepaalde samenwerkingsverbanden (bijv.
sociale wijkteams). 18Klachtregeling1.Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van
klachten van cliënten ten aanzien van maatwerkvoorzieningen.2.Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op
de naleving van de klachtregelingen van aanbieders door periodieke
overleggen met de aanbieders, en een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek.19Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuning
Aanbieders dienen te beschikken over een regeling voor de
medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de
aanbieder die voor de gebruikers van belang zijn ten aanzien van
maatwerkvoorzieningen.
Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe
op de naleving van deze eisen door periodieke overleggen met de
aanbieders en een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek.
20Betrekken van ingezetenen bij het beleid
Het college betrekt ingezetenen van de gemeente, waaronder in
ieder geval cliënten of hun vertegenwoordigers, bij de
voorbereiding van het beleid betreffende maatschappelijke
ondersteuning, overeenkomstig de krachtens artikel 150 van de
Gemeentewet gestelde regels met betrekking tot de wijze waarop
inspraak wordt verleend.
Het college stelt ingezetenen vroegtijdig in de gelegenheid
voorstellen voor het beleid betreffende maatschappelijke
ondersteuning te doen, advies uit te brengen bij de
besluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen
betreffende maatschappelijke ondersteuning, en voorziet hen van
ondersteuning om hun rol effectief te kunnen vervullen.
Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan
periodiek overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen
aanmelden, en dat zij worden voorzien van de voor een adequate
deelname aan het overleg benodigde informatie en
ondersteuning.
Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het
tweede en derde lid.
6Mantelzorgwaardering21Jaarlijkse waardering mantelzorgersHet college stelt bij nadere regels vast waaruit het jaarlijkse blijk
van waardering voor mantelzorgers van cliënten in de gemeente
bestaat.7Tegemoetkoming meerkosten22Tegemoetkoming meerkosten voor personen met een beperking of
chronische, psychische of psychosociale problemenHet college stelt nadere regels omtrent de tegemoetkoming meerkosten
voor personen met een beperking of chronische, psychische of
psychosociale problemen.8Slotbepalingen23EvaluatieHet door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt voor het eerst in
2017 geëvalueerd en wordt daarna eenmaal per vier jaar geëvalueerd.24Intrekking oude verordening en overgangsrecht1.De Verordening maatschappelijk ondersteuning 2014 wordt bij de
inwerkingtreding van deze Verordening ingetrokken. 2.Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond
van de Verordening maatschappelijk ondersteuning 2014, totdat het
college een nieuw besluit heeft genomen waarbij het besluit waarmee
deze voorziening is verstrekt, wordt ingetrokken.3.Aanvragen die zijn ingediend onder de Verordening maatschappelijk
ondersteuning 2014 en waarop nog niet is beslist bij het in werking
treden van deze verordening, worden afgehandeld krachtens deze
verordening. 4.Op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de Verordening
maatschappelijk ondersteuning 2014, wordt beslist met inachtneming
van die verordening.25Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening
maatschappelijke ondersteuning gemeente Sint Anthonis 2015.
Aldus besloten in zijn openbare vergadering van 30 oktober 2014De raad voornoemdDe griffier, De voorzitter,mr. A.P.J.L. Keijzers, M.L.P. Sijbers Toelichting op de Verordening Maatschappelijke Ondersteuning 2015
Gemeente Sint AnthonisInhoudHoofdstuk 1 Begripsbepalingen 21Artikel 1 Begripsbepalingen 21Hoofdstuk 2 Procedure melding, onderzoek en aanvraag 23Artikel 2 Melding hulpvraag 23Artikel 3 Cliëntondersteuning 23Artikel 4 Persoonlijk plan 24Artikel 5 Informatie en identificatie 24Artikel 6 Geen (verder) onderzoek 24Artikel 7 Onderzoek 24Artikel 8 Aanvraag 25Hoofdstuk 3 Maatwerkvoorziening 27Artikel 9 Criteria voor maatwerkvoorziening 27Artikel 10 Geen aanspraak 27Artikel 11 Beschikking 27Artikel 12 Persoonsgebonden budget 28Artikel 13 Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering 28Hoofdstuk 4 Bijdrage in de kosten 30Artikel 14 Bijdrage in de kosten 30Hoofdstuk 5 Kwaliteit en inspraak 31Artikel 15 Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning 31Artikel 16 Meldingsregeling calamiteiten en geweld 31Artikel 17 Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden
31Artikel 18 Klachtregeling 32Artikel 19 Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke ondersteuning
32Artikel 20 Betrekken van ingezetenen bij het beleid 32Hoofdstuk 6 Mantelzorgwaardering 34Artikel 21 Jaarlijkse waardering mantelzorgers 34Hoofdstuk 7 Tegemoetkoming meerkosten 35Artikel 22 Tegemoetkoming meerkosten voor personen met een beperking of
chronische, psychische of psychosociale problemen 35Hoofdstuk 8 Slotbepalingen 36Artikel 23 Evaluatie 36Artikel 24 Intrekking oude verordening en overgangsrecht 36Deze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015
(hierna: Wmo 2015). De Wmo 2015 maakt onderdeel uit van de bestuurlijke en – met
toepassing van een budgetkorting – financiële decentralisatie naar gemeenten van
een aantal taken uit de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (hierna: AWBZ).
Deze taken worden toegevoegd aan het takenpakket dat al bij gemeenten lag onder
de ‘oude’ Wet maatschappelijke ondersteuning. Hierbij wordt deels
voortgeborduurd op de weg die met die Wet al was ingezet. Er wordt bekeken wat
redelijkerwijs verwacht mag worden van de cliënt en zijn sociaal netwerk,
vervolgens zal waar nodig de gemeente in aanvulling hierop hem in staat stellen
gebruik te maken van een algemene voorziening of – als dat niet volstaat – een
maatwerkvoorziening waarmee een bijdrage wordt geleverd aan zijn mogelijkheden
om deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer en zelfstandig te functioneren
in de maatschappij. Er dient telkens een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen te worden om de
hulpvraag van de cliënt, zijn behoeften en de gewenste resultaten helder te
krijgen, om te achterhalen wat de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke
hulp, mantelzorg of met hulp van zijn sociaal netwerk dan wel door het
verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten kan doen om zijn
zelfredzaamheid en participatie te handhaven of verbeteren, om te bepalen of zo
nodig met gebruikmaking van een algemene voorziening kan worden volstaan, of dat
een maatwerkvoorziening nodig is, en of sprake is van een voorliggende of andere
voorziening die niet onder de reikwijdte van de Wmo 2015 valt. De Wmo 2015 en
deze verordening leggen deze toegangsprocedure daarom in hoofdlijnen vast. Want
waar het recht op compensatie dat bestond onder de ‘oude’ Wet maatschappelijke
ondersteuning is komen te vervallen, wordt een recht op een zorgvuldige,
tweezijdige procedure daartegenover gesteld. Een dergelijke procedure die
bovendien goed wordt uitgevoerd, zal telkens tot een juist eindoordeel moeten
leiden; ondersteuning waar ondersteuning nodig is. Indien de cliënt van mening is dat het college hem ten onrechte geen
maatwerkvoorziening verstrekt of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende
bijdraagt aan de zelfredzaamheid of participatie, of dat hem opvang of beschermd
wonen ten onrechte wordt onthouden, kan betrokkene daartegen vanzelfsprekend
bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaan tegen de beslissing op zijn
bezwaar. De rechter zal toetsen of de gemeente zich heeft gehouden aan de
voorgeschreven procedures, het onderzoek naar de omstandigheden van betrokkene
op adequate wijze heeft verricht en of de ondersteuning een passende bijdrage
levert aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt
gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen
leefomgeving kan blijven.De Wmo 2015 en deze verordening leggen veel bevoegdheden bij het college. De
uitvoering hiervan zal echter in de regel namens het college gedaan worden (in
mandaat) door deskundige consulenten, ambtenaren of bijvoorbeeld aanbieders.
Waar in deze verordening en in de Wet ‘het college’ staat, kan het college deze
bevoegdheid namelijk mandateren aan ondergeschikten dan wel niet-ondergeschikten
op grond van de algemene regels van de Awb. Op grond van artikel 2.6.3 van de
Wet kan het college de vaststelling van rechten en plichten van de cliënt echter
alleen mandateren aan een aanbieder. Zie voor de definitie van ‘aanbieder’ de
toelichting onder artikel 1. Deze beperking geldt alleen voor mandatering aan
niet-ondergeschikten. Het college kan de vaststelling van rechten en plichten
ook aan ondergeschikten mandateren.De Wmo 2015 schrijft in artikel 2.1.3, eerste lid, voor dat de gemeente per
verordening de regels dient vast te stellen die noodzakelijk zijn voor de
uitvoering van het verplichte gemeentelijk beleidsplan met betrekking tot
maatschappelijke ondersteuning. In de verordening dient overeenkomstig de
artikelen 2.1.3, tweede tot en met vierde lid, 2.1.4, derde en zevende lid, en
2.1.6 van de Wmo 2015 in ieder geval bepaald te worden:
op welke wijze en op basis van welke criteria wordt vastgesteld of een
cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie,
beschermd wonen of opvang in aanmerking komt;
op welke wijze de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, inclusief
eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten;
ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling van
klachten van cliënten vereist is;
ten aanzien welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van
cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder die voor de
gebruikers van belang zijn vereist is;
op welke wijze ingezeten, waaronder cliënten of hun vertegenwoordigers,
worden betrokken bij uitvoering van de Wet, voorstellen voor beleid
kunnen doen, gevraagd en ongevraagd advies kunnen uitbrengen over
verordeningen en beleidsvoorstellen, worden voorzien van ondersteuning
en deel kunnen nemen aan periodiek overleg;
op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening wordt berekend;
en
op welke wijze het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van
waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de gemeente.
Ook dient de gemeente overeenkomstig de artikelen 2.1.3, derde lid, en 2.6.6,
eerste lid, van de Wmo 2015 per verordening regels te stellen:
voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een persoonsgebonden budget, en van misbruik of
oneigenlijk gebruik van de Wet;
ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van de
voorziening, waar het college ten aanzien daarvan de uitvoering van de
Wmo 2015 door derden laat verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te
worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
Daarnaast kan de gemeente op grond van de artikelen 2.1.4, eerste en tweede lid,
2.1.5, eerste lid, 2.1.7 en 2.3.6, derde lid, van de Wmo 2015:
bepalen dat cliënten voor algemene voorzieningen, niet zijnde
cliëntondersteuning, en maatwerkvoorzieningen een bijdrage verschuldigd
zullen zijn;
de hoogte van de bijdrage voor de verschillende soorten van
voorzieningen, ook wanneer de cliënt de ondersteuning zelf inkoopt met
een persoonsgebonden budget, in de verordening verschillend vaststellen.
Hierbij kan tevens worden bepaald dat op de bijdrage een korting wordt
gegeven voor personen die behoren tot daarbij aan te wijzen groepen en
dat de bijdrage afhankelijk is van het inkomen en het vermogen van de
cliënt en zijn echtgenoot;
bepalen dat de bijdragen voor opvangvoorzieningen door een andere
instantie dan het CAK wordt vastgesteld en geïnd;
bepalen dat in geval van een minderjarige cliënt die niet zelf de
eigenaar is van de woning, een bijdrage wordt opgelegd aan diens
onderhoudsplichtige ouders en degene die anders dan als ouder samen met
de ouder het gezag over de cliënt uitoefent;
bepalen dat aan personen met een beperking of chronische psychische of
psychosociale problemen die daarmee verband houdende aannemelijke
meerkosten hebben, een tegemoetkoming wordt verstrekt ter ondersteuning
van de zelfredzaamheid en de participatie, en vaststellen welke de
toepasselijke grenzen zijn met betrekking tot de financiële
draagkracht;
bepalen onder welke voorwaarden betreffende het tarief de persoon aan
wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de ondersteuning kan
inkopen van een persoon die behoort tot het sociale netwerk.
Artikel 2.1.3, tweede lid, van de Wmo 2015 biedt verder ruimte om met
inachtneming van het bepaalde bij of krachtens de Wmo 2015 andere regels te
stellen. Deze verordening maakt hier spaarzaam gebruik van om een meer compleet
beeld te geven van de rechten en plichten van burgers en de gemeente.Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad op
grond van artikel 2.1.2 van de Wmo 2015 eveneens dient vast te stellen. In dit
beleidsplan wordt het door het gemeentebestuur te voeren beleid met betrekking
tot maatschappelijke ondersteuning vastgelegd.Hoofdstuk 1 BegripsbepalingenArtikel 1 Begripsbepalingen Een algemeen gebruikelijke voorzieningis
bijvoorbeeld een elektrische fiets. ’Gebruikelijke hulp’ is niet in de
verordening, maar in de Wet gedefinieerd en is bijvoorbeeld de hulp van een
partner van de cliënt. Zie ook de Wettelijke definitie hieronder.Het gesprek is het mondeling contact na een melding
waarin het college met degene die maatschappelijke ondersteuning vraagt zijn
gehele situatie inventariseert ten aanzien van zijn mogelijkheden om op eigen
kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen
uit zijn sociaal netwerk dan wel met gebruikmaking van voorliggende
voorzieningen, algemeen gebruikelijke voorzieningen, algemene voorzieningen of
maatwerkvoorzieningen zijn zelfredzaamheid of participatie te verbeteren of te
voorkomen dat hij gebruik moet maken van beschermd wonen of opvang.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de Wet (in artikel
1.1.1) al een flink aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze
verordening. Voor de duidelijkheid zijn een aantal belangrijke Wettelijke
definities hieronder weergegeven.
aanbieder: natuurlijke persoon of rechtspersoon die jegens het college
gehouden is een algemene voorziening of een maatwerkvoorziening te
leveren;
algemene voorziening: aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder
voorafgaand onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en
mogelijkheden van de gebruikers, toegankelijk is en dat is gericht op
maatschappelijke ondersteuning;
begeleiding: activiteiten gericht op het bevorderen van zelfredzaamheid
en participatie van de cliënt opdat hij zo lang mogelijk in zijn eigen
leefomgeving kan blijven;
cliënt: persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening of aan
wie een maatwerkvoorziening of persoonsgebonden budget is verstrekt of
door of namens wie een melding is gedaan als bedoeld in artikel 2.3.2,
eerste lid;
cliëntondersteuning: onafhankelijke ondersteuning met informatie, advies
en algemene ondersteuning die bijdraagt aan het versterken van de
zelfredzaamheid en participatie en het verkrijgen van een zo integraal
mogelijke dienstverlening op het gebied van maatschappelijke
ondersteuning, preventieve zorg, zorg, jeugdhulp, onderwijs, welzijn,
wonen, werk en inkomen;
gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in
redelijkheid mag worden verwacht van de echtgenoot, ouders, inwonende
kinderen of andere huisgenoten;
maatschappelijke ondersteuning: 1°. bevorderen van de sociale samenhang,
de mantelzorg en vrijwilligerswerk, de toegankelijkheid van
voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking, de
veiligheid en leefbaarheid in de gemeente, alsmede voorkomen en
bestrijden van huiselijk geweld, 2°. ondersteunen van de zelfredzaamheid
en de participatie van personen met een beperking of met chronische
psychische of psychosociale problemen zoveel mogelijk in de eigen
leefomgeving, 3°. bieden van beschermd wonen en opvang;
maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden
van een persoon afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen: 1°. ten behoeve van
zelfredzaamheid, daaronder begrepen kortdurend verblijf in een
instelling ter ontlasting van de mantelzorger, het daarvoor
noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen, woningaanpassingen en
andere maatregelen, 2°. ten behoeve van participatie, daaronder begrepen
het daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen en andere
maatregelen, 3°. ten behoeve van beschermd wonen en opvang;
mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie,
beschermd wonen, opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van
jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de
ZorgverzekeringsWet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen
personen bestaande sociale relatie en niet wordt verleend in het kader
van een hulpverlenend beroep;
participatie: deelnemen aan het maatschappelijke verkeer;
persoonsgebonden budget: bedrag waaruit namens het college betalingen
worden gedaan voor diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere
maatregelen die tot een maatwerkvoorziening behoren, en die een cliënt
van derden heeft betrokken;
sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met
wie de cliёnt een sociale relatie onderhoudt;
vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een cliënt
vertegenwoordigt die niet in staat kan worden geacht tot een redelijke
waardering van zijn belangen ter zake;
voorziening: algemene voorziening of maatwerkvoorziening;
zelfredzaamheid: in staat zijn tot het uitvoeren van de noodzakelijke
algemene dagelijkse levensverrichtingen en het voeren van een
gestructureerd huishouden.
Ook de Algemene Wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
(definitie)bepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals:
‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid): een verzoek van een belanghebbende om een
besluit te nemen, en ‘beschikking’ (artikel 1:2). Hoofdstuk 2 Procedure melding, onderzoek en aanvraagArtikel 2 Melding hulpvraagDeze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan
worden gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel
2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a, van de Wet. Daarbij is onder meer
bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval bepaalt op welke wijze
een cliënt in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang.Nadere toelichting: In artikel 2.3.2, eerste lid, van de Wet wordt al bepaald dat indien bij het
college melding wordt gedaan van een behoefte aan maatschappelijke
ondersteuning, het college deze melding onderzoekt. Deze bepaling verankert ook
in de verordening dat bij het college een melding kan worden gedaan en door wie.
In artikel 2.3.2, negende lid, van de Wet is bepaald dat een aanvraag niet kan
worden gedaan dan nadat (naar aanleiding van de melding) onderzoek is
uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is uitgevoerd binnen de termijn van zes
weken.Het eerste lid bevat regels voor de verplichte meldingsprocedure. De melding is
vormvrij en kan schriftelijk, elektronisch, mondeling of telefonisch bij het
college worden gedaan. Zie de algemene toelichting over mandatering door het
college. In artikel 2:15 van de Awb is bepaald dat een aanvraag elektronisch (onder meer
per email) kan worden gedaan indien het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat
deze weg geopend is. De melding kan ‘door of namens de cliënt’ worden gedaan.
Dit kan ruim worden opgevat. Naast de cliënt kan bijvoorbeeld diens
vertegenwoordiger, mantelzorger, partner, familielid, buurman of andere
betrokkene de melding doen. In het eerste lid is met gebruik van de in artikel 1 gedefinieerde term
‘hulpvraag’ een afbakeningsbepaling gegeven. Een persoon met een hulpvraag die
op grond van een andere Wet kan worden beantwoord, kan direct en gericht worden
doorverwezen. Te denken valt hier bijvoorbeeld aan de ZorgverzekeringsWet, de
Wet werk en bijstand en de LeerplichtWet. Zie ook de tekst en toelichting van
artikel 8, tweede lid.In het tweede lid is de verplichte ontvangstbevestiging verankerd (artikel
2.3.2, eerste lid, slotzin, van de Wet). Conform artikel 4:3a van de Awb is het
bestuursorgaan gehouden een elektronisch ingediende aanvraag te bevestigen. Dat
kan dan – en ligt voor de hand – ook elektronisch. Indien de melding mondeling
of telefonisch is gedaan, zou dit ook kunnen worden afgesproken. Aangezien het onderzoek na een melding maximaal zes weken mag beslaan (zie
artikel 2.3.2, eerste lid, van de Wet), is registratie en ontvangstbevestiging
van de melding ook in het kader van deze termijn van belang.In het derde lid is overeenkomstig artikel 2.3.3 van de Wet een uitzondering
vervat voor spoedeisende gevallen. Het college is op grond van de Wet verplicht
in dergelijke gevallen een passende tijdelijke maatwerkvoorziening te
verstrekken in afwachting van de uitkomsten van het onderzoek dat volgt na de
melding.Artikel 3 Cliëntondersteuning Het eerste lid is een uitwerking van de Wettelijke verplichting van het college
in artikel 2.2.4, eerste lid, onder a, en tweede lid, van de Wet. De Wet
adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij verordening
een regeling op te stellen. De bepaling uit de Wet is toch in de verordening
opgenomen vanwege het belang om in de verordening een compleet overzicht van
rechten en plichten van cliënten te geven. Hierbij is benadrukt dat de
cliëntondersteuning op grond van de Wet voor de cliënt kosteloos is. In de
memorie van toelichting bij artikel 2.2.4 van de Wet (Kamerstukken II 2013/14,
33 841, nr. 3) is vermeld dat gemeenten hiermee de opdracht hebben in ieder
geval een algemene voorziening voor cliëntondersteuning te realiseren, waar
burgers informatie en advies over vraagstukken van maatschappelijke
ondersteuning en hulp bij het verkrijgen daarvan kunnen krijgen. Ook uitgebreide
vraagverheldering alsmede kortdurende en kortcyclische ondersteuning bij het
maken van keuzes op diverse levensterreinen maken daarvan deel uit.In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, derde lid, van de Wet bepaald
dat het college de betrokkene na de melding van de hulpvraag inlicht over de
mogelijkheid van gratis cliëntondersteuning.Artikel 4 Persoonlijk planIn artikel 4 is overeenkomstig artikel 2.3.2, tweede lid, van de Wet de
verplichting voor het college opgenomen om informatie te verschaffen over de
mogelijkheid voor de cliënt om een persoonlijk plan op te stellen en deze aan
het college te overhandigen.Artikel 5 Informatie en identificatieDe verplichting tot het overleggen van stukken, zoals vermeld in artikel 5, is
opgenomen overeenkomstig artikel 2.3.2, zevende lid, van de Wet. In het kader
van de rechtmatigheid is het op grond van artikel 2.3.4 van de Wet in ieder
geval verplicht om de identiteit van de cliënt vast te stellen aan de hand van
een document als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht en is
de cliënt die een aanvraag doet voor een maatwerkvoorziening ook verplicht dat
document ter inzage te geven. Bij de gegevensverzameling op grond van artikel 5
zullen de grenzen van de Wet bescherming persoonsgegevens in acht genomen moeten
worden.Artikel 6 Geen (verder) onderzoekOp grond van artikel 6 kan worden afgezien van het vooronderzoek indien dat een
onnodige herhaling van zetten zou betekenen.Artikel 7 Onderzoek Dit artikel is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan
worden gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel
2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a, van de Wet, waarbij onder meer is
bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval regels vaststelt die
noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het in artikel 2.1.2 bedoelde plan en
de door het college te nemen besluiten of te verrichten handelingen. In artikel 2.3.2, eerste lid, wordt niet de aanduiding “het gesprek” gebruikt
maar “een onderzoek in samenspraak met degene door of namens wie de melding is
gedaan en waar mogelijk met de mantelzorger of mantelzorgers dan wel diens
vertegenwoordiger”. De memorie van toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II
2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 143) verduidelijkt dat voor een zorgvuldig
onderzoek veelal sprake zal zijn van enige vorm van persoonlijk contact met
betrokkene of een vertegenwoordiger van betrokkene, aangezien daardoor een
adequaat totaalbeeld van de betrokkene en zijn situatie verkregen kan worden.
Het eerste lid bepaalt daarom dat het onderzoek moet plaatsvinden in samenspraak
met betrokkene. De vorm van het onderzoek is vrij.In het eerste lid is verder benadrukt dat het gesprek met de cliënt wordt
gevoerd door deskundigen (namens het college). Het gesprek vindt zo mogelijk bij
de cliënt thuis plaats. In lid 2 is als onderwerp van gesprek ‘het gewenste resultaat van het verzoek om
ondersteuning’ opgenomen. Dit is belangrijk omdat in de woorden van de nota naar
aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz. 183)
“de ultieme toetssteen of de maatschappelijke ondersteuning effectief is
geweest, ligt in de beantwoording van de vraag of de cliënt zelf vindt dat de
verleende maatschappelijke ondersteuning heeft bijgedragen aan een verbetering
van zijn zelfredzaamheid of participatie. In het Wetsvoorstel Wmo 2015 staat het
bereiken van dit resultaat centraal”.Lid 5 t/m 8 zijn in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en een
zorgvuldige procedure en zijn overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de
Wet opgenomen. Lid 5 borgt dat altijd verslag wordt opgemaakt. De invulling van deze
verslagplicht is vormvrij. Hierbij kan worden voortgeborduurd op de praktijk van
de Wmo. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3,
p. 32-33) staat dat de gemeente aan de cliënt een weergave van de uitkomsten van
het onderzoek verstrekt om hem in staat te stellen een aanvraag te doen voor een
maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel schriftelijk. Een goede weergave maakt
het voor de gemeente inzichtelijk om een juiste beslissing te nemen te nemen op
een aanvraag en draagt bij aan een inzichtelijke communicatie met de cliënt.
Uiteraard zal de weergave van de uitkomsten van het onderzoek variëren met de
uitkomsten van het onderzoek. Zo zal de weergave van het onderzoek bijvoorbeeld
heel beperkt kunnen zijn als de cliënt van mening is goed geholpen te zijn en de
uitkomst is dat geen aanvraag van een maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Bij
meer complexe onderzoeken zal uiteraard een uitgebreidere weergave noodzakelijk
zijn. Desgewenst kan de gemeente de schriftelijke weergave van de uitkomsten van
het onderzoek ook gebruiken als een met de cliënt overeengekomen plan
(arrangement) voor het bevorderen van zijn zelfredzaamheid en participatie
waarin de gemaakte afspraken en de verplichtingen die daaruit voortvloeien, zijn
vastgelegd. Het is in dat geval passend dat het college en de cliënt dit plan
ondertekenen. Indien een persoonlijk plan is overhandigd, wordt dit plan ook
opgenomen of toegevoegd aan het verslag.Soms kan een verslag al direct worden meegegeven, maar vaak zal dit toch nog
moeten worden uitgewerkt en gaat daar een paar dagen overheen. Daarom begint lid
7 met de zinsnede “Binnen […] werkdagen na het gesprek”. Het kan overigens ook
zijn dat na een gesprek de cliënt bijvoorbeeld nog onderzoekt wat er in zijn
omgeving mogelijk is, bijvoorbeeld of hij met iemand kan meerijden om
boodschappen te doen, of dat hij nog een aanvullende opmerking heeft. Ook dan is
een paar dagen tijd na het gesprek nuttig.Artikel 8 AanvraagOok deze bepaling is een uitwerking van artikel 2.1.3, eerste lid, en tweede
lid, onder a, van de Wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in
ieder geval bepaalt op welke wijze wordt vastgesteld of een cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of
opvang in aanmerking komt. De Wet bepaalt dat het college binnen twee weken na
de ontvangst van de aanvraag de beschikking moet geven (artikel 2.3.5, tweede
lid). In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening
wijkt daarvan niet af. Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag
tot het geven van een beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan
dat bevoegd is op de aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij
Wettelijk voorschrift anders is bepaald. In het eerste lid is aangegeven dat naast de cliënt alleen een daartoe door hem
gemachtigd persoon of een vertegenwoordiger (zie voor een definitie van
vertegenwoordiger de toelichting onder artikel 1) een aanvraag kan indienen. Dit
is minder ruim dan de kring van personen rond de cliënt die een melding kan
doen. Aangezien het hier gaat om de formele aanvraag om een beschikking in de
zin van de Awb, is hier de formele eis van machtiging of vertegenwoordiging
gesteld. Ter voorkoming van onnodige administratieve lasten is mogelijkheid opgenomen om
een door de cliënt ondertekend verslag als aanvraag aan te merken.Hoofdstuk 3 MaatwerkvoorzieningArtikel 9 Criteria voor maatwerkvoorzieningIn artikel 2.1.3, tweede lid, onder a, van de Wet is bepaald dat de raad bij
verordening moet aangeven op basis van welke criteria het college kan
vaststellen of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. In de memorie van
toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 134)
wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening op
maatwerk aankomt. Gemeentelijke vrijheid is nodig omdat de behoeften van
inwoners per gemeente kunnen verschillen en de sociale en fysieke infrastructuur
per gemeente anders is. Ook het aanbod van algemene voorzieningen is niet in
iedere gemeente gelijk. Het is daarom niet mogelijk of wenselijk dat in de
verordening limitatief wordt geregeld welke maatwerkvoorzieningen zullen worden
verstrekt. De gemeente moet wel aan de hand van geschikte en toepasbare criteria
meer in detail en concreet nader afbakenen in welke gevallen iemand een
maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit artikel is deze verplichting uitgewerkt.
De afspraken over de procedure om te komen tot een beschikking op
maatwerkvoorzieningen als bedoeld in artikel 9 van de Verordening onder lid 1 b
worden in regionaal verband voorbereid met de centrumgemeente Oss. Artikel 10 Geen aanspraakIn dit artikel staan de uitsluitingsgronden voor een maatwerkvoorziening. Lid e: Hier wordt bedoeld dat het college moet onderzoeken of een algemeen
gebruikelijke voorziening ook voor de desbetreffende cliënt als algemeen
gebruikelijk kan worden beschouwd. Voorbeeld: Van een cliënt die onder
bijstandsniveau leeft, is het maar de vraag of een fiets met hulpmotor tot de
financiële mogelijkheden behoort en dus algemeen gebruik is. Het college zal dit
nader moeten onderzoeken.Lid f: Voorbeeld: Wanneer een cliënt jarenlang een particuliere hulp heeft
betaald voor het schoonmaken van het huis en er verandert iets in de gezondheid,
dan ontstaan er veelal geen meerkosten voor het schoonhouden van het huis ten
opzichte van de situatie voordat de cliënt beperkingen ging ondervinden.Lid g: Het college moet bij een aanvraag in staat zijn geweest een volledig
onderzoek uit te voeren waarin onder andere wordt vastgesteld of er
maatschappelijke ondersteuning nodig is en wat daarin de goedkoopst adequate
oplossing is.Artikel 11 BeschikkingUitgangspunt van de Wet is dat de cliёnt een maatwerkvoorziening in ‘natura’
krijgt. Indien gewenst door de cliёnt bestaat echter de mogelijkheid van het
toekennen van een budget. Tweede lid, onder a, en derde lid, onder a: het beoogde resultaat is
bijvoorbeeld ‘mobiliteit’ en niet ‘een scootmobiel’. Zie ook de toelichting op
artikel 5, eerste lid, onder b.Tweede, onder b, en derde lid, onder d: onder ‘duur’ valt ook de termijn waarop
een voorziening technisch is afgeschreven.Lid 2 onder c en lid 3 onder f dienen uitsluitend ter informatie aan de cliënt.
Het college neemt niet de hoogte van de bijdrage in de kosten in de beschikking
op. Dat loopt immers via het CAK, evenals de mogelijkheid van bezwaar en beroep
daartegen. Zie artikel 13 en artikel 2.14, zesde lid, van de Wet, waarin is
bepaald dat de bijdrage voor een maatwerkvoorziening dan wel een
persoonsgebonden budget, met uitzondering van die voor opvang, wordt vastgesteld
en voor de gemeente geïnd door het CAK.Artikel 12 Persoonsgebonden budgetHet college kan op grond van artikel 2.3.6 van de Wet een PGB verstrekken. Als
aan alle Wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een
verplichting van het college worden gesproken. Van belang is dat een PGB alleen
wordt verstrekt indien de cliёnt dit gemotiveerd vraagt (zie artikel 2.3.6,
tweede lid, onder b). Met behoud van de motivatie-eis wordt geborgd dat
duidelijk is dat het de beslissing van de belanghebbende zelf is om een PGB aan
te vragen (zie de toelichting op amendement Voortman c.s., Kamerstukken II
2013/14, 33 841, nr. 103).Het tweede lid geeft aan dat het in beginsel niet mogelijk is om achteraf kosten
te declareren. Het zesde lid berust op artikel 2.1.3, tweede lid, onder b, van de Wet. Hierin
staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke wijze de
hoogte van een PGB wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de hoogte toereikend
moet zijn. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr.
3, blz. 39) is vermeld dat de gemeente bijvoorbeeld kan bepalen dat het PGB niet
hoger mag zijn dan een percentage van de kosten die voor de gemeente verbonden
zijn aan het verlenen van adequate ondersteuning in natura. Gemeenten hebben
daarmee ook de mogelijkheid om differentiatie aan te brengen in de hoogte van
het PGB. Gemeenten kunnen verschillende tarieven hanteren voor verschillende
vormen van ondersteuning en voor verschillende typen hulpverleners. Gemeenten
kunnen bij het vaststellen van tarieven in de verordening bijvoorbeeld
onderscheid maken tussen ondersteuning die wordt geleverd door het sociale
netwerk, door hulpverleners die werken volgens de kwaliteitsstandaarden en
hulpverleners die dat niet doen (zoals werkstudenten, zzp’ers zonder diploma’s
e.d.). Een aanvraag voor een PGB kan geweigerd worden voor zover de kosten van het PGB
hoger zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid,
onder a, van de Wet). De situatie waarin het door de cliënt beoogde aanbod
duurder is dan het aanbod van het college betekent dus niet bij voorbaat dat het
PGB om die reden geheel geweigerd kan worden. Cliënten kunnen zelf bijbetalen
wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan het door
het college voorgestelde aanbod. Het college kan het PGB slechts weigeren voor
dat gedeelte dat duurder is dan het door het college voorgestelde aanbod. Dit
kan zich bijvoorbeeld voordoen doordat de gemeente vanwege inkoopvoordelen
maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zal kunnen leveren dan wanneer iemand
zelf ondersteuning inkoopt met een PGB. Daarbij kan gedacht worden aan vervoers-
of opvangvoorzieningen.Een PGB is gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er minder
overheadkosten hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een PGB is
in de verordening begrensd op de kostprijs van de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate door het college ingekochte maatwerkvoorziening in natura.
In lid 2, onderdeel c, wordt de mogelijkheid gecreëerd dat voor die
ondersteuning die goedkoper gerealiseerd kan worden ook lagere PGB-tarieven
kunnen worden vastgesteld. Een ZZP-er heeft immers minder overhead kosten als
een instelling en bij het inzetten van een PGB voor het sociaal netwerk zijn
daarnaast de werkgeverslasten niet van toepassing. Artikel 13 Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvorderingDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3,
vierde lid, van de Wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval
regels worden gesteld voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een PGB, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de Wet.Het eerste, tweede en vierde lid bevatten een herhaling van hetgeen al in de
tekst van de Wet is opgenomen (artikel 2.3.8, 2.3.10 en 2.4.1). Met opname van
deze Wettekst in de verordening wordt beoogd een compleet beeld te geven van de
regels voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een
maatwerkvoorziening of een PGB, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de Wet.Het derde lid is een ‘kan’-bepaling. Een PGB wordt verstrekt met de bedoeling
dat men daarmee een voorziening treft. Als binnen zes maanden na de beslissing
tot het verstrekken van het PGB nog geen voorziening is getroffen, heeft het
college de bevoegdheid om de beslissing geheel of gedeeltelijk in te trekken.
Deze bepaling is te zien als een verbijzondering van de bepaling in het tweede
lid, onder e (dat tevens op maatwerkvoorzieningen (in natura) ziet).In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de Wet zijn regels voor het verhaal van
kosten opgenomen en is de bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in
geldswaarde) terugvorderen van een ten onrechte verstrekte maatwerkvoorziening
of PGB. Hierbij is tevens bepaald dat het college het terug te vorderen bedrag
bij dwangbevel kan invorderen. Uit de memorie van toelichting op artikel 2.4.1
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 157) wordt duidelijk dat daarnaast
de mogelijkheid blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug te vorderen;
‘omdat het niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening
terug te vorderen, kan het college de waarde van de genoten maatwerkvoorziening
uitdrukken in een bedrag dat voor terugvordering in aanmerking komt.’ In het vijfde en zesde lid zijn dan ook bepalingen opgenomen die het college de
bevoegdheid geven tot terugvordering van in eigendom en in bruikleen verstrekte
voorzieningen.Hoofdstuk 4 Bijdrage in de kostenArtikel 14 Bijdrage in de kosten Deze bepaling geeft uitvoering aan de artikelen 2.1.4, eerste tot en met derde
en zevende lid, en 2.1.5, eerste lid van de Wet.De Wet maakt een onderscheid tussen de bijdragen in de kosten van algemene
voorzieningen en maatwerkvoorzieningen. De bijdragen in de kosten van algemene
voorzieningen mag de gemeente bepalen en dit mag kostendekkend zijn. In de nota
naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz.
95) staat hierover dat de regering gemeenten beleidsruimte geeft door hen de
mogelijkheid te bieden om in de verordening te bepalen welke eigen bijdrage een
cliënt verschuldigd is voor een algemene voorziening. Bij het bieden van deze
beleidsruimte gaat de regering ervan uit dat gemeenten hier verstandig mee
omgaan en voorzieningen, zoals laagdrempelige informatievoorziening uit zal
sluiten van eigen bijdragen. Gemeenten hebben er zelf belang bij om een algemene
voorziening (financieel) laagdrempelig te maken, zodat de druk op vaak duurdere
maatwerkvoorzieningen wordt beperkt.De bijdragen in de kosten van maatwerkvoorzieningen zijn gelimiteerd tot een
bedrag gelijk aan de kostprijs van de voorziening (artikel 2.1.4, derde lid,
eerste zin, van de Wet) en in het Besluit maatschappelijke ondersteuning worden
regels vastgesteld met betrekking tot deze bijdragen (artikel 2.1.4, vierde lid,
van de Wet). De bijdrageregels in de verordening moeten passen binnen de kaders
die het Besluit maatschappelijke ondersteuning stelt.Een besluit om een andere instantie dan het CAK in te schakelen zoals bedoeld in
artikel 14 lid 4 onderdeel b wordt genomen op voorstel van de centrumgemeente
Oss. Hoofdstuk 5 Kwaliteit en inspraakArtikel 15 Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuningDeze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3,
tweede lid, onder c, van de Wet, waarin is bepaald dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van
voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten
daaronder begrepen.De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij
de gemeente en de aanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te
bepalen welke kwaliteitseisen worden gesteld aan aanbieders van voorzieningen.
Die eisen zullen ook betrekking kunnen hebben op de deskundigheid van het in te
schakelen personeel. De regering benadrukt in de memorie van toelichting op
artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de Wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841,
nr. 3) dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen 3.1 e.v. van de
Wet en die zich rechtstreeks tot aanbieders richten, daarbij uitgangspunt zijn.
De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt verleend, biedt veel ruimte
voor de gemeenten om in overleg met organisaties van cliënten en aanbieders te
werken aan kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning. In het eerste lid zijn een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen
uitgewerkt. Het in het derde lid genoemde jaarlijkse cliëntervaringsonderzoek is
verplicht op grond van artikel 2.5.1, eerste lid, van de Wet.Artikel 16 Meldingsregeling calamiteiten en geweldIn artikel 3.4, eerste lid, van de Wet is bepaald dat de aanbieder bij de
toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de Wet onverwijld melding
doet van iedere calamiteit die bij de verstrekking van een voorziening heeft
plaatsgevonden en van geweld bij de verstrekking van een voorziening. In artikel
6.1 van de Wet is bepaald dat het college personen aanwijst die zijn belast met
het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de
Wet.In aanvulling op het bovenstaande regelt artikel 16 dat er door het college een
regeling wordt opgesteld over het doen van meldingen en dat de toezichthoudend
ambtenaar deze meldingen onderzoekt en het college adviseert over het voorkomen
van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld. Overeenkomstig het vierde
lid kan het college nadere regels bepalen welke verdere eisen gelden voor het
melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een voorziening.Artikel 17 Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden Het college kan de uitvoering van de Wet, met uitzondering van de vaststelling
van de rechten en plichten van de cliënt, door aanbieders laten verrichten
(artikel 2.6.4, eerste lid, van de Wet). Met het oog op gevallen waarin dit ten
aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij verordening regels worden
gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering van een voorziening en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit
daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van de Wet). Daarbij dient in ieder rekening
gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de
arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het
college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te
houden. Hiermee wordt bereikt dat een beter beeld ontstaat van reële kostprijs
voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren.
Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten
minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die
daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden
aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Artikel 18 Klachtregeling De gemeente is op grond van de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke
behandeling van mondelinge en schriftelijke klachten over gedragingen van
personen en bestuursorganen die onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn.
In het eerste lid is een bepaling opgenomen over het gemeentelijke klachtrecht.
Deze bepaling is niet verplicht op grond van deze Wet en is hier opgenomen in
het belang om in de verordening een compleet overzicht van rechten en plichten
van cliënten te geven. In het tweede lid is een bepaling over klachten ten aanzien van aanbieders
opgenomen. Een dergelijke bepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3,
tweede lid, onder e, van de Wet, waarin is bepaald dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor
de afhandeling van klachten van cliënten is vereist. De aanbieder is ten aanzien
van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een klachtregeling op
te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder a, van de Wet).In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz.
57-58) staat dat cliënten in beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen
niet aanstaat in de manier waarop zij zich bejegend voelen. De cliënt kan
ontevreden zijn over het gedrag van een gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de
wijze waarop een gesprek is gevoerd of over diens (vermeende) gebrek aan
deskundigheid. Is de cliënt niet tevreden over een gedraging van de aanbieder,
dan kan het ook gaan om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde
maatschappelijke ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de
medewerker of een bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of
(on)bereikbaarheid van de aanbieder). Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk
deze klacht eerst bij de betreffende aanbieder deponeren. Zij moeten erop kunnen
vertrouwen dat de aanbieder de klacht snel in behandeling neemt en de klacht ook
snel afhandelt. Daar waar de afhandeling niet naar wens is, staat de weg naar de
gemeente voor het indienen van de klacht open.In het derde lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te
zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt
uitgevoerd.Artikel 19 Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuningDit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van de Wet,
waarin is bepaald dat in ieder geval moet worden bepaald ten aanzien van welke
voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van cliënten over voorgenomen
besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn, vereist is. In dit artikel gaat het dus om medezeggenschap van cliënten tegenover de
aanbieder. Voorheen moest de aanbieder voldoen aan de in de Wet klachtrecht
cliënten en de Wet medezeggenschap cliënten zorginstellingen (Wmcz) gestelde
regels. Onder de Wmcz werd inspraak tegenover de aanbieder reeds verwezenlijkt
via de cliëntenraad. Onder de Wmo 2015 is het stellen van regels geheel aan
gemeenten overgelaten. In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een regeling
voor medezeggenschap dienen vast te stellen. De aanbieder is ten aanzien van de
in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een medezeggenschapsregeling
op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder b, van de Wet).In het tweede lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te
zorgen dat de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt
uitgevoerd.Artikel 20 Betrekken van ingezetenen bij het beleidDeze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de Wet. In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de GemeenteWet
vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat er
eenzelfde inspraakprocedure geldt voor het Wmo-beleid als op andere terreinen.
De inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van
de Wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op
ondersteuning. Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling
van de medezeggenschap vorm te geven.Hoofdstuk 6 MantelzorgwaarderingArtikel 21 Jaarlijkse waardering mantelzorgers Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6 van de Wet. Hierin is opgenomen dat bij verordening wordt bepaald op welke
wijze het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de
mantelzorgers van cliënten in de gemeente.Artikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de
gemeente. Artikel 1.1.1 van de Wet definieert een cliënt als een persoon die
gebruik maakt van een algemene voorziening, maatwerkvoorziening of PGB, of door
of namens wie een melding is gedaan. Het gaat dus ook om mantelzorgers van
cliënten die een hulpvraag hebben aangemeld, ook al is daar geen voorziening op
basis van deze Wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de cliënt bepalend,
zodat het dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten
wonen.Hoofdstuk 7 Tegemoetkoming meerkostenArtikel 22 Tegemoetkoming meerkosten voor personen met een beperking of
chronische, psychische of psychosociale problemenDe Wet tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten (Wtcg) en de Compensatie
Eigen Risico (CER) zijn komen te vervallen. De motivering voor dit besluit is
dat het organiseren van zorg dicht bij de mensen het mogelijk maakt om deze
regelingen te beperken, vereenvoudigen en te decentraliseren.Gemeenten krijgen onder de nieuwe Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo)
de mogelijkheid om mensen met aannemelijke meerkosten als gevolg van een
chronische beperkingen c.q. aandoening te ondersteunen (artikel 2.1.7.). In de
Verordening wordt geregeld dat het college van burgemeester en wethouders
hiervoor een nadere regeling treft. Hoofdstuk 8 SlotbepalingenArtikel 23 EvaluatieDeze evaluatie is niet hetzelfde als de evaluatie die op centraal niveau (zie
artikel 7.10 van de Wet) zal plaatsvinden, maar gaat meer over een evaluatie van
lokale effecten van de verordening.Artikel 24 Intrekking oude verordening en overgangsrechtIn het tweede lid is overgangsrecht opgenomen voor lopende voorzieningen op
basis van de oude verordening. In het derde lid is bepaald dat aanvragen die
voor de inwerkingtreding van deze nieuwe verordening zijn ingediend maar waarop
bij de inwerkingtreding nog niet is beslist, worden afgedaan op grond van de
nieuwe verordening. In het vierde lid is voor lopende bezwaarschriften bepaald
dat deze volgens de oude verordening worden afgedaan. Daarnaast bevat de Wet nog
overgangsrecht voor AWBZ cliënten die overgaan naar de Wmo en voor de doelgroep
beschermd wonen (zie de artikelen 8.1 tot en met 8.4 van de Wet.InhoudHoofdstuk 1 Begripsbepalingen 3Artikel 1 Begripsbepalingen 3Hoofdstuk 2 Procedure melding, onderzoek en aanvraag 4Artikel 2 Melding hulpvraag 4Artikel 3 Cliëntondersteuning 4Artikel 4 Persoonlijk plan 4Artikel 5 Informatie en identificatie 4Artikel 6 Geen (verder) onderzoek 4Artikel 7 Onderzoek 5Artikel 8 Aanvraag 5Hoofdstuk 3 Maatwerkvoorziening 6Artikel 9 Criteria voor maatwerkvoorziening 6Artikel 10 Geen aanspraak 7Artikel 11 Beschikking 8Artikel 12 Persoonsgebonden budget 8Artikel 13 Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering 9Hoofdstuk 4 Bijdrage in de kosten 11Artikel 14 Bijdrage in de kosten 11Hoofdstuk 5 Kwaliteit en inspraak 12Artikel 15 Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning 12Artikel 16 Meldingsregeling calamiteiten en geweld 12Artikel 17 Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door
derden 12Artikel 18 Klachtregeling 13Artikel 19 Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuning 13Artikel 20 Betrekken van ingezetenen bij het beleid 13Hoofdstuk 6 Mantelzorgwaardering 14Artikel 21 Jaarlijkse waardering mantelzorgers 14Hoofdstuk 7 Tegemoetkoming meerkosten 15Artikel 22 Tegemoetkoming meerkosten voor personen met
een beperkingof chronische, psychische of psychosociale problemen 15Hoofdstuk 8 Slotbepalingen 16Artikel 23 Evaluatie 16Artikel 24 Intrekking oude verordening en overgangsrecht 16Artikel 25 Inwerkingtreding en citeertitel 16