CVDR340352_1Verordening jeugdhulpnlregelingElburg2018-06-14ElburgGemeenteblad, 2014, nr. 61644Verordening jeugdhulp gemeente ElburgJeugdwet, art. 2.2, 2.9, 2.10, 2.12, 8.1.1, vierde lid 4, 12.4, lid 2.gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2014-10-27De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012018-07-01Nieuwe regelingOnbekendjeugdGeenGeenVerordening jeugdhulpDe raad der gemeente Elburg;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van gelet op de artikelen 2.2, 2.9, 2.10, 2.12, 8.1.1, vierde lid en 12.4 tweede
lid van de Jeugdwet;Gelet op artikel 149 van de Gemeentewet gezien het advies van de regionale Wmo-raden Regio Noord Veluwe, overwegende dat de Jeugdwet de verantwoordelijkheid voor het organiseren van
goede en toegankelijke jeugdhulp bij de gemeente heeft belegd, waarbij het
uitgangspunt is dat de verantwoordelijkheid voor het gezond en veilig
opgroeien van jeugdigen allereerst bij de ouders en de jeugdige zelf ligt;
en dat het noodzakelijk is om regels vast te stellen over de door het
college te verlenen individuele voorzieningen en overige voorzieningen, met
betrekking tot de voorwaarden voor toekenning en de wijze van beoordeling
van, en de afwegingsfactoren bij een individuele voorziening, over de wijze
waarop de toegang tot en de toekenning van een individuele voorziening wordt
afgestemd met andere voorzieningen, de wijze waarop de hoogte van een
persoonsgebonden budget wordt vastgesteld, voor de bestrijding van het ten
onrechte ontvangen van een individuele voorziening of een persoonsgebonden
budget alsmede misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet, en regels ter
waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van
jeugdhulp of de uitvoering van een kinderbeschermingsmaatregel of
jeugdreclassering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit
daarvan;overwegende dat het voorts wenselijk is te bepalen onder welke voorwaarden
degene aan wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de jeugdhulp kan
betrekken van een persoon die behoort tot diens sociale netwerk;overwegende dat het Regionaal beleidskader 2015-2018
“In één keer goed”en de “nota
sturing en bekostiging Jeugdhulp” is vastgesteld op 16
december 2013 respectievelijk 30 juni 2014;besluit:vast te stellen de Verordening jeugdhulp.11.BegripsbepalingenIn deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan
onder:
andere voorziening: voorziening niet vallend onder de
wet op het gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke
ondersteuning of werk en inkomen;
hulpvraag: behoefte van een jeugdige of zijn ouders
aan jeugdhulp in verband met opgroei- en opvoedingsproblemen,
psychische problemen en stoornissen, als bedoeld in artikel 2.3,
eerste lid, van de wet;
individuele voorziening: de niet vrij toegankelijke
op de jeugdige of zijn ouders toegesneden jeugdhulpvoorziening
als bedoeld in artikel 2, tweede lid van deze verordening
niet vrij toegankelijke jeugdhulp: de voorziening
jeugdhulp die uitsluitend toegankelijk is op basis van een
beschikking van de gemeente, een verwijzing van huisarts,
medische specialist of jeugdarts of van een functionaris in
justitieel kader als bedoeld in de wet;
ouder: gezaghebbende ouder, adoptiefouder, stiefouder
of een ander die een jeugdige als behorend tot zijn gezin
verzorgt en opvoedt, niet zijnde een pleegouder, als bedoeld in
artikel 1.1. van de wet;
pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel
8.1.1 van de wet, zijnde een door het college verstrekt budget
aan een jeugdige of zijn ouders, dat hen in staat stelt de
jeugdhulp die tot de individuele voorziening behoort van derden
te betrekken;
vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een
cliënt vertegenwoordigt die niet in staat kan worden geacht tot
een redelijke waardering van zijn belangen ter zake;
wet: Jeugdwet.
2.Voorzieningen1.De volgende vormen van vrij toegankelijke
voorzieningenzijnbeschikbaar:
Informatie en (opvoed)advies
Voorlichting, cursussen en trainingen
Jeugdgezondheidszorg
Jongerencoaching en participatiebevordering
Ambulante ondersteuning en jeugdhulp door basisvoorzieningen
2.De volgende vormen van niet vrij toegankelijke
voorzieningen zijn beschikbaar:
Zorg thuis voor jeugd met een beperking: dagbesteding,
kortdurend verblijf (logeren), naschoolse
dagbehandeling/BSO+: langer dan 1 jaar
Individuele thuis begeleiding en persoonlijke verzorging
(L)VB
Verblijf deeltijd
Verblijf pleegzorg
Ondersteuning pleegzorg
Specialistische pleegzorg
Kinderdienstencentra
Verblijf 24-uurszorg niet op terrein (incl. gezinshuizen)
Crisiszorg 24 uur residentieel
Alle hulpvormen (DBC’s) jeugd GGZ
Verslavingszorg
Gesloten psychiatrische zorg (niet landelijk)
Verblijf 24-uurszorg: terreinvoorzieningen (3 milieus:
jGGZ, jLVB en verslaving)
Beschermd wonen
Langdurige zorg en begeleiding: Verblijfszorg langer dan 1
jaar i.v.m. kinderen tot 18 jaar (de psychische stoornis is
de grondslag voor indicatie, en niet de (licht)
verstandelijke beperking)
Ambulante woonbegeleiding
(L)VB jongeren onder ZZP 4 en 5 en samenloop
Diagnostiek en consultatie (van professionals in Centrum
voor Jeugd en Gezins) via specialistisch schakelpunt
Verblijf 24-uurszorg: terreinvoorzieningen (3 milieus: jGGZ,
jLVB en verslaving)
Gesloten jeugdzorg (JeugdzorgPlus)
Zeer specialistische jeugdhulp die landelijk door de VNG is
ingekocht.
3.Het college stelt bij nadere regeling vast welke aanvullende
voorzieningen op basis van het eerste en het tweede lid beschikbaar
zijn.2– procedure en beschikking3.Toegang jeugdhulp via de gemeente en via huisarts, medisch
specialist of jeugdarts1.Het college draagt zorg voor de beschikbaarheid van jeugdhulp via de
gemeente en na een verwijzing door de huisarts, medisch specialist
en jeugdarts naar een jeugdhulpaanbieder, als en voor zover genoemde
jeugdhulpaanbieder van oordeel is dat inzet van jeugdhulp nodig is.
2Het college legt de te verlenen individuele voorziening, dan wel het
afwijzen daarvan, vast in een beschikking als bedoeld in artikel 4,
in ieder geval:
als de jeugdige of zijn ouders hierom verzoeken;
in het geval dat het college afwijkt van het oordeel van de
genoemde jeugdhulpaanbieder.
3.Het college stelt bij nadere regeling vast in welke overige gevallen
dan genoemd onder lid 2 van dit artikel de te verlenen individuele
voorziening, wordt vastgelegd in een beschikking.4.Het college stelt bij nadere regeling regels met betrekking tot de
voorwaarden voor toekenning en de wijze van beoordeling van, en de
afwegingsfactoren bij een individuele voorziening. Het college geeft
daarbij aan op welke wijze hij jeugdigen en ouders informeert over
de mogelijkheid en het belang om in bepaalde gevallen een beroep op
jeugdhulp te doen.4.Inhoud beschikking1.In de beschikking tot verstrekking van een individuele voorziening
wordt in ieder geval aangegeven of de voorziening in natura of als
pgb wordt verstrekt en wordt tevens aangegeven hoe bezwaar tegen de
beschikking kan worden gemaakt.2.Het college stelt bij nadere regeling overige regels dan genoemd in
lid 1 van dit artikel voor de inhoud van de beschikking vast.3.Als sprake is van een te betalen ouderbijdrage worden de jeugdige of
zijn ouders daarover in de beschikking
geïnformeerd.5.Regels voor pgb1.Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 8.1.1
en 8.1.4 van de wet en legt dit vast in een beschikking zoals
bedoeld in artikel 4. 2.De hoogte van een pgb wordt bepaald aan de hand van en tot het
maximumvan de kostprijs van de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate individuele voorziening in natura.3.Het college stelt nadere regels op over de wijze waarop de hoogte
van een pgb wordt vastgesteld.4.Het college bepaalt bij nadere regeling onder welke voorwaarden de
persoon aan wie een pgb wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken
van een persoon die behoort tot het sociale netwerk.3– overige bepalingen6.Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering1.Onverminderd artikel 8.1.2 van de wet doen een jeugdige of zijn
ouders op verzoek of onverwijld uit eigen beweging aan het college
mededeling van alle feiten en omstandigheden, waarvan hun
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn
tot heroverweging van een beslissing aangaande een individuele
voorziening. 2.Onverminderd artikel 8.1.4 van de wet kan het college een beslissing
aangaande een individuele voorziening herzien dan wel intrekken als
het college vaststelt dat:
de jeugdige of zijn ouders onjuiste of onvolledige gegevens
hebben verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige
gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;
de jeugdige of zijn ouders niet langer op de individuele
voorziening of op het pgb zijn aangewezen;
de individuele voorziening of het pgb niet meer toereikend
is te achten;
de jeugdige of zijn ouders niet voldoen aan de voorwaarden
van de individuele voorziening of het pgb, of
de jeugdige of zijn ouders de individuele voorziening of het
pgb niet of voor een ander doel gebruiken dan waarvoor het
is bestemd.
3.Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a,
heeft ingetrokken en de verstrekking van de onjuiste of onvolledige
gegevens opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het college van
degene die opzettelijk onjuiste of onvolledige gegevens heeft
verschaft geheel of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten
onrechte ontvangen individuele voorziening of het ten onrechte
ontvangen pgb.4.Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als
blijkt dat het pgb binnen zes maanden na uitbetaling niet is
aangewend voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de
verlening heeft plaatsgevonden.5.Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de
geleverde zorg, al dan niet steekproefsgewijs, de bestedingen van
pgb’s.7.Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en uitvoerders
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclasseringHet college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding
bij de vaststelling van de tarieven die het hanteert voor door derden te
leveren jeugdhulp of uit te voeren kinderbeschermingsmaatregelen of
jeugdreclassering, rekening met:
de aard en omvang van de te verrichten taken;
de voor de sector toepasselijke CAO-schalen in relatie tot de
zwaarte van de functie;
een redelijke toeslag voor overheadkosten;
een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het
personeel als gevolg van verlof, ziekte, scholing en
werkoverleg;
kosten voor bijscholing van het personeel.
8.Vertrouwenspersoon en privacy1.Het college zorgt ervoor dat jeugdigen, ouders en pleegouders een
beroep kunnen doen op een onafhankelijke vertrouwenspersoon2.Het college wijst jeugdigen en ouders erop dat zij zich desgewenst
kunnen laten bijstaan door een onafhankelijke
vertrouwenspersoon.3.Het college draagt zorg voor een privacyprotocol dat voldoet aan de
wet bescherming persoonsgegevens9.KlachtregelingHet college stelt een regeling vast voor de afhandeling van klachten van
jeugdigen en ouders die betrekking hebben de wijze van afhandeling van
meldingen en aanvragen als bedoeld in deze verordening.10.Inspraak en medezeggenschap
Het college betrekt de ingezetenen van de gemeente bij de
voorbereiding van het beleid betreffende jeugdhulp
overeenkomstig de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
gestelde regels met betrekking tot de wijze waarop inspraak
wordt verleend.
Het college stelt cliënten en vertegenwoordigers van
cliëntgroepen vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen voor het
beleid betreffende jeugdhulp te doen, advies uit te brengen bij
de besluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen
betreffende jeugdhulp, en voorziet hen van ondersteuning om hun
rol effectief te kunnen vervullen.
Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan
periodiek overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen
aanmelden, en dat zij worden voorzien van de voor een adequate
deelname aan het overleg benodigde informatie en
ondersteuning.
Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het
tweede en derde lid.
11EvaluatieHet door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt ten minste eenmaal
per twee jaar geëvalueerd, waarbij de eerste evaluatie eind 2015 zal
plaatsvinden. Het college zendt hiertoe elke twee jaar na de
inwerkingtreding van de verordening aan de gemeenteraad een verslag over
de doeltreffendheid en de effecten van de verordening in de
praktijk.12Toepassen verordening en stellen nadere regels1.Indien bij het toepassen en uitvoeren van deze verordening
onduidelijkheid ontstaat over het gebruik, dan zijn de in de
Jeugdwet opgenomen begrippen en bepalingen leidend. 2.Voor zover noodzakelijk voor de uitvoering van deze verordening, kan
het college van burgemeester en wethouders nadere regels
stellen.13HardheidsclausuleHet college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de jeugdige of
zijn ouders afwijken van de bepalingen in deze verordening, wanneer
toepassing van deze verordening of de hieruit voortvloeiende nadere
regels, leidt tot onbillijkheden van overwegende aard, danwel
onaanvaardbare situaties. 14Inwerkingtreding en citeertitelDeze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening jeugdhulp gemeente
Elburg. Aldus besloten door de raad der gemeente Elburgin zijn vergadering van .de voorzitter, de griffier,F.A. de Lange M.C. Luiting.ToelichtingAlgemeenDeze verordening geeft uitvoering aan de Jeugdwet. Deze wet maakt onderdeel uit
van de bestuurlijke en financiële decentralisatie naar gemeenten van de
jeugdzorg, de jeugd-ggz, de zorg voor verstandelijk beperkte jeugdigen en de
begeleiding en persoonlijke verzorging van jeugdigen. Daarnaast wordt met deze
wet een omslag gemaakt van een stelsel gebaseerd op een wettelijk recht op zorg
(aanspraak) naar een stelsel op basis van een voorzieningenplicht voor gemeenten
(voorziening), op een wijze zoals eerder is gebeurd met de Wet maatschappelijke
ondersteuning (Wmo). Het wettelijke recht op jeugdzorg en individuele aanspraken
op jeugdzorg worden hierbij vervangen door een voorzieningenplicht waarvan de
aard en omvang in beginsel door de gemeente worden bepaald (maatwerk). Het doel
van het jeugdzorgstelsel blijft echter onverminderd overeind: jeugdigen en
ouders krijgen waar nodig tijdig bij hun situatie passende hulp, met als beoogd
doel ervoor te zorgen de eigen kracht van de jongere en het zorgend en
probleemoplossend vermogen van het gezin te versterken.De Jeugdwet schrijft in de artikelen 2.9, 2.10 en 2.12 voor dat de gemeenteraad
per verordening in ieder geval regels opstelt:
over de door het college te verlenen individuele voorzieningen en
overige voorzieningen;
met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning, de wijze van
beoordeling van en de afwegingsfactoren bij een individuele
voorziening;
over de wijze waarop de toegang tot en de toekenning van een individuele
voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen op gebied van zorg,
onderwijs, maatschappelijke ondersteuning, werk en inkomen;
over de wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een individuele
voorziening of persoonsgebonden budget, alsmede van misbruik of
oneigenlijke gebruik van de Jeugdwet;
over de wijze waarop ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van
de Jeugdwet, en
ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de
levering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering, waar het college ten
aanzien daarvan de uitvoering van de Jeugdwet door derden laat
verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te worden met de
deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
Artikel 2.9 van de Jeugdwet biedt verder ruimte om met inachtneming van het
bepaalde bij of krachtens de Jeugdwet andere regels te stellen. Deze verordening
maakt hier spaarzaam gebruik van; om een meer compleet beeld te geven van de
rechten en plichten van burgers en de gemeente. Daarnaast kan op grond van
artikel 8.1.1, vierde lid, bij verordening bepaald worden onder welke
voorwaarden de persoon aan wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de
jeugdhulp kan betrekken van een persoon die behoort tot zijn sociale
netwerk.Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad op
grond van artikel 2.2 van de Jeugdwet eveneens dient vast te stellen. In dit
beleidsplan wordt het door het gemeentebestuur te voeren beleid vastgelegd met
betrekking tot preventie en jeugdhulp, de uitvoering van
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclassering. Opdrachten Jeugdwet aan de gemeenteDe Jeugdwet draagt gemeenten via een beleidsplicht op het opvoedkundig klimaat
in gezinnen en wijken, buurten, scholen, kinderopvang en peuterspeelzalen te
versterken. Ook vraagt de wet gemeenten beleid te maken gericht op vroege
signalering van en vroegtijdige interventie bij opvoed- en opgroeiproblemen,
psychische problemen en stoornissen (preventie). De wet stelt geen nadere eisen
aan deze beleidsopdrachten. Wel moet het aanbod van jeugdhulp kwalitatief en
kwantitatief toereikend zijn. Daarnaast regelt de Jeugdwet de jeugdhulp.
Hieronder vallen de volgende functies, gedefinieerd in art. 1.1:
ondersteuning van en hulp en zorg aan jeugdigen en hun ouders bij het
verminderen, stabiliseren, behandelen en opheffen van of omgaan met de
gevolgen van psychische problemen en stoornissen, psychosociale
problemen, gedragsproblemen of een verstandelijke beperking van de
jeugdige of opvoedingsproblemen van ouders;
het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijk verkeer en van
het zelfstandig functioneren van jeugdigen met een verstandelijke,
lichamelijk of zintuiglijke beperking, een chronisch psychisch of een
psychosociaal probleem;
het ondersteunen bij of het overnemen van activiteiten op het gebied van
de persoonlijke verzorging gericht op het opheffen van een tekort aan
zelfredzaamheid bij jeugdigen met een verstandelijke, lichamelijke of
zintuiglijke beperking of een somatische of psychiatrische aandoening of
beperking.
Niet onder de werking van de Jeugdwet vallen:
Het basistakenpakket jeugdgezondheidszorg, zoals onder
verantwoordelijkheid van gemeenten aan ouders en kinderen aangeboden op
grond van de Wet publieke gezondheid.
Onderwijs gebonden leerlingenzorg in school.
Huisartsenzorg aan jeugdigen, praktijkondersteuning huisartsen aan
jeugdigen en extramurale psychofarmaca verstrekt aan jeugdigen
(minderjarigen), vallende onder de basisverzekering in het kader van de
Zorgverzekeringswet.
Zorg verleend op basis van ‘romp-AWBZ’, d.w.z. de AWBZ-zorg die
overblijft na decentralisatie taken naar gemeenten, te weten de
intramurale zorg voor gehandicapten en ouderen met een zware
zorgvraag.
Bovendien is artikel 1.2 van de wet van belang, waarin ingegaan wordt op
samenloop met andere wetten die een recht op een voorziening regelen. Dit
artikel luidt als volgt:
Het college is niet gehouden een voorziening op grond van deze wet te
treffen:
indien er met betrekking tot de problematiek een aanspraak
bestaat op zorg als bedoeld bij of krachtens de Algemene Wet
Bijzondere Ziektekosten of de Beginselenwet justitiële
jeugdinrichtingen of een recht op zorg als bedoeld bij of
krachtens de Zorgverzekeringswet, of
indien naar het oordeel van het college met betrekking tot de
problematiek een aanspraak bestaat op een voorziening op grond
van een andere wettelijke bepaling, met uitzondering van een
voorziening op het gebied van maatschappelijke ondersteuning die
de jeugdige in staat stelt dagelijkse levensverrichtingen uit te
voeren en het persoonlijk leven te structureren en daarover
regie te voeren.
Indien er meerdere oorzaken ten grondslag liggen aan de betreffende
problematiek en daardoor zowel een vorm van zorg, op grond van een
aanspraak op zorg als bedoeld bij of krachtens de Algemene Wet
Bijzondere Ziektekosten of een recht op zorg als bedoeld bij of
krachtens de Zorgverzekeringswet, als een soortgelijke voorziening op
grond van deze wet kan worden verkregen, is het college gehouden deze
voorziening op grond van deze wet te treffen.
In afwijking van het eerste lid is het college gehouden een voorziening
op grond van deze wet te treffen, indien jeugdhulp voortvloeit uit een
strafrechtelijke beslissing.
Toeleiding naar de jeugdhulpDe toegang tot Jeugdhulp kan langs diverse wegen verlopen.Directe toegangIn de verordening is onderscheid gemaakt tussen overige (vrij-toegankelijke) en
individuele (niet vrij-toegankelijke) voorzieningen op het gebied van jeugdhulp
(zie artikel 2, lid 1, 2 en 3). Voor een deel van de hulpvragen zal volstaan
kunnen worden met een vrij-toegankelijke voorziening. Hier kunnen de jeugdige en
zijn ouders gebruik van maken zonder dat zij daarvoor een verwijzing of een
besluit van de gemeente nodig hebben. De jeugdige en zijn ouders kunnen zich
voor deze jeugdhulp dus rechtstreeks tot de jeugdhulpaanbieder wenden.Toegang via een instantieToegang via de gemeenteEen hulpvraag van een jeugdige of zijn ouder kan binnenkomen bij de
gemeente. Doorgaans zal dit via het door
de gemeente ingestelde Centrum voor Jeugd en Gezin zijn. [Komt een hulpvraag
direct bij de gemeente binnen dan verwijst de gemeente naar het Centrum voor
Jeugd en Gezin.] In een gesprek tussen een deskundige uit het Centrum voor Jeugd en Gezin en de
jeugdige en zijn ouders wordt bekeken wat de jeugdige en zijn ouders eventueel
zelf of met behulp van hun netwerk kunnen doen aan de hulpvraag. Als aanvullend
daarop een voorziening op het gebied van jeugdhulp nodig is, wordt eerst gekeken
of dit een vrij-toegankelijke voorziening is of een niet vrij-toegankelijke
voorziening. Het Centrum voor Jeugd en Gezin heeft binnen de vastgestelde wettelijke en
budgettaire grenzen de ruimte om inoverleg met een gezin zelf alle noodzakelijke regelingen te treffen en vrij
toegankelijke hulp uit te voeren, die door de cliënt/het gezin in overleg met
het team in verband met het functioneren van het opvoedingssysteem noodzakelijk
wordt geacht. Hiervoor doet het Centrum voor Jeugd en Gezin, waar nodig, een
beroep op ondersteuning en aanvullende diagnostiek bij het specialistisch
schakelpunt. Is niet vrij toegankelijke hulp nodig, dan kunnen alleen jeugdhulpaanbieders met
wie de gemeente een overeenkomst heeft betrokken worden bij het
(gezins)ondersteuningsplan. Maakt een cliënt gebruikt van een persoonsgebonden
budget dan is de cliënt vrij in de keuze van aanbieder. Wel dient aan een aantal
voorwaarden te worden voldaan. Het Centrum voor Jeugd en Gezin gaat na of aan
deze voorwaarden is voldaan. De gemeente besluit op basis van een advies van het
Centrum voor Jeugd en Gezin over een verleningsbeschikking voor de niet vrij
toegankelijke hulp en/of voor een PGB.Bij meervoudige problematiek wordt met de jeugdige en de ouders een
gezinsondersteuningsplan opgesteld (1 gezin-1 plan), dat ook
jeugdzorg-overstijgend kan zijn. In het gezinsondersteuningsplan staat onder
meer de aanleiding, de aard en aanpak van de problemen. Als niet vrij
toegankelijke hulp nodig is vormt deze een integraal onderdeel van dit plan. Toegang via de huisarts, de jeugdarts of de medisch
specialistEen hulpvraag kan ook binnenkomen bij de huisarts, de jeugdarts of de medisch
specialist. Deze artsen kunnen verwijzen naar het Centrum voor Jeugd en Gezin.
Ook regelt de Jeugdwet dat jeugdhulp toegankelijk is na verwijzing door de
huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist. Het betreft overige
(vrij-toegankelijke) of individuele (niet vrij-toegankelijke) voorzieningen op
het gebied van jeugdhulp. De gemeente heeft, voor de toegang tot een niet vrij toegankelijke voorziening,
een acceptatieplicht voor de verwijzing door huisarts, de jeugdarts of de
medisch specialist. Na een dergelijke verwijzing staat echter nog niet vast
welke specifieke behandelvorm van jeugdhulp (dus bijvoorbeeld welke therapie)
een jeugdige of zijn ouder precies nodig heeft. Net als bij het Centrum voor
Jeugd en Gezin geldt dat voor gemeentelijke bekostiging van de jeugdhulp voor de
cliënt alleen de jeugdhulpaanbieders in aanmerking komen die door de gemeente
daarvoor worden bekostigd. Over de wijze van verwijzing worden
samenwerkingsafspraken gemaakt tussen partijen in de keten van jeugdhulp en
andere voorzieningen. Deze afspraken zullen verder ook ingaan op hoe de artsen
en de gemeentelijke toegang goed van elkaar op de hoogte zijn van de
doorverwijzing of behandeling van een kind, zodat de integrale benadering rond
het kind en het principe van 1 gezin – 1 regisseur – 1 plan, met name bij
multiproblematiek, kan worden geborgd en er geen nieuwe ‘verkokering’ zal
plaatsvinden, waarbij professionals niet goed van elkaar weten dat zij bij het
gezin betrokken zijn. Toegang via het gedwongen kaderTen slotte kan een hulpvraag ook binnen komen viade gecertificeerde
instelling jeugdbescherming/jeugdreclassering, de kinderrechter (via een
kinderbeschermingsmaatregel of een maatregel tot jeugdreclassering), het
openbaar ministerie, de directeur of de selectiefunctionaris van en de
justitiële jeugdinrichting.Als de kinderrechter een ondertoezichtstelling of gezagsbeëindiging uitspreekt,
wijst hij gelijktijdig in de beschikking de gecertificeerde instelling aan die
de maatregel gaat uitvoeren. De raad voor de kinderbescherming geeft in zijn
verzoekschrift een concreet advies aan de rechter over welke gecertificeerde
instelling de maatregel zou moeten uitvoeren. De raad voor de kinderbescherming
neemt een gecertificeerde instelling in zijn verzoekschrift op die na overleg
met de gemeente en gezien de concrete omstandigheden van het geval hiervoor het
meest geschikt lijkt. De raad voor de kinderbescherming is verplicht om hierover
met de gemeente te overleggen. Deze toegang wordt al in de Jeugdwet zelf
geregeld en komt verder dus niet terug in deze verordening.De gecertificeerde instelling is verplicht om bij de bepaling van de in te
zetten jeugdhulp in het kader van een door de rechter opgelegde
kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering te overleggen met de gemeente.
Uiteraard kan bij dit overleg een kostenafweging plaatsvinden. De gemeente is op
haar beurt vervolgens gehouden de jeugdhulp in te zetten die deze partijen nodig
achten ter uitvoering van de kinderbeschermingsmaatregel of de
jeugdreclassering. Hiervoor is geen gemeentelijke beschikking vereist. De
leveringsplicht van de gemeente vloeit voort uit het feit dat uitspraken van
rechters te allen tijde moeten worden uitgevoerd om rechtsgelijkheid en
rechtszekerheid te kunnen garanderen. Ook hier geldt dat de gecertificeerde
instelling in beginsel gebonden is aan de jeugdhulp die de gemeente heeft
ingekocht.Toegang via het AMHKDe toegang naar jeugdhulp kan ook via het AMHK verlopen. Het AMHK geeft advies
over vermoedens en gevallen van huiselijk geweld en kindermishandeling,
onderzoekt indien nodig op basis van een melding of er sprake is van
kindermishandeling, motiveert zo nodig ouders tot accepteren van jeugdhulp en
legt daartoe contacten met de hulpverlening. Deze toegang wordt al in de
Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze verordening.Niet-vrij toegankelijke jeugdhulpZoals hierboven aangegeven kan een jeugdige of ouder voor niet vrij
toegankelijke jeugdhulp via verschillende wegen terecht bij de
jeugdhulpaanbieders die de gemeente heeft ingekocht voor de levering van niet
vrij toegankelijke hulp. Deze verordening regelt welk aanbod van de gemeente
alleen via verwijzing of met een besluit van de gemeente toegankelijk is (zie
artikel 2).De jeugdhulpaanbieder zal rekening moeten houden met de regels die de gemeente
bij verordening heeft gesteld. Omdat de gemeente verder geen nadrukkelijke rol
speelt bij de toegang via de huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist,
regelt deze verordening slechts een enkel aspect met betrekking tot het proces
(zie artikel 3). Artikel 4 en verder zijn wel van overeenkomstige
toepassing.Bij niet vrij toegankelijke hulp staat met het ondersteuningsplan nog niet vast
welke specifieke behandelvorm van jeugdhulp (dus bijvoorbeeld welke vorm van
verblijf of behandeling) een jeugdige of zijn ouder precies nodig heeft. De
jeugdhulpaanbieder zal hierover een autonome professionele beoordeling hebben.
In overleg met cliënt en, indien betrokken, het Centrum voor Jeugd en Gezin
(casemanager), wordt afgesproken welke vorm van jeugdhulp precies nodig is (de
behandelvorm), hoe vaak iemand moet komen (de omvang), hoe lang (de duur) en hoe
tussentijds geëvalueerd en zo nodig bijgesteld wordt.Bij de professionele beoordeling en de nadere invulling van de jeugdhulp dient
de jeugdhulpaanbieder zich te houden aan de afspraken die hij met de gemeente
heeft gemaakt in het kader van de contract- of subsidierelatie. Deze afspraken
zien op hoe de gemeente haar regierol kan waarmaken en op de omvang van het
pakket. Onderdeel van de afspraken is dat, als sprake is van een
ondersteuningsgezinsplan, de invulling van de niet vrij toegankelijke hulp
uiteraard plaatsvindt binnen de kaders van dat ondersteuningsgezinsplan (“1
gezin 1 plan”). Ook worden afspraken gemaakt over “1 regisseur”. OvergangsrechtNiet specifiek in de verordening benoemd, maar wel ter zake is het
overgangsrecht.
Voor jeugdigen en/of hun ouders die op het moment van inwerkingtreding
van de Jeugdwet en de Verordening Jeugdhulp al een verwijzing in de zin
van de Zorgverzekeringswet (Zvw) of een indicatiebesluit in de zin van
de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) of de Wet op de jeugdzorg
(Wjz) hebben, is het overgangsrecht van toepassing zoals bedoeld in
artikel 10.1, 10.2 en 10.3 van de Jeugdwet.
Wanneer sprake is van overgangsrecht is het college er voor
verantwoordelijk dat de jeugdige de jeugdhulp kan voortzetten bij
dezelfde aanbieder, indien dit redelijkerwijs mogelijk is. Daarbij geldt
dat deze verwijzingen en indicatiebesluiten maximaal een jaar na
inwerkingtreding van de Jeugdwet blijven gelden.
Dit houdt in dat als jeugdigen die al aanspraak maken op jeugdhulp vóór de
inwerkingtreding van de Jeugdwet en deze verordening, deze jeugdhulp kunnen
blijven houden tot uiterlijk 1 januari 2016. De bedoeling van het overgangsrecht
is dat deze jeugdigen een overgangsperiode krijgen waarin er voor hen niets
verandert en zij zich kunnen instellen op de nieuwe situatie. De
overgangsperiode verschilt naar gelang de resterende looptijd van het
indicatiebesluit, maar eindigt in elk geval een jaar na inwerkingtreding van de
wet. Voor pleegzorg is een uitzondering gemaakt en is er geen einddatum indien
vóór de inwerkingtreding van deze wet een indicatiebesluit is afgegeven waarin
is vastgesteld dat de jeugdige is aangewezen op pleegzorg.ArtikelsgewijsArtikel 1. BegripsbepalingenOnder het begrip ‘andere voorziening’ wordt in deze
verordening verstaan een voorziening die niet op grond van de Jeugdwet wordt
getroffen, maar in het kader van maatschappelijke ondersteuning, onderwijs, werk
en inkomen of zorg. Zie ook artikel 2.9, onder b, van de wet. De
individuele voorzieningen en
overige voorzieningen zijn opgenomen in artikel
2. Hoe individuele voorzieningen verkregen kunnen worden, is nader geregeld in
artikel 3 [e.v.].De definitie van ‘pgb’ is opgenomen omdat de afkorting
pgb in het spraakgebruik inmiddels meer is
ingeburgerd dan voluit ‘persoonsgebonden budget’.Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet al een flink
aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze verordening. Deze
wettelijke definities zijn dan ook niet nogmaals opgenomen in de verordening.
Het betreft onder meer definities van centrale begrippen als ‘jeugdhulp’,
‘jeugdige’ en ‘ouder’. In de verordening gebruiken we de begrippen jeugdige en
ouder overeenkomstig de Jeugdwet. Indien mogelijk aangeduid algemeen als
‘jeugdigen en ouders’ en specifiek veelal als ‘de jeugdige of zijn ouders’.
Gebruik van ‘of’ impliceert ook de betekenis ‘en’. Met de aanduiding ‘de
jeugdige of zijn ouders’ bedoelen we dus:
de jeugdige van bijvoorbeeld 16 jaar of ouder zelfstandig,
de jeugdige met een of beide ouders (in de definitie van artikel 1 van
de wet: de gezaghebbend ouder, adoptiefouder, stiefouder of een ander
die een jeugdige als behorend tot zijn gezin verzorgt en opvoedt, niet
zijnde een pleegouder), bij een jeugdige tussen de 12 en de 16 jaar, of
de ouders namens de jeugdige, bij een jeugdige jonger dan 12 jaar.
In artikel 1.1 van de wet is jeugdhulp als volgt gedefinieerd:1°. ondersteuning van en hulp en zorg, niet zijnde preventie, aan
jeugdigen en hun ouders bij het verminderen, stabiliseren, behandelen en
opheffen van of omgaan met de gevolgen van psychische problemen en stoornissen,
psychosociale problemen, gedragsproblemen of een verstandelijke beperking van de
jeugdige, opvoedingsproblemen van de ouders of adoptiegerelateerde
problemen;2°. het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijk verkeer en van
het zelfstandig functioneren van jeugdigen met een somatische, verstandelijke,
lichamelijke of zintuiglijke beperking, een chronisch psychisch probleem of een
psychosociaal probleem en die de leeftijd van achttien jaar nog niet hebben
bereikt, en3°. het ondersteunen bij of het overnemen van activiteiten op het gebied
van de persoonlijke verzorging gericht op het opheffen van een tekort aan
zelfredzaamheid bij jeugdigen met een verstandelijke, lichamelijke of
zintuiglijke beperking of een somatische of psychiatrische aandoening of
beperking, die de leeftijd van achttien jaar nog niet hebben bereikt, met dien
verstande dat de leeftijdgrens van achttien jaar niet geldt voor jeugdhulp in
het kader van jeugdstrafrecht.Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal
definitiebepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals: ‘aanvraag’
(artikel 1:3, derde lid, van de Awb) en ‘beschikking’ (artikel 1:2 van de Awb). Artikel 2. Voorzieningen Dit artikel geeft een nadere uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van
artikel 2.9, onder a, van de wet, waarin is bepaald dat de gemeenteraad bij
verordening regels stelt over de door het college te verlenen individuele
voorzieningen en overige (jeugdhulp)voorzieningen. Uit de memorie van
toelichting op de wet (Kamerstukken II 2012/13, 33 684, nr. 3) komt naar voren
dat de burger recht heeft op een duidelijk beeld van het aanbod van
voorzieningen binnen de gemeente. Het begrip 'voorziening' is een lastig te vatten begrip. De wetgever waagt zich
dan ook niet aan een definitie, maar geeft wel in de memorie van toelichting aan
dat de door de gemeente te treffen voorziening zowel een algemene, vrij
toegankelijke voorziening kan zijn als een individuele voorziening. Een
individuele voorziening zal vaak betrekking hebben op meer gespecialiseerde
zorg. De gemeente bepaalt zelf welke hulp vrij toegankelijk is en welke niet.
Voor de niet vrij toegankelijke vormen van ondersteuning zal door de gemeente of
door de huisarts, medisch specialist of jeugdarts (artikel 3) eerst beoordeeld
moeten worden of de jeugdige of zijn ouders deze ondersteuning daadwerkelijk
nodig hebben. Voorzieningen in de zin van de Jeugdwet zijn gerelateerd aan de drieledige
wettelijke definitie van jeugdhulp (zie de toelichting op artikel 1). Een
voorziening kan derhalve een breed spectrum van verschillende soorten
ondersteuning, hulp en zorg omvatten. Een beschrijving is gewenst omdat de
wetgever gemeenten opdraagt ervoor te zorgen dat de burger zich een beeld kan
vormen van de voorzieningen in het kader van jeugdhulp. In deze verordening is er voor gekozen de voorzieningen, voor zover deze reeds
benoemd zijn in de overige beleidsdocumenten en voor zover deze voorzieningen
bekend zijn, in de Verordening te specificeren. Omdat deze opsomming niet
uitputtend is, kan het college nog nader bepalen. De reden daarvoor is dat
doelstelling is dat transformatie plaats vindt van de huidige vormen van
jeugdhulp transformeren naar (ook) meer integrale vormen van (jeugd)hulp. Een
omschrijving nu is bij het opstellen van deze verordening gebonden aan de in
2014 geldende sectoren Jeugd en Opvoedhulp, Geestelijke gezondheidszorg voor
jeugdigen (J-GGZ) en zorg voor jeugdigen met een beperking (J-LVB). Te
verwachten is dat het aanbod jaarlijks aan verandering onderhevig is. Artikel 2.1 beschrijft alle vormen van ondersteuning die vrij toegankelijk zijn.
Het gaat om ondersteuning door basisvoorzieningen, zoals Centrum voor Jeugd en
Gezin, algemeen maatschappelijk werk en welzijnsorganisaties.Artikel 2.2. beschrijft in de huidige termen alle niet- vrij toegankelijke
specialistische ondersteuning en hulp. Tevens vallen onder lid 2 alle vormen van
zeer specialistische jeugdzorg die op landelijk niveau door de VNG worden
ingekocht en door de VNG zijn gepubliceerd. Artikel 3 Toegang jeugdhulp via de gemeente en de huisarts, medisch
specialist of jeugdartsDeze bepaling regelt de toegang van jeugdhulp via de gemeente en is opgenomen om
een zorgvuldige procedure te waarborgen. Dit alles ter uitvoering van artikel
2.9, onder a, van de wet waarin is bepaald dat de gemeente bij verordening in
ieder geval regels stelt over de door het college te verlenen individuele
voorzieningen en overige voorzieningen, met betrekking tot de voorwaarden voor
toekenning en de wijze van beoordeling van, en de afwegingsfactoren bij een
individuele voorziening.In artikel 2.6, eerste lid, onderdeel g, van de Jeugdwet is geregeld dat, naast
de gemeentelijk georganiseerde toegang tot jeugdhulp, ook de directe
verwijzingsmogelijkheid door de huisarts, medisch specialist en jeugdarts naar
de jeugdhulp blijft bestaan. Dit laatste geldt zowel voor de vrij-toegankelijke
(overige) voorzieningen als de niet vrij-toegankelijke (individuele)
voorzieningen. Met een dergelijke verwijzing kan de jeugdige rechtstreeks
aankloppen bij de jeugdhulpaanbieder. Zie ook de algemene toelichting.Als de jeugdige of zijn ouders dit wensen òf in het geval dat het college een
besluit neemt dat afwijkt van het oordeel van de jeugdhulpaanbieder, legt het
college de te verlenen individuele voorziening, dan wel het afwijzen daarvan,
vast in een beschikking aan de jeugdige of zijn ouders (lid 2). In lid 3 van dit artikel wordt het college de gelegenheid geboden in meer
gevallen,dan de in lid 2 genoemde, regels te stellen ten aanzien van het
vastleggen van besluiten omtrent te verlenen individuele voorzieningen (zoals
verwijzingen of behandelplannen van zorgaanbieders) in beschikkingen. Hier ligt
de uitdaging vormen te vinden die rechtdoen aan de rechtsbescherming van
cliënten en het streven naar zo min mogelijke administratieve belasting van
cliënten, verwijzers en zorgaanbieders.Gedwongen kader en beschikkingWat betreft de hulpverlening m.b.t. het gedwongen kader, dient het college op
grond van de wet te zorgen voor inzet van de jeugdhulp die de rechter of de
gecertificeerde instelling nodig acht bij de uitvoering van een
kinderbeschermingsmaatregel, die de rechter, het openbaar ministerie, de
selectiefunctionaris, de inrichtingsarts of de directeur van de justitiële
inrichting nodig achten bij de uitvoering van een strafrechtelijke beslissing,
of die de gecertificeerde instelling nodig acht bij de uitvoering van
jeugdreclassering. Hiervoor verstrekt het college geen beschikking als bedoeld
in artikel 4. In spoedeisende gevallen treft het college zo spoedig mogelijk een passende
tijdelijke voorziening of vraagt het college een spoedmachtiging gesloten
jeugdhulp als bedoeld in artikel 6.1.3 juncto artikel 6.1.8 van de wet. In het
geval dat de jeugdige of zijn ouders hierom verzoeken, legt het college de
beslissing omtrent de inzet vast in een beschikking als bedoeld in artikel 4. Termijnen In de verordening is geen termijn opgenomen om te beslissen op een aanvraag. De
regeling in de Awb geldt onverkort. In artikel 4:13 van de Awb is bepaald dat
een beschikking dient te worden gegeven binnen een redelijke termijn van acht
weken na ontvangst van de aanvraag. Indien een beschikking niet acht weken kan
worden gegeven, dient het bestuursorgaan dit binnen deze termijn aan de
aanvrager mede te delen en daarbij een redelijk termijn te noemen waarbinnen de
beschikking wel tegemoet kan worden gezien (artikel 4:14, derde lid, van de
Awb). Deze termijnen zijn maximumtermijnen. Indien nodig kan na een melding
binnen enkele dagen een individuele voorziening worden verstrekt, in complexe situaties zal in de
regel in het belang van een zorgvuldig onderzoek een langere termijn nodig zijn.
Bijvoorbeeld, indien een langer durend diagnosetraject benodigd is, kan dit ook
tot een wat langere afhandelingsduur van de aanvraag leiden. Artikel 4. Inhoud beschikkingIndien de jeugdige of zijn ouders een formele aanvraag bij het college indienen
of er overeenkomstig artikel 3, tweede lid, een beschikking afgegeven wordt,
dient het college een schriftelijke beschikking op te stellen, waartegen zij
bezwaar en beroep op grond van de Awb kunnen indienen. Uitgangspunt van de wet
is dat de jeugdige of zijn ouders een voorziening in ‘natura’ krijgen. Indien
gewenst door de jeugdige of zijn ouders bestaat echter de mogelijkheid van het
toekennen van een pgb. Het eerste lid bevestigt de regeling van deze onderwerpen in de Jeugdwet en de
Awb en is hier opgenomen in het belang van burgers om hen in de verordening een
zo compleet mogelijk beeld te geven van hun rechten en plichten. De mogelijkheid
om bezwaar in te dienen tegen de beschikking en ook de daarop volgende
mogelijkheid van beroep bij de rechter is geregeld in de Awb en geldt in
beginsel voor alle beschikkingen. Indien een jeugdige of zijn ouders in bezwaar
en beroep willen gaan, hebben zij op grond van de Awb het recht op het indienen
van een aanvraag, waarmee een voor bezwaar en beroep vatbaar besluit kan worden
uitgelokt. Ook de weigering, of het te lang uitblijven van een beschikking,
geeft de burger op grond van de Awb de ingang van bezwaar en beroep.In de beschikking is alleen ter informatie opgenomen dat een ouderbijdrage is
verschuldigd (derde lid). Een ouderbijdrage is verschuldigd voor alle jeugdhulp
waarbij sprake is van verblijf buiten het gezin dat wil zeggen waarbij een
jeugdige gedurende een etmaal of een deel daarvan verblijf wordt geboden met een
passend pedagogisch klimaat bij een pleegouder of in een accommodatie van een
jeugdhulpaanbieder. Dit is een verruiming van de huidige situatie waarin een
ouderbijdrage verschuldigd is, omdat onder jeugdhulp in 2015 bijvoorbeeld ook
verblijf (gedurende een etmaal of een dagdeel) in een ggz-instelling valt.
Gemeenten zijn op basis van de Jeugdwet wettelijk verplicht een ouderbijdrage op
te leggen. De opbrengsten van de ouderbijdrage gaan naar de betreffende gemeente
die de ouderbijdrage heeft opgelegd. Het CAK zal vanaf 1 januari 2015 de
vaststelling en inning van de ouderbijdrage voor gemeenten gaan uitvoeren. De
uitvoeringskosten van het CAK worden door het Rijk betaald.Artikel 5. Regels pgbBij nota van wijziging (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 11, artikel MM) is
de regeling in artikel 8.1.1 van de wet voor het pgb aangepast
(“gestandaardiseerd”) aan de verwante regelgeving met betrekking tot de
maatschappelijke ondersteuning (Wmo 2015), In deze regeling stond dat een pgb
slechts wordt verstrekt indien aan de in het derde lid gestelde voorwaarden is
voldaan. Bij amendement Bergkamp/Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr.
109) is het woord ‘slechts’ geschrapt omdat dit een onnodige en overbodige
inperking van het recht op een pgb leek te suggereren. Bij amendement Bisschop
en Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 100) is het vijfde lid zo
aangepast dat duidelijk is geworden dat jeugdigen of hun ouders zelf kunnen
bijbetalen wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan
de in de betreffende situatie goedkoopst adequate door het college te bieden
individuele voorziening in natura. Het college kan het pgb slechts weigeren voor
dat gedeelte dat duurder is dan deze door het college te bieden individuele
voorziening in natura. In het eerste lid is een verwijzing opgenomen naar het centrale pgb-artikel
(8.1.1) van de wet. Dit lid is opgenomen teneinde in de verordening een compleet
beeld van rechten en plichten van de cliënt te geven. In het eerste lid is
verankerd dat het college op grond van artikel 8.1.1 van de wet een pgb kan
verstrekken. Als aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs
van een verplichting van het college worden gesproken (zie ook de tekst van
artikel 8.1.1, eerste lid: “Indien de jeugdige of zijn ouders dit wensen …”).
Voor gemeenten is ondermeer van belang dat een pgb slechts wordt verstrekt
indien de jeugdige of zijn ouders gemotiveerd kunnen aantonen dat de individuele
voorziening die door een aanbieder wordt geleverd, niet passend is (zie artikel
8.1.1, derde lid, onder b).Het tweede tot en met vierde lid berusten op artikel 2.9, onder c, van de wet.
In deze wetsbepaling staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op
welke wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld. In artikel 8.1.1, vijfde lid, onderdeel a, van de wet is bepaald dat het college
een pgb kan weigeren voor zover de kosten van het betrekken van de jeugdhulp van
derden hoger zijn dan de kosten van de individuele voorziening. Zo wordt
voorkomen dat inkoopvoordelen zouden wegvallen als te veel personen zelf
ondersteuning willen inkopen met een pgb. Een pgb is gemiddeld genomen ook
goedkoper dan zorg in natura omdat er minder overheadkosten hoeven te worden
meegerekend. De maximale hoogte van een pgb is in de verordening begrensd op de
kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate door het college
ingekochte individuele voorziening in natura. Als de pgb kosten van een zorgplan
(dat aan alle voorwaarden en vereisten voldoet) lager uitvallen als dezelfde
soort voorziening in natura betaalt de gemeente de lagere kosten. Tijdens de behandeling in de Eerste Kamer is over het pgb het volgende
gezegd:Om te kunnen komen tot een kwalitatief en kwantitatief toereikend aanbod zullen
gemeente inkoopafspraken met jeugdhulpaanbieders maken en subsidierelatie
aangaan opdat zij een dekkend aanbod van jeugdhulp kunnen bieden. In de meeste
gevallen zal dit aanbod voldoende passend zijn. Echter, er zijn situaties
denkbaar waarin dit niet het geval is. Het kan bijvoorbeeld voorkomen dat een
jeugdige naar de professionele opinie van de verwijzende arts een specifieke
vorm van jeugdhulp nodig heeft die niet door de gemeente is ingekocht. In dit
geval is de gemeente in beginsel nog steeds gehouden aan zijn jeugdhulpplicht en
moet ervoor zorgen dat de jeugdige of zijn ouders alsnog deze specifieke vorm
van jeugdhulp kunnen ontvangen. Dit kan bijvoorbeeld door alsnog een
overeenkomst met een jeugdhulpaanbieder te sluiten die de specifieke hulp biedt.
Daarnaast kan de gemeente een PGB verstrekken, waarmee de jeugdige/zijn ouders
de hulp zelf kunnen organiseren/inkopen. Een andere situatie is dat de gemeente
de jeugdhulp die een jeugdige nodig heeft wel heeft ingekocht en ook kan bieden
aan de jeugdige, maar de jeugdige de voorkeur heeft de zorg te ontvangen bij een
jeugdhulpaanbieder die de gemeente niet gecontracteerd heeft. In dit geval is de
gemeente in beginsel niet gehouden om aan deze voorkeur te voldoen. De gemeente
zou in zo´n geval kunnen overwegen een PGB te verstrekken waarmee de jeugdige
alsnog de jeugdhulp bij de door hem gewenste jeugdhulpaanbieder kan inkopen,
maar is hiertoe niet verplicht. De gemeente is ook niet verplicht om eventuele
meerkosten (boven die van het gecontracteerde aanbod) te financieren.(Eerste Kamer, vergaderjaar 2013-2014, 33 684, F, pag. 63, Nadere memorie
van antwoord, ontvangen 27 januari 2014)Artikel 6. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvorderingDeze bepaling is een uitwerking van de bij nota van wijziging (Kamerstukken II
2013/14 33 684, nr. 11, artikel D) ingevoegde verplichte delegatiebepaling van
artikel 2.9, onder d, van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij
verordening regels stelt voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van
een individuele voorziening, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de
wet. Ook deze bepaling beoogt het standaardiseren met de regelgeving met
betrekking tot de aan elkaar verwante beleidsterreinen van jeugdhulp en
maatschappelijke ondersteuning. Zie ook de toelichting onder artikel 5. In de toelichting op de nota van wijziging is voorts vermeld dat het tot de
gemeentelijke verantwoordelijkheid behoort misbruik van de geboden voorzieningen
te voorkomen en, waar nodig, op te treden tegen onterecht gebruik van
individuele voorzieningen of persoonsgebonden budgetten. Een zorgvuldig gebruik
van collectieve middelen is wezenlijk voor het draagvlak daarvan. De artikelen
8.1.2 tot en met 8.1.4 (oorspronkelijk genummerd: 8.1.1a tot en met 8.1.1c) zijn
eveneens bij nota van wijziging en ter standaardisering van de regelgeving aan
het wetsvoorstel toegevoegd.Het eerste lid berust mede op artikel 8.1.2, eerste lid, van de wet. Ook de
overige onderdelen van artikel 8.1.2 en artikel 8.1.3 en 8.1.4 geven handen en
voeten aan de bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik en zijn opgenomen
in deze verordening. De wettekst van de artikelen 8.1.2 tot en met 8.1.4 is
veelal beperkt tot de pgb. Waar mogelijk en zinvol, is dit ter uitwerking van de
delegatiebepaling in artikel 2.9, onder d, van de wet, in de verordening
uitgebreid tot de individuele voorziening in natura. Hiervoor kan ook steun
gevonden worden in de tekst van de toelichting op artikel 8.1.2, waarbij is
vermeld dat de in het eerste lid geregelde inlichtingenverplichting als
uitgangspunt heeft dat van de jeugdige en zijn ouders aan wie een individuele
voorziening of een daaraan gekoppeld pgb is verstrekt, verlangd kan worden dat
ze voldoende gegevens en inlichtingen verstrekken om het college in staat te
stellen te beoordelen of het beroep op die individuele voorziening of het
daaraan gekoppelde pgb terecht is gedaan. Indien het de jeugdige of zijn ouders
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat er feiten en omstandigheden, of daarin
opgetreden wijzigingen, zijn die van invloed kunnen zijn op de toekenning van de
individuele voorziening of het daaraan gekoppelde pgb, dienen zij dit onverwijld
aan het college te melden. Verstrekken zij niet onverwijld uit eigen beweging of
op verzoek van het college alle gevraagde inlichtingen en bewijsstukken, dan
heeft dat gevolgen voor de toekenning van de voorziening of het daaraan
gekoppelde pgb. Het college kan niet alleen bij een aanvraag, maar ook in andere
stadia concrete informatie en bewijsstukken van de belanghebbende vragen. Het tweede lid is geënt op artikel 8.1.4 van de wet. Ook hier
is de tot de pgb beperkte reikwijdte van artikel 8.1.4 van de wet op grond van
het bepaalde in artikel 2.9, onder d, van de wet uitgebreid tot de individuele
voorziening in natura. Artikel 7. Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en
uitvoerders kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclasseringHet college kan de uitvoering van de Jeugdwet, met uitzondering van de
vaststelling van de rechten en plichten van de jeugdige of zijn ouders, door
aanbieders laten verrichten (artikel 2.11, eerste lid, van de Jeugdwet). Met het
oog op gevallen waarin dit ten aanzien van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering gebeurt, moeten bij
verordening regels worden gesteld ter waarborging van een goede verhouding
tussen de prijs voor de levering van jeugdhulp of de uitvoering van een
kinderbeschermings-maatregel of jeugdreclassering en de eisen die worden gesteld
aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.12 va de Jeugdwet). Daarbij dient in ieder
rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de
toepasselijke arbeidsvoorwaarden.Om te voorkomen dat er alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de
uitvoering worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het
college bij het vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te
houden. Hiermee wordt bereikt dat er een beter beeld ontstaat van reële
kostprijs voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren.
Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten
minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die
daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden
aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.Artikel 8. Vertrouwenspersoon en privacy In artikel 2.6, eerste lid, onder f, van de wet is bepaald dat het college
ervoor verantwoordelijk is dat jeugdigen, hun ouders of pleegouders een beroep
kunnen doen op een vertrouwenspersoon. Met de vertrouwenspersoon wordt een
functionaris bedoeld zoals deze nu al werkzaam is binnen de jeugdzorg.
Onafhankelijkheid, beschikbaarheid en toegankelijkheid zijn belangrijke factoren
(wettelijke vereisten) voor een goede invulling van deze functie. De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij
verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is toch in de
verordening opgenomen vanwege het in het belang om in de verordening een
compleet overzicht van rechten en plichten van jeugdigen en ouders te geven. Bij
algemene maatregel van bestuur (het Uitvoeringsbesluit Jeugdwet) zal een nadere
uitwerking worden gegeven van de taken en bevoegdheden van de
vertrouwenspersoon.De VNG gaat namens alle gemeenten in eerste instantie landelijke inkoop voor de
duur van twee jaar verrichten, waarna evaluatie plaatsvindt (zie handreiking
´Onafhankelijk vertrouwenswerk in het kader van de nieuwe jeugdwet´). De VNG
heeft een gunning uitgesproken en de stichting Advies- en Klachtenbureau
Jeugdzorg (AKJ) verzocht hoofdaannemer te worden en het vertrouwenswerk in
Nederland met onderaannemer(s) uit te blijven voeren. privacy In mei 2014 heeft minister Plasterk (BZK) een
kamerbrief verzonden aan de Tweede Kamer over de beleidsvisie met richtlijnen
voor het zorgvuldig omgaan met persoonsgegevens in de gemeentelijke praktijk in
het kader van de decentralisaties. Dit beleidsdocument ‘ Zorgvuldig en bewust - Gegevensverwerking en Privacy in
een gedecentraliseerd sociaal domein’ is uitgangspunt voor het op te stellen
reglement privacybescherming.Artikel 9. KlachtregelingDit artikel regelt het gemeentelijke klachtrecht. De gemeente is al op grond van
de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke behandeling van mondelinge
en schriftelijke klachten over gedragingen van personen en bestuursorganen die
onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn. Gelet op het van toepassing zijnde hoofdstuk 9 van de Awb, waarin een uitvoerige
regeling omtrent klachtbehandeling is gegeven, en ook het recht is neergelegd om
na de afhandeling van de klacht de bevoegde ombudsman te verzoeken een onderzoek
in te stellen, kan in deze verordening met een enkele bepaling worden volstaan. In de regel zal eerst de aanbieder worden aangesproken bij klachten over de
wijze van behandeling. De klachtmogelijkheid tegenover de aanbieder is geregeld
in artikel 4.2.1 e.v. van de wet. Pas wanneer dit klachtrecht niet bevredigend
is, of niet logisch, bijvoorbeeld bij gedragingen van gemeenteambtenaren, dan
komt de gemeentelijke klachtmogelijkheid in zicht. Artikel 10. Inspraak en medezeggenschapIn dit artikel zijn bepalingen opgenomen over inspraak en medezeggenschap bij de
gemeente. De mogelijkheid tot inspraak en medezeggenschap tegenover de aanbieder
is al geregeld in artikel 4.2.4 en verder van de wet. Regeling van de inspraak en medezeggenschap is verplicht op grond van artikel
2.10 van de wet in samenhang met artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015. In
artikel 2.10 (in de redactie van de Nota van wijziging op het wetsvoorstel Wmo
2015 van 12 maart 2014, kamerstukken II 22841, nr. 35) worden de artikelen
2.1.3, derde lid, en 2.5.1 (jaarlijks cliëntervaringsonderzoek) van de Wmo 2015
van overeenkomstige toepassing verklaard. Ingevolge artikel 2.1.3, derde lid,
van de Wmo 2015 dient bij verordening te worden bepaald op welke wijze
ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van deze wet.In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat eenzelfde
inspraakprocedure geldt voor het jeugdhulpbeleid als op andere terreinen. De
inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de
wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken op ondersteuning. Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling
van de medezeggenschap vorm te geven.Artikel 11. EvaluatieDeze evaluatie is niet hetzelfde als de evaluatie die op centraal niveau zal
plaatsvinden, maar kan wel de daarin verzamelde gegevens benutten. Na aanvaarding van het amendement Bergkamp (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr.
30) is in artikel 12.2 van de wet opgenomen dat binnen drie jaar na de
inwerkingtreding een evaluatie moet plaatsvinden over de doeltreffendheid en de
effecten van deze wet in de praktijk. Artikel 12. Toepassen verordening en stellen nadere regelsOmdat de interpretatie van de verordening tot misverstanden kan leiden is in lid
1 van dit artikel geregeld dat bij dergelijke misverstanden moet worden
teruggegrepen naar de Jeugdwet (inclusief memorie van toelichting). Zo kan
worden achterhaald wat er precies met een bepaald woord of bepaalde term wordt
bedoeld. In lid 2 geeft de raad aan het college van burgemeester en wethouders de
bevoegdheid om nadere regels te stellen ten behoeve van de uitvoering van deze
verordening. Artikel 13. HardheidsclausuleDit artikel geeft het college van burgemeester en wethouders de bevoegdheid om
van deze verordening af te wijken in zeer schrijnende gevallen waarvoor geen
passende voorziening volgens de regelgeving mogelijk is. De hardheidsclausule
kan dan door het college van burgemeester en wethouders ingezet worden bij
uitzonderingsgevallen.Bijlage 1AfkortingenlijstBSO : Buitenschoolse opvangDBC : Diagnose behandel combinatieGGZ : Geestelijke Gezondheidszorg LVB : Licht verstandelijk beperktenPgb : Persoonsgebonden budgetVNG : Vereniging Nederlandse Gemeenten Wmo : Wet maatschappelijke ondersteuningZZP : Zorgzwaartepakket