CVDR335346_3Verordening op de heffing en invordering van leges 2015nlregelingWeesp2017-10-03WeespGemeentebladVerordening leges 2015Gemeentewet, art. 229 lid 1bPaspoortwet, art. 2 lid 2, art. 7gemeenteraadfinanciën en economie2014-12-17De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en databankrecht2014-12-302016-01-01nieuwe verordeningZ.42740/D.20456belastingenGeen.Geen.Verordening op de heffing en invordering van leges 2015De raad van de gemeente Weesp;gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 6 november 2014;gelet op artikel 229, eerste lid, aanhef en onderdeel b van de Gemeentewet en de artikelen 2, tweede lid, en 7 van de Paspoortwet;besluit vast te stellen de volgende verordening:Verordening op de heffing en de invordering van leges 2015Hoofdstuk1Nieuw HoofdstukArtikel1BegripsomschrijvingenDeze verordening verstaat onder:

’dag’: de periode van 00.00 uur tot 24.00 uur, waarbij een gedeelte van een dag als een hele dag wordt aangemerkt;

’week’: een aaneengesloten periode van zeven dagen;

’maand’: een tijdvak van 30 achtereenvolgende dagen;

’jaar’: een tijdvak van 365 achtereenvolgende dagen;

'kalenderjaar': de periode van 1 januari tot en met 31 december.

Artikel2Belastbaar feitOnder de naam ‘leges’ worden rechten geheven voor:

het genot van door of vanwege het gemeentebestuur verstrekte diensten;

het verrichten van handelingen ten behoeve van een aanvraag van een Nederlandse identiteitskaart of een reisdocument; een en ander zoals genoemd in deze verordening en de daarbij behorende tarieventabel.

Artikel3BelastingplichtBelastingplichtig is de aanvrager van de dienst, de Nederlandse identiteitskaart of het reisdocument dan wel degene ten behoeve van wie de dienst is verleend of de handelingen zijn verricht.Artikel4VrijstellingenLeges worden niet geheven voor:

diensten waarvan de kosten krachtens afdeling 6.4 van de Wet ruimtelijke ordening (grondexploitatie) zijn of worden verhaald;

diensten met betrekking tot een aanvraag tot verlening of gehele of gedeeltelijke intrekking van een omgevingsvergunning of wijziging van voorschriften van een omgevingsvergunning, voor zover die aanvraag betrekking heeft op een activiteit met betrekking tot een inrichting als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder e, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht;

het in behandeling nemen van een aanvraag tot verlening van een omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onderdeel i, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, voor zover het een activiteit betreft bedoeld in artikel 2.2a van het Besluit omgevingsrecht (omgevingsvergunning beperkte milieutoets);

het in behandeling nemen van aanvragen van verklaringen omtrent inkomen en vermogene. het in behandeling nemen van een aanvraag voor een dienstverlening zoals genoemd in de tarieventabel voor zover deze aanvraag is gedaan door een charitatieve of algemeen nut beogende instelling danwel een daaraan gelijk te stellen instelling.

het in behandeling nemen van een aanvraag voor een dienstverlening zoals genoemd in de tarieventabel voor zover deze aanvraag is gedaan door een charitatieve of algemeen nut beogende instelling danwel een daaraan gelijk te stellen instelling.

Artikel5Maatstaven van heffing en tarieven

De leges worden geheven naar de maatstaven en tarieven, opgenomen in de bij deze verordening behorende tarieventabel, met inachtneming van het overigens in dit artikel bepaalde.

Voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot het nemen van een projectuitvoeringsbesluit als bedoeld in artikel 2.10 van de Crisis- en herstelwet bedraagt het tarief de som van de bedragen die op grond van deze verordening verschuldigd zouden zijn voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot het verkrijgen van een vergunning, ontheffing, vrijstelling of enig ander besluit in het kader van de ontwikkeling en verwezenlijking van het project, voor zover het projectuitvoeringsbesluit strekt ter vervanging van deze besluiten, zoals bedoeld in artikel 2.10, derde lid, van de Crisis- en herstelwet.

Voor de berekening van de leges wordt een gedeelte van een in de tarieventabel genoemde eenheid als een volle eenheid aangemerkt.

Artikel6Wijze van heffing

Met uitzondering van het bepaalde in het lid b worden de leges geheven bij wege van aanslag.

De leges, die door de afdeling burgerzaken en interne zaken wegens directe dienstverlening aan de balie in rekening worden gebracht, worden geheven bij wege van een gedagtekende kassabon met omschrijving.

Artikel7Termijnen van betaling

In afwijking van artikel 9, eerste lid, van de Invorderingswet 1990 moeten de leges met toepassing van het gestelde in artikel 6 onder b worden betaald op het moment van het uit¬rei¬ken van de kassabon.

De leges die met toepassing van het gestelde in artikel 6 onder a worden geheven zijn verschuldigd binnen uiterlijk één maand na de dagtekening van het aanslagbiljet.

De Algemene termijnenwet is niet van toepassing op de onder de voorgaande leden gestelde termijnen.

Artikel8Vermindering of teruggaafGehele of gedeeltelijke vermindering of teruggaaf van leges voor een in de bij deze verordening behorende tarieventabel omschreven dienst wordt verleend overeenkomstig een met betrekking tot die dienst in die tarieventabel opgenomen bepaling.Artikel9Nadere regels door het college van burgemeester en wethoudersHet college van burgemeester en wethouders kan nadere regels geven met betrekking tot de heffing en de invordering van de leges.Artikel10Overgangsrecht, inwerkingtreding en citeertitel

De ‘Verordening leges 2014’, vastgesteld bij raadsbesluit van 12 december 2013, laatstelijk gewijzigd bij raadsbesluit van 26 juni 2014, wordt ingetrokken met ingang van de in het derde lid genoemde datum van inwerkingtreding van deze verordening, met dien verstande dat zij van toepassing blijft op de belastbare feiten die zich vóór die datum hebben voorgedaan.

Deze verordening treedt in werking met ingang van de achtste dag na die van de bekendmaking.

De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2015.

Deze verordening wordt aangehaald als: ‘Verordening leges 2015’.

Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van de raad op 17 december 2014.De raad voornoemd,de griffier, de voorzitter, Mw. M. Walrave B.J. van BochovesTarieventabel1Artikelsgewijze toelichting2Artikelsgewijze toelichting op de ‘Verordening Leges 2014 II’ vastgesteld in de raadsvergadering van 26 juni 2014 Artikel 1 BegripsomschrijvingenOm duidelijkheid te scheppen over de inhoud van een aantal in de tarieventabel voorkomende begrippen is daarvan een omschrijving opgenomen in artikel 1.Artikel 2 Belastbaar feitDe omschrijving van het belastbaar feit valt in tweeën uiteen. Enerzijds betreft het belastbaar feit het genot van verleende diensten, anderzijds betreft het belastbaar feit het verrichten van handelingen ten behoeve van een aanvraag van een reisdocument of een Nederlandse identiteitskaart.Deze laatste omschrijving houdt verband met de wijziging van de Paspoortwet per 9 maart 2014 en daarvóór met HR 9 september 2011, nr. 10/04967 , LJN: BQ4105 en de Wet van 13 oktober 2011, Stb. 440, die een zelfstandige grondslag biedt voor de legesheffing nu het hierbij niet gaat om dienstverlening als bedoeld in artikel 229, eerste lid, onderdeel b, van de Gemeentewet.De verordening kent zeer uiteenlopende diensten waarvoor leges worden geheven. Het is niet mogelijk om in artikel 2 een algemene omschrijving van het belastbare feit op te nemen die betrekking heeft op alle in de heffing te betrekken diensten. Daarom is naast de in artikel 2 opgenomen algemene omschrijving van het belastbare feit voor iedere dienst afzonderlijk een verdere omschrijving van het belastbare feit in de tarieventabel opgenomen. Dat is dan ook de reden dat in artikel 2 wordt gesproken van ‘diensten, een en ander zoals genoemd in deze verordening en de daarbij behorende tarieventabel’. Omdat artikel 217 van de Gemeentewet bepaalt dat het voorwerp van de belasting en het tarief moeten zijn vermeld in de belastingverordening, mag er geen twijfel over bestaan dat de tarieventabel deel uitmaakt van de verordening. Vandaar dat de woorden ‘daarbij behorende’ zijn gebruikt. In de tarieventabel en in de bij de verordening en de tarieventabel behorende bijlagen wordt dit eveneens uitdrukkelijk aangegeven.De omschrijving van het belastbare feit is van belang voor de vraag of de materiële belastingschuld ontstaat en het tijdstip waarop die belastingschuld ontstaat.Het belastbare feit zou op verschillende manieren omschreven kunnen worden. Zo kan bijvoorbeeld worden gekozen voor ‘het verlenen van een vergunning’ maar ook kan worden gekozen voor ‘het in behandeling nemen van een aanvraag tot het verlenen van een vergunning’.In de modelverordening is gekozen voor de laatste formulering. Dit heeft als voordeel dat leges al verschuldigd zijn op het moment van het in behandeling nemen van de aanvraag en dat niet bepalend is het moment waarop de vergunning wordt verleend. Ook is niet van belang of de vergunning wordt verleend of geweigerd. Zou het belastbare feit zijn ‘het verlenen van de vergunning’ dan heeft op het moment van het in behandeling nemen van de aanvraag het belastbare feit zich nog niet voorgedaan en is dus de materiële belastingschuld nog niet ontstaan. Vooruitbetaling voor het moment van het ontstaan van de materiële belastingschuld is niet mogelijk. Ook kan dan niet worden geheven als de vergunning wordt geweigerd, hoewel de gemeente wel de kosten van behandeling heeft gemaakt.Overigens kan op grond van wettelijke bepalingen niet in alle gevallen het belastbare feit worden omschreven als ‘het in behandeling nemen van een aanvraag’. Zo kunnen alleen voor het voltrekken van een huwelijk, en niet voor het in behandeling nemen van de aanvraag daarvan, leges geheven worden, dit op grond van de Wet rechten burgerlijke stand. En bij de reisdocumenten en de Nederlandse identiteitskaart heeft de Paspoortwet het over het heffen van rechten ‘voor het verrichten van handelingen ten behoeve van een aanvraag’.Artikel 3 BelastingplichtDe belastingverordening moet vermelden wie de belastingplichtige is (artikel 217 van de Gemeentewet). Vanwege het uiteenlopende karakter van de verschillende diensten is gekozen voor een ruime omschrijving van de belastingplicht, om te voorkomen dat in bepaalde situaties geen belastingplichtige aangewezen zou kunnen worden.Het gebruik van de woorden ‘dan wel’ is bedoeld om te voorkomen dat voor dezelfde dienst van twee belastingplichtigen, te weten de aanvrager en degene te wiens behoeve de dienst is verleend of de handelingen zijn verricht, leges worden geheven.Vanuit de systematiek van de modelverordening ligt het voor de hand in eerste instantie de aanvrager in de heffing te betrekken. Als het niet mogelijk is een aanvrager als belastingplichtige aan te wijzen, bijvoorbeeld als de aanvrager duidelijk niet de belanghebbende is, dan kan degene ten behoeve van wie de dienst is verleend of de handelingen zijn verricht als belastingplichtige aangemerkt worden. Dit laatste zal zich niet snel voordoen omdat, zoals al eerder is geconstateerd, de aanvrager per definitie een belang heeft bij de dienstverlening of de handelingen.Wij zijn van mening dat zich bij het aanwijzen van de belastingplichtige geen keuzesituatie kan voordoen. In verband hiermee is het stellen van beleidsregels voor het aanwijzen van een belastingplichtige niet nodig. Artikel 4 VrijstellingenOnderdeel aIn onderdeel a hebben wij een (verplichte) vrijstelling opgenomen voor diensten waarvan de kosten krachtens afdeling 6.4 (grondexploitatie) van de Wet ruimtelijke ordening zijn of worden verhaald. Deze vrijstelling houdt verband met de zogenaamde Grondexploitatiewet (Stb. 2007, 271) die op 1 juli 2008 in werking is getreden en onderdeel uitmaakt van de nieuwe Wet ruimtelijke ordening (afdeling 6.4).Uitgangspunt van de Grondexploitatiewet vormt een verplichting tot kostenverhaal. Deze verplichting houdt in, dat een gemeente de gemaakte kosten op de particuliere grondeigenaar moet verhalen in het geval deze eigenaar tot een ontwikkeling van de gronden overgaat. De gemeente mag hier bovendien niet meer van afzien, zoals vóór 1 juli 2008 nog wel het geval kon zijn. Indien er sprake is van een bouwplan zoals omschreven in artikel 6.2.1 van het Besluit ruimtelijke ordening moeten de kosten (zoals opgenomen op de limitatieve kostensoortenlijst van artikel 6.2.4 van het Besluit ruimtelijke ordening) worden verhaald op de particuliere ontwikkelaar. Deze kosten kunnen niet nogmaals via de leges in rekening worden gebracht. Dit zou namelijk betekenen, dat de aanvrager van de omgevingsvergunning voor de bouwactiviteit bepaalde kosten twee keer zou gaan betalen.Het verplichtende karakter van het kostenverhaal op grond van de Grondexploitatiewet houdt ook in, dat het niet toegestaan is voor de gemeente om af te zien van het kostenverhaal van verleende diensten via het stelsel van de Grondexploitatiewet, om deze kosten vervolgens alsnog via de leges te verhalen. De gemeente heeft dus geen keuzevrijheid om de kosten voor verleende diensten via de grondexploitatiewet, dan wel via de leges te verhalen, maar moet verplicht het stelsel van de Grondexploitatiewet gebruiken.De Grondexploitatiewet legt allereerst een nieuwe basis voor privaatrechtelijke overeenkomsten over grondexploitatie tussen gemeenten en particuliere eigenaren die tot ontwikkeling van hun grondeigendom willen overgaan (artikel 6.24 van de Wet ruimtelijke ordening). Deze privaatrechtelijke overeenkomst biedt de gemeente de mogelijkheid om met een particuliere eigenaar afspraken te maken over het kostenverhaal van de betreffende bouwlocatie, over eventuele planschade en over bijdragen aan ruimtelijke ontwikkelingen buiten de locatie. De gemeente kent voor deze privaatrechtelijke overeenkomst een volledige contractsvrijheid, met inachtneming van wet- en regelgeving en de algemene rechtsbeginselen.Verder omvat de wet een publiekrechtelijk spoor voor situaties, waarin de partijen binnen de privaatrechtelijke onderhandelingen geen onderlinge overeenkomst over het kostenverhaal hebben bereikt (artikel 6.12 tot en met artikel 6.22 van de Wet ruimtelijke ordening). Van centrale betekenis binnen dit publiekrechtelijke spoor is het exploitatieplan, waarin de gemeente de uitgangspunten voor de grondexploitatie kan vastleggen. Dit exploitatieplan moet tegelijkertijd worden vastgesteld en bekendgemaakt met het bestemmingsplan, het wijzigingsbesluit of de omgevingsvergunning. Bij de aanvraag van een omgevingsvergunning voor een bouwactiviteit zal vervolgens via de toetsing aan het vigerende ruimtelijke plan en het bijbehorende exploitatieplan de bijdrage van de particuliere ontwikkelaar aan het kostenverhaal worden vastgesteld en in de voorschriften bij de omgevingsvergunning worden opgenomen.In artikel 6.2.4 van het Besluit ruimtelijke ordening is een limitatieve lijst opgenomen met kosten die moeten worden verhaald binnen het publiekrechtelijke spoor van de Grondexploitatiewet. Deze lijst omvat onder meer de kosten van het verrichten van onderzoek, waaronder in ieder geval begrepen grondmechanisch en milieukundig bodemonderzoek, akoestisch onderzoek, ander milieukundig onderzoek, archeologisch en cultuurhistorisch onderzoek (artikel 6.2.4, sub a), de kosten van het opstellen van gemeentelijke ruimtelijke plannen ten behoeve van het exploitatiegebied (artikel 6.2.4, sub i) en de kosten van andere door het gemeentelijk apparaat of in opdracht van de gemeente te verrichten werkzaamheden, voor zover deze werkzaamheden rechtstreeks verband houden met de in het besluit bedoelde voorzieningen, werken, maatregelen en werkzaamheden (artikel 6.2.4, sub j).Per 1 november 2010 zijn op bovengenoemde verplichting tot kostenverhaal via het exploitatieplan drie uitzonderingen van kracht geworden (Stb. 2010, 684; artikel 6.2.1a Besluit ruimtelijke ordening). De gemeente hoeft geen exploitatieplan vast te stellen en kan, als het kostenverhaal ook niet heeft plaatsgehad via een privaatrechtelijke overeenkomst, alsnog overgaan tot het heffen van leges voor de geleverde diensten:• a. Als de netto-opbrengsten van het exploitatieplan in relatieve zin niet opwegen tegen de bestuurlijke kosten (opbrengst minder dan € 10.000). De Wet ruimtelijke ordening bepaalt dat de exploitatiebijdrage per omgevingsvergunning wordt berekend door het totaal van de te verhalen kosten dat is toe te rekenen aan de betreffende vergunning te verminderen met de inbrengwaarde van de gronden waar de omgevingsvergunning betrekking op heeft en de vergoeding voor door de eigenaar zelf verrichte werkzaamheden (artikel 6.19 Wet ruimtelijke ordening). Als naar verwachting het totaal der exploitatiebijdragen dat kan worden verhaald via de af te geven omgevingsvergunning gezamenlijk ten hoogste € 10.000 bedraagt, kan de gemeente afzien van het vaststellen van het exploitatieplan.• b. Als er via het exploitatieplan in absolute zin nauwelijks reële kosten zijn die de gemeente kan verhalen of als er geen verhaalbare kosten zijn voor een vijftal aangewezen kostensoorten op de kostensoortenlijst (de kostensoorten bedoeld in artikel 6.2.4, sub b tot en met f, Besluit ruimtelijke ordening). Deze kostensoorten omvatten de kosten van bodemsanering en grondwerken, de kosten van de aanleg van voorzieningen, de kosten van maatregelen, plannen, besluiten en rechtshandelingen, de aan de exploitatie toerekenbare kosten die gemaakt worden buiten het exploitatiegebied en de kosten in verband met het in exploitatie brengen van gronden die in de naaste toekomst voor bebouwing in aanmerking komen.• c. Als de verhaalbare kosten uitsluitend de aansluiting van een bouwperceel op de openbare ruimte of de aansluiting op nutsvoorzieningen betreffen. Het gaat hier om voorzieningen waarvan de gemeente de kosten meestal ook na vaststelling van het ruimtelijk besluit nog zal kunnen verhalen via een overeenkomst. Voorbeelden zijn het maken van een inrit naar de openbare weg of een aansluiting op het riool.Onderdeel bOnderdeel b heeft betrekking op het oprichten, het veranderen of veranderen van de werking of het in werking hebben van een (milieu-)inrichting of mijnbouwwerk (artikel 2.1, eerste lid, onderdeel e, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo). Hiervoor kunnen geen leges worden geheven op grond van artikel 2.9, eerste lid, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) dat luidt:‘1. Voor zover aanvragen tot verlening of gehele of gedeeltelijke intrekking van een omgevingsvergunning of wijziging van voorschriften van een omgevingsvergunning betrekking hebben op een activiteit met betrekking tot een inrichting als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder e, worden geen rechten geheven.’Dit is dus ook een wettelijke vrijstelling, die wij voor een goed begrip hebben opgenomen in de legesverordening. Deze vrijstelling geldt ook als de gemeente deze niet opneemt in de legesverordening. Het is van belang, omdat de gemeente de kosten die met de aanvraag voor een omgevingsvergunning voor deze milieuactiviteiten gepaard gaan, niet langs een omweg kan verhalen via de leges voor bijvoorbeeld een bouw- of aanlegactiviteit. Een nauwkeurige, controleerbaar vastgelegde kostentoerekening is dus noodzakelijk.Zoals bekend zijn de milieuleges met ingang van 1 januari 1998 wettelijk onmogelijk geworden (artikel 15.34a Wet milieubeheer en artikel 86a Wet bodembescherming). Dat is in de Wabo dus doorgetrokken. Gemeenten zijn/worden gecompenseerd via het gemeentefonds.Onderdeel cDe vrijstelling onder c heeft betrekking op de zogenaamde ‘omgevingsvergunning beperkte milieutoets’ (OBM). Dit is een toestemming van het bevoegd gezag die bedrijven sinds 1 januari 2011 voor een aantal activiteiten uit het Activiteitenbesluit (officiële naam: 'Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer') nodig hebben om met deze activiteiten op een specifieke locatie te kunnen starten. De OBM is van toepassing op twee typen activiteiten:- activiteiten waarvoor een m.e.r-beoordeling verplicht is; en- activiteiten waarvoor het bevoegd gezag een lokale toets moet uitvoeren om te beoordelen of de activiteit ingepast kan worden in de lokale situatie.De OBM is gebaseerd op artikel 2.1, eerste lid, onderdeel i, van de Wabo in samenhang met artikel 2.2a van het Besluit omgevingsrecht. De OBM bestaat uit een toestemming of een weigering. Het bevoegd gezag kan geen voorschriften aan de OBM verbinden (artikel 5.13a Besluit omgevingsrecht).Zoals bekend bestaat er sinds 1998 een legesvrijstelling voor milieuactiviteiten, waarvoor gemeenten destijds een extra uitkering in het gemeentefonds hebben ontvangen. Omdat de OBM activiteiten betreft die voorheen ‘gewoon’ milieuvergunningplichtig waren en dus onder de wettelijke legesvrijstelling voor milieuvergunningen vielen, zou ook voor de OBM een wettelijke legesvrijstelling moeten gelden. De wetgever heeft bij de invoering van de Wabo verzuimd deze vrijstelling in artikel 2.9a van de Wabo te regelen, maar heeft artikel 2.9a, eerste lid, inmiddels aangepast (Stb. 2012, 114). Het wachten is nog op de amvb die de vrijstelling invult. In verband met een en ander hebben wij vooruitlopend op de wettelijke legesvrijstelling een vrijstelling in de modelverordening leges opgenomen. Er is geen sprake van een nieuwe of verzwaring van de taak van gemeenten (eerder het tegendeel), er hangt alleen een ander label op: de ‘i-vergunning’.Onderdeel dDe vrijstelling voor het in behandeling nemen van aanvragen van verklaringen omtrent inkomen en vermogen (onderdeel d) is vrij algemeen en heeft bijna iedere gemeente in zijn verordening opgenomen.Onderdeel eOnderdeel e is opgenomen vanaf 1997. Het gaat hierbij om verzoeken van instel¬lingen die een goed doel nastreven. Er is geen winstoogmerk en de opbrengsten gaan naar derden. Enkele voorbeelden zijn inzamelingsactie voor derde wereld landen, kledinginzamelingsactie, collecte van de nierstichting, hartstichting, maar ook bepaalde doelgroepen zoals milieugroepen (milieudefensie, Green Peace), het Leger des Heils en dergelijke. Het gaat niet om het "spekken" van de eigen verenigingskas, dus bijvoorbeeld een ledenwerfactie van de voetbalvereniging of een sponsorloterij. Ook VVW- activiteiten, culturele activiteiten (synagoge), sinterklaasoptochten (commer¬cieel doel) en dergelijke vallen er buiten. Wij zijn van mening dat het opnemen van deze vrijstellingsbepaling niet leidt tot een precedentwerking voor andere dan de bedoelde groepen. Overigens zal bij twijfel geen vrijstelling worden verleend. Eventuele bezwaar¬schriften van deze strekking zullen na overleg met de desbetreffende porte¬feuillehouder worden afgehandeld. Andere wettelijke vrijstellingenIn artikel 4 zijn niet vermeld de vrijstellingen die voorkomen in andere hogere wettelijke regelingen. De legesverordening kan geen inbreuk maken op of bepaalde beperkingen opnemen met betrekking tot de bij wet verleende vrijstellingen.Die vrijstellingen zijn onder meer:- de diplomatieke internationale vrijstellingen. Op grond van artikel 243 van de Gemeentewet kunnen de ministers van Binnenlandse Zaken en Financiën vrijstelling van gemeentelijke belastingen verlenen indien het volkenrecht dan wel het internationale gebruik daartoe noopt. Van deze mogelijkheid is gebruik gemaakt, althans voor zover voor de leges van belang, in de ‘Regeling diplomatieke en internationale vrijstellingen gemeentelijke belastingen 1997’ (Regeling van 20 december 1996, FO96/ U2383, Stcrt. 1996, 249, Belastingblad 1997, blz. 91, nadien gewijzigd).- de vrijstelling voor het doen van naspeuringen (door de aanvrager zelf) in de gemeentearchieven bedoeld in de Archiefwet 1995, dit vanwege het openbare karakter van archiefbewaarplaatsen (artikel 14 van de Archiefwet 1995).- de vrijstellingen opgenomen in de artikelen 2 en 4 van de Wet rechten burgerlijke stand 1879, Stb. 72, laatstelijk gewijzigd bij de Wet van 27 november 2008, Stb. 500 (inwerkingtreding 1 maart 2009).- de ‘vrijstelling’ met betrekking tot de verlening, wijziging of intrekking van een vergunning of ontheffing krachtens de Wet milieubeheer (artikel 15.34a Wet milieubeheer).- de ‘vrijstelling’ voor beschikkingen krachtens de Wet bodembescherming (artikel 86a Wet bodembescherming).Voorts komen in talloze andere wetten vrijstelling voor, onder andere:- artikel 55 van de AWR;- artikel 32a van de Wet waardering onroerende zaken;- artikel 93 van de Pensioenwet;- artikel 111 van de Pensioenwet politieke ambtsdragers;- artikelen 78, eerste lid, 79, eerste en tweede lid, 95 en 99, tiende lid, van de Wet gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens; - artikel 41 van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945;- artikel 52 van de Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers 1940-1945;- artikel 55, derde lid, van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten. Artikel 5 Maatstaven van heffing en tarievenVoor een toelichting verwijzen wij naar Modelverordeningen gemeentelijke belastingen (algemene toelichting), onder 6, Maatstaf van heffing en onder 7, Belastingtarief. Meer specifiek merken wij met betrekking tot de leges nog het volgende op. In de memorie van toelichting van de Wet materiële belastingbepalingen wordt als voorbeeld van tariefdifferentiatie genoemd dat de huwelijksleges voor mensen van buiten de gemeente hoger mogen zijn dan voor inwoners van de gemeente.Eerste lidVoor de maatstaven van heffing en tarieven wordt in dit artikel verwezen naar de bij de verordening behorende tarieventabel die, zoals in de toelichting op artikel 2 reeds is opgemerkt, deel uitmaakt van de verordening.Tweede lidVoor woningbouwprojecten en voor bij algemene maatregel van bestuur aangewezen projecten kan de gemeenteraad op verzoek of ambtshalve een projectuitvoeringsbesluit nemen (artikel 2.9 en 2.10 Crisis- en herstelwet). Het projectuitvoeringsbesluit vervangt de bestaande vergunningen, ontheffingen, vrijstellingen of andere besluiten die zonder de Crisis- en herstelwet (CHW) voor de ontwikkeling en verwezenlijking voor het project nodig zouden zijn. In veel gevallen zal sprake zijn van grondexploitatie, waarop afdeling 6.4 van de Wet ruimtelijke ordening (Wro) van toepassing is. Een groot aantal kostencomponenten moet in deze gevallen via het exploitatieplan worden verhaald (afdeling 6.4 Wro; artikel 6.2.4 Besluit ruimtelijke ordening). De gemeente zal alleen overgaan tot het nemen van een projectuitvoeringsbesluit als dit kostenverhaal verzekerd is.Als een verzoek tot het nemen van een projectuitvoeringsbesluit wordt gedaan, kan de gemeente voor de (administratieve) behandeling van dat verzoek leges heffen. Het tweede lid voorziet hierin. Het projectuitvoeringsbesluit strekt ter vervanging van de bestaande vergunningen, ontheffingen, vrijstellingen en andere benodigde besluiten. De toetsingskaders blijven echter van kracht, tenzij het projectuitvoeringsbesluit op grond van wet of verordening anders bepaalt (artikel 2.10, vijfde lid, CHW). In verband hiermee hebben wij bij de tariefstelling aangesloten bij de in de tarieventabel opgenomen tarieven die voor de vergunningen, ontheffingen en dergelijke verschuldigd zouden zijn geweest als de CHW niet zou gelden. Voor de overzichtelijkheid hebben wij de tariefbepaling in artikel 5 opgenomen. Bij die keuze hebben de volgende overwegingen meegespeeld:- De CHW is eerder in werking getreden dan de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (omgevingsvergunning). In de legesverordening was nog overgangsrecht opgenomen totdat de Wabo in werking trad (oude hoofdstuk 5, bouwgerelateerde leges, van de tarieventabel was nog van toepassing tot 1 oktober 2010; daarna is titel 2 van de tarieventabel van toepassing).- De CHW geldt voor het grootste deel tot 1 januari 2014.Inmiddels is de werking van de Chw tot onbepaalde tijd verlengd (Stb. 2013, 144 en 145) met het oog op de permanente verankering van de voorzieningen in de hoofdstukken 1 en 2 van de Chw in de Awb en de nieuwe Omgevingswet. Wij hebben hierin geen aanleiding gezien de bepaling in het tweede lid over te hevelen naar de tarieventabel.Derde lidIn het tweede lid van dit artikel is een regeling opgenomen voor die diensten, waarbij als maatstaf van heffing het aantal uren, bladzijden en dergelijke is gehanteerd. Door deze bepaling behoeft in de tarieventabel niet steeds te worden vermeld dat gedeelten van bijvoorbeeld uren of bladzijden voor een geheel uur of een gehele bladzijde zullen worden gerekend.Tariefstelling en kostendekkendheid; kruissubsidiëring; profijtbeginselHet is constante jurisprudentie dat de hoogte van de tarieven niet ter beoordeling van de belastingrechter staat, tenzij de verordening zou leiden tot strijd met wettelijke regels of tot een willekeurige en onredelijke belastingheffing, waarop de wetgever met het toekennen van de heffingsbevoegdheid niet het oog kan hebben gehad. Tussen de hoogte van de leges enerzijds en de omvang van de terzake van gemeentewege verstrekte diensten dan wel de voor de dienst door de gemeente gemaakte kosten anderzijds is geen rechtstreeks verband vereist (zie onder meer: Hoge Raad 18 september 1991, nr. 27457, BNB 1991/351; Hoge Raad 24 december 1997, nr. 32569, LJN AA3345, BNB 1998/70).Op grond van artikel 229b van de Gemeentewet mag de legesverordening als geheel bezien maximaal kostendekkend zijn. Ook de belastingrechter heeft zich op dit standpunt gesteld (zie onder meer: Hoge Raad 4 februari 2005, nr. 38860; LJN:AP1951; Hoge Raad 14 augustus 2009, nr. 43120, LJN: BI1943). Niet elke post zal dus afzonderlijk op zijn kostendekkendheid worden beoordeeld. Dit laatste zou ook moeilijk realiseerbaar zijn gezien het feit dat de kosten voor de individuele diensten moeilijk zijn te bepalen. Dat neemt niet weg dat een gemeente wel een kostendekkendheid per dienst of per samenhangende groep van diensten mag nastreven, als de gemeente in dit opzicht maar een consequente lijn volgt (vergelijk Hof ’s-Hertogenbosch 3 oktober 2002, nr. 99/30246, LJN: AE9620). En bij de reisdocumenten en de Nederlandse identiteitskaart heeft de Paspoortwet het over het heffen van rechten ‘voor het verrichten van handelingen ten behoeve van een aanvraag’.Op grond van het bovenstaande is het mogelijk om kruissubsidiëring toe te passen. Onder kruissubsidiëring wordt verstaan: het hoger stellen van tarieven van leges voor sommige diensten om daarmee de tarieven voor andere diensten laag te kunnen houden. Daarnaast kan bij de tariefstelling uitdrukking worden gegeven aan het profijtbeginsel. Dat is een aparte beleidsmatige afweging. Onderlinge verschillen in - op zichzelf geoorloofde - kostendekkingspercentages tussen groepen van diensten zijn niet in strijd met de wet of met enig algemeen rechtsbeginsel. Een motivering voor die verschillen is niet vereist (Hoge Raad 14 augustus 2009, nr. 43120, LJN: BI1943).Europese Dienstenrichtlijn en Wabo in relatie tot artikel 229b GemeentewetDe mogelijkheden tot kruissubsidiëring zijn door de komst van de Europese Dienstenrichtlijn (EDR) beperkter geworden.De EDR maakt kruissubsidiëring binnen een cluster van samenhangende vergunningstelsels mogelijk. Dit betreft alleen de diensten aan dienstverrichters waarop de EDR van toepassing is. De wetgever heeft hierin geen aanleiding gezien om artikel 229b van de Gemeentewet te wijzigen. De EDR doorkruist daarmee de wettelijke regeling van artikel 229b Gemeentewet.Bij de introductie van de Wabo (omgevingsvergunning) gaat de wetgever ervan uit dat kruissubsidiëring tussen het cluster omgevingsvergunning en andere in de legesverordening opgenomen dienstverleningen niet mogelijk is (Kamerstukken 29515 2005/2006, nr. 140, pag. 26; Kabinetsplan aanpak administratieve lasten). De wens van de wetgever is echter niet in een wettelijke bepaling vastgelegd, zodat artikel 229b van de Gemeentewet onverkort geldt. Zie Hof Arnhem-Leeuwarden 28 januari 2014, nr. 13/00081, ECLI:NL:GHAR:2014:494.De EDR en bovengenoemde wens van de wetgever zijn de reden dat wij de tarieventabel in drie titels hebben verdeeld.Soms alleen kopieerkosten door te berekenenSoms mogen slechts bepaalde kosten voor een dienst worden doorberekend. Zie bijvoorbeeld de artikelen 2:11, tweede lid, 3:11, derde lid, en 7:4, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht en artikel 19.1b van de Wet milieubeheer. Een aantal van deze artikelen is aan de orde geweest in de uitspraken van Hof Amsterdam 21 december 2001, nr. 00/2665, Belastingblad 2002, blz. 959, LJN: AD9760, en van Hof Arnhem van 27 augustus 2002, nr. 01/01610, LJN: AE8932. Een redelijke uitleg van deze wettelijke bepalingen leidt naar het oordeel van de hoven tot de conclusie dat voor het verstrekken van kopieën als de onderhavige uitsluitend de kosten van het vervaardigen van kopieën, afschriften etc. in enge zin door middel van het heffen van leges in rekening mogen worden gebracht. Tot de kosten die in dat geval in rekening mogen worden gebracht behoren onder meer wel de arbeidskosten van het kopiëren zelf, maar niet de kosten van het opzoeken en weer opbergen van de desbetreffende originelen. Het kosteloos ter inzage leggen c.q. geven, zoals de wet dat in deze gevallen voorschrijft, impliceert eventuele opzoek- en opbergwerkzaamheden en de daaraan te besteden tijd.Meer informatie over kostenberekening en kostentoerekeningVoor een verdere beantwoording van de vraag welke kosten wel en welke kosten niet kunnen worden doorberekend, verwijzen wij naar:- de modellen kostenonderbouwing die de VNG sinds najaar 2009 op haar website beschikbaar stelt;- de Handreiking kostentoerekening leges en tarieven, die het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties sinds juli 2007 via haar website beschikbaar stelt. Deze handreiking geeft inzicht in de doorberekening van de kosten in de rechten, heffingen en tarieven die maximaal 100% kostendekkend mogen zijn;- het boekje Kostentoerekening en gemeentelijke heffingen, VNG-uitgeverij (thans: SDU uitgevers), Den Haag 1999.Artikel 6 Wijze van heffingOp grond van artikel 233 van de Gemeentewet kunnen gemeentelijke belastingen worden geheven bij wege van aanslag, bij wege van voldoening op aangifte of op andere wijze. In de verordening is gekozen voor de heffing bij wege van aanslag. Van alle dienstverleningen ontvangt de afdeling belastingen een opgave. Aan de hand hiervan wordt een aanslag opgelegd. De vordering wordt dus in de administratie opgenomen. Bij niet betaling volgen een herinnering, aanmaning en dwangbevel. Een uitzondering hierop vormen de leges die aan de legeskas bij de afdeling burgerzaken door middel van een kassabon worden afgerekend. Artikel 7 Termijnen van betalingDit artikel spreekt voor zich en behoeft geen nadere toelichting. Het ontstaan van de (materiële) belastingschuld is overigens niet in de veror¬dening geregeld. Dit hangt samen met het feit dat bij de leges het ontstaan van de belastingschuld samenvalt met het tijdstip waarop het belastbaar feit zich voordoet.Artikel 8 Vermindering of teruggaafBij een teruggaaf wordt een op zich juist vastgesteld belastingbedrag niet verlaagd, maar teruggegeven als gevolg van een omstandigheid waarmee bij de heffing geen rekening kon of mocht worden gehouden. De teruggaaf leidt dus niet tot vermindering van de aanslag of het gevorderde bedrag, maar tot een terug¬gaaf. Deze wordt bij afzonderlijke beschikking vastgesteld. Een voorbeeld hiervan is de teruggaaf van bouwleges indien van een verleende bouwvergunning geen gebruik wordt gemaakt. De teruggaaf kan min of meer als een in de verordening geregelde hardheidsclau¬sule worden gezien.Er zijn gevallen denkbaar waar de verordening niet in teruggaaf voorziet, terwijl deze teruggaaf toch gerechtvaardigd moet worden geacht. Leidt bijvoor¬beeld het in behandeling nemen van een aanvraag om verstrekking van een stuk niet tot uitreiking daarvan en zijn er door de gemeente geen werkzaamheden verricht, dan kan er reden bestaan voor een ambtshalve teruggaaf van leges (op grond van de zogenoemde hardheidsclausule; artikel 63 AWR). Afhankelijk van de verrichte werkzaamheden kan ook gedeeltelijk teruggaaf worden verleend.Dit artikel is nieuw en houdt verband met hoofdstuk 4 van titel 2 van de tarieventabel. Hierin is opgenomen dat aanspraak bestaat op vermindering van leges voor het in behandeling nemen van een aanvraag om een omgevingsvergunning als de aanvraag op meer dan vijf activiteiten betrekking heeft.Artikel 8 is algemeen gesteld. U kunt hierdoor bijvoorbeeld ook in titel 1 een hoofdstuk vermindering opnemen, waarin is bepaald dat aanspraak bestaat op vermindering als de aanvraag en/of afhandeling van een aanvraag langs elektronische weg plaatsvindt. Al naar gelang en beperkt tot de mogelijkheden in de gemeente.De vermindering of teruggaaf kan ambtshalve worden toegepast (artikel 65 AWR) of op aanvraag worden verleend (artikel 242 Gemeentewet). Artikel 9 Nadere regels door het college van burgemeester en wethoudersHet college kan nadere beleidsregels vaststellen met betrekking tot de heffing en invordering van gemeentelijke belastingen.Onder andere met betrekking tot de volgende zaken zijn beleidsregels vastge¬steld:- de gemeentelijke ‘Leidraad invordering’. Dit betreft een instructie hoe te handelen in voorkomende gevallen bij de invordering van belastingen;- het nemen van aanwijzingsbesluiten en aanstellingsbesluiten;- aanwijzen van een belastingplichtige in een keuzesituatie (n.v.t. op leges);Artikel 10 Overgangsrecht, inwerkingtreding en citeertitelVoor een toelichting wordt verwezen naar de Modelverordeningen gemeentelijke belastingen (algemene toelichting). Vanaf 1 januari 2014 is bekendmaking langs elektronische weg verplicht voor de decentrale overheden en dus voorwaarde voor de inwerkingtreding. Daarnaast geldt op grond van artikel 140 Gemeentewet en artikel 7, derde lid, van de Europese Dienstenrichtlijn dat de legesverordening elektronisch beschikbaar en raadpleegbaar moet zijn.Voor eensluidend afschrift,de griffier,Mw. M. WalraveToelichting tarieventabel3Toelichting op de tarieventabel 2015(behorende bij de 'Verordening leges 2015’ vastgesteld door de raad op 17 december 2014)1 Algemeen1.1 InleidingDe tarieventabel maakt deel uit van de verordening. In de tarieventabel zijn diensten opgenomenwaarvoor de meeste gemeenten leges heffen. De tarieventabel is afgeleid van het model van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG)1.2 Indeling van de tarieventabelGelet op artikel 229b van de Gemeentewet en de (on)mogelijkheden tot kruissubsidiëring als gevolgvan de Europese Dienstenrichtlijn en de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (zie de toelichtingop artikel 5 van de verordening) is de tarieventabel in drie titels onderverdeeld:- titel 1 Algemene dienstverlening;- titel 2 Dienstverlening vallend onder fysieke leefomgeving/omgevingsvergunning;- titel 3 Dienstverlening vallend onder Europese Dienstenrichtlijn en niet vallend onder titel 2.De nummering van de onderdelen in de tarieventabel is als volgt:titel.hoofdstuk.onderdeel.subonderdeel.subsubonderdeel.KruissubsidiëringBinnen titel 1 is kruissubsidiëring mogelijk tussen de verschillende hoofdstukken. Hetzelfde geldt voortitel 2. De wetgever gaat er bij de omgevingsvergunning van uit dat alleen binnen deomgevingsvergunning kruissubsidiëring kan worden toegepast en niet met dienstverlening daarbuiten.Maar kruissubsidiëring tussen titel 1 en titel 2 is niet verboden, nu de wetgever artikel 229b van de Gemeentewet niet heeft gewijzigd. Dit blijkt ook uit Hof Arnhem-Leeuwarden 28 januari 2014, nr.13/00081, ECLI:NL:GHARL:2014:494. Het hof oordeelt dat de toets aan de opbrengstlimiet van artikel 229b Gemeentewet niet strenger is geworden door de komst van de Wabo. Overigens hebben wij in titel 2 ook een paar andere diensten opgenomen die verband houden met defysieke leefomgeving of de omgevingsvergunning (hoofdstukken 2, 8 en 9).Op basis van artikel 13, tweede lid, van de Europese Dienstenrichtlijn geldt voor titel 3 dat slechtskruissubsidiëring binnen elk hoofdstuk mogelijk is. Een hoofdstuk in titel 3 betreft een individueelvergunningstelsel dan wel een cluster van samenhangende vergunningstelsels. Elk hoofdstuk van titel3 dient de gemeente te controleren op kostendekkendheid. Indien uit controle blijkt dat er op hetbetreffende vergunningstelsel of samenhangende vergunningstelsels winst wordt gemaakt, dienen detarieven te worden aangepast tot of onder 100% kostendekkendheid.Een en ander betekent dat (ook) bij de leges een nauwkeurige, op controleerbare wijze vastgelegde kostentoerekening nodig is. Voor de tariefstelling moet de gemeente nagaan wat de kostprijs van de verschillende diensten is. Vervolgens kan de gemeente een beslissing nemen over de mate van kruissubsidiëring (voor zover mogelijk) tussen de verschillende diensten en de mate waarin zij het profijtbeginsel wil laten doorwerken in het tarief. Zie het model kostenonderbouwing leges omgevingsvergunning, te vinden op www.vng.nl.In de eerdergenoemde uitspraak van Hof Arnhem-Leeuwarden 28 januari 2014, nr.13/00081, ECLI:NL:GHARL:2014:494, oordeelt dit hof:‘Uit de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 229b van de Gemeentewet volgt ondubbelzinnig dat de wetgever heeft bedoeld dat de opbrengstlimiet wordt toegepast op het totaal van de geraamde baten van de rechten die in een verordening zijn geregeld en het totaal van de geraamde lasten die de werkzaamheden meebrengen waarvoor deze rechten geheven worden. Daarbij gaat het dus niet om de kostendekking per dienst of groep van diensten, maar om de kostendekking van alle in de verordening opgenomen diensten ((Kamerstukken II 1989/90, 21 591, nr. 3, blz. 61 en HR 4 februari 2005, nr. 38860, ECLI:HR:2005:AP1951). Wel dient de gemeente, die ervoor kiest in één verordening tarieven voor verschillende (groepen van) diensten op te nemen, op controleerbare wijze vast te leggen welke uitgaven zij in welke mate door heffing van elk van de tarieven beoogt te dekken (vgl. HR 31 maart 1999, nr. 33427, ECLI:HR:1999:AA2720). Deze controleerbare vastlegging dient met name om toetsing van een bepaalde heffing aan algemene rechtsbeginselen mogelijk te maken. Voor de toetsing aan de opbrengstlimiet heeft zij geen betekenis (vgl. HR 4 februari 2005, nr. 38860, ECLI:HR:2005:AP1951).’Voor de toets aan de opbrengstlimiet blijven de totaal geraamde baten en lasten van alle tarieven uit de legesverordening dus van belang.1.3 Belastbare feitIn de toelichting op artikel 2 van de modelverordening staat dat is gekozen voor het omschrijven vanhet belastbare feit als ‘het in behandeling nemen van een aanvraag tot het verlenen van eenvergunning’ en niet als ‘het afgeven van een vergunning’. Dit heeft namelijk als voordeel dat de legesal verschuldigd zijn op het moment van het in behandeling nemen van de aanvraag.Voor het overige verwijzen wij naar wat hierover is opgemerkt in de toelichting op artikel 2 van demodelverordening.1.4 Hoogte van de tarievenIn de tarieventabel zijn geen voorbeelden van tarieven opgenomen (zie het algemeen deel van de toelichting). In de toelichting op artikel 5 hebben wij aandacht besteed aan de tariefstelling, dekostendekkendheid van de leges, de mogelijkheid van kruissubsidiëring en toepassing van hetprofijtbeginsel. Voor een aantal diensten is de hoogte van het te heffen legesbedrag wettelijk geregeld. Dit geldt onder andere voor de diensten opgenomen in het Legesbesluit akten burgerlijke stand. Voor een aantal andere diensten is wettelijk geregeld dat de tarieven niet boven een bepaald bedrag uit mogen gaan (in de tabel onderstreept aangegeven). Gemeenten mogen wel een lager bedrag opnemen dan het in de wettelijke regeling genoemde maximum.Leges voor het in behandeling nemen van Wob-verzoekenStukken die worden verstrekt op grond van de Wet openbaarheid van bestuur (Stb. 1991, 703) hoeven niet gratis of tegen een gelimiteerd bedrag verstrekt te worden. Voor het door het rijk verstrekken van fotokopieën van schriftelijke stukken kunnen op grond van artikel 12 van de Wet openbaarheid van bestuur bij of krachtens algemene maatregel van bestuur tarieven vastgesteld worden. Deze tarieven binden gemeenten echter niet. Gemeenten moeten hiervoor dus zelf een regeling treffen, bijvoorbeeld in de legesverordening. Leges kunnen alleen worden geheven als sprake is van dienstverlening. Een gemeente mag bij inwilliging van een Wob-verzoek kosten via legesheffing in rekening brengen voor het vervaardigen van kopieën van documenten en uittreksels of samenvattingen van de inhoud daarvan. Met de vorm waarin de gegevens aan de verzoeker worden verstrekt is volgens de Hoge Raad in het bijzonder een particulier belang gediend. In zoverre is sprake van dienstverlening als bedoeld in art. 229, lid 1, letter b, van de Gemeentewet. Legesheffing is niet mogelijk voor het doen van naspeuringen naar aanleiding van een verzoek om informatie op basis van de Wob. De Hoge Raad leidt uit het samenstel van de wettelijke bepalingen in de Wob af dat de openbaarmaking van informatie naar aanleiding van een Wob-verzoek, behoudens de hiervoor genoemde werkzaamheden die verband houden met de vorm waarin de gegevens worden verstrekt, niet in overheersende mate verband houdt met dienstverlening ten behoeve van een individualiseerbaar belang. De gemeente mocht geen leges heffen voor het opzoeken van declaraties, het anonimiseren van documenten en het vervaardigen van overzichten. (Hoge Raad 8 februari 2013, nrs. 12/00529, ECLI:NL:HR:2013:BZ0693, Belastingblad 2013/96 en Hoge Raad 8 februari 2013, nr. 11/03758, ECLI:NL:HR:2013:BX0945, Belastingblad 2013/97).De minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties heeft op 31 mei 2011 aan de Tweede Kamer geschreven met nadere plannen over de WOB te komen (Kamerstukken II 2010/11, 32802, nr. 1). Een vervolg op deze brief heeft de minister op 13 januari 2012 aan de Tweede Kamer gestuurd (Kamerstukken II 2011/12, 32802, nr. 3). Er komt een uniforme kostenregeling waarbij – in lijn met het Verdrag van Tromsø – in de Wob wordt opgenomen dat ten hoogste de werkelijke kosten van reproductie en levering in rekening mogen worden gebracht (marginale verstrekkingskosten). Op 2 juli 2012 is een conceptwetsvoorstel tot aanpassing van de WOB voor consultatie op internet geplaatst (www.internetconsultatie.nl). Daarnaast is op 16 december 2013 een gewijzigd initiatief wetsvoorstel bij de Tweede Kamer ingediend (Kamerstukken 33328, nr. 8, Wet open overheid). In afwachting van de nadere plannen zijn nog geen wijzigingen aangebracht in de modelverordening leges. 1.5 Te heffen bedrag moet blijken uit de verordeningEen belastingplichtige moet uit de (leges)verordening de hoogte van het van hem te heffen bedragkunnen afleiden. Dit vloeit voort uit het bepaalde in artikel 217 van de Gemeentewet. Dit artikel bepaalt dat de belastingverordening onder andere het tarief moet vermelden.Dit wil niet zeggen dat de verordening het bedrag van de belasting moet vermelden. In zijn arrest van22 juli 1985 (nr. 22.780, BNB 1985/259, Belastingblad 1985, blz. 493, gemeente IJlst) overwoog deHoge Raad namelijk dat de verordening niet het bedrag van de belasting behoeft te vermelden, maardat ook op andere wijze kan worden aangegeven tot welke belastingverplichtingen het belastbare feitleidt, mits daarbij op voldoende duidelijke wijze aan de belastingplichtige inzicht wordt gegeven in hetbeloop van het van hem te heffen bedrag.De bepaling in de verordening van de gemeente IJlst op grond waarvan bepaalde legesbedragenkonden worden verhoogd met de kosten van door de gemeente in te winnen externe adviezen, gaf debelastingplichtige naar het oordeel van de Hoge Raad onvoldoende inzicht in het beloop van het vanhem te heffen bedrag, en was zodoende onverbindend.Het komt bij gemeenten regelmatig voor dat voor het in behandeling nemen van aanvragen tot hetverkrijgen van een vergunning (bijvoorbeeld een omgevingsvergunning voor bouwactiviteiten) hetadvies van een extern bureau gevraagd wordt.Doorberekenen externe kostenOm de kosten van die externe adviesverlening toch te kunnen doorberekenen staat de gemeenten nahet hiervoor genoemde arrest een aantal oplossingen ter beschikking:1 verwerken in bestaande tarieven;2 opnemen van een maximumtarief;3 begrotingsconstructie.Ad 1 Verwerken in bestaande tarievenAllereerst kan de gemeente ervoor kiezen de externe advieskosten in de bestaande tarieven teverwerken. Nadeel hiervan is dat de kosten niet individueel aan de aanvragers van de dienst kunnenworden toegerekend.Ad 2 Opnemen van een maximumtariefVerder lijkt het opnemen van een maximumtarief voor het doorberekenen van externe advieskosten inbepaalde gevallen toelaatbaar te zijn.In het arrest van de Hoge Raad van 1 maart 1989 (nr. 25.996, BNB 1989/127, Belastingblad 1989, blz. 320, gemeente Zoetermeer) wordt het vermelden van een maximum van ƒ 250.000,- niet toelaatbaar geacht omdat dit maximum zo hoog is dat het behoudens zeer uitzonderlijke gevallen geen wezenlijke functie vervult. Zodoende laat de bepaling naar het oordeel van de Hoge Raad de belastingplichtige in het onzekere over de omvang van het van hem te heffen bedrag.De formulering van de Hoge Raad geeft aanleiding te veronderstellen dat als een bepaling eenmaximumtarief bevat en de hoogte van dat tarief een wezenlijke functie vervult, de belastingplichtigeop voldoende duidelijke wijze inzicht heeft in het beloop van het van hem te heffen bedrag.Toekomstige jurisprudentie zal nader invulling moeten geven over de vraag in welke gevallen ersprake is van een maximumtarief dat een wezenlijke functie vervult.Ad 3 BegrotingsconstructieTen slotte bestaat de mogelijkheid in de verordening de zogenaamde ‘begrotingsconstructie’ op tenemen. De systematiek van deze constructie is als volgt. Is voor het in behandeling nemen van eenaanvraag tot het verkrijgen van een vergunning een extern advies noodzakelijk dan wordt door deexterne adviseur opgaaf aan de gemeente gedaan over de hoogte van de door hem voor de aanvraagin rekening te brengen kosten. Deze kosten worden voor het in behandeling nemen van de aanvraagaan de aanvrager van de vergunning meegedeeld in een door of vanwege het college vanburgemeester en wethouders opgestelde begroting. Gedurende een periode van vijf dagen na hetoverleggen van de begroting kan de aanvrager van de vergunning de aanvraag nog intrekken.Reageert de aanvrager niet binnen genoemde vijf dagen dan geldt als dag van het in behandelingnemen van de aanvraag de vijfde werkdag na de dag waarop de begroting aan de aanvrager terkennis is gebracht. De begrotingsconstructie is door het Hof ‘s-Gravenhage aanvaard in zijn uitspraakvan 12 juli 1989, nr. 2995/88, Belastingblad 1990, blz. 307, (gemeente Zoetermeer) en door de HogeRaad in zijn uitspraak van 2 december 2005, nr. 40079, LJN: AR7769 (gemeente Heerde).De begrotingsconstructie kan worden gebruikt bij het doorberekenen van de externe advieskosten bijaanvragen tot het verkrijgen van een omgevingsvergunning (zie de onderdelen 1.18, 2.3.17 en 2.3.18van de tarieventabel). Voor de wijze van redigeren van een bepaling in de verordening verwijzen wijdan ook naar deze onderdelen. Ook bij het doorberekenen van publicatiekosten kan deze constructiegebruikt worden.Overigens heeft de minister van Binnenlandse Zaken zich in het kader van het (in 1996 afgeschafte)preventief toezicht op belastingverordeningen op het standpunt gesteld dat het hanteren van debegrotingsconstructie uitsluitend toelaatbaar is voor het doorberekenen van externe advieskosten, enniet voor het doorberekenen van interne advieskosten.Weesp maakt voor het doorberekenen van de kosten van interne dienstverlening alleen gebruik van de begrotingsconstructie, indien niet met een gemiddeld tarief kan worden gewerkt.Titel 1 Algemene dienstverlening (toelichting bij de tariefnummers)AlgemeenDeze titel hebben wij ‘algemene dienstverlening’ genoemd ter onderscheiding van de twee andere titels. Binnen deze titel bestaat beleidsruimte om kruissubsidiëring of het profijtbeginsel toe te passen, ook met diensten buiten titel 1. Zie Hof Arnhem-Leeuwarden 28 januari 2014, nr.13/00081, ECLI:NL:GHARL:2014:494.Hoofdstuk 1 Burgerlijke standKosteloze voltrekking huwelijk, registratie partnerschap en omzettingIn artikel 4 van de Wet rechten burgerlijke stand is geregeld dat gemeenten gelegenheid moetengeven tot een kosteloze huwelijksvoltrekking, registratie van een partnerschap of omzetting van eengeregistreerd partnerschap in een huwelijk. De ambtenaar van de burgerlijke stand bepaalt dedaarvoor bestemde dagen en uren. Sinds 1 maart 2009 is het niet meer mogelijk een huwelijk om tezetten in een geregistreerd partnerschap (Wet bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldigescheiding; Stb. 2008, 500).Voor het kosteloos voltrekken van een huwelijk, registreren van een partnerschap of omzetten van een geregistreerd partnerschap is het voldoende als gelegenheid wordt gegeven tot het kosteloosvoltrekken van een huwelijk, registreren van een partnerschap of omzetting van een geregistreerdpartnerschap op het gemeentehuis. Er bestaat geen wettelijke verplichting tot het kosteloos voltrekkenvan een huwelijk, registreren van een partnerschap of omzetten van een geregistreerd partnerschap in een bijzonder huis.Onderdelen 1.1.1, 1.1.2 en 1.1.3 Huwelijksvoltrekking, registratie partnerschap en omzettingArtikel 5, tweede lid, van de Wet rechten burgerlijke stand schept de mogelijkheid leges te heffen voorhet voltrekken van een huwelijk, registratie van een partnerschap of omzetting van een partnerschapop andere dagen en uren dan waarop is bepaald dat dit kosteloos kan (zie Kosteloze voltrekkinghuwelijk, registratie partnerschap en omzetting).De onderdelen 1.1.2 en 1.1.3 van de tarieventabel hebben dus betrekking op de huwelijken ofregistraties van partnerschappen, onderscheidenlijk omzettingen van partnerschappen die nietkosteloos geschieden. Daarbij is de mogelijkheid geboden de hoogte van de te heffen legesafhankelijk te stellen van de dag en het uur waarop het huwelijk of de registratie van het partnerschapwordt voltrokken of de omzetting van het geregistreerd partnerschap plaatsvindt. Ook andere vormenvan differentiatie zijn denkbaar. Daarbij valt te denken aan het al of niet uitleggen van een loper, hetgebruik maken van een grote of van een kleine zaal etc.Vanaf de inwerkingtreding van de Wet materiële belastingbepalingen (1 januari 1995) zijntariefdifferentiaties anders dan op grond van de mate van dienstverlening mogelijk. In de memorie vantoelichting van die wet wordt als voorbeeld gegeven het hanteren van een hoger tarief voorhuwelijksvoltrekkingen van niet-ingezetenen van een gemeente, om te voorkomen dat hetgemeentehuis wordt overstroomd met trouwlustigen die geen binding met de gemeente hebben.In afwijking van andere bepalingen in de tarieventabel is in de onderdelen 1.1.2 en 1.1.3 niet gekozenvoor de omschrijving van het belastbare feit als ‘het in behandeling nemen van een aanvraag tot hetsluiten van een huwelijk’. Reden hiervan is het volgende. Artikel 1 van de Wet rechten burgerlijkestand staat uitsluitend legesheffing toe in de gevallen waarin de wet voorziet. Artikel 5, tweede lid,bepaalt vervolgens dat legesheffing gerechtvaardigd is voor een ‘huwelijksvoltrekking, registratie vaneen partnerschap of omzetting van een geregistreerd partnerschap’. Daarom is in de tarieventabel hetbelastbare feit het voltrekken van een huwelijk, de registratie van een partnerschap of de omzettingvan een geregistreerd partnerschap in een huwelijk. Dit laat onverlet dat bij het vaststellen van detarieven de kosten van voorbereidende werkzaamheden in aanmerking genomen kunnen worden.Hiervoor is een separaat tarief opgenomen. Deze kosten worden verrekend met de werkelijke kosten van huwelijksvoltrekking, tenzij de voltrekking niet doorgaat of er sprake is van een kosteloos huwelijk. Niet is in de tabel opgenomen een afzonderlijke regeling voor de gevallen waarin dehuwelijksvoltrekking, registratie van een partnerschap of omzetting van een partnerschap in eenhuwelijk niet in het gemeentehuis maar in een andere ruimte plaatsvindt, anders dan op grond vanartikel 64 van het Burgerlijk wetboek.Daarbij valt bijvoorbeeld te denken aan het voltrekken van een huwelijk, de registratie van eenpartnerschap of omzetting van een geregistreerd partnerschap in een in de gemeente gelegen fraaikasteel. Daarvoor kan in de verordening uiteraard wel een afzonderlijke bepaling opgenomen worden,waarbij wederom een differentiatie naar dagen en uren mogelijk is, indien de dienstverlening op diedagen en uren anders is.De kosten die verband houden met het opstellen van een omzettingsakte kunnen op grond van hetBesluit rechten burgerlijke stand niet in rekening worden gebracht bij de aanvragers. Indien aanvragers de omzetting willen laten geschieden door middel van een ceremonie (gelijk te stellen met een huwelijksvoltrekking) is het wel mogelijk om de kosten van gebruik van de zaal e.d. in rekening tebrengen. Bij de tariefstelling kan dezelfde differentiatie worden toegepast als bij het sluiten van eenhuwelijk of registreren van een partnerschap is gebeurd.Incidenteel aanwijzen van een trouwlocatieHet komt steeds vaker voor dat men zijn eigen trouwlocatie wil kiezen. Beoordeeld moet worden of deze locatie voor een ieder toegankelijk en geschikt is. Voorts moeten de vereiste vergunningen aanwezig zijn, bijvoorbeeld een veiligheidscertificaat van de scheepvaartinspectie en moet de brandweer inspecteren op het punt van de brandvoorschriften. Daarnaast moet er een extra collegebesluit komen. Een opslag als genoemd in de tabelnummers 1.1.2.4 en 1.1.3.3 is daarom reëel.Onderdeel 1.1.5 Trouwboekje of partnerschapsboekjeIn onderdeel 1.1.5 van de tarieventabel is een tarief opgenomen voor het verstrekken van eentrouwboekje of partnerschapsboekje. De leges genoemd in onderdeel 1.1.5 kunnen worden geheven naast de leges die ingevolge onderdeel 1.1.1 t/m 1.1.4 geheven worden.Ook in het geval van een kosteloos huwelijk of registreren van een partnerschap is legesheffing voorhet verstrekken van een trouwboekje of partnerschapsboekje toegestaan. Het betreft hier een dienstvan de gemeente die wordt verleend naast het voltrekken van het huwelijk of de registratie van eenpartnerschap zelf. Een verplichting tot het verstrekken van een trouwboekje of partnerschapsboekjebestaat immers niet.Onderdeel 1.1.6 Naspeuringen in registers burgerlijke standIn onderdeel 1.1.6 is een tarief opgenomen voor het op verzoek doen van naspeuringen in de registers van de burgerlijke stand. Gekozen is voor een tariefstelling per daaraan besteed kwartier.Onderdeel 1.1.7 Verrichtingen ambtenaren van de burgerlijke standDe mogelijkheden tot het heffen van leges voor verrichtingen van ambtenaren van de burgerlijke standzijn geregeld in de Wet rechten burgerlijke stand (Stb. 1879, 72). Artikel 1 van deze wet luidt:’Geene gelden mogen worden geheven ter zake van het opmaken van akten of andere verrigtingenvan den ambtenaar van den burgerlijken stand, behalve in de gevallen en op de wijze bij of krachtensdeze wet voorzien.’In artikel 2 van de Wet rechten burgerlijke stand is geregeld voor welke verrichtingen leges gehevenkunnen worden. De hoogte van die leges is vastgesteld in het Legesbesluit akten burgerlijke stand(Stb. 1969, 36). De daarin genoemde bedragen worden jaarlijks geïndexeerd.Hoofdstuk 2 - Reisdocumenten en Nederlandse identiteitskaartDe legesheffing voor reisdocumenten en de Nederlandse identiteitskaart berust niet op artikel 229 van de Gemeentewet, maar op artikel 7, tweede lid, van de Paspoortwet (zoals deze per 9 maart 2014 is gewijzigd), in samenhang met artikel 2, tweede lid, van die wet. Vanaf 22 september 2011 gold voor de legesheffing voor een Nederlandse identiteitskaart al een afzonderlijke wettelijke basis in verband met HR 9 september 2011, nr. 10/04967, LJN: BQ4105 en de Wet van 13 oktober 2011, Stb. 440, nu het hierbij niet gaat om dienstverlening als bedoeld in artikel 229, eerste lid, onderdeel b, van de Gemeentewet.Op grond van artikel 7, derde lid, van de Paspoortwet zijn maximumtarieven vastgesteld in het Besluit paspoortgelden. Gemeenten kunnen ook minder dan de maximumtarieven van de leges berekenen. Een verhoging van de maximumleges door gemeenten is echter niet toegestaan. Aangezien gemeenten verplicht zijn voor geleverde reisdocumenten en voor spoedleveringen de vastgestelde bedragen aan het Rijk af te dragen, gaat een verlaging van de gemeentelijke leges vanzelfsprekend ten koste van de hoogte van het gemeentelijk deel in de leges. De maximumtarieven worden jaarlijks geïndexeerd.Vanaf 1 januari 2010 geldt voor kinderen tot en met 13 jaar voor de Nederlandse identiteitskaart (NIK) een verlaagd tarief (jeugdtarief) De korting ten opzichte van de ‘normale’ NIK betreft het rijkskostendeel en komt dus volledig ten laste van het rijk en geldt vanaf 9 maart 2014 voor personen jonger dan 18 jaar.In verband met Europese regelgeving is het sinds 26 juni 2012 niet meer mogelijk om kinderen in de paspoorten van de ouder(s) of voogd bij te schrijven. De geldigheid van alle bijschrijvingen en kinderstickers is op 26 juni 2012 vervallen. Het vervallen van de geldigheid van de bijschrijvingen op 26 juni 2012 heeft geen gevolgen voor de geldigheid van het paspoort van de ouder(s) of voogd waarin ze staan bijgeschreven. TariefdifferentiatiesGemeenten kunnen tariefdifferentiaties aanbrengen. In artikel 7, tweede lid, van de Paspoortwet staat:’Het tarief van de rechten kan verschillen al naar gelang de leeftijd van de aanvrager, het feit of deze in de basisregistratie personen als ingezetene is ingeschreven, de soort en de geldigheidsduur van het reisdocument en de snelheid van de uitreiking.’Het is niet meer mogelijk zogenaamde ‘vermissingsleges’ te heffen als de aanvrager bij de aanvraag het eerder verstrekte (oude) reisdocument niet kan overleggen.In hoofdstuk 2 is geen tarief opgenomen voor het verlengen van een reisdocument. Dit hangt samen met het feit dat de Paspoortwet niet de mogelijkheid tot het verlengen van een reisdocument kent.Hoofdstuk 3 – RijbewijzenDe bevoegdheid tot het afgeven, vernieuwen of omwisselen van een rijbewijs berust bij de gemeente. Hiervoor kunnen leges in rekening gebracht worden. Er geldt sinds 1 januari 2014 een maximumtarief van € 38,48 (€ 28,78 gemeentelijk kostendeel, vermeerderd met het rijkskostendeel van € 9,70). Het maximumtarief voor het gemeentelijke kostendeel is geregeld in artikel 104b van het Reglement rijbewijzen, dat is gebaseerd op artikel 111, zesde lid, van de Wegenverkeerswet 1994. Voor bijzondere dienstverlening zijn verhogingen mogelijk. Te denken valt hierbij aan spoedaanvragen, aanvragen of afgiften buiten de reguliere openingstijden (‘op afspraak’) en aan aanvragen in verband met (beschadiging of) vermissing van een eerder afgegeven rijbewijs. Deze verhogingen zijn in dit hoofdstuk opgenomen. Het rijkskostendeel voor een spoedaanvraag is sinds 1 januari 2015 € 43,80 (€ 9,70 standaard + € 34,10 spoed). De gemeente moet het rijkskostendeel afdragen aan de Dienst Wegverkeer (RDW). Zie voor de wettelijke regeling artikel 111, vijfde lid, en artikel 121 van de Wegenverkeerswet 1994, artikel 1 van de Regeling vergoeding afdracht afgifte rijbewijzen en artikel 123 van het Reglement Rijbewijzen.De procedure is een beetje vergelijkbaar met die voor reisdocumenten. Het rijbewijs wordt aangevraagd bij de gemeente en, net zoals al het geval is bij paspoort en identiteitskaart, centraal geproduceerd en gepersonaliseerd. De kosten bestaan uit een rijksdeel en een gemeentelijk deel. De rijkskosten bestaan onder andere uit:- de kosten voor de te vervaardigen gepersonaliseerde rijbewijzen; - de voor rekening van de RDW in te richten backofficecomputer bij de gemeente; - het beheer van de bij de RDW aanwezige registers.Voor 2015 bedraagt de rijkscomponent voor reguliere rijbewijzen € 9,45 (Staatscourant 2014.24520 (29 augustus 2014); de toeslag voor een spoedprocedure bedraagt € 33,85.De gemeenten moeten zelf de eigen kostprijs berekenen.De gemeentelijke kosten bestaan onder andere uit de tijd die nodig is voor:- het innemen van de aanvraag van het rijbewijs aan het loket; - het scannen van het aanvraagformulier; - het ontvangen en inklaren van het gepersonaliseerde rijbewijs; - het uitreiken van het rijbewijs aan het loket.Daarnaast kunnen de indirecte kosten worden doorberekend voor zover deze kosten nog wel in enig verband met de behandeling van aanvragen voor een rijbewijs staan, zoals de kosten van:- huisvesting; - het beheer van de basisregistratie personen; - de opslag en het beheer van de ingeklaarde rijbewijzen; - de maandelijkse controle van de fysieke voorraad; - het onttrekken van rijbewijzen aan de voorraad; - andere ondersteunende diensten. Het rijks- en gemeentelijk deel vormen samen het legestarief (onderdeel 1.3.1).In onderdeel 1.3.4 is een tarief opgenomen voor het afgeven van een formulier ‘Eigen verklaring’. Het formulier kent alleen een (vast) bedrag aan rijksleges. De gemeente fungeert slechts als doorgeefluik en maakt geen kosten. Aangezien niet steeds voortijdig bekend is wat de rijksleges zijn is in de legesverordening opgenomen dat het tarief gelijk is aan het tarief dat is vermeld op het formulier ‘eigen verklaring’.Hoofdstuk 4 Verstrekkingen uit de Gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevensIn dit hoofdstuk zijn tariefbepalingen opgenomen voor verstrekkingen van persoonsgegevens uit de basisregistratie personen. De Wet basisregistratie personen (Brp) kan in een artikel aangeven dat een handeling kosteloos moet worden uitgevoerd, ze kan ook bepalen dat er rechten kunnen worden geheven en ze kan niets bevatten betreffende het heffen van rechten. In het laatste geval is het ook mogelijk om rechten (leges) te heffen als sprake is diensten die door of vanwege het gemeentebestuur worden verstrekt.In de volgende twee tabellen staan de diverse verstrekkingen opgesomd met vermelding naar het betreffende artikel en is aangegeven hoe met kosten, vergoedingen en bijdragen omgegaan wordt, eveneens met een verwijzing naar het desbetreffende artikel. Met ‘bijdrage’ wordt gedoeld op de (budgettaire) bijdrage in de kosten in verband met de uitvoering van de Wet brp verschuldigd door gemeenten en de overheidsorganen waaraan en derden aan wie op grond van artikel 3.2, 3.3, 3.13 of 3.14 van de Wet brp gegevens worden verstrekt of informatie ter beschikking wordt gesteld (artikel 1.14 Wet brp). Verstrekkingen aan overheidsorganen zijn overigens kosteloos (artikel 3.17 Wet brp).De afkorting PL staat voor persoonslijst, de afkorting Gw staat voor Gemeentewet, de afkorting d.t.v. staat voor ‘door tussenkomst van’.Verstrekkingen in verband met de rechten van de burgerNr. Grondslag in de BRP Aard van de verstrekking Door wie Vergoeding of kosteloos Grondslag vergoeding of kosteloos1a 2.54 lid 1 Volledig overzicht van de PL aan de burger als deze ingezetene wordt College bijhoudingsgemeente Kosteloos Is geen dienst1b 2.55 lid 1 Op aanvraag mededeling of over betrokkene gegevens worden verwerkt College bijhoudingsgemeente Kosteloos 2.55 lid 11c 2.55 lid 2 Op aanvraag inzage aan betrokkene in hem betreffende gegevens College bijhoudingsgemeente Kosteloos 2.55 lid 21d 2.55 lid 3 Op aanvraag afschrift van de persoonsgegevens en de oorsprong van die gegevens College bijhoudingsgemeente Vergoeding kan 229-1-b Gw2a 2.53 lid 2 Conform 1b Elk college Kosteloos 2.55 lid 12b 2.53 lid 2 Conform 1c Elk college Kosteloos 2.55 lid 22c 2.53 lid 2 Conform 1d Elk college Vergoeding kan 229-1-b Gw3a 2.53 lid 3 Conform 1b De minister Kosteloos 2.55 lid 13b 2.53 lid 3 Conform 1c De minister Kosteloos 2.55 lid 23c 2.53 lid 3 Conform 1d De minister Vergoeding? 4a 2.81 lid 1 Volledig overzicht van de PL aan de niet-ingezetene bij inschrijving De minister Kosteloos Is geen dienst4b 2.81 lid 3 Conform 1b De minister d.t.v. inschrijfvoorziening Kosteloos 2.55 lid 14c 2.81 lid 3 Conform 1c De minister d.t.v. inschrijfvoorziening Kosteloos 2.55 lid 24d 2.81 lid 3 Conform 1d De minister d.t.v. inschrijfvoorziening Vergoeding 36 Besluit brp (volgt leges gemeente waar inschrijfvoorziening is ondergebracht)5a 2.81 lid 4 Conform 1b Elk college Kosteloos 2.55 lid 15b 2.81 lid 4 Conform 1c Elk college Kosteloos 2.55 lid 25c 2.81 lid 4 Conform 1d Elk college Vergoeding kan 229-1-b GwVerstrekkingen op grond van hoofdstuk 3 Wet brpNr. Grondslag in de BRP Aard van de verstrekking Door wie Vergoeding of kosteloos Grondslag vergoeding of kosteloos6a 3.2 Systematische verstrekking aan overheidsorganen De minister Bijdrage 1.14 lid 1 en 3.17 lid 16b 3.3 Systematische verstrekking aan derden De minister Bijdrage 1.14 lid 1 en 3.17 lid 17a 3.5 Plaatsonafhankelijke verstrekking aan overheidsorganen Elk college Geen bijdrage en kosteloos 1.14 lid 1 en 3.17 lid 37b 3.6 Plaatsonafhankelijke verstrekking aan derden Elk college Geen bijdrage, vergoeding kan 1.14 lid 1 en 229-1-b Gw8a 3.8 Verstrekking over gemeentelijke ingezetenen aan organen van de (eigen) gemeente College bijhoudingsgemeente Geen bijdrage, kosteloos 1.14 lid 1 en 3.17 lid 38b 3.9 Verstrekking over gemeentelijke ingezetenen aan derden College bijhoudingsgemeente Geen bijdrage, vergoeding kan 1.14 lid 1 en 229-1-b Gw9 3.12 Verstrekking gegevens aan basisadministraties Caribische rijksdelen De minister en elk college Geen bijdrage en kosteloos 1.14 lid 1 en 3.17 lid 310 3.13 Verstrekking voor onderzoek en dergelijke De minister en het college Bijdrage en kosteloos 1.14 lid 1 en 3.17 lid 311 3.14 Verstrekking bewerkte gegevens De minister en het college Bijdrage en kosteloos 1.14 lid 1 en 3.17 lid 3Onderdelen 1.4.1 en 1.4.2 Verstrekkingen aan derden; abonnementenIn onderdeel 1.4.1 van de tarieventabel is geregeld wat voor de toepassing van hoofdstuk 4 onder éénverstrekking moet worden verstaan. Doel hiervan is problemen omtrent de invulling van dat begrip tevoorkomen. Van belang hierbij is dat tot één verstrekking wordt gerekend alle verstrekte gegevensomtrent één persoon.In onderdeel 1.4.2.1 is voor het verstrekken van gegevens een tarief opgenomen per verstrekking.Ook zouden nog tarieven opgenomen kunnen worden voor het doen van meer dan één verstrekking.Daarbij kan dan een degressief tarief gelden. In de modelverordening hebben wij geen afzonderlijketarieven opgenomen voor het doen van meer dan één verstrekking. Reden hiervan is dat in die situatie de aanvrager vermoedelijk toch gebruik zal maken van de mogelijkheid van het afsluiten vanabonnement, nu een abonnement betrekking heeft op de periode van een jaar. Naar onze mening ligthet voor de hand dat de betrokken ambtenaar de aanvrager wijst op de mogelijkheid van het afsluitenvan een abonnement indien dit voor hem goedkoper is.In onderdeel 1.4.2.2 zijn tarieven opgenomen voor het afsluiten van een abonnement tot het doen vanverstrekkingen gedurende een bepaalde periode. Het ligt voor de hand daarbij degressieve tarieven op te nemen. Daaraan ligt de veronderstelling ten grondslag dat het doen van verstrekkingen in diegevallen minder kosten met zich mee kan brengen dan bij incidentele verzoeken om verstrekkingen.Een gemeente kan zelf bepalen op hoeveel verstrekkingen een abonnement betrekking heeft. Inzoverre moeten de aantallen die in de onderdelen 1.4.2.2.1 tot en met 1.4.2.2.5 zijn opgenomen alsvoorbeelden worden gezien. Uitgaande van de verordening zal iemand die 400 verstrekkingen vraagt kunnen kiezen of hij vier abonnementen van 100 verstrekkingen afsluit of één van 500. Ook hier ligt het voor de hand dat de betrokken ambtenaar de aanvrager wijst op de voordeligste constructie.In onderdeel 1.4.2.3 is een tarief opgenomen voor het afsluiten van een abonnement tot het periodiekverstrekken van opgave van verhuizingen binnen de gemeente, vertrekken uit de gemeente envestigingen in de gemeente.In hoofdstuk 4 is geen regeling opgenomen voor een teruggaaf van een deel van het voor hetabonnement verschuldigde bedrag, indien in de desbetreffende periode minder verstrekkingen zijngedaan dan waarop het abonnement ziet. Reden hiervan is dat bij het opnemen van een dergelijketeruggaafbepaling vermoedelijk in de meeste gevallen een abonnement zal worden afgesloten voor het hoogste aantal verstrekkingen omdat bij een degressief tarief het tarief per inlichting dan het laagst is. Een dergelijke regeling is weliswaar denkbaar, maar daarbij zal dan het legesbedrag beperkt moeten worden tot het bedrag dat verschuldigd is voor een abonnement voor het aantal verstrekkingen dat in feite is gedaan. Men kan zich echter ook op het standpunt stellen dat het niet afnemen van het aantal verstrekkingen waarvoor het abonnement is afgesloten voor risico komt van degene die het abonnement heeft afgesloten.Onderdelen 1.4.3 en 1.4.4 Verstrekken van aangehaakte gegevensIn onderdeel 1.4.4 zijn tarieven opgenomen voor het verstrekken van persoonsgegevens die niet zijnopgenomen in de basisregistratie personen zelf. Het betreft de zogenaamde aangehaakte gegevens. In onderdeel 1.4.3 is aangegeven wat in dit verband onder één verstrekking moet worden verstaan. Een gemeente kan voor het op verzoek verstrekken van aangehaakte gegevens leges heffen, tenzij de aanvrager op grond van bijzondere wetgeving recht heeft op kosteloze inlichtingen. Dit laatste geldt bijvoorbeeld voor de Belastingdienst op grond van artikel 55 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.Onderdeel 1.4.5 Verstrekkingen op papier aan afnemers en bijzondere derdenIn onderdeel 1.4.5 zijn leges opgenomen voor het aan betrokkenen verstrekken van schriftelijke gegevens als bedoeld in artikel 17 van het Besluit brp. In artikel 10, tweede lid, van de Regeling basisregistratie personen is hiervoor een maximumtarief opgenomen van € 7,50.De Hoge Raad heeft geoordeeld dat dit tarief moet wijken voor de vrijstelling van artikel 41 van de WetUitkeringen vervolgingsslachtoffers en artikel 52 van de Wet uitkeringen burger-oorlogsslachtoffers,waarin staat dat de gevraagde inlichtingen kosteloos moeten worden verstrekt. In dat geval kunnendeze leges dus niet worden geheven (Hoge Raad 10 juni 2005, nr. 39814, LJN: AT7214).De in onderdeel 1.4.6 opgenomen regeling is bedoeld voor gevallen waarin aan de gemeente wordtverzocht de basisregistratie personen, inclusief de aangehaakte gegevens, door te nemen voor het verkrijgen van bepaalde inlichtingen, bijvoorbeeld hoeveel geregistreerde honden er in degemeente zijn. Deze bepaling geeft de mogelijkheid leges te heffen naar rato van de tijd die met hetdoornemen is gemoeid, ongeacht of dit leidt tot het daadwerkelijk verschaffen van de gevraagdeinlichtingen. Naast een bedrag voor het doornemen van de basisadministratie is de verzoekereventueel een bedrag verschuldigd ingevolge onderdeel 1.4.2, 1.4.4 of 1.4.5 als vervolgenspersoonsgegevens worden verstrekt. Dit vloeit voort uit het feit dat onderdeel 1.4.6 een afzonderlijkbelastbaar feit vormt.Hoofdstuk 5 Verstrekkingen uit het KiezersregisterOp grond van de Kieswet (Stb. 1989, 423) is het niet toegestaan inlichtingen over dekiesgerechtigdheid van bepaalde ingezetenen aan derden ter beschikking te stellen. De gemeente kan op grond van artikel D 4 van de Kieswet alleen inlichtingen verstrekken over de kiesgerechtigdheid van de aanvrager zelf. Daarvoor kunnen leges geheven worden.Hoofdstuk 6 Verstrekkingen op grond van de Wet bescherming persoonsgegevensHoofdstuk 6 heeft betrekking op het verstrekken van gegevens op grond van de Wet beschermingpersoonsgegevens (Stb. 2000, 302; hierna: Wbp). Op grond van artikel 35 Wbp is het mogelijkgegevens te verstrekken. Artikel 39 Wbp voorziet in de mogelijkheid om voor een verstrekking opgrond van artikel 35 een vergoeding te vragen. Het bedrag is sinds 26 maart 2008 gesteld opmaximaal € 5,00. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen in bijzondere gevallen andere bedragenworden gesteld. Dat is gebeurd in het Besluit kostenvergoeding rechten betrokkene Wbp (Besluit van13 juni 2001, Stb. 305). Voor een verstrekking op papier is de vergoeding vastgesteld op € 0,23 perpagina, met een maximum van € 5,00 (onderdeel 1.6.1.1). Voor een verstrekking van meer dan 100pagina’s of een afschrift uit een moeilijk toegankelijke gegevensverwerking mag de in rekening tebrengen vergoeding ten hoogste € 22,50 bedragen (onderdelen 1.6.1.1.2 en 1.6.1.3). Voor eenverstrekking anders dan op papier mag ten hoogste € 5,00 worden gerekend (onderdeel 1.6.1.2). Het maximumbedrag van € 5,00 geldt sinds 1 juli 2012 (Stb. 2012, 90 en 169). Het maximumtarief van € 22,50 geldt vanaf 1 juli 2012 ook voor een mededeling die bestaat uit afdrukken van één of meer röntgenfoto’s, maar dat zal in de gemeentelijke dienstverleningspraktijk niet voorkomen.In onderdeel 1.6.2 is bepaald dat indien meerdere tarieven tegelijk kunnen worden toegepast, hethoogste tarief geldt.Als gegevens het voorwerp zijn van verwerking omdat deze noodzakelijk zijn voor de goede vervullingvan de publiekrechtelijke taak van een bestuursorgaan of voor de behartiging van hetgerechtvaardigde belang van de verantwoordelijke voor de verwerking of van een derde aan wie degegevens worden verstrekt, kunnen betrokkenen vanwege hun bijzondere persoonlijkeomstandigheden verzet tegen de verwerking aantekenen bij de verantwoordelijke (artikel 40 Wbp).Voor de behandeling van een verzet mogen leges worden geheven. Onderdeel 1.6.3 voorziet hierin.De leges mogen ten hoogste € 4,50 bedragen (artikel 4 Besluit kostenvergoeding rechten betrokkeneWbp).De in het kader van de Wbp geheven leges moeten worden teruggegeven indien verbetering,aanvulling, verwijdering of afscherming plaatsvindt, dan wel het verzet gegrond wordt bevonden (artikel 39, tweede lid, en artikel 40, derde lid, Wbp).Hoofdstuk 7 BestuursstukkenIn dit hoofdstuk is een regeling opgenomen voor het verstrekken van de volgende stukken:– de programmabegroting en het jaarrapport van de gemeente;– gemeentelijke verordeningen.Op grond van de Gemeentewet dienen de programmabegrotingen en de daarbij behorende stukken (artikel 189 van de Gemeentewet) en de jaarrapporten met de daarbij behorende stukken en toelichtingen (artikel 197 van de Gemeentewet) verstrekt te worden. De hiervoor genoemde stukken moeten ter inzage worden gelegd en tegen betaling van de kosten algemeen verkrijgbaar worden gesteld. De stukken worden tegen kostprijs afgege¬ven. Overigens is er weinig belangstel¬ling voor deze stukken.Hoofdstuk 8 – VastgoedinformatieGemeentelijke kadastrale balie: tarieven centraal vastgesteld (1.8.1)Op grond van artikel 105 van de Kadasterwet (laatstelijk integraal gepubliceerd in Stb. 1996, 473;daarna gewijzigd) is het voor gemeenten mogelijk, onder gebruikmaking van een permanenteaansluiting op de basisregistratie kadaster (‘Kadaster-on-line), een loketfunctie namens het Kadasterte vervullen (gemeentelijke kadastrale balie). De door de gemeenten namens het Kadaster teverstrekken kadastrale informatie valt onder de vigeur van de Kadasterwet. Het door gemeenten aanderden in rekening te brengen tarief voor het verstrekken van informatie namens het Kadaster is hettarief genoemd in de Regeling tarieven Kadaster (Stcrt. 2003, nr. 244, pag. 17). In de overeenkomstmet het Kadaster zal zijn opgenomen dat een deel van het voor de informatie verschuldigde kadastraal tarief door de gemeente kan worden behouden.Onderdeel 1.8.2.1 Verstrekkingen uit gemeentelijk beperkingenregister of -registratieIn onderdeel 1.8.2.1 is een tarief opgenomen voor informatie uit de gemeentelijkebeperkingenregistratie en het gemeentelijke beperkingenregister. Volgens de Wet kenbaarheidpubliekrechtelijke beperkingen onroerende zaken (Wkpb; Stb. 2004, 331) is de inzage van degemeentelijke beperkingenregistratie en van documenten uit het gemeentelijke beperkingenregisterkosteloos. Alleen voor het verstrekken van een afschrift, uittreksel of verklaring als bedoeld in artikel 9,eerste lid, van de Wkpb mag de gemeente kostendekkende leges heffen (artikel 9, derde lid, Wkpb).Het gaat dan om:a een gewaarmerkt afschrift of uittreksel van een in het gemeentelijke beperkingenregisteringeschreven beperkingenbesluit, beslissing in administratief beroep of rechterlijke uitspraak, dan wel vervallenverklaring van een publiekrechtelijke beperking;b een gewaarmerkt afschrift of uittreksel van in de gemeentelijke beperkingenregistratieopgenomen gegevens, of;c een schriftelijke verklaring dat er blijkens de in de gemeentelijke beperkingenregistratieopgenomen gegevens geen publiekrechtelijke beperking van kracht is ten aanzien van de daarbij aangegeven onroerende zaak of zaken.Overigens kan een gemeente, als of zolang zij geen afzonderlijke bepaling in de legesverordeningheeft staan, de tariefbepalingen uit hoofdstuk 20 (Diversen) toepassen.Hoofdstuk 9 Overige publiekszakenOp grond van hoofdstuk 9 kunnen leges geheven worden voor het verstrekken van een verklaringomtrent het gedrag, een bewijs van in leven zijn, of een legalisatie van een handtekening. Desgewenst kan de gemeente hoofdstuk 9 aanvullen met andere dienstverlening die niet in deze tarieventabel zijngenoemd en tot de overige publiekszaken kunnen worden gerekend.Onderdeel 1.9.1 Verklaring omtrent het gedragSinds 1 april 2004 beslist niet langer de burgemeester, maar de minister van Justitie over het afgevenvan een verklaring omtrent het gedrag. De maximale hoogte van de hiervoor te heffen leges wordtdoor het Rijk vastgesteld. Vanaf 1 januari 2006 bedraagt die maximale vergoeding € 30,05. Degemeente moet hiervan € 22,55 aan het Rijk afdragen. Het verschil is een vergoeding die degemeente krijgt voor de werkzaamheden die zij voor de behandeling van een dergelijke aanvraag moet uitvoeren (Regeling vergoeding verklaring omtrent het gedrag en gedragsverklaring aanbesteden, Stcrt. 2013, 8864; vóór 1 april 2013: Regeling leges en afdracht vergoeding afgifte verklaring omtrent het gedrag voor natuurlijke personen en rechtspersonen; Stcrt. 2004, 63, pag. 12, Stcrt. 2005, 242, pag. 23, en Stcrt. 2008, 23, pag. 12), Aangezien het Rijk een maximaal te heffen bedrag vaststelt, is het noodzakelijk dat de gemeente een tarief in de legesverordening opneemt.Onderdeel 1.9.2 Bewijs van in leven zijnWij hebben de naamgeving attestatie de vita vervangen door ‘bewijs van in leven zijn’ in verband met een wetswijziging die op 1 juli 2011 in werking is getreden (Wet van 21 april 2011, Stb. 2011, 245). Bij deze wet is artikel 19k ingevoegd in Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek. Sinds 1 juli 2011 wordt de attestatie de vita afgegeven door de ambtenaar van de burgerlijke stand en is de Wet rechten burgerlijke stand en het daarop gebaseerde Legesbesluit akten burgerlijke stand van toepassing (zie onderdeel 1.1.9). Deze ‘internationale’ attestatie de vita is ingevoerd ter uitvoering van de op 10 september 1998 te Parijs tot stand gekomen Overeenkomst betreffende de afgifte van een attestatie de vita (Trb. 2004, 283) en wordt afgegeven overeenkomstig het model dat bij de voormelde Overeenkomst werd vastgesteld. Hiermee kan de burger in het buitenland aantonen dat hij in leven is. Het in onderdeel 1.9.2 genoemde bewijs van in leven zijn is een uittreksel uit de gemeentelijke basisadministratie (GBA) waarin staat vermeld dat een bepaalde persoon in leven is. Het bewijs van in leven zijn is gratis als iemand kan aantonen dat het voor pensioen is.Onderdeel 1.9.3 Legalisatie van een handtekeningBij legalisatie van een handtekening verklaart de burgemeester dat een handtekening op een bepaalddocument 'echt' is. Dat wil zeggen dat deze overeenkomt met de handtekening op uwlegitimatiebewijs. De handtekening moet aan de balie gezet worden. Legalisatie van een handtekening kan bijvoorbeeld nodig zijn als iemand een persoon in het buitenland schriftelijk wil machtigen. Voor de legalisatie kunnen leges worden geheven. Onderdeel 1.9.3 voorziet hierin.Onderdeel 1.9.5 Aanvragen chauffeurspasPer 1 januari 2000 heeft de Eerste Kamer ingestemd met het gewijzigd wetsvoor¬stel ‘Deregulering taxivervoer’. Dit betekent dat de taxichauffeur thans verplicht zijn een zogenaamde chauf¬feurspas bij zich te dragen. Deze pas wordt weliswaar door de Rijksverkeersinspectie afgegeven, maar daar¬voor is benodigd een verklaring omtrent het gedrag en een gewaarmerkte kopie van hun rijbewijs B, af te halen bij het team Burgerzaken. Met name het waarmerken van de kopie is voor burgerzaken een nieuwe taak. Deze extra werkzaamheden komen overeen met de werkzaamheden die nodig zijn voor het legaliseren van een handtekening (zie 1.9.3 van de tarieventabel). Voor het waarmerken is daarom eenzelfde tarief opgenomen.Hoofdstuk 10 GemeentearchiefGemeentearchieven kunnen worden onderscheiden in archiefbewaarplaatsen in de zin van deArchiefwet 1995 (Stb. 276) en andere archieven.Op grond van artikel 14 van de Archiefwet 1995 zijn de archiefbescheiden die in eenarchiefbewaarplaats berusten openbaar (behoudens het bepaalde in de artikelen 15, 16 en 17), enkunnen deze archiefbescheiden kosteloos geraadpleegd worden. Als iemand zelf dearchiefbescheiden raadpleegt, kunnen dus geen leges geheven worden.Met betrekking tot andere archieven dan archiefbewaarplaatsen is in de Archiefwet 1995 niet geregelddat deze openbaar zijn en dat deze kosteloos geraadpleegd kunnen worden. In beginsel zou daarvoor, indien raadpleging wordt toegestaan, dus legesheffing mogelijk zijn. In de modelverordening zijn hiervoor geen tarieven opgenomen. Als iemand zelf de archieven raadpleegt, zullen er immersnauwelijks kosten voor de gemeente zijn.Onderdeel 1.10.1 Doen van naspeuringenIn onderdeel 1.10.1 een tarief opgenomen voor het doen van naspeuringen in het gemeentearchief.Het gaat hierbij dus uitsluitend om het van gemeentewege doen van naspeuringen. Het tarief isafhankelijk gesteld van de tijd die de ambtenaar van het gemeentearchief aan het doen van denaspeuringen heeft besteed. Ook indien het doen van de naspeuringen niet heeft geleid tot hetgewenste resultaat zijn de leges verschuldigd.Opgemerkt wordt dat voor het doen van naspeuringen in verband met een verzoek om informatie op grond van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) geen leges geheven kunnen worden (Hoge Raad 8 februari 2013, nrs. 12/00529, ECLI:NL:HR:2013:BZ0693, Belastingblad 2013/96 en Hoge Raad 8 februari 2013, nr. 11/03758, ECLI:NL:HR:2013:BX0945, Belastingblad 2013/97).Onderdeel 1.10.2 Verstrekken van kopieën of uittreksels uit gemeentearchiefIn onderdeel 1.10.2 zijn tarieven opgenomen voor het verstrekken van kopieën of uittreksels uit de inhet gemeentearchief berustende stukken. Ook met betrekking tot archiefbewaarplaatsen is eendergelijk tarief toelaatbaar. Dit blijkt uit het bepaalde in artikel 14 van de Archiefwet 1995.De onderdelen 1.10.1 en 1.10.2 kunnen cumuleren.Hoofdstuk 11 HuisvestingswetDe Huisvestingswet geeft in artikel 5 aan gemeenten de mogelijkheid, niet de verplichting, eenhuisvestingsverordening vast te stellen waarin de (soorten) woonruimten worden aangewezenwaarvoor het vergunningvereiste geldt. Het gaat hierbij om een vergunning in de zin van artikel 7,eerste lid, van de Huisvestingswet (huisvestingsvergunning).Een gemeente die gebruik maakt van de mogelijkheid van artikel 5 van de Huisvestingswet kan voorhet verhaal van de met de vergunningprocedure samenhangende kosten een tarief in delegesverordening opnemen. Onderdeel 1.11.1 van de tarieventabel bevat daarvoor een bepaling.De gemeenteraad kan in het belang van een evenwichtige en rechtvaardige verdeling van woonruimtein de huisvestingsverordening bepalen dat het college van burgemeester en wethouders een registervan woningzoekenden bijhoudt (artikel 14 van de Huisvestingswet). Aan het inschrijven van woningzoekenden zijn voor de gemeente kosten verbonden. Verhaal kan plaatsvinden door het heffen van leges. In uw vergadering van september 2001 is de huisvestingsverordening gewijzigd, waarbij is bepaald dat de uitvoering van het register van woningzoekenden bij de corporatie komt te liggen. Om enige tegemoetkoming in de kosten te verkrijgen, vragen de corporaties € 13,61 inschrijfgeld per twee jaar. De afspraak was dat het bedrag tot en met 2005 niet zou worden aangepast. Inmiddels (oktober 2014) is het bedrag nog steeds ongewijzigd. Onderdeel 1.11.2 van de tarieventabel bevat daarvoor een bepaling. Ten slotte is de toekenning van een urgentie gedelegeerd aan het Gewest (1.11.3).Hoofdstuk 12 LeegstandwetOp grond van artikel 15, eerste lid, van de Leegstandwet kan het college van burgemeester enwethouders de eigenaar van een woning of een gebouw vergunning verlenen tot tijdelijke verhuur vanwoonruimte. De verwachting is dat in verband met de economische crisis meer van de mogelijkheid van tijdelijke verhuur gebruik zal worden gemaakt.Met ingang van 1 juli 2013 zijn de mogelijkheden tot tijdelijke verhuur vergemakkelijkt en verruimd (Kamerstukken 33436). Hierdoor kan tijdelijke verhuur vaker een oplossing vormen in situaties waarin bewoning, reguliere verhuur dan wel verkoop van een woonruimte op afzienbare termijn niet tot de mogelijkheden behoort. Op grond van het gewijzigde artikel 15 Leegstandwet gelden de volgende regels: - Voor woonruimten in een gebouw (zoals kantoren of scholen):- indien een omgevingsvergunning afwijking bestemmingsplan is verleend: vergunning tijdelijke verhuur voor de duur van die omgevingsvergunning tot maximaal 10 jaar (artikel 15, lid 4a);- indien geen omgevingsvergunning: vergunning tijdelijke verhuur voor 2 jaar, met mogelijkheid van jaarlijkse verlenging tot maximaal 10 jaar (artikel 15, lid 5).- Voor woonruimten in een voor verkoop bestemde verkoop: vergunning tijdelijke verhuur voor 5 jaar; geen verlening mogelijk (artikel 15, lid 5a).- Voor woonruimte in een voor verhuur bestemde woning (in afwachting van sloop of renovatie: vergunning tijdelijke verhuur voor 2 jaar, met mogelijkheid van jaarlijkse verlenging tot maximaal 7 jaar (artikel 15, lid 5).Voor de vergunningaanvraag hebben wij in subonderdeel 1.12.1 en voor een aanvraag tot vergunningverlenging hebben wij in subonderdeel 1.12.2 een tariefbepaling opgenomen.Hoofdstuk 13 GemeentegarantieOp grond van hoofdstuk 13 kunnen leges geheven worden voor het verstrekken van eengemeentegarantie. Overigens verstrekken de meeste gemeenten sinds 1 januari 1995 geengemeentegaranties meer als borgstelling voor hypotheken van huiseigenaren. In veel gemeenten isper die datum de gemeentegarantie volledig vervangen door de Nationale hypotheekgarantie (NHG)die wordt verstrekt door de Stichting Waarborgfonds Eigen Woningen (WEW).Uiterlijk 1 januari 2011hebben gemeenten hun achtervangovereenkomsten met de WEW beëindigd.Gemeentegaranties kunnen echter op grond van gemeentelijk beleid nog in andere gevallen wordenverstrekt, bijvoorbeeld aan instellingen die, zonder winstoogmerk, uitsluitend een publieke taak ofideëel doel dienen.Voor het wijzigen of omzetten van een door de gemeente (in het verleden) gegarandeerdehypothecaire geldlening is eveneens legesheffing mogelijk. Onderdeel 1.13 voorziet hierin. Het gaatdaarbij onder andere om het omzetten van de financieringsvorm (bijvoorbeeld het omzetten van eenlineaire hypotheek in een spaarhypotheek.Hoofdstuk 15 WinkeltijdenwetOp 1 juli 2013 is een wijziging van de Winkeltijdenwet in werking getreden (Stb. 2013, 217 en 218; zie ook ledenbrief 13/060 – Modelverordening winkeltijden 2013 – 19 juni 2013)). Op grond van de gewijzigde Winkeltijdenwet blijven de wettelijke verboden om winkels op zon-, feestdagen en op werkdagen voor 6 uur en na 22 uur open te stellen, op zichzelf bestaan. Gemeenten kunnen door de wetswijziging echter zelf bepalen of – en in hoeverre – zij vrijstelling of ontheffing verlenen van deze verboden. De uitzonderingsbepalingen, zoals de toerismebepaling en de avondwinkelbepaling, zijn vervallen.Voor zover gemeenten niet besluiten tot een algemene of categoriale vrijstelling van in artikel 2 van de Winkeltijden vervatte verboden, kunnen zij besluiten de mogelijkheid voor burgemeester en wethouders te creëren om voor (een deel van) de ‘resterende’ verboden individuele ontheffingen te verlenen (zie artikel 3 van de Modelverordening winkeltijden 2013). Voor het in behandeling nemen van een aanvraag voor een ontheffing is in onderdeel 1.15.1 een tariefbepaling opgenomen. Een ontheffing kan op verzoek van de houder worden ingetrokken of gewijzigd (artikel 5 van de Modelverordening winkeltijden 2013). In onderdeel 1.15.2 hebben wij voor een verzoek tot wijziging een tariefbepaling opgenomen. Hoofdstuk 16 KansspelenOnderdeel 1.16.1 AanwezigheidsvergunningVoor de aanwezigheid van kansspelautomaten als bedoeld in artikel 30b van de Wet op de kansspelen (Stb. 1964, 483) is een aanwezigheidsvergunning vereist, af te geven door de burgemeester.De aanwezigheidsvergunning kan op grond van artikel 30d, tweede lid, voor bepaalde of onbepaalde tijd worden afgegeven.In artikel 30d, derde lid, is bepaald dat bij algemene maatregel van bestuur regels worden vastgesteldbetreffende de hoogte van de voor het afgeven van deze vergunningen te hanteren tarieven. Dezenadere regels zijn opgenomen in artikel 3 van het Speelautomatenbesluit 2000 (Stb. 2000, 223). De indat artikel opgenomen bedragen vormen voor gemeenten maximum te heffen legesbedragen. Detarieven zijn afhankelijk gesteld van de periode waarvoor de vergunning wordt afgegeven en het aantal speelautomaten. In Weesp gold de vergunning maximaal één jaar, maar vanaf 1 januari 2011 is in het kader van de lastenverlichting gekozen voor onbepaalde tijd.In hoofdstuk 16 is geen tarief opgenomen voor het wijzigen van een vergunning zodat een aan tebrengen wijziging alleen via de afgifte van een nieuwe vergunning mogelijk is.Door de wijziging van het Burgerlijk Wetboek en enkele andere wetten in verband met lastenverlichting voor burgers en bedrijfsleven (Stb. 2010, 2005 en 206), is er sinds 1 juli 2010 alleen nog een aanwezigheidsvergunning nodig voor kansspelautomaten. Voor behendigheidsautomaten is de vergunningplicht vervallen. Ook de prijsvraagvergunning van artikel 28 van de Wet op de kansspelen is vervallen.Onderdeel 1.16.2 LoterijvergunningIn onderdeel 1.16.2 is een tarief opgenomen voor zogenaamde ‘loterijvergunningen’. Op grond vanartikel 3 van de Wet op de kansspelen kan het college van burgemeester en wethouders eenvergunning verlenen tot het geven van gelegenheid om mede te dingen naar prijzen of premiesuitsluitend om met de opbrengst daarvan enig algemeen belang te dienen. Het college vanburgemeester en wethouders kan uitsluitend de vergunning verlenen als de gezamenlijke waarde vande prijzen minder bedraagt dan € 4.500. In andere gevallen verleent de minister van Justitie devergunning.Indien het gezamenlijke bedrag van de prijzen en premies geen hogere waarde heeft dan € 4.500 ishet college van burgemeester en wethouders bevoegd tot verlening van de loterijvergunning (artikel 3Wet op de kansspelen). Bij hogere waarden is de minister van Justitie bevoegd. Voor de gevallenwaarin de minister van Justitie bevoegd is, zijn de tarieven voor het behandelen van devergunningaanvragen opgenomen in artikel 3a van het Kansspelenbesluit (Stb. 1997, 616). Dit besluitbevat geen tariefbepalingen voor de gevallen dat het college van burgemeester en wethoudersbevoegd is voor het behandelen van de aanvraag om een loterijvergunning. Dat betekent dat degemeente zelf de hoogte van het legestarief kan vaststellen.Onderdeel 1.16.3 Vergunning speelgelegenheidOp grond van artikel 2:41, tweede lid, van de APV geldt een vergunningplicht voor het (doen) exploiteren van een speelgelegenheid. In onderdeel 1.16.3 is hiervoor een tariefbepaling opgenomen. Artikel 2:41 verstaat onder speelgelegenheid: een voor het publiek toegankelijke gelegenheid waar bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze bedrijfsmatig is de mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen, waarbij geld of in geld inwisselbare voorwerpen kunnen worden gewonnen of verloren. Artikel 2:41 heeft het beschermen van de openbare orde en het woon- en leefklimaat als doel en heeft daarmee een ander motief dan de Wet op de Kansspelen. Oogmerk van de Wet op de Kansspelen is het in goede banen leiden van kansspelen, waarbij de consument beschermd dient te worden tegen gokverslaving en criminaliteit moet worden tegengegaan.Hoofdstuk 17 TelecommunicatieHoofdstuk 17 ziet op de gevallen dat graafwerkzaamheden in openbare grond nodig zijn voor hetleggen of verleggen van telecomleidingen door aanbieders van een openbaar elektronischcommunicatienetwerk in het kader van de Telecommunicatiewet. Deze wet geeft aan het college vanburgemeester en wethouders een coördinerende rol met betrekking tot deze graafwerkzaamhedenteneinde deze wat betreft plaats, tijdstip en wijze van uitvoering op elkaar af te stemmen. In verbandhiermee is in artikel 5.4, eerste lid, van de Telecommunicatiewet geregeld dat genoemde aanbiedershet voornemen tot het verrichten van werkzaamheden melden aan het college van burgemeester enwethouders van de betreffende gemeente en niet overgaan tot uitvoering dan nadat zij van het collegeinstemming hebben verkregen over plaats, tijdstip en wijze van uitvoering van de werkzaamheden. Bijgelegenheid van de herziening van hoofdstuk 5 van de Telecommunicatiewet die 1 februari 2007 inwerking is getreden, is opgemerkt dat de melding kan worden gezien als een aanvraag in de zin vande Algemene wet bestuursrecht om in te stemmen met het voorstel van de aanbieder met betrekkingtot de plaats, het tijdstip en de wijze van uitvoering van de werkzaamheden (Kamerstukken II 2004–2005, 29834, nr. 3, blz. 52). Omdat de Europese Dienstenrichtlijn niet van toepassing is op elektronische communicatiediensten en -netwerken, wat de aangelegenheden betreft die vallen onder (onder andere) de Machtigingsrichtlijn, hebben wij de tariefbepalingen in titel 1 opgenomen. Hof Arnhem-Leeuwarden heeft echter beslist dat voor de legesheffing artikel 12 van deze Machtigingsrichtlijn geldt. Op grond hiervan kunnen alleen bepaalde administratiekosten worden doorberekend en moeten deze aan de onderneming worden opgelegd volgens objectieve, transparante en evenredige verdeling (Hof Arnhem-Leeuwarden 2 juli 2013, nr. 12/00627, ECLI:NL:GHARL:2013:4677). Omdat tegen de hofuitspraak beroep in cassatie is ingesteld, hebben wij vooralsnog dit hoofdstuk in titel 1 gehandhaafd. Gemeenten doen er wel verstandig aan een goede baten-lastenraming op hoofdstukniveau te hebben en wat dit hoofdstuk betreft geen meer dan kostendekkende tarieven te stellen.Het verdient aanbeveling de tariefbepalingen af te stemmen op de Richtlijn Tarieven(graaf)werkzaamheden. Zie Ledenbrief 04/26 - Richtlijn Tarieven (graaf)werkzaamheden telecom (29maart 2004). Deze tarieven worden jaarlijks geïndexeerd (bekendmaking via nieuwsbericht opwww.vng.nl, beleidsveld Ruimte). In deze richtlijn is onder meer een beheerkostenvergoedinggeregeld. Onder beheerkosten worden verstaan de kosten van toezicht op de uitvoering van hetherstel, ongeacht of de uitvoering van dit herstel is gedaan door de telecomaanbieder of de gemeente.Werkzaamheden die vallen onder de beheerkosten zijn:- toezicht op de verkeersveiligheid bij herstel;- toezicht op kwaliteit van aanleg, verdichting en bestrating van herstel;- monitoring onderhoud inclusief klachtenafhandeling tijdens de onderhoudsperiode;- administratiekosten die niet bij de leges in rekening zijn gebracht;- eerste en tweede oplevering van herstelwerkzaamheden.De werkzaamheden die de gemeente verricht en waarvoor bij het verlenen van het instemmingbesluitleges worden geheven, vallen niet onder de berekening van de beheerkosten in deze richtlijn. Deberekening van de beheerkosten is gebaseerd op een strikte scheiding van werkzaamheden die onderde leges vallen en werkzaamheden die onder de beheerkosten vallen.De richtlijn geldt niet voor gesloten verhardingen zoals asfalt en cementbeton, grootschalige enkleinschalige verhardingselementen, gefundeerde verharding, plantsoenen en bomen. Dit betekent dat hiervoor geen tarieven zijn opgenomen in de richtlijn. Over een en ander dienen tussen de gemeente en de aanbieder op projectniveau, of indien mogelijk generiek, afspraken gemaakt te worden, waarbij wordt afgestemd met de tariefbepaling in de legesverordening.Bovengenoemde beheerkosten dienen dus niet in de leges te worden verdisconteerd. De kosten vande volgende activiteiten zouden onder de legesheffing kunnen worden gebracht:- overleg met aanvrager over tijd, plaats en werkwijze van de werkzaamheden;- opstellen (verkeerskundige) adviezen;- (technisch) beoordelen van het werk;- beoordelen overige (bovengrondse of maaiveld) voorzieningen;- eventueel overleg met andere grondeigenaren en toets van de bereikte overeenstemming met die grondeigenaren door de aanvrager;- onderzoek naar de status van het werk;- aanwijzen van de plaats van de aan te leggen (ondergrondse) infrastructuur;- indien eigen gemeentelijk registratiesysteem van kabels en leidingen, verstrekken gegevens aan de aanvrager, beoordelen van het grondgebruik, afstemming met andere kabel- en leidingbeheerders, maken van revisietekeningen en updaten van digitale of analoge bestanden;- coördinatie en afstemming met overige werken in de openbare ruimte; - beoordelen en sturen van het werk uit oogpunt van stedelijke bereikbaarheid;- publiceren van meldingen en/of (concept-)instemmingsbesluiten;- administratieve handelingen van de gemeente en overige kosten (vergaderkosten, reiskosten,personele kosten, kosten van bijhouden van (geautomatiseerde) bestanden, uitwerken alternatieve plannen e.d.).In onderdeel 1.17.1 hebben wij gekozen voor een vast bedrag dat wordt vermeerderd met een bedragper strekkende meter sleuflengte. Meer sleuflengte betekent meer meters kabels of leidingen, wat decomplexiteit van de coördinatie zal verhogen. Er is geen tariefonderscheid gemaakt tussen graafwerkzaamheden in verhard oppervlak (tegel-, klinker- en sierbestratingen, gesloten verhardingen) en onverhard oppervlak (bermen, groenstroken en dergelijke).Het tarief van onderdeel 1.17.1 kan eventueel ook worden gedifferentieerd naar gebied waarbinnen degraafwerkzaamheden zullen plaatsvinden. Deze differentiatie gaat ervan uit dat in bijvoorbeeld hetcentrum de coördinerende taak meer kosten oproept, dan wel dat de kosten toenemen naarmate hetgraaftraject groter is.Onderdeel 1.17.1.1 ziet op de gevallen dat er andere beheerders van het openbaar gebied in hetgeding zijn.Onderdeel 1.17.1.2 heeft betrekking op de incidentele gevallen dat een nader onderzoek naar de status van de kabel plaatsvindt. Voor de mededeling van deze, bij het indienen van de melding vaak nog onbekende kosten, hebben wij gekozen voor de zogenaamde begrotingsconstructie. De melder dient op de hoogte te worden gesteld van deze kosten en gelegenheid te krijgen zijn aanvraag in te trekken voordat de aanvraag in behandeling wordt genomen. Onderdeel 1.17.2 voorziet daarin.De Hoge Raad heeft de begrotingsconstructie aanvaard in zijn uitspraak van 2 december 2005, nr.40079, LJN: AR7769. De Hoge Raad oordeelt daarin bovendien dat als de meerdaagse bedenktijd inde verordening ontbreekt, dit niet leidt tot onverbindendheid. In voorkomend geval kan debelastingplichtige de heffing bestrijden op de grond dat de gemeente de aanvraag in behandelingneemt (waarmee het belastbare feit plaatsvindt) zonder voldoende zeker te zijn of de kostenopgaaf deaanvrager al dan niet aanleiding geeft de aanvraag in te trekken.Hoofdstuk 18 Verkeer en vervoerOnderdeel 1.18.1.1Op grond van artikel 87 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 (RVV 1990, Stb.459) kan het bevoegde gezag ontheffing verlenen van het bepaalde in een aantal in artikel 87genoemde artikelen. Het college van burgemeester en wethouders, de door hem ingesteldebestuurscommissie of het dagelijks bestuur van een deelgemeente, is het bevoegde gezag voor hetverkeer op wegen die niet in beheer zijn bij het rijk, de provincie of het waterschap (artikel 1, onder h,RVV 1990 in samenhang met artikel 18, eerste lid, Wegenverkeerswet 1994). Onderdeel 1.18.1.1 heeft betrekking op de hiervoor genoemde ontheffingen. Daarbij kan gedacht worden aan ontheffingen die worden verleend bij wielerwedstrijden of straatfeesten.Onderdeel 1.18.1.2De Dienst voor het wegverkeer (RDW) is sinds 1 januari 2006 bevoegd voor het in behandeling nemen van een aanvraag en de afgifte van een ontheffing voor exceptionele transporten voor allewegbeheerders in heel Nederland (artikel 149a, tweede lid, Wegenverkeerswet 1994 en het Besluitontheffingverlening exceptionele transporten (Stb. 2005, 438). Op grond van artikel 9.1 van deRegeling voertuigen (Stcrt. Suppl. 2009, 81) kan het bevoegde gezag echter ontheffing verlenen voorbijzondere transporten van ongekentekende voertuigen, zoals landbouwvoertuigen (vóór 1 mei 2009was die bevoegdheid gebaseerd op artikel 7.1 van het Voertuigreglement, dat per die datum isvervallen; Stb. 2009, 184). De ontheffingsbevoegdheid betreft de ontheffing van bepalingen envoorwaarden waaraan een voertuig moet voldoen om daarmee te mogen rijden. De ontheffingenkunnen niet alleen betrekking hebben op wegen gelegen binnen, maar ook op wegen buiten debebouwde kom. Aanvragen voor ontheffingen voor ongekentekende voertuigen kunnen bij degemeente worden ingediend als zij wegbeheerder is (zie bij onderdeel 1.18.1).Artikel 9.4, eerste lid, van de Regeling voertuigen bepaalt dat het bevoegde gezag tarieven kanvaststellen voor het behandelen van aanvragen tot ontheffing. Onderdeel 1.18.1.2 voorziet hierin. Artikel 9.4, tweede lid, van de Regeling voertuigen bepaalt verder dat het bevoegde gezag kan bepalen dat in geval van weigering of buiten behandeling laten van een aanvraag een deel van het voldane tarief wordt terugbetaald aan de aanvrager. Het spreekt voor zich dat een dergelijke bepaling niet voorbehouden behoeft te blijven aan de ontheffing als bedoeld in artikel 9.1 van de Regelingvoertuigen. Wij hebben - gelet op de hoogte van de tarieven - alleen bij de omgevingsvergunningenvoor bouw-, aanleg- en sloopactiviteiten teruggaafbepalingen wenselijk geoordeeld (zie hoofdstuk 5van titel 2 van de tarieventabel).De gemeentelijke wegbeheerder kan haar ontheffingsbevoegdheid mandateren aan de RDW (die dandus het gemeentelijk tarief moet hanteren). Als de ontheffingverlening is gemandateerd aan de RDW,moet ook de heffing van de leges via mandaatverlening (door de heffingsambtenaar) worden geregeld. De heffingsbevoegdheden kunnen daarbij bijvoorbeeld worden beperkt tot het vaststellen van het verschuldigde bedrag. De invordering (in eerste aanleg) kan door middel van een machtiging aan de directeur van de RDW worden opgedragen (door de invorderingsambtenaar).Onderdeel 1.18.1.5Onderdeel 1.18.1.5 heeft betrekking op het verstrekken van gehandicaptenparkeerkaarten en het aanleggen van gehandicaptenparkeerplaatsen.Op grond van artikel 49 van het Besluit administratieve bepalingen inzake het wegverkeer kan aan een gehandicapte die zich niet of nauwelijks te voet kan voortbewegen door de raad of, krachtens besluit van de raad, door het college van burgemeester en wethouders van de gemeente waar hij alsingezetene in de basisadministratie persoonsgegevens is ingeschreven, een gehandicaptenparkeerkaart worden verstrekt.Onderdeel 1.18.1.8Tot 2006 werden de kosten voor het treffen van voorzieningen (het trekken van strepen en het plaatsen van een bord) door middel van een factuur in rekening gebracht door de afdeling financiën. Vanwege meer efficiency is deze dienstverlening thans in de legesverordening geregeld.Het tarief betreft het aanleggen en (te zijner tijd) weghalen van de gehandicaptenparkeerplaats.Voor een gehandicaptenparkeerplaats hoeft men niet meer apart gekeurd te worden; de keuring heeft al plaatsgevonden bij de aanvraag voor de gehandicaptenparkeerkaart.De kosten van het aanleggen van een gehandicaptenparkeerplaats blijken in de praktijk veel hoger te liggen dan tot nu toe werd aangenomen (€ 385.-). Voorgesteld wordt om dit bedrag op te nemen in de tarieventabel.Onderdeel 1.18.2 Weesp heeft de ontheffingen om gevaarlijke stoffen te vervoeren op niet aangewezen routes gemandateerd aan de brandweer. De ontheffingen moeten gepubliceerd worden. De verschuldigde leges brengen wij in rekening.Hoofdstuk 20 DiversenIn onderdeel 1.20.1 zijn tarieven opgenomen worden voor vergunningen, vrijstellingen ofontheffingen die op grond van bepalingen in gemeentelijke verordeningen worden verleend.De daarvoor in rekening te brengen leges spreken in het algemeen voor zich. De volgende toelichting kan gegeven worden.1.20.1.3 WoonarkenHet komt geregeld voor dat op grond van de Apv een ontheffing wordt gevraagd voor de vervanging of verbouwing van een woonark. Bij dergelijke aanvragen zijn de verschuldigde leges onder andere afhankelijk van de ligging van de arken. Bij een deel van de arken is een nieuw bestemmingsplan in voorbereiding. Voor deze arken is een zwaardere procedure vereist dan voor de arken die al zijn opgenomen in een bestemmingsplan. Naast de bestemmingsplanprocedures moet ook nog getoetst worden op bouwkundige niveau. Hoewel de zwaarte van de procedure niet te vergelijken is met de aanvragen voor bouwvergunningen die wel binnen de Woningwet vallen is de desbetreffende afdeling toch de nodige tijd kwijt aan de bouwkundige beoordelingen. Vaak is daarbij overleg nodig of het voeren van correspondentie.De tijd die hier aan besteed wordt is gemiddeld voor elke aanvraag gelijk, dus ongeacht de hoogte van de (ver)bouwsom. Met genoemd tarief zijn onze kosten voldoende gedekt.1.20.2 Afschriften van stukken Deze tarieven hebben betrekking op het verstrekken van stukken door ambtenaren uit het archief (facilitaire zaken) . Vanaf 1998 is een tarief opgenomen voor het plotten van kaartmateriaal en vanaf het jaar 2000 de kosten van het afdrukken van digitaal kaartmateriaal.Onder tabelnummer 1.20.2.12 is een tarief opgenomen voor het verstrekken van afschriften van tekeningen, kaarten en lichtdrukken van een groter formaat dan A3. Het betreft het in afschrift verstrekken van stukken uit het archief, voornamelijk bouwtekeningen. Het kopiëren van deze geschriften is uitbesteed aan een particuliere instelling. Het ontbreekt ons aan capaciteit en aan de juiste apparatuur. De leges zijn aangepast aan de kostprijs, vermeerderd met 25% wegens onze bemoeienis, zoals het wegbrengen en vouwen van het materiaal.Alle afschriften worden standaard in A0 formaat gekopieerd.1.20.4 Opteren/naturaliseren NederlanderschapHet in behandeling nemen van een naturalisatieverzoek is per 1 januari 1996 overgedragen aan de gemeente.De tarieven worden vastgesteld door het Ministerie van Justitie en de gemeente mag daarvan niet afwijken. De tarieven zijn niet integraal in deze verordening opgenomen. De reden is dat de tarieven veelvuldig wijzigen, waardoor wij vaak achter de feiten aanlopen en inkomsten derven. Vanaf 26 juni 2003 (besluit van de raad) wordt daarom in de tarieventabel verwezen naar de wettelijke regeling.1.20.5 Uitstel tot begravenIngevolge artikel 17 van de Wet op de lijkbezorging kan de burgemeester voor de begraving of verbranding van een lijk een andere termijn stellen. Het komt geregeld voor dat begrafenisondernemers door uiteenlopende oorzaken een beroep hierop doen.1.20.6 Stroomvoorziening/aansluitkostenOp plaatsen waar gemeentelijke stroomkasten aanwezig zijn, kan de gemeente stroom leveren. Het aantal gebeurtenissen waarbij de gemeente om stroomlevering wordt gevraagd neemt toe evenals het stroomverbruik. Naast het faciliteren van stroom worden ook door de gemeente kosten gemaakt. Te denken valt aan:- de kosten van controles en onderhoud aan de elektrische installaties;- de kosten van uren verbonden aan de voor- en eindbeschouwingen voor het daadwerkelijk leveren van de stroom;- de kosten verbonden aan de administratie en het in rekening van de leges.Het is de bedoeling dat de tarieven zodanig zijn, dat deze de directe kosten voor stroomlevering kan dekken, wat inhoudt dat er een onderbouwde inschatting van kosten en baten voor een reële prijs per te leveren kWh is gemaakt. Ter beperking van administratieve handelingen worden de kleine stroomgebruiken (tot 10 kWh) vrijgesteld van kosten. Titel 2 Dienstverlening vallend onder fysieke leefomgeving/ omgevingsvergunningAlgemene opmerkingen bij Titel 2In deze titel zijn de diensten opgenomen die invloed hebben op de fysieke leefomgeving enplaatsgebonden zijn. Aanleiding is de invoering van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht(Wabo; Stb. 2008, 496), die de omgevingsvergunning regelt, en de daarbij horende invoeringswet. Wijhebben in deze titel zoveel mogelijk aansluiting gezocht bij het door SGBO ontwikkelde Model hoogteleges omgevingsvergunning, dat eind 2006 door het ministerie van VROM is gepubliceerd (zieomgevingsvergunning.vrom.nl). Dat model bouwt voort op het Model transparantie bouwgerelateerdeleges uit 2004, dat wij in hoofdstuk 5 (bouwgerelateerde leges) van de oude tarieventabel haddenverwerkt. In artikel 5, tweede lid, van de legesverordening hebben wij een tariefbepaling opgenomen voor projectuitvoeringsbesluiten in het kader van de Crisis- en herstelwet.Kruissubsidiëring en profijtbeginselBinnen deze titel bestaat beleidsruimte om kruissubsidiëring of het profijtbeginsel toe te passen. In hetkader van het kabinetsplan aanpak administratieve lasten heeft de minister van Economische Zakenaan de Tweede Kamer geschreven dat het kabinet er bij de omgevingsvergunning van uitgaat ‘dat detotale legesomvang voor deze vergunning niet de totale kosten van verlening van deze vergunningmag overschrijden’ (Kamerstukken II 2005- 2006, 29515, nr. 140, pag. 26). Kruissubsidiëring bij deWabo heeft ook de bijzondere aandacht van de Tweede Kamer (Handelingen II 2008–2009, 31953, nr. 24, pag. 27). Het verdient daarom aanbeveling kruissubsidiëring of toepassing van het profijtbeginsel binnen de kolom van de omgevingsvergunning te houden. Dit uitgangspunt is ook gehanteerd in het Model hoogte leges omgevingsvergunning (paragraaf 1.3, uitgangspunt 3).Wij tekenen hierbij nog aan dat weliswaar sprake is van een wens van de wetgever, die wij door plaatsing in een aparte titel hebben ondersteund, maar dat dit onverlet laat dat kruissubsidiëring tussen titel 1 en titel 2 wettelijk niet verboden is. Zie ook Hof Arnhem-Leeuwarden 28 januari 2014, nr.13/00081, ECLI:NL:GHARL:2014:494, waarin het hof oordeelt dat er voor de toets aan de opbrengstlimiet geen strengere eisen zijn gaan gelden door de komst van de Wabo. Alleen bij de vergunningstelsels genoemd in titel 3 van de tarieventabel kan door werking van de Europese dienstenrichtlijn geen kruissubsidiëring plaatsvinden in die zin dat de tarieven in titel 3 per hoofdstuk meer dan kostendekkend worden vastgesteld ter compensatie van andere, niet-kostendekkende tarieven in de verordening. Voor de toets aan de opbrengstlimiet van artikel 229b van de Gemeentewet blijven de op basis van alle vastgestelde tarieven totaal geraamde baten en lasten van belang (toets op verordeningenniveau).Transparantie van de legesheffing (artikel 2.9, derde lid, Wabo)Artikel 2.9, derde lid, van de Wabo bepaalt dat de minister van VROM bij algemene maatregel vanbestuur regels kan stellen over de berekening en de bedragen van de leges. Dit lid is er door eenamendement ingekomen. De VNG, IPO, BZK en VROM (nu: I&M) hebben afspraken gemaakt over transparantie (uitvoering motie; Kamerstukken II 2007/2008, 30844, nr. 33). Deze zijn vastgelegd in de Handreiking tarieven leges omgevingsvergunningen, die op de website van de VNG en van BZK is te vinden. Een uniforme berekeningswijze maakt de tarieven transparanter en beter vergelijkbaar. Het is de bedoeling dat gemeenten deze handreiking volgen ten behoeve van de tariefstellingen in hun legesverordening. Voor de minister van I&M bestaat er dan naar onze inschatting geen aanleiding bij algemene maatregel van bestuur regels voor de leges te stellen.Opschorten invorderingsbevoegdheid bij verouderd bestemmingsplan (artikel 3.1, vierde lid, Wro)De financiële prikkel die in 2008 met de nieuwe Wet ruimtelijke ordening (Wro) aan gemeenten isgegeven (opgelegd) om bestemmingsplannen actueel te houden, is door de komst van de Wabo nietgewijzigd (artikel 3.1, vierde lid, Wro). Als een bestemmingsplan meer dan tien jaar oud is, vervalt debevoegdheid om de leges in te vorderen voor omgevingsvergunningen en dergelijke die verbandhouden met dat bestemmingsplan. In feite komt dat neer op het niet meer kunnen heffen van legesvoor een aanvraag om een omgevingsvergunning. Het geldende overgangsrecht (tot 1 juli 2013) is niet gewijzigd. Gedurende de overgangsperiode kan de gemeente toch leges heffen als de dienstverlening een relatie heeft met het verouderde bestemmingsplan.Opschorting invorderingsbevoegdheid bij omgevingsvergunning (voorheen: projectbesluit)De Crisis- en herstelwet (CHW) heeft de bepalingen in de Wro en de Wabo over het opschorten van de invorderingsbevoegdheid gewijzigd. Tot 31 maart 2010 gold een opschorting van de invorderingsbevoegdheid als een projectbesluit waarbij van het bestemmingsplan of de beheersverordening werd afgeweken, niet tijdig in het bestemmingsplan of de beheersverordening werd ingepast (artikelen 3.13 en 3.40 Wro; artikel 2.9 en nieuw 2.9a Wabo). Dat moest binnen het jaar gebeuren. Na 18 maanden verviel zelfs de invorderingsbevoegdheid. Die regeling is sinds 31 maart 2010 anders:De bevoegdheid tot het invorderen van leges wordt opgeschort tot het tijdstip waarop het projectbesluit, onderscheidenlijk de omgevingsvergunning langs elektronische weg beschikbaar is gesteld, overeenkomstig de bij of krachtens algemene maatregel van bestuur gestelde regels. De bevoegdheid vervalt indien het besluit niet binnen twee maanden op de voorgeschreven wijze beschikbaar is gesteld.Hierbij wordt gedoeld op de digitale raadpleegbaarheid van planologische besluitvorming. De materiële inhoud van de omgevingsvergunning (voorheen: het projectbesluit) zal daarom op zodanige wijze elektronisch beschikbaar moeten worden gesteld dat deze door een ieder kan worden geraadpleegd als hij het elektronisch bestemmingsplan raadpleegt (de gemeente heeft sinds 1 januari 2010 de verplichting om de inhoud van (ruimtelijke) visies, plannen, besluiten en verordeningen in elektronische vorm vast te leggen en in die vorm vast te stellen. Voor de digitale vormgeving van deze ruimtelijke instrumenten is een pakket (digitale) standaarden ontwikkeld, dat is verankerd in de Regeling standaarden ruimtelijke ordening 2008.)In verband met bovenstaande opschortingsregeling, verdient het aanbeveling met het opleggen van nota’s of aanslagen te wachten totdat genoemde elektronische beschikbaarstelling heeft plaatsgevonden (binnen twee maanden; anders vervalt de invorderingsbevoegdheid).Als sprake is van leges voor dienstverlening met betrekking tot een reconstructieplan als bedoeld in de Reconstructiewet concentratiegebieden geldt de volgende (oude) opschortingsregeling: de bevoegdheid om leges in te vorderen wordt opgeschort tot het tijdstip waarop het bestemmingsplan of de beheersverordening is vastgesteld overeenkomstig het reconstructieplan. Dat moet binnen één jaar gebeuren. De invorderingsbevoegdheid vervalt indien het bestemmingsplan dan wel de beheersverordening niet binnen zes maanden na het verstrijken van die jaartermijn is vastgesteld (artikel 3.9a CHW; nieuw artikel 27a Reconstructiewet concentratiegebieden).ZekerheidsstellingAls voor de versnelde uitvoering van lokale en (boven)regionale projecten met nationale betekenis (afdeling 7 CHW) de gemeenteraad een omgevingsvergunning verleent waarbij met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder 3°, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht van het bestemmingsplan, het inpassingsplan of de beheersverordening is afgeweken (voorheen: een projectbesluit als bedoeld in artikel 3.10 Wro neemt), kan hij daaraan het voorschrift verbinden dat financiële zekerheid wordt gesteld voor het betalen van de verschuldigde leges voor de gemeentelijke dienstverlening die verband houdt met de omgevingsvergunning (voorheen: het projectbesluit) (artikel 2.23 CHW). In het voorschrift wordt het bedrag aangegeven waarvoor de zekerheid in stand moet worden gehouden. Ook kan het voorschrift inhouden dat hiervoor een verzekering wordt gesloten en in stand gehouden.Omgevingsvergunning van rechtswege (Lex silencio positivo)Voor het beslissen op de aanvraag om een omgevingsvergunning gelden beslistermijnen. De Wabokent twee voorbereidingsprocedures: de reguliere (paragraaf 3.2 Wabo) en de uitgebreide (paragraaf3.3 Wabo). Op de uitgebreide procedure is afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht vantoepassing. Artikel 3.10 van de Wabo geeft aan in welke gevallen deze procedure van toepassing is.Dit is bijvoorbeeld het geval bij buitenplanse en tijdelijke afwijkingen van het bestemmingsplan.Meestal zal de reguliere voorbereidingsprocedure van toepassing zijn. Alleen bij de reguliereprocedure kan sprake zijn van een omgevingsvergunning van rechtswege als de beslistermijnongebruikt is verstreken. Om onomkeerbare gevolgen te voorkomen en ter bescherming van belangenvan derden is de regeling met diverse waarborgen omkleed. Een belangrijke waarborg is datgedurende de bezwaartermijn van zes weken, van de vergunning nog geen gebruik kan wordengemaakt. Indien er bezwaar is ingesteld mag pas van de vergunning gebruik worden gemaakt nadatop het bezwaar is beslist. Dit is geregeld in artikel 6.1, vierde lid, van de Wabo.De vraag komt dan op of desondanks leges kunnen worden geheven. Aan deze vraag is bij deherziening van de Woningwet (1992) aandacht besteed. De bewindslieden van het ministerie vanVolkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (VROM) hebben in dat verband opgemerkt dat legesheffing niet in de rede ligt indien sprake is van werkelijk ‘stilzitten’ van een gemeente.Legesheffing zou dan in strijd zijn met behoorlijk bestuur (Kamerstukken II 1988/89, 20066, nr. 9, p.30). Dit betekent naar onze mening echter niet dat legesheffing achterwege moet blijven als eenomgevingsvergunning van rechtswege wordt verleend. De leges zijn immers (al) verschuldigd voor hetin behandeling nemen van de aanvraag om een omgevingsvergunning. Als een omgevingsvergunningvan rechtswege wordt verleend en de gemeente aannemelijk maakt dat de aanvraag in behandeling isgenomen, kunnen leges worden geheven (vergelijk Hof Arnhem 1 februari 2002, nr. 01/00943, LJN:AD9872). Wel kan het redelijk zijn om een teruggaaf te verlenen indien bepaalde werkzaamheden nietzijn uitgevoerd (vergelijk Hof Arnhem 8 november 2001, nr. 99/1821, LJN: AD6167, Belastingblad2002/ 552). Indien de legesverordening niet in een teruggaafbepaling voorziet, kan in voorkomendgeval ook de hardheidsclausule worden toegepast.Legesvrijstelling voor milieu-inrichtingen en mijnbouwwerken (artikel 2.9, eerste lid, Wabo)In artikel 2.9, eerste lid, van de Wabo staat de vrijstelling van leges voor aanvragen omomgevingsvergunningen voor activiteiten met betrekking tot milieu-inrichtingen en mijnbouwwerken als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder e, van de Wabo. Wij hebben deze vrijstelling opgenomen inartikel 4, onderdeel b, van de verordening. Zie de toelichting op dat artikelonderdeel.Geen wettelijke vrijstelling meer voor toegelaten instellingenEr geldt geen wettelijke legesvrijstelling meer voor toegelaten instellingen voor zowel socialewoningbouw als ingrijpende voorzieningen aan sociale huurwoningen. De artikelen die deze vrijstellingregelden, zijn vervallen: artikel 88 van de Woningwet dat de vrijstelling bevatte, is met ingang van 13 juni 2008 vervallen (Stb. 2008, 197) en de uitwerking van de vrijstelling in artikel 34 Besluitwoninggebonden subsidies 1995 al eerder, namelijk met ingang van 27 december 2005 (Stb. 2005,498). Daarmee was het vervallen van de legesvrijstelling voor toegelaten instellingen wettelijkgeregeld. Er was naar de mening van de regering niet langer reden om woningcorporaties wat betreftde leges in een gunstiger positie te plaatsen dan andere partijen op de woningmarkt.PlanschadeSinds 1 september 2005 kunnen gemeenten een vergoeding (recht) vragen voor een aanvraag omplanschadevergoeding (Stb. 2005, 305). Zie hiervoor Lbr. 05/55 – Planschade nieuwe stijl (7 juni2005). De huidige regeling staat in artikel 6.4 van de Wet ruimtelijke ordening. Hoewel de wetgeverspreekt van het heffen van een recht, is dit niet een recht in de zin van artikel 229 Gemeentewet. Dit isin lijn met de uitspraak van de Hoge Raad van 13 augustus 2004, nr. 37863, LJN: AI0408. De HogeRaad heeft daarin beslist dat legesheffing voor planschadeverzoeken niet mogelijk is, aangezien geensprake van het verlenen van een dienst in de zin van artikel 229 van de Gemeentewet. In de wettelijkeregeling is een vast bedrag opgenomen van € 300,00. In een gemeentelijke verordening (let op: geenlegesverordening) kan dit bedrag naar boven of beneden worden aangepast tot ten hoogste € 500,00 of € 100,00.Hoofdstuk 1 BegripsomschrijvingenDe begripsomschrijvingen van aanlegkosten, bouwkosten en sloopkosten zijn in dit hoofdstukgeclusterd.Onderdeel 2.1.1.1 AanlegkostenOnderdeel 2.1.1.1 bevat een begripsomschrijving van de aanlegkosten. Doorgaans is dat deaannemingssom waarvoor het werk of de werkzaamheden worden verricht, exclusief omzetbelasting.Als het werk of de werkzaamheden door zelfwerkzaamheid plaatsvinden, geldt een geobjectiveerdeaannemingssom als heffingsgrondslag.Onderdeel 2.1.1.2 BouwkostenBij de omgevingsvergunning voor bouwactiviteiten is het tarief afhankelijk gesteld van de hoogte vande bouwkosten. In onderdeel 2.1.1.2 is een definitie gegeven van het begrip bouwkosten. Daarbij isaansluiting gezocht bij het begrip aannemingssom zoals dat is gedefinieerd in de Uniformeadministratieve voorwaarden voor de uitvoering van werken en van technische installatiewerken 2012 (UAV 2012). Indien nog geen aannemingssom bekend is, moet een raming van de kosten die voortvloeien uit aangegane verplichtingen ten behoeve van de fysieke realisatie (= het bouwen) van de bouwwerken. Deze definitie van ‘bouwwerken’ stemt overeen met de definitie ervan in het normblad van het Nederlands normalisatie-instituut NEN 2699:2013, voor investerings- en exploitatiekosten van onroerende zaken. Dit normblad is in de plaats gekomen van NEN 1979, nr 2631). Inhoudelijk is het begrip bouwkosten niet gewijzigd. Het college van burgemeester en wethouders kan in beleidsregels, mede op grond van artikel 11 van de legesverordening, aansluiting zoeken bij de specificatie van de bouwkosten in dit normblad of kiezen voor een bepaalde normkostensystematiek.Volgens NEN 2699 omvatten de bouwkosten:• 1. kosten van bouwkundige werken• 2. kosten van installaties• 3. kosten van vaste inrichtingen en voorzieningen• 4. kosten van terrein• 5. algemene uitvoeringskosten/diversen.Deze kosten zijn in het normblad naar verschillende niveaus uitgesplitst (uitklaptabel in Excelbestand). Voor de bouwkosten kan bijvoorbeeld worden aangesloten bij de definitiefontwerpbegroting (DO-begroting) als bedoeld in NEN 2699 (niveau 4 of 5).Omdat de bouwkosten in de zin van het normblad NEN uitsluitend genoemde kosten omvatten, kan dit ertoe kunnen leiden dat het bedrag van de bouwkosten lager uitvalt dan de aannemingssom geweest zou zijn. Oorzaak hiervan kan zijn dat bepaalde ‘bijkomende kosten bouw’ als bedoeld in het normblad NEN wel verwerkt zijn in de aannemingssom maar niet in de bouwkosten in de zin van het normblad NEN. Bijkomende kosten zijn kosten die betrekking hebben op voorbereiding en begeleiding. Het voorgaande kan ertoe leiden dat de aannemingssom in de zin van de UAV en de raming van de bouwkosten als bedoeld in het normblad NEN van elkaar verschillen. Indien beoogd wordt de aannemingssom en de bouwkosten in de zin van het normblad zoveel mogelijk tot een zelfde uitkomst te laten leiden zou in onderdeel 2.1.1.2 geregeld kunnen worden dat voor zover een aannemingssom ontbreekt een raming van de bouwkosten en een aantal nader te noemen ‘bijkomende kosten bouw’ moet plaatsvinden (zie hiervoor bijvoorbeeld NEN 2699). De bouwkosten in onderdeel 2.1.1.2 zijn exclusief omzetbelasting. Dat sluit aan bij de gegevens die bij de aanvraag om een omgevingsvergunning voor bouwactiviteiten moeten worden verstrekt.Kosten van installaties, zoals liften, cv, airco en dergelijke behoren tot de bouwkosten. Het derde lid van artikel 1 van de Woningwet bepaalt uitdrukkelijk dat onder een bouwwerk mede de daarvan deel uitmakende installaties wordt verstaan. Daarmee behoort elke discussie over de vraag of installaties, zoals liften, cv, airco e.d., behoren tot het bouwwerk tot het verleden. En in het verlengde daarvan, eveneens de discussie of de kosten van deze installaties tot de bouwkosten behoren. Hof Arnhem 13 maart 2012, nr. 11/00466 (Buren), LJN: BV9733, VNG-5099, beslist dat de volledige kosten voor de bouw van een windturbine, tot de bouwkosten horen. Zonder de installatietechnische voorzieningen beantwoordt de windturbine niet aan haar doel.Overigens is de belastingrechter bevoegd om over de juistheid van de vaststelling van de bouwkostendoor de gemeente een oordeel uit te spreken. Dit blijkt uit het arrest van de Hoge Raad van 6 oktober1982, nr. 21.332, BNB 1982/289, Belastingblad 1983, blz. 11.Uit dit arrest blijkt bovendien dat de keuze voor de aannemingssom als maatstaf van heffing aansluitbij de opvattingen van de Hoge Raad hieromtrent. De Hoge Raad overwoog namelijk: ‘dat toch opgrond van het objectieve karakter van de onderhavige heffing dient te worden aangenomen dat onderoprichtings- en vernieuwingskosten in artikel 39, eerste lid, letter a, van de verordening moet wordenverstaan de prijs, welke aan een derde in het economische verkeer zou moeten worden betaald voorhet tot stand brengen van het bouwwerk waarvoor de vergunning werd verleend’.De Hoge Raad overwoog verder ‘dat zulks ook strookt met de bedoeling van de gemeentelijke wetgever, die klaarblijkelijk een verband heeft willen leggen tussen de hoogte van het wegens de onderhavige dienst, bestaande uit het verlenen van een bouwvergunning, geheven recht en de waarde van die dienst, welk verband met de zojuist bedoelde prijs het beste wordt benaderd’.Uit dit arrest blijkt dat tevens van de aannemingssom uitgegaan kan worden voor het vaststellen vande bouwkosten, in de gevallen waarin het werk niet door een aannemer wordt uitgevoerd, maar doorde eigenaar van een woning zelf.De Hoge Raad heeft het voorgaande bevestigd in zijn arrest van 9 oktober 1991, nr. 27.576,Belastingblad 1992, blz. 219. Een raming van de bouwkosten door de gemeente dient inovereenstemming te zijn met de geraamde prijs welke aan een derde in het economische verkeer zoumoeten worden betaald. Dit is ook in onderdeel 2.1.1.2 tot uitdrukking gebracht.Hof ’s-Gravenhage 2 maart 2011, 10/00187 (Alblasserdam), LJN:BP7476, VNG-435, beslist dat de lagere werkelijke bouwkosten in de leges moeten worden meegenomen zolang de aanslag nog niet definitief is. De eerste opgave betreft een schatting, indien er latere cijfers beschikbaar zijn die de werkelijke bouwkosten beter benaderen dient dat te worden meegenomen bij het bepalen van de aanslag.Tot de bouwkosten kunnen niet worden gerekend kosten van werkzaamheden waarvoor geenomgevingsvergunning vereist is. Onderhoudskosten kunnen zodoende niet tot de bouwkosten wordengerekend, tenzij deze omgevingsvergunningplichtig zijn. Er is geen reden aan te nemen dat dejurisprudentie die over leges voor bouwvergunningen is gewezen, niet zou gelden voor deomgevingsvergunning voor bouwactiviteiten. Wij wijzen op de uitspraken over bouwvergunningen van:- Hof Leeuwarden van 17 september 1982, nr. 398/80 EI, Belastingblad 1983, blz. 238;- Hof Amsterdam 1 maart 1984, nr. 3902/81 EK III, Belastingblad 1985, blz. 84;- Hof Amsterdam 18 februari 2000, nr. 98/3379, LJN: AA7743, Belastingblad 2000, blz. 943;- Hof ‘s-Hertogenbosch 2 februari 2000, nr. 98/490, LJN: AA6004, Belastingblad 2000, blz. 942;- Hof ‘s-Gravenhage 2 september 2003, nr. 02/02664, LJN: AI0336, Belastingblad 2003, blz. 1368;- Hof Arnhem 2 mei 2012, nr. 11/00295 (IJsselstein), LJN: BW6275, VNG-5183.Volgens Hof Arnhem moet de gemeente de aanvraag beoordelen voor het gehele project, ook indienslechts een deel van de bouwactiviteiten vergunningplichtig is, indien een belanghebbende, hoeweldaartoe niet verplicht, de aanvraag voor een bouwvergunning uitstrekt tot het volledige project en hetvolledige bedrag van de bouwkosten. Ook moet in zo’n geval tot de kosten van de bouwkundigewerken worden gerekend datgene wat voor het functioneren en de gehele afwerking van het bouwwerk noodzakelijk is (Hof Arnhem 18 februari 2002, nr. 98/2038, Belastingblad 2002, blz. 1125). Hof Amsterdam vindt dat als een splitsing tussen vergunningplichtig en niet-vergunningplichtig deel is te maken, de leges alleen geheven kunnen worden over het vergunningplichtige deel van debouwkosten, ook al zijn alle werkzaamheden onlosmakelijk met elkaar verbonden (Hof Amsterdam 11februari 2003, nr. 02/00204, LJN: AF5111).Onderdeel 2.1.1.3 WaboIn onderdeel 2.1.1.3 is een verkorte aanduiding van de Wet algemene bepalingen omgevingsrechtopgenomen.Onderdelen 2.1.2 en 2.1.3In de onderdelen 2.1.2 en 2.1.3 wordt aansluiting gezocht bij begripsomschrijvingen die gelden bij ofkrachtens de Wabo of een andere wet waar het toetsingskader voor de vergunning is geregeld.Hoofdstuk 3 OmgevingsvergunningIn dit hoofdstuk is geregeld waar het bij de Wabo allemaal om draait: de omgevingsvergunning.Uitgangspunt is: één aanvraag, één loket, één bevoegd gezag. Meestal is het college het bevoegdgezag (omgevingsloket). Zie hierover Lbr. 09/80 – Ledenraadpleging uitvoering Wabo en handhavingVROM-taken – 19 juni 2009. Zie ook artikel 3.3 en bijlage I van het Besluit omgevingsrecht (BOR) diede gevallen noemen waarin een ander bestuursorgaan dan burgemeester en wethouders het bevoegdgezag is.Onderdeel 2.3Omdat er maar één aanvraag is, is er ook maar één belastbaar feit: het in behandeling nemen van een aanvraag om een omgevingsvergunning. De verschuldigde leges zijn de som van de leges voor de afzonderlijke activiteiten (en eventuele extra toetsen). De activiteiten die onder deomgevingsvergunning vallen, zijn gebaseerd op de artikelen 2.1 en 2.2 van de Wabo. Deze activiteiten (en genoemde extra toetsen) vormen afzonderlijke grondslagen voor de heffing van de leges. Wij hebben deze opgenomen als subonderdelen van onderdeel 2.3.Doorgaans zullen de leges voor de verschillende activiteiten waarop de omgevingsvergunningbetrekking heeft als som, dat wil zeggen in één keer, via een schriftelijke kennisgeving wordengeheven. Maar omdat het verschillende grondslagen betreft, is het ook mogelijk om per grondslag eenbedrag te vorderen. Het is namelijk toegestaan naar elke grondslag afzonderlijk een aanslag op teleggen (Hoge Raad 7 februari 1973, nr. 16885, BNB 1973/69). Wij hebben dat uitdrukkelijk inonderdeel 2.3 bepaald. Wij geven echter in overweging te streven naar een heffing in één keer.De Wabo kent een driedeling in soort activiteiten die onder de omgevingsvergunning vallen:- volledige integratie van toestemmingen krachtens wetten;- volledige integratie van toestemmingen krachtens verordeningen;- incidentele integratie van toestemmingen (aanhaken).Volledige integratie van toestemmingen krachtens wettenEen aantal vóór inwerkingtreding van de Wabo geldende, in afzonderlijke wetten opgenomenvergunningstelsels zijn volledig in de Wabo geïntegreerd. In het Model hoogte legesomgevingsvergunning heet dit ‘volledige integratie van toestemmingen krachtens wetten’.Artikel 2.1, eerste lid, van de Wabo noemt de volgende activiteiten die onder de omgevingsvergunningvallen, waarvoor voorheen op grond van een specifieke wet een afzonderlijk toestemmingsstelsel gold:Activiteiten Wabo TarieventabelBouwactiviteiten art. 2.1, eerste lid, 2.3.1onder aAanlegactiviteiten art. 2.1, eerste lid, 2.3.2onder bGebruik in strijd met planologische voorschriften art. 2.1, eerste lid, 2.3.3onder c 2.3.4Binnenplanse afwijking art. 2.12, eerste 2.3.3.1lid, onder a.1 2.3.4.1Buitenplanse afwijking in de bij amvb bedoelde art. 2.12, eerste 2.3.3.2gevallen (binnenplanse kleine afwijking, ook wel lid, onder a.2 2.3.4.2‘kruimelgevallen’ genoemd)Afwijking bestemmingsplan of beheersverordening art. 2.12, eerste 2.3.3.3(voorheen: projectbesluit en projectafwijkingsbesluit lid, onder a.3 2.3.4.3of buiten toepassingverklaring beheersverordening)Tijdelijke afwijking art. 2.12, tweede 2.3.3.4lid 2.3.4.4Afwijking exploitatieplan art. 2.12, eerste 2.3.3.5lid, onder b 2.3.4.5Afwijking provinciale of nationale planologische art. 2.12, eerste 2.3.3.6voorschriften lid, onder c 2.3.3.72.3.4.62.3.4.7Afwijking voorbereidingsbesluit art. 2.12, eerste 2.3.3.8lid, onder d 2.3.4.8Brandveilig gebruik art. 2.1, eerste lid, 2.3.5onder dActiviteiten bij milieu-inrichtingen of mijnbouwwerken art. 2.1, eerste lid, vrijstelling art.onder e 4, onder bActiviteiten bij monumenten art. 2.1, eerste lid, 2.3.6.1onder fSloopactiviteiten art. 2.1, eerste lid, 2.3.7.1onder g 2.3.7.2Sloopactiviteiten in een beschermd stads- of art. 2.1, eerste lid, 2.3.6.2dorpsgezicht onder hActiviteiten behorend bij amvb aangewezen categorie art. 2.1, eerste lid, 2.3.14.1activiteiten onder iVolledige integratie van toestemmingen krachtens verordeningenIn artikel 2.2 van de Wabo is bepaald dat een provinciale of gemeentelijke verordening eenvergunning- of ontheffingstelsel kan bevatten, dat door wetsduiding als omgevingsvergunning wordtaangemerkt (artikel 2.2, eerste lid, aanhef en slotzinsnede, Wabo). In het Model hoogte legesomgevingsvergunning heet dit ‘volledige integratie van toestemmingen krachtens verordeningen’.Artikel 2.2, eerste lid, van de Wabo rekent daartoe in ieder geval:Activiteiten Wabo TarieventabelActiviteiten op grond van de Erfgoedverordening art. 2.2, eerste lid, 2.3.6.1onder b en c 2.3.6.2Aanleggen weg op grond van de APV art. 2.2, eerste lid, 2.3.8onder dUitwegen op grond van de APV art. 2.2, eerste lid, 2.3.9onder eHebben alarminstallatie op grond van de APV art. 2.2, eerste lid, in toelichtingonder f 2.3.9AKappen op grond van de APV art. 2.2, eerste lid, 2.3.10onder gMaken, voeren of toestaan handelsreclame op grond art. 2.2, eerste lid, in toelichtingvan de APV onder h en i 2.3.10AOpslag roerende zaken op grond van de APV art. 2.2, eerste lid 2.3.11onder j en kMaar het kunnen ook provinciale, andere gemeentelijke of waterschapsverordeningen zijn waarin eenvergunning is geregeld (artikel 2.2, eerste lid, aanhef, en artikel 2.2, tweede lid, Wabo). Zie onderdeel2.3.14.2 van de tarieventabel.Bij de dereguleringsoperatie die de VNG in 2008 heeft afgerond, is een aantal vergunningen uit demodel-Algemene plaatselijke verordening (APV) gehaald. Het betreft:- de uitwegvergunning- de vergunning alarminstallaties- de reclamevergunning- de opslagvergunningDeze hebben wij daarom in beginsel niet meer opgenomen in de tarieventabel. In beginsel, omdat deprovincie nog wel een vergunning- of ontheffingstelsel kan hebben. Dit kan het geval zijn voor hetmaken, hebben, veranderen van (het gebruik van) een uitweg, of voor de opslag van roerende zaken.Vergunningstelsels die wij hebben gedereguleerd en die de provincie ook niet kent, hebben wij nietopgenomen. Dit betreft:- de vergunning alarminstallaties- de reclamevergunningDe deregulering in Weesp is in 2009 uitgevoerd. De bepalingen en de eventueel door te berekenen leges zijn aangepast aan de nieuwe APV.Incidentele integratie (aanhaken)Het kan ook dat in wetten, algemene maatregelen van bestuur, provinciale, gemeentelijke ofwaterschapsverordeningen vergunningen of ontheffingen worden aangewezen die, voor zover zijsamenlopen met een plaatsgebonden project, aan de omgevingsvergunning worden ‘aangehaakt’.Aanhaken betekent dat de aanvraag om deze toestemming deel uit kan maken van een aanvraag omeen omgevingsvergunning en dat de omgevingsvergunning ook betrekking heeft op die toestemming.Voor zover deze toestemmingen niet plaatsgebonden zijn, blijft het afzonderlijke vergunning- ofontheffingstelsel van kracht. In het Model hoogte leges omgevingsvergunning heet dit aanhaken‘incidentele integratie’. Op pag. 6 van dit model staat een aantal wettelijke aanhakers genoemd. Dezelijst, die dateert uit 2006 en is ontleend aan het wetsvoorstel Wabo uit 2006, is niet meer actueel. In dememorie van toelichting bij de Invoeringswet Wabo staat hierover:‘De volgende toestemmingen zullen aanhaken: de vergunningen ingevolge de Nb-wet 1998 (art 16 en19d), de ontheffing van de Ff-wet (art. 75, derde lid) en de ontheffing van regels uit de provincialemilieuverordening voor zover het de ontheffing voor gesloten stortplaatsen engrondwaterbeschermingsgebieden betreft (1.3, eerste lid, Wm). In de memorie van toelichting bij hetoorspronkelijke wetsvoorstel Wabo is een meer uitgebreide lijst opgenomen met aanhakendetoestemmingen. Als gevolg van verschillende ontwikkelingen zullen vooralsnog uitsluitend de vierhierboven genoemde toestemmingen aanhaken. In Bijlage 3 bij deze memorie wordt hierop ingegaan.’(Kamerstukken II 2008/2009, 31953, nr. 3, pag. 9)Alleen de vergunningen op grond van de Natuurbeschermingswet 1998 (Nb-wet 1998) en deontheffing van de Flora- en Faunawet (Ffwet) kunnen legesplichtig zijn als activiteit bij deomgevingsvergunning. De andere twee genoemde activiteiten betreffen milieu-inrichtingen waarvoorgeen legesheffing mogelijk is (artikel 2.9, eerste lid, Wabo).Aangehaakte vergunningstelsels Artikel TarieventabelVergunning Natuurbeschermingswet 1998 art. 16, eerste lid, 2.3.12of art. 19d, eerstelid, Nb-wet 1998Ontheffing Flora- en Faunawet art. 75. derde lid, 2.3.13FfwetVergunningen of ontheffingen op grond van provin- In verordening 2.3.14.2ciale, gemeentelijke of waterschapsverordening voorplaatsgebonden activiteitIn het Model hoogte leges omgevingsvergunning zijn voor de tariefstelling voor de verschillendeactiviteiten de volgende keuzes gemaakt, die wij zoveel mogelijk hebben gevolgd (zie de verwijzingnaar de betreffende tariefbepaling):Aspect van de omgevingsvergunning Is bouwen van een bouwwerk onderdeel van de desbetreffende omgevingsvergunning?Ja NeeBouwen van een bouwwerk Percentage van debouwkosten, met eendegressief schijventarief,met een minimumtarief(2.3.1)Afwijken van het bestemmingsplan in Opslag op de leges Vast tarief (2.3.4.3)gevallen dat de wet en het bouwen van eenbestemmingsplan hierin niet voorzien bouwwerk (2.3.3.3)Tijdelijk afwijken van het bestemmingsplan Opslag op de leges Vast tarief (2.3.4.4)bouwen van eenbouwwerk (2.3.3.4)Afwijken van het bestemmingsplan in Opslag op de leges Vast tarief (2.3.4.1)gevallen waarin het bestemmingsplan bouwen van eenhierin voorziet bouwwerk (2.3.3.1)Aspect van de omgevingsvergunning Is bouwen van een bouwwerk onderdeel van de desbetreffende omgevingsvergunning?Ja NeeAfwijken van het bestemmingsplan in bij Opslag op de leges Vast tarief (2.3.4.2)amvb geregelde gevallen bouwen van eenbouwwerk (2.3.3.2)Uitvoeren van een werk, geen bouwwerk Percentage van de aanlegkosten, met een zijnde, of van werkzaamheden, waarvoor degressief schijventarief, met een minimumop grond van het bestemmingsplan een (2.3.2; wij hebben geen schijventariefvergunning nodig is opgenomen )Wijzigen van een rijks-, provinciaal of Opslag op de leges Vast tarief (2.3.6)gemeentelijk monument bouwen van eenbouwwerk (2.3.6; wijkiezen voor vast tarief)Het in gebruik nemen van gebouwen en Vaste tarieven, waarbij onderscheid wordt objecten gemaakt naar soort gebouw of inrichtingen naar oppervlakte (2.3.5; wij hebben geentariefdifferentiatie opgenomen, maar de gemeente is daar vrij in)Slopen van een bouwwerk Vast tarief (2.3.7)Aanleggen of veranderen van een weg Vast tarief (2.3.8)Maken, hebben of veranderen van een Vast tarief (2.3.9)uitwegHebben van een alarminstallatie in, op of Vast tarief (2.3.9A, opgenomen in deze aan een onroerende zaak toelichting)Vellen of doen vellen van houtopstand Vast tarief (2.3.10)Maken of voeren van handelsreclame op of Geen leges (2.3.10A, Vast tarief (2.3.10A)aan een onroerende zaak opgenomen in dezetoelichting)Het opslaan van roerende zaken in een Vast tarief (2.3.11)daarbij aangewezen gedeelte van deprovincie of van een gemeenteVervaardigen, in voorraad hebben, te koop Vast tarief (onduidelijk waar dit betrekking aanbieden et cetera van toestellen die bij heeft; valt eventueel onder 2.3.14)amvb zijn bepaaldVerrichten van handelingen in een Vast tarief (2.3.12.1)beschermd natuurgebied die schadelijkkunnen zijn voor het natuurschoon, denatuurwetenschappelijke betekenis of voorde dieren of plantenAspect van de omgevingsvergunning Is bouwen van een bouwwerk onderdeel van de desbetreffende omgevingsvergunning?Ja NeeHet realiseren van projecten of andere Vast tarief (2.3.12.2)handelingen met gevolgen voor habitats ensoorten in een door de ministeraangewezen gebiedHet verrichten van handelingen in een Vast tarief (2.3.13)beschermde leefomgevingOnderdeel 2.3.1 BouwactiviteitenDit onderdeel gaat over de omgevingsvergunning voor het bouwen van een bouwwerk (debouwactiviteit; de oude bouwvergunning). Voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot hetverstrekken van een omgevingsvergunning voor bouwactiviteiten hebben wij vanaf het belastingjaar 2012 gekozen voor een vast tarief (raadsbesluit van 3 november 2011).Voorzien is ook in eenminimumtarief.Een degressief tarief en een maximumtarief zijn niet verplicht. Volgens de Hoge Raad is het hanterenvan een vast, bescheiden percentage van de bouwkosten niet onredelijk of willekeurig (Hoge Raad 14augustus 2009, nr. 43120, LJN: BI1943, vng-3119; Nijkerk). In het betreffende geval hief de gemeenteleges van 1,4% van de bouwkosten. Naarmate het percentage hoger is, verdienen een degressief enmaximumtarief echter wel overweging.De achterliggende gedachte bij het opnemen van een degressief tarief is dat de te verrichtenwerkzaamheden niet evenredig toenemen met de bouwkosten. Bedacht moet echter worden dat nietalleen het kostenveroorzakingsbeginsel, maar ook het profijtbeginsel – uit beleidsmatige overwegingen – een rol kan spelen bij de tariefstelling.Om dezelfde redenen kan gekozen worden voor een maximumtarief. Vooral bij grote infrastructurelebouwwerken kan de bouwsom zo hoog zijn dat de toepassing van zelfs een degressieve tariefstellingertoe leidt dat het legesbedrag in geen verhouding staat tot de te verrichten werkzaamheden. Wij hebben vooralsnog niet gekozen voor een maximumtarief.De categorieën gevallen waarin geen omgevingsvergunning voor bouwactiviteiten is vereist, zijnopgenomen in bijlage II van het Besluit omgevingsrecht (BOR). De in deze bijlage opgesomdebouwwerken (en het daarmee samenhangende planologische gebruik) vormen in feite een voortzetting van de categorie bouwvergunningsvrije bouwwerken, die was opgenomen in artikel 43, eerste lid, aanhef en onderdeel c, van de Woningwet en het daarop gebaseerde Besluit bouwvergunningsvrije en licht-bouwvergunningplichtige bouwwerken.Beoordeling bodemrapportSoms moet bij de aanvraag om een omgevingsvergunning voor een bouwactiviteit een archeologischof milieukundig bodemrapport worden overgelegd. De beoordeling daarvan roept extra kosten op.Hiervoor zijn in onderdeel 2.3.16 tariefbepalingen opgenomen.Onderdeel 2.3.1.4 Achteraf ingediende aanvraagDe extra legesheffing voor een achteraf ingediende aanvraag om een omgevingsvergunning is vantoepassing als er pas een aanvraag om een omgevingsvergunning wordt ingediend nadat er al met debouwactiviteit is begonnen. Als de gemeente aannemelijk kan maken dat er extra kosten – let op: geen kosten van handhaving en controle, maar extra kosten die worden opgeroepen nadat de aanvraag is ingediend – worden gemaakt, zijn extra leges zonder meer toegestaan. Maar die extra kosten zijn volgens ons niet noodzakelijk. De gemeente kan de verhoging van het tarief ook rechtvaardigen vanuit het gevoerde beleid. Dan zijn de extra leges een financiële prikkel om voorafgaand aan het bouwen 'netjes' een omgevingsvergunning voor de bouwactiviteit aan te vragen. Maatvoering is hierbij belangrijk. De extra leges mogen niet zo hoog zijn dat het strafkarakter gaat overheersen. Een verhoging van 10% met een absoluut maximum van (ruim) € 1.000,00 valt naar onze mening binnen de redelijke grenzen.Over extra leges in verband met een achteraf ingediende aanvraag is een aantal, andersluidende, rechterlijke uitspraken verschenen.- Rb. Almelo 10 juni 2009, nr. 09/45, LJN: BI8290, vng-3057: Objectieve vaststelling bouwkosten en geen verhoogd tarief bij vergunningaanvraag nadat al met de bouw is gestart- Rb. Zwolle-Lelystad 20 mei 2009, nr. 07/2042, LJN: BI4905, vng-3042: Verhoging aanslag wegens illegale bouw past niet in karakter belastingheffing (Ommen)- Hof 's-Hertogenbosch 7 augustus 2008, nr. 07/00312, LJN: BF1770, vng-2784: Geen verhoging voor legalisatie bouwwerk- Rb. 's-Gravenhage 26 juli 2007, nr. 06/1383, LJN: BB9896, vng-2553: Verhoging bouwleges met 100%, omdat al zonder bouwvergunning met de bouw is begonnen, wordt als boete aangemerktDeze uitspraken betreffen volgens ons specifieke situaties, waarbij is afgeweken van onzemodelbepaling of van onze, hiervoor omschreven bedoeling met de bepaling of waarbij de gemeenteonder andere kosten van handhaving en controle beoogd te dekken, dan wel kosten die zijn gemaaktvóór de vergunningaanvraag.Onderdeel 2.3.1.5 Beoordeling aanvullende gegevensHet Model transparantie bouwgerelateerde leges uit 2004 kent een afzonderlijke tariefstelling voor het in behandeling nemen van aanvullende gegevens als gevolg van een onvolledige aanvraag. Achterliggende gedachte is dat de beoordeling van deze aanvullende gegevens extra kosten met zich brengt. Wij vinden dat afzonderlijke legesheffing hiervoor niet mogelijk is, omdat er geen sprake is van een nieuwe aanvraag en bovendien een onvolledige aanvraag moet worden aangevuld, waarna een normale beoordeling kan plaatsvinden. Blijft de aanvraag onvolledig dan kan deze buiten behandeling worden gesteld (artikel 4:5 Algemene wet bestuursrecht).Onderdeel 2.3.2 AanlegactiviteitenIn onderdeel 2.3.2 zijn de leges met betrekking tot de omgevingsvergunning voor aanlegactiviteitenondergebracht (artikel 2.1, eerste lid, onder b, van de Wabo). De omgevingsvergunning vooraanlegactiviteiten is nader geregeld in artikel 3.3, aanhef en onder a, of artikel 3.38, derde lid, aanhefen onder a, van de Wet ruimtelijke ordening. Het bestemmingsplan of de beheersverordening kan erinvoorzien dat met betrekking tot het uitvoeren van bepaalde werken (geen bouwwerken zijnde) ofwerkzaamheden, vooraf een omgevingsvergunning nodig is.Conform het Model hoogte leges omgevingsvergunning hebben wij gekozen voor een tariefstellingnaar een percentage van de aanlegkosten. Als alternatief hebben wij een vast bedrag opgenomen.De gemeentelijke kosten die gepaard gaan met de vergunningaanvraag nemen toe naarmate deomvang van het werk (uitgedrukt in kosten) groter is. Dat rechtvaardigt een percentagetarief. Deaanlegkosten zijn gedefinieerd in onderdeel 2.1.1.1. Doorgaans zijn de aanlegkosten deaannemingssom waarvoor het werk of de werkzaamheden worden verricht, exclusief omzetbelasting.Als het werk of de werkzaamheden door zelfwerkzaamheid plaatsvinden, geldt een geobjectiveerdeaannemingssom als heffingsgrondslag. Omdat de aanlegkosten in de praktijk vaak lastig te bepalenzijn, kan de gemeente ook kiezen voor een vast tarief.Beoordeling bodemrapportSoms moet bij de aanvraag om een omgevingsvergunning voor een aanlegactiviteit een archeologischbodemrapport worden overgelegd. De beoordeling daarvan roept extra kosten op. Hiervoor is inonderdeel 2.3.16 een tariefbepaling opgenomen.Onderdelen 2.3.3 en 2.3.4 (artikel 2.12 Wabo) Planologische strijdig gebruikArtikel 2.1, eerste lid, onder c, van de Wabo benoemt het planologisch strijdig gebruik van gronden ofbouwwerken als activiteit waarvoor een omgevingsvergunning nodig is. In de gevallen genoemd inartikel 2.12 van de Wabo kan de omgevingsvergunning worden verleend. Dit artikel maaktonderscheid tussen:- strijd met bestemmingsplan of beheersverordening (eerste lid, onder a)- binnenplanse afwijking (sub 1)- buitenplanse kleine afwijking (‘kruimelgevallen-amvb) (sub 2)- buitenplanse afwijking (voorheen projectbesluit of projectafwijkingsbesluit (= buitentoepassingverklaring beheersverordening) (sub 3)- strijd met exploitatieplan (eerste lid, onder b) binnenplanse afwijking van exploitatieplan- strijd met provinciale of nationale regels (regels staan afwijking toe) (eerste lid, onder c)- strijd met voorbereidingsbesluit (voorbereidingsbesluit staat afwijking toe) (eerste lid, onder d)- tijdelijke afwijking van bestemmingsplan of beheersverordening (tweede lid)Deze afwijkingen zijn alle gekoppeld aan de activiteit ‘planologisch strijdig gebruik’. Wij hebbenhiervoor tariefbepalingen opgenomen in de onderdelen 2.3.3 en 2.3.4.Onderdeel 2.3.3 ziet op het planologisch strijdig gebruik waarbij tevens sprake is van eenbouwactiviteit. Onderdeel 2.3.4 op de overige gevallen, waaronder aanlegactiviteiten. Het Modelhoogte leges omgevingsvergunning maakt dit onderscheid ook.Voor een overzicht van de tariefstellingen verwijzen wij naar de tabel die wij vóór de toelichting oponderdeel 2.3.1 (Bouwactiviteiten) hebben opgenomen. Als ook sprake is van bouwactiviteit(en) kiesthet Model hoogte leges omgevingsvergunning voor een opslag op de leges voor de aanvraag om eenomgevingsvergunning voor de bouwactiviteit(en). In andere gevallen voor een vast tarief.Reden hiervoor is dat in de meeste gevallen een verzoek om af te wijken van het bestemmingsplanvergezeld zal gaan van een bouwplan. De legesheffing heeft in dat geval betrekking op de activiteitendie niet bij de beoordeling van het bouwplan zijn verricht. Te denken valt hierbij aan het nemen vaneen besluit om van het bestemmingsplan af te wijken en het opstellen van een goede ruimtelijkeonderbouwing. Op grond van artikel 2.10, tweede lid, van de Wabo wordt de aanvraag voor eenomgevingsvergunning voor bouwactiviteiten die in strijd zijn met planologische voorschriften, medeaangemerkt als aanvraag voor een omgevingsvergunning voor het planologisch strijdig gebruik.De VNG heeft bij de planologische afwijkingen bij bouwactiviteiten de tariefstelling geformuleerd als een percentage van de op grond van onderdeel 2.3.1.1 verschuldigde leges. Het Model hoogte legesomgevingsvergunning gaat bij de bouwactiviteiten ook uit van een verhoging als opslag op de leges,maar formuleert dit vervolgens als een verhoogd percentage op de bouwkosten. De VNG heeft gekozen voor een tariefstelling als opslag op de leges voor de bouwactiviteit en niet als verhoogd percentage van de bouwkosten, omdat anders ook steeds een maximum aan de bepaling toegevoegd moet worden. Door een opslag op de verschuldigde leges voor de bouwactiviteit te nemen die door de VNG is voorzien van een maximum, zit er bij de afwijking van het bestemmingsplan automatisch eenmaximum in. Weesp heeft in afwijking van de VNG gekozen voor een vast bedrag, omdat de werkzaamheden onafhankelijk van de bouwsom nagenoeg gelijk zijn. Dit is ook het geval bij andere dan bouwactiviteiten.In bijlage II van het Besluit omgevingsrecht (BOR) is de categorie van gevallen aangewezen waarmeeop grond van artikel 2.12, eerste lid, onderdeel a, onder 2º, van de Wabo, omgevingsvergunning kanworden verleend. Het gaat hier om een voortzetting van de zogenoemde ‘kruimellijst’ van gevallen vanbeperkte planologische betekenis welke was opgenomen in artikel 4.1.1 van het Besluit ruimtelijkeordening (buitenplanse kleine afwijking; onderdelen 2.3.3.2 en 2.3.4.2 van de tarieventabel).Wij merken bij de planologische afwijkingen nog op dat het Model hoogte leges omgevingsvergunninguit 2006 niet de afwijkingen van exploitatieplan, provinciale of nationale regelgeving ofvoorbereidingsbesluit noemt. Reden zal zijn dat deze pas later in de wetgeving zijn vastgelegd.Beoordeling bodemrapportSoms moet bij de aanvraag om een omgevingsvergunning voor het planologisch strijdig gebruik vangronden of bouwwerken een archeologisch bodemrapport worden overgelegd. De beoordeling daarvan roept extra kosten op. Hiervoor is in onderdeel 2.3.16 een tariefbepaling opgenomen.Onderdeel 2.3.5 In gebruik nemen of gebruiken bouwwerken in relatie tot brandveiligheidOp grond van artikel 2.1, eerste lid, onder d, van de Wabo is voor het brandveilig gebruik vanbouwwerken een omgevingsvergunning nodig. Artikel 2.2 van het Besluit omgevingsrecht (BOR)bepaalt welk gebruik van een bouwwerk vergunningplichtig is:a het in gebruik nemen of gebruiken van een bouwwerk waarin bedrijfsmatig of in het kader vanverzorging nachtverblijf zal worden verschaft aan meer dan 10 personen, dan wel het in afwijking daarvan bij de bouwverordening, bedoeld in artikel 8 van de Woningwet, bepaalde aantal personen;b het in gebruik nemen of gebruiken van een bouwwerk waarin dagverblijf zal worden verschaftaan:1°. meer dan 10 personen jonger dan 12 jaar, of2°. meer dan 10 lichamelijk of verstandelijk gehandicapte personen.Onder een bouwwerk wordt mede verstaan delen van een bouwwerk die zijn ontworpen of aangepastom afzonderlijk te worden gebruikt.Een omgevingsvergunning brandveilig gebruik is alleen nog nodig voor de meest risicovolle vormenvan gebruik, bijvoorbeeld:- kinderdagverblijven met meer dan tien kinderen- basisscholen- hotels- tehuizen met meer dan tien beddenDe omgevingsvergunningen brandveilig gebruik hebben uitsluitend betrekking op bouwwerken in dezin van de Woningwet (Kamerstukken II 2006/07, 30844, nr. 3, pag. 92, Wabo). Hieronder vallen bijvoorbeeld niet hotelboten, opslagschepen en drijvende restaurants.Gemeenten kunnen in een brandbeveiligingsverordening regelen dat het gebruik van dergelijkeinrichtingen uitsluitend is toegestaan indien daarvoor een vergunning is verleend. De tariefbepaling diedaarbij hoort hebben wij in hoofdstuk 6 van titel 3 opgenomen. Naar verwachting treedt in de loop van 2013 een amvb in werking over het brandveilig gebruik van ‘niet-bouwwerken’ die de regeling in de brandbeveiligingsverordening vervangt.Zowel bij onderdeel 2.3.5 als bij onderdeel 3.6 is het mogelijk om naast een vast tarief een opslag perm² te rekenen. Het Model hoogte leges omgevingsvergunning noemt daarnaast als mogelijkheid eentariefonderscheid naar soort gebouw of inrichting. Met een tariefdifferentiatie kan bereikt worden dathet tarief meer afgestemd is op de hoeveelheid werk die verricht moet worden om de gevraagdevergunning te verlenen.Onderdeel 2.3.6 Activiteiten met betrekking tot monumenten of beschermde stads- of dorpsgezichtenIn onderdeel 2.3.6 hebben wij de vergunningplichtige activiteiten geclusterd met betrekking totmonumenten en beschermde stads- of dorpsgezichten.Onderdeel 2.3.6.1 ziet op monumenten. Het daarin genoemde artikel 2.1, eerste lid, onderdeel f, vande Wabo heeft betrekking op rijksmonumenten en artikel 2.2, eerste lid, onderdeel b, van de Wabo ziet op provinciale of gemeentelijke monumenten.De activiteiten waarvoor een omgevingsvergunning nodig is, zijn:a het slopen, verstoren, verplaatsen of in enig opzicht wijzigen een beschermd monument,onderscheidenlijk provinciaal of gemeentelijk monument;b het herstellen, gebruiken of laten gebruiken van een beschermd monument, onderscheidenlijkprovinciaal of gemeentelijk monument op een wijze, waardoor het wordt ontsierd of in gevaargebracht.In de praktijk lopen deze activiteiten vaak samen met bouwactiviteiten, waarvoor eveneens eenomgevingsvergunning nodig is. De legesheffing voor de inhoudelijke beoordeling van het bouwplan zitgedeeltelijk verdisconteerd in de hogere bouwsom (dan vergelijkbare niet-monumenten) via de aanvraag omgevingsvergunning voor een bouwactiviteit. Door het vele meerwerk bij monumenten, ook als gevolg van het in onze gemeente gevoerde monumentenbeleid is het echter gerechtvaardigd om een opslag op de bouwleges zoals bedoeld in 2.3.1. te heffen. De opslag (2.3.6.1.1) heeft in dit geval dus vooral betrekking op de procedurele kosten.Voor archeologische monumenten geldt de Wabo (nog) niet. Daarvoor blijft het vergunningstelsel gebaseerd op artikel 11, tweede lid, van de Monumentenwet 1988. De minister van Onderwijs en Wetenschappen is voor de vergunningverlening het bevoegd gezag.Onderdeel 2.3.6.2 heeft betrekking op beschermde stads- of dorpsgezichten. Voor het slopen vanbouwwerken binnen deze stads- of dorpsgezichten is een omgevingsvergunning vereist. Artikel 2.1,eerste lid, onderdeel h, van de Wabo regelt de door het rijk aangewezen beschermde stads- ofdorpsgezichten, artikel 2.2, eerste lid, onderdeel c, van de Wabo de in provinciale of gemeentelijkeverordening aangewezen stads- of dorpsgezichten. Ook hier hebben wij gekozen voor een vast tarief.Als externe advisering nodig is, bijvoorbeeld van een gemeentelijke monumentencommissie ofgedeputeerde staten, kunnen de kosten daarvan via onderdeel 2.3.17 worden doorberekend.Beoordeling bodemrapportSoms moet bij de aanvraag om een omgevingsvergunning voor het slopen in een beschermd stads- ofdorpsgezicht een archeologisch bodemrapport worden overgelegd. De beoordeling daarvan roeptextra kosten op. Hiervoor is in onderdeel 2.3.16 een tariefbepaling opgenomen.Onderdeel 2.3.7 Sloopactiviteiten anders dan bij monumenten of beschermde stads- of dorpsgezichtenIn onderdeel 2.3.7 zijn tarieven opgenomen voor sloopactiviteiten die geen betrekking hebben op een monument of niet worden verricht in een beschermd stads- of dorpsgezicht. Die laatste zijn geregeld in onderdeel 2.3.6. Onderdeel 2.3.7 betreft een omgevingsvergunning voor sloopactiviteiten bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder g, van de Wabo.Deze omgevingsvergunning is nodig op grond van artikel 3.3, aanhef en onder b, en 3.38, derde lid, onder b, van de Wet ruimtelijke ordening. Deze betreft een louter planologische maatregel. De gemeente kan in het bestemmingsplan of in de beheersverordening bepalen dat een omgevingsvergunning om bouwwerken te slopen alleen wordt verleend als vervangende bouw plaatsvindt om gaten in de bebouwing te voorkomen.Het Model hoogte leges omgevingsvergunning kiest voor een tariefstelling (eventueel tariefklassen) afhankelijk van de sloopkosten, met een minimumtarief. Wij hebben gekozen voor een vast tarief omdat de toets bij deze omgevingsvergunning relatief eenvoudig is.Gemeenten waar de kosten van de te verrichten sloopwerkzaamheden wel van belang zijn voor het vaststellen van de leges, kunnen hierover een vraag opnemen in dat deel van het OLO (omgevingsloket online) dat kan worden gevuld met eigen gemeentelijke vragen.Onderdeel 2.3.7.2Als de aanvraag voor een omgevingsvergunning op grond van artikel 8.1.1 van de bouwverordeningbetrekking heeft op het slopen van een bouwwerk waarin asbest of asbesthoudend materiaal aanwezig is, moet aan meer (veiligheids)voorschriften worden voldaan. Dit betekent een zwaardere toetsing van de aanvraag en hogere kosten voor de gemeente. Door een afzonderlijke tariefstelling hiervoor worden de kosten gelegd daar, waar ze worden opgeroepen. Onderdeel 2.3.7.2 voorziet hierin.Beoordeling bodemrapportSoms moet bij de aanvraag om een omgevingsvergunning voor het slopen op grond van artikel 8.1.1van de bouwverordening een milieukundig bodemrapport worden overgelegd. De beoordeling daarvan roept extra kosten op. Hiervoor is in onderdeel 2.3.16 een tariefbepaling opgenomen.SloopmeldingDe sloopmelding bedoeld in artikel 8.2.1 van de model-bouwverordening maakt geen onderdeel uit van de omgevingsvergunning. Omdat de sloopmelding daarmee wel sterk verband houdt, hebben wij deze als hoofdstuk 9 in titel 2 opgenomen.Onderdeel 2.3.8 en 2.3.10 Aanleggen of veranderen weg; kappen Voor een toelichting op deze APV-toestemmingen die integreren in de omgevingsvergunning,verwijzen wij naar wat hierover is opgemerkt bij Volledige integratie toestemmingen krachtensverordeningen. De Algemene plaatselijke verordening kent ook de uitwegvergunning.niet meer. Omdat een provincie die vergunningstelsels wel kan hebben, hebben wij de verwijzing naarde gemeentelijke verordening in de betreffende tariefbepalingen gemarkeerd. Conform het Model hoogte leges omgevingsvergunning hebben wij gekozen voor vaste bedragen.Onderdeel 2.3.12 Projecten of handelingen in het kader van de Natuurbeschermingswet 1998Het betreft hier een zogenaamde wettelijke aanhaker. De toestemmingen haken aan bij deomgevingsvergunning als er sprake is van een samenloop met andere activiteiten waarvoor eenomgevingsvergunning is vereist. Het college van burgemeester en wethouders zal dan meestal hetbevoegde gezag zijn. Het oorspronkelijk bevoegde gezag (gedeputeerde staten of de minister vanLandbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV)) wordt via een verklaring van geen bedenkingenbetrokken bij de beslissing op de aanvraag (vergelijk onderdeel 2.3.17). Gedeputeerde staten of deminister van LNV blijft het bevoegde gezag als er geen samenloop is met een activiteit waarvoor eenomgevingsvergunning nodig is. De gemeente heeft dan geen bemoeienis met de aanvraag.Het Model hoogte leges omgevingsvergunning vermeldt dat de meeste provincies voor detoestemmingen (nog) geen leges heft. Het Interprovinciaal overleg heeft in zijn modelverordening leges hiervoor nihiltarieven opgenomen. In de toelichting staat: ‘Aangezien de kosten ter zake vanvergunningen en ontheffingen van verboden uit de Natuurbeschermingswet en de Flora- en Faunawet(grotendeels) door het Rijk zijn gecompenseerd, ligt het in zoverre niet voor de hand om ter zake legeste heffen.’ Het verdient daarom aanbeveling de tariefstelling af te stemmen met de provincie of hetministerie van LNV.Onderdeel 2.3.13 Handelingen in het kader van de Flora- en FaunawetZie voor een toelichting onderdeel 2.3.12.Onderdeel 2.3.14 Andere activiteitenDit onderdeel vormt een restbepaling voor bij amvb of provinciale, gemeentelijke ofwaterschapsverordening aangewezen categorieën activiteiten, als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid,onder i, of artikel 2.2, tweede lid, van de Wabo. Uit de wettekst en de toelichting daarop volgt dat ditniet alleen ‘aanhakers’ kunnen zijn, maar ook gevallen waarin sprake is van volledige integratie in deomgevingsvergunning. Voor de amvb-categorie gevallen hebben wij gekozen voor een vast bedrag.Voor de bij gemeentelijke verordening aangewezen categorie gevallen verklaren wij het tarief voor devergunning of ontheffing voor zover de activiteit niet plaatsgebonden zou zijn van toepassing. Hierbijgaan wij ervan uit dat sprake is van ‘aanhaken’. Het tarief moet dan wel elders in de tabel zijnopgenomen. Dit zou bijvoorbeeld de splitsingsvergunning woonruimte kunnen zijn, waarvan het tarief is geregeld in onderdeel 3.4. Voor gevallen waarin bij gemeentelijke verordening is bepaald dat hetvergunningstelsel volledig wordt geïntegreerd in de omgevingsvergunning, hebben wij een slotzin aande tariefbepaling toegevoegd, waarbij een vast bedrag als tariefstelling is opgenomen. Desgewenstkan bij volledige integratie ook een apart hoofdstuk in titel 2 worden opgenomen, conform deonderdelen 2.3.8 en 2.3.10. Voor de bij provinciale of waterschapsverordening aangewezencategorie gevallen hebben wij de begrotingsconstructie opgenomen, omdat de kosten moeilijk van tevoren zijn in te schatten. Desgewenst kunt u vaste bedragen opnemen.Onderdeel 2.3.15 Omgevingsvergunning in twee fasenMet elkaar samenhangende activiteiten dienen gelijktijdig in één aanvraag te worden aangevraagd,anders is sprake van een onvolledige aanvraag. De aanvrager dient hier primair voor te zorgen. Hij kan wel ervoor kiezen om de omgevingsvergunning in zo’n geval in twee fasen te laten verlenen (artikel 2.5 Wabo). De aanvrager kan dan bepalen welke activiteiten dan in de eerste fase, dan wel in de tweede fase worden beoordeeld. Voor de combinatie van ‘bouwactiviteiten’ (artikel 2.1, eerste lid, onderdeel a, van de Wabo) en ‘planologisch strijdig gebruik’ (artikel 2.1, eerste lid, onderdeel c, van de Wabo) geldt een bijzondere regeling. Een aanvraag die slechts ziet op de bouwactiviteit wordt van rechtswege tevens een aanvraag om vergunning voor de activiteit ‘planologisch strijdig gebruik’ (artikel 2.10, tweede lid, van de Wabo). Die twee activiteiten kunnen dus niet worden gesplitst.Zowel op de aanvraag eerste fase als op de aanvraag tweede fase wordt beslist bij beschikking. Beidepositieve beschikkingen vormen samen de omgevingsvergunning. In onderdeel 2.3.15 verwijzen wijvoor de tarieven naar de leges voor de verschillende activiteiten.Onderdeel 2.3.16 Beoordeling bodemrapportOnderdeel 2.3.16 voorziet in extra legesheffing voor de beoordeling van een milieukundig ofarcheologisch bodemrapport, omdat een dergelijke beoordeling extra kosten met zich brengt.Het beoordelen van dergelijke rapporten kan zich, voor zover wij kunnen overzien, voordoen bijbouwactiviteiten, aanlegactiviteiten, planologisch strijdig gebruik of sloopactiviteiten in een beschermdstads- of dorpsgezicht. Wij hebben de tariefbepaling daarom in een apart onderdeel opgenomen, datgeldt voor alle voorgaande onderdelen. Daarmee wordt tevens bereikt dat geen dubbele heffingoptreedt bij een combinatie van activiteiten.Bij een aanvraag die ziet op bouwactiviteiten kan sprake zijn van beoordeling van zowel eenmilieukundig als archeologisch bodemrapport (zie artikel 2.4 van de ministeriële Regelingomgevingsrecht (MOR) in samenhang met artikel 8, tweede tot en met vierde lid, van de Woningwet en artikel 2.3, onder i, MOR). Op grond van artikel 8, derde lid, van de Woningwet is een archeologisch bodemrapport bij bouwactiviteiten uitsluitend nodig met betrekking tot bouwwerken:a waarin voortdurend of nagenoeg voortdurend mensen zullen verblijven,b voor het bouwen waarvan een omgevingsvergunning is vereist, met uitzondering van bouwwerken die naar aard en omvang gelijk zijn aan een bouwwerk voor het bouwen waarvan op grond van het Besluit omgevingsrecht (BOR) geen omgevingsvergunning is vereist, enc 1. die de grond raken, of2. ten aanzien waarvan het bestaande, niet-wederrechtelijke gebruik niet wordt gehandhaafd.Als een bodemonderzoeksrapport is vereist, moet dat rapport zijn gebaseerd op onderzoek dat isuitgevoerd door een persoon of een instelling die daartoe is erkend op grond van het Besluitbodemkwaliteit.Bij een aanvraag die ziet op aanlegactiviteiten kan sprake zijn van beoordeling van een archeologischbodemrapport (zie artikel 3.1, tweede lid, MOR).Bij een aanvraag die ziet op planologisch strijdig gebruik kan sprake zijn van beoordeling van eenarcheologisch bodemrapport (zie artikel 3.2, onder c, MOR).Bij een aanvraag die ziet op een sloopactiviteit in een beschermd stads- of dorpsgezicht kan sprakezijn van beoordeling van een archeologisch bodemrapport (zie artikel 6.2, tweede lid, MOR; artikel 14,tweede lid, onder e, van de model-Erfgoedverordening).Als de aanvraag voor een omgevingsvergunning op grond van artikel 8.1.1 van de bouwverordeningbetrekking heeft op het slopen van een bouwwerk en op grond van het historisch gebruik teverwachten valt dat een te slopen bouwwerk of een te slopen gedeelte daarvan is verontreinigd metgevaarlijke afvalstoffen, dient een onderzoek te worden ingesteld naar de vermoedelijkeverontreiniging en moet het rapport met de uitslag van dit onderzoek bij de aanvraag om deomgevingsvergunning worden gevoegd.Het Model transparantie bouwgerelateerde leges uit 2004 gaat uit van vaste bedragen. Waar nodigkan het vaste tarief worden gedifferentieerd, al naar gelang de omvang van de beoordeling die moetplaatsvinden.Onderdeel 2.3.17 Advies (artikel 2.26 Wabo)In een aantal gevallen zal het voor het behandelen van de aanvraag om een omgevingsvergunningbevoegde bestuursorgaan advies aan een ander bestuursorgaan of andere instantie moeten vragenvoordat de vergunning kan worden verleend (artikel 2.26 Wabo). Dit is uitgewerkt in artikel 6.1 van hetBesluit omgevingsrecht (BOR). In de toelichting daarop staat over de advisering onder meer:‘Wat betreft de aanwijzing van adviseurs brengt de Wabo geen wijziging in het systeem vanaanwijzingen van verplichte adviseurs. Het adviseurschap draait strikt genomen niet om eenbepaald belang bij het besluit, maar is bedoeld om het bevoegd gezag in de besluitvorminggebruik te laten maken van informatie van een ander bestuursorgaan dat ter zake van eenaangevraagde activiteit relevante deskundigheid bezit. De adviseurs die bij een aanvraag van eenomgevingsvergunning verplicht moeten worden geconsulteerd, zijn aangewezen in de artikelen6.1 tot en met 6.4 van het besluit. Zo zijn in artikel 6.1, eerste lid, burgemeester en wethoudersaangewezen als adviseur in die gevallen dat gedeputeerde staten (of de minister) deomgevingsvergunning zullen verlenen. Verder is de aanwijzing van bestuursorganen als adviseurafhankelijk van de aspecten en benodigde deskundigheden, die bij een aanvraag om eenomgevingsvergunning een rol spelen.Het uitbrengen van een advies laat onverlet dat het bevoegd gezag integraal verantwoordelijkblijft voor het al dan niet verlenen van de omgevingsvergunning. Het bevoegd gezag zal derhalveover een zodanige deskundigheid moeten beschikken dat zij de uitgebrachte adviezen kanbeoordelen en kan integreren met de overige bouwstenen van de omgevingsvergunning. Dezeverantwoordelijkheid van het bevoegd gezag geldt ook voor de adviezen, bedoeld in artikel 2.26,vierde lid, van de wet.’Omdat het advies aan een externe moet worden gevraagd, hebben wij een begrotingsconstructie inonderdeel 2.3.17 opgenomen. U kunt ook afspraken maken met bijvoorbeeld de provincie overkostendoorberekening en een (gemiddeld) vast bedrag in de tarieventabel opnemen.Onderdeel 2.3.18 Verklaring van geen bedenkingen (artikel 2.27 Wabo)De toelichting op het Besluit omgevingsrecht (BOR)vermeldt: ‘In paragraaf 6.2 is de verklaring vangeen bedenkingen (vvgb) in een beperkt aantal gevallen verder uitgewerkt. Deze uitwerking isgebaseerd op artikel 2.27 van de wet. Het gaat ten eerste om de gevallen waarin de vergunning voorin hoofdzaak een mijnbouwwerk tevens betrekking heeft op het ondergronds opslaan van afvalstoffendie van buiten het mijnbouwwerk afkomstig zijn, dan wel gevaarlijke afvalstoffen. In de tweede gaat het om gevallen waarin de vergunning betrekking heeft op een inrichting waarin niet in hoofdzaakactiviteiten met betrekking tot een mijnbouwwerk plaatsvinden.Vervolgens wordt de vvgb toegepast in een tweetal gevallen in de ruimtelijke ordening. In de eersteplaats betreft dit gevallen waarin van een bestemmingsplan of beheersverordening wordt afgeweken(de voormalige projectbesluiten uit de Wro). De omgevingsvergunning voor deze afwijking kan alleenworden verleend als de gemeenteraad hierover een verklaring van geen bedenkingen heeftafgegeven. In de tweede plaats betreft dit gevallen in relatie tot ontheffingen van een provincialeverordening of van een amvb als bedoeld in hoofdstuk 4 van de Wro. Naast deze gevallen is via deInvoeringswet een vvgb-constructie opgenomen in de Natuurbeschermingswet 1998 en de Flora- enfaunawet. Het gaat hierbij om vergunningverlening die thans op provinciaal of nationaal niveauplaatsvindt. Voor die gevallen dat sprake is van samenloop met een omgevingsvergunningplichtigeactiviteit waarvoor een ander orgaan bevoegd gezag is, zal de toetsing aan de belangen in die wettenplaatsvinden in de vorm van een vvgb.’Hoofdstuk 4 VerminderingWij hebben twee omstandigheden benoemd waarin aanspraak bestaat op vermindering van leges.Onderdeel 2.4.1 bepaalt dat de voor de aanvraag om een omgevingsvergunning verschuldigde legesworden verminderd met het bedrag dat al voor vooroverleg of het beoordelen van eenconceptaanvraag voor hetzelfde project is betaald.Onderdeel 2.4.2 bevat een vermindering als sprake is van een gecombineerde aanvraag. Eengecombineerde aanvraag betreft verschillende activiteiten waarvoor een omgevingsvergunning nodigis. Naarmate de aanvraag meer vergunningplichtige activiteiten omvat, zal er sprake zijn van relatiefminder administratief werk voor de beoordelende instantie(s). Omdat hierdoor kostenverminderingoptreedt en om te stimuleren dat aanvragen om een omgevingsvergunning betrekking hebben op zoveel mogelijk activiteiten (bijvoorbeeld kappen, slopen, bouwen) die deel uitmaken van een project,hebben wij in dergelijke gevallen een vermindering op het legesbedrag opgenomen. We onderkennendrie klassen: 5 tot 10, 10 tot 15 en 15 of meer activiteiten. Het percentage van de vermindering looptmet de hoeveelheid activiteiten iets op. De gemeente kan de percentages invullen en/of kiezen voormeer ‘verminderingsklassen’.Hoofdstuk 5 TeruggaafOnderdeel 2.5.1 Teruggaaf als gevolg van intrekking aanvraag omgevingsvergunning voor bouw-,aanleg- of sloopactiviteitenOnderdeel 2.5.1 ziet op de situatie dat de aanvraag wordt ingetrokken binnen een bepaald tijdsbestekna het in behandeling nemen van de aanvraag maar voor het verlenen van de vergunning.Uitgangspunt is dat de burger een deel van de betaalde leges kan terugkrijgen (of niet alle berekendeleges hoeft af te rekenen), maar dat de gemeente al wel kosten heeft gemaakt bij het in behandelingnemen van de aanvraag. Wij hebben de teruggaaf niet beperkt tot de leges voor bouwactiviteiten, maar ook de leges voor aanleg- en sloopactiviteiten eronder gebracht.Niet alleen vanwege de inmiddels wettelijke ingekorte afhandelingtermijn van een vergunningsaanvraag (acht weken), maar ook gezien het feit dat wij als plantoetsers niet altijd brood in een aanvraag zien en deze dan geweigerd moet worden, is geen onderscheid gemaakt in de tijd waarbinnen een aanvraag wordt ingetrokken. De teruggave is in alle gevallen op 75% gesteld. Door dit relatief hoge percentage is het veelal aantrekkelijker om de aanvraag in te trekken. Hierdoor ontlopen wij het opmaken van een weigeringsbesluit, hetgeen veel tijd en inspanning bespaart.Onderdeel 2.5.2 Teruggaaf als gevolg van intrekking verleende omgevingsvergunning voor bouw-,aanleg- of sloopactiviteitenIn onderdeel 2.5.2 gaat het om de situatie dat de gevraagde vergunning is verleend maar de bouw-,sloop- of aanlegactiviteiten niet worden uitgevoerd. De werkzaamheden ter beoordeling van devergunningaanvraag zijn wel verricht, maar de werkzaamheden verbonden aan het houden vantoezicht hoeven niet verricht te worden, terwijl bij het vaststellen van het tarief wel met de kostendaarvan rekening is gehouden. Daarom kan worden besloten een deel van de geheven leges terug tebetalen. Het is wel van belang dat de vergunning wordt ingetrokken, omdat anders teruggaafplaatsvindt terwijl de aanvrager vervolgens alsnog met de bouw of werkzaamheden zou kunnenaanvangen. In onderdeel 2.5.2 moet bepaald worden binnen welke termijn na verlening van devergunning nog recht bestaat op teruggaaf. In de model-bouwverordening wordt bij de bouwactiviteiten een termijn van zes maanden gehanteerd.Het stellen van een maximumtermijn is als alternatief genoemd in het Model transparantiebouwgerelateerde leges uit 2004. Gelet op bovenstaande bedoeling achter de teruggaaf, hebben wijde voorwaarde gehandhaafd dat de vergunning nog niet mag zijn gebruikt. Ook hebben wij de legesvoor sloop- en aanlegactiviteiten onder de teruggaafregeling gebracht.Onderdeel 2.5.3 Teruggaaf als gevolg van het weigeren van een omgevingsvergunning voor bouw-,aanleg- of sloopactiviteitenDe situatie van onderdeel 2.5.3 doet zich voor indien de aanvraag niet leidt tot het verlenen van devergunning. Ook hier zullen de controlewerkzaamheden niet worden verricht, wat een lager tariefrechtvaardigt. Uitgangspunt is dat de burger een deel van de betaalde leges kan terugkrijgen. Wijhebben de sloop- en aanlegactiviteiten ook onder de regeling gebracht.Met een weigering hebben wij gelijkgesteld het geval dat de vergunning door de rechter wordtvernietigd.Onderdeel 2.5.4 Minimumbedrag teruggaafUit doelmatigheidsoverwegingen hebben wij bepaald dat de teruggaaf een bepaald bedrag te bovenmoet gaan.Onderdeel 2.5.5 Geen teruggaaf legesdeel advies of verklaringen van geen bedenkingenAls naar aanleiding van een aanvraag om een omgevingsvergunning een extern advies of eenverklaring van geen bedenkingen nodig is (zie hoofdstuk 17 en 18 van deze titel), zijn dit voor degemeente niet beïnvloedbare kosten. Daarom bestaat geen aanspraak op teruggaaf van dezelegesdelen.Hoofdstuk 6 Intrekking omgevingsvergunningOp grond van artikel 2.33, tweede lid, onder b, van de Wabo kan het bevoegd gezag de omgevingsvergunning op verzoek van de vergunninghouder geheel of gedeeltelijk intrekken. Hiervoor is een tariefbepaling opgenomen. Deze tariefbepaling is niet van toepassing als intrekking plaatsvindt conform het bepaalde in onderdeel 2.5.2. Dan bestaat immers aanspraak op teruggaaf.Hoofdstuk 7 Wijziging omgevingsvergunning als gevolg van wijziging projectIn hoofdstuk 7 is een regeling opgenomen voor de situatie dat de behandeling van de aanvraag al is afgerond en de vergunning is verleend, maar nog geen gebruik is gemaakt van de vergunning. Met de bouw is dus nog niet begonnen. Indien de aanvrager nu het oorspronkelijke bouwplan wil wijzigen zal opnieuw een aanvraag tot het verkrijgen van een omgevingsvergunning voor een bouwactiviteit ingediend moeten worden, waarvoor opnieuw leges gerelateerd aan de bouwkosten betaald zouden moeten worden. Wanneer de wijzigingen ten opzichte van het vorige bouwplan naar de omstandigheden beoordeeld gering zijn, zullen de werkzaamheden die door de gemeente verricht moeten worden gering zijn. Omdat het hier relatief kleine wijzigingen betreft ten opzichte van de oorspronkelijke aanvraag, is in het Model transparantie bouwgerelateerde leges uit 2004 gekozen voor een vast bedrag.Hoofdstuk 7 is niet van toepassing indien het bouwplan in grote mate afwijkt van het oude bouwplan.Hoofdstuk 8 Bestemmingswijzigingen zonder activiteitenOnderdeel 2.8.1 heeft betrekking op het op aanvraag vaststellen, daaronder begrepen herzien, van een bestemmingsplan bedoeld in artikel 3.1 Wro.Onderdeel 2.8.2 ziet op het op verzoek door het college wijzigen van het bestemmingsplan door gebruik te maken van zijn wijzigingsbevoegdheid op grond van artikel 3.6, eerste lid, onder a, Wro.De Wabo bevat hierover geen bepalingen. Omdat deze aanvragen wel verband houden met de fysieke leefomgeving en mogelijk aanstaande activiteiten, hebben wij ze in titel 2 opgenomen.Hoofdstuk 10 In deze titel niet benoemde beschikkingHoofdstuk 10 is een restpost (kapstokartikel). Er is alleen ‘beschikking’ genoemd, dit in afwijking van bijvoorbeeld titel 3, hoofdstuk 6, omdat de ‘overige omgevingsvergunningen’ al zijn genoemd in onderdeel 2.3.14.Titel 3 Dienstverlening vallend onder Europese DienstenrichtlijnAlgemene opmerkingen bij Titel 3Ter bevordering van de vrijheid van vestiging en de vrije verrichting van grensoverschrijdende diensten streeft de Europese Dienstenrichtlijn (EDR) naar:- vereenvoudiging van administratieve procedures- de opheffing van belemmeringen voor dienstenactiviteiten en- vergroting van het wederzijdse vertrouwen tussen lidstaten onderling en van dienstverrichters en consumenten in de interne markt.(Richtlijn nr. 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 12december 2006 betreffende de diensten op de interne markt (PbEU L 376.)Eind 2006 is de EDR in werking getreden. Deze moet 28 december 2009 geïmplementeerd zijn in deNederlandse regelgeving. De EDR heeft consequenties voor de legesheffing voor díevergunningstelsels die onder haar reikwijdte vallen.Wanneer valt vergunningstelsel onder de EDR?Een vergunningstelsel valt alleen onder de EDR als het vergunningstelsel specifiek is gericht opdienstverrichters of dienstverleners. Een algemeen vergunningstelsel (bijv. de omgevingsvergunningvoor bouw- of aanlegactiviteiten) valt niet onder de EDR omdat dit zich niet uitsluitend richt opdienstverrichters/dienstverleners, maar ook op particuliere burgers. Ook bevat de EDR een aantaluitgezonderde gebieden. Alle modelverordeningen zijn gescreend op toepassing van de EDR. Daaruitis een aantal vergunningstelsels naar voren gekomen, die onder de EDR vallen. Wij hebben die‘afgezonderd’ in titel 3 van de tarieventabel leges. Als een gemeente nog andere vergunningstelselskent dan die in de modelverordeningen zijn opgenomen, zal zij deze zelf moeten toetsen aan de EDR.Als het vergunningstelsel daaronder valt en de gemeente heft hiervoor leges, dan moet deze ook intitel 3 van de tarieventabel worden opgenomen.EDR en legesDe EDR heeft geen betrekking op belastingen. Artikel 13, tweede lid, EDR bepaalt dat eventuelekosten voor de aanvragers in verband met hun vergunningaanvraag redelijk zijn en evenredig met dekosten van de vergunningsprocedures in kwestie en de kosten van de procedures niet mogenoverschrijden. Dit betekent dat legesheffing mogelijk is. De kostentoerekening hoeft niet op individuelebasis plaats te vinden. De EDR laat toe dat vaste (forfaitaire) bedragen voor dienstverlening in verband met vergunningprocedures worden gehanteerd, mits die forfaitaire kosten zijn gebaseerd opgemiddelde kosten.EDR en kruissubsidiëringDoor de formulering van de artikel 13, tweede lid, van de EDR is kruissubsidiëring alleen nogtoegestaan binnen clusters van sterk samenhangende vergunningstelsels. Dit betreft alleen dediensten aan dienstverrichters waarop de EDR van toepassing is. Wij hebben die in titel 3 opgenomen. Elk hoofdstuk van titel 3 dient de gemeente te controleren op kostendekkendheid. Indien uit controle blijkt dat er op het betreffende vergunningstelsel of samenhangende vergunningstelsels winst wordt gemaakt, dienen de tarieven te worden aangepast tot of onder 100% kostendekkendheid.Hoofdstuk 1 HorecaOp grond van artikel 3 van de Drank- en Horecawet (Stb. 2000, 185) is het verboden zonder vergunning van het college van burgemeester en wethouders een horecabedrijf of slijtersbedrijf uit te oefenen. Het gaat dan om het bedrijfsmatig of anders dan om niet verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse (horecabedrijf) of voor gebruik elders dan ter plaatse (slijtersbedrijf). Het gaat hier om de zogenaamde 'natte horeca'. Voor het afgeven van dergelijke vergunningen kunnen gemeenten leges heffen en daarbij zelf de hoogte van de te heffen leges vaststellen. In onderdeel 3.1.1 is hiervoor een tariefbepaling opgenomen.In artikel 2:29 van de APV heeft de VNG gekozen voor het handhaven van de horeca-exploitatievergunning, maar alleen voor inrichtingen die:- niet onder de Drank- en Horecawet vallen, dit in verband met de Bibob-toets, en- wel onder de Drank- en Horecawet vallen en die voor ernstige overlast hebben gezorgd. Bedrijven die géén ernstige overlast veroorzaken krijgen een vrijstelling van de vergunningplicht.Deze vergunningplicht geldt ook voor de ‘droge horeca’. Daaronder wordt verstaan: het schenken van niet-alcoholhoudende dranken en van licht alcoholische dranken voor gebruik elders, en het verstrekken van rookwaar (coffeeshops). Het staat gemeenten uiteraard vrij om de horeca-exploitatievergunning geheel af te schaffen of geheel te handhaven. Wij hebben voor de horeca-exploitatievergunning op basis van de model-APV in onderdeel 3.1.2 een tariefbepaling opgenomen.In onderdeel 3.1.3 staat een tariefbepaling voor een ontheffing van de sluitingstijd die op grond van de model-APV geldt voor horeca-inrichtingen.De in onderdeel 3.1.4 geregelde ontheffing betreft een ontheffing van de regels waaraan paracommerciële rechtspersonen zich moeten houden bij de verstrekking van alcoholhoudende drank. De burgemeester kan deze ontheffing met het oog op bijzondere gelegenheden van zeer tijdelijke aard voor een aaneengesloten periode van ten hoogste twaalf dagen verlenen (artikel 4, vierde lid, DHW; voorheen: vijfde lid). Artikel 4 DHW is gewijzigd bij de Wet van 24 mei 2012, Stb. 237; de wijziging geldt vanaf 1 januari 2013 (Stb. 2012, 379). Zie ook Lbr. 13/023 – Nieuwe modelverordening Drank- en Horecawet – 15 maart 2013.Indien een inrichting een zodanige verandering ondergaat dat zij niet langer in overeenstemming is met de in de vergunning gegeven omschrijving, is de vergunninghouder verplicht bedoelde wijziging binnen één maand bij burgemeester en wethouders te melden. Burgemeester en wethouders verstrekken, indien nog aan de ten aanzien van de inrichting gestelde eisen wordt voldaan, een gewijzigde vergunning, waarin de omschrijving is aangepast aan de nieuwe situatie. In onderdeel 3.1.5 is hiervoor een tariefbepaling opgenomen.De tariefbepaling van onderdeel 3.1.6 ziet op het wijzigen van een aanhangsel bij de horecavergunning. Een horecavergunninghouder meldt aan de burgemeester zijn wens:• a. een persoon als leidinggevende te laten bijschrijven;• b. de aantekening door te laten halen dat een leidinggevende geen bemoeienis heeft met de bedrijfsvoering of de exploitatie van het horecabedrijf of slijtersbedrijf.Deze melding geldt als aanvraag tot wijziging van het aanhangsel (artikel 30a, eerste en tweede lid, DHW). Wij hebben hiervoor een tariefbepaling opgenomen in subonderdeel 3.1.1.6. Artikel 30a DHW is ingevoegd bij de Wet van 24 mei 2012, Stb. 237, en geldt vanaf 1 januari 2013.Onderdeel 3.1.7 bevat een tariefbepaling voor ontheffingen als bedoeld in artikel 35 van de Drank- en Horecawet. Hiervoor kan de gemeente zelf de hoogte van de leges bepalen met inachtneming van het uitgangspunt van maximale kostendekking. Het Algemeen uitvoeringsbesluit Drank- en Horecawet, waarin voorheen de tarieven voor ontheffingen stonden is op 1 november 2000 ingetrokken.Hoofdstuk 2 Organiseren van evenementen of marktenDit hoofdstuk bevat een evenementenvergunning, een snuffelmarktvergunning (model-APV) en eenvergunning voor het organiseren van een markt (model-Marktverordening (vergunning organisatie)).Het expliciet noemen van deze vergunningen houdt verband met de Europese Dienstenrichtlijn,waaronder deze vergunningstelsels vallen. Wij beschouwen deze vergunningen als samenhangendevergunningstelsels. Daarom hebben wij ze in één hoofdstuk geplaatst.Onderdeel 3.2.1 is afgestemd op de verschillende evenementen die in de model-APV wordengenoemd. Hierin komt de omvang van het evenement tot uitdrukking, wat een tariefdifferentiatiemogelijk maakt. Wellicht dat de gemeente jaarlijks een evenementenlijst vaststelt, waarnaar kanworden verwezen. Dit komt de duidelijkheid in de regelgeving ten goede.Eventueel kan een verdere tariefdifferentiatie worden aangebracht, bijvoorbeeld een lager tarief vooralgemeen nut beogende instellingen (ANBI’s) die een evenement organiseren. Hierbij moet welworden bedacht dat kruissubsidiëring alleen binnen dit hoofdstuk mogelijk is.In dit verband verwijzen wij naar de toelichting op artikel 4 van de verordening, waarin wij ingaan op de mogelijkheid tot het opnemen van een vrijstelling voor ANBI’s.De ultieme (rechterlijke) toets is of de verordening niet leidt tot een onredelijke en willekeurige heffingdie de wetgever bij het geven van de bevoegdheid tot heffen niet bedoeld kan hebben.Hoofdstuk 3 ProstitutiebedrijvenIndien een gemeente een vergunningstelsel kent voor prostitutiebedrijven zoals in de model-APV, kanze hiervoor deze tariefbepalingen opnemen. Ook dit vergunningstelsel valt onder de EuropeseDienstenrichtlijn. Dit hoofdstuk ondergaat mogelijk wijziging als de Wet regulering prostitutie en voorkoming misstanden seksbranche (Kamerstukken 32211) in werking treedt (vermoedelijk 1 januari 2015) en de APV daarop is aangepast.Hoofdstuk 6 In deze titel niet benoemde vergunning, ontheffing of andere beschikkingIn hoofdstuk 6 zijn tarieven opgenomen voor diensten die niet in één van de eerdere hoofdstukken van deze titel afzonderlijk zijn benoemd.Voor eensluidend afschrift.de griffier,Mw. M.Walrave.