33359_11Algemene plaatselijke verordening Leidschendam-VoorburgnlregelingLeidschendam-Voorburg2017-01-20gemeenteraadGemeenteblad 2016, 1879352016-12-13Algemene plaatselijke verordening Leidschendam-VoorburgGemeentewet, art. 149openbare orde en veiligheidDe tekst in dit document is vrij van auteursrecht en databankrecht2017-01-012017-04-26art. 2:111715032 / 1730367openbare ordeBesluit vergunningsvrije en meldingsplichtige voorwerpen op de openbare plaats
of een gedeelte daarvan en daaraan verbonden nadere regels (ex art. 2:10 D).
Geen.Algemene plaatselijke verordening Leidschendam-VoorburgDe raad van de gemeente Leidschendam-Voorburg;gezien het voorstel van het college d.d. 21 juli 2009 (registratienummer
raadsvoorstel 2009/19787);gelet op artikel 149 van de Gemeentewet;gezien het advies van de raadscommissie AZ;overwegende dat het aanbeveling verdient regels te stellen ter handhaving
van de openbare orde;Besluit:1. [...]2. Vast te stellen de [...] Algemene plaatselijke verordening
Leidschendam-Voorburg, zoals opgenomen in [...]3. [...]1.Algemene bepalingen1:1BegripsbepalingenIn deze verordening wordt verstaan onder:
bebouwde kom: de bebouwde kom of kommen waarvan gedeputeerde
staten de grenzen bij besluit hebben vastgesteld overeenkomstig
artikel 27, tweede lid, van de Wegenwet;
bevoegd gezag: bestuursorgaan dat bevoegd is tot het nemen van
een besluit ten aanzien van een omgevingsvergunning als bedoeld
in artikel 2.1 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht of
ten aanzien van een al verleende omgevingsvergunning;
bouwwerk: hetgeen in artikel 1.1 van de Bouwverordening
Leidschendam-Voorburg 2012 daaronder wordt verstaan;
college: het college van burgemeester en wethouders;
gebouw: hetgeen in artikel 1, eerste lid, onder c, van de
Woningwet daaronder wordt verstaan;
handelsreclame: iedere openbare aanprijzing van goederen of
diensten, waarmee kennelijk beoogd wordt een commercieel belang
te dienen;
openbaar water: wateren die voor het publiek bevaarbaar of op
andere wijze toegankelijk zijn;
openbare plaats: hetgeen in artikel 1 van de Wet openbare
manifestaties daaronder wordt verstaan;
rechthebbende: degene die over een zaak zeggenschap heeft
krachtens een zakelijk of persoonlijk recht;
weg: hetgeen in artikel 1, eerste lid, onder b van de
Wegenverkeerswet daaronder wordt verstaan.
1:2Beslistermijn1.Het bevoegde bestuursorgaan beslist op een aanvraag voor een
vergunning of ontheffing binnen acht weken na de datum van ontvangst
van de aanvraag.2.Het bestuursorgaan kan de termijn voor ten hoogste acht weken
verdagen.3.In afwijking van het tweede lid is artikel 3.9 van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht van toepassing indien beslist wordt op een
aanvraag om een vergunning als bedoeld in artikel 2:10 A, derde lid,
artikel 2:11, 2:12 of artikel 4:10 B.1:3Indiening aanvraag1.Indien een aanvraag voor een vergunning of ontheffing wordt
ingediend minder dan drie weken vóór het tijdstip waarop de
aanvrager de vergunning of ontheffing nodig heeft, kan het
bestuursorgaan besluiten de aanvraag niet te behandelen.2.Voor bepaalde, door het bestuursorgaan aan te wijzen, vergunningen
of ontheffingen kan de in het eerste lid genoemde termijn worden
verlengd tot ten hoogste acht weken.1:4Voorschriften en beperkingen1.Aan een vergunning of ontheffing kunnen voorschriften en beperkingen
worden verbonden. Deze voorschriften en beperkingen strekken slechts
tot bescherming van het belang of de belangen in verband waarmee de
vergunning of ontheffing is vereist.2.Degene aan wie een vergunning of ontheffing is verleend, is
verplicht de daaraan verbonden voorschriften en beperkingen na te
komen.1:5Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffingDe vergunning of ontheffing is persoonsgebonden, tenzij bij of krachtens
deze verordening anders is bepaald of de aard van de vergunning zich
daartegen verzet.1:6Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffingDe vergunning of ontheffing kan worden ingetrokken of gewijzigd:
indien ter verkrijging daarvan onjuiste of onvolledige gegevens
zijn verstrekt;
indien op grond van een verandering van de omstandigheden of
inzichten opgetreden na het verlenen van de ontheffing of
vergunning, intrekking of wijziging noodzakelijk is vanwege het
belang of de belangen ter bescherming waarvan de vergunning of
ontheffing is vereist;
indien de aan de vergunning of ontheffing verbonden
voorschriften en beperkingen niet zijn of worden nagekomen;
indien van de vergunning of ontheffing geen gebruik wordt
gemaakt binnen een daarin gestelde termijn dan wel, bij het
ontbreken van een gestelde termijn, binnen een redelijke
termijn;
indien de houder dit verzoekt.
1:7TermijnenDe vergunning of ontheffing geldt voor onbepaalde tijd, tenzij bij de
vergunning of ontheffing anders is bepaald of de aard van de vergunning
of ontheffing zich daartegen verzet.1:8WeigeringsgrondDe vergunning of ontheffing kan door het bevoegd gezag of het bevoegde
bestuursorgaan worden geweigerd in het belang van:
de openbare orde;
de openbare veiligheid;
de volksgezondheid;
de bescherming van het milieu.
1:9Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve
beschikking bij niet tijdig beslissen) is van toepassing voor de
volgende artikelen in deze verordening:
Artikel 2:6: Beperking aanbieden e.d. van geschreven of
gedrukte stukken of afbeeldingen;
Artikel 2:9: Straatartiest e.d.;
Artikel 2:29 Ontheffing sluitingstijd
Artikel 2:29A Ontheffing sluitingstijd terrassen
Artikel 2:67 Verplichtingen met betrekking tot het
verkoopregister;
1:10Paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve
beschikking bij niet tijdig beslissen) is niet van toepassing op de
volgende artikelen in deze verordening:
Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.
Artikel 5:34 Verbod vuur te stoken
2.Openbare orde1.Bestrijding van ongeregeldheden2:1Samenscholing en ongeregeldheden1.Het is verboden op een openbare plaats deel te nemen aan een
samenscholing, onnodig op te dringen of door uitdagend gedrag
aanleiding te geven tot ongeregeldheden.2.Degene die op een openbare plaats
aanwezig is bij een voorval waardoor ongeregeldheden
ontstaan of dreigen te ontstaan;
aanwezig is bij een gebeurtenis die aanleiding geeft tot
een toeloop van publiek waardoor ongeregeldheden
ontstaan of dreigen te ontstaan; of
zich bevindt in of aanwezig is bij een
samenscholing;
is verplicht op bevel van een ambtenaar van politie zijn weg te
vervolgen of zich in de door hem aangewezen richting te
verwijderen.3.Het is verboden zich te begeven naar of te bevinden op openbare
plaatsen die door of vanwege het bevoegd bestuursorgaan in het
belang van de openbare veiligheid of ter voorkoming van
wanordelijkheden zijn afgezet.4.De burgemeester kan ontheffing verlenen van het in het derde lid
gestelde verbod.5.Het bepaalde in de voorgaande leden is niet van toepassing op
betogingen, vergaderingen en godsdienstige en
levensbeschouwelijke samenkomsten als bedoeld in de Wet openbare
manifestaties.2.Betoging2:2Optochten[gereserveerd]2:3Kennisgeving betogingen op openbare plaatsen1.Degene die het voornemen heeft op een openbare plaats een
betoging te houden, waaronder begrepen een samenkomst als
bedoeld in artikel 3, eerste lid van de Wet openbare
manifestaties, geeft daarvan vóór de openbare aankondiging en
ten minste 4 x 24 uur voordat de betoging wordt gehouden,
schriftelijk kennis aan de burgemeester.2.De kennisgeving bevat:
naam en adres van degene die de betoging houdt;
het doel van de betoging;
de datum waarop de betoging wordt gehouden en het
tijdstip van aanvang en van beëindiging;
de plaats en, voorzover van toepassing, de route en de
plaats van beëindiging;
voorzover van toepassing, de wijze van samenstelling;
en
maatregelen die degene die de betoging houdt zal treffen
om een regelmatig verloop te bevorderen.
3.Degene die de kennisgeving doet, ontvangt daarvan een bewijs
waarin het tijdstip van de kennisgeving is vermeld.4.Indien het tijdstip van de schriftelijke kennisgeving valt op
een vrijdag na 12.00 uur, een zaterdag, een zondag of een
algemeen erkende feestdag, wordt de kennisgeving gedaan
uiterlijk op de werkdag die aan de dag van dat tijdstip
voorafgaat vóór 12.00 uur.5.De burgemeester kan in bijzondere omstandigheden op verzoek een
kennisgeving in behandeling nemen buiten deze termijn.2:4Afwijking termijn(Vervallen; opgenomen in artikel 2:3)2:5Te verstrekken gegevens(Vervallen; opgenomen in artikel 2:3)3.Verspreiden van gedrukte stukken2:6Beperking aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken
of afbeeldingen1.Het is verboden gedrukte of geschreven stukken dan wel
afbeeldingen onder publiek te verspreiden dan wel openlijk aan
te bieden op door het college aangewezen openbare plaatsen.2.Het college kan de werking van het verbod beperken tot bepaalde
dagen en uren.3.Het verbod is niet van toepassing op het huis-aan-huis
verspreiden of het aan huis bezorgen van gedrukte of geschreven
stukken en afbeeldingen.4.Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid
gestelde verbod.4.Vertoningen e.d. op de weg2:7Feest, muziek en wedstrijd e.d.[gereserveerd]2:8Dienstverlening[gereserveerd]2:9Straatartiest e.d.1.Het is verboden ten behoeve van publiek als straatartiest,
straatmuzikant, straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur of gids
op te treden op door de burgemeester in het belang van de
openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het
milieu aangewezen openbare plaatsen.2.De burgemeester kan de werking van het verbod beperken tot
bepaalde dagen en uren.3.De burgemeester kan ontheffing verlenen van het verbod.5.Bruikbaarheid en aanzien van de weg2:10A Vergunning voor het plaatsen van voorwerpen op een openbare
plaats in strijd met de publieke functie van die plaats1.Het is verboden zonder voorafgaande vergunning van het college
een openbare plaats of gedeelte daarvan anders te gebruiken dan
overeenkomstig de publieke functie daarvan.2.Een vergunning bedoeld in het eerste lid kan worden
geweigerd:
indien het beoogde gebruik schade toebrengt aan de
openbare plaats, gevaar oplevert voor de bruikbaarheid
van de openbare plaats of voor het doelmatig en veilig
gebruik daarvan, dan wel een belemmering kan vormen voor
het doelmatig beheer en onderhoud van de openbare
plaats;
indien het beoogde gebruik hetzij op zichzelf, hetzij in
verband met de omgeving niet voldoet aan redelijke eisen
van welstand;
in het belang van de voorkoming of beperking van
overlast voor gebruikers van de in de nabijheid gelegen
onroerende zaak.
3.Het bevoegd gezag kan een omgevingsvergunning verlenen voor het
in het eerste lid bedoelde gebruik, voor zover dit een
activiteit betreft als bedoeld in artikel 2.2, eerste lid, onder
j. of onder k. van de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht.2:10B Afbakeningsbepalingen en uitzonderingen
Het verbod in artikel 2:10 A, eerste lid, geldt niet
voor:
evenementen als bedoeld in artikel 2:24;
terrassen als bedoeld in artikel 2:28, achtste lid
en artikel 2:28 A;
standplaatsen als bedoeld in artikel 5:18.
Het is verboden op, aan, over of boven de weg voorwerpen of
stoffen waarop gedachten of gevoelens worden geopenbaard te
plaatsen, aan te brengen of te hebben, indien deze door hun
omvang of vormgeving, constructie of plaats van bevestiging
schade toebrengen aan de weg, gevaar opleveren voor de
bruikbaarheid van de weg of voor het doelmatig en veilig
gebruik daarvan, danwel een belemmering vormen voor het
doelmatig beheer en onderhoud van de weg.
3.
Het verbod in artikel 2:10 A, eerste lid, geldt niet
voorzover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien
door de Wet beheer rijkswaterstaatswerken of de Provinciale
wegenverordening.
De weigeringsgrond van artikel 2:10 A, tweede lid, onder a,
geldt niet voorzover in het daarin geregelde onderwerp wordt
voorzien door artikel 5 van de Wegenverkeerswet.
De weigeringsgrond van artikel 2:10 A, tweede lid, onder b,
geldt niet voor bouwwerken;
De weigeringsgrond van artikel 2:10 A, tweede lid, onder c,
geldt niet voorzover in het geregelde onderwerp wordt
voorzien door de Wet milieubeheer.
2:10C Beslistermijn en silencio positivo[gereserveerd]2:10D Vrij te stellen categorieën1.Het verbod in artikel 2:10 A, eerste lid, geldt niet voor door
het college aangewezen categorieën van voorwerpen en mits deze
voorwerpen voldoen aan het bepaalde in de nadere regels als
bedoeld in het tweede lid.2.Het college kan nadere regels voor de aangewezen categorieën
vaststellen ter bescherming van belangen als bedoeld in artikel
2:10 A, eerste lid.3. Het college kan categorieën van voorwerpen aanwijzen waarvoor
een meldingsplicht geldt. 2:11(Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en
veranderen van een weg1.Het is verboden zonder of in afwijking van een vergunning een
weg aan te leggen, de verharding daarvan op te breken, in een
weg te graven of te spitten, aard of breedte van de
wegverharding te veranderen of anderszins verandering te brengen
in de wijze van aanleg van een weg.2.De vergunning wordt verleend:
als omgevingsvergunning door het bevoegd gezag, indien
de activiteiten zijn verboden bij een bestemmingsplan,
beheersverordening, exploitatieplan of
voorbereidingsbesluit;
door het college in de overige gevallen.
3.Voor de toepassing van het eerste lid wordt onder weg mede
verstaan alle niet-openbare ontsluitingswegen van gebouwen.4.Het verbod in het eerste lid geldt niet voor overheden bij het
uitvoeren van hun publieke taak.5.Het verbod geldt voorts niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht, de Wet
beheer rijkswaterstaatswerken, de Provinciale wegenverordening,
de Waterschapskeur, de Telecommunicatiewet of de Algemene
verordening ondergrondse infrastructuur.2:12Omgevingsvergunning voor het maken, veranderen van een
uitweg1.Het is verboden zonder vergunning van het bevoegd gezag een
uitweg te maken naar de weg of verandering te brengen in een
bestaande uitweg naar de weg.2.Bij de aanvraag voor vergunning wordt een situatieschets van de
gewenste uitweg en een foto van de bestaande situatie
overgelegd.3.Aan de vergunning worden in ieder geval voorschriften verbonden
indien door het realiseren van de gewenste uitweg:
gevaar of hinder ontstaat of dreigt te ontstaan voor het
wegverkeer ter plaatse;
het gebruik van een bestaande openbare parkeerplaats
onmogelijk wordt gemaakt of dreigt te worden
gemaakt;
de groenvoorziening in de gemeente wordt geschaad of
dreigt te worden geschaad.
4.In afwijking van artikel 1:8 kan een vergunning worden geweigerd
in het belang van:
de bruikbaarheid van de weg;
het veilig en doelmatig gebruik van de weg;
de bescherming van het uiterlijk aanzien van de
omgeving;
de bescherming van groenvoorzieningen in de
gemeente.
5.Het bevoegd gezag weigert de vergunning in ieder geval indien
door de aanleg van een uitweg of de verandering van een
bestaande uitweg een voor het verkeer gevaarlijke situatie
ontstaat die niet door het verbinden van voorschriften aan de
vergunning kan worden voorkomen.6.Het bevoegd gezag weigert de vergunning indien de aanleg of
verandering van de uitweg in strijd is met een geldend
bestemmingsplan.7.Het verbod in het eerste lid geldt niet voorzover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer
Rijkswaterstaatswerken, de Waterschapskeur of de Provinciale
wegenverordening.6.Veiligheid op de weg2:13Veroorzaken van gladheid1.Het is verboden bij vorst of dreigende vorst water op de weg te
werpen, uit te storten of te laten lopen.2.Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door artikel 427, aanhef en onder
4e, van het Wetboek van Strafrecht of artikel 5 van
de Wegenverkeerswet 1994.2:14Winkelwagentjes1.De rechthebbende op een bedrijf die winkelwagentjes ter
beschikking stelt, mede ten behoeve van het vervoer van
winkelwaren over de weg, is verplicht ze te voorzien van de naam
van het bedrijf of een ander herkenningsteken, en de in de
omgeving van dat bedrijf door het publiek op een openbare plaats
achtergelaten winkelwagentjes terstond te verwijderen of te doen
verwijderen.2.Het is verboden zich met een winkelwagentje op een openbare
plaats te bevinden buiten een straal van 300 meter van het
bedrijf als bedoeld in het eerste lid of, indien het bedrijf
gelegen is in een winkelcentrum, buiten een straal van 300 meter
van het winkelcentrum.3.Het is verboden een winkelwagentje dat gebruikt is op een
openbare plaats, onbeheerd daarop achter te laten anders dan op
een daartoe aangewezen plaats.4.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voorzover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
milieubeheer.2:15Hinderlijke beplanting of gevaarlijk voorwerpHet is verboden beplanting of een voorwerp aan te brengen of te
hebben op zodanige wijze dat aan het wegverkeer het vrije uitzicht
wordt belemmerd of daaraan op andere wijze hinder of gevaar
oplevert.2:16Openen straatkolken e.d.Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een
straatkolk, rioolput, brandkraan of een andere afsluiting die
behoort tot een openbare nutsvoorziening, te openen, onzichtbaar te
maken of af te dekken.2:17Kelderingangen e.d.1.Kelderingangen en andere lager dan de aangrenzende weg gelegen
betreedbare delen van een bouwwerk mogen geen gevaar voor de
veiligheid van de weggebruikers opleveren.2.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voorzover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel 427,
aanhef en onder 1 of 3, van het Wetboek van Strafrecht.2:18Rookverbod in bossen en natuurterreinen[gereserveerd] 2:19Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp1.Het is verboden op, aan of boven het voor voetgangers of (brom)
fietsers bestemde deel van de weg op enigerlei wijze
prikkeldraad, schrikdraad, puntdraad of andere scherpe
voorwerpen aan te brengen of te hebben hangen lager dan 2,2
meter boven dat gedeelte van de weg .2.Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor
prikkeldraad, schrikdraad, puntdraad of andere scherpe
voorwerpen, die op grotere afstand dan 0,25 meter uit de
uiterste boord van de weg, op van de weg af gerichte delen van
een afscheiding zijn aangebracht.3.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover artikel 5
van de Wegenverkeerswet 1994 van toepassing is.2:20Vallende voorwerpenHet is verboden aan een weg of enig deel van een bouwwerk een
voorwerp te hebben dat niet deugdelijk beveiligd is tegen neervallen
op de weg.2:21Voorzieningen voor verkeer, verlichting of
cameratoezicht1.De rechthebbende op een bouwwerk is verplicht toe te laten dat
op of aan dat bouwwerk voorwerpen, borden of voorzieningen ten
behoeve van het verkeer, de openbare verlichting of
cameratoezicht worden aangebracht, onderhouden, gewijzigd of
verwijderd.2.Het bepaalde geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Waterstaatswet 1900, de
Onteigeningswet, of de Belemmeringenwet Privaatrecht.2:22Objecten onder hoogspanningslijn[gereserveerd] 2:23Veiligheid op het ijs1.Het is verboden:
voor het publiek toegankelijke ijsvlakten te
beschadigen, te verontreinigen, daarin een bijt te
maken, te versperren of het verkeer daarop op enige
andere wijze te belemmeren of in gevaar te brengen;
bakens of andere voorwerpen ten behoeve van de
veiligheid geplaatst op de onder a bedoelde ijsvlakten
te verplaatsen, weg te nemen, te beschadigen of op enige
andere wijze het gebruik daarvan te verijdelen of te
belemmeren.
2.Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht of de
Provinciale vaarwegenverordening .7.Evenementen2:24Begripsbepaling1.In deze afdeling wordt onder evenement verstaan elke voor
publiek toegankelijke verrichting van vermaak, met uitzondering
van:
bioscoopvoorstellingen;
markten als bedoeld in artikel 160, eerste lid, onder h,
van de Gemeentewet en artikel 5:22 van deze
verordening;
kansspelen als bedoeld in de Wet op de kansspelen;
het in een inrichting in de zin van de Drank en
Horecawet gelegenheid geven tot dansen;
betogingen, samenkomsten en vergaderingen als bedoeld in
de Wet openbare manifestaties;
activiteiten als bedoeld in artikel 2:9 en 2:39 van deze
verordening.
2.Onder evenement wordt mede verstaan:
een herdenkingsplechtigheid;
een braderie;
een optocht, niet zijnde een betoging als bedoeld in
artikel 2:3 van deze verordening, op de weg;
een feest, muziekvoorstelling of wedstrijd op of aan de
weg;
een klein evenement.
3.Onder klein evenement wordt verstaan een eendaagse,
kleinschalige activiteit die zich in de openbare ruimte afspeelt
met als doel vermaak en ontspanning te bieden.2:25Evenement1.Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een
evenement te organiseren.2.Geen vergunning is vereist voor een klein evenement,
indien:
het aantal aanwezigen niet meer bedraagt dan 500
personen;
er een organisator is en deze zorg draagt voor voldoende
toezicht tijdens het evenement;
de organisator tenminste 3 weken voorafgaand aan het
evenement daarvan melding heeft gedaan aan de
burgemeester; de melding gaat vergezeld van een
plattegrond op schaal 1:100 van het evenemententerrein,
die in ieder geval bevat: de indeling van het
evenemententerrein, de te plaatsen objecten, de vrije
rijstrook voor hulpdiensten, en de straatnamen;
het evenement plaatsvindt in de openlucht;
het evenement plaatsvindt op maandag tot en met
zaterdag tussen 09.00 en 23.00 uur plaats vindt of op
zondag tussen 13.00 en 23.00 uur;
er een minimale rijstrook met een breedte van 3,5 meter
vrij blijft voor de hulpdiensten en zich op deze
rijstrook géén obstakels bevinden die niet gemakkelijk
verplaatsbaar zijn bij calamiteiten; niet toegestaan op
de minimale rijstrook zijn in ieder geval een brandende
barbecue en een springkussen;
er tijdens het evenement geen opbreking van de weg is;
het openbaar vervoer niet hoeft te worden omgeleid en
geen verkeersregelaars hoeven te worden ingezet;
er slechts kleine objecten worden geplaatst met een
oppervlakte van minder dan 10 m2 per object, met
uitzondering van één tent met een oppervlakte van minder
dan 25 m2;
er geen vuurwerk wordt afgestoken;
het langtijdgemiddeld beoordelingsniveau (LAr,LT)
veroorzaakt door het ten gehore brengen van versterkte/
onversterkte muziek en/of door het gebruik van
geluidsapparatuur ter plaatse van de gevel van woningen
van derden en andere geluidsgevoelige bestemming niet
meer bedraagt dan 70 dB(A);
in het geval van een wandeltocht, spoorzoeken,
puzzeltocht e.d. waarbij (groepen van) mensen zich
lopend over grotere afstanden verplaatsen, er enkel
trottoirs of voetpaden worden gevolgd en de regels voor
voetgangers worden aangehouden;
het evenement niet plaatsvindt op een industrieterrein.
3. De burgemeester kan binnen 2 weken na ontvangst van de melding
besluiten het organiseren van een evenement als bedoeld in het
tweede lid te verbieden dan wel nadere voorschriften stellen aan
het evenement, indien daardoor de openbare orde, de openbare
veiligheid, de volksgezondheid of het milieu in gevaar komt.
4.Het verbod van het eerste lid geldt niet voor een wedstrijd op
of aan de weg, voorzover in het geregelde onderwerp wordt
voorzien door artikel 10 juncto 148, van de Wegenverkeerswet
1994.5.De vergunning als bedoeld in het eerste lid heeft een zakelijk
karakter.6.Het college kan nadere algemene voorschriften vaststellen ten
behoeve van evenementen die overeenkomstig het bepaalde in het
tweede lid zijn vrijgesteld van een evenementenvergunning.2:26OrdeverstoringHet is verboden bij een evenement de orde te verstoren.8.Toezicht op openbare inrichtingen2:27Begripsbepalingen1.In deze afdeling wordt verstaan onder:
openbare inrichting:i. een hotel, restaurant, pension, café, cafetaria,
snackbar, discotheek, buurthuis of clubhuis;ii. elke andere voor het publiek toegankelijke, besloten
ruimte waarin bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij
bedrijfsmatig was logies wordt verstrekt of dranken
worden geschonken of rookwaren of spijzen voor directe
consumptie worden verstrekt of bereid;
terras: een buiten de besloten ruimte van de openbare
inrichting liggend deel daarvan waar sta- of
zitgelegenheid kan worden geboden en waar tegen
vergoeding dranken kunnen worden geschonken of spijzen
voor directe consumptie kunnen worden bereid of
verstrekt;
leidinggevende:i. de natuurlijke personen of de bestuurders van een
rechtspersoon of hun gevolmachtigden, voor wier rekening
en risico de openbare inrichting wordt
geëxploiteerd;ii. de natuurlijke personen die de algehele leiding
geven aan een onderneming waarbinnen één of meer
openbare inrichtingen worden geëxploiteerd; ofiii. de natuurlijke personen die onmiddellijke leiding
geven aan één inrichting.
2.Onder openbare inrichting wordt mede verstaan een buiten de
besloten ruimte van de openbare inrichting liggend deel daarvan
waar sta- of zitgelegenheid kan worden geboden en waar tegen
vergoeding dranken kunnen worden geschonken of spijzen voor
directe consumptie kunnen worden bereid of verstrekt.2:28Exploitatie openbare inrichting1.Het is verboden een openbare inrichting te exploiteren zonder
vergunning van de burgemeester. Een leidinggevende is niet in
enig opzicht van slecht levensgedrag.2.De burgemeester weigert de vergunning indien
de exploitatie van de openbare inrichting in strijd is
met een geldend bestemmingsplan, beheersverordening,
exploitatieplan of voorbereidingsbesluit; of
de leidinggevende niet voldoet aan de eis gesteld in het
eerste lid, tweede volzin.
3.In afwijking van het bepaalde in artikel 1:8 kan de burgemeester
de vergunning slechts geheel of gedeeltelijk weigeren indien
naar zijn oordeel moet worden aangenomen dat de woon- of
leefsituatie in de omgeving van de openbare inrichting of de
openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig wordt beïnvloed.
Bij de toepassing van deze weigeringsgrond houdt de burgemeester
rekening met het karakter van de straat en de wijk, waarin de
openbare inrichting is gelegen of zal zijn gelegen, de aard van
de openbare inrichting en de spanning, waaraan het woonmilieu
ter plaatse reeds blootstaat of bloot zal komen te staan door de
exploitatie.4.Geen vergunning is vereist voor een openbare inrichting die zich
bevindt in:
een winkel als bedoeld in artikel 1 van de
Winkeltijdenwet voor zover de activiteiten van de
openbare inrichting een nevenactiviteit vormen van en
ondersteunend zijn aan de winkelactiviteit;
een zorginstelling, voor zover de openbare inrichting
uitsluitend gericht is op de bewoners/patiënten en hun
bezoekers;
een museum, crematorium of rouwcentrum, voor zover de
openbare inrichting wordt gebruikt als ondersteuning van
de bedrijfsvoering; of
een bedrijfskantine of -restaurant, voor zover deze
uitsluitend als zodanig in gebruik is.
5.Eveneens is geen vergunning vereist voor:
een rechtspersoon niet zijnde een naamloze vennootschap
of besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid,
die zich richt op activiteiten van recreatieve,
sportieve, educatieve, sociaal-culturele,
levensbeschouwelijke of godsdienstige aard;
een tearoom verbonden aan een bakkerij;
een ijssalon;
een hotel; of
een pension.
6.Indien de vergunningaanvraag mede betrekking heeft op één of
meer bij de openbare inrichting behorende terrassen op de weg,
beslist de burgemeester over de ingebruikneming van die weg ten
behoeve van het terras.7.De burgemeester kan de ingebruikneming van de weg als bedoeld in
het zesde lid weigeren:
indien het beoogde gebruik schade toebrengt aan de weg,
gevaar oplevert voor de bruikbaarheid van de weg of voor
het doelmatig en veilig gebruik daarvan, dan wel een
belemmering kan vormen voor het doelmatig beheer en
onderhoud van de weg;
indien het beoogde gebruik hetzij op zichzelf, hetzij in
verband met de omgeving niet voldoet aan redelijke eisen
van welstand;
indien naar zijn oordeel moet worden aangenomen dat de
woon- en leefsituatie in de omgeving van het terras of
de openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig wordt
beïnvloed.
8.Het bepaalde in het zesde en zevende lid geldt niet voor zover
in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
beheer rijkswaterstaatswerken of de Provinciale
wegenverordening.2:28 ATerrasvergunning voor openbare inrichtingen vrijgesteld van
exploitatievergunning1.Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een of
meer terrassen op de weg te hebben of in te richten, indien dit
terras of deze terrassen behoren bij een openbare inrichting als
bedoeld in artikel 2:28, vierde of vijfde lid.2.In afwijking van het bepaalde in artikel 1:8 kan de burgemeester
de vergunning als bedoeld in het eerste lid weigeren of
intrekken:
indien het beoogde gebruik schade toebrengt aan de weg,
gevaar oplevert voor de bruikbaarheid van de weg of voor
het doelmatig en veilig gebruik daarvan, dan wel een
belemmering kan worden voor het doelmatig beheer en
onderhoud aan de weg;
indien het beoogde gebruik hetzij op zichzelf, hetzij in
verband met de omgeving niet voldoet aan redelijke eisen
van welstand;
indien naar zijn oordeel moet worden aangenomen dat de
woon- en leefsituatie in de omgeving van het terras of
de openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig wordt
beïnvloed.
3.Het bepaalde in het eerste en tweede lid geldt niet voor zover
in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
beheer rijkswaterstaatswerken of de Provinciale
wegenverordening.2:29Sluitingstijd1.Openbare inrichtingen zijn gesloten op maandag tot en met
vrijdag tussen 24.00 uur en 07.00 uur, en op zaterdag en zondag
tussen 01.00 uur en 09.00 uur (sluitingstijd).2.Het is verboden een openbare inrichting voor bezoekers geopend
te hebben, of bezoekers in de inrichting te laten verblijven na
sluitingstijd.3.De burgemeester kan ontheffing verlenen van de
sluitingstijd.4.Voor een openbare inrichting als bedoeld in artikel 2:28, vierde
lid onder a, gelden dezelfde sluitingstijden als voor de
winkel.5.Het eerste en het derde lid zijn niet van toepassing op
situaties waarin bij of krachtens de Wet milieubeheer is
voorzien.2:29 ASluitingstijd terrassen1.In afwijking van artikel 2:29 zijn terrassen van openbare
inrichtingen gesloten op maandag tot en met vrijdag tussen 24.00
uur en 07.00 uur, en op zaterdag en zondag tussen 24.00 uur en
09.00 uur (sluitingstijd).2.In afwijking van artikel 2:29 zijn terrassen van een openbare
inrichting in een winkel als bedoeld in artikel 2:28, vierde lid
onder a, gesloten op maandag tot en met vrijdag tussen 22.00 uur
en 07.00 uur, en op zaterdag en zondag tussen 22.00 uur en 09.00
uur (sluitingstijd).3.Het is verboden een terras van een openbare inrichting voor
bezoekers geopend te hebben, of bezoekers op een terras te laten
verblijven na sluitingstijd.4.De burgemeester kan ontheffing verlenen van de
sluitingstijd.5.Het eerste, tweede, en vierde lid zijn niet van toepassing op
situaties waarin bij of krachtens de Wet milieubeheer is
voorzien.2:30Afwijking sluitingstijd; tijdelijke sluiting1.De burgemeester kan in het belang van de openbare orde,
veiligheid of gezondheid of in geval van bijzondere
omstandigheden voor een of meer openbare inrichtingen tijdelijk
andere sluitingstijden vaststellen of tijdelijk sluiting
bevelen.2.Het eerste lid is niet van toepassing op situaties waarin
artikel 13b van de Opiumwet voorziet.2:31Verboden gedragingenHet is verboden in een openbare inrichting:
de orde te verstoren;
zich te bevinden na sluitingstijd of gedurende de tijd dat
de inrichting gesloten dient te zijn op grond van een
besluit krachtens artikel 2:30, eerste lid.
2:32Handel binnen openbare inrichtingen1.In dit artikel wordt onder handelaar verstaan: de handelaar als
bedoeld in artikel 1 van de algemene maatregel van bestuur op
grond van artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van
Strafrecht.2.De exploitant van een openbare inrichting staat niet toe dat een
handelaar of een voor hem handelend persoon in die inrichting
enig voorwerp verwerft, verkoopt of op enige andere wijze
overdraagt.2:33Het college als bevoegd bestuursorgaanIndien een openbare inrichting geen voor het publiek openstaand
gebouw of bijbehorend erf is in de zin van artikel 174 van de
Gemeentewet, treedt het college bij de toepassing van artikel 2:28
tot en met 2:30 op als bevoegd bestuursorgaan.2:34[gereserveerd]8ABijzondere bepalingen over horecabedrijven als bedoeld in de
Drank- en Horecawet2:34aBegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder:
alcoholhoudende drank,
horecabedrijf,
horecalocaliteit,
inrichting,
paracommerciële rechtspersoon,
sterke drank,
slijtersbedrijf en
zwak-alcoholhoudende drank,
dat wat daaronder wordt verstaan in de Drank- en Horecawet.2:34bRegulering paracommerciële rechtspersonen1.Paracommerciële rechtspersonen verstrekken uitsluitend
alcoholhoudende drank gedurende de periode beginnende met 1 uur
voor aanvang en eindigende met 1 uur na beëindiging van
activiteiten die passen binnen de statutaire doelomschrijving
van de desbetreffende paracommerciële rechtspersoon. 2.Voor zover de paracommerciële rechtspersonen als bedoeld in het
eerste lid zich richten op activiteiten van sportieve aard,
verstrekken zij uitsluitend alcoholhoudende drank gedurende de
periode beginnende met 1 uur voor aanvang en eindigende met 2
uur na beëindiging van activiteiten die passen binnen de
statutaire doelomschrijving van de desbetreffende
paracommerciële rechtspersoon.3.Paracommerciële rechtspersonen verstrekken geen alcoholhoudende
drank tijdens bijeenkomsten van persoonlijke aard en
bijeenkomsten die gericht zijn op personen die niet of niet
rechtstreeks bij de activiteiten van de desbetreffende
rechtspersoon betrokken zijn wanneer dit leidt tot oneerlijke
mededinging. 2:34cVerbod verstrekken van sterke drank1.Het is verboden bedrijfsmatig of anders dan om niet sterke drank
voor gebruik ter plaatse te verstrekken in een inrichting of in
een onderdeel van een inrichting:
waarin uitsluitend of in hoofdzaak geringe eetwaren,
zoals belegde broodjes, patat frites of ander snacks en
ijs worden verkocht;
waarin uitsluitend of in hoofdzaak onderwijs wordt
gegeven;
die uitsluitend of in hoofdzaak in gebruik is bij
jeugdorganisaties of -instellingen;
die uitsluitend of in hoofdzaak in gebruik is bij
sportorganisaties of -instellingen;
die in gebruik is als wachtruimte voor passagiers van
een openbaar vervoersbedrijf;
die gelegen is op een kampeer- of caravanterrein;
die kan worden aangemerkt als dorps- of buurthuis of
wijkgebouw gedurende de tijd dat deze uitsluitend of in
hoofdzaak in gebruik is bij jeugdorganisaties of
-instellingen.
2.De burgemeester kan in het belang van de handhaving van de
openbare orde, de veiligheid, de zedelijkheid of de
volksgezondheid aan een vergunning als bedoeld in artikel 3 van
de Drank- en Horecawet voorschriften verbinden en de vergunning
beperken tot het verstrekken van zwak-alcoholhoudende drank.
9.Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van
nachtverblijf2:35BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder inrichting: elke al dan niet
besloten ruimte waarin, in de uitoefening van beroep of bedrijf, aan
personen de mogelijkheid van nachtverblijf of gelegenheid tot
kamperen wordt verschaft2:36Kennisgeving exploitatieDegene die een inrichting opricht, overneemt, verplaatst of de
exploitatie of feitelijke leiding van een inrichting staakt, is
verplicht binnen drie dagen daarna daarvan schriftelijk kennis te
geven aan de burgemeester.2:37Nachtregister[gereserveerd]2:38Verschaffing gegevens nachtregisterDegene die in een inrichting nachtverblijf houdt of de kampeerder is
verplicht de exploitant of feitelijk leidinggevende van die
inrichting volledig en naar waarheid naam, adres, woonplaats,
geboortedatum, geboorteplaats, betrekking, dag van aankomst en de
dag van vertrek te verstrekken.10.Toezicht op speelgelegenheden2:39Speelgelegenheden1.Dit artikel verstaat onder speelgelegenheid: een voor het
publiek toegankelijke gelegenheid waar bedrijfsmatig of in een
omvang alsof deze bedrijfsmatig is de mogelijkheid wordt geboden
enig spel te beoefenen, waarbij geld of in geld inwisselbare
voorwerpen kunnen worden gewonnen of verloren.2.Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een
speelgelegenheid te exploiteren of te doen exploiteren. Het
verbod is niet van toepassing op:
speelautomatenhallen waarvoor op grond van artikel 30c,
eerste lid, onder c, van de Wet op de Kansspelen
vergunning is verleend;
speelgelegenheden waarvoor de minister van Veiligheid en
Justitie of de Kamer van Koophandel bevoegd is
vergunning te verlenen;
speelgelegenheden waar de mogelijkheid wordt geboden om
het kleine kansspel als bedoeld in artikel 7c van de Wet
op de kansspelen te beoefenen, of te spelen op
speelautomaten als bedoeld in artikel 30 van de Wet op
de kansspelen, of de handeling als bedoeld in artikel 1,
onder a, van de Wet op de kansspelen te verrichten.
3.De burgemeester weigert de vergunning:
indien naar zijn oordeel moet worden aangenomen dat de
woon- en leefsituatie in de omgeving van de
speelgelegenheid of de openbare orde op ontoelaatbare
wijze nadelig worden beïnvloed door de exploitatie van
de speelgelegenheid;
indien de exploitatie van de speelgelegenheid in strijd
is met een geldend bestemmingsplan.
2:40Speelautomaten1.In dit artikel wordt verstaan onder:
Wet: de Wet op de kansspelen;
speelautomaat: automaat als bedoeld in artikel 30, onder
a, van de Wet;
kansspelautomaat: automaat als bedoeld in artikel 30,
onder c, van de Wet;
hoogdrempelige inrichting: inrichting als bedoeld in
artikel 30, onder d, van de Wet;
laagdrempelige inrichting: inrichting als bedoeld in
artikel 30, onder e, van de Wet.
2.In hoogdrempelige inrichtingen zijn 2 speelautomaten
toegestaan.3.In laagdrempelige inrichtingen zijn 2 speelautomaten toegestaan,
met dien verstande dat kansspelautomaten in het geheel niet zijn
toegestaan.11.Maatregelen tegen overlast en baldadigheid2:41Betreden gesloten woning of lokaal1.Het is verboden een krachtens artikel 174a van de Gemeentewet
gesloten woning, een niet voor publiek toegankelijk lokaal of
een bij die woning of dat lokaal behorend erf te betreden.2.Het is verboden een krachtens artikel 13b van de Opiumwet
gesloten woning, een niet voor het publiek toegankelijk lokaal,
een bij die woning of dat lokaal behorend erf, een voor het
publiek toegankelijk lokaal of bij dat lokaal behorend erf te
betreden.3.Deze verboden zijn niet van toepassing op personen wier
aanwezigheid in de woning of het lokaal wegens dringende reden
noodzakelijk is.4.De burgemeester is bevoegd van de in het eerste en tweede lid
bedoelde verboden ontheffing te verlenen.2:42Plakken en kladden1.Het is verboden een openbare plaats of dat gedeelte van een
onroerende zaak dat vanaf die plaats zichtbaar is te bekrassen
of te bekladden.2.Het is verboden zonder schriftelijke toestemming van de
rechthebbende op een openbare plaats of dat gedeelte van een
onroerende zaak dat vanaf die plaats zichtbaar is:
een aanplakbiljet of ander geschrift, afbeelding of
aanduiding aan te plakken, te doen aanplakken, op andere
wijze aan te brengen of te doen aanbrengen;
met kalk, krijt, teer of een kleur of verfstof een
afbeelding, letter, cijfer of teken aan te brengen of te
doen aanbrengen.
3.Het verbod in het tweede lid is niet van toepassing indien
gehandeld wordt krachtens wettelijk voorschrift.4.Het college kan aanplakborden aanwijzen voor het aanbrengen van
meningsuitingen en bekendmakingen.5.Het is verboden de aanplakborden te gebruiken voor het
aanbrengen van handelsreclame.6.Het college kan nadere regels stellen voor het aanbrengen van
meningsuitingen en bekendmakingen, die geen betrekking mogen
hebben op de inhoud van de meningsuitingen en
bekendmakingen.7.De houder van de schriftelijke toestemming is verplicht die aan
een opsporingsambtenaar op diens eerste vordering terstond ter
inzage af te geven.2:43Vervoer plakgereedschap e.d.1.Het is verboden op de weg of openbaar water enig aanplakbiljet,
aanplakdoek, kalk, teer, kleur of verfstof of verfgereedschap te
vervoeren of bij zich te hebben.2.Dit verbod is niet van toepassing, indien de genoemde materialen
of gereedschappen niet zijn gebruikt of niet zijn bestemd voor
handelingen als verboden in artikel 2:42.2:44Vervoer inbrekerswerktuigen en hulpmiddelen voor
winkeldiefstal1.Het is verboden op een openbare plaats inbrekerswerktuigen te
vervoeren of bij zich te hebben.2.Dit verbod is niet van toepassing indien de bedoelde werktuigen
niet zijn gebruikt of niet zijn bestemd om zich onrechtmatig de
toegang tot een gebouw of erf te verschaffen, onrechtmatig
sluitingen te openen of te verbreken, diefstal door middel van
braak te vergemakkelijken of het maken van sporen te
voorkomen.3.Het is verboden op een openbare plaats in de nabijheid van
winkels te vervoeren of bij zich te hebben een tas of ander
voorwerp dat er kennelijk toe is uitgerust om het plegen van
winkeldiefstal te vergemakkelijken.4.Het in het derde lid gestelde verbod is niet van toepassing
indien redelijkerwijs kan worden aangenomen dat de in dat lid
bedoelde voorwerpen niet bestemd zijn voor de in dat lid
bedoelde handelingen.2:45Betreden van plantsoenen e.d.1.Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden zich te
bevinden in of op bij de gemeente in onderhoud zijnde parken,
wandelplaatsen, plantsoenen, groenstroken of grasperken, buiten
de daarin gelegen wegen of paden.2.Het college kan ontheffing verlenen van dit verbod.2:46Rijden over bermen e.d.1.Het is verboden met voertuigen die niet voorzien zijn van
rubberbanden te rijden over de berm, de glooiing of de zijkant
van een weg, tenzij dit door de omstandigheden redelijkerwijs
wordt vereist.2.Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken of de Provinciale wegenverordening.2:47Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen1.Het is verboden op een openbare plaats :
te klimmen of zich te bevinden op een beeld, monument,
overkapping, constructie, openbare toiletgelegenheid,
voertuig, hekheining of andere afsluiting,
verkeersmeubilair of daarvoor niet bestemd
straatmeubilair;
zich op te houden op een wijze die aan andere
gebruikers of aan bewoners van nabij die openbare plaats
gelegen woningen onnodig overlast of hinder
berokkent.
2.Het verbod is niet van toepassing op situaties waarin wordt
voorzien door artikel 424, 426bis of 431 van het Wetboek van
Strafrecht of artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994.2:48Verboden drankgebruik1.Het is voor personen die de leeftijd van achttien jaar hebben
bereikt verboden op een openbare plaats, die deel uitmaakt van
een door het college aangewezen gebied, alcoholhoudende drank te
gebruiken of aangebroken flessen, blikjes en dergelijke met
alcoholhoudende drank bij zich te hebben2.Het verbod is niet van toepassing op
een terras dat behoort bij een horecabedrijf als bedoeld
in artikel 1 van de Drank- en Horecawet; en
een andere plaats dan een horecabedrijf als bedoeld
onder a, waarvoor een ontheffing geldt krachtens artikel
35 van de Drank- en Horecawet.
2:49Verboden gedrag bij of in gebouwen1.Het is verboden:
zich zonder redelijk doel in een portiek of poort op te
houden;
zonder redelijk doel in, op of tegen een raamkozijn of
een drempel van een gebouw te zitten of te liggen.
2.Het is aan anderen dan bewoners of gebruikers van een
flatgebouw, appartementsgebouw of een soortgelijke
meergezinswoning of van een gebouw dat voor publiek toegankelijk
is, verboden zich zonder redelijk doel te bevinden in een voor
gemeenschappelijk gebruik bestemde ruimte van dat gebouw.2:50Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke
ruimtenHet is verboden zich zonder redelijk doel en op een voor anderen
hinderlijke wijze op te houden in of op een voor het publiek
toegankelijke ruimte, dan wel deze te verontreinigen of te gebruiken
voor een ander doel dan waarvoor deze ruimte is bestemd. Onder deze
ruimten worden in elk geval begrepen: portalen, telefooncellen,
wachtlokalen voor het openbaar vervoer, parkeergarages en
rijwielstallingen.2:51Neerzetten van fietsen e.d.Het is verboden op een openbare plaats een fiets of een bromfiets te
plaatsen of te laten staan tegen een raam, een raamkozijn, een deur,
de gevel van een gebouw dan wel in de ingang van een portiek
indien:
dit in strijd is met de uitdrukkelijk verklaarde wil van de
gebruiker van dat gebouw of dat portiek;
daardoor die ingang versperd wordt.
2:52Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein
e.d.Het is verboden op de door het college of de burgemeester aangewezen
uren en plaatsen zich met een fiets of bromfiets te bevinden op een
door het college of de burgemeester aangewezen terrein waar een
markt, kermis, uitvoering, bijeenkomst of plechtigheid gehouden
wordt die publiek trekt, danwel op een terrein dat dienst doet als
wandelpromenade in een winkelcentrum, mits dit verbod kenbaar is aan
de bezoekers van het terrein.2:53Bespieden van personen1.Het is verboden zich in de nabijheid van een persoon dan wel een
gebouw, woonwagen of woonschip op te houden met de kennelijke
bedoeling deze persoon of een persoon die zich in dit gebouw,
deze woonwagen of dit woonschip bevindt, te bespieden.2.Het is verboden door middel van een verrekijker of enig ander
optisch instrument een persoon die zich in een gebouw, woonwagen
of woonschip bevindt te bespieden.2:54Bewakingsapparatuur(vervallen)2:55Nodeloos alarmeren(vervallen)2:56Alarminstallaties(vervallen)2:56a Sleuteladressen1.De gebruiker - of bij gebreke hiervan – de eigenaar van een niet
voor bewoning gebezigd gebouw is verplicht om, door middel van
een goed zichtbare en duidelijk leesbare kennisgeving, bevestigd
in de onmiddellijke omgeving van de hoofdingang van dat gebouw,
aan te geven het adres of telefoonnummer van degene die de
sleutels van het gebouw voorhanden heeft.2.Het college is bevoegd van de in het eerste lid bedoelde
verplichting ontheffing te verlenen.2:57Loslopende honden1.Het is de eigenaar of houder van een hond verboden die hond te
laten verblijven of te laten lopen:
op een voor het publiek toegankelijke en kennelijk als
zodanig ingerichte kinderspeelplaats, zandbak of
speelweide of op een andere door het college aangewezen
plaats;
binnen de bebouwde kom op een openbare plaats en buiten
de bebouwde kom in recreatiegebied Vlietland en het
gebied ‘Vogelplas Starrevaart’ indien die hond niet is
aangelijnd; of
op een openbare plaats indien die hond niet is voorzien
van een halsband of een ander identificatiemerk dat de
eigenaar of houder duidelijk doet kennen.
2.Het verbod in het eerste lid, aanhef en onder b, is niet van
toepassing op door het college aangewezen plaatsen.3.De verboden in het eerste lid aanhef en onder a en b zijn niet
van toepassing op de eigenaar of houder van een hond:
die zich vanwege zijn handicap door een geleidehond of
sociale hulphond laat begeleiden; of
die deze hond aantoonbaar gekwalificeerd opleidt tot
geleidehond of sociale hulphond.
2:58Verontreiniging door honden1. Degene die zich met een hond op een openbare plaats begeeft is
verplicht ervoor te zorgen dat de uitwerpselen van die hond
onmiddellijk worden verwijderd. 2.Het eerste lid is niet van toepassing op de eigenaar of houder
van een hond die zich vanwege zijn handicap door een geleidehond
of sociale hulphond laat begeleiden.3.Het bepaalde in het eerste lid is niet van toepassing op door
het college aangewezen plaatsen.2:59Gevaarlijke honden1. Indien het college een hond in verband met zijn gedrag
gevaarlijk of hinderlijk acht, kan het de eigenaar of houder van
die hond een aanlijngebod of een aanlijn- en muilkorfgebod
opleggen voor zover die hond verblijft of loopt op een openbare
plaats of op het terrein van een ander. 2.Een aanlijngebod houdt in dat de eigenaar of houder verplicht is
de hond aangelijnd te houden met een lijn met een lengte,
gemeten van hand tot halsband, van ten hoogste 1,50 meter.3. Een muilkorfgebod houdt in dat de eigenaar of houder verplicht
is de hond voorzien te houden van een muilkorf die:
vervaardigd is van stevige kunststof, van stevig leer
of van beide stoffen;
door middel van een stevige leren riem zodanig rond de
hals is aangebracht dat verwijdering zonder toedoen van
de mens niet mogelijk is; en
zodanig is ingericht dat de hond niet kan bijten, dat
de afgesloten ruimte binnen de korf een geringe opening
van de bek toelaat en dat geen scherpe delen binnen de
korf aanwezig zijn.
4.Onverminderd het bepaalde in artikel 2:57, eerste lid onder c,
dient een hond als bedoeld in het eerste lid voorzien te zijn
van een door de bevoegde minister op aanvraag verstrekt uniek
identificatienummer door middel van een microchip die met een
chipreader afleesbaar is.2:60Houden van hinderlijke of schadelijke dieren1. Het is verboden op door het college ter voorkoming of opheffing
van overlast of schade aan de openbare gezondheid aangewezen
plaatsen, buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer, bij dat aanwijzingsbesluit aangeduide dieren:
aanwezig te hebben;
aanwezig te hebben anders dan met inachtneming van de
door het college in het aanwijzingsbesluit gestelde
regels; of
aanwezig te hebben in een groter aantal dan in die
aanwijzing is aangegeven.
2.Het college kan de rechthebbende op een onroerende zaak gelegen
binnen een plaats die krachtens het eerste lid is aangewezen,
ontheffing verlenen van een of meer verboden bedoeld in het
eerste lid. 2:61Wilde dieren[gereserveerd]2:62Loslopend veeDe rechthebbende op vee dat zich bevindt in een aan een weg liggend
weiland of terrein dat niet van die weg is afgescheiden door een
deugdelijke veekering, is verplicht ervoor te zorgen dat zodanige
maatregelen getroffen worden dat dit vee die weg niet kan
bereiken.2:63Duiven[gereserveerd]2:64Bijen[gereserveerd]2:65BedelarijHet is verboden in door het college aangewezen gebieden op of aan de
weg of in een voor het publiek toegankelijk gebouw te bedelen om
geld of andere zaken.12.Bepalingen ter bestrijding van heling van goederen2:66BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder handelaar: een handelaar als
bedoeld in artikel 1 van de algemene maatregel van bestuur op grond
van artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht.2:67Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister1.De handelaar is verplicht aantekening te houden van alle
gebruikte of ongeregelde goederen die hij verkoopt of op andere
wijze overdraagt, in een doorlopend en een door of namens de
burgemeester gewaarmerkt register, en daarin onverwijld op te
nemen:
het volgnummer van de aantekening met betrekking tot het
goed;
de datum van verkoop of overdracht van het goed;
een omschrijving van het goed, daaronder begrepen -
voorzover dat mogelijk is - soort, merk en nummer van
het goed;
de verkoopprijs of andere voorwaarden voor overdracht
van het goed; en
de naam en het adres van degene die het goed heeft
verkregen.
2.De burgemeester kan vrijstelling verlenen van deze
verplichtingen.2:68Voorschriften als bedoeld in artikel 437ter van het Wetboek
van StrafrechtDe handelaar of een voor hem handelend persoon is verplicht:
de burgemeester binnen zeven dagen schriftelijk in kennis te
stellen:
dat hij het beroep van handelaar uitoefent met
vermelding van zijn woonadres en het adres van de
bij zijn onderneming behorende vestiging;
van een verandering van de onder a, sub 1º ,
bedoelde adressen;
dat hij het beroep van handelaar niet langer
uitoefent;
dat hij enig goed kan verkrijgen dat redelijkerwijs
van een misdrijf afkomstig is of voor de
rechthebbende verloren is gegaan;
de burgemeester op eerste aanvraag zijn administratie of
register ter inzage te geven;
aan de hoofdingang van elke vestiging een kenteken te hebben
waarop zijn naam en de aard van de onderneming duidelijk
zichtbaar zijn;
een door opkoop verkregen goed gedurende de eerste drie
dagen in bewaring te houden in de staat waarin het goed
verkregen is.
2:69Vervreemding van door opkoop verkregen goederen[gereserveerd]2:70Handel in horecabedrijven(Dit artikel is verplaatst naar afdeling 8 (Toezicht op
horecabedrijven) onder artikel 2:32).13.Vuurwerk2:71BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder consumentenvuurwerk:
Consumentenvuurwerk waarop het Besluit van 22 januari 2002, houdende
nieuwe regels met betrekking tot consumenten- en professioneel
vuurwerk (Vuurwerkbesluit) van toepassing is.2:72Ter beschikking stellen van consumentenvuurwerk tijdens de
verkoopdagenHet is verboden in de uitoefening van een bedrijf of nevenbedrijf
consumentenvuurwerk ter beschikking te stellen dan wel voor het ter
beschikking stellen aanwezig te houden, zonder een vergunning van
het college.2:73Gebruiken van consumentenvuurwerk tijdens de
jaarwisseling1.Het is verboden consumentenvuurwerk te gebruiken op een door het
college in het belang van de voorkoming van gevaar, schade of
overlast aangewezen plaats.2.Het is verboden consumentenvuurwerk op een openbare plaats te
gebruiken als dat gevaar, schade of overlast kan
veroorzaken.3.De verboden bedoeld in het eerste en tweede lid zijn niet van
toepassing op situaties waarin wordt voorzien door artikel 429,
aanhef en onder 1, van het Wetboek van Strafrecht.14.Drugsoverlast2:74Drugshandel op straatOnverminderd het bepaalde in de Opiumwet is het verboden zich op een
openbare plaats op te houden met het kennelijke doel om middelen als
bedoeld in artikel 2 en 3 van de Opiumwet, of daarop gelijkende
waar, al dan niet tegen betaling, af te leveren, aan te bieden of te
verwerven, daarbij behulpzaam te zijn of daarin te bemiddelen.15.Bestuurlijke ophouding, veiligheidsrisicogebieden en
cameratoezicht op openbare plaatsen2:75Bestuurlijke ophouding[gereserveerd]2:76VeiligheidsrisicogebiedenDe burgemeester is bevoegd overeenkomstig artikel 151b van de
Gemeentewet bij verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid
van wapens, dan wel bij ernstige vrees voor het ontstaan daarvan,
een gebied, met inbegrip van de daarin gelegen voor het publiek
openstaande gebouwen en daarbij behorende erven, aan te wijzen als
veiligheidsrisicogebied.2:77Cameratoezicht op openbare plaatsenDe burgemeester kan overeenkomstig artikel 151 c van de Gemeentewet
besluiten tot plaatsing van vaste camera’s voor de duur van ten
hoogste twee jaar ten behoeve van het toezicht op de volgende
openbare plaatsen als bedoeld in artikel 1 van de Wet openbare
manifestaties en andere voor eenieder toegankelijke plaatsen:
Herenstraat, Stationsplein e.o. Voorburg;
Damlaan e.o. Leidschendam;
J.S. Bachlaan e.o. Leidschendam;
Amstelhof e.o. Leidschendam;
De Prinsenhof e.o. Leidschendam.
3.Seksinrichtingen, sekswinkels, straatprostitutie e.d.1.Begripsbepalingen3:1BegripsbepalingenIn dit hoofdstuk wordt verstaan onder:
prostitutie: het zich beschikbaar stellen tot het verrichten
van seksuele handelingen met een ander tegen
vergoeding;
prostituee: degene die zich beschikbaar stelt tot het
verrichten van seksuele handelingen met een ander tegen
vergoeding;
seksinrichting: de voor het publiek toegankelijke, besloten
ruimte waarin bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij
bedrijfsmatig was seksuele handelingen worden verricht, of
vertoningen van erotisch-pornografische aard plaatsvinden.
Onder een seksinrichting worden in elk geval verstaan: een
seksbioscoop, seksautomatenhal, sekstheater, een parenclub
of een prostitutiebedrijf waaronder tevens begrepen een
erotische-massagesalon, al dan niet in combinatie met
elkaar;
escortbedrijf: de natuurlijke persoon, groep van personen of
rechtspersoon die bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij
bedrijfsmatig was prostitutie aanbiedt die op een andere
plaats dan in de bedrijfsruimte wordt uitgeoefend;
sekswinkel: de voor het publiek toegankelijke, besloten
ruimte waarin hoofdzakelijk goederen van
erotisch-pornografische aard aan particulieren plegen te
worden verkocht of verhuurd;
exploitant: de natuurlijke persoon of personen of
rechtspersoon of rechtspersonen die een seksinrichting of
escortbedrijf exploiteert, dan wel exploiteren en de tot
vertegenwoordiging van die rechtspersoon of rechtspersonen
bevoegde natuurlijke persoon of personen;
beheerder: de natuurlijke persoon of personen die de
onmiddellijke feitelijke leiding uitoefent, dan wel
uitoefenen in een seksinrichting of escortbedrijf;
bezoeker: degene die aanwezig is in een seksinrichting, met
uitzondering van:
de exploitant;
de beheerder;
de prostituee;
het personeel dat in de seksinrichting werkzaam
is;
toezichthouders die zijn aangewezen op grond van
artikel 6.2 van deze verordening;
andere personen wier aanwezigheid in de
seksinrichting wegens dringende redenen noodzakelijk
is.
3:2Bevoegd bestuursorgaanIn dit hoofdstuk wordt verstaan onder bevoegd bestuursorgaan: het
college of, voorzover het betreft voor het publiek openstaande
gebouwen en daarbij behorende erven als bedoeld in artikel 174 van
de Gemeentewet, de burgemeester.3:3Nadere regelsMet het oog op de in artikel 3:13 genoemde belangen, kan het college
over de uitoefening van de bevoegdheden zoals genoemd in dit
hoofdstuk nadere regels vaststellen.2.Seksinrichtingen, straatprostitutie, sekswinkels en
dergelijke3:4Seksinrichtingen1.Het is verboden een seksinrichting of escortbedrijf te
exploiteren of te wijzigen zonder vergunning van het bevoegd
bestuursorgaan.2.In de aanvraag om vergunning en in de vergunning wordt in ieder
geval vermeld:
de persoonsgegevens van de exploitant;
de persoonsgegevens van de beheerder; en
de aard van de seksinrichting of het escortbedrijf.
3:5Gedragseisen exploitant en beheerder1.De exploitant en de beheerder:
staan niet onder curatele en zijn niet ontzet uit de
ouderlijke macht of de voogdij;
zijn niet in enig opzicht van slecht levensgedrag;
en
hebben de leeftijd van eenentwintig jaar bereikt.
2.Onverminderd het bepaalde in het eerste lid, zijn de exploitant
en de beheerder niet:
met toepassing van de artikel 37 van het Wetboek van
Strafrecht in een psychiatrisch ziekenhuis geplaatst of
met toepassing van artikel 37a van het Wetboek van
Strafrecht ter beschikking gesteld;
binnen de laatste vijf jaar onherroepelijk veroordeeld
tot een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf van zes maanden
of meer door de rechter in Nederland, inclusief de drie
openbare lichamen Bonaire, Saba en Sint-Eustatius,
Aruba, Curaçao en Sint Maarten, dan wel door een andere
rechter wegens een misdrijf waarvoor naar Nederlands
recht een bevel tot voorlopige hechtenis ingevolge
artikel 67, eerste lid van het Wetboek van
Strafvordering is toegelaten;
binnen de laatste vijf jaar bij tenminste twee
rechterlijke uitspraken onherroepelijk veroordeeld tot
een onvoorwaardelijke geldboete van 500 euro of meer of
tot een andere hoofdstraf als bedoeld in artikel 9,
eerste lid, onder a van het Wetboek van Strafrecht,
wegens dan wel mede wegens overtreding van:
bepalingen gesteld bij of krachtens de Drank- en
Horecawet, de Opiumwet, de Vreemdelingenwet en de
Wet arbeid vreemdelingen;
de artikelen 137c tot en met 137g, 140, 240b,
242 tot en met 249, 252, 250a (oud), 273f, 300 tot
en met 303, 416, 417, 417bis, 426, 429quater en
453 van het Wetboek van Strafrecht;
de artikelen 8 en 162, derde lid, alsmede
artikel 6 juncto artikel 8 of juncto artikel 163
van de Wegenverkeerswet 1994;
de artikelen 1, onder a, b en d, 13, 14, 27 en
30b van de Wet op de kansspelen;
de artikelen 2 en 3 van de Wet op de
weerkorpsen;
de artikelen 54 en 55 van de Wet wapens en
munitie.
3.Met een veroordeling als bedoeld in het tweede lid wordt gelijk
gesteld:
vrijwillige betaling van een geldsom als bedoeld in
artikel 74, tweede lid onder a van het Wetboek van
Strafrecht of artikel 76, derde lid onder a van de
Algemene wet inzake rijksbelastingen, tenzij de geldsom
minder dan 375 euro bedraagt;
een bevel tot tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke
straf.
4.De periode van vijf jaar, genoemd in het tweede lid, wordt:
bij de weigering van een vergunning teruggerekend vanaf
de datum van beslissing op de aanvraag van de
vergunning;
bij de intrekking van een vergunning teruggerekend vanaf
de datum van de intrekking van deze vergunning.
5.De exploitant of de beheerder zijn binnen de laatste vijf jaar
geen exploitant of beheerder geweest van een seksinrichting of
escortbedrijf die voor ten minste een maand door het bevoegde
bestuursorgaan is gesloten, of waarvan de vergunning bedoeld in
artikel 3:4, eerste lid, is ingetrokken, tenzij aannemelijk is
dat hem terzake geen verwijt treft.3:6Sluitingstijden1.Het is verboden een seksinrichting voor bezoekers geopend te
hebben en daarin bezoekers toe te laten of te laten
verblijven:
op maandag tot en met vrijdag tussen 24.00 en 08.00
uur;
op zaterdag en zondag tussen 01.00 en 09.00 uur.
2.Het bevoegd bestuursorgaan kan door middel van een voorschrift
als bedoeld in artikel 1:4 voor een afzonderlijke seksinrichting
andere sluitingstijden vaststellen.3.Het is bezoekers van een seksinrichting verboden zich daarin te
bevinden gedurende de tijd dat die seksinrichting krachtens het
eerste lid of tweede lid, dan wel krachtens artikel 3.7, eerste
lid, gesloten dient te zijn.4.Het in het eerste tot en met derde lid bepaalde geldt niet
voorzover in de daarin geregelde onderwerpen wordt voorzien door
de op de Wet milieubeheer gebaseerde voorschriften.3:7Tijdelijke afwijking sluitingstijden; (tijdelijke)
sluiting1.Met het oog op de in artikel 3:13, tweede lid, genoemde belangen
of in geval van strijdigheid met de bepalingen in dit hoofdstuk
kan het bevoegd bestuursorgaan:
tijdelijk andere dan de krachtens artikel 3:6, eerste of
tweede lid, geldende sluitingsuren vaststellen;
van een afzonderlijke seksinrichting al dan niet
tijdelijk de gedeeltelijke of algehele sluiting
bevelen.
2.Onverminderd het bepaalde in artikel 3:41 van de Algemene wet
bestuursrecht, maakt het bevoegd bestuursorgaan het in het
eerste lid bedoelde besluit openbaar bekend overeenkomstig
artikel 3:42 Algemene wet bestuursrecht.3:8Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en
beheerder1.Het is verboden een seksinrichting voor bezoekers geopend te
hebben, zonder dat de ingevolge artikel 3:4 op de vergunning
vermelde exploitant of beheerder in de seksinrichting aanwezig
is.2.De exploitant en de beheerder zien er voortdurend op toe dat in
de seksinrichting:
geen strafbare feiten plaatsvinden, waaronder in ieder
geval de feiten genoemd in de titels XIV (misdrijven
tegen de zeden), XVIII (misdrijven tegen de persoonlijke
vrijheid), XX (mishandeling), XXII (diefstal) en XXX
(heling) van het Tweede Boek van het Wetboek van
Strafrecht, in de Opiumwet en in de Wet wapens en
munitie; en
geen prostitutie wordt uitgeoefend door personen in
strijd met het bij of krachtens de Wet arbeid
vreemdelingen of de Vreemdelingenwet bepaalde.
3:9Straatprostitutie1.Het is verboden, door handelingen, houding, woord, gebaar of op
andere wijze, passanten tot prostitutie te bewegen, uit te
nodigen dan wel aan te lokken:
op of aan andere dan door het college aangewezen wegen
of gebieden;
gedurende andere dan door het college vastgestelde
tijden.
2.Met het oog op de naleving van het in het eerste lid gestelde
verbod, kan door politieambtenaren het bevel worden gegeven zich
onmiddellijk in een bepaalde richting te verwijderen.3.Met het oog op de in artikel 3:13, tweede lid, genoemde belangen
kan door politieambtenaren aan personen die zich bevinden op de
wegen en gedurende de tijden bedoeld in het eerste lid, het
bevel worden gegeven zich onmiddellijk in een bepaalde richting
te verwijderen.4.De burgemeester kan met het oog op de in artikel 3:13, tweede
lid, genoemde belangen personen aan wie ten minste eenmaal een
bevel is gegeven als bedoeld in het derde lid bij besluit
verbieden zich gedurende bepaalde termijn, anders dan in een
openbaar middel van vervoer, te bevinden op of aan de wegen en
op de tijden bedoeld in het eerste lid.5.De burgemeester beperkt het in het vierde lid genoemde verbod
indien dat in verband met de persoonlijke omstandigheden van
betrokkene noodzakelijk is.6.Het is verboden zich te gedragen in strijd met een door de
burgemeester opgelegd verbod als bedoeld in het vierde lid.3:10SekswinkelsHet is de rechthebbende op een onroerende zaak verboden daarin een
sekswinkel te exploiteren in door het college in het belang van de
openbare orde of de woon- en leefomgeving aangewezen gebieden of
delen van de gemeente.3:11Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van
erotisch-pornografische goederen, afbeeldingen en
dergelijke1.Het is de rechthebbende op een onroerende zaak verboden daarin
of daarop goederen, opschriften, aankondigingen, gedrukte of
geschreven stukken dan wel afbeeldingen van
erotisch-pornografische aard openlijk ten toon te stellen, aan
te bieden of aan te brengen:
indien het bevoegd bestuursorgaan aan de rechthebbende
heeft bekendgemaakt dat de wijze van tentoonstellen,
aanbieden of aanbrengen daarvan, de openbare orde of de
woon- en leefomgeving in gevaar brengt;
anders dan overeenkomstig de door het bevoegd
bestuursorgaan in het belang van de openbare orde of de
woon- en leefomgeving gestelde regels.
2.Het in het eerste lid gestelde verbod is niet van toepassing op
het tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen van goederen,
opschriften, aankondigingen, gedrukte of geschreven stukken dan
wel afbeeldingen, die dienen tot het openbaren van gedachten en
gevoelens als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de
Grondwet.3.Beslissingstermijn; weigeringsgronden3:12Beslissingstermijn1.Het bevoegd bestuursorgaan neemt het besluit op de aanvraag om
vergunning bedoeld in artikel 3.4, eerste lid, binnen twaalf
weken na de dag waarop de aanvraag ontvangen is.2.Het bevoegd bestuursorgaan kan zijn besluit voor ten hoogste
twaalf weken verdagen.3:13Weigeringsgronden1.De vergunning bedoeld in artikel 3:4, eerste lid, wordt
geweigerd indien:
de exploitant of de beheerder niet voldoet aan de in
artikel 3:5 gestelde eisen;
de vestiging of de exploitatie van de seksinrichting of
het escortbedrijf in strijd is met een geldend
bestemmingsplan, stadsvernieuwingsplan of
leefmilieuverordening;
er aanwijzingen zijn dat in de seksinrichting of het
escortbedrijf personen werkzaam zijn of zullen zijn in
strijd met artikel 273f van het Wetboek van Strafrecht
of met het bij of krachtens de Wet arbeid vreemdelingen
of de Vreemdelingenwet bepaalde.
2.In afwijking van artikel 1:8 kan de vergunning bedoeld in
artikel 3:4, eerste lid, dan wel de aanwijzing of vaststelling
bedoeld in artikel 3:9, eerste lid, worden geweigerd in het
belang van:
de openbare orde;
het voorkomen of beperken van overlast;
het voorkomen of beperken van aantasting van het woon-
en leefklimaat;
de veiligheid van personen of goederen;
de verkeersvrijheid of – veiligheid;
de gezondheid of zedelijkheid;
de arbeidsomstandigheden van de prostituee.
4.Beëindiging exploitatie; wijziging beheer3:14Beëindiging exploitatie1.De vergunning vervalt zodra de ingevolge artikel 3:4 op de
vergunning vermelde exploitant, de exploitatie van de
seksinrichting of het escortbedrijf feitelijk heeft
beëindigd.2.Binnen een week na de feitelijke beëindiging van de exploitatie,
geeft de exploitant daarvan schriftelijk kennis aan het bevoegd
bestuursorgaan.3:15Wijziging beheer1.Indien een beheerder als bedoeld in artikel 3:1, onder g, het
beheer in de seksinrichting of het escortbedrijf feitelijk heeft
beëindigd, geeft de exploitant daarvan binnen een week na de
feitelijke beëindiging van het beheer schriftelijk kennis aan
het bevoegd bestuursorgaan.2.Het beheer kan worden uitgeoefend door een nieuwe beheerder,
indien het bevoegd bestuursorgaan op aanvraag van de exploitant
heeft besloten de verleende vergunning overeenkomstig de
wijziging in het beheer te wijzigen. Het bepaalde in artikel
3:13, eerste lid, aanhef en onder a, is van overeenkomstige
toepassing.3.In afwachting van het besluit bedoeld in het tweede lid, kan het
beheer worden uitgeoefend door een nieuwe beheerder zodra de
exploitant een aanvraag als bedoeld in het tweede lid heeft
ingediend, totdat over de aanvraag is besloten.5.Overgangsbepaling3:16Overgangsbepaling[gereserveerd]4.Bescherming van het milieu en het natuurschoon en zorg voor het
uiterlijk aanzien van de gemeente1.Geluidhinder en verlichting4:1BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder:
Besluit: het Besluit algemene regels voor inrichtingen
milieubeheer;
inrichting: inrichting type A of type B als bedoeld in het
Besluit;
houder van een inrichting: degene die als eigenaar,
bedrijfsleider, beheerder of anderszins een inrichting
drijft;
collectieve festiviteit: festiviteit die niet specifiek aan
één of een klein aantal inrichtingen is verbonden;
incidentele festiviteit: festiviteit of activiteit die
gebonden is aan één of een klein aantal inrichtingen;
geluidsgevoelige gebouwen: woningen en gebouwen die op grond
van artikel 1 van de Wet geluidhinder worden aangemerkt als
geluidsgevoelige gebouwen met uitzondering van gebouwen
behorende bij de betreffende inrichting;
geluidsgevoelige terreinen: terreinen die op grond van
artikel 1 van de Wet geluidhinder worden aangemerkt als
geluidsgevoelige terreinen met uitzondering van terreinen
behorende bij de betreffende inrichting;
onversterkte muziek: muziek die niet elektronisch is
versterkt.
4:2Aanwijzing collectieve festiviteiten1.De geluidsnormen als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20
van het Besluit en artikel 4:5 van deze verordening gelden niet
voor door het college per kalenderjaar aan te wijzen collectieve
festiviteiten gedurende de daarbij aan te wijzen dagen of
dagdelen.2.De voorwaarden met betrekking tot de verlichting ten behoeve van
sportbeoefening in de buitenlucht als bedoeld in artikel 3.148,
eerste lid, van het Besluit gelden niet voor door het college
per kalenderjaar aan te wijzen collectieve festiviteiten
gedurende de daarbij aan te wijzen dagen of dagdelen.3.In een aanwijzing als bedoeld in het eerste en tweede lid, kan
het college bepalen dat de aanwijzing slechts geldt in een of
meer van de volgende delen: Leidschendam, Stompwijk of
Voorburg.4.Het college maakt de aanwijzing ten minste vier weken voor het
begin van een nieuw kalenderjaar bekend.5.Het college kan wanneer een collectieve festiviteit
redelijkerwijs niet te voorzien was, een festiviteit terstond
als collectieve festiviteit als bedoeld in het eerste lid
aanwijzen.6.Het equivalente geluidsniveau LAeq veroorzaakt door de
inrichting, bedraagt niet meer dan 65 dB(A) tussen 07.00 – 19.00
uur; 60 dB(A) tussen 19.00 – 23.00 uur en 55 dB(A) tussen 23.00
– 07.00 uur, gemeten op de gevel van gevoelige gebouwen op een
hoogte van 1,5 meter.7.De geluidswaarde als bedoeld in het zesde lid is inclusief
onversterkte muziek en exclusief 10 dB(A) toeslag vanwege
muziekcorrectie. Tevens wordt de bedrijfsduurcorrectie buiten
beschouwing gelaten.8.Op de dagen als bedoeld in het eerste lid dient het ten gehore
brengen van extra muziek - hoger dan de geluidsnorm als bedoeld
in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van het Besluit en artikel
4:5 van deze verordening- uiterlijk om 01.00 uur te worden
beëindigd.4:3Kennisgeving incidentele festiviteiten1.Het is een inrichting toegestaan maximaal 6 incidentele
festiviteiten per kalenderjaar te houden waarbij de
geluidsnormen als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van
het Besluit en artikel 4:5 van deze verordening niet van
toepassing zijn, mits de houder van de inrichting ten minste
twee weken voor de aanvang van de festiviteit het college
daarvan in kennis heeft gesteld.2.Het is een inrichting toegestaan om tijdens maximaal 6
incidentele festiviteiten per kalenderjaar de verlichting langer
aan te houden ten behoeve van sportactiviteiten waarbij artikel
3.148, eerste lid, van het Besluit niet van toepassing is, mits
de houder van de inrichting ten minste tien werkdagen voor de
aanvang van de festiviteit het college daarvan in kennis heeft
gesteld.3.Het college stelt een formulier vast voor het doen van een
kennisgeving.4.De kennisgeving wordt geacht te zijn gedaan wanneer het
formulier, volledig en naar waarheid ingevuld, tijdig is
ingeleverd op de plaats op dat formulier vermeld.5.De kennisgeving wordt tevens geacht te zijn gedaan wanneer het
college op verzoek van de houder van een inrichting een
incidentele festiviteit, die redelijkerwijs niet te voorzien
was, terstond toestaat.6.Het equivalente geluidsniveau LAeq veroorzaakt door de
inrichting bedraagt niet meer dan 65 dB(A) tussen 07.00 – 19.00
uur; 60 dB(A) tussen 19.00 – 23.00 uur en 55 dB(A) tussen 23.00
– 07.00 uur, gemeten op de gevel van geluidgevoelige gebouwen op
een hoogte van 1,5 meter.7.De geluidswaarde als bedoeld in het zesde lid is inclusief
onversterkte muziek en exclusief 10 dB(A) toeslag vanwege
muziekcorrectie. Tevens wordt de bedrijfsduurcorrectie buiten
beschouwing gelaten. Op de dagen als bedoeld in het eerste lid
wordt het ten gehore brengen van extra muziek - hoger dan de
geluidsnorm als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van
het Besluit en artikel 4:5 van deze verordening - uiterlijk om
01.00 uur beëindigd.8.De geluidsnorm als bedoeld in het zesde lid geldt voor het
bebouwde gedeelte van de inrichting en niet voor de
buitenruimte.9.Bij het ten gehore brengen van muziekgeluid blijven ramen en
deuren gesloten, behoudens voor het onmiddellijk doorlaten van
personen of goederen.4:4Verboden incidentele festiviteiten[gereserveerd]4:5Onversterkte muziek
Bij het ten gehore brengen van onversterkte muziek, zoals
bedoeld in artikel 2.18, eerste lid onder f en vijfde lid
van het Besluit binnen inrichtingen is de onder e. opgenomen
tabel van toepassing, met dien verstande dat:
de in de tabel aangegeven waarden binnen in- of
aanpandige gevoelige gebouwen niet gelden indien de
gebruiker van deze gevoelige gebouwen geen
toestemming geeft voor het in redelijkheid uitvoeren
of doen uitvoeren van geluidsmetingen;
de in de tabel aangegeven waarden op de gevel ook
gelden bij gevoelige terreinen op de grens van het
terrein;
de waarden in in- en aanpandige gevoelige gebouwen,
voor zover het woningen betreft, gelden in
geluidsgevoelige ruimten en verblijfsruimten;
bij het bepalen van de geluidsniveaus zoals vermeld
in de tabel geen bedrijfsduurcorrectie wordt
toegepast.
Tabel
7.00 – 19.00 uur19.00 – 23.00 uur23.00 – 7.00 uurLAr,LT op de gevel van gevoelige gebouwen50 dB(A)45 dB(A)40 dB(A)LAr,LT in in- en aanpandige gevoelige
gebouwen35 dB(A)30 dB(A)25 dB(A)LAmax op de gevel van gevoelige gebouwen70 dB(A)65 dB(A)60 dB(A)LAmax in in- en aanpandige gevoelige
gebouwen55 dB(A)50 dB(A)45 dB(A)
Voor de duur van 3 uur in de week is onversterkte muziek,
vanwege het oefenen door muziekgezelschappen zoals orkesten,
harmonie- en fanfaregezelschappen, in een inrichting
gedurende de dag- en avondperiode uitgezonderd van de
genoemde geluidsniveaus in het eerste lid. Indien versterkte
elementen worden gecombineerd met onversterkte elementen,
wordt het hele samenspel beschouwd als versterkte muziek en
is het Besluit van toepassing.
Het eerste lid geldt niet indien artikel 4:2 of artikel 4:3
van deze verordening van toepassing is.
4:6Overige geluidhinder1. Het is verboden buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer of van het Besluit op een zodanige wijze toestellen
of geluidsapparaten in werking te hebben of handelingen te
verrichten dat voor een omwonende of voor de omgeving
geluidhinder wordt veroorzaakt. 2.Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.3.Het verbod is niet van toepassing op situaties waarin wordt
voorzien door de Wet geluidhinder, de Zondagswet, de Wet
openbare manifestaties, het Vuurwerkbesluit of de Provinciale
milieuverordening.2.Bodem-, weg- en milieuverontreiniging4:7Straatvegen[gereserveerd]4:8Natuurlijke behoefte doenHet is verboden binnen de bebouwde kom op een openbare plaats zijn
natuurlijke behoefte te doen buiten daarvoor bestemde plaatsen.4:9Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen
en putten buiten gebouwenSloten en andere wateren en niet openbare riolen en putten buiten
gebouwen mogen zich niet bevinden in een toestand die gevaar
oplevert voor de veiligheid, nadeel voor de gezondheid of hinder
voor de gebruikers van de gebouwen of voor anderen.3.Het bewaren van houtopstanden4:10A (4.5.1 oud) Begripsomschrijvingen1.In deze afdeling wordt verstaan onder:
houtopstand: hakhout, een houtwal, een of meer bomen of
een (grotere) lintbegroeiing van heesters en/of
struiken;
hakhout: een of meer bomen die na te zijn geveld,
opnieuw op de stronk uitlopen;
boom: een houtachtig, overblijvend gewas met een
stamomtrek van meer dan 50 cm op een hoogte van 1,3 m
boven het maaiveld. In geval van meerstammigheid geldt
de stamomtrek van de dikste stam;
dunning: velling ter bevordering van het voortbestaan
van de houtopstand;
knotten/kandelaberen: het tot op de oude snoeiplaats
verwijderen van uitgelopen takhout bij knotbomen,
gekandelaberde bomen of leibomen als periodiek
noodzakelijk onderhoud;
rechthebbende: eenieder die over enig goed enige
zeggenschap heeft krachtens een zakelijk of persoonlijk
recht;
bebouwde kom: de bebouwde kom van de gemeente,
vastgesteld ingevolge artikel 1, vijfde lid, van de
Boswet;
iepziekte: de aantasting van iepen door de schimmel
Ophiostoma ulmi (Buism.) Nannf. (syn. Ceratocystis ulmi
(Buism.) C. Moreau);
iepenspintkever: het insect, in elk
ontwikkelingsstadium, behorende tot de soorten Scolytus
scolytus (F.) en Scolytus multistriatus (Marsh) en
Scolytus pygmaeus.
boomwaarde: het bedrag dat wordt gevonden door het
product van de volgende
factoren:
De oppervlakte in cm² van de dwarsdoorsnede op
1,3 m boven het maaiveld;
De eenheidsprijs per cm²;
De standplaatswaarde;
De conditiewaarde;
De waarde van de plantwijze;
Het college stelt de eenheidsprijs,
standplaatswaarde, conditiewaarde en waarde van de
plantwijze vast.
2.In deze afdeling wordt onder vellen mede verstaan: rooien, met
inbegrip van verplanten, alsmede het verrichten van handelingen
die de dood of ernstige beschadiging of ontsiering van
houtopstand ten gevolge kunnen hebben.4:10B (4.5.2 oud) Omgevingsvergunning voor het vellen van
houtopstanden1.Het is verboden zonder vergunning van het bevoegd gezag
houtopstand te vellen of te doen vellen.2.Het verbod geldt niet voor:
wegbeplantingen en eenrijige beplantingen op of langs
landbouwgronden, beide voor zover bestaande uit
niet-geknotte populieren of wilgen;
vruchtbomen en windschermen om boomgaarden;
fijnsparren, niet ouder dan 12 jaar, bestemd om te
dienen als kerstbomen en geteeld op daarvoor in het
bijzonder bestemde terreinen;
kweekgoed;
houtopstand die bij wijze van dunning moet worden
geveld;
houtopstand die deel uitmaakt van als zodanig bij het
Bosschap geregistreerde bosbouwondernemingen en gelegen
is buiten een bebouwde kom, tenzij de houtopstand een
zelfstandige eenheid vormt die:
ofwel geen grotere oppervlakte beslaat dan 10
are;
ofwel bestaat uit rijbeplanting van niet meer
dan 20 bomen, gerekend over het totale aantal
rijen;
houtopstand die moet worden geveld krachtens de
Plantenziektewet of krachtens een aanschrijving of last
van het college, zulks onverminderd het bepaalde in
artikel 4:10 H
het periodiek knotten of kandelaberen als
cultuurmaatregel bij daarvoor geschikte
boomsoorten;
houtopstand in tuinen of erven behorende bij woningen of
panden van bedrijven, instelllingen e.d., van welke
tuinen of erven het oppervlak:
kleiner is dan 50 m² voor zover het een voortuin
of -erf betreft;
kleiner is dan 125 m² voor zover het een
achtertuin of -erf betreft.
Deze vrijstelling geldt niet indien het een
aaneengesloten tuin of erf betreft met een
totaaloppervlak van meer dan 175 m².
bomen in tuinen of erven behorende bij woningen of
panden van bedrijven, instellingen e.d., welke bomen een
stamomtrek hebben van minder dan 80 cm op een hoogte van
1,3 m boven het maaiveld. In geval van meerstammigheid
geldt de stamomtrek van de dikste stam.
3.Het bevoegd gezag kan toestemming geven tot direct vellen,
indien sprake is grote gevaarzetting of vergelijkbaar
spoedeisend belang.4:10C (4.5.3 oud) Aanvraag vergunning en procedure[Vervallen]4:10D (4.5.3a oud) WeigeringsgrondenDe vergunning kan in elk geval worden geweigerd op grond van:
de natuurwaarde van de houtopstand;
de landschappelijke waarde van de houtopstand;
de waarde van de houtopstand voor stads- en
dorpsschoon;
de beeldbepalende waarde van de houtopstand;
de cultuurhistorische waarde van de houtopstand;
de waarde voor de leefbaarheid van de houtopstand.
Hierbij kan als criterium de boomwaarde worden gehanteerd.4:10E (4.5.4 oud) Vergunning ex lege[Vervallen]4:10F (4.5.4a oud) Voorschriften en beperkingenAan een krachtens deze afdeling verleende vergunning of ontheffing
kunnen voorschriften en beperkingen worden verbonden. Deze
voorschriften en beperkingen mogen slechts strekken tot bescherming
van:
natuur- en milieuwaarden;
landschappelijke waarden;
waarden van stadsschoon;
waarden voor recreatie en leefbaarheid.
4:10G (4.5.5 oud) Bijzondere vergunningsvoorschriften1.Tot de aan de vergunning te verbinden voorschriften kan behoren
het voorschrift dat binnen een bepaalde termijn en
overeenkomstig de door het bevoegd gezag te geven aanwijzingen
moet worden herplant.2.Wordt een voorschrift als bedoeld in het eerste lid gegeven, dan
kan daarbij tevens worden bepaald binnen welke termijn na de
herbeplanting en op welke wijze niet-geslaagde beplanting moet
worden vervangen.3.De vergunning wordt van kracht zes weken na de datum van
publicatie.4.De krachtens deze afdeling verleende vergunning vervalt indien
daarvan niet binnen één jaar na het onherroepelijk worden,
volledig gebruik is gemaakt. In het geval van verplanten van
houtopstand, kan het college een andere termijn bepalen.4:10H (4.5.6 oud) Herplant-/instandhoudingsplicht1.Indien houtopstand waarop het verbod tot vellen als bedoeld in
deze afdeling van toepassing is, zonder vergunning van het
bevoegd gezag is geveld dan wel op andere wijze is tenietgegaan,
kan het bevoegd gezag aan de zakelijk gerechtigde van de grond
waarop zich de houtopstand bevond dan wel aan degene die uit
anderen hoofde tot het treffen van voorzieningen bevoegd is, de
verplichting opleggen te herbeplanten overeenkomstig de door
zijn te geven aanwijzingen binnen een door hen te stellen
termijn.2.Wordt een verplichting als bedoeld in het eerste lid opgelegd,
dan kan daarbij worden bepaald binnen welke termijn na de
herbeplanting en op welke wijze niet geslaagde beplanting moet
worden vervangen.3.Indien houtopstand waarop het verbod tot vellen als bedoeld in
deze afdeling van toepassing is, ernstig in het voortbestaan
wordt bedreigd, kan het bevoegd gezag aan de zakelijk
gerechtigde van de grond waarop zich de houtopstand bevindt dan
wel aan degene die uit anderen hoofde tot het treffen van
voorzieningen bevoegd is, de verplichting opleggen om
overeenkomstig de door hem te geven aanwijzingen binnen een door
hen te stellen termijn voorzieningen te treffen, waardoor die
bedreiging wordt weggenomen.4.Degene aan wie een verplichting als bedoeld in het eerste tot en
met derde lid is opgelegd, alsmede zijn rechtsopvolger, is
verplicht daaraan te voldoen.4:10I (4.5.7 oud) SchadevergoedingIndien en voor zover blijkt dat een belanghebbende door de
toepassing van artikel 4:10 B, artikel 4:10 G of artikel 4:10 H,
schade lijdt of zal lijden, die redelijkerwijs niet of niet geheel
te zijnen laste behoort te komen en waarvan de vergoeding niet
anderszins is verzekerd, kent het college hem op zijn verzoek een
naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe.4:10J (4.5.8 oud) Bestrijding iepziekte1.Indien zich op een terrein een of meer iepen bevinden die naar
het oordeel van het college gevaar opleveren voor verspreiding
van de iepziekte of voor vermeerdering van iepenspintkevers, is
de rechthebbende, indien hij daartoe door het college is
aangeschreven, verplicht binnen de bij de aanschrijving vast te
stellen termijn:
indien de iepen in de grond staan, deze te vellen;
de iepen te ontschorsen en de schors te
vernietigen;
of de niet-ontschorste iepen of delen daarvan te
vernietigen of zodanig te behandelen dat verspreiding
van de iepziekte wordt voorkomen.
2.Het is verboden gevelde iepen of delen daarvan, met uitzondering
van geheel ontschorst iepenhout en iepenhout met een doorsnede
kleiner dan 4 cm, voorhanden of in voorraad te hebben of te
vervoeren. Het college kan ontheffing verlenen van dit
verbod.4:10K (4.5.9 oud) Afstand van de erfgrenslijnDe afstand als bedoeld in artikel 5:42 van het Burgerlijk Wetboek
wordt vastgesteld op 0,5 meter voor bomen en nihil voor heggen en
heesters.4:11Kapvergunning[gereserveerd]4:12Vergunning van rechtswege[gereserveerd]4.Maatregelen tegen ontsiering en stankoverlast4:13Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen
enz.1. Het is verboden op door het college in het belang van het
uiterlijk aanzien van de gemeente, ter voorkoming of opheffing
van overlast dan wel voorkoming van schade aan de openbare
gezondheid aangewezen plaatsen, buiten een inrichting in de zin
van de Wet milieubeheer, in de openlucht of buiten de weg de
volgende voorwerpen of stoffen op te slaan, te plaatsen of
aanwezig te hebben:
onbruikbare of aan hun oorspronkelijke bestemming
onttrokken voer- of vaartuigen of onderdelen daarvan;
bromfietsen en motorvoertuigen of onderdelen daarvan;
kampeermiddelen als bedoeld in artikel 4:17 of
onderdelen daarvan, indien het plaatsen of aanwezig
hebben daarvan geschiedt voor verkoop of verhuur of
anderszins voor een commercieel doel; of
mestopslag, gierkelders of andere verzamelplaatsen van
vuil, een verzameling ingekuild gras, loof of pulp of
ingekuilde landbouwproducten, afbraakmaterialen en oude
metalen.
2. Het college kan bij de aanwijzing nadere regels stellen. 3.Dit artikel is niet van toepassing op situaties waarin voorzien
wordt krachtens de Wet ruimtelijke ordening of door of krachtens
een Provinciale verordening.4:14Stankoverlast door gebruik van meststoffen[gereserveerd]4:15Verbod hinderlijke of gevaarlijke reclameHet is verboden op of aan een onroerende zaak handelsreclame te
maken of te voeren door middel van een opschrift, aankondiging of
afbeelding waardoor het verkeer in gevaar wordt gebracht of ernstige
hinder ontstaat voor de omgeving.4:16Vergunningsplicht lichtreclame[gereserveerd]5.Kamperen buiten kampeerterreinen4:17BegripsbepalingIn deze afdeling wordt onder kampeermiddel verstaan: Een onderkomen
of voertuig waarvoor geen omgevingsvergunning voor het bouwen in de
zin van artikel 2.1, eerste lid onder a van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht is vereist, dat bestemd of opgericht is
dan wel gebruikt wordt of kan worden gebruikt voor recreatief
nachtverblijf.4:18Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen1.Het is verboden ten behoeve van recreatief nachtverblijf
kampeermiddelen te plaatsen of geplaatst te houden buiten een
kampeerterrein dat als zodanig in het bestemmingsplan is bestemd
of mede bestemd.2.Het verbod geldt niet voor het plaatsen van kampeermiddelen voor
eigen gebruik door de rechthebbende op een terrein.3.Het college kan ontheffing verlenen van het verbod als bedoeld
in het eerste lid.4.Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8. kan de ontheffing
worden geweigerd in het belang van:
de bescherming van natuur en landschap;
de bescherming van een stadsgezicht.
4:19Aanwijzing kampeerplaatsen1.Het verbod van artikel 4:18, eerste lid, is niet van toepassing
op door het college aangewezen plaatsen. 2.Het college kan daarbij nadere regels stellen in het belang van
de gronden, genoemd in artikel 4:18, vierde lid.6.Bescherming cultureel erfgoed4:20Detectorverbod1.Het is verboden zonder vergunning van het college op door het
college aangewezen terreinen zich met een metaaldetector te
bevinden.2.Het verbod van het eerste lid geldt niet voor degene aan wie een
opgravingsvergunning is verstrekt als bedoeld in artikel 45 van
de Monumentenwet 1988.5.Andere onderwerpen betreffende de huishouding der gemeente1.Parkeerexcessen5:1BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder:
voertuigen: voertuigen als bedoeld in artikel 1, onder al,
van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens (RVV
1990) met uitzondering van kleine wagens zoals: kruiwagens,
kinderwagens en rolstoelen;
parkeren: parkeren als bedoeld in artikel 1, onder ac, van
het Reglement verkeersregels en verkeerstekens (RVV
1990).
5:2Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.1.Onder verhuren als bedoeld in dit artikel wordt mede
verstaan:
het gebruiken van een voertuig voor het geven van
lessen;
het gebruiken van een voertuig voor het vervoeren van
personen tegen betaling.
2.Tot de voertuigen als bedoeld in dit artikel worden niet
gerekend:
voertuigen waaraan herstel- of onderhoudswerkzaamheden
worden verricht die in totaal niet meer dan een uur
vergen, en dit gedurende de tijd die nodig is en
gebruikt wordt voor deze werkzaamheden;
voertuigen voor persoonlijk gebruik van de in het derde
lid bedoelde persoon.
3.Het is degene die er zijn bedrijf, nevenbedrijf dan wel een
gewoonte van maakt voertuigen te stallen, te herstellen, te
slopen, te verhuren of te verhandelen, verboden:
drie of meer voertuigen die hem toebehoren of zijn
toevertrouwd, op de weg te parkeren binnen een cirkel
met een straal van 25 meter met als middelpunt een van
deze voertuigen;
de weg als werkplaats voor voertuigen te gebruiken.
4.Het college kan ontheffing van het verbod verlenen.5:3Te koop aanbieden van voertuigen1.Het is verboden op een door het college aangewezen weg een
voertuig te parkeren met het kennelijke doel het te koop aan te
bieden of te verhandelen.2.Het college kan ontheffing van het verbod verlenen.5:4Defecte voertuigenHet is verboden een voertuig waarmee als gevolg van andere dan
eenvoudig te verhelpen gebreken niet kan of mag worden gereden,
langer dan op drie achtereenvolgende dagen op de weg te
parkeren.5:5Voertuigwrakken1.Het is verboden een voertuig dat rijtechnisch in onvoldoende
staat van onderhoud en tevens in een kennelijk verwaarloosde
toestand verkeert op de weg te parkeren.2.Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Wet milieubeheer.5:6Kampeermiddelen e.a.1.Het is verboden een voertuig dat voor recreatie of anderszins
voor andere dan verkeersdoeleinden wordt gebruikt:
langer dan gedurende drie achtereenvolgende dagen op de
weg te plaatsen of te hebben;
op een door het college aangewezen plaats te parkeren,
waar dit naar zijn oordeel schadelijk is voor het
uiterlijk aanzien van de gemeente.
2.Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid,
aanhef en onder a, gestelde verbod.3.Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voorzover in
het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door het
Provinciaal wegenreglement of de Provinciale
landschapsverordening.5:7Parkeren van reclamevoertuigen1.Het is verboden een voertuig dat is voorzien van een aanduiding
van handelsreclame, op de weg te parkeren met het kennelijk doel
om daarmee handelsreclame te maken.2.Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.5:8Parkeren van grote voertuigen1.Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van de lading,
een lengte heeft van meer dan 6 meter of een hoogte van meer dan
2,4 meter te parkeren op een door het college aangewezen plaats,
waar dit naar zijn oordeel schadelijk is voor het uiterlijk
aanzien van de gemeente.2.Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van de lading,
een lengte heeft van meer dan 6 meter te parkeren op een door
het college aangewezen weg, waar dit parkeren naar zijn oordeel
buitensporig is met het oog op de verdeling van beschikbare
parkeerruimte.3.Het in het tweede lid gestelde verbod geldt niet op werkdagen
van maandag tot en met vrijdag, dagelijks van 08.00 tot 18.00
uur.4.Het college kan van de in het eerste en tweede lid gestelde
verboden ontheffing verlenen.5:9Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigen1.Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van lading, een
lengte heeft van meer dan 6 meter of een hoogte van meer dan 2
meter, op de weg te parkeren bij een voor bewoning of ander
dagelijks gebruik bestemd gebouw op zodanige wijze dat daardoor
het uitzicht van bewoners of gebruikers vanuit dat gebouw op
hinderlijke wijze wordt belemmerd of hen anderszins hinder of
overlast wordt aangedaan.2.Het verbod in het eerste en derde lid geldt niet gedurende de
tijd die nodig is voor en gebruikt wordt voor het uitvoeren van
werkzaamheden waarvoor de aanwezigheid van het voertuig ter
plaatse noodzakelijk is.3.Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van lading, een
lengte heeft van meer dan 6 meter of een hoogte van meer dan 2
meter te parkeren op een door het college aangewezen weg of
weggedeelte, waar dit parkeren naar zijn oordeel:
het uitzicht van bewoners of gebruikers vanuit
gebouwen, die bestemd zijn voor bewoning of ander
dagelijks gebruik, aan die weg op hinderlijke wijze
belemmert of hun anderszins hinder of overlast aandoet;
of
de verkeersveiligheid aantast door
uitzichtbelemmering.
Het college bepaalt daarbij voor welke dagen en uren het verbod
geldt.5:10Parkeren van voertuigen met stankverspreidende
stoffen[gereserveerd]5:11Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen1.Het is verboden met een voertuig te rijden door of deze te doen
of te laten staan in een park of plantsoen of een van
gemeentewege aangelegde beplanting of groenstrook.2.Dit verbod is niet van toepassing:
op de weg;
op voertuigen die worden gebruikt voor werkzaamheden
door of vanwege de overheid;
op voertuigen, waarmee standplaats wordt of is ingenomen
op terreinen die voor dit doel zijn bestemd.
3.Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.5:12Overlast van fiets of bromfiets1.Het is verboden op door het college in het belang van het
uiterlijk aanzien van de gemeente, ter voorkoming of opheffing
van overlast, of ter voorkoming van schade aan de openbare
gezondheid aangewezen plaatsen fietsen of bromfietsen onbeheerd
buiten de daarvoor bestemde ruimten of plaatsen te laten
staan.2. Het is verboden op door het college aangewezen plaatsen fietsen
of bromfietsen langer dan een door het college vastgestelde
periode onafgebroken te laten staan. 3.Het is verboden fietsen of bromfietsen die rijtechnisch in
onvoldoende staat van onderhoud en in een verwaarloosde toestand
verkeren, op een openbare plaats te laten staan.2.Collecteren5:13Inzameling van geld of goederen1.Het is verboden zonder vergunning van het college een openbare
inzameling van geld of goederen te houden of daartoe een
intekenlijst aan te bieden.2.Onder een inzameling van geld of goederen wordt mede verstaan:
het bij het aanbieden van goederen, waartoe ook worden gerekend
geschreven of gedrukte stukken, dan wel bij het aanbieden van
diensten aanvaarden van geld of goederen, indien daarbij te
kennen wordt gegeven of de indruk wordt gewekt dat de opbrengst
geheel of ten dele voor een liefdadig of ideëel doel is
bestemd.3.Het verbod geldt niet voor een inzameling die in besloten kring
gehouden wordt.3.Venten5:14Begripsbepaling1.In deze afdeling wordt onder venten verstaan: het in de
uitoefening van de ambulante handel te koop aanbieden, verkopen
of afleveren van goederen dan wel diensten aan te bieden op een
openbare en in de open lucht gelegen plaats of aan huis;2.Onder venten wordt niet verstaan:
het aan huis afleveren van goederen door of vanwege
degene die dit doet ter exploitatie van zijn winkel als
bedoeld in artikel 1 van de Winkeltijdenwet;
het te koop aanbieden, verkopen of afleveren van
goederen dan wel het aanbieden van diensten op
jaarmarkten en markten als bedoeld in artikel 160,
eerste lid, onder h, van de Gemeentewet of op
snuffelmarkten als bedoeld in artikel 5:22;
het te koop aanbieden, verkopen of afleveren van
goederen dan wel het aanbieden van diensten op een
standplaats als bedoeld in artikel 5:17.
5:15Ventverbod1.Het is verboden te venten indien daardoor de openbare orde, de
openbare veiligheid,de volksgezondheid of het milieu in gevaar
komt.2.Het is verboden te venten op zondagen en maandag t/m zaterdag
tussen 18.00 en 09.00 uur.3.Het verbod als bedoeld in het eerste lid geldt niet voor zover
in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel 5
van de Wegenverkeerswet.4.Het college kan gebieden aanwijzen waar het verboden is te
venten.5:16Venten met gedrukte of geschreven stukken1.Het verbod als bedoeld in artikel 5:15, eerste lid geldt niet
voor venten met gedrukte of geschreven stukken waarin gedachten
en gevoelens worden geopenbaard als bedoeld in artikel 7, eerste
lid, van de Grondwet.2.In afwijking van het bepaalde in het eerste lid is het venten
van gedrukte en geschreven stukken waarin gedachten en gevoelens
worden geopenbaard als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de
Grondwet verboden:
op door het college aangewezen openbare plaatsen,
of
op door het college aangewezen dagen en uren.
3.Het college kan ontheffing verlenen van het verbod als bedoeld
in het tweede lid.4.Standplaatsen5:17Begripsbepaling1.In deze afdeling wordt verstaan onder:
standplaats: het vanaf een vaste plaats op een openbare
en in de openlucht gelegen plaats te koop aanbieden,
verkopen of afleveren van goederen dan wel diensten aan
te bieden, gebruikmakend van fysieke middelen, zoals een
kraam, een wagen of een tafel.
incidentele standplaats: het éénmalig, voor de duur van
één dag, innemen van een standplaats door een ideële
organisatie, voor het voeren van een maatschappelijke
campagne of het deelnemen aan verkiezingen met een
maximum van drie dagen per jaar.
2.Onder standplaats wordt niet verstaan:
een vaste plaats op een jaarmarkt of markt als bedoeld
in artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de
Gemeentewet;
een vaste plaats op een evenement als bedoeld in artikel
2:24.
5:18Standplaatsvergunning en weigeringsgronden1.Het is verboden zonder vergunning van het college een
standplaats in te nemen of te hebben.2.Het college weigert de vergunning wegens strijd met een geldend
bestemmingsplan.3.Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de vergunning
worden geweigerd:
indien de standplaats hetzij op zichzelf hetzij in
verband met de omgeving niet voldoet aan eisen van
redelijke welstand;
indien als gevolg van bijzondere omstandigheden in de
gemeente of in een deel van de gemeente redelijkerwijs
te verwachten is dat door het verlenen van de vergunning
voor een standplaats voor het verkopen van goederen een
redelijk verzorgingsniveau voor de consument ter plaatse
in gevaar komt.
5:18 AMeldingsplicht incidentele standplaats1. Geen vergunning is vereist voor een incidentele standplaats,
indien:
degene die de incidentele standplaats wil innemen
daarvan tenminste 10 werkdagen tevoren schriftelijk
melding heeft gedaan aan het college;
voldaan wordt aan het bepaalde in de nadere regels als
bedoeld in het tweede lid.
2.Het college kan ter bescherming van de belangen bedoeld in
artikel 5:18 nadere regels stellen ten aanzien van incidentele
standplaatsen.5:19Toestemming rechthebbendeHet is de rechthebbende op een perceel verboden toe te staan dat
daarop zonder vergunning van het college standplaats wordt of is
ingenomen.5:20Afbakeningsbepalingen1.Het verbod van artikel 5:18, eerste lid geldt niet voor zover in
het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken of het Provinciaal wegenreglement.2.De weigeringsgrond van artikel 5:18, derde lid, onder a, geldt
niet voor bouwwerken.5:21Aanhoudingsplicht(Vervallen)5.Snuffelmarkten5:22Begripsbepaling1.In deze afdeling wordt verstaan onder snuffelmarkt: een markt in
een voor het publiek toegankelijk gebouw waar hoofdzakelijk
tweedehands en incourante goederen worden verhandeld of diensten
worden aangeboden vanaf een standplaats.2.Onder een snuffelmarkt wordt niet verstaan:
een markt of jaarmarkt als bedoeld in artikel 160,
eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet;
een evenement als bedoeld in artikel 2:24.
5:23Organiseren van een snuffelmarkt1.Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een
snuffelmarkt te organiseren.2.Het verbod geldt niet voor ruimten die uitsluitend dan wel
nagenoeg geheel en voortdurend in gebruik zijn als winkel in de
zin van de Winkeltijdenwet.3.De burgemeester weigert de vergunning wegens strijd met een
geldend bestemmingsplan.6.Openbaar water5:24Voorwerpen op, in of boven openbaar water1.Het is in verband met de veiligheid op het openbaar water
verboden zonder vergunning van het college een voorwerp, niet
zijnde een vaartuig, op, in of boven openbaar water te plaatsen,
aan te brengen of te hebben.2.Het in het eerste lid bepaalde is niet van toepassing op
voorwerpen waarop gedachten of gevoelens worden
geopenbaard.3.Het is verboden op, in of boven openbaar water voorwerpen waarop
gedachten of gevoelens worden geopenbaard te plaatsen, aan te
brengen of te hebben, indien deze door hun omvang of vormgeving,
constructie of plaats van bevestiging gevaar opleveren voor de
bruikbaarheid van het openbaar water of voor het doelmatig en
veilig gebruik daarvan, dan wel een belemmering vormen voor het
doelmatig beheer en onderhoud van het openbaar water.4.De verboden zijn niet van toepassing op situaties waarin
voorzien wordt door het Wetboek van Strafrecht, de
Scheepvaartverkeerswet, het Binnenvaartpolitiereglement, de Wet
beheer rijkswaterstaatswerken, de Provinciale
vaarwegenverordening, de Telecommunicatiewet of de daarop
gebaseerde Telecommunicatieverordening.5.24A Het openbaar water als werkplaats1.Het is verboden het openbaar water als werkplaats te
gebruiken2.Het college kan van het in het eerste lid gestelde verbod
ontheffing verlenen.3.Het verbod in het eerste lid geldt niet voorzover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet Milieubeheer en
de hierop gebaseerde voorschriften, het
Binnenvaart-politiereglement, de Wet beheer
rijkswaterstaatwerken, de Provinciale Vaarwegenverordening, de
Provinciale landschapsverordening of de Havenverordening
Leidschendam- Voorburg 2004.5:25Ligplaats woonschepen en overige vaartuigen1.Het is verboden met een vaartuig een ligplaats in te nemen of te
hebben dan wel een ligplaats voor een vaartuig beschikbaar te
stellen op door het college aangewezen gedeelten van openbaar
water.2.Het college kan aan het innemen, hebben of beschikbaar stellen
van een ligplaats met dan wel voor een vaartuig op niet
krachtens het eerste lid aangewezen gedeelten van openbaar
water:
nadere regels stellen in het belang van de openbare
orde, volksgezondheid, veiligheid, milieuhygiëne en het
aanzien van de gemeente;
beperkingen stellen naar soort en aantal
vaartuigen.
3.Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing op situaties
waarin wordt voorzien door de Wet milieubeheer, het
Binnenvaartpolitiereglement, de Waterwet, de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken, de Provinciale vaarwegenverordening, de
Provinciale landschapsverordening of de Havenverordening
Leidschendam-Voorburg 2004.5:26Aanwijzingen ligplaats1.Onverminderd het krachtens het tweede lid van artikel 5:25
bepaalde kan het college aan de rechthebbende op een vaartuig
aanwijzingen geven met betrekking tot het innemen, veranderen of
gebruik van een ligplaats in het belang van de openbare orde,
volksgezondheid, veiligheid, de milieuhygiëne en het aanzien van
de gemeente.2.De rechthebbende op een vaartuig is verplicht alle door of
vanwege het college gegeven aanwijzingen met betrekking tot het
innemen, veranderen of gebruik van een ligplaats op te
volgen.3.Het in het eerste en tweede lid bepaalde is niet van toepassing
op situaties waarin wordt voorzien door het Wetboek van
Strafrecht, de Wet beheer Rijkswaterstaatswerken, het
Binnenvaartpolitiereglement, de Waterwet, de Provinciale
vaarwegenverordening, de Provinciale landschapsverordening of de
Havenverordening Leidschendam-Voorburg 2004.5:27Verbod innemen ligplaatsHet is verboden een ligplaats in te nemen, te hebben of beschikbaar
te stellen in strijd met het krachtens artikel 5:25, tweede lid, en
5:26 bepaalde.5:28Beschadigen van waterstaatswerken1.Het is verboden schade toe te brengen aan of veranderingen aan
te brengen in de toestand van bij de gemeente in beheer zijnde
openbare wateren, havens, dijken, wallen, kaden, trekpaden,
beschoeiingen, oeverbegroeiing, bruggen, zetten, duikers,
pompen, waterleidingen, gordingen, aanlegpalen, stootpalen,
bakens of sluizen.2.Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht, het
Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken, of de Provinciale
vaarwegenverordening.5:29ReddingsmiddelenHet is verboden een voor het redden van drenkelingen bestemd en
daartoe bij het water aangebracht voorwerp te gebruiken voor een
ander doel dan wel voor dadelijk gebruik ongeschikt te maken.5:30Veiligheid op het water1.Het is aan een ieder die zich als bader of zwemmer in het
openbaar water ophoudt, verboden zich zodanig te gedragen dat
het scheepvaartverkeer daarvan hinder of gevaar kan
ondervinden.2.Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door het Binnenvaartpolitiereglement,
de Wet beheer rijkswaterstaatswerken of de Provinciale
vaarwegenverordening.5:30A Gezonken vaartuigen1.De schipper of, bij afwezigheid van de schipper, de eigenaar van
een gezonken vaartuig is verplicht dit vaartuig onmiddellijk te
verwijderen.2.Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voorzover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door het
Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer rijkswaterstaatwerken
of de Provinciale vaarwegenverordening.5:31Overlast aan vaartuigen1.Het is verboden zonder redelijk doel zich vast te houden aan een
vaartuig in openbaar water, daarop te klimmen of zich daarop of
daarin te begeven of te bevinden.2.Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een
vaartuig, liggend in of aan een openbaar water, los te
maken.5:31A Grote vaartuigen op de tot het recreatiegebied Vlietland
behorende plassen.1.Het is de eigenaar of schipper van een vaartuig met een lengte
van meer dan 7 meter verboden zich met dat vaartuig te bevinden
op de tot het recreatiegebied Vlietland behorende
waterplassen.2.Voor de toepassing van dit artikel wordt verstaan onder lengte:
de afstand van de voorkant van het voorste tot de achterkant van
de achterste vaste deel van de romp, zonder de boegspriet, de
papegaaistok en het trimvlak.3.Het eerste lid is niet van toepassing op:
vaartuigen van de politie;
vaartuigen toebehorende aan of uitsluitend gebezigd voor
werken ten behoeve van de provincie Zuid-Holland, de
gemeente Leidschendam-Voorburg en het Hoogheemraadschap
van Rijnland;
vaartuigen, die, komende van het Rijn- Schiekanaal een
rechte oversteek maken naar de Meerburgerwatering en
terugkeren via de Bakkersloot, waarvoor het
Hoogheemraadschap van Rijnland een vaarvergunning heeft
verleend.
4.Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid
gestelde verbod.5.Het verbod in het eerste lid geldt niet voorzover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door het
Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer
rijkswaterstaatwerken, de Provinciale vaarwegenverordening of de
Provinciale landschapsverordening.7.Crossterreinen en gemotoriseerd en ruiterverkeer in
natuurgebieden5:32Crossterreinen1.Het is verboden op enig terrein, geen weg zijnde, met een
motorvoertuig of een bromfiets een wedstrijd dan wel, ter
voorbereiding van een wedstrijd, een trainings- of proefrit te
houden of te doen houden dan wel daaraan deel te nemen, dan wel
een motorvoertuig of een bromfiets met het kennelijke doel
daartoe aanwezig te hebben.2.Het verbod van het eerste lid is niet van toepassing op door het
college aangewezen terreinen. Het college kan daarbij nadere
regels stellen voor het gebruik van deze terreinen:
in het belang of het voorkomen of beperken van
overlast;
in het belang van de bescherming van het uiterlijk
aanzien van de omgeving en ter bescherming van andere
milieuwaarden;
in het belang van de veiligheid van de deelnemers van de
in het eerste lid bedoelde wedstrijden en ritten of van
het publiek.
3.Voor de toepassing van het eerste lid wordt onder weg verstaan
wat artikel 1 van de Wegenverkeerswet 1994 daaronder
verstaat.4.Het verbod in het eerste lid geldt niet voorzover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet milieubeheer of
het Besluit geluidproductie sportmotoren.5:33Beperking verkeer in natuurgebieden1.Het is verboden binnen voor publiek toegankelijke
natuurgebieden, parken, plantsoenen of voor recreatief gebruik
beschikbare terreinen te rijden of zich te bevinden met een
motorvoertuig, een bromfiets, een fiets of een paard.2.Het verbod van het eerste lid is niet van toepassing op door het
college aangewezen terreinen. Het college kan daarbij nadere
regels stellen voor het gebruik van deze terreinen in het belang
van:
het voorkomen van overlast;
de bescherming van natuur- of milieuwaarden;
de veiligheid van het publiek.
3.Het verbod in het eerste lid geldt niet voor bestuurders van
motorvoertuigen en bromfietsen en voor fietsers of berijders van
paarden:
ten dienste van politie, brandweer en geneeskundige
hulpverlening en van andere krachtens artikel 29, eerste
lid, Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990
door de Minister van Verkeer en Waterstaat aangewezen
hulpverleningsdiensten;
die worden gebruikt in verband met beheer, onderhoud of
exploitatie van de terreinen als in het eerste lid
bedoeld;
die worden gebruikt in verband met werken die krachtens
wettelijk voorschrift moeten worden uitgevoerd;
van de zakelijk gerechtigden, huurders en pachters van
percelen die gelegen zijn binnen de terreinen als in het
eerste lid bedoeld;
voor het verkeer ten behoeve van bezoek en van de
verzorging van de onder d bedoelde personen.
4.Het in het eerste lid gestelde verbod geldt voorts niet:
op wegen als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder b,
van de Wegenverkeerswet 1994;
binnen de bij of krachtens de Provinciale verordening
'Stiltegebieden' aangewezen stiltegebieden, ten aanzien
van motorrijtuigen die bij of krachtens die verordening
zijn aangewezen als 'toestel'.
5.Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid
gestelde verbod.8.Verbod vuur te stoken5:34Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of
anderszins vuur te stoken1.Het is verboden in de openlucht afvalstoffen te verbranden
buiten inrichtingen in de zin van de Wet milieubeheer of
anderszins vuur aan te leggen, te stoken of te hebben.2.Mits er geen sprake is van gevaar, overlast of hinder voor de
omgeving, is het verbod niet van toepassing op:
verlichting door middel van kaarsen, fakkels en
dergelijke;
sfeervuren zoals terrashaarden en vuurkorven, indien
geen afvalstoffen worden verbrand;
vuur voor koken, bakken en braden.
3.Het college kan van dit verbod ontheffing verlenen.4.Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de ontheffing
worden geweigerd ter bescherming van de flora en fauna.5.Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door artikel 429, aanhef en onder 1 of
3, van het Wetboek van Strafrecht of de Provinciale
milieuverordening.6.Het verbod van het eerste lid is niet van toepassing op door het
college aangewezen gebieden. 9.Verstrooiing van as5:35BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder incidentele asverstrooiing:
het verstrooien van as als bedoeld in de Wet op de lijkbezorging op
een door de overledene of nabestaande(n) gewenste plek buiten een
permanent daartoe bestemd terrein.5:36Verboden plaatsen1.Incidentele asverstrooiing is verboden op:
verharde delen van de weg;
gemeentelijke begraafplaatsen en
crematoriumterreinen;
plaatsen behorend tot andermans eigendom zonder
toestemming van de rechthebbende;
overige, door het college aan te wijzen plaatsen.
2.Het college kan een besluit nemen waarin voor een bepaalde
termijn wordt verboden dat op andere plaatsen dan genoemd in het
eerste lid asverstrooiing plaatsvindt.3.Het college kan op verzoek van de nabestaande die zorgdraagt
voor de asbus op grond van bijzondere omstandigheden ontheffing
verlenen van het verbod uit het eerste lid, behoudens de
gemeentelijke begraafplaatsen en crematoriumterreinen.5:37Hinder of overlastIncidentele asverstrooiing is verboden indien daardoor hinder of
overlast wordt veroorzaakt voor derden.10Naturisme5:38NaaktrecreatieOnverminderd het bepaalde in het Wetboek van Strafrecht is het
verboden zich voor ongeklede openbare recreatie te begeven buiten
het (de) bij besluit van de gemeenteraad aangewezen en door borden
aangegeven gebied(en)6.Straf-, overgangs- en slotbepalingen6:1Strafbepaling1.Overtreding van enig voorschrift, gesteld bij of krachtens deze
verordening, wordt gestraft met een geldboete van de tweede
categorie of met hechtenis van ten hoogste drie maanden en kan
bovendien worden gestraft met openbaarmaking van de rechterlijke
uitspraak.2.De strafbaarstelling genoemd in het eerste lid is niet van
toepassing op overtredingen ten aanzien waarvan straf is bedreigd in
of bij andere wetten.6:2Toezichthouders1.Met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens
deze verordening zijn belast: de medewerkers van de afdeling
Handhaving.2.Voorts zijn met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of
krachtens deze verordening belast de bij besluit van het college dan
wel de burgemeester aan te wijzen personen.6:3Binnentreden woningenZij die belast zijn met het toezicht op de naleving of de opsporing van
een overtreding van de bij of krachtens deze verordening gegeven
voorschriften welke strekken tot handhaving van de openbare orde of
veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van personen,
zijn bevoegd tot het binnentreden in een woning zonder toestemming van
de bewoner.6:4Inwerkingtreding nieuwe en intrekking oude verordening1.De Algemene plaatselijke verordening Leidschendam-Voorburg 2003
wordt ingetrokken2.Deze verordening treedt in werking op de dag na die waarop zij is
bekendgemaakt.6:5Overgangsbepaling1.Besluiten, genomen krachtens de verordening bedoeld in artikel 6:4,
eerste lid, die golden op het moment van de inwerkingtreding van
deze verordening en waarvoor deze verordening overeenkomstige
bepalingen kent, gelden als besluiten genomen krachtens deze
verordening.2.De categoriën van voorwerpen als bedoeld in artikel 2.1.5.1, derde
lid, onder d. tot en met h., van de verordening als bedoeld in
artikel 6:4, eerste lid, worden geacht te zijn aangewezen en
bekendgemaakt door het college krachtens artikel 2:10 D van deze
verordening met ingang van de dag van inwerkingtreding daarvan.6:6CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Algemene plaatselijke verordening
Leidschendam-Voorburg.Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van de raad van de gemeente
Leidschendam-Voorburg van 22 september 2009.de griffier, de voorzitter,mr. G.A. van Egmond, drs. J.W. van der SluijsDeze toelichting bestaat uit een algemeen deel en een artikelsgewijs commentaar.
In het algemene deel worden aanleidingen en achtergronden toegelicht van
wijzigingen die betrekking hebben op meerdere artikelen. Bij de artikelen zelf
wordt dan vaker verwezen naar dit algemene deel.Het algemene deel is evenals het artikelsgewijze commentaar ontleend aan de
tekst van de model-APV van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten en daar waar
dat nodig of wenselijk werd geacht aangepast aan de lokale situatie. Lijst van gebruikte afkortingen in de APV AA =Ars Aequi AB= Administratiefrechtelijke Beslissingen Adr =Aanwijzingen voor de decentrale regelgeving ABRS= Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State APV = Algemeen Plaatselijke VerordeningARRS =Afdeling rechtspraak van de Raad van State Afd.= Afdeling Awb =Algemene wet bestuursrecht Awbi =Algemene wet op het binnentreden BABW =Besluit algemene bepalingen inzake het wegverkeer BR =Bouwrecht BW =Burgerlijk Wetboek CBB =College van Beroep voor het bedrijfsleven CRvB =Centrale Raad van Beroep DHW =Drank- en Horecawet Gst. =Gemeentestem HR =Hoge Raad Ivb =Inrichtingen- en vergunningenbesluit WmJB =Jurisprudentie bestuursrecht JG =Jurisprudentie voor Gemeenten KB =Koninklijk Besluit KG =Kort Geding Lbr. =Ledenbrief van de VNG LJN-nr.= nummer Landelijk jurisprudentie netwerk, www.rechtspraak.nl m.nt. =met noot MenR =Tijdschrift voor Milieu en RechtModel-APV =Model Algemene plaatselijke verordening NJ =Nederlandse Jurisprudentie OB =Openbaar Bestuur PG =Parlementaire Geschiedenis Pres. =President Rb. =Rechtbank (sector bestuursrecht) RVV 1990 =Reglement verkeersregels en verkeerstekens Stb. =Staatsblad Trw =Tijdelijke referendumwet VR =Verkeersrecht Vz. =Voorzitter W. =Weekblad voor het recht Wm =Wet milieubeheer wnd. =Waarnemend (voorzitter) Wok =Wet op de kansspelen WOM =Wet openbare manifestaties WvSr =Wetboek van Strafrecht WvSv =Wetboek van Strafvordering WVW 1994 =Wegenverkeerswet 1994AlgemeenVreemdelingenVerificatieplicht Vreemdelingenwet 2000 Per 1 juli 1998 is de Koppelingswet in werking getreden. Deze beoogt
de toegang tot overheidsvoorzieningen voor vreemdelingen afhankelijk te stellen
van het rechtmatig verblijf van de vreemdeling in Nederland. In 2000 is de
Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) in werking getreden. Artikel 10, eerste lid, van
de Vw 2000 bepaalt dat een vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in
Nederland geen aanspraak kan maken op verstrekkingen, voorzieningen en
uitkeringen bij wege van een beschikking van een bestuursorgaan
(koppelingsbeginsel). Artikel 8.3, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb
2000) bepaalt dat de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft op grond van
artikel 8 van de Vw 2000 (artikel van de verblijfstitels), geen aanspraak kan
maken op de toekenning van vergunningen en ontheffingen door bestuursorganen van
gemeenten, provincies, waterschappen en met toepassing van de Wet
gemeenschappelijke regelingen ingestelde openbare lichamen of gemeenschappelijke
regelingen, voorzover die vergunningen of ontheffingen betrekking hebben op
standplaatsen, markten, venten, collecteren, evenementen of beroepsmatige dan
wel bedrijfsmatige activiteiten. Het besluit schrijft dwingend voor dat voor de verlening van een vergunning en
ontheffing die een beroeps- dan wel een bedrijfsmatig karakter heeft, een
verblijfsrechtelijke toets dient plaats te vinden. Uitgangspunt van de
Koppelingswet blijft dat er geen recht is op voorzieningen evenmin als op het
verwerven van een inkomen. Door het verlenen van een vergunning of ontheffing
aan een vreemdeling die géén rechtmatig verblijf heeft, kan deze een inkomen
verwerven hetgeen in strijd is met de Vreemdelingenwet.VerblijfsdocumentenVan verblijfsdocumenten is er een aantal modellen in omloop. Een overzicht van
de diverse verblijfsdocumenten is te vinden op de website van Immigratie en
Naturalisatiedienst (IND): www.ind.nl, onder het kopje Dutch
ID’s-Vreemdelingendocumenten. Op deze documenten wordt de verblijfstitel
gekoppeld aan het al dan niet mogen verrichten van arbeid. Dit is van belang
voor de verificatie van de verblijfsrechtelijke toets.Opname bepaling verificatieplicht in APV niet toegestaanVerificatie van persoonlijke gegevens is bij formele wet geregeld in de Wet op
de Identificatieplicht (WID) zodat opname van een dergelijke bepaling in een
gemeentelijke verordening niet aan de orde is. De Afdeling bestuursrechtspraak
van de Raad van State heeft op 18 januari 2000, 199900327/1, JG 00.0043 m.nt
W.A.G. Hillenaar, JB 2000, 51 m.nt. A.W. Heringa, met betrekking tot opname van
de legitimatieplicht in de APV geoordeeld dat de WID exclusief is bedoeld, zodat
daarnaast niet nog een aparte gemeentelijke identificatieplicht kan worden
opgelegd.Conclusie voor de gemeentelijke praktijkArtikel 9, tweede lid, van de Vw 2000 schept een verplichting om desgevraagd bij
een aanvraag voor een beschikking anders dan op grond van de Vw 2000, een
document te overleggen waaruit het rechtmatig verblijf blijkt. Dit houdt dus in
dat op grond van de Vw 2000 voor de toepassing van een aantal APV-artikelen wél
een verblijfsdocument moet worden gevraagd ten behoeve van de
verblijfsrechtelijke toets. Het voorstaande geldt voor de volgende artikelen:
2:9 (straatartiest), 2:25 (evenement), 2:28 (exploitatievergunning
horecabedrijf), 2:36 (kennisgeving exploitatie), 2:39 (exploitatie van een
speelgelegenheid), 3:4 (seksinrichtingen), 5:13 (collecteren), 5:18
(standplaatsen) en tenslotte 5:23 (snuffelmarkten e.d.).ArtikelgewijsHoofdstuk 1. Algemene bepalingenArtikel 1:1 BegripsbepalingenIn dit artikel wordt een aantal begrippen dat in de verordening wordt
gehanteerd, gedefinieerd. Van een aantal specifieke begrippen, dat wil zeggen
begrippen die op een bepaald onderdeel van deze verordening betrekking hebben,
zijn in de desbetreffende afdeling definities opgenomen.Over de definities kan het volgende worden opgemerkt.Bebouwde komDe reikwijdte van een aantal artikelen in deze verordening is beperkt tot de
bebouwde kom. Voor het begrip “bebouwde kom” kan aangesloten worden bij de
aanwijzing van gedeputeerde staten van de bebouwde kom krachtens artikel 27, lid
2, van de Wegenwet.Bevoegd gezagMet het begrip “bevoegd gezag” wordt aangehaakt bij de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht (Wabo). Die is van toepassing op de vergunning voor aanleg of
veranderen van een weg (artikel 2:11), het maken van een uitweg (2:12) en het
vellen van houtopstanden (artikel 4:10 B). De vergunning voor het aanleggen of
veranderen van een weg is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid onder d. van de
Wabo, de vergunning voor het maken van een uitweg is aangewezen in artikel 2.2,
eerste lid onder e. van de Wabo, en de vergunning voor het vellen van
houtopstanden in artikel 2.2, eerste lid onder g van de Wabo. De Wabo kan ook
van toepassing zijn op het gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de
publieke functie daarvan, namelijk als het gaat om het opslaan van roerende
zaken (artikel 2:10 A). De ontheffing voor het opslaan van roerende zaken is
aangewezen in artikel 2.2, eerste lid, onder j en k van de Wabo.De omgevingsvergunning wordt door één bevoegd gezag beoordeeld en doorloopt één
procedure. De beslissing op de aanvraag kent ook één procedure van
rechtsbescherming. Het bevoegd gezag is in de meeste gevallen het college van
burgemeester en wethouders van de gemeente waar het project in hoofdzaak zal
worden verricht. In een beperkt aantal gevallen berust de bevoegdheid tot
toestemmingsverlening niet bij het College van burgemeester en wethouders, maar
bij het College van gedeputeerde staten en in enkele gevallen bij een Minister.
Het bevoegd gezag is integraal verantwoordelijk voor het te nemen besluit en is
tevens belast met de bestuursrechtelijke handhaving.Zie verder ook de toelichting bij de artikelen 2:10 A, 2:11, 2:12 en 4:10 B van
deze verordening.Daarnaast komt in de APV op verschillende plaatsen de term “bevoegd
bestuursorgaan” voor. Daarmee wordt dan gedoeld op ofwel het College van
burgemeester en wethouders, ofwel de burgemeester. De Wabo brengt hierin geen
verandering.BouwwerkDeze omschrijving verwijst naar artikel 1 van de (Model-)bouwverordening: “elke
constructie van enige omvang van hout, steen, metaal of ander materiaal, die op
de plaats van bestemming hetzij direct hetzij indirect met de grond verbonden
is, hetzij direct of indirect steun vindt in of op de grond, bedoeld om ter
plaatse te functioneren”.GebouwDeze omschrijving verwijst naar artikel 1, onder c, van de Woningwet: “elk
bouwwerk, dat een voor mensen toegankelijke overdekte geheel of gedeeltelijk met
wanden omsloten ruimte vormt”.HandelsreclameIn het vierde lid van artikel 7 van de Grondwet, betreffende de vrijheid van
meningsuiting, wordt handelsreclame (commerciële reclame) met zoveel woorden
buiten de werking van dit artikel geplaatst. Dit is vooral van belang in verband
met het bepaalde in het eerste lid van artikel 7, dat zich volgens vaste
jurisprudentie verzet tegen een vergunningsstelsel voor de verspreiding van
gedrukte stukken e.d.Aan een vergunningsstelsel voor handelsreclame staat het grondwetsartikel niet
in de weg. Onder het begrip “reclame” dient te worden verstaan: iedere vorm van
openbare aanprijzing van goederen en diensten. Door dit te beperken tot
“handelsreclame” heeft de in het vierde lid geformuleerde uitzondering slechts
betrekking op reclame voor commerciële doeleinden in de ruime zin des woords en
omvat zij elk aanbod van goederen en diensten, maar is zij niet van toepassing
op reclame voor ideële doeleinden. Dit betekent niet dat handelsreclame helemaal
niet beschermd wordt. Voorschriften voor handelsreclame zullen de toets aan
artikel 10 EVRM en artikel 19 IV moeten kunnen doorstaan. Deze
verdragsbepalingen verzetten zich echter niet tegen een vergunningsstelsel.Openbaar waterEen 'openbaar water” in de zin van Boek 5 van het Burgerlijk Wetboek is ieder
water, dat open staat voor het publiek. “Openbaar” is hier dus synoniem aan
“feitelijk voor het publiek toegankelijk”.Openbare plaatsHiervoor is aangehaakt bij de Wet openbare manifestaties (Wom). Artikel 1,
eerste lid, WOM bepaalt wat een openbare plaats is, namelijk een plaats die
krachtens bestemming of vast gebruik open staat voor het publiek. Deze definitie
kent dus twee criteria.Ten eerste moet de plaats open staan voor het publiek. Dat wil volgens de
memorie van toelichting zeggen “dat in beginsel eenieder vrij is om er te komen,
te vertoeven en te gaan; dit houdt in dat het verblijf op die plaats niet door
de gerechtigde aan een bepaald doel gebonden mag zijn (...). Dat de plaats "open
staat" betekent verder dat geen sprake is van een meldingsplicht, de eis van
voorafgaand verlof, of de heffing van een toegangsprijs voor het betreden van de
plaats”.Op grond hiervan zijn bijvoorbeeld stadions, postkantoren, warenhuizen,
restaurants, musea, ziekenhuizen en kerken geen “openbare plaatsen”. Ook de hal
van het gemeentehuis valt buiten het begrip “openbare plaats”.Het tweede criterium is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd op
bestemming of vast gebruik. “De bestemming ziet op het karakter dat door de
gerechtigde aan de plaats is gegeven blijkens een besluit of blijkens de uit de
inrichting van de plaats sprekende bedoeling. Een openbare plaats krachtens vast
gebruik ontstaat wanneer de plaats gedurende zekere tijd wordt gebruikt als had
deze die bestemming, en de rechthebbende deze feitelijke toestand gedoogt”,
aldus de memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16).Voorbeelden van openbare plaatsen in de zin van artikel 1, eerste lid, WOM zijn:
openbare wegen, plantsoenen, speelweiden en parken en vrij toegankelijke
gedeelten van overdekte passages, van winkelgalerijen, van stationshallen en van
vliegvelden, openbare waterwegen en recreatieplassen.Omdat de definitie van het begrip “openbare plaats” ook een aantal “besloten
plaatsen” als bedoeld in artikel 6, tweede lid, Grondwet kan omvatten, is in
artikel 1, tweede lid, WOM expliciet aangegeven dat onder een openbare plaats
niet wordt begrepen een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6,
tweede lid, van de Grondwet (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p. 11-13, en nr.
6).RechthebbendeHieronder wordt verstaan de rechthebbende naar burgerlijk recht.WegUit de begripsomschrijving van “openbare plaats” blijkt dat de weg daar
onderdeel van uitmaakt.In de wetgeving bestaan verschillende definities van het begrip “weg”:a. de “(Openbare) weg” in de zin van de Wegenwet: een begrip dat de wetgever
heeft gecreëerd in verband met de verkeersbehoefte. Een van de grondbeginselen
van de Wegenwet is dat het verkeer op wegen die openbaar zijn in de zin van deze
wet, het onbetwistbaar recht van vrij gebruik heeft;b. de “weg” in de zin van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994), te weten de voor
het openbaar verkeer openstaande weg: een begrip ontstaan als gevolg van de
noodzaak om met betrekking tot de verkeersveiligheid en het in stand houden van
de weg in te grijpen.Op of aan de wegVerschillende bepalingen in deze verordening hebben betrekking op (verboden)
gedragingen “op of aan de weg”. De term “aan de weg” duidt begripsmatig op een
zekere nabijheid ten opzichte van de weg. Daaronder vallen bijvoorbeeld
voortuinen van huizen en andere open ruimtes die aan de weg zijn gelegen.
Daaronder valt echter niet wat zich binnenshuis bevindt of afspeelt.Ook treinstations vallen in beginsel buiten het bereik van de APV. Artikel 27
van de Spoorwegwet en de daarop gebaseerde Algemeen Reglement Vervoer regelen
het bevoegd gezag inzake veiligheid, orde en rust op en om stations.
Tegenwoordig hebben veel stations echter ook een doorloopfunctie, en zijn er
bijvoorbeeld winkels in aanwezig. Dan zijn deze doorgangen in stations weliswaar
geen weg, maar wel openbare plaats.Artikel 1:2 BeslistermijnHet uitgangspunt van artikel 4:13 van de Awb is dat in het wettelijk voorschrift
de termijn aangegeven wordt waarbinnen de beschikking gegeven dient te worden.
Zo kan worden nagegaan wat voor iedere situatie een goede beslistermijn is. In
deze verordening is de beslistermijn vastgesteld op acht weken (eerste lid). Dit
is gelijk aan de maximumtermijn die in artikel 4:13, tweede lid, van de Awb,
wordt gesteld. Uiteraard kan een gemeente ook kiezen voor een andere, kortere,
beslistermijn of zelfs voor per type besluit verschillende beslistermijnen. Dit
laatste doet bij uitstek recht aan het algemeen beginsel dat elke termijn
redelijk moet zijn. Tijdig beslissen is een rechtsplicht voor elk
bestuursorgaan. Het merendeel van de aanvragen zal binnen acht weken kunnen
worden afgehandeld. Meer ingewikkelde aanvragen, zeker die waarvoor meerdere
adviezen moeten worden ingewonnen, vergen soms meer tijd. De verlenging van de
beslistermijn biedt dan uitkomst. Ook deze termijn is in navolging van de VNG in
deze verordening op acht weken gesteld (tweede lid). Ook hier geldt dat een
individuele gemeente een andere termijn kan vastleggen. Uitgangspunt blijft
altijd dat die termijn redelijk moet zijn. Artikel 4:14 Awb verplicht tot
kennisgeving aan de aanvrager van dit verlengingsbesluit. Indien de aanvrager
meent dat de verlenging niet redelijk is, kan hij daartegen in bezwaar en beroep
gaan.DienstenrichtlijnOp vergunningprocedures voor wat betreft diensten is artikel 13 van de
Dienstenrichtlijn van toepassing. Het derde lid bepaalt dat de aanvraag binnen
een redelijke, vooraf vastgestelde termijn wordt behandeld. De achtweken-termijn
van artikel 1:2 voldoet daaraan.Artikel 13, derde lid, van de Dienstenrichtlijn bepaalt voorts dat de
beslistermijn eenmaal door de bevoegde instantie mag worden verlengd, indien dit
gerechtvaardigd wordt door de complexiteit van het onderwerp. Dit houdt in dat
voor verlenging een stevige motivering is vereist met gebruikmaking van dit
criterium.De verlenging en duur ervan worden met redenen omkleed vóór het verstrijken van
de oorspronkelijke termijn ter kennis van de aanvrager gebracht. Het tweede lid
van artikel 1:2 is een implementatie van deze verplichting.OntvangstbevestigingIndien de Dienstenrichtlijn van toepassing is, wordt op grond van artikel 13,
vijfde lid de ontvangst van elke vergunningaanvraag zo snel mogelijk bevestigd.
De ontvangstbevestiging moet de volgende informatie bevatten: de beslistermijn,
de beschikbare rechtsmiddelen en indien van toepassing de vermelding dat bij het
uitblijven van een antwoord binnen de gespecificeerde termijn de vergunning
geacht wordt te zijn verleend. Het gaat hier om toepassing van de lex
silencio.Een bevoegde instantie bevestigt eveneens de ontvangst van een melding die een
dienstverrichter krachtens wettelijk voorschrift bij een bevoegde instantie
dient te verrichten, indien door het doen van die melding en een bij wettelijk
voorschrift bepaald tijdsverloop een voorwaarde wordt vervuld voor toegang tot
of de uitoefening van een dienst.Opschorting van de termijnOp grond van de Dienstenrichtlijn gaat de termijn pas in op het tijdstip waarop
alle documenten zijn ingediend. Artikel 13, zesde lid bepaalt dat wanneer een
aanvraag onvolledig is, de aanvrager zo snel mogelijk wordt meegedeeld dat hij
aanvullende documenten moet verstrekken, en, in voorkomend geval, welke gevolgen
dit heeft voor de in artikel 13, derde lid, bedoelde termijn. Hiermee wordt
bedoeld dat moet worden meegedeeld dat de termijn pas aanvangt als de gevraagde
documenten zijn ontvangen.Deze regeling wijkt af van die van artikel 4:15 Awb : de termijn voor het geven
van een beschikking wordt opgeschort met ingang van de dag waarop het
bestuursorgaan krachtens artikel 4:5 de aanvrager uitnodigt de aanvraag aan te
vullen, tot de dag waarop de aanvraag is aangevuld of de daarvoor gestelde
termijn ongebruikt is verstreken.Als de aanvraag is aangevuld, loopt de termijn weer verder door.WaboDe tekst van het eerste lid is in overeenstemming gebracht met die van artikel
3.9, eerste lid van de Wabo. Inhoudelijk is er niets veranderd.Het derde lid is toegevoegd omdat artikel 3.9, tweede lid van de Wabo bepaalt
dat de beslistermijn niet met acht, maar slechts met zes weken kan worden
verlengd. De wegaanlegvergunning (art. 2:11), de uitwegvergunning (art. 2:12) en
de kapvergunning (art 4:10 B) vallen onder de Wabo. De vergunning voor het
aanleggen of veranderen van een weg is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid
onder d. van de Wabo, die voor het maken van een uitweg in art. 2.2, eerste lid
onder e. van de Wabo en de vergunning voor het vellen van houtopstanden in
artikel 2.2, eerste lid onder g. De Wabo kan ook van toepassing zijn op het
gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie daarvan,
namelijk als het gaat om het opslaan van roerende zaken (artikel 2:10 A). De
ontheffing voor het opslaan van roerende zaken is aangewezen in artikel 2.2,
eerste lid, onder j en k van de Wabo.De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning of ontheffing die
onder de Wabo valt, staan in de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor,
Staatscourant 2010-5162). De algemene indieningsvereisten staan in artikel 1.3
Mor, dat luidt als volgt:Artikel 1.3 Indieningsvereisten bij iedere aanvraag1. In de aanvraag vermeldt de aanvrager:a de naam, het adres en de woonplaats van de aanvrager, alsmede het elektronisch
adres van de aanvrager, indien de aanvraag met een elektronisch formulier wordt
ingediend;b het adres, de kadastrale aanduiding dan wel de ligging van het project;c een omschrijving van de aard en omvang van het project;d indien de aanvraag wordt ingediend door een gemachtigde: zijn naam, adres en
woonplaats, alsmede het elektronisch adres van de gemachtigde, indien de
aanvraag met een elektronisch formulier wordt ingediend;e indien het project wordt uitgevoerd door een ander dan de aanvrager: zijn
naam, adres en woonplaats.2. De aanvrager voorziet de aanvraag van een aanduiding van de locatie van de
aangevraagde activiteit of activiteiten. Deze aanduiding geschiedt met behulp
van een situatietekening, kaart, foto’s of andere geschikte middelen.3. De aanvrager doet bij de aanvraag een opgave van de kosten van de te
verrichten werkzaamheden. In Hoofdstuk 7 van de Mor staan nog bijzondere indieningsvereisten. Daarvan zijn
in het kader van de APV alleen die voor het vellen van houtopstanden van belang.
Zie daarvoor de toelichting bij artikel 4:10 B.Artikel 1:3 Indiening aanvraagIn de praktijk gebeurt het nog wel eens dat burgers met de aanvraag om een
vergunning tot het laatste moment wachten. Als algemene richtlijn wordt daarom
een termijn van drie weken aangehouden. De bewoordingen van het onderhavige
artikel (“kan”) laten uitkomen, dat niet elke te laat ingediende aanvraag buiten
behandeling hoeft te worden gelaten. Voor vergunningen die niet binnen drie
weken kunnen worden behandeld, is in het tweede lid de mogelijkheid geschapen om
de termijn van drie weken te verlengen tot maximaal acht weken.Vanzelfsprekend kan ook een langere of kortere termijn worden vastgelegd. Als
wordt overwogen voor verschillende APV-vergunningen of -ontheffingen
verschillende termijnen vast te leggen, dan dient iedere afwijking van de
algemene regel in het betreffende onderdeel van de APV te worden vastgelegd.
Gemeenten die met een systematiek werken die inhoudt dat een vergunning voor een
bepaald jaar vóór 1 december van het daaraan voorafgaande jaar moet worden
aangevraagd, kunnen dit expliciet bepalen en bekendmaken.Er kan ook een regeling voor te vroeg ingediende aanvragen worden opgenomen. In
het model van de VNG en in deze verordening is hiervoor niet gekozen omdat er in
de praktijk weinig behoefte aan is. Als een aanvraag echt veel te vroeg wordt
gedaan en dan nog niet kan worden beoordeeld, volstaat een gemotiveerde
mededeling daarvan aan de aanvrager.Herhaalde aanvraag (artikel 4:6 Awb)Als er lange tijd is verstreken tussen beide aanvragen kan het praktischer zijn
om de aanvraag opnieuw inhoudelijk te behandelen in plaats van een discussie te
voeren over de vraag of het wel of niet om een herhaalde aanvraag gaat. Zie
ABRvS 3 mei 2006, JB 2006/186. Daar was meer dan tien jaar verlopen tussen beide
aanvragen, en de Afdeling oordeelde dat er geen sprake was van een herhaalde
aanvraag, omdat één aanvraag was gebaseerd op de Wet openbaarheid van bestuur,
en de andere op de Archiefwet.Artikel 1:4 Voorschriften en beperkingenIn literatuur en jurisprudentie is men het erover eens dat de bevoegdheid tot
het verbinden van voorschriften in beginsel aanwezig is in die gevallen waarin
het al dan niet verlenen van die vergunning of ontheffing ter vrije beslissing
staat van het beschikkende orgaan. Toch verdient het uit een oogpunt van
duidelijkheid aanbeveling deze bevoegdheid uitdrukkelijk vast te leggen. Daarbij
moet ook - ten overvloede - worden aangegeven dat die voorschriften uitsluitend
mogen strekken ter bescherming van de belangen in verband waarmee het vereiste
van vergunning of ontheffing is gesteld.Niet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden
zijn, kan grond opleveren voor intrekking van de vergunning of ontheffing dan
wel voor toepassing van andere administratieve sancties. In artikel 1:6 is deze
intrekkingsbevoegdheid vastgelegd.De vraag of bij niet-nakoming van vergunningsvoorschriften bestuursdwang kan
worden toegepast, wordt in het algemeen bevestigend beantwoord. Doordat in het
tweede lid van artikel 1:4 naleving van deze voorschriften wordt omschreven als
verplichting, wordt hierover alle onzekerheid weggenomen.Uiteraard is bestuursdwang niet mogelijk, wanneer alleen voorschriften zijn
overtreden, die slechts beogen het toezicht op de naleving van de vergunning of
ontheffing te vergemakkelijken, maar geen verband houden met de bescherming van
het belang of de belangen met het oog waarop de vergunning of ontheffing is
vereist.DienstenrichtlijnArtikel 10 van de Dienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd
moeten zijn op criteria die ervoor zorgen dat de bevoegde instanties hun
beoordelingsbevoegdheid niet op willekeurige wijze uitoefenen. Die criteria
zijn: niet-discriminatoir, gerechtvaardigd om een dwingende reden van algemeen
belang; evenredig met die reden van algemeen belang; duidelijk en
ondubbelzinnig; objectief; vooraf openbaar bekendgemaakt; transparant en
toegankelijk. Ook de voorschriften en beperkingen die aan de vergunning worden
verbonden, dienen hieraan te voldoen. Zie voor wat onder dwingende reden van
algemeen belang en evenredigheid wordt verstaan: de algemene toelichting en het
commentaar onder artikel 1:8. Op grond van het vijfde lid van artikel 10 wordt
de vergunning pas verleend nadat na een passend onderzoek is vastgesteld dat aan
de vergunningvoorwaarden is voldaan.Het derde lid zegt, dat de vergunningvoorwaarden voor een nieuwe vestiging
gelijkwaardige, of gezien hun doel in wezen vergelijkbare, eisen en controles
waaraan de dienstverrichter al in een andere of dezelfde lidstaat onderworpen
is, niet mogen overlappen.In de in deze APV opgenomen algemene strafbepaling (artikel 6:1) wordt
overtreding van het bij of krachtens deze verordening bepaalde met straf
bedreigd. Daardoor staat ook straf op het overtreden van aan een vergunning of
ontheffing verbonden voorschriften.Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffingEen vergunning wordt persoonlijk genoemd, als die alleen of vooral is verleend
vanwege de persoon van de vergunningaanvrager (diens persoonlijke kwaliteiten,
zoals het bezit van een diploma of een bewijs van onbesproken levensgedrag). De
persoonlijke vergunning is in beginsel niet overdraagbaar, tenzij de regeling
dat uitdrukkelijk bepaalt of dit uit de aard van de vergunning voortvloeit. Een
voorbeeld van een persoonsgebonden vergunning is de vergunning als bedoeld in
artikel 3 van de Drank- en Horecawet. Deze wet bepaalt dat voor het verkrijgen
van een vergunning de nodige diploma’s moeten zijn gehaald. Een persoonlijke
vergunning is ook de standplaatsvergunning. Dit vanwege het persoonlijke
karakter van de ambulante handel en omdat het aantal aanvragen om vergunning het
aantal te verlenen vergunningen meestal verre overtreft. Het zou onredelijk zijn
als een standplaatsvergunning zonder meer kan worden overgedragen aan een andere
terwijl een groot aantal aanvragers op de wachtlijst staat.Zakelijk karakterEen vergunning of ontheffing is zakelijk van karakter indien die afhangt van en
gebonden is aan het object waarop zij betrekking heeft en waarbij de
persoonlijke kwaliteiten van de aanvrager geen rol spelen. Anders gezegd: de
zakelijke vergunning is niet gebonden aan de persoon, maar aan de hoedanigheid
van eigenaar of anderszins zakelijk gerechtigde. Het kan ook een andere
hoedanigheid zijn, bijvoorbeeld die van gebruiker of ondernemer. De zakelijke
vergunning gaat in beginsel over krachtens rechtsopvolging onder algemene of
bijzondere titel op de opvolger in diens hoedanigheid van eigenaar, zakelijk
gerechtigde, ondernemer enz. Een zuiver voorbeeld van een zakelijke vergunning is de vergunning op grond van
de Wet milieubeheer (of reclamevergunning). Deze vergunning is van de persoon
van de aanvrager of vergunninghouder onafhankelijk. Indien in de verordening of in de vergunning is bepaald dat deze vergunning
persoonsgebonden is, terwijl deze vergunning toch vooral verband houdt met de
aard van het object waarop zij betrekking heeft, zal deze vergunning weliswaar
niet automatisch overgaan op de rechtsopvolger doch aan hem in vele gevallen ook
niet licht geweigerd kunnen worden.Zo is aan de exploitatievergunning voor horecabedrijven als bedoeld in artikel
2:28 een persoonlijk karakter toegekend. Bij het besluit tot weigeren van een
dergelijke vergunning i.v.m. aantasting van het woon- en leefklimaat zal niet
zonder meer voorbij gegaan kunnen worden aan het feit dat voorheen wel
vergunning aan een ander was verleend. Een “gemengd” karakter heeft de ontheffing sluitingsuur (taptoeontheffing). De
voorschriften met betrekking tot de sluitingstijden van horecabedrijven moeten
in de eerste plaats gezien worden als bepalingen die ten doel hebben
geluidhinder en andere overlast, die ontstaan door het ‘s avonds en ’s nachts
drijven van een “inrichting”, te voorkomen of te beperken. In zoverre kan men
zeggen dat een ontheffing sluitingsuur een zakelijk karakter draagt. Aan de
andere kant dient bedacht te worden dat de persoon van de exploitant bij de
beslissing inzake de ontheffingsverlening niet geheel onbelangrijk is en dat de
ontheffingsfiguur gebruikt is.In de APV is in artikel 1.5 gekozen voor de persoonsgebondenheid van de
vergunning of ontheffing. Hiervan kan worden afgeweken zoals blijkt uit de
zinsnede "tenzij bij of krachtens deze verordening anders is bepaald." Het
zakelijk karakter moet dan expliciet vermeld worden in de desbetreffende
APV-bepaling of in de verleende vergunning of ontheffing.Als een vergunning of ontheffing zowel voor de aanvrager als voor zijn
rechtsopvolger geldt, is het verstandig een voorschrift op te nemen dat de
houder van de vergunning of ontheffing verplicht binnen twee weken schriftelijk
te melden dat hij zijn vergunning heeft overgedragen, met vermelding van de naam
en het adres van de nieuwe houder van de vergunning of ontheffing.Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffingDe in het eerste lid genoemde intrekkings- en wijzigingsgronden hebben een
facultatief karakter (“kan”). Het hangt van de omstandigheden af of tot
intrekking of wijziging wordt overgegaan. Zo zal niet iedere niet-nakoming van
vergunningsvoorschriften leiden tot intrekking van de vergunning. Met name het
rechtzekerheids- en het vertrouwensbeginsel beperken nogal eens de bevoegdheid
tot wijziging en intrekking.Als het bestuursorgaan overweegt om de vergunning of ontheffing in te trekken of
te wijzigen, dient het de belanghebbenden in de gelegenheid te stellen hun
bedenkingen in te dienen (artikel 4:8 Awb).Artikel 1:7 TermijnenVoorheen kende de APV geen bepaling die een geldingsduur aangaf voor een
krachtens het model verleende vergunning of ontheffing. Vergunningvoorwaarden
konden bepalen dat de vergunning of ontheffing periodiek moest worden
verlengd.Het streven naar lastenvermindering voor burger en overheid en toetsing aan de
Europese Dienstenrichtlijn hebben ertoe geleid in artikel 1:7 te bepalen dat de
vergunning of ontheffing in beginsel voor onbepaalde tijd geldt. Artikel 11 van
de Dienstenrichtlijn stelt dat vergunningen geen beperkte geldingsduur mogen
hebben, tenzij: a. de vergunning automatisch wordt verlengd of alleen
afhankelijk is van de voortdurende vervulling van de voorwaarden; b. het aantal
beschikbare vergunningen beperkt is door een dwingende reden van algemeen
belang; c. een beperkte duur gerechtvaardigd is om een dwingende reden van
algemeen belang.Over punt b. dat onder meer op wachtlijsten ziet, schrijft de Dienstenrichtlijn:
“Wanneer het aantal beschikbare vergunningen voor een activiteit beperkt is
wegens een schaarste aan natuurlijke hulpbronnen of technische mogelijkheden,
moet een selectieprocedure worden vastgesteld om uit verscheidene gegadigden te
kiezen, teneinde via de werking van de vrije markt de kwaliteit en voorwaarden
van het dienstenaanbod voor de gebruikers te verbeteren. Deze procedure moet
transparant en onpartijdig zijn en de verleende vergunning mag niet buitensporig
lang geldig zijn, automatisch worden verlengd of enig voordeel toekennen aan de
dienstverrichter wiens vergunning net is komen te vervallen. In het bijzonder
moet de geldigheidsduur zodanig worden vastgesteld dat de vrije mededinging niet
in grote mate wordt belemmerd of beperkt dan nodig is met het oog op de
afschrijvingen van de investeringen en een billijke vergoeding van het
geïnvesteerde kapitaal.” (PB L 376/36, nr. 62) Als gemeenten een vergunning voor
bepaalde tijd verlenen, moeten zij beargumenteren waarom deze beperking nodig is
en de evenredigheidstoets kan doorstaan.Sommige vergunningen lenen zich uit de aard alleen voor verlening voor bepaalde
tijd. Dit is bijvoorbeeld het geval bij een evenementenvergunning of een
standplaatsvergunning voor een oliebollenkraam rond de jaarwisseling.Zie voor de betekenis van “een dwingende reden van algemeen belang” bij de
toelichting onder artikel 1:8.Artikel 1:6 bepaalt dat bij gewijzigde omstandigheden de vergunning kan worden
gewijzigd of ingetrokken. Het ligt ook daarom in de rede dat een vergunning voor
onbepaalde duur blijft gelden indien de omstandigheden niet wijzigen. Pas bij
gewijzigde omstandigheden dient de vergunning opnieuw te worden bezien. Ook
daarbij wordt rekening gehouden met de noodzaak- en proportionaliteitseis. Bij
geringe wijziging van omstandigheden die geen gevolgen hebben voor het algemeen
belang, kan de vergunning niet worden gewijzigd of ingetrokken. De noodzaak
daarvoor ontbreekt.Artikel 1:8 WeigeringsgrondenVergunningstelsels zijn in de APV als volgt geformuleerd: een verbodsbepaling om
een bepaalde activiteit te verrichten behoudens vergunning. Vergunningstelsels
kenden tot 2008 vervolgens een artikellid of –leden met weigeringsgronden. Deze
werden op verschillende manier omschreven wat suggereerde dat in verschillende
bepalingen materieel andere weigeringsgronden golden. Dit was meestal niet het
geval. In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten
is kritisch naar de weigeringsgronden gekeken. Ter bevordering van de
systematiek en duidelijkheid binnen de APV is in navolging van de VNG ervoor
gekozen om in Hoofdstuk I algemene weigeringsgronden te benoemen. In de
afzonderlijke vergunningstelsels zijn de betreffende artikel(led)en vervallen.
Alleen als er voor een vergunning andere weigeringsgronden gelden dan de in
artikel 1:8 genoemde, worden die in het betreffende artikel genoemd. In een
enkel geval (horecaexploitatievergunningstelsel en vergunning voor
seksinrichting) is van artikel 1:8 afgeweken. Europese DienstenrichtlijnVergunningenTegelijkertijd met de deregulering van de vergunningstelsels van de APV zijn
deze gescreend aan de Europese Dienstenrichtlijn. Het gaat daarbij om de
volgende stelsels: gebiedsaanwijzing in geval van straatartiesten, de
evenementenvergunning, horecaexploitatievergunning, vergunning voor een
seksinrichting, standplaatsvergunning en de vergunning voor een snuffelmarkt.
Gokactiviteiten zijn van de werking van de Europese Richtlijn uitgezonderd,
zodat de speelautomatenvergunning niet onder het regime valt.MeldingenHet begrip vergunningstelsel in de zin van de Dienstenrichtlijn is breder dan
wij dit kennen.Daaronder vallen ook meldingsplichten. Onder vergunning verstaat de
Dienstenrichtlijn immers: elke procedure die voor een dienstverrichter of
afnemer de verplichting inhoudt bij een bevoegde instantie stappen te ondernemen
ter verkrijging van een formele of stilzwijgende beslissing over de toegang tot
of de uitoefening van een dienstenactiviteit (artikel 4 lid 6). Hieruit volgt
dat een melding wordt aangemerkt als een vergunning. Andere voorbeelden van een
‘vergunning’zijn: verklaringen van geen bezwaar; verplichting zich in te
schrijven in een register etc. Een voorbeeld van een meldingsplicht binnen deze
verordening is een eendaags klein evenement.Vestiging of tijdelijke overschrijdingBij het screenen van de APV aan de Dienstenrichtlijn is het volgende in
ogenschouw genomen. In theorie bestaan er drie verschillende regimes: voor de
‘vestiger’, de ‘tijdelijke grensoverschrijder’ en de Nederlandse
dienstverrichter. In het licht van deze regimes moet worden bekeken of en in
hoeverre vergunningstelsels zijn toegestaan. Artikel 9 van de Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van vestiging) ziet op de
zogenaamde ‘vestiger’. Er is overeenkomstig de rechtspraak van het HvJ sprake
van vestiging, als er een daadwerkelijke uitoefening van een economische
activiteit voor onbepaalde tijd vanuit een duurzame vestiging wordt verricht.
Aan die eis kan ook zijn voldaan als een onderneming voor een bepaalde tijd
wordt opgericht of als er een gebouw wordt gehuurd van waaruit de ondernemer
zijn activiteiten onderneemt. (overweging 37 bij de richtlijn). In het licht van beide regimes moet worden bekeken of een vergunningstelsel is
toegestaan. Artikel 9 van de Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van vestiging) ziet op de
zogenaamde ‘vestiger’. Het artikel staat vergunningstelsels toe, mits aan de
volgende vereisten is voldaan:
zij zijn niet discriminatoir ten opzichte van degene die de vergunning
aanvraagt;
de behoefte aan een vergunningstelsel is gerechtvaardigd om een
dwingende reden van algemeen belang (noodzakelijkheid). Het begrip
dwingende redenen van algemeen belang zoals bedoeld in artikel 9 is door
het Hof van Justitie ontwikkeld en kan zich nog verder ontwikkelen. Het
betreft hier de zogenaamde ‘rule of reason’. Dit begrip omvat de
volgende gronden: openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid,
als bedoeld in de artikelen 46 en 55 van het Verdrag, en andere
dwingende redenen waaronder milieu (overweging 40 bij de richtlijn);
het nagestreefde doel kan niet door een minder beperkende maatregel
worden bereikt (evenredigheid).
De tijdelijke dienstverrichter overschrijdt de grens om in Nederland zijn dienst
te verrichten, maar vestigt zich hier niet. Hierop ziet artikel 16 van de
Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van diensten). Hier gelden veel strengere
criteria om een (vergunnings)eis te stellen:
zij zijn niet discriminatoir ten opzichte van de dienstverlener;
er zijn gerechtvaardigde redenen van openbare orde, openbare veiligheid,
de volksgezondheid of de bescherming van het milieu (noodzakelijkheid).
Voor wat betreft de noodzakelijkheidseis stelt artikel 16 dan ook een
strengere eis dan artikel 9;
het nagestreefde doel kan niet door een minder beperkende maatregel
worden bereikt (evenredigheid).
Tenslotte zijn er de Nederlandse dienstverleners. In theorie staat de richtlijn
toe dat de overheid aan een Nederlandse dienstverlener zwaardere eisen stelt dan
aan een buitenlandse partij, maar dit is in de praktijk en vanuit het oogpunt
van rechtsgelijkheid niet wenselijk. Het wordt op dezelfde gronden evenmin wenselijk geacht een onderscheid aan te
brengen tussen verschillende soorten van dienstverleners (tijdelijke
grensoverschrijders, vestigers en dus ook Nederlandse dienstverleners). Anders
zou de dienstverlener die zich vanuit een andere lidstaat hier vestigt een
bevoorrechte positie hebben ten opzichte van degene die de grens overschrijdt om
zijn diensten aan te bieden of beide dienstverleners ten opzichte van de eigen
onderdanen.Niet alleen de eis van het hebben van een vergunning geldt voor hen gelijkelijk,
maar ook de gronden om een vergunning te weigeren zijn voor de drie categorieën
aanvragers dezelfde. Daarom zijn de weigeringsgronden algemeen geformuleerd
zodat ze gelden voor interne én internationale verhoudingen. Er is aangesloten
bij het lichtste regime van de richtlijn (artikel 16): de openbare orde, de
openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu. De richtlijn geldt niet voor het verkopen van goederen. Dit is immers geen
dienst. Bij standplaatsvergunningen kan er echter zowel sprake zijn van een
vergunning voor een standplaats voor het verkopen van goederen en/of voor het
verlenen van diensten. Ook in dit geval zou rechtsongelijkheid kunnen ontstaan
doordat de verkoper niet, maar de dienstverlener wel onder de richtlijn valt.
Daarom is in de APV geen onderscheid gemaakt tussen verkoop en dienstverlening
voor wat betreft de weigeringsgronden.Enkele voorheen gehanteerde weigeringsgronden komen niet meer als zodanig voor
in de richtlijn. De vraag waar deze dan wel onder vallen kan als volgt worden
beantwoord:OverlastVanouds is de APV een openbare orde en overlast-verordening. Het begrip
‘overlast’ komt in het EG-recht bij de toetsing van uitzonderingen op het vrij
verkeer niet voor. Ook de Dienstenrichtlijn spreekt niet over overlast. Het
milieubegrip omvat echter alle soorten van overlast die gerelateerd zijn aan de
omgeving/het milieu. Te denken valt aan geluidsoverlast, geurhinder, overlast
veroorzaakt door stof, afval e.d. Overlast, veroorzaakt door vuurwerk, valt
eveneens onder bescherming van het milieu of zelfs gezondheid.VerkeersveiligheidDe verkeersveiligheid valt aan te merken als een dwingende reden van algemeen
belang als bedoeld in artikel 9 (rule of reason). Maar ook is er sprake van een
belang dat te scharen valt onder de volksgezondheid, als het voorkomen van
verkeersslachtoffers het te beschermen belang betreft. Veiligheid van personen en gezondheidDeze gronden op grond waarvan voorheen een evenementenvergunning kon worden
geweigerd, bijvoorbeeld bij het uitbreken van mond- en klauwzeer (gezondheid)
kunnen als een belang van volksgezondheid worden aangemerkt.Zedelijkheid Het begrip zedelijkheid valt onder het begrip openbare
orde, zoals dit wordt uitgelegd in overweging 41. Te denken valt aan de
bescherming van de menselijke waardigheid of in het geval van dierenmishandeling
(bijvoorbeeld gansslaan, palingtrekken of zwijntjetik) betreft onder het belang
van dierenwelzijn. Ook andere dwingende redenen dan de openbare orde kunnen een
‘zedelijkheidsaspect’ hebben. Bij seksinrichtingen is zedelijkheid nog als een
zelfstandige weigeringsgrond opgenomen, omdat het om ‘vestiging’ gaat. Voorzieningenniveau bij standplaatsen In het verleden is het
beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de gemeente ten behoeve van
de consument als een openbare orde-belang aangemerkt. De gedachte was dat
gevestigde winkeliers geconfronteerd worden met hoge exploitatiekosten die niet
in verhouding staan tot de vrij lage exploitatiekosten van de straathandelaren.
Uit jurisprudentie van de Afdeling bestuursrecht van de Raad van State blijkt
dat het reguleren van de concurrentieverhoudingen niet als een huishoudelijk
belang van de gemeente wordt aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts
één uitzondering toegestaan, namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de
consument in een deel van de gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis
hiervan een vergunning weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van
de boekhouding van de plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de winkel
in gevaar komt als vanaf een standplaats dezelfde goederen aangeboden
worden.De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsvergunningen
waar (mede) diensten worden verleend niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een
economische, niet toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van diensten.
Het blijft echter nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te hanteren bij een
standplaats voor het verkopen van goederen (zie artikel 5:18, derde lid, onder
b). Daarop is de richtlijn immers niet van toepassing. Détournement de pouvoirGemeenten dienen zich er van bewust te zijn dat zij een vergunningaanvraag niet
kunnen weigeren op een andere grond dan de grondslag van het vergunningstelsel.
Dit zou immers in strijd zijn met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur. MotiveringEen weigering dient vanzelfsprekend voldoende gemotiveerd te zijn. Gemotiveerd
moet worden welke weigeringsgrond van toepassing is en waarom.Hoofdstuk 2. Openbare ordeAlgemene toelichting afdeling 1- 6: Orde en veiligheid op openbare
plaatsenIn deze afdelingen zijn bepalingen opgenomen die bedoeld zijn om zowel het
gebruik als de bruikbaarheid van de weg in goede banen te kunnen leiden en de
openbare orde op andere openbare plaatsen te waarborgen. De diverse functies van
de openbare ruimte, onder andere voor demonstraties, optochten en feesten,
vraagt om een scheiding dan wel regulering van het gebruik.Afdeling 1 Bestrijding van ongeregeldhedenArtikel 2:1 Samenscholing en ongeregeldhedenEerste lidHet begrip “samenscholing” is ontleend aan artikel 186 WvSr: “Hij die
opzettelijk bij gelegenheid van een volksoploop zich niet onmiddellijk
verwijdert na het derde door of vanwege het bevoegd gezag gegeven bevel, wordt,
als schuldig aan deelneming aan samenscholing, gestraft met gevangenisstraf van
ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede categorie.”Zie hierover de in het commentaar bij het tweede lid genoemde jurisprudentie.
Onder omstandigheden is het denkbaar dat een samenscholing het karakter heeft
van bijvoorbeeld een betoging. Gelet op de Wet openbare manifestaties moeten dit
soort samenscholingen van de werking van dit artikel uitgezonderd worden. In het
vijfde lid is dit dan ook gebeurd.Tweede lidIn het tweede lid wordt aan de burger de verplichting opgelegd om zich op bevel
van een politieambtenaar te verwijderen van een openbare plaats bij (dreigende)
ongeregeldheden.De bevoegdheid van de politie om bevelen te geven volgt uit artikel 2
Politiewet. Artikel 2:1, tweede lid van de APV bevat het geven van een bevel in
een concreet geval. Overtreding van een dergelijk bevel wordt strafbaar gesteld
via opname van artikel 2:1, tweede lid in artikel 6:1 van de APV.Ook in het proces- verbaal en de tenlastelegging moet het niet opvolgen van het
politiebevel worden vervolgd op grond van overtreding van artikel 2:1 jo. het
desbetreffende strafartikel van de gemeentelijke APV (artikel 6:1 van de
APV).Naast de politiebevelen ex artikel 2:1 APV blijven uiteraard ook de bevelen van
de burgemeester in het kader van diens openbare-ordebevoegdheden mogelijk.
Bevelen van de burgemeester, bijvoorbeeld op grond van de Gemeentewet, of
aanwijzingen in het kader van de Wet Openbare Manifestaties die de politie in
mandaat uitvoert en die niet worden opgevolgd, kunnen nog steeds strafbaar
worden gesteld op grond van artikel 184, eerste lid Wetboek van Strafrecht.Afdeling 2 BetogingArtikel 2:2 Optochten(vervallen)In 2007 is met het oog op het vereenvoudigen van de APV dit artikel opgenomen
onder de evenementenbepaling (artikelen 2:24 en 2:25). Zie verder de toelichting
bij die artikelen.Artikel 2:3 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsenDit artikel is een uitwerking van enkele artikelen uit de Wet openbare
manifestaties (WOM).In artikel 1 van de Wet openbare manifestaties wordt in het eerste lid “openbare
plaats” gedefinieerd als: een plaats die krachtens bestemming of vast gebruik
openstaat voor het publiek. In het tweede lid is bepaald dat daaronder niet is
begrepen: een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6, tweede lid,
van de Grondwet (een kerk, moskee, synagoge of een ander gebouw dat met name
wordt gebruikt voor godsdienstige of levensbeschouwelijke doelen).Uit de artikelen 3 en 4 WOM volgt dat de gemeenteraad moet bepalen of, en zo ja,
voor welke activiteiten een kennisgeving is vereist en daarbij enkele
procedurebepalingen moet vaststellen. Artikel 5 WOM kent de burgemeester de
bevoegdheid toe om naar aanleiding van een kennisgeving voorschriften en
beperkingen te stellen of een verbod te geven; artikel 6 WOM kent hem een
aanwijzingsbevoegdheid toe, terwijl artikel 7 WOM bepaalt dat hij bevoegd is aan
de organisatoren van de desbetreffende activiteit de opdracht te geven deze te
beëindigen en uiteen te gaan. Ten aanzien van vergaderingen en betogingen op
andere dan openbare plaatsen kent artikel 8 WOM de burgemeester o.a. de
bevoegdheid toe opdracht te geven deze te beëindigen.De meeste APV’s kennen alleen een kennisgevingeis voor betogingen. De overige
activiteiten zijn ongereguleerd gebleven.In verband hiermee heeft artikel 2:3 alleen betrekking op betogingen. Het
artikel kan zonodig worden uitgebreid tot samenkomsten tot het belijden van
godsdienst of levensovertuiging, tot vergaderingen en tot “processies”.Uitgangspunten Wet openbare manifestatiesDe WOM beoogt een eenvormige regeling te geven voor de activiteiten die onder de
bescherming van de artikelen 6 en 9 Grondwet vallen. Het gaat daarbij om
betogingen, vergaderingen en samenkomsten tot het belijden van godsdienst of
levensovertuiging voorzover die op openbare plaatsen gehouden worden.De WOM heeft betrekking op collectieve uitingen. Van een collectieve uiting kan
volgens de regering al sprake zijn wanneer daaraan meer dan twee personen
deelnemen (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p. 8).Individuele uitingsvormen zijn buiten de regeling gebleven. Zowel artikel 6 als
artikel 9 Grondwet maken het mogelijk ook deze onder de WOM te brengen, maar de
wetgever acht dat niet nodig.Overigens vallen individuele uitingen wel onder de bescherming van artikel 7
Grondwet. Het eerste lid van artikel 7 verbiedt expliciet een voorafgaand verlof
ten aanzien van schriftelijke uitingen, ook als die uitingen godsdienstig of
levensbeschouwelijk van aard zijn. Niet-schriftelijke uitingen van gedachten of
gevoelens worden beschermd krachtens het derde lid van artikel 7 Grondwet. De
inhoud mag niet aan voorafgaand verlof onderworpen zijn, maar de vorm waarin zij
geopenbaard worden wel.De wetgever heeft de bevoegdheid tot beperking van de onderhavige grondrechten
aan de gemeenten opgedragen. Argumenten hiervoor zijn: de regeling van onder
andere de betoging houdt nauw verband met de plaatselijke openbare orde. De
gemeenten hebben hiermee in de loop der jaren waardevolle ervaringen
opgedaan.De memorie van toelichting geeft een opsomming van de bevoegdheden die de WOM
aan gemeenteraden en burgemeesters toekent (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p.
5/6):
de bevoegdheid tot het creëren van een kennisgevingstelsel voor
betogingen, vergaderingen en samenkomsten tot het belijden van
godsdienst of levensovertuiging op openbare plaatsen. De wet laat een
zekere variatie toe ten aanzien van kwesties als: voor welke
activiteiten is een kennisgeving vereist; aan welke vereisten moet een
kennisgeving voldoen; welke voorschriften en beperkingen kunnen opgelegd
worden;
de bevoegdheid tot het geven van aanwijzingen;
de bevoegdheid in het uiterste geval de betreffende activiteit te doen
beëindigen.
Een aantal onderwerpen is daarentegen geheel of gedeeltelijk aan de plaatselijke
regelgeving onttrokken. De reden is dat enerzijds de Grondwet zich tegen een
dergelijke regeling verzet en dat anderzijds de rechtsgelijkheid een uniforme
regeling van de centrale wetgever rechtvaardigt. Het gaat met name om de
volgende onderwerpen (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 6):
het aanwijzen van de gronden waarop beperking van de onderhavige
grondrechten door gemeentelijke organen is toegestaan (artikelen 2 en 8
WOM);
een verbod van voorafgaand toezicht op de inhoud van uitingen die
tijdens eerder genoemde activiteiten zullen worden gedaan (artikelen 3,
vierde lid, 4, derde lid, en 5, derde lid);
de bescherming van het functioneren van buitenlandse
vertegenwoordigingen en bepaalde andere instellingen die een bijzondere
volkenrechtelijke bescherming genieten, voorzover deze bescherming
verder dient te reiken dan “de bestrijding of voorkoming van
wanordelijkheden” (artikel 9 WOM);
de strafbaarstelling van overtreding van een aantal bij de WOM gegeven
normen (artikel 11 WOM) en de strafbaarstelling van verhindering en
verstoring van geoorloofde openbare manifestaties (wijziging van de
artikelen 143-146 Wetboek van Strafrecht, onder artikel 11 WOM);
de bescherming van de zondagsrust, voorzover deze bescherming verder
dient te reiken dan “de bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden”
(wijziging van de artikelen 3, 5 en 5a en 8 Zondagswet, onder artikel
III WOM).
Voor op vaste tijdstippen regelmatig terugkerende godsdienstige of
levensbeschouwelijke bijeenkomsten op openbare plaatsen, uitgaande van een
kerkgenootschap en zelfstandig onderdeel daarvan of een genootschap op
geestelijke grondslag is, gelet op artikel 3, derde lid, WOM een eenmalige
kennisgeving voldoende. De gemeenteraad heeft twee mogelijkheden; of deze
bijeenkomsten ongeregeld laten of een eenmalige kennisgeving voorschrijven.Ten aanzien van vergaderingen en betogingen op andere dan openbare plaatsen kent
de WOM uitsluitend repressieve bevoegdheden toe aan de burgemeester (artikel 8
WOM). Voor deze activiteiten is geen voorafgaande kennisgeving vereist.Openbare en andere dan openbare plaatsenDe reden dat in de WOM voor openbare en andere dan openbare plaatsen
verschillende regimes zijn opgenomen is dat, volgens de wetgever, regulering van
manifestaties op andere dan openbare plaatsen niet zozeer nodig is. Een
terughoudende opstelling van de overheid is op zijn plaats. Daarnaast maakt de
redactie van artikel 6 Grondwet dit onderscheid noodzakelijk. Delegatie van de
beperkingsbevoegdheid heeft de grondwetgever uitsluitend mogelijk gemaakt ten
aanzien van belijdenis van godsdienst of levensovertuiging “buiten gebouwen en
besloten plaatsen”. De regering geeft de voorkeur aan een functionele
omschrijving bij de afbakening van het begrip openbare plaats, niet- openbare
plaats of besloten plaats, waarin de bestemming of de wijze van gebruik van een
plaats bepalend is, en niet een enkel uiterlijk kenteken, zoals het al dan niet
afgescheiden zijn van de plaats (TK 1985-1986, 19 427, nr.3, p. 16).Wat is nu de betekenis van de begrippen “openbare en andere dan openbare
plaatsen”?Artikel 1, eerste lid, WOM bepaalt wat een openbare plaats is, namelijk een
plaats die krachtens bestemming of vast gebruik open staat voor het publiek.
Deze definitie kent dus twee criteria.Ten eerste moet de plaats open staan voor het publiek. Dat wil volgens de
memorie van toelichting zeggen “dat in beginsel eenieder vrij is om er te komen,
te vertoeven en te gaan; dit houdt in dat het verblijf op die plaats niet door
de gerechtigde aan een bepaald doel gebonden mag zijn (...). Dat de plaats "open
staat" betekent verder dat geen sprake is van een meldingsplicht, de eis van
voorafgaand verlof, of de heffing van een toegangsprijs voor het betreden van de
plaats”.Op grond hiervan zijn bijvoorbeeld stadions, postkantoren, warenhuizen,
restaurants, musea, ziekenhuizen en kerken geen “openbare plaatsen”. Ook de hal
van het gemeentehuis valt buiten het begrip “openbare plaats”.Het tweede criterium is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd op
bestemming of vast gebruik. “De bestemming ziet op het karakter dat door de
gerechtigde aan de plaats is gegeven blijkens een besluit of blijkens de uit de
inrichting van de plaats sprekende bedoeling. Een openbare plaats krachtens vast
gebruik ontstaat wanneer de plaats gedurende zekere tijd wordt gebruikt als had
deze die bestemming, en de rechthebbende deze feitelijke toestand gedoogt”,
aldus de memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16).Voorbeelden van openbare plaatsen in de zin van artikel 1, eerste lid, WOM zijn:
openbare wegen, plantsoenen, speelweiden en parken en vrij toegankelijke
gedeelten van overdekte passages, van winkelgalerijen, van stationshallen en van
vliegvelden, openbare waterwegen en recreatieplassen.Omdat de definitie van het begrip “openbare plaats” ook een aantal “besloten
plaatsen” als bedoeld in artikel 6, tweede lid, Grondwet kan omvatten, is in
artikel 1, tweede lid, WOM expliciet aangegeven dat onder een openbare plaats
niet wordt begrepen een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6,
tweede lid, van de Grondwet (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p. 11-13, en nr.
6).BetogingWanneer kan van een betoging worden gesproken? Blijkens de jurisprudentie van de
Hoge Raad kan sprake zijn van een betoging als:
een aantal personen openlijk en in groepsverband optreedt, al dan niet
in beweging, en
de groep er op uit is een mening uit te dragen.
De memorie van toelichting bij de WOM geeft aan dat het bij de betoging gaat om
het uitdragen van gemeenschappelijk beleefde gedachten of wensen op politiek of
maatschappelijk gebied (TK 1986-1987, 19 427, nr. 3, p. 8). Er worden dus drie
eisen gesteld: meningsuiting (openbaren van gedachten en gevoelens), openheid en
groepsverband. Het gezamenlijk optreden moet ook gericht zijn op het uitdragen
van een mening. Een betoging is niet noodzakelijkerwijs een optocht en een
optocht is niet perse een betoging. Een betoging kan een optocht zijn (HR
30-05-1967, NJ 1968, 5). De Hoge Raad acht voor het aanwezig zijn van een
betoging geen “menigte” nodig. Acht personen worden al voldoende geacht om van
een betoging te kunnen spreken (HR 11-05- 1976, NJ 1976, 540).Bij de parlementaire behandeling van artikel 9 Grondwet is “betoging” omschreven
als “het middel om, het liefst met zoveel mogelijk mensen, in het openbaar
uiting te geven aan gevoelens en wensen op maatschappelijk en politiek
gebied”.Alleen een vreedzame betoging kan aanspraak maken op grondwettelijke
bescherming. Het aspect van de meningsuiting moet voorop staan. Als onder het
mom van een betoging activiteiten worden ontplooid die strijdig zijn met onze
rechtsorde, zal de vraag moeten worden beoordeeld of er nog wel sprake is van
een betoging in de zin van het grondwettelijk erkende recht (TK 1975-1976,
13872, nr. 4, p. 95-96). Bij de parlementaire behandeling van artikel 9 heeft de
regering er op gewezen dat de door haar gegeven karakterisering van het begrip
“betoging” meebrengt dat acties, waarvan de hoedanigheid van gemeenschappelijke
meningsuiting op de achtergrond is geraakt en die het karakter hebben van
dwangmaatregelen jegens de overheid of jegens derden, geen betogingen in de zin
van het voorgestelde artikel 9 zijn. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij
blokkades van wegen en waterwegen (TK 1976-1977, 13872, nr. 7, p. 33).Een optocht die niet primair het karakter heeft van een gemeenschappelijke
meningsuiting, zoals Sinterklaas- en carnavalsoptochten en bloemencorso’s, is
geen manifestatie in de zin van artikel 1, eerste lid, onder a WOM (TK
1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 8). Zo’n optocht kan, als die opiniërende elementen
bevat, wel onder de bescherming van artikel 7, derde lid, Grondwet vallen.Onwettig en intolerant gedrag tegenover een betogingHet recht van betoging kan niet zonder meer beperkt worden. In de jurisprudentie
over het onwettig of intolerant gedrag van derden tegenover de deelnemers aan
een betoging, is uitgemaakt dat een beperking van het recht tot betoging moet
zijn gelegen in zwaarwegende omstandigheden.Klokgelui en oproepen tot gebedArtikel 10 WOM stelt dat de gemeenteraad bevoegd is terzake regels te stellen
met betrekking tot duur en geluidsniveau.De strekking van artikel 10 WOM is niet om een beperkingsbevoegdheid op het
grondrecht vrijheid van godsdienst of levensovertuiging te creëren, maar om het
recht tot klokluiden en oproepen tot gebed buiten twijfel te stellen en
daarnaast de autonome bevoegdheid van gemeentebesturen om in het kader van de
beperking van geluidsoverlast regelend op te treden onverlet te laten.Gemeentelijke regels die klokgelui en oproepen tot gebed in het kader van
geluidsoverlast beperken zijn dus geen medebewind, maar autonome
bepalingen.Artikel 10 WOM vertoont een zekere overlap met artikel 4:6 APV (overige
geluidhinder). Zie de toelichting bij dat artikel.Gemeentelijke bevoegdhedenLos van zijn bevoegdheden krachtens de WOM, blijft de burgemeester bevoegd tot
optreden krachtens de artikelen 175 en 176 Gemeentewet. De memorie van
toelichting bij de WOM geeft dit aan en ook de minister belicht tijdens de
Kamerbehandeling deze bevoegdheid nadrukkelijk. Deze twee artikelen zijn echter
slechts beperkt toepasbaar. Er mag namelijk pas gebruik van gemaakt worden
wanneer er sprake is van ernstige vrees voor verstoring van de openbare orde of
als er daadwerkelijk sprake is van ernstige verstoring van de openbare orde. In
die gevallen kan de burgemeester krachtens artikel 175 de nodige bevelen of
krachtens artikel 176 Gemeentewet een noodverordening uitvaardigen. De vraag
rijst of de burgemeester met behulp van deze noodbevoegdheden grondrechten,
zoals in dit geval het betogingsrecht, mag beperken.De regering heeft tijdens de behandeling van de herziene Grondwet namelijk
gesteld dat de clausule “behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet”
inhoudt dat alleen de formele wetgever zonder delegatiemogelijkheid bevoegd is
tot het beperken van grondrechten en dat de formele wet zelf de omvang van de
grondrechtbepaling moet aangeven. In artikel 175 Gemeentewet is thans expliciet
opgenomen dat de burgemeester bij het geven van noodbevelen kan afwijken van
andere dan bij de Grondwet gestelde voorschriften.Het verbod van delegatie zou een obstakel kunnen zijn voor de burgemeester om
krachtens artikel 176 Gemeentewet een grondrecht te beperken door middel van een
noodverordening. Volgens de Hoge Raad voegt het voorschrift op grond van artikel
176 Gemeentewet zich in als bestanddeel in de omschrijving van de overtreding
tegen het openbaar gezag van artikel 443 Sr. en het is “dus de wet (in formele
zin), die in die noodtoestand de zeer tijdelijke onderbreking van de uitoefening
van het grondrecht gedoogt”, HR 28-11-1950, NJ 1951, 137 (Tilburgse APV).Bij betogingen waarbij ernstige vrees voor verstoring van de openbare orde
bestaat of de verstoring daadwerkelijk plaatsvindt, kan de burgemeester derhalve
bevelen, zoals bedoeld in artikel 175 of de noodverordening zoals bedoeld in
artikel 176 Gemeentewet uitvaardigen. Dit zou in het uiterste geval zelfs een
verbod tot het houden van een betoging kunnen inhouden. Op de strekking en
reikwijdte van artikel 175 en 176 Gemeentewet is tijdens de parlementaire
behandeling en in de literatuur uitgebreid ingegaan. Door de staatssecretaris is
tijdens de mondelinge behandeling van dit wetsontwerp in de Eerste Kamer
opgemerkt: “De gevallen waarin de noodbevoegdheden van de burgemeester kunnen
worden toegepast, staan in een logisch verband met de gronden krachtens welke
grondrechten als hier aan de orde mogen worden beperkt. De burgemeester heeft
dus in de noodsituaties, bedoeld in de artikelen 175 en 176, grondwettelijk de
bevoegdheid om grondrechtbeperkende bevelen te geven ter bescherming van de
gezondheid, in het belang van het verkeer of ter bestrijding of voorkoming van
wanordelijkheden.”Verder wordt aangegeven dat ook uit de toepassingshistorie van de artikelen 219
en 220 van de oude gemeentewet volgt dat de noodbevoegdheden passen in het kader
van de beperkingsregelingen van grondrechten.Vierde lidArtikel 145 van de Gemeentewet bepaalt dat de Algemene Termijnenwet van
overeenkomstige toepassing is op termijnen in gemeentelijke verordeningen,
tenzij in de verordening anders is bepaald. Het vierde lid bevat zo’n afwijkende
bepaling, die voorkomt dat afhandeling op zaterdag of zondag of op een algemeen
erkende feestdag of op een werkdag na 12.00 uur moet plaatsvinden. Dat laatste
is gedaan om toch nog over enige uren voor beoordeling en besluitvorming te
beschikkenArtikel 2:4 Afwijking termijn(vervallen)Opgenomen in artikel 2:3, vijfde lidArtikel 2:5 Te verstrekken gegevens(vervallen)Opgenomen in artikel 2:3, tweede lidAfdeling 3 Verspreiden van gedrukte stukkenArtikel 2:6 Beperking aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken of
afbeeldingenFolderen en flyeren is toegestaan, behalve op of aan door het college aangewezen
wegen of gedeelten daarvan. Het tweede lid geeft de mogelijkheid om het verbod
voor die wegen nog weer te beperken tot nader aan te geven dagen en uren,
waarbij het vierde lid het college de bevoegdheid geeft voor het dan nog
resterende verbod een ontheffing te verlenen. Van de in het eerste lid
toegekende bevoegdheid mag het college niet zodanig gebruik maken dat er “geen
gebruik van enige betekenis” overblijft. Zie ook de toelichting op artikel
2:42.Het college ontleent zijn bevoegdheid aan artikel 160, onder a, van de
Gemeentewet.Artikel 2:6 heeft betrekking op het grondrecht waarmee de gemeentelijke wetgever
het meest wordt geconfronteerd, namelijk de vrijheid van meningsuiting. Dit
grondrecht is geformuleerd in artikel 19 IV, artikel 10 EVRM en artikel 7 van de
Grondwet.Artikel 7 Grondwet luidt als volgt:1. Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of
gevoelens te openbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de
wet.2. De wet stelt regels omtrent radio en televisie. Er is geen voorafgaand
toezicht op de inhoud van een radio of televisie uitzending.3. Voor het openbaren van gedachten of gevoelens door andere dan in de
voorafgaande leden genoemde middelen heeft niemand voorafgaand verlof nodig
wegens de inhoud daarvan, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.
De wet kan het geven van vertoningen, toegankelijk voor personen jonger dan
zestien jaar, regelen ter bescherming van de goede zeden.4. De voorgaande leden zijn niet van toepassing op het maken van
handelsreclame.De drukpersvrijheid is in het eerste lid van artikel 7 van de Grondwet als een
zelfstandige bepaling opgenomen en vormt een lex specialis ten opzichte van het
derde lid. De tekst van het eerste lid is letterlijk gelijk aan die van artikel
7 van de oude Grondwet, waarmee beoogd is de bestaande jurisprudentie op dat
punt intact te laten. De constante jurisprudentie op artikel 7 van de oude
Grondwet kan als volgt worden samengevat.DaklozenkrantDe verkoop van daklozenkranten is noch venten noch collecteren. Op grond van
artikel 7 van de Grondwet kan het verkopen niet verbonden worden aan een
vergunning. Wel kan de gemeente gebruik maken van artikel 2:6Als verkoop plaats vindt op het grondgebied van bijvoorbeeld een supermarkt, dan
kan de eigenaar de verkoper verzoeken weg te gaan.Het verdient aanbeveling om te overleggen met de koepelorganisaties die de
daklozen vertegenwoordigt. Immers niet iedereen kan een straatkrant verkopen. De
verkopers moeten in het bezit zijn van een identiteitsbewijs van de
koelorganisatie waarmee ze kunnen aantonen dat ze officiële straatkantverkopers
zijn.WaboHet verspreiden van gedrukte stukken valt niet onder de Wabo, ook niet als daar
een element van handelsreclame in zit.Afdeling 4 Vertoningen e.d. op de wegArtikel 2:7 Feest, muziek en wedstrijd e.d.In 2007 is met het oog op het vereenvoudigen van de APV dit artikel opgenomen
onder de evenementenbepaling (artikelen 2:24 en 2:25). Zie het commentaar bij
die artikelen.Artikel 2:8 DienstverleningArtikel 2.1.4.2 (oud) bevatte een vergunningstelsel voor dienstverlening.
Dienstverlening betreft allerlei straatberoepen, zoals kruiers, de scharensliep,
de reiniger van voertuigen en de glazenwasser. Sommigen zijn uit het straatbeeld
verdwenen, anderen hebben hun intrede gedaan. Denk bijvoorbeeld aan
besteldiensten van pizza’s of de supermarkt en bewakingsdiensten. De VNG heeft
het dienstverleningsartikel in 2007 geschrapt vanwege het streven naar
vermindering van administratieve lasten voor ondernemers en het bedrijfsleven
(deregulering). De deregulering is ingegeven door de opvatting dat de regeling
niet (meer) voldeed aan het noodzaakvereiste zoals verwoord in de Europese
Dienstenrichtlijn. Het risico van overlast of verstoring van de openbare orde en
zedelijkheid is immers niet groot bij deze vormen van dienstverlening. Dit bleek
al uit het optionele karakter van het oude artikel. Voorts geldt voor wat
betreft de verkeersveiligheid artikel 5, van de Wegenverkeerswet 1994, dat
bepaalt dat ieder zich zodanig dient te gedragen dat geen gevaar op de weg wordt
veroorzaakt of dat het verkeer wordt gehinderd. Als de dienstverlener optreedt
als venter, dat wil zeggen dat hij ambulant is, gelden bovendien de artikelen
over venten (5:14 e.v.).Kort samengevat: De risico’s van het schrappen van het vergunningstelsel afgezet
tegen het aanzienlijke voordeel van vermindering van administratieve lasten voor
dienstverleners en gemeenten - immers er hoeft geen vergunning meer aangevraagd
te worden - heeft onze gemeente, in navolging van de VNG, doen kiezen voor het
niet meer opnemen van het artikel.Artikel 2:9 StraatartiestHet oude artikel 2.1.4.1 (Feest, muziek en wedstrijd) is in 2007 geschrapt.
Feesten en wedstrijden zijn ondergebracht bij de evenementen. Muziek maken kan
ook een evenement zijn, zie onder artikel 2:24. Echter het optreden van een
straatmuzikant, bijvoorbeeld een harmonicaspeler, is geen evenement. Daarom is
de straatmuzikant onder artikel 2:9 gebracht. Hetzelfde geldt voor
straatfotografen en de andere categorieën genoemd in artikel 2:9.De motieven om openbare plaatsen aan te wijzen zijn: dwingende redenen van
algemeen belang, hetgeen omvat: openbare orde, openbare veiligheid,
volksgezondheid en milieu. Zie voor de betekenis van deze begrippen het
commentaar onder artikel 1.8.De activiteiten van de straatartiest, straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur
en gids vallen onder de werking van artikel 7, derde lid, Grondwet. Het begrip
“openbaren van gedachten of gevoelens” moet volgens de jurisprudentie en de
toelichting op artikel 7 Grondwet haast grammaticaal worden uitgelegd. Elke
uiting van een gedachte of een gevoelen, ongeacht de intenties of motieven van
degene die zich uit, wordt door artikel 7 Grondwet beschermd. (KB 5 juni 1986,
Stb. 337 t/m 342, KB 29 mei 1987, Stb. 365, AB 1988, 15 m.nt. PJS.) Artikel 7,
derde lid, Grondwet laat door zijn formulering (niemand heeft voorafgaand verlof
nodig wegens de inhoud) een verbod toe voor andere aspecten van de uiting dan de
inhoud, zoals bijvoorbeeld de verspreiding. Het is bij de genoemde activiteiten
echter moeilijk te scheiden tussen inhoud en verspreiding. Immers, het verbieden
van een optreden van een straatartiest op een bepaalde plaats houdt in veel
gevallen ook in dat de inhoud van het optreden niet kan worden geuit. Dat
betekent dat voor de beperkingsgronden van het in artikel 7, derde lid,
opgenomen grondrecht, het best kan worden gekozen voor de beperkingsgronden die
bij artikel 7, eerste lid, Grondwet zijn toegelaten. In artikel 2:6, Beperking
aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken of afbeeldingen, is dat
uitgewerkt in een verbod met ontheffingsmogelijkheid dat voor bepaalde straten
en uren geldt. In artikel 2:9 is dezelfde redactie gevolgd.De bevoegdheid van de burgemeester berust op artikel 174 van de
Gemeentewet.Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een
vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000
schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatige verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp
onder het kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.Lex silencio positivoHet aanwijzen van een gebied waar het verboden is als straatartiest op te treden
zal doorgaans op initiatief van het college zelf gebeuren, en niet op aanvraag.
Mocht er wel een aanvraag aan de orde zijn, dan bestaan er geen duidelijke
bezwaren tegen een lex silencio positivo. Een ontheffing van het verbod zal
vaker op aanvraag gebeuren, maar ook een ambtshalve ontheffing zal voorkomen,
bijvoorbeeld bij bepaalde festiviteiten. Ook bij een ontheffing op aanvraag is
geen reden om van een lex silencio af te zien. In artikel 1:9 van deze
verordening wordt Paragraaf 4.1.3.3. Awb op het gehele artikel van toepassing
verklaard. Afdeling 5 Bruikbaarheid en aanzien van de wegArtikel 2:10 Het plaatsen van voorwerpen op of aan de weg of op
andere openbare plaatsen in strijd met de publieke functie van die weg of
plaatsDit artikel geeft het college de mogelijkheid greep te houden op situaties die
hinder of gevaar kunnen opleveren of ontsierend kunnen zijn. Voor de toepassing
kan worden gedacht aan het plaatsen van reclameborden, terrassen of
containers.Deregulering: vergunningstelsel of algemene regelIn het kader van de deregulering en de vermindering van administratieve lasten
heeft de VNG bekeken of de vergunningplicht in dit artikel kan vervallen. Dat is
een discussie met vele kanten, en voor diverse oplossingen valt iets te zeggen.
De VNG kiest ervoor om als model een breed gestelde algemene regel op te nemen
in plaats van het voorheen bestaande vergunningsstelsel. Een dergelijke
nadrukkelijke keuze biedt meer ruimte aan burger en bedrijfsleven. De gedachte
daarbij is dat voor een groot aantal voorwerpen die in de openbare ruimte worden
geplaatst een vergunning overbodig wordt geacht, omdat deze voorwerpen volstrekt
geen overlast veroorzaken of zelfs bijdragen aan de leefbaarheid.Feitelijk is daarmee voor burgers en bedrijven een zogeheten “zorgplicht”
neergelegd. Er mogen voorwerpen worden geplaatst, zolang de verkeersveiligheid
niet in gevaar wordt gebracht en aan de andere voorwaarden wordt voldaan. De
burger dient dat zelf af te wegen. Als de gemeente wenst op te treden omdat zij
van mening is dat het verbod van het eerste lid wordt overtreden, zal daarover
al snel discussie ontstaan. Dat vraagt inschattingsvermogen, zelfstandigheid en
tact van de toezichthoudende ambtenaren. De gemeente zal haar handhavingsbesluit
zeer nauwkeurig dienen te motiverenDit probleem, dat voortvloeit uit de inherente onduidelijkheid van een algemene
regel, zou kunnen worden verholpen door de algemene regel aan te vullen met een
lijst voorschriften die in detail regelt wat er wel en niet is toegestaan. Een
aantal gemeenten heeft daarvoor gekozen. Nadeel van die aanpak is dat zo’n regel
onvermijdelijk een uitvoerig stuk wordt, omdat voor een heel scala aan
voorwerpen (bloembakken, uitstallingen, bouwsteigers, straatmeubilair, etc) moet
worden omschreven waar en hoe ze kunnen worden geplaatst, en wat de omvang mag
zijn. Ook is het heel goed mogelijk dat de regel niet overal in de gemeente
dezelfde zal zijn.Maar net als een gedetailleerde regel kan een vergunning met de daarbij gestelde
voorschriften voor de nodige duidelijkheid zorgen: de houder van de vergunning
weet waar hij aan toe is, net als de gemeentelijke toezichthouder.Onze gemeente heeft vooralsnog de keuze gemaakt (raadsbesluit december 2007) om
het vergunningstelsel te behouden en niet te werken met een algemene regel.Overige dereguleringVergeleken met het oude artikel 2.1.5.1. APV is overigens ook in dit artikel een
dereguleringsslag gemaakt. Zo is vanwege de overzichtelijkheid een aantal
artikelen in de APV, waaronder ook artikel 2:10., onderverdeeld in een aantal
afzonderlijke artikelen. Verder is een aantal gedetailleerde bepalingen waar de
vergunningplicht niet voor geldt, uit de APV gehaald en opgenomen in een
aanwijzingsbesluit van het college.Ook voor deze vergunning geldt dat ze in beginsel voor een onbeperkte periode
wordt verstrekt. Uiteraard kan er wel een termijn worden gesteld voor zaken die
per definitie tijdelijk worden geplaatst maar waarvan wenselijk is dat ze niet
onnodig lang het straatbeeld ontsieren, zoals steigers en stortcontainers.Ter bevordering van deregulering en het aanbrengen van meer systematiek in de
APV zijn twee algemene artikelen in Hoofdstuk 1 opgenomen. Artikel 1:7 bepaalt
dat de vergunning voor onbepaalde tijd geldt en artikel 1:8 bevat de algemene
weigeringsgronden die bij elke vergunning kunnen worden gehanteerd tenzij de
aard van de vergunning zich daartegen verzet. Zie voor meer informatie de
toelichting bij de betreffende artikelen.Artikel 2:10 A: Vergunning voor het plaatsen van voorwerpen op een openbare
plaats in strijd met de publieke functie van die plaatsEerste lidDe vergunningsplicht. Hier zijn geen wijzigingen aangebracht ten opzichte van de
vorige APV.Tweede lidHier is naast de genoemde algemeen geldende weigeringsgronden een
verbijzondering opgenomen: de vergunning kan worden geweigerd als het gevraagde
problemen, hinder of schade zou opleveren voor de weg of het gebruik ervan.WaboHet gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie, als
bedoeld in dit artikel, kan onder de Wabo vallen, namelijk wanneer dit gebruik
bestaat uit de opslag van roerende zaken. Dat zal bijvoorbeeld het geval zijn
als op of aan de weg een container wordt geplaatst voor de tijdelijke opslag van
puin of bouwmaterialen tijdens een verbouwing. In andere gevallen zal het niet
altijd op het eerste gezicht duidelijk zijn of het gaat om opslag van roerende
zaken als bedoeld in de Wabo. Het onderscheidend criterium is dat het plaatsen
van zaken op de weg bij opslag een tijdelijk karakter heeft: het is de bedoeling
dat de opgeslagen zaken ooit ergens anders een al dan niet definitieve
bestemming krijgen en aldaar een functie gaan vervullen. Als dat aan de orde is
valt die activiteit onder artikel 2.2,eerste lid onder j of onder k van de Wabo.
Een vergunning wordt op grond van artikel 2.2, eerste lid, laatste zinsdeel, van
de Wabo aangemerkt als een omgevingsgvergunning. Daarom is een nieuw derde lid
ingevoegd, waarin staat dat het bevoegd gezag (ingevolge de definitie in artikel
1 is dat dus het bestuursorgaan als bedoeld in de Wabo) in een dergelijk geval
een omgevingsvergunning verleent.Daarnaast blijft het eerste lid gehandhaafd, waarin staat dat het bevoegde
bestuursorgaan (i.c. het college of de burgemeester) vergunning kan verlenen
voor gebruik van de weg dat niet valt onder de Wabo, namelijk wanneer het gaat
om objecten die bedoeld zijn om ter plaatse blijvend te functioneren. Dat zijn
bijvoorbeeld bloembakken, straatmeubilair, terrassen en dergelijke.Het is niet ondenkbaar dat bij een en hetzelfde project – bijvoorbeeld een
grootscheepse restauratie van monumentale panden – zowel de vergunning van het
bevoegd bestuursorgaan (eerste lid) als de omgevingsvergunning (derde lid) nodig
is, waarbij dan de situatie kan ontstaan dat er twee bevoegde gezagen zijn. Met
het oog op die gevallen kan overwogen worden om met toepassing van artikel 2.2,
tweede lid van de Wabo alle activiteiten waarbij voorwerpen op of aan de weg
worden geplaatst, onder de Wabo te brengen. Dat heeft als nadeel dat de
zwaardere procedure van de Wabo in alle gevallen gevolgd moet worden. De VNG
verwacht dat deze situatie maar heel zelden zal voorkomen en hebben 2.2, tweede
lid van de Wabo in de APV dan ook niet toegepast.Artikel 2:10 B: afbakeningsbepalingen en uitzonderingenEerste lid, onder a: evenementenIndien een evenement wordt gehouden, waartoe vergunning is verleend op basis van
artikel 2:25, dan hoeft geen vergunning te worden verleend op basis van artikel
2:10.A. Deze bepaling voorkomt een samenloop van beide vergunningen. In de
voorschriften bij een vergunning voor een evenement kan immers ook de
verkeersveiligheid worden gewaarborgd.Eerste lid, onder b: terrassen horecabedrijfHet in artikel 2:10 A bedoelde verbod gebruik van de weg geldt niet voor
terrassen behorend bij een horecabedrijf, waarvoor door de burgemeester
vergunning is verleend op grond van artikel 2:28 Zo’n terras maakt blijkens de
definitie in artikel 2:27 deel uit van dat bedrijf. Het verbod geldt evenmin
voor terrassen van niet-exploitatievergunningplichtige horecabedrijven waarvoor
een afzonderlijke terrasbepaling is opgenomen in artikel 2:28 A. Gelet hierop is
hier een afbakeningsbepaling opgenomen.In het geval een terras niet behoort bij een voor het publiek openstaand gebouw
of een in artikel 2:28 bedoeld horecabedrijf en het terras is gelegen op de weg
of een weggedeelte kunnen alleen de in artikel 2:10 bedoelde eisen worden
gesteld en is het college het bevoegd gezag.Eerste lid, onder c: standplaatsenHier wordt een uitzondering gemaakt voor standplaatsen waarop artikel 5:17 van
toepassing is.Tweede lidHet verbod van artikel 2:10 A is niet van toepassing op voorwerpen waarop
gedachten of gevoelens worden geopenbaard. Een vergunningsstelsel voor zulke
uitingen zou in strijd zijn met artikel 7 van de Grondwet (vrijheid van
meningsuiting). Het is op grond van artikel 2:1 wel verboden om uitingen te doen
als daardoor het verkeer wordt gehinderd of in gevaar gebracht.Derde lid, onder a.Regelt de afbakening met landelijke verkeerswetgeving.Artikel 2:10 C: beslistermijn en silencio positivo[gereserveerd]Artikel 2:10 D: vrijstellingen Op basis van dit artikel kan het college categorieën van voorwerpen aanwijzen
die vrijgesteld zijn van de vergunningplicht. Hierbij kan gedacht worden aan,
vlaggen, zonneschermen, reclameborden, uitstallingen en allerlei bouwobjecten
zoals bouwborden, steigers, afval-, puin- of zeecontainers, schaftketen,
chemische toiletten, etc. Voor sommige van deze vrij te stellen voorwerpen is
het dan wel noodzakelijk om nadere regels te kunnen stellen en eventueel een
meldplicht in het leven te kunnen roepen. Op die manier blijft het mogelijk om
de in het geding zijnde belangen te beschermen zoals de bruikbaarheid en het
veilig gebruik van de weg, de vrije doorgang van verkeer etc. In het tweede en
derde lid is daarom de bevoegdheid voor het college opgenomen om nadere regels
te stellen en voor sommige voorwerpen eventueel een meldingsplicht in het leven
te roepen.Artikel 2:11 Aanleggen, beschadigen en veranderen van een wegAlgemeenIn het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is
bekeken of de vergunningplicht in deze bepaling zou kunnen worden opgeheven. Wij
hebben ervoor gekozen de vergunningplicht te laten bestaan, omdat het in verband
met de verkeersveiligheid en de bruikbaarheid van wegen niet gewenst is dat
niet-overheden zomaar wegen aanleggen, beschadigen of veranderen. Het stellen
van algemene regels in plaats van een vergunningvereiste hebben wij wel
overwogen, maar dat is niet goed mogelijk, omdat het hierbij veelal om specifiek
maatwerk gaat.Op het aanleggen of veranderen van een weg is artikel 2.2, eerste lid onder d.
van de Wabo van toepassing als de activiteit verboden is in een bestemmingsplan,
beheersverordening of voorbereidingsbesluit. Dat betekent dat de termijnen
genoemd in artikel 3.9 van de Wabo van toepassing zijn op deze vergunning. De
beslistermijn is 8 weken, de verdagingstermijn zes weken. Let wel: indien er
meerdere activiteiten worden aangevraagd en er één onder artikel 3.10 van de
Wabo valt, dan is de uitgebreide procedure van toepassing (beslistermijn van 6
maanden met een mogelijkheid tot verdagen van zes weken).De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning die onder de Wabo
valt, staan in de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor). Het gaat dan om de
algemene indieningsvereisten uit artikel 1.3 van de Mor. Zie daarvoor de
toelichting bij artikel 1.2 APV. Voor het aanleggen of veranderen van een weg
zijn in de Mor geen aanvullende indieningsvereisten opgenomen.In artikel 2:18 van de Wabo is bepaald dat de vergunning alleen kan worden
verleend of geweigerd op de gronden vermeld in deze verordening. De
weigeringsgronden staan in artikel 1.8 van deze verordening. Indien de activiteit niet is verboden in een bestemmingsplan, beheersverordening
of voorbereidingsbesluit is de Wabo niet van toepassing en is het college
bevoegd. Wanneer het gaat om normaal onderhoud van de weg is er ingevolge het
derde lid geen vergunning nodig: het college hoeft zichzelf geen vergunning te
verlenen. Zie verder de toelichting aldaar.Eerste lidAan artikel 2:11 ligt als motief ten grondslag de behoefte om de aanleg,
beschadiging en verandering van wegen te binden aan voorschriften met het oog op
de bruikbaarheid van die weg.Naast het opleggen van min of meer technische voorschriften kan het ook gewenst
zijn het tempo van wegenaanleg in de hand te houden. Het is natuurlijk hoogst
onwenselijk dat wegen voortijdig aangelegd worden waardoor - door de latere
aanleg van zogenaamde complementaire openbare voorzieningen, zoals riolering,
water en gasvoorziening en verlichting - de bruikbaarheid van die weg gedurende
lange tijd sterk verminderd zal zijn, nog daargelaten dat het veel extra kosten
meebrengt.Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet uiteraard ook
privaatrechtelijke toestemming worden gegeven. Een afgegeven vergunning mag niet
worden gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een
derde eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in dat geval de
aanvrager om vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke toestemming
behoeft.Tweede lidOmdat voor de toepassing van dit artikel o.a. het begrip “weg” uit de
Wegenverkeerswet 1994 gebruikt wordt, is een vergunning vereist voor de aanleg,
verandering enz. van wegen die feitelijk voor het openbare verkeer openstaan.
Dit betekent dat in beginsel de vergunningsplicht ook geldt voor de zogenaamde
“eigen wegen” die feitelijk voor het openbare verkeer openstaan. Ook voor deze
wegen is het namelijk wenselijk dat ten behoeve van de bruikbaarheid daarvan
voor brandweer, ambulance e.d. voorschriften gesteld kunnen worden over de wijze
van verharding, breedte e.d.Die wenselijkheid is ook aanwezig voor wegen die bijvoorbeeld aangelegd worden
op grote bedrijfsterreinen. Daarvoor is in het tweede lid dan ook de toevoeging
“alsmede alle niet openbare ontsluitingswegen van gebouwen” opgenomen. De plicht
om gebouwen door middel van een verbindingsweg op het openbaar wegennet aan te
sluiten, staat in artikel 37 model Bouwverordening.Derde lidVan de vergunningplicht zijn uitgezonderd de overheden die in de uitvoering van
hun publiekrechtelijke taak wegen aanleggen of veranderen. Er mag van uitgegaan
worden dat zij hun werkzaamheden afstemmen op de bruikbaarheid van de weg.Desgewenst kunnen in het derde lid ook nog andere publiekrechtelijke lichamen,
bijvoorbeeld de op de Wet gemeenschappelijke regelingen gebaseerde
samenwerkingsverbanden, genoemd worden. Ook is het mogelijk om voor de
landinrichtingscommissie, als bedoeld in artikel 27, jo 124, tweede lid,
Landinrichtingswet, een uitzondering te maken.De plicht om gebouwen door middel van een verbindingsweg op het openbaar
wegennet aan te sluiten, staat in artikel 37 model Bouwverordening.Vierde lidVoor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel
122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege vervallen als
in het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale verordening wordt
voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat het om dezelfde
materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de
lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het
vierde lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet.Het nutsbedrijf zal op grond van artikel 2:11 een vergunning nodig hebben voor
het leggen van leidingen e.d. in een weg. Dat is niet zo voor
telecommunicatiebedrijven en kabeltelevisiebedrijven en de door hen beheerde
telecommunicatiekabels met een openbare status (telecommunicatie- en
omroepnetwerken). Voor deze werken wordt een regeling getroffen in de
Telecommunicatiewet en de daarop gebaseerde (gemeentelijke)
Telecommunicatieverordening.Artikel 2:12 Maken, veranderen van een uitwegAlgemeenIn het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is in
2007 bezien of de vergunningplicht in deze bepaling zou kunnen worden opgeheven.
In veel gevallen kan de aanleg of verandering van een uitweg zonder meer
gebeuren zonder dat dit problemen oplevert. Overheidsbemoeienis is dan niet
nodig. In andere gevallen is overheidsbemoeienis wel noodzakelijk ter
bescherming van het algemeen belang. In navolging van de VNG is er daarom
destijds voor gekozen de vergunningplicht te wijzigen in een meldingsplicht. Het
stellen van algemene regels in plaats van een meldingsplicht is wel overwogen,
maar is niet goed mogelijk, omdat het hierbij veelal om specifiek maatwerk
gaat.Op de wijze waarop dit artikel toen is vormgegeven heeft de VNG terechte kritiek
gekregen: door het college de gelegenheid te geven op een melding te reageren
met nadere voorschriften, wordt in die gevallen een verkapt vergunningstelsel
gecreëerd. De tekst is daarom opnieuw aangepast en weer gewijzigd in een zuiver
vergunningsstelsel.De belangen die het college hierbij kan afwegen zijn vooral en in de eerste
plaats gevaar of hinder voor het wegverkeer ter plaatse. Daarnaast kan worden
gedacht aan het verlies van een bestaande openbare parkeerplaats of de
bescherming van openbare groenvoorzieningen.Uit de jurisprudentie over artikel 14 Wegenwet blijkt dat de eigenaar van een
weg het uitwegen daarop moet gedogen. Voorts blijkt uit de jurisprudentie dat
regels in een verordening mogen worden gesteld, bijvoorbeeld in het kader van de
vrijheid van het verkeer, veiligheid op de weg of de instandhouding van de
bruikbaarheid van de weg.Artikel 2:12 beoogt de aanleg van uitwegen zoveel mogelijk vrij te laten, maar
te voorkomen dat er gevaarlijke of hinderlijke situaties voor het verkeer
ontstaan, dat een uitrit op onaanvaardbare manier ten koste gaat van openbaar
groen, en desgewenst ook dat een uitweg feitelijk opheffing betekent van soms
(zeer) schaarse parkeerruimte.Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet ook privaatrechtelijke
toestemming worden gegeven. Een afgegeven vergunning mag niet worden
gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een derde
eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in dat geval de
aanvrager om vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke toestemming
behoeft.Tweede lidDe indiener van de melding moet bij zijn melding een situatieschets van de
gewenste uitweg en een foto van de bestaande situatie ter plaatse voegen. Aan de
hand van deze gegevens kan het college sneller de afweging maken of de gewenste
uitweg al of niet kan worden toegestaan en eventueel onder oplegging van welke
voorschriften.Derde tot en met zesde lidEen vergunning voor een uitweg kan slechts worden geweigerd of een uitweg kan
slechts door het verbinden van voorschriften aan de vergunning worden
gerealiseerd, indien belangen in het geding zijn die in deze artikelleden zijn
verwoord, te weten:
de bruikbaarheid van de weg (bijvoorbeeld parkeerruimte aan de kant van
de weg)
het veilig en doelmatig gebruik van de weg (gevaar of hinder voor het
openbaar wegverkeer ter plaatse; bescherming van het gebruik van
openbare parkeerplaatsen)
de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente
bescherming van openbare groenvoorzieningen.
Ten einde het gebruik van openbare parkeerplaatsen te waarborgen is het
toegestaan een vergunning te eisen en via voorschriften de wijze waarop de
uitweg wordt gerealiseerd te regelen. Daarmee komt de bepaling niet in strijd
met de Wegenwet. Deze wet houdt o.a. een regeling in ter zake van de
onderhoudsplicht van wegen en ziet niet toe op de bescherming van de
bruikbaarheid daarvan. Als voorschrift kan o.a. een onderhoudsplicht worden
opgelegd. Een weigeringsgrond die in het belang van de verkeersveiligheid is gesteld,
strijdt evenmin met artikel 14 Wegenwet. Hetzelfde geldt ten aanzien van de
weigeringsgrond die in het belang van de bescherming van het uiterlijk aanzien
van de gemeente wordt gesteld. De grond bescherming van groenvoorzieningen in de gemeente kan bijvoorbeeld
gebruikt worden om het maken van een uitweg te verbieden als daarbij een
(gedeelte van) een gemeentelijk plantsoen moet wijken. Ook kunnen ter
bescherming van groenvoorzieningen voorschriften worden gesteld, zodat de
groenvoorziening zo min mogelijk wordt aangetast.Indien er een voor het verkeer gevaarlijke situatie ontstaat die niet door het
verbinden van voorschriften kan worden voorkomen, moet de vergunning in ieder
geval worden geweigerd.Als het geldende bestemmingsplan een uitweg ter plaatse niet toelaat, is het
moeilijk uit te leggen dat in een voorkomend geval de uitwegvergunning wel moet
worden verleend, maar dat daarvan geen gebruik kan worden gemaakt wegens strijd
met het bestemmingsplan. Strijd met het bestemmingsplan is daarom als een
imperatieve weigeringsgrond opgenomen. Volgens jurisprudentie is dit
aanvaardbaar omdat een dergelijke bepaling geen zelfstandige planologische
regeling bevat.Zevende lid Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving
geldt op grond van artikel 122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de APV
van rechtswege vervallen als in het onderwerp door een wet, amvb of een
provinciale verordening wordt voorzien. De term ‘onderwerp’ in artikel 122
betekent dat het om dezelfde materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten
grondslag moet liggen aan zowel de lagere als de hogere regeling.Afdeling 6 Veiligheid op de wegAlgemene toelichting.Artikel 2a van de Wegenverkeerswet 1994 geeft uitdrukkelijk de bevoegdheid tot
het maken van aanvullende gemeentelijke verordeningen ten aanzien van het
onderwerp waarin deze wet voorziet, voorzover deze verordeningen niet in strijd
zijn met het bepaalde in deze wet (of krachtens de op dit punt vergelijkbare
oude Wegenverkeerswet, zoals bij het RVV; aldus HR 16-12-1975, NJ 1976, 204
m.nt. W.F. Prins).Volgens de wegenverkeerswetgeving kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen
worden overgegaan in het belang van de vrijheid van het verkeer of de veiligheid
op de weg, of in het belang van de instandhouding en de bruikbaarheid van de
weg.Voor het maken van aanvullende regels bij gemeentelijke verordening geldt steeds
de beperking dat de hogere wetgever de desbetreffende aangelegenheid niet
uitputtend heeft willen regelen. De vraag wanneer dat het geval is, is niet
altijd gemakkelijk te beantwoorden.Daarnaast is er de bevoegdheid van de gemeentelijke wetgever om met geheel
andere motieven dan de hogere wetgever voor ogen stonden een plaatselijke
regeling te treffen. Zonder problemen is het werken op grond van een ander
motief ook weer niet, met name niet wanneer de hogere wetgever in zijn regeling
uitdrukkelijk bepaalde situaties buiten schot heeft willen laten.Verder geldt hier - evenals bij de eigenlijke aanvulling - dat toepassing van de
gemeentelijke verordening toepassing van de hogere regeling niet onmogelijk mag
maken.In deze paragraaf zijn bepalingen opgenomen die ieder op zich de veiligheid van
het verkeer betreffen en als eigenlijke aanvulling op de wegenverkeerswetgeving
aangemerkt kunnen worden.Artikel 2:13 Veroorzaken van gladheid Artikel 2:13 bevat een verbod om tijdens vriezend weer een gevaarlijke situatie
te laten ontstaan. Als voorbeeld valt te noemen het wassen van de auto op de
openbare weg bij vriezend weer, waardoor plaatselijk een zeer gevaarlijke
situatie kan ontstaan.Tweede lidVoor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel
122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de model-APV van rechtswege
vervallen als in het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale verordening
wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat het om dezelfde
materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de
lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het
tweede lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet. In artikel 427, aanhef en onder 4, van het Wetboek van Strafrecht is bepaald dat
met een geldboete van de eerste categorie wordt gestraft hij die iets plaatst op
of aan, of werpt of uitgiet uit een gebouw, op zodanige wijze dat door of ten
gevolge daarvan iemand die van de openbare weg gebruik maakt, nadeel kan
ondervinden.Artikel 2:14 WinkelwagentjesDeze bepaling bestrijdt het “zwerfkarrenprobleem” door winkelbedrijven te
verplichten achtergelaten winkelwagentjes terstond te verwijderen en op deze
winkelwagentjes een herkenningsteken aan te brengen. Een andere aanpak van het
probleem is via een statiegeldsysteem op het gebruik van winkelwagentjes. De
consument kan een wagentje pas gebruiken met bijvoorbeeld een munt van 50
eurocent. Dit leidt niet altijd tot het gewenste resultaat. Om die reden zijn
wij er toe over gegaan om in onze APV bepaling een verbod jegens de burger op te
nemen. Artikel 2:15 Hinderlijke beplanting of voorwerpIndien door bomen of planten het uitzicht zodanig wordt belemmerd dat de
verkeersveiligheid in het gedrang komt, kan het college op basis van zijn
bevoegdheid om bestuursdwang toe te passen ex artikel 125 Gemeentewet, een last
opleggen om de bomen of beplanting te verwijderen of te snoeien. Artikel 2:16 Openen straatkolken e.d.Deze bepaling spreekt voor zich.Artikel 2:17 Kelderingangen e.d.Artikel 427, onder 1 en 3 , Wetboek van Strafrecht verplicht de eigenaar tot het
treffen van de nodige voorzorgmaatregelen met betrekking tot kelderingangen en
toegangen tot onderaardse ruimten ten behoeve van de veiligheid van
voorbijgangers.De onderhavige APV bepaling gaat verder. Geopende kelderingangen e.d. blijven,
ook al worden ze met de nodige voorzorgsmaatregelen omgeven, een gevaar voor het
publiek. Het zonder noodzaak geopend hebben van kelderingangen e.d. kan hiermee
tegengegaan worden.Artikel 2:18 Rookverbod in bossen en natuurterreinen(niet opgenomen)Artikel 2:19 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerpMet betrekking tot schrikdraad kan het volgende opgemerkt worden. Ten aanzien
van de veiligheid, de goede constructie en de keuring van elektrische
schrikdraadinstallaties bevatte het Veiligheidsbesluit elektrische schrikdraden
(VBES), KB van 2 november 1948, Staatsblad 1482, een aantal bepalingen.Nadat het VBES eerst onder de werking van de Arbeidsomstandighedenwet (artikel
47 ARBO-wet) is gebracht is het ingetrokken per 1 juli 1997 in verband met de
inwerkingtreding van het Arbeidsomstandighedenbesluit (15 januari 1997, Stb.
60). Het Arbeidsomstandighedenbesluit geeft geen technische eisen specifiek
gericht op schrikdraadinstallaties.Elektrische schrikdraadinstallaties worden inmiddels ook door particulieren
gebruikt ter bescherming van hun (volks)tuin, volière en dergelijke tegen
dieven. Aan de deugdelijkheid daarvan zijn geen eisen gesteld. Wanneer daaraan
behoefte bestaat kunnen in de APV dergelijke eisen opgenomen worden die zijn
ontleend aan het VBES.De voorschriften die het college aan de vergunning kan verbinden, kunnen
afgeleid worden van de eisen die het VBES stelde, waarbij in ieder geval
voorgeschreven zou moeten worden dat daar waar de schrikdraden van een weg af
aangeraakt kunnen worden er voldoende waarschuwingsborden aangebracht moeten
worden.Artikel 2:19 gaat niet verder dan het stellen van een afstandsvereiste voor het
aanbrengen van schrikdraad en puntdraad.Artikel 2:20 Vallende voorwerpen Deze bepaling spreekt voor zich. Artikel 2:21 Voorzieningen voor verkeer, verlichting of
cameratoezichtDe in het tweede lid genoemde uitzonderingen hebben betrekking op situaties
waarbij het desbetreffende specifieke belang, waterstaatswerken,
verkeerslichtinstallatie, trafohuisjes en dergelijke, zich verzetten tegen het
aanbrengen van allerlei voorzieningen daarop.In beginsel biedt de Belemmeringenwet privaatrecht het kader om op het
eigendomsrecht van anderen inbreuk te maken. De Belemmeringenwet is echter in
haar toepassing bedoeld voor zodanige inbreuken op dat eigendomsrecht waardoor
het gebruik van de desbetreffende onroerend zaak al dan niet tijdelijk beperkt
wordt.Wanneer daarvan sprake is kan niet een gedoogplicht op grond van het onderhavige
artikel geconstrueerd worden. Deze gedoogplicht is alleen dan aanwezig wanneer
de voorwerpen, borden of voorzieningen ten behoeve van het openbaar verkeer, de
openbare verlichting of cameratoezicht het gebruiksrecht van de eigenaar niet
aantasten.Artikel 2:22 Objecten onder hoogspanningslijn(niet opgenomen)Artikel 2:23 Veiligheid op het ijsDeze bepaling spreekt voor zich.Afdeling 7 Toezicht op evenementenArtikel 2:24 BegripsomschrijvingEerste lidIn artikel 2:24 is gekozen voor de zgn. negatieve benaderingsmethode ten aanzien
van de definiëring van het begrip evenement. Uitgaande van een algemeen geldend
criterium (“namelijk elke voor publiek toegankelijke verrichting van vermaak”)
wordt vervolgens een aantal evenementen opgesomd dat niet onder de werking van
de bepalingen valt.a. In de eerste plaats is dit het geval bij bioscoopvoorstellingen. Deze
voorstellingen worden niet als evenement aangemerkt.b. Daarnaast gelden de bepalingen niet voor waren- en snuffelmarkten. Indien het
college op grond van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de
Gemeentewet een (waren-)markt heeft ingesteld, kan de gemeenteraad hiervoor
regels vaststellen in een marktverordening. Snuffelmarkten zijn specifiek
geregeld in artikel 5:22 van de APV. Uitgebreide informatie over markten is te
vinden onder de toelichtingen bij artikel 5:22 en de modelmarktverordening van
de VNG.c. De Wet op de kansspelen kent een eigen toezichtregime.d. Dansen in een DHW-inrichting is uitgezonderd van het evenementenbegrip omdat
dit in het algemeen niet als een evenement kan worden gezien. Een andere, meer
incidenteel plaatsvindende activiteit dan het gelegenheid geven tot dansen
(bijv. het optreden van een band, een houseparty, of een kooigevecht) kan wel
als evenement worden aangemerkt. Zie Lbr 92/78. Zie verder hieronder onder
feest.e. Betogingen, samenkomsten en vergaderingen zijn al geregeld in de Wom. Zie
voor een toelichting op de Wom onder artikel 2:3.f. Onder f zijn ten slotte van de evenementenbepaling uitgezonderd 2:9
(Straatartiest) en 2:39 (Speelgelegenheden). Dit gebeurt uiteraard om dubbele
regelgeving te voorkomen.Indien een gemeentebestuur van mening is dat bepaalde, niet in de
begripsomschrijving uitgezonderde, evenementen van de vergunningplicht behoren
te worden vrijgesteld, kunnen deze evenementen ook als uitzondering worden
opgenomen.Tweede lidHerdenkingsplechtigheidOmdat een herdenkingsplechtigheid doorgaans wel voor publiek toegankelijk is,
maar uiteraard niet als een verrichting van vermaak kan worden aangemerkt, wordt
ze als evenement genoemd.BraderieOmdat een braderie van korte duur is en niet met een bepaalde regelmaat
terugkeert, kan deze activiteit niet als jaarmarkt of gewone markt worden
aangemerkt in de zin van artikel 160 Gemeentewet (Vz. ARRS 27-05-1992, JG
93.0002). Tevens valt deze activiteit niet aan te merken als een snuffelmarkt in
de zin van artikel 5:22. Omdat een braderie een voor publiek toegankelijke
verrichting van vermaak is, is het een evenement.OptochtenHet houden van optochten, zoals carnavals- en Sinterklaasoptochten,
bloemencorso’s enz, die niet opgevat kunnen worden als een middel tot het uiten
van een mening of gedachten of gevoelens, valt niet onder de bescherming van de
Grondwet, het Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de
fundamentele vrijheden (EVRM) of andere internationale verdragen die de vrijheid
van meningsuiting waarborgen. Evenmin is hierop de Wet openbare manifestaties
(Wom) van toepassing.Feest, muziekWanneer een feest voor publiek toegankelijk is, is er sprake van een
vergunningplichtige activiteit omdat het valt onder de reikwijdte van de
begripsomschrijving van artikel 2:24, eerste lid. Het feest kan als een voor
publiek toegankelijke verrichting van vermaak worden aangemerkt. Besloten
feesten daarentegen vallen niet onder de reikwijdte van de evenementenbepaling
omdat deze activiteit niet een voor het publiek toegankelijke verrichting van
vermaak is. Bijvoorbeeld bij het houden van een bedrijfsfeest waar aan de hand
van uitnodigingslijsten publiek aanwezig is, is er geen sprake van een voor het
publiek toegankelijke verrichting van vermaak. Maar wanneer een feest een
“besloten” karakter heeft en er publiekelijk kaarten worden verkocht en/of
reclame wordt gemaakt, is er sprake van een evenement. De gemeente kan bij
feesten waarvoor geen vergunning nodig is, optreden wanneer deze bijvoorbeeld
worden georganiseerd in ruimten strijdig met het bestemmingsplan. Zie de
uitspraak met betrekking tot het verplicht handhavend optreden bij
schuurfeesten. ABRS 02-04-1999, Gst. 1999, 7103 m.nt. P.J.H.) Ook in het kader
van de Wegenverkeerswet 1994 kan worden opgetreden in geval van parkeer- en
verkeersoverlast.Feesten die gehouden worden in horecagelegenheden en niet behoren tot de normale
bedrijfsvoering (bijvoorbeeld een optreden van een bekende disc-jockey of een
optreden van een bekende band) zijn op grond van artikel 2.2.2 (oud)
vergunningplichtig. ABRS 11-01-2006, LJN-nr. AU9388 (Ghostship/Ghosthouse).Wanneer een feest al dan niet besloten “op of aan de weg” plaats vindt, is dit
een vergunningplichtige activiteit omdat het plaats vindt op doorgaans voor
publiek toegankelijk gebied. Het feit dat het feest besloten is, dus niet voor
publiek toegankelijk, doet daar niets aan af. Optreden van muziekkorpsen,
muziekbandjes, etc. die voor iedereen toegankelijk zijn (zowel in een inrichting
als in de buitenlucht) vallen onder de vergunningplicht van artikel 2:25.Voorschriften met betrekking tot geluid in een inrichting zijn opgenomen in het
activiteitenbesluit milieubeheer. De artikelen 4:2 en 4:3 van de Apv geven het
college de bevoegdheid om ontheffing te verlenen voor geluidshinder in een
inrichting.Voorschriften met betrekking tot geluid
buiten een inrichting kunnen op grond van artikel 4:6 van de Apv in de
vergunning worden opgenomen.Wedstrijd op of aan de wegVoor wedstrijden op of aan de weg is een vergunning van de burgemeester vereist,
krachtens het bepaalde in het eerste lid, van artikel 2:25 en artikel 2:24,
tweede lid, onder d.Wedstrijden met voertuigen op wegen als bedoeld in artikel 1, eerste lid, aanhef
en onder b, van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) zijn op grond van artikel
10, eerste lid, WVW 1994 verboden. Het eerste lid van artikel 148 WVW 1994
bepaalt echter dat van dat verbod ontheffing kan worden verleend. Het verlenen
van die ontheffing geschiedt:a. voor wegen onder beheer van het Rijk, door de minister van Verkeer en
Waterstaat;b. voor andere wegen, door gedeputeerde staten; in afwijking hiervan wordt de
ontheffing verleend door het college, indien de wegen waarvoor de ontheffing
wordt gevraagd, alle gelegen zijn binnen een gemeente.Artikel 1, onder a, van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990
geeft aan wat onder voertuigen moet worden verstaan: fietsen, bromfietsen,
invalidenvoertuigen, motorvoertuigen, trams en wagens.Aan de ontheffing kan het college voorschriften verbinden om binnen redelijke
grenzen een veilig verloop van de wedstrijd te waarborgen. Op basis van de WVW
1994 mogen ook milieumotieven een rol spelen bij het reguleren van het verkeer.
In artikel 2, tweede en derde lid, WVW 1994 worden onder meer de volgende
motieven worden genoemd:
het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte overlast,
hinder of schade;
het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte aantasting
van het karakter of van de functie van objecten of gebieden;
het bevorderen van een doelmatig of zuinig energiegebruik.
Wanneer een wedstrijd onder auspiciën van een sportbond plaatsvindt, zal deze
sportbond in veel gevallen zelf reglementen hebben opgesteld die de organisator
van de wedstrijd moet naleven. Het niet naleven kan tuchtrechtelijke gevolgen
voor de organisator hebben, bijvoorbeeld uit de bond gezet worden. De
veiligheidseisen die de sportbonden stellen, zijn veelal voldoende om een veilig
verloop van de wedstrijd mogelijk te maken. Het college kan deze voorschriften
van de sportbonden ook een publiekrechtelijk karakter geven door ze als
voorschriften in de vergunning op te nemen. Als de organisator deze
voorschriften vervolgens niet naleeft en de sportbond zelf ook niet ingrijpt,
kan uiteindelijk via een administratiefrechtelijke sanctie het houden van die
wedstrijd alsnog verboden worden.Indien een wedstrijd wordt gehouden met voertuigen op wegen als bedoeld in de
Wegenverkeerswet 1994 dan is - naast artikel 10 juncto artikel 148
Wegenverkeerswet 1994 - artikel 2:25 van toepassing. De evenementenbepaling is
namelijk van een geheel andere orde dan de wedstrijdbepalingen uit de
Wegenverkeerswetgeving. De burgemeester kan op grond van andere motieven, zoals
openbare orde, veiligheid in het algemeen en zedelijkheid en gezondheid,
weigeren medewerking te verlenen aan het evenement, in casu de wedstrijd op de
openbare weg. In die zin is de evenementenbepaling aanvullend op de
westrijdbepalingen uit de Wegenverkeerswetgeving. Vindt echter een wedstrijd met
een motorvoertuig of bromfiets plaats op een terrein dat niet behoort tot een
weg als hier bedoeld, dan moet daarvoor een vergunning verkregen zijn van de
burgemeester op grond van artikel 2:25.Op grond van de artikel 2:25 geldt voor andere wedstrijden op of aan de weg
eveneens een vergunningplicht. Hierbij moet gedacht worden aan bijvoorbeeld
“vossenjachten”, droppings e.d.Klein evenement Voor het organiseren van kleine evenementen, zoals een buurtbarbecue of een
straatfeest, is in het kader van de vermindering van administratieve lasten voor
de burger gekozen voor een meldingsplicht. Een klein evenement valt onder het
begrip evenement, maar onder voorwaarden is er geen vergunning vereist. In het
derde lid is een klein evenement daarom gedefinieerd. Het moet gaan om
kleinschalige activiteiten die niet langer duren dan één dag en die zich in de
openbare ruimte afspelen met als doel vermaak en ontspanning te bieden. Artikel 2:25 EvenementAlgemeenEvenementen vervullen een belangrijke functie in de gemeenten. Er worden
verschillende evenementen georganiseerd, grootschalig, met uitstraling voor
bijv. de hele stad, middelgroot of kleinschalig, bijvoorbeeld beperkt tot de
eigen straat. Voor een goed verloop van een evenement moeten verschillende
belangen worden afgewogen en duidelijke afspraken met de organisator worden
gemaakt.Het oude artikel 2.2.2 ging uit van een algeheel verbod op het organiseren van
een evenement zonder vergunning van de burgemeester. Het vervangen van
vergunningvoorschriften door het doen van een melding geeft organisatoren van
een klein evenement meer vrijheid maar tegelijk ook meer verantwoordelijkheid
voor zorgvuldig gebruik van die openbare ruimte. Met de invoering de
meldingsplicht voor de kleinschalige evenementen vervalt het eerder in dit
artikel opgenomen derde lid, dat bepaalde dat de burgemeester voor bepaalde
categorieën evenementen vrijstelling kon verlenen.Volgens de Europese Dienstenrichtlijn is in beginsel een vergunningstelsel
geoorloofd. De lidstaten mogen de toegang tot de uitoefening van een
dienstenactiviteit niet afhankelijk stellen van een vergunning tenzij: 1. de
vergunning niet discriminatoir is, 2. het vergunningstelsel gerechtvaardigd is
om een dwingende reden van algemeen belang (noodzaakvereiste), en 3. het
nagestreefde doel niet door een minder beperkende maatregel kan worden bereikt,
met name omdat controle achteraf te laat zou komen om werkelijk doeltreffend te
zijn (proportionaliteitsvereiste).Bij grote en middelgrote evenementen is vooraf een vergunning noodzakelijk,
controle achteraf kan niet volstaan wegens mogelijk gevaar voor de openbare
orde, overlastsituaties, verkeersveiligheid, volksgezondheid, zedelijkheid
e.d.Ook de organisator is bij een vergunningstelsel gebaat, omdat hij met de
gemeente kan onderhandelen om goede afspraken te maken. Zo krijgt hij op het
evenement toegesneden voorwaarden.In het geval van een klein evenement kan volstaan worden met een melding. Het is
dan niet per se noodzakelijk en proportioneel om een vergunning te eisen.Eerste lidBij het beoordelen van een aanvraag wordt gekeken of de vergunning al dan niet
geweigerd wordt aan de hand van de in artikel 1:8 genoemde criteria.Tweede lid Voor kleine evenementen volstaat een meldingsplicht. Het blijft verboden om
zonder melding zo’n evenement te houden, zodat de gemeente kan optreden als
zonder deze melding zo’n evenement wordt georganiseerd. De voorwaarden voor zo’n meldingsplichtig klein evenement zijn opgenomen onder a
tot en met m. Voorheen gold een meldingsplicht alleen voor een buurtbarbecue of
een straatfeest met niet meer dan 100 personen. De voorwaarden zijn nu zodanig
verruimd dat een meldingsplicht geldt voor alle kleine evenementen die vanuit
veiligheidsoogpunt gezien weinig of geen risico’s opleveren. De voorwaarden zijn
een zo goed mogelijke vertaling van de ervaringen in de praktijk en van de
“Algemene voorwaarden bij kleine evenementen”, zoals de regionale hulpdiensten
die hanteren en hebben opgenomen in de “Handreiking Multidisciplinair
Veiligheidsplan (middel)grote evenementen”. [Vastgesteld in 2009 door de Politie
Haaglanden, Brandweer Haaglanden en de Geneeskundige hulpverleningsorganisatie
(GHOR)] De meeste voorwaarden spreken voor zich. Tweede lid , onder bHet is de verantwoordelijkheid van de organisator om zich tijdig over de regels
te informeren zodat hij niet met termijnen in problemen komt. De organisator kan
een natuurlijk persoon of rechtspersoon zijn. Tweede lid, onder i Hier wordt met object bedoeld een kleine partytent, een barbecuetoestel, een
springkussen voor kinderen e.d. De beschikbare ruimte bepaalt het aantal te
plaatsen voorwerpen. Uiteraard mag ook hier het verkeer, waaronder voetgangers
geen hinder van ondervinden.Tweede lid, onder m Industrieterreinen kunnen locaties bevatten die vallen binnen de invloedsfeer
van risicovolle activiteiten, waarop onder andere het Besluit externe veiligheid
inrichtingen milieubeheer en het Besluit risico zware ongevallen van toepassing
is. Uit voorzorg is het daarom raadzaam om bij een klein evenement op een
industrieterrein niet te volstaan met een melding. De Drank- en Horecawet bepaalt dat er geen vergunning of ontheffing nodig is
als: a. er een besloten feest wordt gehouden, waar b. geen entree wordt gevraagd
en waar c. gratis alcohol wordt geschonken. Er moet dan wel voldaan worden alle
drie vereisten. Wanneer er sprake is van het vragen en betalen van een vaste
bijdrage impliceert dit dat er sprake is van het anders dan om niet verstrekken
van alcoholische drank (artikel 1 jo. 3 Drank en Horecawet, Uitspraak Hoge Raad
van 10 februari 1987, N.J. 1987, nr. 836). In laatstgenoemde geval kan de
burgemeester op grond van artikel 35 van de Drank- en Horecawet voor het
eendaagse evenement een ontheffing verlenen.Bij toepasselijkheid van de Dienstenrichtlijn is het een vereiste om de
meldingplichtige een ontvangstbevestiging te sturen. Daarin wordt vermeld dat
het evenement mag plaats vinden, indien de burgemeester niet binnen een bepaalde
termijn reageert.Derde lidEr kan aanleiding zijn om het organiseren van een klein evenement te verbieden.
Dit is alleen mogelijk, als de openbare orde, de openbare veiligheid, de
volksgezondheid of het milieu in gevaar komt. De criteria van de
Dienstenrichtlijn zijn namelijk van toepassing op een melding, omdat de
Dienstenrichtlijn een melding beschouwt als een vergunning.Rol van de burgemeester en de raadDe bevoegdheid van de burgemeester in het kader van het toezicht op evenementen
stoelt op artikel 174 Gemeentewet. In het derde lid van dit artikel is
aangegeven dat de burgemeester belast is met de uitvoering van verordeningen
voorzover deze betrekking hebben op het toezicht op de openbare samenkomsten en
vermakelijkheden alsmede op de voor het publiek openstaande gebouwen en daarbij
behorende erven. Het begrip “toezicht” is ruimer dan alleen de handhaving van de
openbare orde. Het gaat hier ook om de bescherming van de gezondheid en de
veiligheid van de burger in incidentele gevallen en op bepaalde plaatsen. Indien
de burgemeester de uitvoering van zijn toezichthoudende taak wil overlaten aan
ambtenaren dan kunnen deze bevoegdheden worden gemandateerd overeenkomstig
afdeling 10.1.1. Awb.Het is ook de bevoegdheid van de burgemeester het beleid ten aanzien van
voorschriften met betrekking tot de evenementenvergunning vast te stellen.
Wanneer de burgemeester voornemens is een evenement te verbieden, is het zaak
dat dit van een goede motivering is voorzien.De raad is sinds de dualisering niet langer bevoegd om beleidsregels vast te
stellen. Dit neemt niet weg dat de raad de burgemeester kan aanspreken op zijn
beleid bij de uitoefening van zijn bestuursbevoegdheden (artikelen 169 en 180
Gemeentewet).Bovendien kan de raad op grond van haar kaderstellende bevoegdheid (artikel 147
Gemeentewet) aangeven dat het wenselijk is dat de gemeente actief is met het
aantrekken van evenementen in de gemeente, bijvoorbeeld het binnenhalen van
minimaal één groot landelijk evenement per jaar.Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een
vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000
schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatige verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp
onder het kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.AansprakelijkheidVergunninghouder/organisator.Voorop staat dat de vergunninghouder of de organisator zelf, of degene die
bijvoorbeeld tijdens een evenement een gevaar in het leven roept dat zich
vervolgens verwezenlijkt, primair aansprakelijk kan worden gesteld voor daardoor
veroorzaakte schade. Het arrest Vermeulen/Lekkerkerker (HR 10 maart 1972, NJ
1972, 278) is van overeenkomstige toepassing op de houder van de
evenementenvergunning. De Hoge Raad oordeelt in dat arrest dat het feit dat een
Hinderwetvergunning (nu: Wet milieubeheer) is verleend, nog niet betekent dat
eigenaren van naburige erven schade en hinder, welke zij in het algemeen niet
behoeven te dulden, wel zouden moeten verdragen van een vergunninghouder.Een dergelijke vergunning vrijwaart de vergunninghouder volgens de Hoge Raad dan
ook niet voor zijn aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad, ook niet als door
de desbetreffende eigenaar tegen verlening van de vergunning tevoren bezwaren
zijn ingebracht, maar deze bezwaren zijn verworpen.Toezicht houdenMr. V.H. Affourtit gaat in het tijdschrift “Risicobewust” onder andere in op de
aansprakelijkheid voor toezichtsfalen (Aansprakelijkheid van gemeenten bij
evenementen, Tijdschrift Risicobewust, nr. 4, november 2003). Kort samengevat
komt zijn artikel op het volgende neer.Voor het houden van toezicht op evenementen bestaan op zichzelf geen heldere
regels bij overtreding waarvan de aansprakelijkheid eenvoudig kan worden
vastgesteld. De grondslag voor aansprakelijkheid moet dan ook worden gezocht in
artikel 6:162 BW en de door het zogenaamde Kelderluikarrest (HR 5 november 1965,
NJ 1966, 136) ingevulde ongeschreven zorgvuldigheidsnorm. Op basis daarvan is
een afweging nodig van de mate van waarschijnlijkheid waarmee niet-inachtneming
van de vereiste oplettendheid en voorzichtigheid kan worden verwacht, de
hoegrootheid van de kans dat daaruit ongevallen ontstaan, de ernst die de
gevolgen daarvan kunnen hebben, en de mate van bezwaarlijkheid van te nemen
veiligheidsmaatregelen. Door dit laatste criterium komt de toezichthouder een
zekere “beleidsvrijheid” toe. Dit betekent dat niet van hem gevergd kan worden
dat hij op alles waarop hij toezicht uitoefent ook daadwerkelijk steeds toeziet,
omdat zijn middelen beperkt zijn. Het gaat er om dat de door de toezichthouder
gemaakte keuzes redelijk zijn.Affourtit trekt de volgende conclusies:
Als een op deugdelijke wijze totstandgekomen vergunning eenmaal is
verleend, bestaat geen verplichting tot het houden van algemeen toezicht
(HR 22 juni 2001, Gst. 2001, 7146, 2, Boeddha). Het nalaten om een
dergelijk toezicht te houden, zal dan ook niet snel tot
aansprakelijkheid leiden. Indien echter een geringe overtreding van een
vergunningvoorschrift zeer ernstige schade zou kunnen veroorzaken, ligt
een algemene controleplicht voor de hand.
Als er concrete aanwijzingen bestaan van een op handen zijnde
wetschending, zoals het handelen zonder vergunning of het handelen in
afwijking van de vergunningvoorschriften, heeft het bestuursorgaan een
verplichting tot ingrijpen. Indien er sterke aanwijzingen zijn die bij
het bestuursorgaan het vermoeden van niet naleving (moeten) doen rijzen,
is actief toezicht en eventueel ingrijpen met gebruikmaking van
bestaande bevoegdheden vereist. Niets doen is dan spoedig een
onrechtmatig nalaten.
Als een overheidslichaam concreet wordt gewaarschuwd voor (dreigende) schade, is
het in ieder geval gehouden hiernaar een onderzoek in te stellen (HR 8 januari
1999, NJ 1999, 319, Waterschap West-Friesland/Kaagman).Indien de gemeente aansprakelijk wordt gehouden in verband met het niet
voldoende houden van toezicht, zal vaak tevens de vergunninghouder of de
derde-schadeveroorzaker kunnen worden aangesproken. De in rechte aangesproken
gemeente kan een van beide of allebei in vrijwaring oproepen of de schade in een
aparte procedure (afhankelijk van de omstandigheden geheel of gedeeltelijk) op
hem/hen verhalen.BelastingheffingVoor het behandelen van een aanvraag voor een vergunning voor het houden van een
evenement kunnen leges worden geheven. In de gemeentelijke legesverordening kan
hiervoor een tariefbepaling worden opgenomen. De gemeentelijke legesverordening
is gebaseerd op artikel 229, eerste lid, aanhef en onder b, van de Gemeentewet.
De tarieven in die verordening worden zodanig vastgesteld dat de geraamde baten
niet uitgaan boven de geraamde lasten. De Dienstenrichtlijn bepaalt in artikel
13, tweede lid, dat de kosten redelijk en evenredig met de kosten van de
vergunningsprocedures in kwestie moeten zijn; ze mogen de kosten van de
procedures niet overschrijden. Binnen deze grens van kostendekkendheid op
verordeningenniveau is het mogelijk tarieven te differentiëren als zich dat
beter verstaat met het gemeentelijke (evenementen)beleid. Zo zal de behandeling
van een vergunning voor een groot evenement meer werk en dus kosten met zich
brengen dan een kleinschalig evenement zoals een straatfeest. Naast dit
kostenaspect zal ook het profijt dat een organisator van een groot evenement
heeft van de evenementenvergunning groter zijn dan het profijt van de
organisator van een straatfeest. Veelal zal een groot evenement ook door een
professionele organisatie worden georganiseerd, terwijl bijvoorbeeld een
straatfeest door vrijwilligers wordt georganiseerd.Een en ander kan voor de gemeente aanleiding zijn tot beleidsuitgangspunt te
nemen dat de leges voor een vergunning voor een groot evenement hoger moet zijn
dan die voor een kleinschalig evenement. Of dat voor het kleinschalig evenement
helemaal geen leges worden geheven.Opmerking verdient dat de tarieven niet naar het inkomen, de winst of het
vermogen mogen worden gedifferentieerd.Artikel 229, eerste lid, aanhef en onder c, van de Gemeentewet maakt het
mogelijk dat een vermakelijkheidsretributie geheven wordt voor evenementen.
Vereiste daarvoor is dat gebruik moet worden gemaakt van door of met medewerking
van de gemeente tot stand gebrachte of in stand gehouden voorzieningen.
Hieronder valt ook een bijzondere voorziening in de vorm van toezicht. De
gemeente moet derhalve (extra) kosten maken in verband met het evenement. De
gemeente hoeft de hoogte van de kosten niet aan te tonen. Het is dus niet zonder
meer mogelijk om de vermakelijkheidsretributie in het leven te roepen op grond
van het feit dat een organisator een gemeentelijke weg gebruikt voor een
evenement. Het gebruik van de weg moet zodanig zijn dat de gemeente hierdoor
extra onderhoudskosten heeft.Opmerking verdient dat de vermakelijkheidsretributie in een belastingverordening
moet worden geregeld. De reikwijdte van een dergelijke verordening zal zich
veelal ook uitstrekken tot andere “vermakelijkheden” in de gemeente.De vermakelijkheidsretributie wordt geheven van degene die het evenement
organiseert. Vaak wordt de vermakelijkheidsretributie geheven als een
toegangsprijs voor een evenement moet worden betaald. Op die manier kan de
vermakelijkheidsretributie door de organisator in de toegangsprijs worden
opgenomen, zodat deze vrij eenvoudig aan de bezoekers doorberekend kan
worden.Eerste lid VoorschriftenDe burgemeester is bevoegd voorschriften te verbinden aan het houden van een
evenement. Voor de toelaatbaarheid van de voorschriften geldt een aantal
voorwaarden:a. De voorschriften mogen niet in strijd zijn met enige wettelijke
regeling.b. De voorschriften moeten redelijkerwijs nodig zijn in verband met het
voorkomen van aantasting van de openbare orde, openbare veiligheid en
volksgezondheid, zie de artikelen 1:4 en 1:8.c. De voorschriften mogen niet in strijd komen met enig beginsel van behoorlijk
bestuur.Het is volgens de Afdeling bestuursrechtspraak aanvaardbaar dat de burgemeester
aan een evenementenvergunning alsnog nadere voorschriften stelt en zich niet
hoeft te beperken tot de voorschriften die voortvloeien uit de aanvraag, of de
voorschriften waarmee de aanvrager instemt. ABRS 28-04-2004, inzake Rockbitch,
LJN-nr AO8495.Niet nakoming van voorschriften die aan de vergunning verbonden zijn kan grond
opleveren voor intrekking van de vergunning dan wel voor toepassing van andere
administratieve sancties. In artikel 1:6 is de intrekkingsbevoegdheid
vastgelegd.Doorlopende vergunningEen doorlopende vergunning is voor de evenementenvergunning niet aangewezen.
Immers het evenement loopt per definitie af. Hier verzet de aard van de
vergunning zich tegen een vergunning met onbeperkte duur.Privaatrechtelijke voorschriftenHet opnemen van privaatrechtelijke voorschriften in een vergunning is niet
mogelijk omdat een vergunning eenzijdig van karakter is. Dergelijke voorschiften
zouden niet kunnen worden afdwongen. Bovendien kan een vergunning niet worden
geweigerd indien de aanvrager niet voldoet aan de privaatrechtelijke
vereisten.EntreeheffingHennekes gaat in zijn opstel (Gst. 1998, 7076, p. 281-288) in op de vraag of het
heffen van entreegeld voor het bezoeken van een evenement al dan niet geoorloofd
is. Hij concludeert dat voor entree de organisator met de bezoeker overeenkomt
om tegen betaling van een bepaald bedrag het door de organisator geboden
evenement te mogen bezoeken. Het is dus de organisator die bepaalt of er entree
geheven wordt en zo ja, hoe hoog dat entreegeld zal zijn.Evenementen en bestemmingsplanEen vergunning voor een evenement kan niet geweigerd worden omdat het in strijd
is met een bestemmingsplan. Een aanvraag voor een evenementenvergunning moet
worden beoordeeld aan de hand van de belangen die zijn opgenomen in de
weigeringsgronden. Andersoortige belangen kunnen geen zelfstandige
weigeringsgrond opleveren, ABRS 29-03-2003, LJN-nr. AF8028. Dus is strijd met
het bestemmingsplan geen weigeringsgrond in de zin van de APV.De Afdeling bestuursrechtspraak heeft echter met betrekking tot het houden van
terugkerende, meerdaagse evenementen geoordeeld dat bij evenementen die naar
omvang, duur en uitstraling een planologische relevantie hebben die in strijd is
met het bestemmingsplan, handhavend moet worden opgetreden.Een uitzondering vormen evenementen die eenmalig plaatsvinden of in elk geval
niet regelmatig worden herhaald. Artikel 17 WRO, bedoeld als planologische
vrijstelling voor tijdelijke activiteiten, kan hierop worden toegepast.
Evenementen die geen of slechts geringe planologische relevantie hebben, kunnen
eveneens gewoon plaatsvinden. Daarvoor is geen planologische vrijstelling
vereist. Voor deze evenementen is wel een evenementenvergunning vereist op grond
van de APV en eventuele andere toestemmingen of ontheffingen voor
muziek/geluidhinder, brandveiligheid enz. Het is daarom van belang dat gemeenten
naast de vergunningverlening erop toezien dat de bestemmingsplannen voorzien in
de te houden evenementen. ABRS 13-04-2005, LJN-nr. AT3708 (Schuttersfeest
Diepenheim, Hof van Twente), Gst. 2005, 7229, m.nt. Teunissen; Rb Leeuwarden
27-07-2005, LJN-nr. AU0442 (Veenhoopfestival Smallingerland).Evenementen op de openbare wegHennekens heeft in Gst, 1998, 7076, p. 281-288 een opstel geschreven met als
titel Evenementen op de openbare weg. Hij gaat uitgebreid in op de verhouding
tussen het normale gebruik van een openbare weg en het gebruik daarvan voor het
houden van een evenement. Eerst worden enkele opmerkingen gemaakt over de
evenementenvergunning als grondslag voor het besluit om een (gemeentelijke)
openbare weg af te sluiten voor het houden van een evenement. Hierna wordt de
vraag beantwoord wie bevoegd is om tot een dergelijke wegafsluiting te besluiten
en wat de gevolgen daarvan zijn. Daarbij wordt o.a. aandacht besteed aan de
openbaarheid van de weg en de regeling van wegafsluitingen in en krachtens de
Wegenverkeerswet 1994.Evenementen op het waterIndien bij een evenement onderdelen van de activiteiten op het water
plaatsvinden of indien de uitstraling van de activiteiten op het water voor de
openbare weg groot zijn moet de vergunningverlener bij de waterbeheerder advies
inwinnen over de voorwaarden waaronder een evenement nautisch gezien verantwoord
doorgang kan vinden. Er dient bijvoorbeeld nagegaan te worden of afsluiting van
waterwegen nodig zijn of dat er borden geplaatst moeten worden. Het is ook
verstandig om bij het waterschap na te gaan of er in de Waterschapswet
bepalingen zijn opgenomen inzake het houden van evenementen op het water. De
vergunningverlener vraagt daarnaast advies aan de waterpolitie over de openbare
orde en veiligheid.Voor partyboten moet de organisator in ieder geval een evenementenvergunning
aanvragen bij de gemeente waar het schip aanlegt om de passagiers aan boord te
laten gaan en tevens een vergunning bij de gemeente waar het schip eindigt om de
passagiers van boord te laten. Voorts ook overal waar het schip tussentijds
aanlegt.Handhaving op het waterVoor de handhaving wordt onderscheid gemaakt tussen orde op het water en de
openbare orde. In beide gevallen kan de politie handhavend optreden,
bijvoorbeeld bij geluidsoverlast of openbaar dronkenschap.De regels over de orde op het water en de openbare orde worden vastgelegd in de
APV, het Binnenvaartpolitiereglement, een provinciale waterverordening, en de
Scheepsvaartverkeerswet.Evenementen met dierenIn opdracht van de dierenbescherming heeft SGBO, het onderzoeks- en adviesbureau
van de VNG, een rapport opgesteld waarin een overzicht wordt gegeven van de wet-
en regelgeving op het gebied van dierenwelzijn en de daaruit voortvloeiende
verplichtingen en bevoegdheden voor provincies en gemeenten (SGBO, “Dierwelzijn
in provincie en gemeente, het juridisch kader”, 2003). Het volgende is aan dit
rapport ontleend.De discussie over de aanvaarbaarheid van evenementen met dieren splitst zich toe
op twee soorten evenementen:
circussen waar dieren optreden;
folkloristische evenementen en wedstrijden met dieren, zoals zwijntje
tikken of gansslaan.
Gemeenten zijn bij de besluitvorming over het toelaten van evenementen met
dieren gebonden aan een juridisch kader dat wordt gevormd door de
evenementenregeling in de APV en de voorschriften in de Gezondheids- en
welzijnswet voor dieren (GWWD).Hoewel dierwelzijn in de APV geen aparte weigeringsgrond is, kan uit diverse
rechterlijke uitspraken worden afgeleid dat gemeenten de mogelijkheid hebben om
evenementen met dieren (mede) te beoordelen op dierwelzijnsaspecten. Gemeenten
kunnen in de volgende twee situaties een vergunning voor het organiseren van
evenementen met dieren weigeren:1. als er sprake is van dierenmishandeling (in dat geval kan er een beroep
worden gedaan op het openbare-ordemotief);2. als de dieren op een weinig respectvolle wijze worden behandeld (in die
situatie vormt het zedelijkheidsmotief de weigeringsgrond).Een uittreksel waarin de belangrijkste juridische instrumenten en mogelijkheden
worden besproken is te vinden op het VNG-net (www.vng.nl/juridsche
zaken/APV/publicaties).MKZ (Mond en Klauwzeer), vogelpest, gekke koeienziekteOp grond van de Gezondheids- en Welzijnswet heeft de minister van LNV
bevoegdheden om op grond van veterinaire overwegingen (beperking verspreiding
dierziektes) aanvullende eisen te stellen aan evenementen of deze te
verbieden.Veelal zijn gemeenten, wanneer besmettelijke dierziekte zich manifesteren,
uiteindelijk verantwoordelijk voor het al dan niet laten doorgaan van een
evenement. In artikel 2:25 zijn de gronden opgenomen op grond waarvan de
burgemeester een vergunning voor een evenement kan weigeren en een verleende
vergunning kan intrekken. Bij openbare orde en het voorkomen of beperken van
overlast kan bijvoorbeeld worden gedacht aan beperkte mogelijkheid tot inzet van
politie ter handhaving van de openbare orde. Hierbij kan ondermeer in overweging
worden genomen: a. de aantallen en aard van de te verwachten bezoekers, b. de
kans op ordeverstoring als een evenement veel door inwoners uit de direct
getroffen gebieden zouden worden bezocht, c. de plaats van het evenement (al dan
niet in relatie tot de besmettingshaarden). Over dit onderwerp is in april 2001
door de VNG een Nieuwsbrief, nummer 1293, naar gemeenten toegestuurd.Evenementen en VuurwerkBij evenementen wordt regelmatig (professioneel) vuurwerk afgestoken. Het
bedrijf dat de ontbranding verzorgt moet bij de provincie een vergunning
aanvragen.Op grond van het Vuurwerkbesluit stelt de provincie onder meer regels over de
opslag van het vuurwerk en de afstand bij het afsteken tot het publiek. De
politie stemt met de ontbrander de vervoersroute af. De provincie neemt contact
op met de gemeente voor de door de gemeente af te geven verklaring van geen
bezwaar. De gemeente kan hier aanvullende regels stellen in het kader van de
openbare orde en veiligheid.MeldingenVoor het afsteken van maximaal 10 kg theatervuurwerk of 100 kg
consumentenvuurwerk moet het ontbrandingsbedrijf ten minste tien werkdagen vóór
het evenement plaatsvindt melding doen bij Gedeputeerde Staten van de Provincie.
Dit geldt zowel voor het afsteken in de open lucht als in een gebouw.Vergunning (ontbrandingstoestemming)Als het ontbrandingsbedrijf tijdens het evenement grotere hoeveelheden theater
en/of consumentenvuurwerk of ander professioneel vuurwerk wil ontsteken, dan
dient het bedrijf hiervoor 14 weken van tevoren een vergunning aan te vragen bij
de Provincie.LasershowsSteeds vaker worden grote buitenluchtevenementen omlijst door spectaculaire
lasershows al dan niet begeleid door muziek. Krachtige lasers produceren teksten
of figuren in de lucht of op wolken. Deze lasershows zijn spectaculair om te
zien maar kunnen ook tot op grote afstand invloed hebben op vliegtuigoperaties.
Dit laatste is niet zonder risico’s. Voor het geven van een vergunning voor een
lasershow moet daarom goedkeuring van de Inspectie Verkeer en Waterstaat,
divisie Luchtvaart worden verkregen.Inspectie Verkeer en WaterstaatGemeenten die toestemming geven voor lasershows dienen vooraf aan het afgeven
van de vergunning contact op te nemen met de Inspectie Verkeer en Waterstaat,
divisie Luchtvaart (de Inspectie). Zij beoordeelt of een lasershow kan worden
toegestaan en onder welke voorwaarden.Bij de beoordeling kijkt de Inspectie naar de voorgestelde locatie van een show,
het type gebruikte laser en een aantal andere gegevens. Dit zijn de parameters
die dienen als invoergegevens voor een computerprogramma waarmee wordt bepaald
of de ligging van de showlocatie ten opzichte van een luchthaven zodanig is dat
de veiligheid gewaarborgd kan worden. Rondom ieder luchthaven bevinden zich een
drietal concentrisch gelegen gebieden waarbij op grotere afstand van een
luchthaven de energiebundels van een lasershow steeds krachtiger mogen
zijn.Soms kan het nodig zijn om voorwaarden te stellen in andere gevallen hoeven geen
beperkingen opgelegd te worden. Indien nodig worden luchtvarenden en andere
organisaties zoals de luchtverkeersleiding speciaal door de Inspectie
geïnformeerd.Gemeenten die het verzoek krijgen een vergunning af te geven voor een
laserevenement kunnen contact op nemen met de divisie Luchtvaart. De unit
Infrastructuur en de unit Handhaving van de divisie zijn verantwoordelijk voor
de vergunningverlening en het toezicht met betrekking tot luchthavens en het
luchtruim en zijn het aanspreekpunt. Informatie is te vinden op het VNG-net
(www.vng.nl/juridische zaken/APV/publicaties). Meer informatie 023 - 566 31 88 (
Divisie luchtvaart unit infrastructuur).KermissenDe beoordeling van de veiligheid van installaties, die vallen onder het Besluit
veiligheid attractie- en speeltoestellen, behoort op grond van dat besluit tot
de verantwoordelijkheid van de regionale Inspectie Gezondheidsbescherming van
het Staatstoezicht op de Volksgezondheid van het ministerie van VWS. De toetsing
van de “veiligheid van personen of goederen” door de burgemeester zal zich
daarom meer richten op de veiligheid van personen of goederen op en rond het
evenemententerrein, de plaats van de attracties ten opzichte van elkaar, etc.
Voor vragen over kermissen kunnen gemeenten terecht bij de Vereniging van
gemeentelijke Kermisbeheerders (VGKS).Overige regelgevingVoor het houden van evenementen zijn ook andere regels dan die van de APV van
toepassing. Die regels stellen vanuit andere motieven eisen aan het houden van
evenementen. De aanvrager van een evenementenvergunning moet zo nodig ook aan
andere wettelijke vereisten voldoen, zoals:
Vreemdelingenwet 2000
Winkeltijdenwet
Warenwet
Wet milieubeheer
Drank- en Horecawet
Woningwet
EvenementenbeleidAan de hand van de motieven, neergelegd in de weigeringsgronden kan de
burgemeester beleidsregels vaststellen.Het doel van een evenementenbeleid is enerzijds het vastleggen van wat er met
betrekking tot evenementen in een gemeente wordt nagestreefd, in relatie tot de
APV en onder welke voorwaarden dit is toegestaan. Anderzijds behelst het beleid
de afstemming van processen binnen de vergunningverlening zodat deze zo
efficiënt en goedkoop mogelijk kan plaatsvinden. Zo heeft de gemeente Leiden een
evenementenbeleid “Samen uit, samen thuis”, spelregels vastgesteld.De spelregels behelzen o.a.:
omschrijving van het begrip evenement;
categorieën evenementen, gemeten aan geluidsniveaus;
spreiding categorieën over locaties;
tijdstippen van de evenementen;
klachtentelefoon;
handhaving van de spelregels en gevolgen van overtreding;
één loket:de evenementencoördinator;
evenementenkalender;
onvoorziene evenementen en de uitzonderingen op de spelregels.
De gemeente Leiden heeft er voor gekozen om drie categorieën evenementen toe te
staan gemeten aan de hand van geluidsniveaus. Opmerkelijk is dat Leiden sinds
1998 voor de aanvraag van evenementen één aanspreekpunt heeft. Het werken met
een dergelijk beleid levert positief resultaat op, is klantvriendelijk maar
vereist wel een goede afstemming met overige gemeentelijke afdelingen die te
maken hebben met de vergunningverlening. Het evenementenloket onder leiding van
evenementencoördinator geeft “verzamelvergunningen” af die door alle betrokken
gemeentelijke instanties is goedgekeurd. De verzamelvergunningen worden
tegelijkertijd met het definitief vaststellen van de evenementenkalender
verleend.Een evenementenkalender wordt dan ook sterk aangeraden (door de VNG) en deze
wordt jaarlijks aan de hand van een bepaald seizoen vastgesteld.De gemeente Leidschendam-Voorburg heeft begin 2009 haar evenementenbeleid
vastgesteld.Draaiboek evenementenEen andere mogelijkheid om evenementen te beheersen is het instellen van een
evenementendraaiboek.Het doel van een draaiboek is om duidelijkheid te bieden aan gemeentelijke
diensten, bewoners, publiek en externe partijen. Het moet voor alle betrokken
partijen duidelijk zijn onder welke voorwaarden een evenement kan plaatsvinden.
Het draagt bij aan een soepel verloop van de vergunningaanvraag, een efficiënte
samenwerking tussen alle betrokken partijen en daarmee een veilig en ongestoord
verloop van het evenement. Gemeenten kunnen bijvoorbeeld zelf in samenwerking
met eigen diensten, politie en betrokken partijen een draaiboek evenementen
ontwikkelen, zoals de gemeente Amsterdam dit inmiddels in gebruik heeft.Een evenementendraaiboek kan verduidelijking verschaffen over het soort
evenement, maar ook over bij wie een tapvergunning moet worden aangevraagd, of
de podia veilig zijn opgebouwd en wie de controle uitvoert. Ook het aantal
aanwezige EHBO-ers, geluidseisen, de beveiliging, informatievoorziening aan
omwonenden en een veiligheidsplan kunnen onderdeel van een draaiboek zijn.Toezicht en handhaven van de openbare ordeBij verstoring van de openbare orde of bij ernstige vrees daarvan is de
burgemeester op grond van artikel 172, derde lid, van de Gemeentewet bevoegd
bevelen te geven die hij noodzakelijk acht voor de handhaving van de openbare
orde. Om de veiligheid te garanderen van bezoekers neemt de burgemeester
voorschriften op in de evenementenvergunning waaraan de organisator zich moet
houden.De politie is in beginsel terughoudend in haar optreden bij evenementen. De
driehoek, bestaande uit de burgemeester, de hoofdofficier van Justitie en de
korpschef van politie, bepaalt welke beleids- en tolerantiegrenzen tijdens een
(risico) evenement wordt gehanteerd. Deze grenzen geven aan of en hoe de politie
namens het bevoegde gezag in algemene en specifieke situaties zal optreden,
zoals in het geval van drugsbezit, zwarte kaartverkoop en dreigende openbare
ordeverstoringen.BeveiligingDe vergunninghouder is primair verantwoordelijk voor de orde en de veiligheid
van de bezoekers op het evenemententerrein. Hij moet daarom zorgen dat er
voldoende toezicht is. Afhankelijk van de aard van het evenement kunnen
vrijwilligers dit toezicht uitoefenen, of huurt de organisator een (door het
ministerie van justitie erkend) professioneel beveiligingsbedrijf in. De
burgemeester kan bepalen dat het beveiligingsbedrijf in samenspraak met de
politie een beveiligingsplan opstelt. Bij grote evenementen wordt- naast het
bevoegde beveiligingspersoneel van de evenementenorganisatie- doorgaans ook
(extra) politie ingezet om de orde op en rond het evenemententerrein te bewaken
en hulp te verlenen aan het festivalpubliek.Over het opnemen van voorschriften in de evenementenvergunning met betrekking
tot professionele beveiligingsbeambten, oordeelt de Afdeling bestuursrechtspraak
dat de burgemeester van Tubbergen voldoende had gemotiveerd waarom hij
professionele begeleiding van het Pinksterfeest nodig achtte. ABRS 07-04-2004,
LJN-nr. AO7140.Vierde lidHet verbod van het eerste lid geldt voorts niet voor een wedstrijd op of aan de
weg, voor zover in het daarvoor geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel
10 juncto artikel 148 Wegenverkeerswet 1994. Zie hiervoor het commentaar van
artikel 2:24, tweede lid, onder d.Vijfde lid, zakelijk karakter vergunningIn de praktijk is het gewenst om niet alleen aan natuurlijke personen maar ook
aan rechtspersonen een evenementenvergunning te kunnen verlenen. Om daaraan
tegemoet te kunnen komen is ervoor gekozen om de vergunning een zakelijk
karakter te geven. Dat betekent dat de mogelijkheid van verkrijging niet afhangt
van de persoonlijke kwaliteiten van de vergunningaanvrager, maar afhangt van en
gebonden is aan het objekt (het evenement) waarop de vergunning betrekking
heeft. Zie verder het commentaar bij artikel 1.5 Persoonlijk karakter van
vergunning of ontheffing.Lex silencio positivoKleinere evenementen zijn al vergunningsvrij. Deze vergunning ziet derhalve op
grotere evenementen. Daarbij is een lex silencio positivo niet wenselijk, gezien
de impact die een groot evenement kan hebben, met name op de openbare orde. Ook
vragen vele aspecten van een groot evenement, zoals brandveiligheid, geluid,
aanvoer, afvoer en parkeren van bezoekers, om maatwerk dat alleen een
inhoudelijke vergunningsbeschikking kan bieden. Er zijn derhalve verschillende
dwingende redenen van algemeen belang, met name de openbare orde, openbare
veiligheid en milieu om van een Lex silencio positivo af te zien. In artikel
1:10 van deze verordening wordt Paragraaf 4.1.3.3. Awb niet van toepassing
verklaard. Artikel 2:26 OrdeverstoringDeze bepaling geeft een verbod om de orde bij evenementen te verstoren, dat zich
in zijn algemeenheid tot bezoekers richt.AFDELING 8. TOEZICHT OP OPENBARE INRICHTINGENAlgemene toelichtingDereguleringIn het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten heeft
de VNG in 2009 bekeken of het horeca-exploitatievergunningstelsel in de
model-APV gehandhaafd of geschrapt moet worden. In met name kleine gemeenten met
een overzichtelijk uitgaansgebied en/of enkele bekende horecaondernemingen, is
er niet altijd behoefte aan zo'n stelsel. De VNG heeft gekozen voor het
handhaven van het model horecaexploitatievergunning. Veel gemeenten, waaronder
Leidschendam-Voorburg, zijn namelijk van mening dat deze vergunning noodzakelijk
is voor het handhaven van de openbare orde. Het hierna volgende is bij die keuze
behulpzaam geweest.Europese DienstenrichtlijnDe Europese Dienstenrichtlijn is van toepassing op de horeca. Het drijven van
een horecaonderneming is immers het verrichten van een dienst aan de klant. De
Dienstenrichtlijn eist dat een vergunningstelsel niet discriminatoir, wel
noodzakelijk en proportioneel is. In bijna alle gevallen gaat het bij horeca om
vestiging van een openbare inrichting waarvoor artikel 9
van de richtlijn de bovenstaande criteria geeft. Onder noodzakelijkheid wordt in
artikel 9 verstaan een dwingende reden van algemeen belang. Dit begrip omvat
onder meer de volgende gronden: openbare orde, openbare veiligheid en
volksgezondheid, als bedoeld in de artikelen 46 en 55 van het Verdrag;
handhaving van de maatschappelijke orde; bescherming van het milieu en het
stedelijk milieu, met inbegrip van de stedelijke en rurale ruimtelijke ordening;
Zie verder overweging 40 van de richtlijn. Het gaat hier om de zogenaamde ‘rule
of reason’. Mocht het in een enkel geval niet gaan om een vestiging, maar om een
horecaondernemer die de grens overschrijdt om zijn diensten te verrichten, dan
is niet artikel 9, maar artikel 16 van toepassing dat uitsluitend de criteria
openbare orde, openbare veiligheid, volksgezondheid en milieu als grondslag voor
een vergunningstelsel kent. Zie verder het commentaar bij artikel 1:8.Proportionaliteit: voor de beantwoording van de vraag of een algemene regel niet
volstaat voor de regeling van de horeca zijn wij van mening dat een algemene
regel hier niet aan de orde is vanwege het persoonsgebonden aspect van de
vergunning. Alleen door het stellen van vergunningvoorwaarden aan de ondernemer
kan men ‘het maatpak’ leveren. Dit geldt ook voor de Bibob-toets. Het
confectiepak voldoet hier niet.Vestiging: Op grond van overweging 37 is er overeenkomstig de rechtspraak van
het HvJ sprake van vestiging, als er een daadwerkelijke uitoefening van een
economische activiteit voor onbepaalde tijd vanuit een duurzame vestiging wordt
verricht. Aan die eis kan ook zijn voldaan als een onderneming voor een bepaalde
tijd wordt opgericht of als er een gebouw wordt gehuurd van waaruit de
ondernemer zijn activiteiten onderneemt.Motieven Drank- en Horecawet en APVEr wordt wel geredeneerd dat de horeca-exploitatievergunning naast de vergunning
op grond van de Drank- en Horecawet overbodig is. De regelingen van de Drank- en
Horecawet en de APV hebben echter ieder hun eigen bestaansrecht vanwege de
verschillende motieven die eraan ten grondslag liggen. Het motief van het
horeca-exploitatievergunningstelsel is het beschermen van de openbare orde. Dit
kan niet bereikt worden met behulp van de Drank- en Horecawet. Aan de Drank- en
Horecawet liggen immers primair sociaal-hygiënische en sociaal-economische
motieven ten grondslag.BestemmingsplanEen regeling via het bestemmingsplan achten wij minder adequaat. Een
bestemmingsplan ordent immers de ruimte en is niet bedoeld voor het handhaven
van de openbare orde. Er mogen alleen ruimtelijk relevante factoren worden
meegewogen. Het is natuurlijk mogelijk om in een bestemmingsplan een
horecafunctie positief te bestemmen of juist uit te sluiten of per plangebied
een maximumstelsel in het leven te roepen. En dat gebeurt ook. Maar de
burgemeester kan op grond van de huidige regelgeving niet overgaan tot
tijdelijke of algehele sluiting van de horecaonderneming in geval van (gevaar
voor) verstoring van de openbare orde of om overlast buiten de inrichting tegen
te gaan.Natte en droge horecaDe reikwijdte van de Drank- en Horecawet wordt bepaald door het begrip
"horecabedrijf" zoals gedefinieerd in artikel 1, eerste lid, van de Drank- en
Horecawet. Bedrijven waarin alcoholhoudende dranken bedrijfsmatig of anders dan
om niet worden geschonken voor gebruik ter plaatse, hebben een vergunning nodig
ex artikel 3 van de Drank- en Horecawet. Die vergunningplichtige bedrijven
duiden we aan met de term natte horeca.In artikel 2:27, eerste lid van de APV wordt de term "openbare inrichting"
gebruikt. Daaronder wordt ook de droge horeca verstaan: het schenken van
niet-alcoholhoudende dranken en van licht alcoholische dranken voor gebruik
elders, en het verstrekken van rookwaar. Dit laatste is opgenomen om ook
coffeeshops onder de APV te laten vallen. In deze paragraaf worden coffeeshops
dan ook als gewone openbare inrichtingen behandeld en zijn geen bijzondere
bepalingen over coffeeshops opgenomen.Dat roept de vraag naar de verhouding met de Opiumwet op. De Opiumwet verbiedt
immers de handel in drugs. Uitgangspunt is dat de vergunningverlening op grond
van de APV daar geen betrekking op heeft, maar wel op de exploitatie van een
alcoholvrije inrichting. Dat laat overigens onverlet dat ten aanzien van
coffeeshops - vanwege de effecten die met name deze inrichtingen kunnen hebben
op de openbare orde - wel degelijk een specifiek beleid kan worden vastgesteld.
Meer informatie hierover is te vinden in de publicatie 'De Wet 'Damocles',
bestuursdwangbevoegdheid in artikel 13b Opiumwet' van het Steun- en
informatiepunt drugs en veiligheid (VNG-uitgeverij, Den Haag 1999).Daarnaast is het ook mogelijk om voor de exploitatie van bijvoorbeeld een
internetcafé een exploitatievergunning van de burgemeester verplicht te stellen
indien het internetcafé ook horeca-activiteiten ontplooit, zoals de exploitatie
van een koffiehoek. Indien het internetbedrijf alleen internetdiensten aanbiedt,
is er geen vergunning nodig.Bibob-toetsAls het gaat om ondernemingen waar alcoholhoudende drank wordt geschonken, is
een integriteittoets mogelijk op grond van artikel 27, tweede lid, van de Drank-
en Horecawet (DHW) jo. artikel 3, van de Wet bevordering
integriteitsbeoordelingen (Wet Bibob). De DHW geldt niet voor bedrijven waar
geen alcohol wordt geschonken waaronder coffeeshops. In het kader van de
vergunningsplicht op grond van de APV is het voor gemeenten mogelijk om ook voor
leidinggevenden van deze bedrijven een verklaring omtrent het gedrag te vragen
en een Bibob-onderzoek te doen. Dit is van belang omdat de
horeca-exploitatievergunning een persoonsgebonden is. Wie de leidinggevende is,
is een belang van openbare orde. Immers deze leidinggevende dient ervoor te
zorgen dat overlast wordt voorkomen.Artikel 4 van het Besluit Bibob bepaalt in overeenstemming met de APV dat als
inrichtingen, waarvoor de Wet Bibob geldt, onder andere aangewezen worden:
"inrichtingen waarin bedrijfsmatig, in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was of
anders dan om niet, logies wordt verstrekt, dranken worden geschonken, of
rookwaren of spijzen voor directe consumptie worden verstrekt". Dit zijn dus
openbare inrichtingen zoals gedefinieerd in artikel 2:27, van de APV. Dit
betekent dat voor openbare inrichtingen in de zin van de APV een Bibob-onderzoek
mag worden gedaan. Zonder de APV is hier geen wettelijke grondslag voor. De
Dienstenrichtlijn verzet zich niet tegen een Bibob-onderzoek.Onbepaaldheid van de duurOp grond van het nieuwe artikel 1:7 gelden vergunningen voor onbepaalde tijd.
Dit geldt ook voor de horeca-exploitatievergunning. Indien de gemeente niettemin
een tijdsduur wil verbinden aan de vergunning van bijvoorbeeld vijf of tien
jaar, dan mag dit slechts op gronden ontleend aan dwingende redenen van algemeen
belang. Zie ook onder de toelichting bij artikel 1:7.Overige wet- en regelgevingOp openbare inrichtingen zijn naast de regels van de Drank- en Horecawet nog
vele andere regels van toepassing. Onder andere de Wet milieubeheer, Wet op de
stads- en dorpsvernieuwing, Wet op de kansspelen, Opiumwet, Wet ruimtelijke
ordening en Woningwet.Meer in het bijzonder geldt het Besluit algemene regels voor inrichtingen
milieubeheer (het Activiteitenbesluit). Dit besluit vervangt het Besluit
horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer. Bij dit besluit is een
aantal regels met betrekking tot geluid, vetlozingen, geur, opslag van koolzuur
en afvalstoffen opgenomen. De tekst van het besluit is te vinden op:
www.overheid.nl. Nadere informatie is te vinden op: www.infomil.nl en
www.horeca.org.GeluidsnormenHet Activiteitenbesluit geeft standaard geluidsnormen voor zowel bestaande als
nieuwe horeca-inrichtingen. Bovendien kan de gemeente technische voorschriften
stellen aan een inrichting om aan de geldende geluidsnorm te voldoen. Daarnaast
kan de gemeente afwijkende geluidsnormen voorschrijven voor de gehele activiteit
of voor specifieke activiteiten, anders dan feestjes. Hierbij kunnen aanvullende
eisen worden gesteld, bijvoorbeeld aan de duur van de activiteit.In paragraaf 6.5 van het Activiteitenbesluit zijn overgangsbepalingen
opgenomen.Stemgeluid van een terras (er zijn uitzonderingen!) en onversterkte muziek zijn
vrijgesteld van de geluidsnormen. Voor onversterkte muziek geldt dat de gemeente
bij verordening afwijkende regels kan stellen.Voor horecaconcentratiegebieden blijft dezelfde mogelijkheid als onder het oude
Besluit bestaan, namelijk dat er meer geluid mag worden geproduceerd.Artikel 2:27 BegripsbepalingenIn plaats van de term "horecabedrijf" wordt nu de term "openbare inrichting"
gebruikt. Dit voor de duidelijkheid. In de Drank- en Horecawet wordt namelijk
met "horecabedrijf" alleen gedoeld op bedrijven waar bedrijfsmatig of anders dan
om niet alcoholhoudende drank wordt verstrekt voor gebruik ter plaatse, de
zogenaamde "natte horeca". De bepalingen in de APV betreffen juist ook de
bedrijven waar geen alcoholhoudende drank wordt verstrekt, de zogenaamde "droge
horeca": tearooms, lunchrooms en dergelijke, maar ook coffeeshops.Artikel 2:28 Exploitatie openbare inrichtingenEerste lidArtikel 174 van de Gemeentewet bepaalt dat de burgemeester is belast met de
uitvoering van verordeningen voor zover deze betrekking hebben op het toezicht
op de voor het publiek openstaande gebouwen. Deze vergunning wordt daarom door
de burgemeester verleend.In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten heeft
de VNG in 2009 bekeken of het horeca-exploitatievergunningstelsel in de
model-APV gehandhaafd of geschrapt moet worden. In met name kleine gemeenten met
een overzichtelijk uitgaansgebied en/of enkele bekende horecaondernemingen, is
er niet altijd behoefte aan zo'n stelsel. De VNG heeft gekozen voor het
handhaven van het model horecaexploitatievergunning. Veel gemeenten, waaronder
ook Leidschendam-Voorburg, zijn namelijk van mening dat deze vergunning
noodzakelijk is voor het handhaven van de openbare orde. In de algemene
toelichting op afdeling 8 Toezicht op horecabedrijven worden overwegingen
gegeven voor het al dan niet hanteren van een vergunningplicht.De Europese Dienstenrichtlijn eist dat een vergunningstelsel niet
discriminatoir, noodzakelijk en proportioneel is. De richtlijn is van toepassing
op horeca. Het drijven van een horecaonderneming is immers het verrichten van
een dienst aan de klant. Voor wat betreft de noodzakelijkheid moet een gemeente
afwegen of er dwingende redenen van algemeen belang zijn die een
vergunningstelsel rechtvaardigen. Het gaat hier om de ‘rule of reason’, omdat er
bijna altijd sprake is van vestiging van een horecaondernemer. Op vestiging van
buitenlandse dienstverleners is artikel 9 van toepassing. Nadere uitleg hiervan
en van het begrip proportionaliteit vindt u onder het algemeen deel van deze
afdeling onder “Europese Dienstenrichtlijn” .Vergunning voor onbepaalde tijdOp grond van artikel 1:7 gelden vergunningen voor onbepaalde tijd. Dit geldt ook
voor de horeca-exploitatievergunning. Indien de gemeente niettemin een tijdsduur
wil verbinden aan de vergunning van bijvoorbeeld vijf of tien jaar, dan is het
alleen op gronden ontleend aan dwingende reden van algemeen belang geoorloofd
een termijn te stellen. Zie verder onder het algemeen deel bij deze
afdeling.Tweede lidAls het bestemmingsplan vestiging van een horecabedrijf ter plaatse niet
toelaat, ligt het niet voor de hand om wel een exploitatievergunning te
verlenen. Er kan immers toch geen gebruik van worden gemaakt wegens strijd met
het bestemmingsplan. Strijd met het bestemmingsplan is daarom als imperatieve
weigeringsgrond opgenomen. Blijkens jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een
dergelijke bepaling geen zelfstandige planologische regeling bevat. Weliswaar
brengt dit mee dat de burgemeester treedt in een beoordeling van het geldende
bestemmingsplan, maar dit laat de bevoegdheid van het college bij de toepassing
van het geldende bestemmingsplan onverlet. Van een doorkruising van de Woningwet
of de Wet op de Ruimtelijke Ordening is geen sprake.Vanuit de praktijk is de wens naar voren gekomen om aan leidinggevenden van een
horecabedrijf eisen te kunnen stellen aan hun levensgedrag. In navolging van
veel andere gemeenten is daarom een extra weigeringsgrond voor een
horeca-exploitatievergunning opgenomen, voor het geval dat een leidinggevende
niet voldoet aan de eis om “niet in enig opzicht van slecht levensgedrag” te
zijn. Indien alcoholische dranken in een horecabedrijf worden geschonken, heeft het
bedrijf ook en drank- en horecavergunning nodig. Om zo’n vergunning te
bemachtigen moet een leidinggevende eveneens niet in enig opzicht van slecht
levensgedrag zijn. De toets die daarop wettelijk mogelijk is, is echter beperkt
door nadere omschrijvingen van slecht levensgedrag in het Besluit eisen zedelijk
gedrag Drank- en Horecawet. Zo eist dat besluit dat een leidinggevende niet
binnen de laatste vijf jaar wegens een misdrijf onherroepelijk is veroordeeld
tot een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf. Met de weigeringsgrond in de APV mag
de burgemeester verdergaand toetsen dan volgens het genoemde Besluit. Ook is het mogelijk om eisen te stellen aan (leidinggevenden van)
horecabedrijven die geen alcoholische dranken schenken, zoals snackbars, en die
dus geen drank- en horecavergunning behoeven. Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een
vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000
schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatig verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp het
kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting van deze APV.Derde lidOmdat de weigeringsgronden zoals genoemd in artikel 1:8 voor de horeca ruim zijn
geformuleerd (met name de volksgezondheid is hier niet aan de orde), is bepaald
dat het hier om de openbare orde gaat en om het woon- en leefklimaat. Het begrip
openbare orde moet wel binnen de kaders van de dienstenrichtlijn worden
geïnterpreteerd.Woon- en leefsituatie in de omgevingDe exploitatievergunning is primair een overlastvergunning: zij biedt de
mogelijkheid preventief te toetsen of de exploitatie van een horecabedrijf zich
verdraagt met het woon- en leefmilieu ter plaatse. Daarbij is van belang in
welke mate van het bedrijf zelf overlast is te duchten, maar ook in welke mate
de komst van het bedrijf de leefbaarheid en het karakter van de buurt zullen
aantasten. Met welke aspecten de burgemeester rekening moet houden, staat
omschreven in het derde lid, tweede volzin.De weigeringsgrond woon- en leefmilieu valt onder de ‘rule of reason’ en mag
daarom (bij een horecaondernemer die zich hier vestigt) ook op grond van de
Dienstenrichtlijn als weigeringsgrond worden gehanteerd.MaximumstelselDe Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft bepaald dat het in
het belang van de openbare orde kan zijn om het aantal te verlenen vergunningen
aan een maximum te binden. Het aantal te verlenen vergunningen kan worden
beperkt tot een van tevoren vastgesteld maximum als door een veelheid van
horecabedrijven in de straat of de wijk de openbare orde of het woon- en
leefmilieu in gevaar wordt gebracht. Wel dient te worden aangetoond of
aannemelijk gemaakt dat van zo'n gevaar in concreto daadwerkelijk sprake
is.De Europese Dienstenrichtlijn komt wat dit betreft overeen met de bestaande lijn
in de Nederlandse rechtspraak: een maximumstelsel mag. Wel geldt op grond van
artikel 9 jo artikel 10 dat er een transparante en non-discriminatoire op
objectieve gronden gebaseerde verdeling/toekenning van vergunningen moet
zijn.Het beleid kan worden neergelegd in een horecanota of een vergelijkbaar
beleidsstuk, waarin gemotiveerd het maximum aantal te verlenen vergunningen is
vermeld, of waarin horecaconcentratie of horecastiltegebieden zijn aangewezen.
Uiteraard zal dat beleid moeten overeenstemmen met het voor het gebied van
kracht of in voorbereiding zijnde bestemmingsplan. Een maximumstelsel kan ook in
het bestemmingsplan zelf worden neergelegd.In het algemeen mag de burgemeester afwijzend beslissen op een aanvraag om een
vergunning als daarmee het maximum wordt overschreden. Daarbij zal de
burgemeester steeds moeten nagaan, of bijzondere omstandigheden nopen tot het
maken van een uitzondering op het beleid: iedere vergunningaanvraag moet immers
zelfstandig en met inachtneming van de betrokken belangen worden
beoordeeld.Vierde en vijfde lidVoor een aantal categorieën van kleinschalige openbare inrichtingen waar geen
alcohol wordt geschonken, en waar de openbare orde evident niet in het geding
is, is in de visie van de VNG geen vergunning nodig. Te denken valt aan
tearooms, een ontbijthoekje bij de bakker, ijssalons, bedrijfskantines en
-restaurants etc. Vooralsnog is gekozen om winkels in de zin van de
Winkeltijdenwet, die als nevenactiviteit een horecagedeelte hebben, uit te
sluiten. De categorieën in het vierde en vijfde lid zijn overgenomen van de VNG
met daarbij enkele eigen aanvullingen.De gemeente kan – indien gewenst - het toepassingsgebied verder beperken door in
het artikel eisen te stellen aan de afmetingen van de ruimte. Bijvoorbeeld deze
mag maximaal 20 vierkante meter bedragen en niet meer dan 20 % van het
vloeroppervlak.Zesde, zevende en achtste lid: terrassenOp grond van artikel 2:10 A is voor het hebben van voorwerpen op de weg een
vergunning van het college vereist. Volgens vaste jurisprudentie is voor
terrassen behorende bij een openbare inrichting niet het college maar de
burgemeester bevoegd. De leden zes tot en met acht regelen dat de vergunning
voor het terras wordt meegenomen bij de horeca-exploitatievergunning.Lex silencio positivo (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen)Dit artikel valt onder de reikwijdte van de Europese Dienstenrichtlijn. Hier is
er vanwege dwingende redenen van algemeen belang voor gekozen om de lex silencio
niet van toepassing te verklaren. Het gaat hier om een vergunning voor met name
horeca-inrichtingen. Het zou met name vanwege aspecten van openbare orde en
milieu onwenselijk zijn als deze zonder een op de inrichting afgestemde
vergunning kunnen openen. In artikel 1:10 van deze verordening wordt Paragraaf
4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) dan ook niet van toepassing verklaard op deze
vergunning.Artikel 2:28 A Terrasvergunning voor openbare inrichtingen vrijgesteld van
exploitatievergunningEen afzonderlijke bepaling is ingevoerd voor terrassen van openbare inrichtingen
die op grond van artikel 2:28, vierde of vijfde lid, niet
exploitatievergunningplichtig zijn. Voor exploitatievergunningplichtige openbare
inrichtingen worden terrasvoorschriften opgenomen in de exploitatievergunning
(artikel 2:28). Artikel 2:29 SluitingstijdEerste lidArtikel 2:29 voorziet in een sluitingsregeling. Daarin is onderscheid gemaakt
tussen de sluitingstijden op werkdagen en de sluitingstijden gedurende het
weekeinde. Uiteraard kan deze onderverdeling anders worden opgezet, indien
gewenst.Grondslag voor de in de APV opgenomen sluitingsbepalingen is artikel 149
Gemeentewet. De gemeenteraad kan verplichte sluitingstijden voor openbare
inrichtingen vaststellen in het belang van de openbare orde. Deze bevoegdheid
houdt ook in dat een afwijkende sluitingsplicht kan worden vastgesteld voor de
zondag. Volgens HR 22-07-1960, AB 1961, p. 15, belet dit artikel de raad niet om
voor de zondag een afwijkende regeling te treffen voor de sluitingstijden van
cafés e.d. mits de grond voor de afwijking van de voor de andere dagen geldende
regeling niet gelegen is in het bijzondere karakter van de zondag. Volgens de
Hoge Raad beoogt de Zondagswet naar haar strekking niet de gemeentelijke
wetgever te beperken in zijn bevoegdheid om ter afwering van verstoring van de
openbare orde voorzieningen te treffen.De sluitingsbepalingen betreffen de gedeelten van de inrichting, waarin de
eigenlijke horecawerkzaamheden worden uitgeoefend: een op het trottoir
gesitueerd terras behoort wel tot de inrichting, de zich boven de inrichting
bevindende woning van de exploitant niet. Ook sportkantines, sociëteiten,
clublokalen, verenigingsgebouwen e.d. zijn als inrichting aan te merken.Het besloten karakter van een horecabedrijf kan de veronderstelling wekken dat
de in de APV opgenomen sluitingstijden niet van toepassing zijn op dat bedrijf:
immers, volgens de jurisprudentie kan een gemeentelijke verordening geen
activiteiten betreffen die elk karakter van openbaarheid missen. Dit kan echter
niet worden gezegd van activiteiten die een weerslag hebben op een openbaar
belang, waarvan ook sprake is bij besloten horecabedrijven. De
sluitingsuurbepaling ziet niet op activiteiten binnen het bedrijf, maar op de
(nadelige) invloed die daarvan uitgaat op de omgeving: bijvoorbeeld in de vorm
van overlast van komende en gaande bezoekers (het aan en afrijden van auto's,
het slaan met portieren, claxonneren, menselijk stemgeluid e.d.).Sommige gemeenten hebben, bij wijze van of na een experiment, de verplichte
sluitingsuren uit de APV geschrapt. Argument daarvoor is meestal, dat daardoor
onder meer de verstoring van de openbare orde (nachtrust) aanzienlijk kan worden
beperkt: er is sprake van minder geluidsoverlast doordat cafébezoekers niet
langer tegelijk maar geleidelijk aan huiswaarts keren en de politie is beter in
staat voldoende toezicht uit te oefenen. Zo’n maatregel zal meer vruchten
afwerpen naarmate zij tevens van kracht is in gemeenten in de directe omgeving:
anders bestaat immers het gevaar dat de liberalere openingstijden een
aantrekkingskracht uitoefenen op horecabezoekers uit aangrenzende gemeenten, en
dat de kans op verstoring van de openbare orde wordt vergroot.UitvoeringHet onderscheid tussen regelgeving en uitvoering heeft in het kader van de
sluitingsuren van inrichtingen aanleiding gegeven tot veel jurisprudentie van de
Afdeling rechtspraak van de Raad van State. In de uitspraak van 2 september
1983, AB 1984, 245 m.nt. JHvdV (Oploo, Sint Anthonis en Ledeacker) stond de
vraag centraal of de burgemeester bevoegd was een permanente ontheffing te
verlenen van het verbod uit de APV. De Afdeling heeft over de
bevoegdheidsafbakening tussen de raad en burgemeester aangegeven dat de
gemeenteraad in het APV artikel in het geheel geen grenzen stelt aan de
ontheffingsbevoegdheid van de burgemeester. Noch uit de tekst van het APV
artikel, noch anderszins blijkt dat de ontheffing bijvoorbeeld slechts in
bijzondere omstandigheden of in incidentele gevallen door de burgemeester mag
worden verleend.De visie van verweerder dat hij zich op het terrein van de gemeentelijke
wetgever zou bewegen, zou naar het oordeel van de Afdeling slechts opgaan indien
hij aan alle inrichtingen in de gemeente onbeperkt ontheffing van het in het
desbetreffende APV-artikel vervatte verbod zou verlenen. In dat geval zou
verweerder immers de door de gemeenteraad vastgestelde sluitingsuren als vermeld
in artikel 56 (2.3.1.4), eerste lid, APV in feite ter zijde stellen. De Afdeling
kan daarom niet inzien waarom de burgemeester de bevoegdheid zou missen het
verzoek om ontheffing in te willigen.Derde lidDe burgemeester kan voor onbepaalde tijd en voor bepaalde tijd (incidenteel)
ontheffing verlenen. In de Horecanota wordt het sluitingstijdenbeleid voor
horecabedrijven nader uitgewerkt.Vierde lidVoor het horecagedeelte geldt dezelfde sluitingstijd als voor de winkel om te
voorkomen dat de horeca-activiteiten na sluitingstijd worden voortgezet.Vijfde lidEen openbare inrichting als bedoeld in artikel 2:27 kan vergunningplichtig zijn
ingevolge de Wet milieubeheer (Wm) of onder de werking van het
Activiteitenbesluit vallen. Aan een krachtens de wet te verlenen vergunning
kunnen eveneens voorschriften worden verbonden dan wel nadere eisen worden
gesteld ter voorkoming van de indirecte gevolgen van de inrichting.De sluitingsbepalingen van de APV gelden derhalve niet voor zover de op de Wm
gebaseerde voorschriften van toepassing zijn. Wat betekent dit voor de
reikwijdte van de APV bepalingen? De Wm beoogt een uitputtende regeling te geven
ter voorkoming of beperking van alle nadelige gevolgen van het milieu door het
in werking zijn van krachtens die wet aangewezen inrichtingen. De gemeenteraad
is niet bevoegd die regeling bij verordening aan te vullen, indien daarmee wordt
beoogd dezelfde belangen te beschermen.De raad kan dus niet aanvullend via de APV gevaar, schade of hinder of andere
belangen die onder het begrip "bescherming van het milieu" vallen, tegengaan die
wordt veroorzaakt door een inrichting die vergunningplichtig is ingevolge de
Wm.Lex silencio positivo (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen)Anders dan bij artikel 2:28 gaat het bij een ontheffing om een relatief
overzichtelijk besluit. Er zijn geen dwingende redenen van algemeen belang om
van een lex silencio positivo af te zien. De lex silencio positivo is hier van
toepassing en is voor deze ontheffing geregeld in artikel 1:9 van deze
verordening.Artikel 2:29 A Sluitingstijd terrassenArtikel 2:29 bevat een algemene regeling voor het sluitingsuur van openbare
inrichtingen. Vanzelfsprekend is het onwenselijk dat deze ook geldt voor
terrassen. Terrassen zullen immers, vanwege hun ligging in de buitenlucht, in de
avonduren eerder overlast opleveren voor de openbare orde en veiligheid dan
inpandige delen van een horecabedrijf.Tweede lid (terrassen bij winkels)Voor een openbare inrichting in een winkel, geldt dezelfde sluitingstijd als
voor die winkel zelf. (artikel 2:29, vierde lid APV) Zonder nadere regeling zou
ook voor een terras behorende bij die openbare inrichting, diezelfde
sluitingstijd gelden. Die situatie is onwenselijk. Volgens de Winkeltijdenwet
kan een winkel geopend zijn tussen 06.00 uur en 22.00 uur. Het college kan van
genoemde (winkelopenings)tijden ontheffing verlenen op grond van de
Winkeltijdenverordening en een later tijdstip bepalen. De regeling in het tweede
lid van artikel 2:29A dient om te voorkomen dat in een dergelijk geval een
terras (bij een openbare inrichting in een winkel) automatisch net zo lang
geopend mag zijn als die winkel. Het is in dergelijke gevallen aan de
burgemeester om in het kader van openbare orde en veiligheid te beoordelen of
ook voor het terras ontheffing (krachtens het vierde lid) van de sluitingstijd
mogelijk is en verleend wordt.Vierde lid (ontheffing)De burgemeester kan voor bepaalde tijd (incidenteel) ontheffing verlenen, maar
gaat behoudend om met deze bevoegdheid. In de Horecanota wordt het
sluitingstijdenbeleid voor terrassen nader uitgewerkt.Overigens dient hierbij bedacht te worden dat zogenaamde binnen- en
tuinterrassen onder het regime van de Wet milieubeheer en de daarop gebaseerde
voorschriften valt (zie vijfde lid). De sluitingstijden van binnen- of
tuinterrassen (niet openbare weg) kunnen niet worden beperkt door middel van
artikel 2:29A van de Apv, maar door maatwerkvoorschriften Activiteitenbesluit
indien aangetoond is dat dit nodig is om aan de geluidsnormen te voldoen.Artikel 2:30 Afwijking sluitingstijden; tijdelijke sluitingEerste lidArtikel 174 van de Gemeentewet vormt de grondslag voor de bevoegdheid om een of
meer horecabedrijven tijdelijk afwijkende sluitingsuren op te leggen of
tijdelijk te sluiten. Aanleiding voor tijdelijke afwijking of sluiting moet zijn
gelegen in het belang van de openbare orde, veiligheid of gezondheid, of in
bijzondere omstandigheden (zoals, al dan niet lokale, feestdagen). Het betreft
een algemene bevoegdheid die zich niet alleen kan uitstrekken tot een maar ook
tot meer of zelfs tot alle in de gemeente aanwezige horecabedrijven. Wel beperkt
de bevoegdheid zich tot het tijdelijk vaststellen van afwijkende sluitingstijden
of tot tijdelijke sluiting.Tweede lidHoewel de wetgever er bij de invoering van de Wet "Damocles" (artikel 13b van de
Opiumwet dat op 21 april 1999 in werking is getreden) vanuit is gegaan dat
gemeentelijke regelingen (overlast- of exploitatieverordeningen) hun geldigheid
behouden omdat het onderwerp van de gemeentelijke regeling een ander is, lijkt
het raadzaam door middel van het bepaalde in het tweede lid buiten twijfel te
stellen dat niet in dezelfde situaties kan worden opgetreden als waarvoor
artikel 13b Opiumwet is bedoeld. Zie voor meer informatie en jurisprudentie ook
de website van het SIDV www.sidv.nl .Op 13 juli 2002 is de Wet Victor in werking getreden (Staatsblad 2002, 348).
Deze wet houdt in dat het college de bevoegdheid krijgt om de eigenaar van een
pand dat is gesloten op grond van de APV, artikel 13b Opiumwet of artikel 174a
Gemeentewet aan te schrijven om het pand in gebruik te geven aan een andere
persoon of instelling, dan wel om verbeteringen aan te brengen. Als de
verstoring van de openbare orde of de verkoop van drugs niet langdurig
achterwege blijft, kan in het uiterste geval zelfs overgegaan worden tot
onteigening.In de Wet Victor is ook bepaald dat sluitingen op grond van artikel 13b Opiumwet
en artikel 174a Gemeentewet moeten worden ingeschreven in de openbare registers.
Conform artikel 3:16 BW. Merkwaardig genoeg geldt deze inschrijvingsplicht niet
voor de sluitingen op grond van de APV.Artikel 2:31 Verboden gedragingenOnder aDeze bepaling geeft een verbod om de orde in horecabedrijven te verstoren, dat
zich in zijn algemeenheid tot bezoekers richt.Onder bOok het bepaalde onder b lid richt zich tot de (potentiële) bezoeker van de
inrichting. Als die zich met goedvinden van de exploitant in de inrichting
bevindt in de tijd dat de inrichting gesloten moet zijn, overtreedt hij artikel
2:31. Als hij geen toestemming van de exploitant heeft en niet weggaat als de
exploitant dat vraagt, overtreedt hij artikel 138 van het Wetboek van Strafrecht
(lokaalvredebreuk).Artikel 2:32 Handel binnen openbare inrichtingenDit artikel betreft een verbod van heling. Het is bekend dat in sommige cafés
regelmatig gestolen goed wordt verhandeld.In een aantal grote steden doet zich het verschijnsel voor dat drugverslaafden
naar bepaalde cafés gaan om daar gestolen goederen aan de man te brengen.
Artikel 2:32 sluit aan op het in artikel 14 Drank en Horecawet neergelegde
verbod tot het uitoefenen van de kleinhandel. Dit laatste verbod ziet echter
slechts op verkoophandelingen.Omdat artikel 2:32 een verbod bevat voor de exploitant (en niet voor de
handelaar), kan dit artikel niet worden gebaseerd op artikel 437ter of artikel
437 Wetboek van Strafrecht. Het artikel is vastgesteld op basis van artikel 149
Gemeentewet, terwijl de strafsanctie is gebaseerd op artikel 154
Gemeentewet.Artikel 2:33 Het college als bevoegd bestuursorgaanHet begrip "openbare inrichting" als omschreven in artikel 2:27 ziet ook op
inrichtingen die niet voor het publiek toegankelijk zijn, zoals besloten
sociëteiten en gezelligheidsverenigingen. (zie ook onder artikel 2:29) Gelet op
artikel 174 van de Gemeentewet is in dat geval niet de burgemeester maar het
college het bevoegde bestuursorgaan. De tekst is in overeenstemming gebracht met
die van artikel 174 van de Gemeentewet.Artikel 2:34[gereserveerd]Afdeling 8a Bijzondere bepalingen over horecabedrijven als bedoeld in de
drank- en HorecawetAlgemeenInleidingDeze afdeling bevat medebewindbepalingen die zijn gebaseerd op de artikelen 4,
25a van de Drank- en Horecawet (DHW). Zoals bekend bestaat de Apv voor het
overgrote deel uit autonome bepalingen. Er is voor gekozen om deze
medebewindbepalingen toch in de Apv op te nemen, omdat dit het meest praktisch
is. Bepalingen over horeca zijn al in de APV opgenomen
(horeca-exploitatievergunning, sluitingstijden en dergelijke) en op deze manier
staan al deze bepalingen bij elkaar in één verordening. De regels met betrekking tot de paracommerciële horecabedrijven dienen ter
voorkoming van oneerlijke mededinging. In de memorie van toelichting
(Kamerstukken II 2008/09, nr 3, blz. 10) staat dat de regering er van uitgaat
dat de gemeenten de belangrijke maatschappelijke functie van de verschillende
paracommerciële instellingen in acht zullen nemen en geen onnodige beperkingen
zullen opleggen daar waar de mededinging niet in het geding is en er geen sprake
is van onverantwoorde verstrekking van alcohol, met name aan jongeren. Bij de
invulling van deze afdeling Apv door de gemeenteraad is uitgangspunt geweest dat
er alleen regels worden gesteld als er in de lokale situatie inderdaad sprake is
van oneerlijke mededinging. Het is niet mogelijk om beperkingen op te leggen die
iedere mededinging met de reguliere horeca tegengaan; dan zou de raad buiten de
bevoegdheidsgrondslag van de DHW treden.Artikel 2:34a begripsbepalingDe begripsbepalingen uit de DHW werken door in de op de DHW gebaseerde
regelgeving. Ter verduidelijking is een uitdrukkelijke verwijzing opgenomen,
waaruit tevens blijkt dat deze begripsomschrijvingen enkel voor afdeling 8a
gelden. Het gaat om de volgende begripsomschrijvingen.
alcoholhoudende drank: de drank die bij een temperatuur van twintig
graden Celsius voor meer dan een half volumeprocent uit alcohol
bestaat.
horecabedrijf (komt in dit model overigens alleen in een opschrift
voor): de activiteit die bestaat uit het bedrijfsmatig of anders dan om
niet verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter
plaatse.
In afdeling 8 van deze model-APV (toezicht op openbare inrichtingen) wordt de
term horecabedrijf niet gebruikt, maar de term openbare inrichting. Uit de
definitie in artikel 2:27 van deze model-APV blijkt dat onder openbare
inrichtingen niet alleen horecabedrijven als bedoeld in de DHW vallen, maar ook
bedrijven waar alleen alcoholvrije drank wordt geschonken, of rookwaar voor
gebruik ter plaatse wordt versterkt (coffeeshops), of zwak-alcoholhoudende drank
om mee te nemen wordt verkocht (snackbars en dergelijke). Op de horecabedrijven
in de zin van de DHW is dus zowel afdeling 8 als afdeling 8a van de Apv van
toepassing.
Horecalokaliteit: een van een afsluitbare toegang voorziene lokaliteit,
onderdeel uitmakend van een inrichting waarin het horecabedrijf wordt
uitgeoefend, in ieder geval bestemd voor het verstrekken van
alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse.
Inrichting: de lokaliteiten waarin het slijtersbedrijf of het
horecabedrijf wordt uitgeoefend, met de daarbij behorende terrassen voor
zover die terrassen in ieder geval bestemd zijn voor het verstrekken van
alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse, welke lokaliteiten al
dan niet onderdeel uitmaken van een andere besloten ruimte.
Paracommerciële rechtspersoon: een rechtspersoon niet zijnde een
naamloze vennootschap of besloten vennootschap met beperkte
aansprakelijkheid, die zich naast activiteiten van recreatieve,
sportieve, sociaal-culturele, educatieve, levensbeschouwelijke of
godsdienstige aard richt op de exploitatie in eigen beheer van een
horecabedrijf.
Sterke drank: de drank, die bij een temperatuur van twintig graden
Celsius voor vijftien of meer volumenprocenten uit alcohol bestaat, met
uitzondering van wijn.
Slijtersbedrijf: de activiteit bestaande uit het bedrijfsmatig of anders
dan om niet aan particulieren verstrekken van sterke drank voor gebruik
elders dan ter plaatse, al dan niet gepaard gaande met het bedrijfsmatig
of anders dan om niet aan particulieren verstrekken van
zwak-alcoholhoudende en alcoholvrije drank voor gebruik elders dan ter
plaatse of met het bedrijfsmatig verrichten van bij algemene maatregel
van bestuur aangewezen andere handelingen.
Zwak-alcoholhoudende drank: alcoholhoudende drank, met uitzondering van
sterke drank.
Artikel 2:34b eerste lid, schenktijden paracommerciële
rechtspersonenVolgens artikel 4, derde lid, van de DHW moeten er in elk geval regels worden
gesteld voor o.m. schenktijden ter voorkoming van oneerlijke concurrentie. Wat
de schenktijden betreft is slechts miniem onderscheid gemaakt tussen 2
categorieën: Sportclubs en overige paracommerciële rechtspersonen. Voor de
wijziging was het voor alle paracommerciële bedrijven slechts toegestaan zwakke
alcohol te schenken vanaf 1 uur vóór- tot 1 uur ná de activiteiten die passen
binnen de statutaire doelomschrijving van de desbetreffende paracommerciële
rechtspersoon.Artikel 2:34b tweede lid, sportverenigingenTen aanzien van sportverenigingen is nu de mogelijkheid in het tweede lid
gecreëerd om tot 2 uur na de verenigings- of wedstrijdactiviteiten zwakke
alcohol te schenken. Dit vanwege de tijd die is gemoeid met cooling down na het
sporten en het douchen.Uit ABRS 29-10-2003, LJN: AM5479 blijkt dat onder verenigings- of
wedstrijdactiviteiten geen bestuursvergaderingen zijn te rekenen. Trainingen en
toernooien vallen hier uiteraard wel onder.Voor een sportkantine, schouwburg, etc. met een reguliere drank- en
horecavergunning geldt de beperking in artikel 2:34A niet. Door het uitbesteden
van de horeca-exploitatie aan een horecaondernemer wordt op gelijke voet aan het
economisch verkeer deelgenomen en is er geen sprake van oneerlijke concurrentie.
Wel moeten de horeca-activiteiten in overeenstemming met de
bestemmingsplanvoorschriften zijn.Uit ABRS 29-10-2003, LJN: AM5479 blijkt dat onder verenigings- of
wedstrijdactiviteiten geen bestuursvergaderingen zijn te rekenen. Trainingen en
toernooien vallen hier uiteraard wel onder.Artikel 2:34b derde lid, bijeenkomsten bij paracommerciële rechtspersonen
Op grond van artikel 4, eerste lid en derde lid, onder b en c, van de DHW moeten
regels gesteld worden met betrekking tot door paracommerciële rechtspersonen in
de inrichting te houden bijeenkomsten van persoonlijke aard en bijeenkomsten die
gericht zijn op personen welke niet of niet rechtstreeks bij de activiteiten van
de desbetreffende rechtspersoon betrokken zijn. Uiteraard alleen voor zover er
tijdens deze bijeenkomsten alcoholhoudende drank wordt verstrekt door de
paracommerciële rechtspersoon.Met bijeenkomsten van persoonlijke aard wordt gedoeld op: bijeenkomsten, waarbij
meestal alcoholhoudende drank wordt genuttigd, die geen direct verband houden
met de activiteiten van de desbetreffende paracommerciële instelling, zoals
bruiloften, feesten, partijen, recepties, jubilea, verjaardagen,
bedrijfsfeesten, koffietafels, condoleancebijeenkomsten en dergelijke. Voor
zover die bijeenkomsten ook een zakelijk karakter hebben dat direct verband
houdt met de activiteiten van de rechtspersoon, zoals het afscheid van de
voorzitter van een vereniging, vallen deze niet onder het bereik van deze
bepaling.Bij bijeenkomsten die gericht zijn op personen die niet of niet rechtstreeks bij
de activiteiten van de desbetreffende rechtspersoon betrokken zijn kan worden
gedacht aan: activiteiten die niet verenigingsgebonden zijn. Dit doet zich voor
als een paracommerciële rechtspersoon zijn kantine of een andere ruimte verhuurt
aan derden om bijvoorbeeld een feest te geven (voor niet-leden van de vereniging
of niet-betrokkenen bij de stichting). Ook komt het nog al eens voor dat
theaters en schouwburgen hun accommodatie verhuren voor congressen. Als daarbij
alcohol wordt geschonken kan er oneerlijke mededinging ontstaan met de reguliere
horeca. Artikel 2:34c eerste lid, verbod verstrekken van sterke drankUitgangspunt van de Drank- en Horecawet is het verminderen van alcoholgebruik
onder jongeren. Om die reden is in de verordening het bestaande verbod uit de
Drank en horecaverordening 2004 op het schenken van sterke drank in instellingen
waar de jeugd veelvuldig aanwezig kan zijn zoveel mogelijk gehandhaafd.Op grond van het nieuwe artikel 25a van de wet kan het verstrekken van
alcoholhoudende drank in inrichtingen bij gemeentelijke verordening worden
verboden of beperkt. Op grond van lid 2 van dit artikel kan worden bepaald dat
dit verbod of deze beperking alleen geldt voor bepaalde categorieën
inrichtingen, bepaalde gebiedsdelen of bepaalde tijden. Dit artikel maakt het
aldus mogelijk om het verstrekken van sterke drank in bepaalde categorieën van
inrichtingen te verbieden.Zoals eerder gesteld was dit in de bestaande Drank en horecaverordening 2004 ook
al het geval. Aan vergunningen betreffende inrichtingen die in belangrijke mate
door jongeren worden bezocht is in het verleden het voorschrift verbonden dat
geen sterke drank mag worden verstrekt. De bestaande regels uit de Drank en horecaverordening zijn met een enkele
redactionele aanpassing zoveel mogelijk intact gelaten. Het enige punt waarop is
afgeweken, is dat het eerste lid onder g stelt dat dorps- of buurthuizen of
wijkgebouwen gedurende de tijd dat deze uitsluitend of in hoofdzaak in gebruik
is bij jeugdorganisaties of instellingen. Zodoende is maatwerk verricht
aangaande verenigingen waarvan de leden hoofdzakelijk senioren zijn, te denken
aan een bridgeclub, jeu de boules club et cetera.Artikel 2:34c tweede lid, voorschriftenIn het tweede lid wordt overeenkomstig artikel 25a, tweede lid, aanhef en
onderdeel b, van de DHW de burgemeester de bevoegdheid verleend om voorschriften
aan de vergunning te verbinden of deze te beperken tot zwak-alcoholhoudende
drank, als dit vanwege de handhaving van de openbare orde, de veiligheid, de
zedelijkheid en de volksgezondheid nodig is.Afdeling 9 Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van
nachtverblijfArtikel 2:35 BegripsbepalingenInrichtingHet begrip “inrichting” als hier omschreven sluit aan bij artikel 438 Wetboek
van Strafrecht, dat ziet op het als beroep verschaffen van nachtverblijf aan
personen (eerste lid) en op het als beroep of gewoonte beschikbaar stellen van
een terrein voor het houden van nachtverblijf of het plaatsen van
kampeermiddelen e.d. (tweede lid).De definitie van “houder” zoals deze werd gegeven in artikel 2.3.2.1, tweede lid
(oud) is geschrapt. Het begrip “houder” is een ouderwets begrip en er wordt
slechts in de artikelen 2:36 en 2:38 van gesproken. Op die plaatsen is “houder”
vervangen door “exploitant of feitelijk leidinggevende”. Er is geen inhoudelijke
wijziging beoogd. Houder (dus exploitant of leidinggevende) kan ook een
rechtspersoon zijn, in welk geval moet worden aangenomen dat de
registratieplicht de directeur betreft.Artikel 2:36 Kennisgeving exploitatie [2.3.2.2]Artikel 2:36 strekt ertoe, dat de burgemeester een zo volledig mogelijk
overzicht heeft van de in de gemeente aanwezig nachtverblijf en
kampeerinrichtingen.Artikel 2:37 Nachtregister[gereserveerd]Artikel 2:38 Verschaffing gegevens nachtregisterArtikel 2:38 komt de exploitant van een inrichting tegemoet. Degene die in de
inrichting de nacht doorbrengt, is op grond van deze bepaling verplicht de voor
registratie vereiste gegevens volledig en naar waarheid aan de exploitant te
verstrekken.Afdeling 10 Toezicht op speelgelegenhedenArtikel 2:39 SpeelgelegenhedenEerste lidHet begrip “speelgelegenheid” als omschreven in het eerste lid, betreft iedere
openbare gelegenheid waarin de mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen
waarbij geld of in geld inwisselbare voorwerpen kunnen worden gewonnen of
verloren. In de Wet op de Kansspelen is een uitputtende regeling neergelegd ten
aanzien van de kansspelen als bedoeld in artikel 1 van die wet, zoals
speelcasino’s en speelautomaten. De wet is niet van toepassing op spelen, met
uitzondering van behendigheidsautomaten, waarbij de spelers door hun
behendigheid de kans om te winnen kunnen vergroten. Voor deze categorie
speelgelegenheden is dit artikel bedoeld. Het gaat dus om speelgelegenheden,
waar de Wet op de Kansspelen geen betrekking op heeft.Het gaat om gelegenheden waar bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze
bedrijfsmatig is de mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen als
bedoeld in lid 1. De houder van een café waarin bezoekers het kaartspel kunnen
beoefenen, hoeft niet zonder meer over vergunning te beschikken maar slechts
indien de mogelijkheid daartoe bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze
bedrijfsmatig is wordt aangeboden. Bepaalde kaartspelen , zoals poker, worden
beschouwd als kansspelen. Als die kaartspelen worden gespeeld met de bedoeling
om prijzen te winnen zonder dat de organisator over een vergunning beschikt, is
dat op grond van de Wet op de kansspelen verboden.Tweede en derde lidDe vergunningsplicht geldt het (doen) exploiteren van een speelgelegenheid.
Artikel 2:39 heeft het beschermen van de openbare orde en het woon en
leefklimaat als doel en heeft daarmee een ander motief dan de Wet op de
Kansspelen. Oogmerk van de Wet op de Kansspelen is het in goede banen leiden van
kansspelen, waarbij de consument beschermd dient te worden tegen gokverslaving
en criminaliteit moet worden tegengegaan.De Wet op de Kansspelen geeft de burgemeester noch het college de bevoegdheid om
een illegale speelgelegenheid te sluiten. In de praktijk is dit evenwel vanwege
de negatieve uitstraling en het illegale karakter van de speelgelegenheid vaak
wel wenselijk. Daarom is in dit artikel een vergunningsplicht opgenomen, met in
het derde lid de mogelijkheid om de vergunning te weigeren als naar het oordeel
van de burgemeester moet worden aangenomen dat de woon- en leefsituatie in de
omgeving van de speelgelegenheid of de openbare orde op ontoelaatbare wijze
nadelig wordt beïnvloed door de exploitatie van de speelgelegenheid, dan wel er
strijd bestaat met een geldend bestemmingsplan. Als een speelgelegenheid geen
vergunning heeft, heeft de burgemeester volgens artikel 125 van de Gemeentewet
de bevoegdheid bestuursdwang toe te passen. In artikel 1:6 van de model APV zijn
voorwaarden opgenomen waaronder de vergunning kan worden ingetrokken of
gewijzigd.Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een
vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000
schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatig verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp onder
het kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.Lex silencio positivoDeze vergunning beoogt de bescherming van met name de openbare orde. Daarnaast
speelt het bestrijden van gokverslaving een rol. Het is hoogst onwenselijk zijn
als deze vergunning van rechtswege wordt verleend voordat er een inhoudelijke
toets van de aanvraag heeft plaatsgevonden en is voltooid. Een lex silencio
positivo is hier dan ook niet wenselijk om dwingende redenen van algemeen
belang, zoals de openbare orde en volksgezondheid. In artikel 1:10 van deze
verordening wordt Paragraaf 4.1.3.3. Awb niet van toepassing verklaard. Artikel 2:40 SpeelautomatenHet CBB toetst de vraag of er sprake is van een hoogdrempelige inrichting op een
wetstechnische manier. Er dient slechts beoordeeld te worden of er sprake is van
een horecalokaliteit in de zin van de Drank- en Horecawet en of er zich in deze
horecalokaliteit zelf geen andere activiteiten afspelen waaraan een zelfstandige
betekenis kan worden toegekend. (Een horecalokaliteit in de zin van de Drank- en
Horecawet is een van een afsluitbare toegang voorziene lokaliteit, onderdeel
uitmakend van een inrichting waarin het horecabedrijf wordt uitgeoefend, in
ieder geval bestemd voor het verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik
ter plaatse.) Moeilijk is te bepalen wat een andere zelfstandige activiteit is.
Hierover is veel jurisprudentie. Er moet in ieder geval gedacht worden aan het
afhalen van etenswaren, dansen, zaalverhuur, bowlen of kegelen en het serveren
van kleine etenswaren. Waar precies de grens ligt tussen ondersteunende
activiteiten en zelfstandige activiteiten is een sterk feitelijk oordeel en zal
van geval tot geval moeten worden bekeken, gerelateerd aan de jurisprudentie. In
welke omgeving de horecalokaliteit ligt, is, in tegenstelling tot de oude
jurisprudentie, niet meer van belang. Ook een horecalokaliteit op een camping of
in een sporthal of dorpshuis kan hoogdrempelig zijn. Deze benadering leidt tot
de vreemde consequentie dat bijvoorbeeld een seksinrichting als laagdrempelig
wordt aangemerkt en een sportkantine (soms) als hoogdrempelig.Op 17 juli 2002 heeft het CBB geoordeeld dat een horecalokaliteit, gelegen in
een sportcomplex, niet per definitie laagdrempelig is. De sporthal zelf maakt
geen onderdeel uit van de inrichting. Er dient beoordeeld te worden of de
horeca-inrichting zelf hoogdrempelig is. Het feit dat het café voornamelijk
gericht is op bezoekers van het sportcomplex, staat daar, aldus het CBB, los
van. Ook het feit dat het café in belangrijke mate bezocht wordt door bezoekers
beneden de 18 jaar staat er volgens het CBB niet aan in de weg dat de lokaliteit
niet tevens in belangrijke mate gericht kan zijn op bezoekers van boven de 18
jaar en dat is het wettelijk criterium.Samengestelde inrichtingenIndien er sprake is van een laagdrempelige horeca-inrichting, waarbinnen zich
een horecalokaliteit als bedoeld in artikel 1 lid 1 van de Drank- en Horecawet
bevindt, dient te worden onderzocht of de laagdrempelige gedeelten vanaf de
openbare weg bereikt kunnen worden via deze horecalokaliteit. Als dit het geval
is, dan is (op grond van artikel 30c lid 4 van de Wet op de Kansspelen) de
horecalokaliteit alsnog laagdrempelig en is het niet toegestaan
kansspelautomaten te plaatsen.Het CBB heeft in enkele uitspraken begin 2002 opnieuw een lijn uitgezet over
wanneer er sprake is van hoog- of laagdrempelige inrichtingen en van
samengestelde inrichtingen. Uit deze uitspraken van het CBB is een stappenplan
af te leiden, dat dient te worden doorlopen bij de beantwoording van de vraag of
er sprake is van een hoogdrempelige inrichting.a. Bij één afgesloten ruimte.1. is er een vergunning volgens de Drank- en Horecawet?2. staat het café- en restaurantbezoek op zichzelf?3. zijn de activiteiten in belangrijke mate gericht op personen ouder dan
18?Is aan alle vereisten voldaan dan is er sprake van een hoogdrempelige
inrichting, waarin twee kansspelautomaten zijn toegestaan. Is aan een van de
eisen niet voldaan, dan is er sprake van een laagdrempelige inrichting.b. Bij meerdere ruimten in een gebouw.1. is er sprake van een afzonderlijke horecalokaliteit in het gebouw, dan wel
van meerdere lokaliteiten waarin het horecabedrijf wordt uitgeoefend, die
tezamen een besloten ruimte vormen binnen het gebouw?2. wordt voor de afzonderlijke horecalokaliteit, dan wel voor het geheel van de
lokaliteiten die tezamen de horeca-inrichting vormen, voldaan aan de stappen
onder A?Is aan alle eisen voldaan, dan is er sprake van een hoogdrempelige
inrichting.c. Bij een horecalokaliteit in de zin van artikel 1 lid 1 van de Drank- en
Horecawet binnen een laagdrempelige horeca-inrichting.1. worden de stappen genoemd onder A. bevestigend beantwoord?2. zo nee: er is geen sprake van een hoogdrempelige inrichting.3. zo ja: zijn de overige ruimten van de laagdrempelige inrichting mogelijk door
het publiek te bereiken via deze horecalokaliteit? (artikel 30c lid 4 Wet op de
Kansspelen).4. zo ja: er is géén sprake van een hoogdrempelige inrichting in de zin van de
Wet op de Kansspelen, kansspelautomaten zijn niet toegestaan.5. zo nee: er is sprake van een hoogdrempelige inrichting in de zin van de Wet
op de Kansspelen.Afdeling 11 Maatregelen tegen overlast en baldadigheidArtikel 2:41 Betreden gesloten woning of lokaalEerste lidDe burgemeester is op grond van artikel 174a van de Gemeentewet bevoegd tot
sluiting van woningen van waaruit (drugs)overlast wordt veroorzaakt. Het besluit
tot sluiting geeft een titel om de desbetreffende ruimte in fysieke zin af te
sluiten. In de praktijk zal dit het best kunnen geschieden door de toegang tot
de ruimte dicht te timmeren. Bij een woning kunnen zo nodig ook de ramen worden
dichtgespijkerd. Tevens kan de woning worden verzegeld. Tweede lidHet tweede lid van artikel 2:41 is gebaseerd op de bevoegdheid van de
burgemeester ex artikel 13b van de Opiumwet tot toepassing van bestuursdwang als
in voor het publiek toegankelijke lokalen en daarbij behorende erven drugs als
bedoeld in artikel 2 of 3 van de Opiumwet worden verkocht, afgeleverd,
verstrekt, of daarvoor aanwezig zijn. Zie verder onder toelichting eerste lid.
Met de laatste wijziging van de Opiumwet is het ook mogelijk om op te treden
tegen drugshandel vanuit woningen en niet voor het publiek toegankelijke
lokalen. Derde lidAangezien de situatie kan ontstaan dat personen de woning of het lokaal moeten
betreden wegens dringende redenen, is het derde lid aan artikel 2:41 toegevoegd.
Anders zou het verbod uit het eerste lid wel erg absoluut zijn.Vierde lidVanwege de grote persoonlijke gevolgen die aan het sluiten van een woning kunnen
zijn verbonden, is in het vierde lid een mogelijkheid voor ontheffing van het
verbod opgenomen. Ook bij de sluiting van een lokaal op grond van artikel 13b
van de Opiumwet kan bijvoorbeeld ontheffing verleend worden aan de exploitant
zelf en zijn gezinsleden. Het lokaal blijft dan wel gesloten voor het
publiek.Artikel 2:42 Plakken en kladdenEerste lidIn het eerste lid is sprake van een absoluut verbod. In de term “bekladden” ligt
reeds besloten dat het daarbij niet gaat om meningsuitingen als bedoeld in
artikel 7 van de Grondwet, artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR.Tweede lidHet aanbrengen van aanplakbiljetten op een onroerende zaak kan worden aangemerkt
als een middel tot bekendmaking van gedachten en gevoelens dat naast andere
middelen zelfstandige betekenis heeft en met het oog op die bekendmaking in een
bepaalde behoefte kan voorzien.Op het in artikel 7 van de Grondwet gewaarborgde grondrecht zou inbreuk worden
gemaakt als die bekendmaking in het algemeen zou worden verboden of van een
voorafgaand overheidsverlof afhankelijk zou worden gesteld. Artikel 2:42 maakt
op dit grondrecht geen inbreuk, aangezien het hierin neergelegde verbod
krachtens het tweede lid uitsluitend een beperking van het gebruik van dit
middel van bekendmaking meebrengt, voorzover door dat gebruik een anders recht
wordt geschonden. De eis dat “plakken” slechts is toegestaan indien dit
geschiedt met toestemming van de rechthebbende, komt in het geval dat de
gemeente die rechthebbende is, niet neer op het afhankelijk stellen van dat
aanplakken van een voorafgaand verlof van de overheid als bedoeld in artikel 7
van de Grondwet. De gemeente die als eigenares van een onroerende zaak
toestemming verleent of weigert, handelt namelijk in haar privaatrechtelijke
hoedanigheid.Artikel 2:42 verdraagt zich ook met artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR,
aangezien de beperking in de uitoefening van het recht op vrije meningsuiting
dat uit de toepassing van artikel 2:42 kan voortvloeien, kan worden aangemerkt
als nodig in een democratische samenleving ter bescherming van de openbare
orde.Een voorwaarde is echter wel dat de gemeente moet zorgen voor voldoende
plakplaatsen. Volgens het vierde lid kan het college aanplakborden aanwijzen en
daarvoor nadere regels stellen. Doet de gemeente dit niet, dan is er volgens
jurisprudentie wel sprake van strijd met artikel 7, van de Grondwet en artikel
10 EVRM. Men volgt in het algemeen de norm van 1 plakbord of –zuil op de 10.000
inwoners. Zie daarover: M. Geertsema in de noot onder ABRS 05-06-2002 in JG
02.0221. .Doen plakken of doen aanbrengenIn de voorlaatste wijzigingis het verbod van het tweede lid, onder a,
in die zin uitgebreid dat nu ook het “doen” plakken of het op andere wijze
“doen” aanbrengen van aanplakbiljetten onder de verbodsbepaling valt. Dit
vanwege de jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak Raad van State.
Onder “doen” aanplakken verstaat de Afdeling het geven van opdracht om te
plakken of een actieve bemoeienis daarmee hebben. In die gevallen kan de
gemeente dus met succes handhaven.Onder actieve bemoeienis wordt door de Afdeling niet verstaan: door het enkele
verstrekken van aanplakbiljetten anderen in de gelegenheid stellen om deze aan
te brengen; het alleen maar niet tegengaan van het aanplakken; het op internet
plaatsen van posters die men voor eigen gebruik kan uitprinten, terwijl onder
dat eigen gebruik mede wordt verstaan het hangen van posters in de stad.Men moet bij de handhaving de opdrachtgever wel een redelijke termijn gunnen om
bij de door haar ingeschakelde plakbedrijven te achterhalen waar de betreffende
posters geplakt waren en de verwijdering van die posters te bewerkstelligen.
Naast de bestuurlijke mogelijkheden tot handhaving en kostenverhaal, kan de
rechthebbende zijn kosten op de opdrachtgever ook verhalen met inschakeling van
de burgerlijke rechter.Vierde lidIngevolge het bepaalde in het vierde lid geldt het plakverbod niet voor het
aanbrengen van meningsuitingen op de door het college aangewezen aanplakborden
en overeenkomstig de door dit college gestelde nadere regels.Uit het arrest van de Hoge Raad van 17 oktober 1989, NJ 1990, 222, blijkt dat
pas wanneer op grond van de algemene ervaringsregelen aannemelijk is geworden
dat rechthebbenden op zodanige schaal zouden weigeren in te stemmen met
aanplakking dat in feite geen mogelijkheid tot gebruik van enige betekenis van
dit middel tot verspreiding aanwezig is, van de gemeenten een min of meer
voorwaardenscheppend beleid gevraagd wordt zodat aan het criterium “dat gebruik
van enige betekenis moet overblijven”, ook feitelijk inhoud kan worden gegeven.
Het hangt af van “bijzondere plaatselijke omstandigheden” of er nog gesproken
kan worden van gebruik van enige betekenis. Deze zullen dan ook onderzocht
moeten worden, aldus de Hoge Raad in een uitspraak van 26 januari 1993, NJ 1993,
534.Artikel 2:43 Vervoer plakgereedschap e.d.Door deze bepaling wordt de effectiviteit van het in het vorige artikel
opgenomen aanplakverbod vergroot. Het tweede lid regelt een
rechtvaardigingsgrond voor die gevallen dat de in het eerste lid genoemde
stoffen en voorwerpen niet waren bestemd om te plakken of te kladden. Het
bepaalde in het tweede lid strijdt niet met het in artikel 6, tweede lid, EVRM
neergelegde beginsel, dat een verdachte tegen wie een strafvervolging aanhangig
is, niet is gehouden zijn onschuld te bewijzen en dat, voordat zijn schuld op
wettige wijze is vastgesteld, waarbij hem de gelegenheid is geboden zich te
verdedigen, de rechter hem niet als schuldig mag aanmerken.Deze bepaling maakt geen inbreuk op enige bepaling van het Wetboek van
Strafvordering en is evenmin in strijd met enige andere wetsbepaling noch met
enig tot de algemene rechtsbeginselen te rekenen beginsel van
strafprocesrecht.Bij de voorgestelde redactie is het de opsporingsambtenaar en het OM mogelijk
gemaakt aan de hand van de omstandigheden of verkregen indrukken na te gaan of
er al dan niet sprake is van een overtreding als bedoeld in het eerste lid.Artikel 2:44 Vervoer inbrekerswerktuigenDeze verbodsbepaling beoogt het plegen van misdrijven zoals diefstal met braak
te bemoeilijken. Bij inbrekerswerktuigen kan worden gedacht aan lopers, valse
sleutels,touwladders en lantaarns.Derde en vierde lid: verbodsbepaling met betrekking tot het vervoeren van
geprepareerde tassenDe VNG meldt dat zij geregeld vragen krijgt over de mogelijkheid voor het
opnemen van een verbodsbepaling in de APV met betrekking tot het vervoeren van
geprepareerde tassen in de nabijheid van winkels. De VNG stelt zich op het volgende standpunt. Regulerend optreden van de gemeente
wordt onder andere beperkt door de particuliere sfeer. Dit houdt in dat een
gemeente onbevoegd is zaken te regelen die zodanig de privé-sfeer van burgers
raken, dat zij niet meer tot de huishouding van de gemeente gerekend kunnen
worden. De vraag rijst of een verbodsbepaling inzake het vervoeren van een tas
in de nabijheid van winkels die kennelijk is toegerust om winkeldiefstallen te
plegen, inbreuk maakt op de privé-sfeer van burgers. Het antwoord is
bevestigend. Immers door het opnemen van een dergelijke bepaling wordt het
mogelijk om elke willekeurige burger met een dergelijke tas op straat aan te
houden terwijl er nog geen strafbaar feit is gepleegd. Voorts is een winkel een
privé-gebied dat wordt opengesteld voor het publiek. De kans is groot dat deze
verbodsbepaling door de rechter onverbindend wordt verklaard om bovengenoemde
redenen. Het OM is in het algemeen ook niet enthousiast om op grond van een
dergelijke APV-bepaling te vervolgen. De VNG heeft om deze reden gemeend een
dergelijke verbodsbepaling achterwege te laten. In afwijking van het VNG standpunt heeft onze gemeenteraad op 18 december 2007
(raadsbesluit 2007/28078) besloten om niettemin een verbodsbepaling voor het
vervoeren van geprepareerde tassen en andere voorwerpen in te voeren
(rooftassenverbod). Omdat voor een daadwerkelijke strafrechterlijke handhaving
instemming en medewerking van het OM nodig is, is over deze problematiek van
tevoren overleg gevoerd met het Openbaar Ministerie in den Haag. De uitkomst van
dat overleg is – kort gezegd – dat ook het OM Den Haag weliswaar problemen met
de vervolging voorziet, maar desondanks haar steun heeft uitgesproken voor het
standpunt van de burgemeester om invoering (en handhaving) van het verbod in de
APV te gaan proberen. In het verlengde van deze uitkomst en onder erkenning van
de bestaande juridische twijfels heeft het college zich vervolgens op het
standpunt gesteld dat zolang er geen rechterlijke uitspraak is gedaan waarin een
rooftassenverbod in de APV wordt verboden of ongeldig verklaard, er ruimte
bestaat om een dergelijke bepaling in te voeren. De raad heeft dit standpunt
overgenomen. Artikel 2:45 Betreden van plantsoenen e.d.Deze bepaling spreekt voor zich.Artikel 2:46 Rijden over bermen e.d.Deze bepaling strekt ter bescherming van de bermen, glooiingen en zijkanten van
wegen. Bermen, glooiingen en zijkanten maken deel uit van de weg. Deze bepaling
ziet derhalve op het verkeer op wegen in de zin van de wegenverkeerswetgeving,
maar kan als toelaatbaar worden beschouwd naast deze wetgeving. Op basis van
artikel 149 Gemeentewet is de gemeentelijke wetgever immers bevoegd tot het
stellen van regels die andere belangen dan verkeersbelangen dienen, tenzij deze
regels het stelsel van de wegenverkeerswetgeving doorkruisen. Dat is hier niet
het geval. Het verbod heeft slechts betrekking op voertuigen die niet voorzien
zijn van rubberbanden.De beperking van het verbod tot voertuigen die niet zijn voorzien van
rubberbanden, blijkt in de praktijk vragen op te roepen. Die beperking is
opgenomen omdat juist die voertuigen schade kunnen aanrichten. Verder wordt
hiermee voorkomen dat het domein van de Wegenverkeerswet wordt betreden.Het rijden met en parkeren van voertuigen, inclusief die met rubberbanden in
niet van de weg (in de zin van de wegenverkeerswetgeving) deel uitmakende
groenstroken, wordt geregeld in artikel 5:11 (aantasting groenvoorzieningen door
voertuigen).Artikel 2:47 Hinderlijk gedrag op openbare plaatsenOp basis van artikel 2:47 (en artikel 2:49) kan tegen vormen van onnodige hinder
of overlast worden opgetreden.Artikel 424 van het Wetboek van Strafrecht stelt “straatschenderij” strafbaar,
terwijl artikel 426bis het belemmeren van anderen op de openbare weg met straf
bedreigt. Artikel 431 stelt nachtelijk burengerucht strafbaar. Deze handelingen
zou men kunnen omschrijven als baldadigheid. De omschrijving is echter strakker
dan wat men in het taalgebruik meestal als baldadigheid ervaart.Artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994 bepaalt dat het voor eenieder verboden is
zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden
veroorzaakt dan wel dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden
gehinderd. De strekking van het begrip openbare plaats in artikel 2:47 gaat
verder dan het begrip weg als bedoeld in de Wegenverkeerswet 1994, (zie daarvoor
de toelichting op artikel 1.1). Voorzover een hinderlijke gedraging plaatsvindt
op de weg, als omschreven in artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994, is artikel
2:47 niet van toepassing. Werd dit niet uitgesloten, dan zou een met een hogere
regelgeving strijdige situatie kunnen ontstaan.Artikel 2:48 Verboden drankgebruikIn dit artikel is een verbod opgenomen om in een bepaald door het college aan te
wijzen gebied alcoholhoudende drank te nuttigen of aangebroken flesjes en
blikjes met dergelijke drank bij zich te hebben. Dit verbod geldt uiteraard niet
voor terrassen die deel uitmaken van een horecabedrijf, of voor een evenement
waarbij van gemeentewege op grond van artikel 35 van de Drank en Horecawet
toestemming is verleend om op de plaats waar dat evenement zich afspeelt
alcoholhoudende drank te verstrekken.Met de wijziging van de Drank en Horecawet per 1 januari 2014 is het voor
jongeren onder de 18 jaar sowieso verboden om alcoholhoudende drank te nuttigen
of aangebroken flesjes en blikjes met dergelijke drank bij zich te hebben. Om te
voorkomen dat er een ‘dubbel’ verbod ontstaat, waardoor deze bepaling mogelijk
zelfs onverbindend zou kunnen blijken, is in het eerste lid ingevoegd dat het
verbod in de APV slechts geldt voor mensen boven de 18.Omvang gebiedEr moet een duidelijk omschreven gebied aangewezen worden. Het kan bijvoorbeeld
gaan om het uitgaansgebied in het centrum of een park of plein waar regelmatig
overlast veroorzaakt wordt.Het is niet mogelijk het grondgebied van de hele gemeente aan te wijzen. Er moet
namelijk wel een concrete aanleiding te zijn waarom een bepaald gebied
aangewezen wordt. Een gebied kan worden aangewezen als gerechtvaardigde vrees
bestaat voor aantasting van de openbare orde, of de openbare orde is al
aangetast. Als dat geldt voor het hele grondgebied van de gemeente is het
stadium van hinderlijk drankgebruik allang gepasseerd, en heeft de burgemeester
zijn noodbevoegdheden uit de Gemeentewet nodig. Daarnaast zou het college bij
een algemeen verbod elk alcoholgebruik op de openbare weg, ook van goedwillende
personen, verbieden. Daarmee zou er geen evenredigheid meer zijn tussen middel
en doel, en dat zou in strijd met artikel 3:4, van de Awb. Dit geldt ook voor
een verbod om onaangebroken flesjes en blikjes bij zich te hebben, waar met
enige regelmaat naar wordt gevraagd. Het gaat de autonome verordenende
bevoegdheid van de gemeente te boven om te bepalen dat het verboden is
ongeopende flesjes alcoholhoudende drank bij zich te dragen.Het is mogelijk dat een verschuiving in het gedrag van de personen in de
richting van buiten het aangewezen gebied gelegen delen van de gemeente zal
plaatsvinden. In de meeste gevallen zal dit echter niet erg waarschijnlijk zijn,
omdat mag worden aangenomen dat de aangewezen plaatsen door hun aantrekkelijke
karakter mede bepalend voor het verschijnsel zijn. Als er toch verplaatsing
optreedt, kan het college alsnog ook voor die nieuwe pleisterplaatsen een
aanwijzingsbesluit nemen.Verstoring openbare ordeBij daadwerkelijke verstoring van de openbare orde kunnen op grond van artikel 2
en 12 van de Politiewet bevelen tot verwijdering worden gegeven. Niet naleving
daarvan is strafbaar op grond van artikel 184 van het Wetboek van
Strafrecht.Soms (als bijvoorbeeld wordt geconstateerd dat flesjes worden stukgegooid) zal
optreden mogelijk zijn aan de hand van artikel 424 van het Wetboek van
Strafrecht (baldadigheid). De hantering van deze wetsbepalingen is in de
praktijk echter niet eenvoudig. Er bestaat daarom behoefte aan dit artikel,
waardoor optreden in wat men zou kunnen noemen de “voorfase” - dus het bier
drinken op bepaalde plaatsen - mogelijk wordt.Artikel 2:49 Hinderlijk gedrag bij of in gebouwenVoor een toelichting wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 2:47
(Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen).Artikel 2:50 Hinderlijk gedrag in voor publiek toegankelijke
ruimtenDeze bepaling is opgesteld om het misbruik van bepaalde, voor het publiek
toegankelijke ruimten zoals parkeergarages, telefooncellen en wachtlokalen voor
een openbaar vervoermiddel tegen te gaan. In de praktijk blijkt de verstrekking
respectievelijk de verlening van (bepaalde) goederen en diensten in de openbare
sfeer namelijk nogal eens te worden bemoeilijkt door baldadigheden e.d. In deze bepaling wordt het woord “ruimte” gebruikt ter onderscheiding van het in
de APV voorkomende begrip ‘openbare plaats’. Om een indicatie te geven bij het
beantwoorden van de vraag op welke voor het publiek toegankelijke ruimten de
bepaling het oog heeft, is bij wijze van voorbeeld een aantal ruimten concreet
genoemd.Desgewenst kan deze reeks van voorbeelden met andere worden uitgebreid. Het
ordeverstorende element ten slotte wordt door de zinsnede “zonder redelijk doel
of op voor anderen hinderlijke wijze” in de bepaling tot uitdrukking
gebracht.Aan deze bepaling bestaat behoefte omdat op basis van artikel 138 van het
Wetboek van Strafrecht, betreffende het wederrechtelijk vertoeven (in een
woning, besloten lokaal of erf, bij een ander in gebruik), slechts kan worden
opgetreden indien er sprake is van een handelen van de rechthebbende. De politie
kan niet zonder tussenkomst van de rechthebbende optreden. In het belang van de
handhaving van de openbare orde is het wenselijk dat de politie bij baldadig of
ordeverstorend gedrag in zelfbedieningsruimten in postkantoren, en in andere
soortgelijke voor het publiek toegankelijke ruimten, onmiddellijk kan ingrijpen,
mede om de eigendommen van derden te beschermen. Artikel 2:51 Neerzetten van fietsen e.d.Het plaatsen van voertuigen is op verschillende plaatsen geregeld, steeds met
een wisselende bedoeling: de instandhouding van het plantsoen, het tegengaan van
diefstal of verkeersbelangen. In dit artikel gaat het om de voorkoming van
overlast.Het neerzetten van fietsen en bromfietsen tegen panden die niet door de
eigenaren van de voertuigen worden bezocht of op plaatsen waar deze voertuigen
hinder of schade kunnen veroorzaken, geeft vaak aanleiding tot klachten. Artikel
2:51 geeft de mogelijkheid hiertegen op te treden.Artikel 2:52 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein
e.d.Op grond van het RVV 1990 kunnen bepaalde categorieën weggebruikers van bepaalde
wegen worden geweerd. De achtergrond daarvan is het verkeersbelang, hetzij de
verkeersveiligheid of de vrijheid van het (andere) verkeer. Dat moet op de in
het reglement voorgeschreven wijze ter kennis van de weggebruiker worden
gebracht.Er kunnen echter andere motieven zijn om bepaalde categorieën weggebruikers te
weren. Hier is een verbod opgenomen om de fiets of de bromfiets mee te voeren op
terreinen, waar onder meer markt wordt gehouden, als dat marktterrein door het
college is aangewezen als een voor fietsen en bromfietsen verboden terrein
gedurende die tijd. Winkelcentra met voetgangersgebieden vallen ook onder de
werking van dit artikel. In de mensenmenigte is een fiets hinderlijk.
Regenjassen worden besmeurd, nylonkousen sneuvelen. Het verbod moet wel aan de
bezoekers van het terrein worden kenbaar gemaakt.Artikel 2:53 Bespieden van personenMet deze bepaling wordt beoogd ongemerkte en door iedereen als ongewenst ervaren
verstoring van de privacy te verbieden. Toepassing zal het artikel alleen in
excessieve situaties vinden. De politie zal in het algemeen pas optreden indien
burgers klachten hebben geuit over voyeurs. Een bepaling over heimelijk
afluisteren is in verband met artikel 139a en verder, 374bis en 441a van het
Wetboek van Strafrecht niet nodig. Deze bepaling moet gezien worden als
aanvulling op de sinds 12 juli 2000 geldende bepaling in het Wetboek van
Strafrecht inzake stalking, artikel 285b. In dit artikel is het inbreuk maken op
eens anders levenssfeer, om die ander te dwingen iets te doen, niet te doen, te
dulden dan wel vrees aan te jagen, strafbaar gesteld.Artikel 2:54 Bewakingsapparatuur (vervallen)Met ingang van 1 januari 2004 is de wijziging van artikel 139f en 441b van het
Wetboek van Strafrecht in werking getreden (Stb. 2003, 365). De bepalingen gaan
over de uitbreiding van de strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht. Deze
wijziging wordt ook wel aangehaald als de Wet heimelijk cameratoezicht. Er is sprake van heimelijk cameratoezicht wanneer beelden van personen worden
gemaakt met camera’s die zijn aangebracht om personen herkenbaar in beeld te
brengen zonder dat de aanwezigheid ervan duidelijk kenbaar is gemaakt. Heimelijk
cameratoezicht was voor de wetswijziging al verboden in winkels of
horecagelegenheden (artikel 441b Wetboek van Strafrecht). Dit verbod geldt
voortaan ook voor alle andere openbare plaatsen en gebouwen (incl. de openbare
weg), zoals banken, stations, casino’s, bussen, musea, uitgaansgebieden of
stadions. Het gebruik van camera’s voor toezicht en beveiliging is alleen
toegestaan als de aanwezigheid van deze camera’s duidelijk is aangegeven
(kenbaar), bijvoorbeeld door de camera’s zichtbaar op te
hangen of door middel van een bord met pictogram of mededeling. Daarnaast gelden
de regels van de Wet bescherming persoonsgegevens.De strafbaarstelling van het heimelijk maken van opnamen van personen op
besloten plaatsen, dat wil zeggen niet voor het publiek toegankelijke plaatsen,
is uitgebreid (artikel 139f Wetboek van Strafrecht). Het was al verboden om
mensen in een woning of een ander niet voor publiek toegankelijk gebouw
(bijvoorbeeld een kantoor) te filmen als deze personen daarvan niet op de hoogte
waren gesteld. Dit verbod geldt voortaan voor alle niet voor het publiek
toegankelijke plaatsen, dus inclusief plaatsen die geen gebouw zijn, zoals
afgesloten tuinen, erven, niet voor publiek toegankelijke parken en
parkeerterreinen. Het verbod is niet langer beperkt tot afbeeldingen die het
rechtmatig belang van de afgebeelde persoon kunnen schaden, bijvoorbeeld
afbeeldingen die compromitterend of onwelvoeglijk van aard zijn. Het heimelijk
maken van een afbeelding van een persoon wordt nu in principe in alle gevallen
verboden. Of de aard van de afbeeldingen zodanig is dat daarmee het rechtmatig
belang van de afgebeelde persoon kan worden geschaad, doet niet ter zake.Artikel 2:55 Nodeloos alarmeren (vervallen)In 2002 is deze bepaling vervallen omdat nodeloos alarmeren geregeld is in
artikel 142 van het Wetboek van Strafrecht.Artikel 2:56 Alarminstallaties (vervallen)Dit artikel is met de voorlaatste wijziging komen te vervallen. Reden hiervoor
is dat toepassing van dit artikel een aanzienlijke financiële en administratieve
last voor burgers en bedrijven oplevert. Zo zouden de alarminstallaties ieder
jaar gecontroleerd moeten worden. Een andere overweging is dat het risico van
afschaffing van deze vergunning in het licht van de Europese dienstenrichtlijn
niet houdbaar is. Het ligt niet voor de hand dat er door afschaffing van dit
artikel nu ineens een wildgroei aan zelf gebouwde, lawaaiige en te pas en te
onpas afgaande alarminstallaties ontstaat.Artikel 2:57 Loslopende hondenArtikel 2:57 beperkt het loslopen van honden op [een] openbare plaats, zonder
dat de hond aangelijnd is, en op kinderspeelplaatsen e.d. Aan dit artikel ligt
in zijn algemeenheid het motief van de voorkoming en bestrijding van overlast
ten grondslag.In het bijzonder heeft dit artikel de volgende bedoelingen:
de bescherming van de verkeersveiligheid, die door loslopende honden in
gevaar kan worden gebracht;
het voorkomen van beschadiging aan eigendommen van derden;
het voorkomen van hinder voor voetgangers;
het bestrijden van verontreiniging (bijvoorbeeld van speelweiden,
zandbakken, e.d.);
het voorkomen van schade en dierenleed, die worden veroorzaakt doordat
loslopende honden andere dieren en wel met name schapen,
kippen,watervogels en andere dieren naar het leven staan.
Artikel 2:57 kende eerst geen ontheffingsmogelijkheid. Er kunnen zich echter
situaties voordoen waarin de belangen van de hondenbezitter zich tegen een
strikte toepassing van het aanlijngebod verzetten. Het betreft hier onder andere
de eigenaren van blindengeleidehonden en andere sociale hulphonden. Voor deze
categorie is in het derde lid een voorziening getroffen. Daarnaast is het op grond van het tweede lid mogelijk dat het college plaatsen
aanwijst waar het verbod omschreven in het eerste lid, onder b, niet van
toepassing. Aan dit tweede lid bestaat behoefte, omdat het anders nooit mogelijk
is om binnen de bebouwde kom een hond los te laten lopen.Als in strijd met het in dit artikel neergelegde verbod honden loslopend worden
aangetroffen, kan op basis van artikel 125 van de Gemeentewet (bestuursdwang) de
honden gevangen worden genomen en overgedragen aan het Streekdierentehuis
Julialaantje. Dit vindt uiteraard niet plaats wanneer de eigenaar direct te
achterhalen is.Ook artikel 4 van de Wet op de dierenbescherming kan worden toegepast. Het
eerste lid van dit artikel geeft ambtenaren van de politie de bevoegdheid honden
en katten op te vangen die ‘s nachts elders dan op het erf van de eigenaar of
houder zonder toezicht worden aangetroffen. Het tweede lid van artikel 4 bepaalt
dat het hoofd van politie de eigenaar of houder moet berichten van een en ander
en hem gelegenheid moet geven om het dier gedurende veertien dagen na de datum
van het bericht op te halen. Het ter plaatse doden van loslopende honden en
katten is geregeld in artikel 4, eerste lid, onder b, van de Wet op de
dierenbescherming.De mogelijkheid van het ter plaatse doden van loslopende honden en katten wordt
in twee opzichten beperkt:1. De hond of de kat moet een onmiddellijk gevaar vormen voor zich op erven of
in het veld bevindende dieren, waarvan de instandhouding gewenst is.2. Geen ander middel ter afwering van het gevaar mag ten dienste staan.3. De bevoegdheid komt slechts toe aan de bezoldigde ambtenaren van politie en
de door de minister van justitie aangewezen onbezoldigde ambtenaren van
politie.Het Burgerlijk Wetboek geeft in boek 5 een regeling voor gevonden dieren. De
vinder van een hond kan het dier bij de gemeente in bewaring geven. De gemeente
moet op basis van artikel 5:8 BW vervolgens ten minste twee weken de verzorging
van het dier op zich te nemen. In de praktijk wordt hieraan meestal vorm gegeven
door het dier onder te brengen bij een dierenasiel, waarbij de gemeente de
kosten voor het verblijf, de voeding en de verzorging betaalt. Na twee weken is
de burgemeester bevoegd het dier te verkopen of weg te geven. Als deze
mogelijkheden zijn uitgesloten dan kan de burgemeester het dier laten afmaken.
De termijn van twee weken kan worden bekort als de kosten voor de verzorging
onevenredig hoog zullen zijn of als het afmaken van het dier om geneeskundige
redenen is vereist.Deze regeling geldt alleen voor gevonden dieren. Wanneer de eigenaar het dier
niet is verloren, bijvoorbeeld omdat duidelijk is dat het dier slechts even
verwijderd is van eigenaar of erf, is er geen sprake van een “gevonden
dier”.Beide genoemde regelingen over het doden van dieren zijn uitputtend bedoeld. De
gemeentelijke wetgever mag derhalve het doden van loslopende honden in het
geheel niet regelen.Artikel 2:58 Verontreiniging door honden Straatverontreiniging kan grote gevaren opleveren voor de volksgezondheid. Ook
wordt via hondenuitwerpselen die op straat, in parken en plantsoenen blijven
liggen, het voor honden dodelijke canine parvo virus verspreid. Los daarvan
staat het probleem al jaren hoog op de ranglijsten van ergernissen. Handhaving vraagt betrapping op heterdaad, de bedoeling van de bepaling is
daardoor deels preventief. Overtreding van het verontreinigingsverbod door hondenuitwerpselen behoort tot
de zogenaamde verontreinigingsdelicten, die vatbaar zijn voor transactie door de
politie. Op grond van het derde lid is het mogelijk dat het college plaatsen aanwijst
waar het is toegestaan dat een hond zich van uitwerpselen ontdoet. Hierbij kan
bijvoorbeeld worden gedacht aan de zogenaamde ‘hondentoiletten’. Artikel 2:59 Gevaarlijke hondenDit artikel schept voor het college de mogelijkheid om na een (bijt)incident met
een hond dat naar zijn oordeel niet voldoende ernstig is om strafrechtelijk op
te treden (wat er doorgaans op neer komt dat de hond in beslag wordt genomen en
een gedragstest ondergaat om te bekijken of de hond geresocialiseerd kan worden
of helaas moet inslapen), de eigenaar te verplichten de hond te muilkorven en/of
kort aan te lijnen. Sinds de intrekking van de Regeling agressieve dieren is er
in de landelijke wetgeving geen definitie van een muilkorf meer gegeven, vandaar
dat er hier een definitie is opgenomen.Artikel 2:60 Houden van hinderlijke of schadelijke dierenDoor in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer op ten nemen wordt de afbakening met de Wet milieubeheer direct
vastgelegd. Het kan voor de omgeving hinderlijk zijn, als iemand dieren houdt. Er moet
kunnen worden ingegrepen als overlast of schade voor de openbare gezondheid
dreigt. Dan moeten belangen worden afgewogen. Daarom is gekozen voor de
constructie dat het college bevoegd wordt verklaard om de plaatsen aan te wijzen
waar naar zijn oordeel het houden van bepaalde dieren overlast of schade voor de
volksgezondheid veroorzaakt. Waar het college bij een aanwijzing bevoegd is
verklaard daarbij nadere regels te geven inzake het houden van dieren, is er
sprake van delegatie van verordenende bevoegdheid als bedoeld in artikel 156
Gemeentewet. Tevens wordt in dit verband nog gewezen worden op de Flora en
Faunawet, waarin regels worden gegevens ter bescherming van dieren.Artikel 2:61 Wilde dieren(Vervallen)Artikel 2:62 Loslopend veeOnder vee wordt verstaan alle om economische redenen door de mens gehouden
dieren, ofwel alle dieren die gehouden worden met het oogmerk hier geld aan te
verdienen. De belangrijkste veesoorten die momenteel in Nederland gehouden
worden zijn (niet limitatief): runderen, schapen, varkens, geiten, paarden,
ezels en pluimvee.Dit verbod dient mede de verkeersveiligheid. Herhaaldelijk gebeuren er
verkeersongelukken doordat een paard, een koe of een ander dier uit het weiland
is gebroken en zich op de weg bevindt. De verplichting om dit zoveel mogelijk te
voorkomen is daarom op haar plaats. Een verbod tot het los laten lopen van
honden, dat mede de verkeersveiligheid dient, is opgenomen in artikel 2:57.Ten slotte wordt nog gewezen op artikel 458 Wetboek van Strafrecht. Daarin wordt
het, zonder daartoe gerechtigd te zijn, laten lopen van niet uitvliegend
pluimgedierte (o.a. kippen en kalkoenen) in tuinen of op enige grond die
bezaaid, bepoot of beplant is, met straf bedreigd.Artikel 2:63 Duiven[gereserveerd]Artikel 2:64 Bijen[gereserveerd]Artikel 2:65 BedelarijMet name in de stadscentra wordt soms overlast ondervonden van bedelaars. Deze
gedragen zich soms agressief en hinderlijk door passanten aan te klampen, te
intimideren, de weg te versperren of te volgen. Hierdoor komt de openbare orde
in het geding.Omdat in 2000 de strafbaarstelling van bedelarij uit het Wetboek van Strafrecht
(voormalig artikel 432) is verdwenen, kan de politie hiertegen niet of
nauwelijks meer optreden. Bij de opheffing van de strafbaarstelling heeft de
wetgever echter expliciet de mogelijkheid opengehouden om op basis van de
gemeentelijke autonomie zo nodig een regeling terzake van bedelarij in het leven
te roepen, indien dit gedrag de openbare orde verstoort of dreigt te verstoren.
Op grond van dit artikel kan het college gebieden aanwijzen waar een bedelverbod
geldt. Wanneer er naar het oordeel van het college een overlastgevende situatie
in een bepaald gebied ontstaat, kan het dus een verbod instellen.Overigens valt het spelen van straatmuziek en vervolgens vragen om een
geldelijke bijdrage aan toehoorders en passanten niet onder dit bedelverbod,
maar onder de regeling van artikel 2:9. Ook de verkoop van daklozenkranten valt
niet onder dit verbod. Deze kan immers niet verbonden worden aan een vergunning
vanwege strijd met de vrijheid van meningsuiting als bedoeld in artikel 7 van de
Grondwet.Afdeling 12 Bepalingen ter bestrijding van heling van goederen
Artikel 2:66 Begripsbepaling AlgemeenDe misdrijven diefstal en heling hangen nauw met elkaar samen. Diefstal wordt
namelijk in vele gevallen vooral door heling aantrekkelijk gemaakt. Uit het
oogpunt van diefstalpreventie en van misdaadbestrijding in het algemeen is het
aanpakken van heling dan ook een voorname eis. De gemeentelijke wetgever mag
geen nadere voorschriften stellen met betrekking tot het inkoopregister. Wel is
hij bevoegd regels op te stellen voor het bijhouden van een verkoopregister. De
grondslag voor deze bevoegdheid is artikel 149 Gemeentewet. Bij de opstelling
voor de regels voor een verkoopregister is aansluiting gezocht bij de
terminologie die in de wet en in de Algemene Maatregel van Bestuur voor een
inkoopregister wordt gehanteerd.Daarnaast is de gemeentelijke wetgever bevoegd om op grond van artikel 149 van
de Gemeentewet de handelingen van handelaren aan beperkende bepalingen te
onderwerpen, mits die bepalingen niet hetzelfde onderwerp (regeling van de
handel in gebruikte en ongeregelde goederen) en hetzelfde doel (tegengaan van
helingen) betreffen. De bestuurlijke aanpak van heling binnen de gemeente kan een belangrijk
aanvulling vormen op het politioneel strafrechtelijk optreden. Daarom hebben wij
de bepalingen over bestrijding van heling in onze APV opgenomen.Het Wetboek van Strafrecht (WvSr.). bevat enkele bepalingen die de bestrijding
van heling op het oog hebben. Dat zijn artikel 416, 417, 417bis, 417ter, 437,
437bis, 437ter en 437quater. Op grond van artikel 437 WvSr is een Algemene Maatregel van Bestuur vastgesteld
. Daarin worden de handelaren genoemd die verplicht zijn een inkoopregister bij
te houden. Artikel 437 WvSr. vermeldt duidelijk dat de registerplicht alleen
geldt voor gebruikte en ongeregelde goederen. Het binnentreden bij handelaren is - ook zonder dat een strafbaar feit wordt
vermoed - te allen tijde mogelijk op basis van artikel 552 van het Wetboek van
Strafvordering (WvSv).De in artikel 141 WvSv genoemde opsporingsambtenaren hebben om controle uit te
oefenen vrije toegang tot alle vestigingen en andere plaatsen waarvan
redelijkerwijs kan worden vermoed dat zij door een handelaar worden gebruikt.
Indien deze plaatsen als woning zijn aan te merken, moet het bepaalde in de
Algemene wet op het binnentreden in acht worden genomen.De politie kan voorwerpen in beslag nemen.Op grond van artikel 142 WvSv kunnen toezichthouders als buitengewone
opsporingsambtenaren optreden. Zie daarover meer in de toelichting bij hoofdstuk
6.Gelet op het karakter van de voorschriften inzake de heling is overigens voor
buitengewone opsporingsambtenaren, naast de algemene opsporingsambtenaren als
bedoeld in artikel 141 WvSv, bij de controle op de naleving van voorschriften
inzake de helingbestrijding in het algemeen geen plaats. De in artikel 552 WvSv
neergelegde binnentredingsbevoegdheid is dan ook alleen verleend aan de algemene
opsporingsambtenaren.Voor de handhaving van de helingbepaling zal er op moeten worden toegezien dat
bekend is, welke handelaren zich in de gemeente hebben gevestigd. Aan de
verplichting ex artikel 437ter, tweede lid, WvSr om zich schriftelijk aan te
melden bij de burgemeester of de door deze aangewezen ambtenaar wordt in de
huidige praktijk door veel handelaren niet voldaan.In dat geval zal de burgemeester gebruik moeten maken van de mogelijkheid de hem
door artikelen 437 e.v. WvSr toegekende taken op te dragen aan door hem aan te
wijzen ambtenaren.Door capaciteitsproblemen bij de politie zal het doorgaans niet mogelijk zijn
alle handelaren aan een regelmatige controle te onderwerpen. De controle zal
zich moeten toespitsen op die branches waarin relatief veel gestolen goederen
worden verhandeld en waarin relatief veel notoire helers voorkomen (de antiek- ,
(brom)fiets -en autohandel).Ten behoeve van de andere branches zou het college dan vrijstelling kunnen
verlenen van de in de gemeentelijke helingvoorschriften opgenomen
registratieverplichtingen.HandelaarVoor de omschrijving van het begrip “handelaar” verwijst artikel 437, eerste
lid, Wetboek van Strafrecht naar de Algemene Maatregel van Bestuur op grond van
dit artikel (Uitvoeringsbesluit ex artikel 437, eerste lid, van het
Wetboek van Strafrecht, KB 06-01-1992).Artikel 1 van dit besluit noemt als handelaren: opkopers en handelaren in
gebruikte en ongeregelde goederen, platina, goud, zilver, edelstenen, uurwerken,
kunstvoorwerpen, auto’s, motorfietsen, bromfietsen, fietsen, foto, film, radio,
en videoapparatuur en apparatuur voor automatische registratie. Onder
“handelaren in gebruikte en ongeregelde goederen” worden tevens handelaren in
antiek en curiosa verstaan. Daarom hoeven zij niet apart te worden vermeld.Voorheen werd ook het begrip “verkoopregister” omschreven in dit artikel. Bij de
herziening van de APV begin 2008 is het geschrapt, omdat dit begrip alleen nog
terug komt in artikel 2:67. In dit artikel (en de toelichting) staat het nader
omschreven.Artikel 2:67 Verplichtingen met betrekking tot het
verkoopregisterDe in dit artikel opgenomen verplichtingen met betrekking tot het
verkoopregister vinden hun basis in artikel 2 van de AMvB op grond van artikel
437 Wetboek van Strafrecht. Artikel 437, eerste lid, onder a, WvSr verplicht de
handelaar tot het aantekening houden van het verwerven dan wel voor handen
hebben van alle gebruikte en ongeregelde goederen. In de Memorie van Toelichting
wordt gezegd dat de administratieplicht alleen zinvol is als het om dit soort
goederen gaat, omdat dan de kans bestaat dat zij van misdrijf afkomstig
zijn.In artikel 2 van eerdergenoemde AMvB worden regels gegeven betreffende de wijze
van aantekening houden. Zo is bepaald dat de registerplichtige handelaar een
doorlopend en een door of namens de burgemeester gewaarmerkt register houdt en
daarin onverwijld de vereiste gegevens vermeldt: het zogenaamde
verkoopregister.Bij het opstellen van regels met betrekking tot het verkoopregister is
aansluiting gezocht bij de terminologie van de formulering van het
inkoopregister, welke overigens is geregeld bij wet en AMvB. Net als bij het
inkoopregister verdient het aanbeveling om de handelingen die leiden tot het
opstellen van een verkoopregister algemeen te omschrijven.Net als het inkoopregister moet het verkoopregister doorlopend zijn. Een
doorlopend register is een register waarin de aantekeningen waarvoor het is
bestemd achtereenvolgens naar tijdsorden worden ingeschreven, met uitsluiting
van de mogelijkheid van latere inschrijvingen. Een register waarin een aantal
bladzijden ontbreekt, is geen doorlopend register. Het register mag geen
onregelmatigheden en hiaten vertonen en moet chronologisch zijn.In het eerste lid is een algemene verplichting opgenomen om een verkoopregister
bij te houden (“alle” goederen). Aangezien het meestal zal gaan om bepaalde
goederen als fietsen, auto’s of antiek, is in het tweede lid een
vrijstellingsbepaling toegevoegd.Artikel 2:68 Voorschriften als bedoeld in artikel 437ter van het Wetboek
van StrafrechtDeze bepaling, die gebaseerd is op artikel 437ter, eerste lid, Wetboek van
Strafrecht (WvSr), bevat voorschriften die in het algemeen het gevaar voor
heling beogen te voorkomen.Er zijn in deze nieuwe APV geen inhoudelijke wijzigingen aangebracht, maar is
getracht een overzichtelijker artikel te formuleren, dat kort en bondig is
geformuleerd. Het voorheen gehanteerde begrip “lokaliteit” is vervangen door
“vestiging”. Daarnaast is het oude artikel 2.5.4 (2:69) in dit artikel
geïntegreerd.Onder aTen eersteArtikel 437ter, tweede lid, van het WvSr legt de handelaar de verplichting op de
burgemeester of door hem aangewezen ambtenaren tevoren schriftelijk in kennis te
stellen als hij van het opkopen een beroep of gewoonte maakt. De wetgever heeft
afgezien van een regeling om de uitoefening van het opkopersbedrijf aan een
voorafgaande toelating door het gemeentebestuur te binden. De aanmeldingsplicht
is in onderdeel a, sub 1e, nader uitgewerkt.Ten tweede en derdeAls er zich wijzigingen in het adres of beroep van de handelaar voordoen, dient
de burgemeester hiervan in kennis te worden gesteld. De politie kan hierdoor de
registratie van de handelaren up to date houden.Ten vierdeHier spelen onder meer de omstandigheden waaronder het goed aan de handelaar
wordt aangeboden en diens wetenschap zelf een rol. De inhoud van deze bepaling
ligt dicht tegen die van artikel 437bis, eerste lid, van het WvSr aan. Hier is
het echter de ondernemer die het initiatief moet nemen. Deze bepaling kan niet
in strijd worden geacht met artikel 160 en 161 WvSv.Onder bIn artikel 437, eerste lid, onder c, van het WvSr wordt aan de daartoe
aangewezen ambtenaar de bevoegdheid gegeven om inzage te hebben in het
inkoopregister. De bevoegdheid tot inzage in het verkoopregister is niet
aangegeven in het WvSr, zodat een regeling in de APV noodzakelijk is. Door de
bevoegdheid tot inzage van het verkoopregister bij de daartoe aangewezen
ambtenaar te leggen, kan deze ambtenaar zowel het inkoop als het verkoopregister
inzien.Onder dBij een regeling tot effectieve helingbestrijding mag een bepaling betreffende
de vervreemding van door opkoop verkregen goederen niet ontbreken. Artikel 2:68,
onder d, voorziet hierin.De bepaling sluit nauw aan op hetgeen bepaald in artikel 437, eerste lid, onder
d en f, WvSr.Daar is de handelaar et cetera die in strijd met een schriftelijke last van de
burgemeester (of een vanwege hem gegeven last) bepaalde goederen vervreemdt, of
niet in bewaring geeft, of die niet voldoet aan de daarbij gegeven aanwijzingen,
strafbaar gesteld. In onderdeel d is gekozen voor een termijn van drie dagen,
zodat de bedrijfsvoering van de handelaren niet al te zeer wordt belemmerd.Artikel 2:69 Vervreemding van door opkoop verkregen goederen
(vervallen)Het oude artikel 2.5.4 is nu opgenomen in artikel 2:68.Artikel 2:70 Handel in horecabedrijvenDit artikel is verplaatst naar afdeling 8 Toezicht op horecabedrijven en is
genummerd artikel 2:32.Afdeling 13 VuurwerkArtikel 2:71 BegripsomschrijvingenDeze afdeling geeft regels omtrent de verkoop en bezigen van consumentenvuurwerk
rond en tijdens de jaarwisseling, in aanvulling op het Besluit van 22 januari
2002, houdende nieuwe regels met betrekking tot consumenten- en professioneel
vuurwerk (verder te noemen Vuurwerkbesluit). Het Vuurwerkbesluit is op 1 maart
2002 (grotendeels) in werking getreden.Het Vuurwerkbesluit strekt tot integrale herziening van het Vuurwerkbesluit Wet
milieugevaarlijke stoffen waarbij zowel de regelgeving voor consumentenvuurwerk
als die voor professioneel vuurwerk in één nieuwe algemene maatregel van bestuur
wordt geïntegreerd. Het Vuurwerkbesluit beoogt de gehele keten van het invoeren
dan wel vervaardigen of assembleren, verhandelen, uitvoeren, opslaan, bewerken
en afsteken van vuurwerk te reguleren, met inbegrip van bepaalde
vervoershandelingen met vuurwerk. De regels ten aanzien van het vervoer van
vuurwerk zijn gesteld ter uitwerking van artikel 3 van de Wet vervoer
gevaarlijke stoffen (Wvgs).Het Vuurwerkbesluit kent dus regels voor zowel consumentenvuurwerk als
professioneel vuurwerk. De regels inzake professioneel vuurwerk zijn voor deze
afdeling niet relevant.Definitie consumentenvuurwerkVoor de omschrijving van het begrip “consumentenvuurwerk” is aansluiting gezocht
bij de omschrijving daarvan in het Vuurwerkbesluit. Consumentenvuurwerk wordt in
het Vuurwerkbesluit als volgt gedefinieerd: “vuurwerk dat is bestemd voor
particulier gebruik” (artikel 1.1.1. lid 1). Consumentenvuurwerk dient te
voldoen aan welomschreven productveiligheidseisen, zoals uitgewerkt in de
Regeling Nadere eisen aan vuurwerk (Stcrt. 243, 1997).Als consumentenvuurwerk wordt in ieder geval aangemerkt vuurwerk dat bestemd is
voor particulier gebruik - aldus artikel 1.1.2 van het Vuurwerkbesluit -
indien:a. het tot ontbranding wordt gebracht door een particulier;b. het te koop wordt aangeboden of ter beschikking wordt gesteld aan, gekocht of
besteld door een particulier;c. het aangetroffen wordt bij een particulier;d. het binnen het grondgebied van Nederland wordt gebracht of voorhanden wordt
gehouden met het oogmerk het aan particulieren ter beschikking te stellen
ofe. het is voorzien van de aanduiding: Geschikt voor particulier gebruik.Het Vuurwerkbesluit is ingevolge artikel 1.1.3 niet van toepassing op:
vuurwerk waarvoor regels zijn gesteld bij het Warenwetbesluit Speelgoed,
zoals klappertjes voor speelgoedpistolen;
vuurwerk dat bij de Nederlandse krijgsmacht, bij de krijgsmacht van een
bondgenootschappelijke mogendheid of bij de politie in gebruik of beheer
is;
vuurwerk dat in het kader van internationaal vervoer per zeeschip of
vliegtuig binnen het grondgebied van Nederland wordt gebracht en niet in
Nederland wordt gelost of rechtstreeks wordt overgeladen naar een ander
zeeschip onderscheidenlijk vliegtuig.
Fop- en schertsvuurwerkFop- en schertsvuurwerk is een aparte groep consumentenvuurwerk, genoemd in
bijlage 1 van de Regeling Nadere eisen aan vuurwerk. Het gaat hierbij onder meer
om boobytraps, sterretjes, knalbonbons, confettibommen, trektouwtjes, Bengaalse
lucifers en Bengaalse handfakkels. Aan al deze voorwerpen worden eisen gesteld
aan de lading. De lading van fop- en schertsvuurwerk is (veel) kleiner dan de
lading van overig consumentenvuurwerk. De voorschriften opgenomen in bijlage 1
van het Vuurwerkbesluit zijn niet van toepassing, indien er binnen de inrichting
niet meer dan 200 kg fop- en schertsvuurwerk aanwezig is. Op grond van artikel
2.3.7 van het Vuurwerkbesluit is fop- en schertsvuurwerk het hele jaar door
verkrijgbaar en kan het ook gedurende het hele jaar worden afgestoken.Uniforme regels verkoop en afsteken consumentenvuurwerk tijdens de
jaarwisselingHet Vuurwerkbesluit kent voor de verkoop en afsteken van consumentenvuurwerk
tijdens de jaarwisseling een aantal uniforme regels:
een verbod om consumentenvuurwerk ter beschikking te stellen aan een
particulier (artikel 2.3.2 lid 1);
dit verbod geldt niet op 29, 30 en 31 december met dien verstande dat
als een van deze dagen een zondag is het verbod eveneens op die zondag
geldt, in welk geval het verbod om vuurwerk ter beschikking te stellen
dan niet geldt op 28 december (artikel 2.3.2 lid 2);
een verbod per levering meer dan tien kilogram consumentenvuurwerk aan
een particulier ter beschikking te stellen (artikel 2.3.3);
een verbod om consumentenvuurwerk aan een particulier bedrijfsmatig ter
beschikking te stellen op een andere plaats dan een verkoopruimte die
voldoet aan de in bijlage 1 gestelde voorschriften en de door het
bevoegd gezag overeenkomstig artikel 2.2.3 gestelde nadere eisen
(artikel 2.3.4);
een verbod om consumentenvuurwerk bedrijfsmatig ter beschikking te
stellen aan personen die jonger zijn dan zestien jaar (artikel
2.3.5);
een verbod vuurwerk tot ontbranding te brengen op een ander tijdstip dan
tussen 31 december 10.00 uur en 1 januari 2.00 uur van het daarop
volgende jaar (artikel 2.3.6).
De bepalingen 2:72 en 2:73 van de APV zijn gebaseerd op artikel 149 Gemeentewet
en zijn een aanvulling op de uniforme regels voor de verkoop en afsteken van
consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling, zoals gesteld in het
Vuurwerkbesluit.Artikel 2:72 Afleveren van vuurwerkVerkoopvergunning consumentenvuurwerkOp basis van artikel 2:72 van de APV kan het college aan een bedrijf of
nevenbedrijf een vergunning verlenen voor het verkopen van consumentenvuurwerk
tijdens de door het Vuurwerkbesluit aangewezen verkoopdagen. Aan de vergunning
kunnen voorwaarden worden verbonden. Artikel 1:7 bepaalt dat de vergunning voor
onbepaalde tijd geldt en artikel 1:8 bevat de algemene weigeringsgronden die bij
elke vergunning kunnen worden gehanteerd.De verkoopvergunning kan door de gemeente worden gebruikt om, naast het
uitsluiten via het bestemmingsplan of algemene beleidsregels, een
spreidingsbeleid van verkooppunten te voeren en om het aantal verkooppunten en
bijbehorende opslag te reguleren. Daartoe kunnen burgemeester en wethouders
beleidsregels vaststellen.De beleidsregels moeten gebaseerd zijn op dwingende redenen van algemeen belang,
waartoe behoren de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en
het milieu. Afhankelijk van de lokale situatie kunnen bijvoorbeeld de volgende
beleidsuitgangspunten worden opgenomen:
het vaststellen van een maximum aantal verkooppunten in de gemeente,
bijvoorbeeld gerelateerd aan inwoneraantal of spreiding over
kernen;
het vaststellen van een maximaal aantal verkooppunten in het
centrum(gebied);
de onderlinge afstand tussen verkooppunten;
het uitsluiten van verkooppunten die gelegen zijn in de nabijheid van
bijvoorbeeld ziekenhuizen, bejaardentehuizen, dierenasiels,
tankstations, (afsluitbare) winkelcentra enz.
In de beleidsregels zou kunnen worden vastgesteld dat bij de beoordeling van een
vergunningaanvraag rekening wordt gehouden met eerdere resultaten van controles
door politie, brandweer, afdeling milieu van de desbetreffende gemeente of
milieudienst.KoopzondagIn de Nota van toelichting bij het Vuurwerkbesluit wordt bij de toelichting op
artikel 2.3.2 de koopzondag uitdrukkelijk uitgesloten als verkoopdag.
Consumentenvuurwerk mag niet op zondag worden verkocht. Het verbod geldt ook in
die gevallen waarin de binnen de wettelijke termijn vallende zondag door de
gemeente is aangewezen als zondag waarop winkels open mogen zijn.Artikel 2:73 Bezigen van vuurwerkIn het Vuurwerkbesluit is bepaald dat het verboden is om consumentenvuurwerk af
te steken op een ander tijdstip dan tussen 31 december 10.00 uur en 1 januari
02.00 uur van het daarop volgende jaar. Het afsteken van consumentenvuurwerk
wordt op dit tijdstip toelaatbaar geacht vanwege de koppeling van het
vuurwerkgebruik aan de feestelijkheden rond de jaarwisseling en de inbedding
daarvan in de Nederlandse volkscultuur.Toch kunnen er, ondanks dat dit alleen op oudejaarsdag is toegelaten, plaatsen
zijn waar het afsteken van consumentenvuurwerk te allen tijde niet toelaatbaar
moet worden geacht (bijvoorbeeld bij ziekenhuizen, bejaardentehuizen, huizen met
rieten daken, in winkelstraten, bij dierenasiels enz.). Dit artikel geeft het
college de bevoegdheid om plaatsen aan te wijzen waar het afsteken van
consumentenvuurwerk altijd verboden is.Het tweede lid maakt het mogelijk om op te treden tegen het bezigen van
consumentenvuurwerk in bijvoorbeeld een promenade, een passage, een portiek of
een volksverzameling.Afdeling 14 DrugsoverlastArtikel 2:74 Drugshandel op straatAfbakening met de OpiumwetOm niet in de sfeer van de Opiumwet te treden is de passage “onverminderd het
bepaalde in de Opiumwet” opgenomen.De Opiumwet is een strafrechtelijk instrument
waarin onder meer de verbodsbepalingen staan van middelen die worden genoemd op
lijst I (“harddrugs”) en II (“softdrugs”) die behoren bij deze wet. Zo wordt
verboden deze middelen te bereiden, te bewerken, te verwerken, te verkopen, af
te leveren, te verstrekken, te vervoeren en aanwezig te hebben. In de Opiumwet
wordt geen aandacht besteed aan overlast ten gevolge van drugshandel op straat.
Om hiertegen te kunnen optreden is het noodzakelijk in de APV een artikel op te
nemen dat het voorkomen van de aantasting van de openbare orde en van strafbare
feiten tot doel heeft.In dit artikel zijn zowel de aanbieders als ontvangers en bemiddelaars
(“drugsrunners”) strafbaar gesteld. Het “kennelijk doel” kan blijken uit
ervaringsfeiten en concrete omstandigheden zoals het aanspreken van
voorbijgangers, het waarnemen van transacties enz.Afdeling 15 bestuurlijke ophouding, veiligheidsrisicogebieden en
cameratoezicht op openbare plaatsenArtikel 2:75 Bestuurlijke ophouding[gereserveerd]Artikel 2:76 VeiligheidsrisicogebiedenOp grond van artikel 151b Gemeentewet kan de raad aan de burgemeester bij
verordening de bevoegdheid verlenen om gebieden aan te wijzen, waarin de
officier van justitie de controlebevoegdheden die genoemd worden in artikel 50,
51 en 52 Wet wapens en munitie, kan uitoefenen. Het gaat om de
controlebevoegdheden om binnen het aangewezen gebied:
vervoermiddelen te onderzoeken;
een ieders kleding te onderzoeken;
te vorderen dat verpakkingen die men bij zich draagt, worden
geopend.
De burgemeester kan een gebied aanwijzen als uit feiten of omstandigheden blijkt
dat er sprake is van verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van
wapens of ernstige vrees voor het ontstaan daarvan. De aanwijzing als
veiligheidsrisicogebied wordt gegeven voor een bepaalde duur die niet langer is
en voor een gebied dat niet groter is dan strikt noodzakelijk voor de handhaving
van de openbare orde. Voordat de burgemeester een gebied aanwijst, overlegt hij
hierover in de lokale gezagsdriehoek met de officier van justitie en de
korpschef. Daarbij komen de volgende onderwerpen aan de orde:
feiten of omstandigheden waaruit blijkt dat er sprake is van verstoring
van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens of ernstige vrees
voor het ontstaan daarvan;
zorgvuldige afweging van het objectieve en subjectieve veiligheidsbelang
en het individuele belang van de burgers (privacy);
subsidiariteit en proportionaliteit;
breder handhavingsbeleid in het beoogd gebied ter vergroting van
leefbaarheid en veiligheid.
Artikel 2:77 Cameratoezicht op openbare plaatsenOp grond van artikel 151c van de Gemeentewet kan de gemeenteraad aan de
burgemeester bij verordening de bevoegdheid verlenen tot het uitvoeren van
cameratoezicht op openbare plaatsen in het belang van de handhaving van de
openbare orde. De gemeenteraad kan daarbij bepalen tot welke openbare plaatsen
de bevoegdheid zich uitstrekt en voor welke duur de plaatsing van camera’s ten
hoogste mag geschieden. Volgens de wetgever is hierdoor de toekenning van de
bevoegdheid tot het plaatsen van camera’s met democratische waarborgen
omkleed.De gemeenteraad kan de bevoegdheid van de burgemeester inperken. De volgende
varianten zijn bijvoorbeeld denkbaar:
De gemeenteraad besluit expliciet/impliciet om binnen de gemeente geen
cameratoezicht toe te passen.
De gemeenteraad bepaalt bij verordening dat de burgemeester mag
besluiten tot het toepassen van cameratoezicht op specifieke plaatsen,
bijvoorbeeld in de binnenstad, en geeft daarbij aan voor welke duur de
plaatsing van camera’s ten hoogste mag geschieden.
De gemeenteraad verleent bij verordening zonder beperkingen de
bevoegdheid aan de burgemeester tot plaatsing van camera’s ten behoeve
van de handhaving van de openbare orde op openbare plaatsen.
In onze gemeente is gekozen voor de tweede variant.Het besluit van de burgemeester tot plaatsing van camera’s op een openbare
plaats is een besluit van algemene strekking waartegen op grond van de Algemene
wet bestuursrecht (Awb) voor belanghebbenden bezwaar en beroep openstaat.Het kan voorkomen dat beelden worden gemaakt van personen die een pand
binnengaan of verlaten. De eigenaren van dergelijke panden zijn aan te merken
als belanghebbenden in de zin van de Awb, evenals bijvoorbeeld degenen die in
zo’n pand werken of wonen (huurders) of anderszins regelmatige bezoekers van
zo’n pand zijn.Doel van het cameratoezichtGemeentelijk cameratoezicht op grond van artikel 151c Gemeentewet mag
uitsluitend plaatsvinden voor het handhaven van de openbare orde. Dit begrip
omvat ook de algemene bestuurlijke voorkoming van strafbare feiten die invloed
hebben op de orde en rust in de gemeentelijke samenleving. Dit hoofddoel laat
onverlet dat deze vorm van cameratoezicht ook subdoelen mag dienen. Zo biedt
artikel 151c lid 7 Gemeentewet de mogelijkheid om de opgenomen beelden te
gebruiken voor de opsporing en vervolging van strafbare feiten. Daarnaast mogen
camera’s worden gebruikt om de politie en andere hulpdiensten efficiënter en
effectiever in te zetten. De preventieve werking van cameratoezicht vergroot
bovendien hun veiligheid.Openbare plaatsDe invulling van het begrip openbare plaats uit artikel 151c Gemeentewet is
ontleend aan de wetsgeschiedenis van de Wet openbare manifestaties (Wom). Op
grond van die wet omvat het begrip openbare plaats, zeer in het algemeen, de
plaatsen “waar men komt en gaat”. In eerste instantie gaat het hierbij om “de
straat” of “de weg” in de ruime zin des woords, ofwel de wegen die voor eenieder
vrij toegankelijk zijn. Maar het begrip omvat nog een aantal andere plaatsen die
een met de weg vergelijkbare functie vervullen en daarom als het “verlengde” van
de weg kunnen worden aangemerkt. In de wetsgeschiedenis staan als voorbeelden
vermeld: openbare plantsoenen, speelweiden, parken en de voor eenieder vrij
toegankelijke gedeelten van overdekte passages, winkelgalerijen, stationshallen
en vliegvelden.Artikel 1, eerste lid Wom bevat twee criteria om vast te stellen of er sprake is
van een openbare plaats:1. Vereist is dat de plaats “openstaat voor het publiek”. Dat wil zeggen volgens
de memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16) zeggen dat
eenieder vrij is om er te komen, te vertoeven en te gaan; dit houdt in dat het
verblijf op die plaats niet door de gerechtigde aan een bepaald doel gebonden
mag zijn (…). Dat de plaats “openstaat” betekent voorts dat geen beletselen in
de vorm van een meldingsplicht, de eis van een voorafgaand verlof of de heffing
van een toegangsprijs gelden voor het betreden van de plaats. Op grond van het
vorenstaande kunnen bijvoorbeeld stadions, postkantoren, gemeentehuizen,
parkeerterreinen, musea, warenhuizen, ziekenhuizen en kerken niet als “openbare
plaatsen” worden aangemerkt.2. Het open staan van de plaats dient te zijn gebaseerd op bestemming of op vast
gebruik. Deze bestemming kan blijken uit een besluit van de gerechtigde of uit
de bedoeling die spreekt uit de inrichting van de plaats. Een openbare plaats
krachtens vast gebruik ontstaat wanneer de plaats gedurende zekere tijd wordt
gebruikt als had deze die bestemming, en de rechthebbende deze feitelijke
toestand gedoogt, aldus de memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3,
p. 16). Een incidentele openstelling van een plaats door de rechthebbende maakt
de plaats nog niet tot een openbare plaats in de zin van de Wom.In de Wom zijn kerken en andere gebouwen, die door de rechthebbende zijn bestemd
voor de belijdenis van een geloofsovertuiging, uitgesloten van het begrip
openbare plaats. Dit betekent dat het ook krachtens artikel 151c Gemeentewet
niet is toegestaan toezichtcamera’s te plaatsen in kerken, moskeeën en
dergelijke. Evenmin is het toegestaan om, in het kader van dit artikel,
toezichtcamera’s te richten op de ingang van dergelijke gebouwen. Indien echter
beelden worden gemaakt van een openbare plaats (een straat of plein) waaraan
bijvoorbeeld een kerk is gelegen, is het wel toegestaan dat het exterieur van
die kerk in beeld komt.Andere bij verordening aan te wijzen plaatsenDe gemeenteraad heeft op grond van artikel 151c lid 1 Gemeentewet de bevoegdheid
om ook andere plaatsen, die zonder enige vorm van beperking publiek toegankelijk
zijn, aan te wijzen als openbare plaats en zo onder de reikwijdte van de wet te
brengen. Het gaat dan om plaatsen, zoals parkeerterreinen, die vanwege het
doelgebonden verblijf niet onder de definitie van openbare plaats uit de Wom
vallen. De wetgever heeft hiermee beoogd dat gemeenten snel kunnen inspelen op
gebleken lokale behoeften. Het uitgangspunt blijft te allen tijde dat het
cameratoezicht noodzakelijk moet zijn met het oog op de handhaving van de
openbare orde.Particulier eigendomBepaalde openbare plaatsen zijn in particulier eigendom. Voorbeelden hiervan
zijn de vrijelijk voor publiek toegankelijke gedeelten van stationsterreinen,
stationshallen en sommige winkelpassages. De onderhavige regeling geldt indien
gemeenten in het desbetreffende gebied cameratoezicht willen toepassen in het
belang van de handhaving van de openbare orde.Gemeenten kunnen bij openbare plaatsen die in particulier eigendom zijn, zoals
bedrijfsterreinen, voor de handhaving van de openbare orde gebruik maken van
particuliere camera’s en/of het cameratoezicht samen met particulieren
uitvoeren. Deze samenwerking moet dan wel voldoen aan de voorwaarden uit artikel
151c Gemeentewet.Vaste camera’sArtikel 151c lid 1 Gemeentewet heeft betrekking op het langdurig plaatsen van
vaste camera’s op openbare plaatsen voor de handhaving van de openbare orde. Met
het begrip vast (statisch) wordt bedoeld dat de camera’s nagelvast zijn
bevestigd. Dit bevestigen gebeurt veelal door montage aan de gevels of dakranden
van gebouwen of op daarvoor geplaatste palen. Met het begrip vast (statisch)
wordt niet bedoeld dat camera’s een vast ingekaderd beeld weergegeven. Het
gebruik van de camera’s kan dynamisch zijn, dat wil zeggen dat de observatiehoek
en de grote van de observatiehoek op afstand kan worden ingesteld (pendelen/in-
en uitzoomen). Evenmin is er een beperking voor interactieve toepassingen, zoals
het gebruik van noodknoppen en de mogelijkheid om vanuit de centrale burgers op
hun gedrag toe te spreken.De wetgever heeft dit onderwerp uitputtend bij formele wet geregeld. Uitsluitend
op de wijze omschreven in artikel 151c Gemeentewet kan worden besloten tot
langdurige plaatsing van vaste camera’s ten behoeve van de handhaving van de
openbare orde. Ander gebruik van camera’s ten behoeve van de openbare orde en
veiligheid dan het hiervoor bedoelde statische en langdurige gebruik, wordt door
de regeling onverlet gelaten. Hierbij moet men met name denken aan kortstondig
en/of mobiel cameragebruik bij evenementen, rellen en grootschalige
ordeverstoringen. In die gevallen, waarbij steeds een concrete aanleiding
bestaat, kan de bevoegdheid tot cameragebruik worden ontleend aan artikel 2 van
de Politiewet 1993.Proportionaliteit en subsidiariteitHet uitvoeren van cameratoezicht op openbare plaatsen moet noodzakelijk zijn
voor de handhaving van de openbare orde. Het cameratoezicht moet evenredig zijn
in relatie tot het doel (proportionaliteit) en er moet worden bezien of dit
doel, i.c. de handhaving van de openbare orde, niet op een minder ingrijpende
wijze kan worden geëffectueerd (subsidiariteit).De eisen van proportionaliteit en subsidiariteit verlangen dat periodiek moet
worden beoordeeld of de doelstelling(en), die aan het plaatsen van de camera’s
ten grondslag hebben gelegen, zijn gerealiseerd en of er nog langer een noodzaak
bestaat voor cameratoezicht. Daarom geldt op grond van artikel 151c lid 1
Gemeentewet dat de plaatsing van camera’s geschiedt voor een bepaalde duur. Na
het verstrijken van deze termijn kan het cameratoezicht, bij gebleken noodzaak,
worden verlengd. Het ligt daarom voor de hand om de duur van plaatsing te
koppelen aan een evaluatie.KenbaarheidIn artikel 151c lid 4 Gemeentewet is vastgelegd dat het gebruik van camera’s
kenbaar moet zijn. Burgers moeten in elk geval in kennis worden gesteld van de
mogelijkheid dat zij op beelden kunnen voorkomen zodra zij het gebied betreden
dat valt binnen het bereik van de camera’s. Aan het kenbaarheidsvereiste moet
niet alleen worden voldaan als er beelden worden vastgelegd, maar ook als sprake
is van monitoring en er dus geen opnames worden gemaakt. Door het goed zichtbaar
plaatsen van borden, waarop wordt aangeven dat in het betrokken gebied met
camera’s wordt gewerkt, kan het publiek op deze mogelijkheid worden
geattendeerd. Overigens houdt het kenbaarheidsvereiste niet in dat camera’s
altijd zichtbaar moeten zijn of dat de burgers op de hoogte moeten worden
gesteld van de precieze opnametijden.In artikel 441b van het Wetboek van Strafrecht is de niet-kenbare toepassing van
cameratoezicht op voor het publiek toegankelijke plaatsen strafbaar gesteld! De
straf kan een hechtenis van ten hoogste twee maanden inhouden of een geldboete
van € 4.500.OvergangstermijnLopende cameraprojecten moeten worden aangepast aan het nieuwe wettelijke kader.
De wetgever heeft voor bestaande projecten een overgangstermijn vastgesteld van
één jaar. Deze overgangstermijn gaat lopen op het tijdstip van inwerkingtreding
van de wet. Om onder de werking van de overgangstermijn te vallen, dienen de
camera’s op het moment van inwerkingtreding van artikel 151c Gemeentewet reeds
geplaatst te zijn. Dat heeft consequenties voor:
de uitvoering conform de regeling;
het formaliseren van de wettelijke grondslag voor cameratoezicht.
Besluit cameratoezicht op openbare plaatsenOp grond van artikel 151c lid 8 Gemeentewet worden nadere regels gesteld om de
goede uitvoering van het cameratoezicht te waarborgen. Deze regels hebben
betrekking op:
de vaste camera’s en andere technische hulpmiddelen benodigd voor het
toezicht, bedoeld in het eerste lid, en de wijze waarop deze
hulpmiddelen worden aangebracht;
de personen belast met of anderszins direct betrokken bij de uitvoering
van het toezicht;
de ruimten waarin de waarneming of verwerking van door het toezicht
vastgelegde beelden plaatsvindt.
In het Ontwerpbesluit cameratoezicht op openbare plaatsen wordt een
certificatieregeling in het leven geroepen. Het toetsingskader zijn de
beoordelingsrichtlijnen van het Centrum voor Criminaliteitspreventie en
Veiligheid (CCV). Er bestaat een richtlijn voor het ontwerp van het
camerasysteem en een richtlijn voor de toezichtcentrale. Door certificering
wordt de kwaliteit, en daarmee de betrouwbaarheid van het cameratoezicht
gewaarborgd. De beoordelingsrichtlijnen zijn verkrijgbaar op:
www.hetccv.nl.Voor nadere informatie over de invoering van cameratoezicht in de zin van
artikel 151c Gemeentewet wordt verwezen naar de handreiking cameratoezicht van
het CCV. Deze bevat naast een uiteenzetting van het wettelijk kader ook meer
praktische informatie om op een zorgvuldige, weloverwogen wijze (al dan niet)
over te gaan tot cameratoezicht. De handreiking is eveneens te vinden op
www.hetccv.nlHoofdstuk 3, Seksinrichtingen, sekswinkels, straatprostitutie
e.d.Algemene toelichtingVerordenende bevoegdheid van gemeentenDit hoofdstuk van de APV is niet uitsluitend gebaseerd op artikel 149
Gemeentewet, maar - voorzover het betrekking heeft op prostitutie - tevens op
artikel 151a Gemeentewet.Landelijke doelstellingenAls gevolg van de Wet van 28 oktober 1999 (Stb.1999,464) is per 1 oktober 2000
het algemeen bordeelverbod opgeheven. In plaats daarvan zijn in een nieuw
wetsartikel (artikel 250 a Wetboek van Strafrecht) vormen van exploitatie van
prostitutie waarbij sprake is van geweld, misbruik van overwicht of misleiding,
dan wel waarbij minderjarigen zijn betrokken, verzwaard strafbaar gesteld. Op
basis van de nieuwe wet is bovendien de klant van een minderjarige prostitué(e)
strafbaar. De rechten van de prostitué(e) hebben een belangrijke rol gespeeld in de
overweging van de wetgever. Daarnaast was van belang dat gemeenten door het
formeel bestaande bordeelverbod onvoldoende regulerend konden optreden tegen
prostitutieactiviteiten. Met het opheffen van het algemeen bordeelverbod en het
verbod op het souteneurschap heeft de wetgever gemeenten de mogelijkheid geboden
een vergunningstelsel voor prostitutie te introduceren en een adequaat,
zorgvuldig en effectief prostitutiebeleid te voeren.De wetgever heeft een zestal doelstellingen verbonden aan het opheffen van het
algemeen bordeelverbod:
Het beheersen en reguleren van de exploitatie van prostitutie.
Het verbeteren van de bestrijding van exploitatie van onvrijwillige
prostitutie.
Het beschermen van minderjarigen tegen seksueel misbruik.
Het beschermen van de positie van prostitué(e)s.
Het ontvlechten van prostitutie en criminele randverschijnselen.
Het terugdringen van de omvang van prostitutie door illegalen/personen
zonder geldige verblijfstitel.
Doelstellingen Gemeente Leidschendam-VoorburgHet opheffen van het algemeen bordeelverbod maakt dat de branche in een
vergelijkbare relatie tot de gemeente komt te staan als andere bedrijfstakken en
branches. Deze relatie dwingt de gemeente tot een vergelijkbare handelwijze als
bij andere branches. De traditionele verbondenheid van de branche met criminele
randverschijnselen en de bijzondere, veelal niet geaccepteerde positie die de
branche nog steeds inneemt bij grote delen van de bevolking, vraagt van de
Gemeente Leidschendam-Voorburg maatwerk waar het gaat om de regulering van de
prostitutiebranche. Het gemeentelijk prostitutiebeleid kent twee
uitgangspunten.1. De bescherming van de openbare orde en het woon- en
leefklimaatLegalisering en regulering van de prostitutiebranche mag niet ten koste gaan van
de openbare orde en het woon- en leefklimaat. Integendeel. Uitgangspunt is dat
de activiteiten in de branche zo min mogelijk overlast moeten opleveren voor hen
die in de omgeving wonen. Het prostitutiebeleid richt zich op de bescherming van
de openbare orde in de ruime zin van het woord. Behalve decriminalisering
beoogt het beleid het voorkomen en bestrijden van overlast en de bescherming van
het woon- en leefklimaat. Een vergunning kan worden geweigerd en ingetrokken, of een seksinrichting kan
(tijdelijk) worden gesloten indien het woon- en leefklimaat in de directe
omgeving wordt aangetast. Onder meer de ingrijpende impact van open vormen van
prostitutie op het woon- en leefklimaat in de gemeente maakt dat zowel raam- als
straatprostitutie in Leidschendam-Voorburg niet zijn toegestaan. Het beleid is
gericht op de decriminalisering van de prostitutiebranche. Dat gebeurt door
exploitanten van seksinrichtingen aan een vergelijkbaar antecedentenonderzoek te
onderwerpen als horeca-exploitanten. Bovendien zullen strafbare feiten in het
algemeen en mensenhandel in het bijzonder door de politie worden opgespoord en
door het Openbaar Ministerie worden vervolgd. Ook zal langs bestuurlijke weg
worden opgetreden. Bestuurlijke maatregelen tegen exploitanten die illegaal in
Nederland verblijvende prostitué(e)s tewerkstellen, kunnen wezenlijk bijdragen
aan de bestrijding van de mensenhandel. Een (tijdelijke) sluiting of intrekking
van de vergunning heeft immers rechtstreeks gevolgen voor de ‘afzetmarkt’ voor
mensenhandel. 2. De positieverbetering van de prostitué(e)Het prostitutiebeleid van de gemeente Leidschendam-Voorburg richt zich ook op de
verbetering van de positie van de prostitué(e). De gemeente draagt hieraan bij
door een goed beleid te voeren ten aanzien van de bevordering van de gezondheid
van de individuele prostitué(e), waarbij tevens het algemeen belang van de
volksgezondheid is gediend. Daarbij kan gedacht worden aan gerichte medische
zorg en laagdrempelige voorzieningen voor controle op seksueel overdraagbare
aandoeningen. Ook het vergunningstelsel draagt bij aan de positieverbetering van
de prostitué(e). Als gevolg van de vergunningplicht worden inrichtings- en
bedrijfsvoeringseisen gesteld die al dan niet rechtstreeks van invloed zijn op
de positie van de prostitué(e). Voorbeelden daarvan zijn licht, lucht,
vloeroppervlakte, etc., maar ook de sluitingstijden die voor seksinrichtingen
gaan gelden en de eisen met betrekking tot veilige seks. De positie van de
prostitué(e) in de bedrijfsmatige prostitutie wordt in belangrijke mate bepaald
door de relatie tussen de exploitant en de prostitué(e). De grootste
verantwoordelijkheid voor de verbetering van de positie van de prostitué(e) ligt
derhalve bij de exploitant van de inrichting en de prostitué(e) zelf. De verantwoordelijkheid die de Gemeente Leidschendam-Voorburg ervaart voor zowel
de leef- en woonomgeving van de inwoners als voor de werkomstandigheden van de
prostitué(e) maakt dat in Leidschendam-Voorburg maximaal twee seksinrichtingen
worden toegestaan. Gemeentelijk instrumentariumHet is in strijd met de Grondwet (artikel 19, vrije keuze van arbeid) om
prostitutiebedrijven geheel te weren en dus als gemeente een nulbeleid te
voeren. De gemeente heeft echter verordenende bevoegdheid waarmee een gericht
beleid gevoerd kan worden ten aanzien van prostitutie. Deze bevoegdheid beperkt
zich tot onderwerpen die tot de huishouding van de gemeente worden gerekend:
openbare orde en veiligheid, ruimtelijke ordening, leefmilieu en
volksgezondheid.Met het opheffen van het bordeelverbod en de toevoeging van artikel 151a aan de
Gemeentewet heeft het gemeentebestuur de mogelijkheid gekregen om met een
vergunningstelsel de lokale prostitutie te reguleren.Artikel 151a Gemeentewet geeft de gemeenteraad de bevoegdheid om voorschriften
te stellen met betrekking tot het “bedrijfsmatig gelegenheid geven tot het
verrichten van seksuele handelingen”. Deze voorschriften zijn in belangrijke mate vastgelegd in deze APV. In
onderhavig hoofdstuk is de vergunningplicht geregeld voor seksinrichtingen en
escortbedrijven. Voorts heeft het college van burgemeester en wethouders bij
nadere regels op grond van deze verordening inrichtings-, bedrijfsvoerings- en
gezondheidseisen vastgesteld waar een seksinrichting en de exploitant en
beheerder van de inrichting aan moeten voldoen, wil men in aanmerking komen voor
een vergunning. In beleidsregels (artikel 4:81 Algemene wet bestuursrecht) heeft
het college de termijn van vergunningverlening en het maximumaantal vergunningen
vastgelegd.Diverse vormen van prostitutieProstitutie bestaat in veel vormen en verschijningen. Een onderscheid dat veelal
wordt gemaakt, is in gesloten en open vormen van prostitutie. Onder open prostitutie wordt grofweg raamprostitutie en straatprostitutie
verstaan. Deze vormen van prostitutie zijn in verband met de invloed op de
openbare orde en de woon- en leefomgeving binnen de gemeentegrenzen niet
gewenst. Dit gelet op de inbreuk die zij maken op de rust en orde in de
gemeente, de aantasting die zij opleveren voor het woon- en leefklimaat en de in
de regio aanwezige voorzieningen. Open prostitutie is bovendien traditioneel
nauw verbonden met criminaliteit en trekt ongewenste elementen als
drugsgebruikers aan. Zowel raam- als straatprostitutie zijn in de gemeente
Leidschendam-Voorburg dan ook verboden.Naast open vormen van prostitutie, manifesteert prostitutie zich in gesloten
vormen. Het uitgangspunt ten aanzien van gesloten prostitutie in de Gemeente
Leidschendam-Voorburg is dat – onder voorwaarden en met een gesteld maximum -
deze vorm van prostitutie wordt toegestaan. De gesloten prostitutie kan weer worden onderverdeeld in seksinrichtingen,
thuiswerkers en escortbedrijven.Afdeling 1 BegripsbepalingenArtikel 3:1 BegripsomschrijvingenProstitutie en prostituee(onder a en b)Deze omschrijving van het begrip “prostitutie” is afgeleid van de definitie in
artikel 273f, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht. Om onder andere
taalkundige redenen zijn de termen “derde” en “betaling” uit de definitie in het
Wetboek van Strafrecht in deze definitie vervangen door respectievelijk “ander”
en “vergoeding”.Seksinrichting (onder c)Het begrip seksinrichting is het centrale begrip voor deze verordening.
Seksinrichtingen zijn er in verschillende varianten. Daarom is in deze definitie
bewust gekozen voor een algemene omschrijving. Die omschrijving sluit aan bij
het spraakgebruik en in diverse rechterlijke uitspraken gehanteerde definities.
“Seksinrichting” als hier omschreven zijn inrichtingen waarin op bedrijfsmatige
wijze seksuele diensten worden verleend, dan wel waarin deze diensten in een
zodanige omvang en met een zodanige frequentie worden aangeboden dat die als
bedrijfsmatig kunnen worden aangemerkt. Deze constructie (alsof het
bedrijfsmatig was) komt ook voor in de Wet milieubeheer.In de definitie is gekozen voor de term “besloten ruimte”, omdat dit meer omvat
dan het begrip “gebouw”. Onder besloten ruimte worden ook begrepen een vaar- of
een voertuig. Het bijvoeglijk naamwoord “besloten” duidt erop dat de ruimte zich
niet in de open lucht bevindt. Het moet dus gaan om een overdekt en geheel of
gedeeltelijk door wanden omsloten ruimte, die al dan niet met enige beperking
voor het publiek toegankelijk is.Veel voorkomende vormen van seksinrichtingen zijn in deze omschrijving
uitdrukkelijk genoemd. Dit om iedere discussie over de vraag of dit type
inrichting als seksinrichting dient te worden aangemerkt, te voorkomen. Dit
zijn: (raam)prostitutiebedrijven, erotische-massagesalons, seksbioscopen,
seksautomatenhallen, sekstheaters of parenclubs. Sommige van deze begrippen
behoeven wellicht nadere toelichting. Onder een prostitutiebedrijf worden niet
alleen bordelen en clubs begrepen, maar ook andere ruimten waarin prostitutie
plaatsvindt, zoals zogenaamde prostitutiehotels die speciaal aan prostituees
voor korte tijd kamers verhuren. Onder raamprostitutiebedrijf dient te worden
verstaan een inrichting met een of meer ramen van waarachter de prostituee
tracht de aandacht van passanten op zich te vestigen. Een seksbioscoop is een
inrichting waarin hoofdzakelijk vertoningen van erotisch-pornografische aard
worden gegeven door middel van audiovisuele apparatuur. Dit is in afwijking van
een seksautomatenhal, waarin dergelijke vertoningen van erotisch-pornografische
aard worden gegeven door middel van automaten en van een sekstheater, waarin
deze vertoningen anders dan door middel van audiovisuele apparatuur of automaten
- met andere woorden “live” - worden gepresenteerd. Voor zowel de seksbioscoop,
de seksautomatenhal als het sekstheater geldt dat daarin hoofdzakelijk
voorstellingen van erotisch-pornografische aard worden gegeven. Een café
bijvoorbeeld, waarin incidenteel een striptease-optreden plaatsvindt, dient
derhalve niet als “sekstheater” te worden aangemerkt. Zo’n optreden moet echter
worden beschouwd als een evenement (een “voor publiek toegankelijke verrichting
van vermaak”), waarvoor volgens artikel 2:25 vergunning van de burgemeester
vereist is.Escortbedrijf (onder d)Een escortbedrijf is een bedrijf dat - meestal telefonisch - bemiddelt tussen
klanten en prostituees. De prostituee bezoekt de klant, of gaat met de klant
naar een andere plaats. Een escortbedrijf is geen inrichting. Het kan een
kantoortje zijn, maar ook een telefooncentrale, een mobiele telefoon of een
website op Internet. De plaats van de bedrijfsruimte is bepalend voor de
vergunningplicht. Een escortbedrijf biedt de services actief aan door middel van
advertenties en andere reclame-uitingen. Uiteraard kan er ook sprake zijn van
een combinatie van een seksinrichting en een escortservice.Sekswinkel (onder e)De omschrijving van het begrip “sekswinkel” is ontleend aan de Winkeltijdenwet.
Ook in deze begripsomschrijving is bepaald dat hoofdzakelijk van verkoop van
goederen in casu van erotisch-pornografische aard sprake moet zijn. Zonder die
aanduiding zouden immers vele tijdschriftenwinkels als sekswinkel moeten worden
aangemerkt.Op de openingstijden van sekswinkels is het regime van de Winkeltijdenwet van
toepassing. Een sekswinkel is geen “seksinrichting” als hierboven omschreven; de
exploitatie ervan is niet onderworpen aan de vergunningplicht van artikel 3:4,
eerste lid. De vestiging van sekswinkels zal doorgaans afdoende kunnen worden
gereguleerd langs de weg van het bestemmingsplan. Er is echter voor gekozen om
in aanvulling daarop (in het belang van de openbare orde of de woon- en
leefomgeving) de exploitatie van sekswinkels te verbieden in aangewezen gebieden
of delen van de gemeente. Daartoe is artikel 3:10 opgenomen.Bezoeker (onder h)Het behoeft geen betoog dat, tegen de achtergrond van de bij of krachtens de
artikelen 3:6 of 3:7 vastgestelde sluitingsuren, niet alle in de inrichting
aanwezige personen als “bezoeker” moeten worden aangemerkt.Van het begrip “bezoeker” zijn behalve de exploitant(en), de beheerder(s), de
prostituees en de personeelsleden van de exploitant, tevens toezichthouders en
opsporingsambtenaren uitgezonderd, alsmede andere personen wier aanwezigheid in
de inrichting wegens dringende redenen noodzakelijk is (hierbij valt te denken
aan personen die de inrichting moeten kunnen betreden voor het leveren van
goederen, of voor het uitvoeren van reparatie- of onderhoudswerkzaamheden).Artikel 3:2 Bevoegd bestuursorgaanDe artikelen 160 en 174 van de Gemeentewet maken deze bevoegdheidsafbakening
noodzakelijk. Volgens artikel 160 is het college belast met de uitvoering van
raadsbesluiten (waaronder autonome verordeningen als deze) tenzij bij of
krachtens de wet de burgemeester daarmee is belast. Dit laatste doet zich hier
voor: artikel 174 belast de burgemeester namelijk met “het toezicht op de
openbare samenkomsten en vermakelijkheden, alsmede op de voor het publiek
openstaande gebouwen en daarbij behorende erven” (eerste lid) en met “de
uitvoering van verordeningen voorzover deze betrekking hebben op het in het
eerste lid bedoelde toezicht” (derde lid).In veruit de meeste gevallen dient de burgemeester derhalve te worden aangemerkt
als het bevoegde bestuursorgaan. Zijn bevoegdheid betreft namelijk de voor het
publiek openstaande gebouwen en de openbare samenkomsten en vermakelijkheden. In
de definitie van seksinrichtingen is echter het ruimere begrip “ruimte”
opgenomen. Dat betekent dat het college bevoegd is als het gaat om met name de
vaar- en voertuigen. Ook is het college bevoegd als het gaat om escortbedrijven.
Het gebruik van de openbare weg, waarbij in dit verband met name gedacht moet
worden aan de aanwijzing van tippelzones, is een bevoegdheid van het college. Om
deze afbakening - waar aan de orde - niet steeds opnieuw volledig te moeten
weergeven, is in hoofdstuk 3 het begrip “bevoegd bestuursorgaan” gehanteerd en
is dat in artikel 3:2 eenmalig gedefinieerd.Van de specifieke aard van de seksinrichting is afhankelijk wie in een concreet
geval bevoegd is: het college of de burgemeester. Aangezien van onbevoegd
genomen besluiten vernietiging in de rede ligt, moet deze vraag met
zorgvuldigheid worden beantwoord.Op grond van artikel 168, eerste lid, van de Gemeentewet kan het college een of
meer van zijn bevoegdheden opdragen aan een of meer van zijn leden. Het gaat
hierbij om mandaat: de opgedragen bevoegdheid wordt uitgeoefend uit naam en
onder verantwoordelijkheid van het college (tweede lid), dat daarover bovendien
aanwijzingen kan geven (derde lid). Om de uitvoering van het gemeentelijk
prostitutiebeleid zoveel mogelijk te stroomlijnen, zou het college zijn
bevoegdheid terzake kunnen mandateren aan de burgemeester. Dit doet er niet aan
af dat goed moet worden bezien, of een concreet te nemen besluit een besluit van
de burgemeester zelf of van het college is.Artikel 3:3 Nadere regelsVergunningsvoorschriften die voor de exploitatie van alle (of bepaalde
categorieën van) seksinrichtingen zouden moeten gelden, kunnen krachtens dit
artikel door het college worden vastgesteld als algemeen verbindende
voorschriften. Artikel 3:3 ziet dus op delegatie van regelgevende bevoegdheid
als bedoeld in artikel 156, eerste lid, van de Gemeentewet. Vanzelfsprekend zijn
de regels over de bekendmaking van algemeen verbindende voorschriften hierbij
van overeenkomstige toepassing.Ook kan het bevoegde bestuursorgaan zelf (nogmaals: meestal de burgemeester)
over zijn bevoegdheid beleidsregels vaststellen als bedoeld in artikel 4:81 van
de Awb. Evenals algemeen verbindende voorschriften nopen beleidsregels het
bevoegd bestuursorgaan eveneens tot het volgen van een vaste gedragslijn bij het
toepassen van de desbetreffende bevoegdheid, zij het niet onder alle
omstandigheden: gelet op artikel 4:84 van de Awb moet het bevoegd bestuursorgaan
namelijk handelen overeenkomstig de beleidsregel “tenzij dat voor een of meer
belanghebbenden gevolgen zou hebben die wegens bijzondere omstandigheden
onevenredig zijn in verhouding tot de met de beleidsregel te dienen doelen”.
Indien het wenselijk wordt geacht om een bevoegdheid als regel op een bepaalde
wijze toe te passen, maar in bijzondere gevallen anders te kunnen besluiten,
ligt het dus in de rede daarover geen “nadere regel” maar een beleidsregel vast
te stellen.Afdeling 2 seksinrichtingen, straatprostitutie, sekswinkels
e.d.Artikel 3:4 SeksinrichtingenEerste lidZoals uiteengezet in de Algemene toelichting hoofdstuk 3 onder 2, is er hier
voor gekozen de exploitatie van seksinrichtingen en escortbedrijven te reguleren
door middel van de vergunningfiguur. Uit het eerste lid vloeit een voor de hele
gemeente geldende vergunningplicht voort. Het wijzigen van de seksinrichting
valt eveneens onder de vergunningplicht. Met het wijzigen wordt bedoeld een
wijziging van welke aard dan ook. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan
verandering van bouwkundige aard, het aantal exploitanten, de wijze van
exploitatie en de naam van een of meerdere exploitanten. Dit is om te voorkomen
dat de vergunning uit de pas loopt met de feitelijke situatie.In deze bepaling is ervoor gekozen om escortbedrijven aan dezelfde
vergunningplicht als seksinrichtingen te onderwerpen. Hierdoor wordt een
eenduidige systematiek gehanteerd. De vergunning zal echter veel minder
omvattend (kunnen) zijn, omdat de activiteiten van een escortbedrijf nu eenmaal
niet in een inrichting plaatsvinden. De toetsing van de vergunningaanvraag zal
zich derhalve veelal beperken tot de toetsing van de antecedenten van de
exploitant en beheerder. Tegen die achtergrond is het denkbaar dat gemeenten
voor escortbedrijven geen vergunningplicht, maar een meldingsplicht
instellen.Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een
vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000
schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatig verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp onder
het kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.Tweede lidDe ruime strekking van de in het eerste lid genoemde vergunningplicht laat
vanzelfsprekend onverlet, dat het bevoegd bestuursorgaan zich aan de hand van
een ingediende vergunningaanvraag een oordeel moet (kunnen) vormen over alle
rechtstreeks bij het te nemen besluit betrokken belangen (artikel 3:4 van de
Awb). Indiening en inontvangstneming van een aanvraag staan dus nadrukkelijk in
het teken van het vergaren van alle kennis over relevante feiten en betrokken
belangen, die nodig is om tot een zorgvuldige afweging te kunnen komen.In het tweede lid is bepaald dat in de aanvraag ten minste moet zijn vermeld wat
de aard van de seksinrichting of het escortbedrijf is en wie de exploitant en de
beheerder zijn. Voor de beoordeling van de vergunningaanvraag en voor de
ingevolge artikel 1:4 op te leggen vergunningsvoorschriften of beperkingen is de
aard van de seksinrichting relevant. Het is van belang te weten of het om
bijvoorbeeld een prostitutiebedrijf of een sekstheater gaat, of een
combinatie.Door wie de inrichting zal worden geëxploiteerd en beheerd is relevant, omdat
deze personen niet van slecht levensgedrag mogen zijn en dienen te voldoen aan
de eisen van zedelijk gedrag, zoals gesteld in artikel 3:5. De
vergunningverlening is bovendien persoonsgebonden en niet overdraagbaar. Dit
blijkt uit artikel 1:5.Blijkens artikel 4:5, eerste lid, van de Awb kan het niet-overleggen van de in
het tweede lid genoemde gegevens voor het bevoegd bestuursorgaan aanleiding zijn
om - mits gelegenheid tot aanvulling is geboden - de aanvraag niet te
behandelen.Lex silencio positivoDeze vergunning beschermt wezenlijke belangen, met name de openbare orde en
volksgezondheid. Het is hoogst onwenselijk zijn als deze vergunning van
rechtswege wordt verleend voordat er een inhoudelijke toets van de aanvraag
heeft plaatsgevonden en is voltooid. Een lex silencio positivo is hier dan ook
niet wenselijk om dwingende redenen van algemeen belang, zoals de openbare orde
en volksgezondheid. In artikel 1:10 van deze verordening wordt Paragraaf
4.1.3.3. Awb niet van toepassing verklaard. Artikel 3:5 Gedragseisen exploitant en beheerderDe opheffing van het algemeen bordeelverbod is onder meer gericht op het
“decriminaliseren” van de niet langer strafbare vormen van (exploitatie van)
prostitutie. Daarom is het, ook volgens de wetgever, van belang dat bij de
besluitvorming over een aanvraag om vergunning voor het exploiteren van een
seksinrichting rekening gehouden kan worden met de antecedenten van de daarbij
betrokken personen: de exploitant en de beheerder(s).Aan het orgaan dat bevoegd is (meestal de burgemeester) vergunningen als bedoeld
in dit hoofdstuk af te geven, kunnen gegevens uit de justitiële
documentatieregisters worden verstrekt over personen die als exploitant of
beheerder zijn vermeld in een aanvraag . (artikel 13 van het Besluit justitiële
gegevens)In artikel 3:5. wordt zo veel mogelijk dezelfde terminologie gehanteerd en
worden nagenoeg dezelfde eisen gesteld als in artikel 5 van de Drank- en
Horecawet en het daarop gebaseerde Besluit eisen zedelijk gedrag Drank- en
Horecawet. Dit heeft als voordeel dat voor seksinrichtingen waarvoor tevens een
vergunning krachtens de Drank- en Horecawet is vereist een antecedentenonderzoek
kan worden verricht. Belangrijker nog dan dit procedurele argument is het feit
dat inhoudelijk min of meer dezelfde belangen wegen bij de
antecedentenbeoordeling. In aanvulling op het Besluit eisen zedelijk gedrag
Drank- en Horeca zijn in deze bepaling zedendelicten en mishandeling uit het
Wetboek van Strafrecht en overtredingen van de Vreemdelingenwet en de Wav
opgenomen. De toevoeging van bepalingen over misdrijven tegen de zeden en
mishandeling dienen ter bescherming van de prostituees. De relevantie van de
opname van de Vreemdelingenwet en de Wav is gelegen in de bestrijding van de
mensenhandel.Net als in de Drank- en Horecawet kan de aanduiding “in enig opzicht slecht
levensgedrag” in het eerste lid onder b. méér omvatten dan wat gesteld is in de
navolgende leden. Anders gezegd: lid 2 tot en met 5 geven aan wanneer in elk
geval sprake is van “in enig opzicht slecht levensgedrag”. Dat het niet als een
limitatieve opsomming dient te worden opgevat blijkt uit het gebruik van het
woord “naast” aan het begin van het tweede lid.Bij de beoordeling van deze zedelijkheidseisen, de verkregen gegevens uit de
justitiële documentatie en de toetsing ervan aan het besluit, kan worden
aangesloten bij de daarover reeds bestaande jurisprudentie.Artikel 3:6 SluitingstijdenEerste lidDe in het eerste lid opgenomen sluitingsbepaling is gegrond op artikel 149 van
de Gemeentewet. De raad kan verplichte sluitingstijden voor openbare (waaronder
seks)inrichtingen vaststellen ter bescherming van de openbare orde, de openbare
veiligheid, de volksgezondheid of de bescherming van het milieu. Deze
bevoegdheid houdt evenzeer in dat een afwijkende sluitingsplicht kan worden
vastgesteld voor de zondag.De hier opgenomen sluitingsurenregeling (want van toepassing op het begrip
“seksinrichting”) heeft geen betrekking op sekswinkels. Zoals vermeld in de
toelichting bij artikel 3:1, onder e, is op sekswinkels het regime van de
Winkeltijdenwet van toepassing.Tweede lidHet bevoegd orgaan kan door middel van een voorschrift als bedoeld in artikel
1:4 voor een of meer afzonderlijke seksinrichtingen andere sluitingstijden
vaststellen. Volgens het tweede lid kan daartoe een voorschrift worden verbonden
aan de vergunning die aan de exploitant van de betrokken inrichting(en) zal
worden verleend. Zo’n vergunningvoorschrift is er een als bedoeld in artikel 1.4
en moet mitsdien strekken ter bescherming van het belang of de belangen in
verband waarmee de vergunning vereist is.Derde lidAnders dan de sluitingsbepalingen van het eerste en tweede lid, richt het derde
lid zich tot de bezoeker van een seksinrichting. Indien een bezoeker met
toestemming van de exploitant of beheerder in de inrichting aanwezig is
gedurende de tijd dat deze gesloten dient te zijn, handelt hij in strijd met het
derde lid. Indien een bezoeker echter zonder toestemming van de exploitant of
beheerder in de inrichting aanwezig is en zich niet op diens eerste vordering
verwijdert, handelt hij in strijd met artikel 138 van het Wetboek van Strafrecht
(lokaalvredebreuk). Laatstgenoemde bepaling staat aan het opnemen van het derde
lid niet in de weg: artikel 138 ziet toe op de bescherming van de aan de
eigendom verbonden rechten; het derde lid van artikel 3:6 strekt tot handhaving
van een publiekrechtelijke regeling.Artikel 3:7 Tijdelijke afwijking sluitingstijden; (tijdelijke)
sluitingEerste lidTen opzichte van artikel 3:6 (bij of krachtens welke bepaling kan worden
voorgeschreven wat voor seksinrichtingen het “reguliere” sluitingstijdenregime
is) biedt artikel 3:7 de mogelijkheid om daarvan al dan niet tijdelijk af te
wijken. Volgens het eerste lid kan die afwijking inhouden dat:
voor (een of meer) inrichtingen al dan niet tijdelijk andere
sluitingstijden worden vastgesteld dan de bij of krachtens artikel 3:6
gestelde; of
van (een of meer) inrichtingen al dan niet tijdelijk de - algehele of
gedeeltelijke - sluiting wordt bevolen.
Aan zo’n tijdelijke afwijking moeten een of meer van de in artikel 3:13, tweede
lid, genoemde belangen ten grondslag liggen, of er moet sprake zijn van
strijdigheid met het bepaalde in dit hoofdstuk. Het bevoegd bestuursorgaan kan
daartoe overgaan indien het dat noodzakelijk acht in het belang van de openbare
orde, de woon- en leefomgeving, de voorkoming of beperking van overlast en
dergelijke.De bevoegdheid tot het tijdelijk vaststellen van andere sluitingsuren (als
bedoeld in het eerste lid, onder a) kan zich uitstrekken tot alle in de gemeente
gevestigde seksinrichtingen en onderscheidt zich daarin van de bevoegdheid
genoemd in artikel 3:6, tweede lid, die individueel gericht is. Tijdelijke
sluiting (als bedoeld in het eerste lid, onder b) kan daarentegen slechts van
afzonderlijke inrichtingen worden bevolen.In het eerste lid, aanhef en onder b, is het bevoegd bestuursorgaan een
expliciete sluitingsbevoegdheid gegeven. Deze bevoegdheid is te onderscheiden
van de bevoegdheid tot aanzegging van bestuursdwang als bedoeld in artikel 5:21
van de Awb die door artikel 3:7 onverlet wordt gelaten. Met toepassing van
bestuursdwang wordt kort gezegd beoogd een onrechtmatige situatie weer in
overeenstemming te (doen) brengen met het recht. De in het eerste lid, onder b,
opgenomen sluitingsbevoegdheid moet daarentegen veel meer worden gezien als een
(bestuursrechtelijke) sanctie op inbreuken op het in dit hoofdstuk
bepaalde.De sluitingsbevoegdheid is in de praktijk meermalen toegepast in gevallen waarin
openbare inrichtingen het decor vormden voor allerlei vormen van criminaliteit.
Ook prostitutiebedrijven zijn daarvoor in het verleden een aantrekkelijke plaats
gebleken. Het betrof daarbij doorgaans delicten als het bezitten of verhandelen
van verdovende middelen of vuurwapens, het tewerkstellen van jongeren of van
illegalen, heling en dergelijke. Feiten als deze zijn strafbaar gesteld in het
Wetboek van Strafrecht, de Opiumwet en de Wet wapens en munitie. Het naar
aanleiding daarvan toepassen van de sluitingsbevoegdheid als hier bedoeld, is
niet in strijd met deze formeel-wettelijke regelingen omdat daaraan een
afwijkend oogmerk ten grondslag ligt. Veel van de gedragingen als hier bedoeld
spelen zich weliswaar af in de inrichting, maar hebben tevens een uitstraling op
de openbare orde en de woon- en leefomgeving buiten de inrichting. Voor
toepassing van de sluitingsbevoegdheid is wel vereist, dat de hier bedoelde
overtredingen een meer dan incidenteel karakter hebben.Tweede lidEen besluit op grond van het eerste lid (zowel onder a als b), richt zich
doorgaans tot een of meer belanghebbenden - de betrokken exploitant(en) - en
moet aan hen worden bekendgemaakt overeenkomstig artikel 3:41 van de Awb.Nu het bezoekers verboden is in een seksinrichting te verblijven gedurende de
tijd dat deze gesloten dient te zijn (artikel 3:6, derde lid), is in het tweede
lid bepaald dat een krachtens het eerste lid genomen besluit, behalve aan de
betrokken exploitant(en), ook openbaar wordt bekendgemaakt. Dat kan op de door
3:42 Awb voorgeschreven manier. Het zichtbaar aanplakken van de
geslotenverklaring op de inrichting zelf verdient aanbeveling.Artikel 3:8 Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en
beheerderEerste lidOm effectiever te kunnen op treden tegen schijnbeheer, is in het eerste lid niet
slechts een gebod (een verplichting tot aanwezigheid), maar een verbod
opgenomen. De aanwezigheid van de exploitant of beheerder is van belang in
verband met het door hem uit te oefenen toezicht, zoals verwoord in het tweede
lid.Tweede lidDit artikel schept voor de exploitant(en) en de beheerder(s) een algemene
verplichting tot het uitoefenen van toezicht ter handhaving van de orde in de
inrichting. Daarbij zullen zij zich in ieder geval, maar niet uitsluitend,
moeten richten op het voorkomen en tegengaan van onvrijwillige prostitutie,
prostitutie door minderjarigen of illegalen, drugs- of wapenhandel, heling,
geweldsdelicten en dergelijke.In de jurisprudentie is al eerder uitgemaakt dat de exploitant - uiteraard
binnen redelijke grenzen - verantwoordelijk is voor de gang van zaken in de
inrichting. Dat wordt door deze toezichtverplichting, die ook geldt voor de
beheerder(s), nog eens onderstreept.Indien zich in de inrichting strafbare feiten voordoen, biedt dit artikel
aanknopingspunten om daar in bestuursrechtelijke zin tegen op te treden.
Afhankelijk van de omstandigheden en het gestelde in het handhavingsbeleid kan
tot een tijdelijke beperking van de openingstijden, een tijdelijke sluiting of
een (tijdelijke) intrekking van de vergunning worden besloten. Om in deze zin
bestuursrechtelijk te kunnen optreden is niet vereist dat daaraan
strafrechtelijke vervolging of veroordeling is voorafgegaan: vaststaan moet
slechts dat geen of onvoldoende toezicht is uitgeoefend.Aan het toezicht dat van de exploitant of beheerder mag worden verwacht op de
meerderjarigheid of legaliteit van in de inrichting werkzame prostituees zal
gestalte kunnen worden gegeven door inzage te verlangen in hun
identiteitspapieren. Waar het de onvrijwillige prostitutie en andere strafbare
feiten betreft, zullen de exploitant of beheerder regelmatig toezicht moeten
houden en zo nodig handelend moeten treden. Naarmate de exploitant aantoonbaar
en actief huisregels toepast en een nauwkeurige registratie bijhoudt van de
leeftijd en nationaliteit van de prostituees, vergemakkelijkt hij niet alleen
het toezicht, maar zal hij ook beter in staat zijn om aannemelijk te maken dat
door hem voldoende toezicht is uitgeoefend.In de vergunning kan de toezichtsverplichting als doelvoorschrift worden
opgenomen, waarbij de exploitant zelf bepaalt hoe hij en de beheerder(s) er
inhoud aan geven. Ook kunnen aan de vergunning middelvoorschriften worden
verbonden, waardoor (gedeeltelijk) wordt voorgeschreven hoe de toezichtsplicht
dient te worden ingevuld. Zo kan bijvoorbeeld worden bepaald dat verplicht
bepaalde huisregels moeten worden gehanteerd; dat de exploitant of beheerder
verplicht is om na te gaan of de prostituee over voor de verrichten van arbeid
geldige verblijfspapieren beschikt en dat hiervan een interne registratie wordt
bijgehouden.Een andere zinvol vergunningvoorschrift in dit verband, dat met name het
toezicht door de toezichthouders kan vergemakkelijken, is bijvoorbeeld het
expliciet in de vergunning opnemen van de verplichting van (vooral) de
exploitant en beheerder(s) om alle medewerking te verlenen aan de
toezichthouder, waaronder in elk geval de onmiddellijke en onbelemmerde toegang
moet worden verstaan (artikel 5:20 Awb). Dit schept geen bevoegdheden of
verplichtingen, maar duidelijkheid voor de vergunninghouder. Ook kan het nuttig
zijn om in een vergunningvoorschrift op te nemen dat het verplicht is om een
(afschrift van) de vergunning altijd in de inrichting aanwezig te hebben.Artikel 3:9 StraatprostitutieEerste lidVolgens het eerste lid is straatprostitutie verboden, tenzij het plaatsvindt op
de wegen/gebieden en gedurende de tijden die het college daartoe heeft
aangewezen. Straatprostitutie heeft een openbaar karakter en daarmee een sterke
uitstraling hebben op het dagelijks leven. In steden waar thans
straatprostitutie voorkomt, is op de betreffende locaties tevens een sterk
verhoogd risico op verstoring van de openbare orde, vanwege een hoge score qua
geweldsdelicten, overlast en handel in verdovende middelen. In de Gemeente
Leidscendam-Voorburg komt deze vorm van prostitutie - volgens de inventarisatie
van de lokale situatie - niet voor. In het licht van de cultuur en van de
historie van Leidschendam en Voorburg alsmede van de ernstige risico’s voor de
openbare orde en het woon- en leefklimaat, is het wenselijk straatprostitutie te
verbieden. De plaatselijke omstandigheden in zowel Leidschendam als Voorburg,
gekenmerkt door dichtbevolkte woonwijken en relatief veel scholen, staan
straatprostitutie niet toe.Bestuurlijk optreden door middel van bestuursdwang tegen overtreding van dit
artikel is niet altijd het meest effectieve handhavingsinstrument. Het tweede
lid biedt politie en justitie de mogelijkheid om waar nodig onmiddellijk op te
treden. Bij aanwijzing als hier bedoeld zal rekening moeten worden gehouden met de
belangen genoemd in artikel 3:13, tweede lid. Aan de hand van de omstandigheden
ter plaatse zal moeten worden beoordeeld of tot aanwijzing van een tippelzone
kan of moet worden besloten (bijvoorbeeld in het belang van de woon- en
leefomgeving of de openbare orde in andere delen van de gemeente) of juist niet
(bijvoorbeeld in het belang van de woon- en leefomgeving of de openbare orde in
het gebied waarvan de tippelzone onderdeel zou uitmaken).Tweede lidHet tweede lid heeft betrekking op straatprostitutie buiten de daartoe
aangewezen gebieden en tijden en geeft - ter handhaving van het verbod daarop -
politieambtenaren de bevoegdheid een bevel tot onmiddellijke verwijdering te
geven. De plicht om aan zo’n bevel onmiddellijk gevolg te geven vloeit voort uit
artikel 184 van het Wetboek van Strafrecht, evenals de sanctie op
niet-naleving.Derde lidHet derde en vierde lid hebben betrekking op straatprostitutie binnen de daartoe
aangewezen gebieden en tijden. Krachtens het in lid 3 gestelde kan, bijvoorbeeld
in het belang van de openbare orde en veiligheid of de voorkoming of beperking
van overlast ter plaatse, door politieambtenaren een bevel tot onmiddellijke
verwijdering worden gegeven aan prostituees, maar ook aan andere aldaar
aanwezige personen. De plicht om aan zo’n bevel onmiddellijk gevolg te geven
vloeit voort uit artikel 184 van het Wetboek van Strafrecht, evenals de sanctie
op niet-naleving.Vierde lidAls het mondeling bevel tot verwijdering als bedoeld in lid 3 geen soelaas
blijkt te bieden, kan naar het middel van de schriftelijke verblijfsontzegging
in het vierde lid worden gegrepen. Een verblijfsontzegging behelst een verbod om
zich na aanzegging door of vanwege de burgemeester te bevinden - in casu - op de
wegen en gedurende de tijden als bedoeld in het eerste lid, voorzover in de
aanzegging genoemd. Uit een verblijfsontzegging vloeit een sterke beperking van
de bewegingsvrijheid voort, zoals die onder meer wordt gewaarborgd door artikel
12 van het Internationaal Verdrag inzake de Burgerrechten en Politieke Rechten
(IVBPR). Deze moet daarom met de grootst mogelijke zorgvuldigheid worden
opgelegd. De maatregel moet noodzakelijk zijn, moet proportioneel zijn (in
verhouding tot de veroorzaakte ordeverstoring) en er moet worden voldaan aan het
subsidiariteitsbeginsel, dat erop neerkomt dat niet met een minder ingrijpend
middel zou kunnen worden volstaan. Uit de jurisprudentie over
verblijfsontzeggingen blijkt dat de rechter de volgende factoren in zijn
toetsing betrekt: staat de mate van overlast in verhouding tot de omvang van de
maatregel (welk gebied en welke tijdstippen)? Zijn er op dit verbod individuele
uitzonderingen noodzakelijk? En hoe lang geldt het verbod? De beantwoording van
deze vragen is sterk casuïstisch. Het vijfde lid heeft betrekking op de
eventueel noodzakelijke uitzonderingen op het verbod die in het concrete geval
moeten worden gemaakt. Indien betrokkene zijn woon- of werkadres heeft in het
desbetreffende gebied, dient dit in beginsel van het verbod te worden
uitgezonderd.Artikel 3:10 SekswinkelsZoals aangegeven in de toelichting bij artikel 3:1, onder e, is ervoor gekozen
sekswinkels niet onder het “seksinrichting”-begrip (en daarmee de
vergunningplicht) te brengen. Hieraan ligt de gedachte ten grondslag dat de
vestiging van sekswinkels doorgaans afdoende zal kunnen worden gereguleerd langs
de weg van het bestemmingsplan en dat het - ter bescherming van de openbare orde
of de woon- en leefomgeving - niet nodig is deze bedrijven als regel aan
voorafgaand toezicht te onderwerpen.Gelet op de eerder genoemde plaatselijke omstandigheden is het (vanuit deze
motieven) echter gewenst dat wel in zekere mate kan worden gereguleerd. Daarom
is besloten dit artikel op te nemen, op grond waarvan gebieden of delen van de
gemeente kunnen worden aangewezen waarin het in het belang van de openbare orde
of de woon- en leefomgeving niet is toegestaan een sekswinkel te (doen)
exploiteren.Artikel 3:11 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van
erotisch-pornografische goederen, afbeeldingen en dergelijkeDit artikel heeft een repressief karakter: het schept niet zonder meer een
verbod, maar slechts voorzover het bevoegd bestuursorgaan daaromtrent nader
heeft besloten. Hoewel denkbaar is dat deze bepaling in de praktijk vooral zal
worden toegepast ten aanzien van sekswinkels, richt zij zich op het
tentoonstellen en dergelijke als zodanig; zij kan dus bijvoorbeeld ook
betrekking hebben op erotisch-pornografische foto’s of afbeeldingen aangebracht
aan sekstheaters, bedoeld om de aandacht van het publiek te vestigen op de
daarin plaatsvindende voorstellingen.Zoals in het eerste lid is aangegeven, kan het bevoegd bestuursorgaan de
regulering terzake gestalte geven door:a. aan de betrokken rechthebbende bekend te maken dat, door de wijze van
tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen, de openbare orde of de woon- en
leefomgeving in gevaar wordt gebracht;b. (algemene) regels vast te stellen die in acht moeten worden genomen bij het
tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen van goederen, opschriften en dergelijke
als hier bedoeld.Zowel “bekendmaking” als bedoeld onder a, als de vaststelling van “regels” als
bedoeld onder b, vormt een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de
Awb: in beide gevallen is er sprake van een besluit - dat zich richt tot een
betrokken rechthebbende respectievelijk van algemene strekking is - met het
(rechts)gevolg dat een verbod als genoemd in eerste lid, aanhef, van kracht
wordt. Tegen zo’n besluit kan dan ook door belanghebbenden bezwaar worden
aangetekend.Afdeling 3 beslistermijnen; weigeringsgrondenArtikel 3:12 BeslissingstermijnVolgens artikel 4:13, eerste lid, van de Awb moet een beschikking worden gegeven
binnen de termijn die daarvoor bij wettelijk voorschrift is bepaald (of, bij
gebreke daarvan, binnen een redelijke termijn). Dat wettelijk voorschrift is in
casu artikel 1:2, eerste lid, waarin is bepaald dat het bevoegd bestuursorgaan
op een aanvraag om vergunning of ontheffing moet beslissen binnen acht weken na
de datum van ontvangst, welke beslissing voor ten hoogste acht weken kan worden
verdaagd (tweede lid). De voorbereiding van een besluit op een aanvraag om vergunning voor het
exploiteren van een seksinrichting kan complex van aard zijn. Daarom is gekozen
voor een termijn van 12 weken.De voorgeschreven beslissingstermijn (van artikel 1:2 of artikel 3:12) is een
termijn van orde. Overschrijding ervan doet niet af aan de bevoegdheid te
beslissen over een ingediende aanvraag, maar leidt wel tot een fictieve
weigering waartegen door belanghebbenden bezwaar kan worden aangetekend (artikel
6:2, onder b, van de Awb).Artikel 3:13 WeigeringsgrondenDe hier genoemde belangen vormen tezamen de “huishouding”, tot het regelen en
besturen waarvan gemeenten bevoegd zijn. Ten onrechte zou de aanduiding
“weigeringsgronden” hierbij de indruk kunnen wekken dat genoemde belangen
slechts zouden kunnen worden behartigd door geen vergunning te verlenen. Waar
het om gaat is dat deze belangen de grondslag vormen voor de uitoefening van de
bevoegdheden die het gemeentebestuur terzake toekomen. Die uitoefening kan
inhouden dat met betrekking tot (de exploitatie van) prostitutie op basis van de
in dit artikel genoemde belangen:
bij verordening algemeen verbindende voorschriften kunnen worden
vastgesteld (zoals de in dit hoofdstuk opgenomen bepalingen);
nadere regels kunnen worden vastgesteld (als bedoeld in artikel
3:3);
beleidsregels kunnen worden vastgesteld (als bedoeld in artikel 4:81 van
de Awb);
vergunning kan worden verleend, onder vergunningsvoorschriften en
beperkingen (als bedoeld in artikel 1:4);
de vergunning kan worden gewijzigd of ingetrokken (als bedoeld in
artikel 1:6) of
vergunning kan worden geweigerd.
De hier genoemde belangen moeten dus enerzijds worden beschouwd als de grondslag
voor (en begrenzing van) het gemeentelijk beleid en anderzijds als handvatten om
de (exploitatie van) prostitutie te reguleren, maximeren en beheersen.Eerste lid, onder a: levensgedragZie voor toelichting hierop de toelichting onder artikel 3:5.Eerste lid, onder b: bestemmingsplanNet zoals in de praktijk van de vergunningverlening op basis van afdeling 2.3,
zal ook hier regelmatig voor kunnen komen dat er geen sprake is van een
weigeringsgrond als bedoeld in het tweede lid, maar dat het geldende
bestemmingsplan vestiging van een seksinrichting of escortbedrijf ter plaatse
niet toelaat. Het is in dat geval lastig en onduidelijk als er vergunning wordt
verleend, maar tegelijkertijd moet worden uitgelegd dat daar geen gebruik van
kan worden gemaakt.Eerste lid, onder c: minderjarig, onvrijwillig, illegaalDeze weigeringsgrond is feitelijk een bijzondere invulling van de vaker
voorkomende weigeringsgrond, namelijk vrees voor ernstige verstoring van de
openbare orde. Als er aanwijzingen zijn, bijvoorbeeld op basis van
politierapportages, dat de voorgenomen exploitatie in strijd is met artikel 273f
is vergunningverlening uitgesloten. Voorkomen moet worden dat de exploitant
prostituees onder dwang arbeid laat verrichten, of minderjarigen laat werken. Zo
dient ter bescherming van de openbare orde ook te worden voorkomen dat de
exploitant prostituees zonder een voor het verrichten van arbeid geldige
verblijfstitel inzet. Verwezen wordt in dit verband naar de uitspraak van de Rb
Rotterdam van 5-09-1997, JG 97.0209 : naar het oordeel van de Rechtbank zijn
terecht twee horeca-inrichtingen gesloten en zijn de exploitatievergunningen
ingetrokken wegens de smokkel van illegalen. De Rechtbank ziet dit als een
aantasting van de openbare orde.Om te voorkomen dat werkzame prostituees tegen hun wil bepaalde seksuele
contacten moeten aangaan, kunnen aan de vergunning voorschriften worden
verbonden, zoals: een verbod op het opleggen van een minimum aantal klanten, of
het recht van prostituee om klanten of bepaalde seksuele handelingen te
weigeren.Tweede lidEuropese Dienstenrichtlijn De Europese Dienstenrichtlijn is van
toepassing op sexinrichtingen. Het drijven van een dergelijke onderneming is
immers het verrichten van een dienst aan de klant. De Dienstenrichtlijn eist dat
een vergunningstelsel a. niet discriminatoir, b. noodzakelijk en c.
proportioneel is. Zie verder het commentaar bij artikel 1:8. Proportionaliteit: voor de beantwoording van de vraag of een algemene regel niet
volstaat voor de regeling van de horeca wordt er op gewezen dat een algemene
regel hier niet aan de orde is vanwege het persoonsgebonden aspect van de
vergunning. Alleen door middel van vergunningvoorwaarden te stellen aan de
ondernemer kan ‘het maatpak’ worden geleverd. Dit geldt ook voor de
Bibob-toets.Vestiging: Op grond van overweging 37 van de richtlijn is er overeenkomstig de
rechtspraak van het HvJ sprake van vestiging, als er een daadwerkelijke
uitoefening van een economische activiteit voor onbepaalde tijd vanuit een
duurzame vestiging wordt verricht. Aan die eis kan ook zijn voldaan als een
onderneming voor een bepaalde tijd wordt opgericht of als er een gebouw wordt
gehuurd van waaruit de ondernemer zijn activiteiten onderneemt. Tweede lid, onder a: openbare orde De bescherming van de
openbare orde en de woon- en leefomgeving kan onder meer aanleiding zijn om het
aantal seksinrichtingen waarvoor vergunning kan worden verleend aan een maximum
te binden. Indien het maximumaantal vergunningen is verleend, kan vergunning
voor een nieuwe seksinrichting worden geweigerd om te voorkomen dat de openbare
orde ter plaatse door de vestiging van een nieuw bedrijf verder wordt
verstoord.Tweede lid, onder c: woon- en leefomgevingHet belang van de openbare orde en dat van de woon- en leefomgeving zijn nauw
met elkaar verweven. De exploitatie van seksinrichtingen kan worden tegengegaan
op plaatsen waar de woon- en leefomgeving op ontoelaatbare wijze nadelig zou
worden beïnvloed. Daarvoor zou bijvoorbeeld specifiek reden kunnen zijn in
woonbuurten of in de nabije omgeving van ‘gevoelige’ gebouwen (schoolgebouwen,
kerkgebouwen e.d.).Vanzelfsprekend kan een dergelijk beleid ook worden toegepast ten aanzien van
bepaalde categorieën seksinrichtingen. Denkbaar is immers dat de woon- en
leefomgeving in een bepaald gebied zich niet verdraagt met de vestiging van
raamprostitutiebedrijven, maar bijvoorbeeld wel met de vestiging van clubs,
bordelen en dergelijke. Ook een aspect van bescherming van de woon- en leefomgeving is uiteraard de
omvang van de inrichting. In een vergunningvoorschrift, dat overigens tevens
betrekking heeft op de hierna te noemen grond veiligheid van personen, kan het
maximale aantal werkzame prostituees worden vastgesteld. Tweede lid, onder d: Veiligheid personen of goederen Bij de
exploitatie van openbare (en daarmee seks)inrichtingen, is het van groot belang
de brandveiligheid te kunnen waarborgen. Voor wat betreft de inrichtingen die
zijn aan te merken als bouwwerk in de zin van de Woningwet:
is het Bouwbesluit daarop van toepassing met het oog op de
brandveiligheid van de inrichting zelf; en
biedt de gemeentelijke bouwverordening daarvoor de grondslag voorzover
het gaat om het gebruik van de inrichting.
Gaat het om inrichtingen die niet zijn aan te merken als bouwwerk in de zin van
de Woningwet (bijvoorbeeld vaartuigen), dan wordt het gebruik van de inrichting
bestreken door de brandbeveiligingsverordening.Tweede lid, onder e: verkeersvrijheid of -veiligheidHet belang van de verkeersvrijheid of -veiligheid valt onder de noemer openbare
veiligheid en zal doorgaans vooral aan de orde zijn bij straat- en
raamprostitutie.Deze vormen van prostitutie zijn in de Gemeente Leidschendam-Voorburg niet
toegestaan.Situaties als deze, parkeeroverlast, moeilijke bereikbaarheid, kunnen zich
evenwel ook voordoen bij vestiging van een (te) groot aantal bordelen in een
bepaald gebied, zodat ook bij andere vormen van prostitutie de
verkeersveiligheid of -vrijheid aanleiding kan vormen tot regulering (in de vorm
van een maximum- of concentratiebeleid). De bepaling is daarom gehandhaafd.Tweede lid onder f: gezondheidTot de belangen die deel uitmaken van de gemeentelijke huishouding, behoort ook
dat van de (volks)gezondheid. Daarnaast hebben de gemeenten, met als uitvoerende
instantie de GGD, ook een aantal wettelijke taken met betrekking tot de
ontwikkeling en uitvoering van volksgezondheidbeleid. In dit verband wordt
gewezen op de Wet collectieve preventie volksgezondheid (Wcpv; stb. 1990, 300)
en meer in het bijzonder op het Besluit collectieve preventie volksgezondheid
(Stb. 1992, 569). Dit Besluit verplicht gemeenten namelijk zorg te dragen op
voor de uitvoering van collectieve preventie van onder meer seksueel
overdraagbare aandoeningen (soa) en aids. Bovendien heeft de wetgever bij de
opheffing van het bordeelverbod het verbeteren van de positie van de prostituee,
waaronder tevens begrepen de gezondheidssituatie, als een van de
hoofddoelstellingen bestempeld.Tweede lid, onder f: zedelijkheidVoor wat betreft de bescherming van de zedelijkheid wordt wel eens gesteld dat
gemeenten hierbij geen verordenende bevoegdheid zou toekomen nu daarover door de
formele wetgever strafbepalingen zijn vastgesteld, te weten de artikelen 239,
240, 240a en 240b van het Wetboek van Strafrecht. De (aanvullende) regelgevende
bevoegdheid die gemeenten op dit punt reeds toekwam wordt door deze bepalingen
echter ongemoeid gelaten.Ook al kunnen ter bescherming van de zedelijkheid dus ook bij gemeentelijke
verordening vergunningsvoorschriften worden vastgesteld, het zedelijkheidsmotief
zal bij de regulering van de commerciële exploitatie van prostitutie doorgaans
niet vooropstaan. Denkbaar is bijvoorbeeld dat op basis van het
zedelijkheidsmotief in de vergunningvoorschriften een minimumleeftijdsgrens voor
bezoekers wordt gesteld van bijvoorbeeld 16 of 18 jaarTweede lid, onder g: arbeidsomstandigheden Volgens de MvT betreft de bescherming en verbetering van de positie van de
prostituee, die als gezegd één van de hoofddoelstellingen van de wetswijziging
is, onder meer de arbeidsomstandigheden in prostitutiebedrijven. Door opheffing
van het algemeen bordeelverbod is de Arbeidsomstandighedenwet (Stb. 1990, 94)
van toepassing op delen van de prostitutiebranche, te weten waar sprake is van
een arbeidsverhouding als bedoeld in de wet.Het arbeidsomstandighedenbeleid in de onderneming begint met het in kaart
brengen van de risico’s. Op basis hiervan wordt een plan van aanpak gemaakt
waarin concrete maatregelen worden aangegeven. Uitgangspunt is preventie: het
voorkomen van risico’s. Een gecertificeerde Arbodienst moet dit plan van aanpak
beoordelen en goedkeuren.Zoals gezegd is het uitgangspunt voor de toepasselijkheid van de Arbowet en het
Arbobesluit het bestaan van een (gezags)relatie tussen werkgever en
werknemer(s). Tijdens de behandeling van het wetsvoorstel tot opheffing van het
bordeelverbod is de vraag of de Arbowet ook van toepassing kan zijn op
zelfstandige prostituees, de zogeheten freelancers, expliciet aan de orde
geweest. In een brief aan de Tweede Kamer (TK 25 437, nr. 19) antwoordt de
minister dat de staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid thans geen
aanleiding ziet om de werkingssfeer van de Arbowet tot deze groep zelfstandige
prostituees uit te breiden. De Arboregelgeving is met andere woorden – ook in de prostitutiebrache – alleen
van toepassing voorzover er sprake is van een gezagsrelatie. Ook gemeenten
kunnen inzake arbo-aangelegenheden, zo staat in de brief aan de Tweede Kamer,
geen eisen stellen aan de zelfstandige prostituee. Enige nuancering is hier
echter op zijn plaats: in het kader van de hiervoor genoemde belangen, zoals
gezondheid en veiligheid, kunnen gemeenten uiteraard wel eisen stellen aan de
seksinrichting die in meer of mindere mate van invloed zijn op de
arbeidsomstandigheden. Bovendien is de vraag gerechtvaardigd of gemeente niet op
grond van het nieuwe artikel 151a van de Gemeentewet bevoegd zijn om regels te
stellen met betrekking tot de arbeidsomstandigheden. In de (summiere)
toelichting van dit bij amendement ingevoerde artikel staat
arbeidsomstandigheden immers expliciet vermeld als onderwerp waarover in de
gemeentelijke verordening regels kunnen worden gesteld.Ondanks het feit dat de Arboregelgeving niet van toepassing is op zelfstandigen,
wordt groot belang geacht aan de arbeidsomstandigheden van de prostituee. Om die
reden is dit belang ook in dit artikel opgenomen. Hierdoor kunnen overtredingen
van de Arboregelgeving gevolgen hebben voor de vergunningverlening (weigering,
wijziging, intrekking van de vergunning of sluiting van de inrichting) en kunnen
(overeenkomstig de Arbowet en het Arbobesluit) voorschriften of beperkingen aan
de vergunning worden verbonden. Het voordeel hiervan is dat hierdoor de naleving
van de Arboregelgeving beter kan worden gehandhaafd.Het toezicht op de naleving van de bij of krachtens de Arbowet vastgestelde
voorschriften wordt uitgeoefend door de Arbeidsinspectie. Voorzover de gemeente
daarentegen haar regelgevende bevoegdheid echter (autonoom) ontleent aan de
Gemeentewet, is niet de Arbeidsinspectie toezichthouder maar de daarmee door de
gemeente belaste personen (artikel 6.2). Het verdient vanzelfsprekend
aanbeveling om, waar nodig, de werkzaamheden van de Arbeidsinspectie en de
‘eigen’ toezichthouders zo veel mogelijk op elkaar af te stemmen.Afdeling 4 Beëindiging exploitatie; wijziging beheerArtikel 3:14 Beëindiging exploitatieEerste en tweede lidDit artikel voorziet in de omstandigheid dat de exploitant zijn bedrijf heeft
beëindigd of heeft overgedaan aan een rechtsopvolger. Onder beëindiging wordt
tevens verstaan wijziging van de naam van de exploitant of van een of meerdere
namen van de exploitanten. Een nieuwe vergunning moet dan worden aangevraagd. In
het eerste lid is bepaald dat de vergunning bij feitelijke beëindiging van de
exploitatie van rechtswege komt te vervallen. Het bevoegd bestuursorgaan heeft
er belang bij een actueel overzicht te kunnen hebben van de in de gemeente
actieve exploitanten; in verband daarmee is in het tweede lid bepaald, dat
binnen een week na de feitelijke beëindiging van de exploitatie daarvan moet
worden kennisgegeven.Artikel 3:15 Wijziging beheerEerste lidHet bevoegd bestuursorgaan heeft er belang bij eveneens een actueel overzicht te
kunnen hebben van de in de gemeente actieve beheerders; in verband daarmee is in
het eerste lid bepaald dat, indien een of meer beheerders van een inrichting hun
werkzaamheden feitelijk hebben beëindigd, de exploitant daarvan binnen een week
na die feitelijke beëindiging moet kennisgeven. Anders dan bij beëindiging van
de exploitatie, leidt het vertrek van een beheerder niet tot het van rechtswege
vervallen van de vergunning: denkbaar is immers dat het beheer in de inrichting
in handen is van meer personen of dat het beheer in handen komt van de
exploitant zelf.Tweede lidDenkbaar is ook dat de exploitant de plaats van de vertrokken beheerder(s) wenst
te laten innemen door een of meer andere personen. Het tweede lid verlangt in
dat geval dat de exploitant het bevoegd bestuursorgaan verzoekt om, zoals is
voorgeschreven in artikel 3:4, tweede lid, onder b, de nieuwe beheerder(s) te
vermelden in de aan hem verleende vergunning. Daarbij dient ten aanzien van de
nieuwe beheerder(s) een antecedentenonderzoek plaats te vinden.Derde lidIn dit lid is bepaald dat de nieuwe beheerder al aan de slag kan vanaf het
moment dat de aanvraag is ingediend. Hierdoor is enerzijds gewaarborgd dat er
voor die tijd geen nieuwe beheerders werkzaam kunnen zijn. Dit zou immers het
aantonen van schijnbeheer aanzienlijk bemoeilijken. Anderzijds wordt hiermee
tegemoet gekomen aan in de praktijk noodzakelijke flexibiliteit. Wijziging van
beheer zal immers nog vaker aan de orde zijn dan de wijziging van de
exploitatie.Artikel 3:16 Overgangsbepaling[gereserveerd]Hoofdstuk 4 Bescherming van het milieu en het natuurschoon en zorg
voor het uiterlijk aanzien van de gemeenteAfdeling 1 Geluidhinder en VerlichtingArtikel 4:1 BegripsbepalingenInrichtingenBesluitOp 1 januari 2008 is het nieuwe Besluit algemene regels voor inrichtingen
milieubeheer (hierna: Besluit) in werking getreden. Dit besluit vervangt een
groot aantal algemene maatregelen van bestuur (AMvB’s). Een van die AMvB’s is
het Besluit horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer. Voor de
inwerkingtreding van het nieuwe Besluit werd in de APV voor festiviteiten met
het begrip “Besluit” verwezen naar het Besluit horeca-, sport- en
recreatie-inrichtingen milieubeheer en werd voor diverse begrippen (bijvoorbeeld
het begrip inrichting) aangesloten bij dit besluit. Het Besluit geeft, evenals
het oude Besluit horeca- sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer,
gemeenten de mogelijkheid om bij festiviteiten via een gemeentelijke verordening
ontheffing te verlenen voor artikelen over geluid-, trillings- en
lichthinder.Er zijn ook diverse inhoudelijke wijzigingen ten opzichte van het oude besluit.
Met de inwerkingtreding van het Besluit wordt het aantal branches en bedrijven
dat gebruik kan maken van de regelingen voor collectieve en individuele
festiviteiten vergroot. Zo vallen (niet-agrarische) inrichtingen die voorheen
onder een van de elf andere AMvB’s vielen nu ook onder het nieuwe besluit. Het
gaat om besluiten als bijvoorbeeld Besluit opslag- en transportbedrijven,
Besluit detailhandel- en ambachtsbedrijven, Besluit bouw- en houtbedrijven en
Besluit inrichtingen voor motorvoertuigen. Ook diverse soorten inrichtingen die
voorheen vergunningplichtig waren, zoals metaalelectrobedrijven, vallen nu onder
het Besluit.Een tweede belangrijke wijziging is dat het Besluit de mogelijkheid biedt om in
de gemeentelijke verordening voorwaarden te stellen aan festiviteiten ter
voorkoming of beperking van geluidhinder.InrichtingOp grond van de Wet milieubeheer moeten inrichtingen die nadelige gevolgen voor
het milieu kunnen veroorzaken ofwel over een milieuvergunning beschikken, of
voldoen aan een algemene maatregel van bestuur (AMvB), welke artikelen met
betrekking tot de bescherming van het milieu bevat.Een inrichting is volgens artikel 1.1, eerste lid, van de Wet milieubeheer “elke
door de mens bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was,
ondernomen bedrijvigheid die binnen een zekere begrenzing pleegt te worden
verricht.” In het Inrichtingen- en vergunningenbesluit (Ivb) van de Wm zijn de
categorieën van inrichtingen aangewezen die nadelige gevolgen kunnen veroorzaken
voor het milieu. Deze inrichtingen waren tot 1 januari 2008 in principe
vergunningplichtig volgens de Wm. Het uitgangspunt van de Wm was dat een
inrichting een milieuvergunning diende te hebben tenzij de inrichting onder een
AMvB op basis van artikel 8.40 Wm viel. Met de inwerkingtreding van het Besluit
is dit omgedraaid. Een inrichting valt onder het Besluit tenzij de
bedrijfsactiviteiten hiervan zijn uitgezonderd. In dat laatste geval blijft een
inrichting vergunningplichtig.In het Besluit wordt gesproken over drie typen inrichtingen. Dit zijn:
Type A-inrichtingen, deze vallen onder het lichte regime en hoeven geen
melding te doen op basis van het Besluit. Ze moeten wel voldoen aan de
inrichtinggerelateerde voorschriften uit het Besluit. Type
A-inrichtingen zijn bijvoorbeeld kantoren en schoolgebouwen.
Type B-inrichtingen zijn bedrijven die tot nog toe onder de artikel
8.40-AMvB’s vielen en bedrijven uit onder andere de
metaalelectro-industrie, tandheelkundige laboratoria, zeefdrukkerijen en
een deel van de afvalverwerkende bedrijven en bedrijven die door
versoepeling of het vervallen van de uitsluitcriteria of het “in
hoofdzaak”-criterium nu wel onder het Besluit vallen. Type
B-inrichtingen vallen geheel onder het Besluit en zijn
meldingsplichtig.
Type C-inrichtingen zijn inrichtingen waarvoor de vergunningplicht
blijft gelden, maar die voor een deel van de activiteiten te maken
krijgen met de voorschriften in hoofdstuk 3 van het Besluit.
Voor deze afdeling van de APV zijn met name de bepalingen in de hoofdstukken 2
en 4 van het Besluit relevant. De type A- en type B-inrichtingen moeten voldoen
aan de in of bij het in hoofdstuk 2 van het Besluit gestelde voorschriften. Voor
sommige type B-inrichtingen is daarnaast ook artikel 4.113 (verlichting bij
sportbeoefening in de buitenlucht) van belang.In het oude Besluit horeca- sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer waren
de normen voor geluid- en trillingshinder dusdanig laag dat ze bij festiviteiten
met levende muziek veelal overtreden zouden worden. Vanwege de maatschappelijke
functie van de inrichtingen bood het besluit de mogelijkheid om ontheffing te
verlenen van deze voorschriften. In de andere AMvB’s was deze mogelijkheid niet
opgenomen. In het nieuwe Besluit wordt deze mogelijkheid voor festiviteiten ook
aan de andere inrichtingen geboden, bijvoorbeeld voor een personeelsfeest of een
open dag.Geluidsgevoelige gebouwen en terreinenVoor deze begripsbeschrijving wordt aangesloten bij definities voor
(geluids)gevoelige gebouwen en terreinen uit het Besluit en de Wet geluidhinder.
Het begrip onversterkte muziek is niet eerder gedefinieerd.Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve festiviteitenEerste lidDe bevoegdheid om te bepalen dat de in dit lid genoemde geluidsnormen niet
gelden bij collectieve festiviteiten komt voort uit artikel 2.21, eerste lid,
onder a, van het Besluit. Evenals in het oude besluit voorziet dit artikel van
het Besluit erin dat op deze dagen overmatige geluidhinder zo veel mogelijk moet
worden voorkomen: De voorschriften gelden niet “voor zover de naleving van deze
voorschriften redelijkerwijs niet kan worden gevergd”. Voorbeelden van
collectieve festiviteiten zijn carnaval, kermis of culturele-, sport- en
recreatieve manifestaties.In artikel 4:2 is de uitvoering van de regeling neergelegd bij het college. Er
hoeft dus niet jaarlijks een raadsbesluit te worden genomen om te bepalen welke
feesten als collectieve festiviteiten worden aangewezen. Het verdient
aanbeveling dat het college jaarlijks – in samenspraak met het plaatselijke
bedrijfsleven – vaststelt op welke data de betreffende voorschriften uit het
Besluit niet van toepassing zijn. Voor de collectieve dagen is geen begrenzing
voor het aantal dagen opgenomen. Vaak zal er toch behoefte zijn om vooraf een
bepaald maximum aantal festiviteiten vast te stellen. Dit maximum zou door het
college kunnen worden vastgelegd in een beleidsregel. Als de gemeenteraad dit
zelf wenst te bepalen, dan dient het maximum te worden vastgelegd in de
verordening zelf.Tweede lidVolgens artikel 3.148, eerste lid, van het Besluit moet de verlichting bij
sportbeoefening in de buitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur zijn
uitgeschakeld en indien er geen sport wordt beoefend of onderhoud wordt
uitgevoerd. De bevoegdheid om te bepalen dat deze beperkingen niet gelden bij
collectieve festiviteiten staat in artikel 3.148, tweede lid, onder a, van het
Besluit. Dit voorschrift is met name bedoeld voor sportverenigingen die buiten
de reguliere en recreatieve wedstrijden en trainingen gebruik willen maken van
hun lichtinstallatie. Een voorbeeld van een collectieve festiviteit is een
sportieve manifestatie waar meerdere sportverenigingen aan mee doen. Ook hier
verdient het aanbeveling het college – in samenspraak met de plaatselijke
sportverenigingen - vast te laten stellen op welke data de betreffende
beperkingen niet van toepassing zijn.In het Besluit wordt net als voor de festiviteiten als bedoeld in het eerste lid
geen maximum gesteld voor het aantal collectieve festiviteiten. Kortheidshalve
wordt voor de verdere toelichting over dit maximum verwezen naar de bovenstaande
toelichting bij het eerste lid.Derde lidDe gemeente kan rekening houden met de aard van het gebied door in de
verordening gebiedsdifferentiatie toe te passen. De gemeenteraad kan het
grondgebied van de gemeente in de verordening bijvoorbeeld verdelen naar
verschillende dorpskernen of wijken. De vaststelling van deze gebieden dient
plaats te vinden in een apart besluit waarop bezwaar en beroep volgens de Awb
mogelijk is. Van deze mogelijkheid kan bijvoorbeeld gebruik worden gemaakt
tijdens carnaval, kermissen of culturele-, sport- en recreatieve manifestaties.
De mogelijkheid van gebiedsdifferentiatie was ook in het oude besluit opgenomen.
Wel kan bijstelling van gebieden wenselijk zijn doordat de werkingssfeer van de
festiviteitenregeling sterk wordt uitgebreid.Bij de vaststelling van deze gebieden moet er wel rekening mee worden gehouden
dat deze de strekking van de regeling niet ondermijnt. Het onderscheid tussen
collectieve en incidentele festiviteiten moet duidelijk blijken.
Gebiedsdifferentiatie betekent ook dat het aantal aangewezen dagen of dagdelen
per gebied kan verschillen. Artikelen 2.21 en 3.148 van het Besluit kennen
alleen gebiedsdifferentiatie voor collectieve festiviteiten.Zesde tot en met het achtste lidIn tegenstelling tot het oude besluit biedt dit Besluit gemeenten de
mogelijkheid om in of krachtens een gemeentelijke verordening voorwaarden te
stellen aan de collectieve festiviteiten en activiteiten. De basis voor deze
bevoegdheid staat in het tweede lid van artikel 2.21. Hierin wordt wel duidelijk
gesteld dat het moet gaan om voorwaarden ter voorkoming van geluidhinder. Voor
de verlichting bij sportbeoefening is deze mogelijkheid niet in het Besluit
opgenomen.De voorwaarden kunnen gaan over bijvoorbeeld beperking van het geluidsniveau,
het bepalen van het eindtijdstip of gedragsvoorschriften. De keuze om bepaalde
voorschriften wel of juist niet op te nemen in de APV is afhankelijk van de
lokale situatie en bestuurlijke prioriteiten. Wanneer er veel (horeca- of
andere) inrichtingen dicht bij geluidgevoelige bestemmingen zoals woonwijken
liggen kan het wenselijk zijn om beperkende voorwaarden op te nemen. Anderzijds
kan ook gekozen worden om bedrijven meer geluidsruimte te geven en (net als
onder het Besluit horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer) geen
voorwaarden in de APV op te nemen. Daarbij is het wel zo dat voortaan de
regeling voor collectieve festiviteiten geldt voor àlle type A- en
B-inrichtingen onder het Besluit en niet alleen voor horeca-, sport- en
recreatie-inrichtingen.Voor de hoogte van het geluidsniveau in het zesde lid wordt bij het Besluit een
suggestie gedaan van 10 of 20 dB(A) hoger dan de reguliere norm. De
geluidsniveau’s genoemd in het zesde lid zijn in onze gemeente 15 dB(A) hoger
gekozen dan de normale geluidsniveau’s. Deze verhoging van 15 dB(A) wordt
algemeen acceptabel gevonden om overmatige geluidshinder bij het ten gehore
brengen van muziek te voorkomen of te beperken.In het zevende lid wordt gesproken over onversterkte muziek. In het Besluit is
onversterkte muziek uitgezonderd bij het bepalen van de geluidsniveaus. De reden
hiervoor is dat maatregelen ter beperking van de geluidsemissies moeilijk zijn.
Dit betekent dat voor onversterkte muziek in principe geen maximum geluidsnorm
geldt. Op basis van artikel 2.18, eerste lid, onder f en vijfde lid, van het
Besluit hebben gemeenten wel de mogelijkheid om dit in een gemeentelijke
verordening aan te passen (zie ook artikel 4:5). De reguliere geluidsnormen
gelden niet bij festiviteiten, waardoor bedrijven dan meer geluid mogen
produceren. Om de omgeving enige bescherming te bieden en geluidniveaus van
onversterkte muziek bij festiviteiten te begrenzen is onversterkte muziek
meegenomen in de geluidsnorm.Bij het artikel in de APV is bedoeld om zoveel mogelijk dezelfde systematiek als
in het Besluit aan te houden. Het Besluit verwijst voor de bepaling van het
langtijdgemiddeld beoordelingsniveau (LAr,LT) naar de Handleiding meten en
rekenen industrielawaai (HMRI). In paragraaf 2.3 van module A van deze
handleiding staat dat als criterium voor het toekennen van een toeslag voor
muziekgeluid geldt dat het muziekkarakter duidelijk hoorbaar moet zijn op het
beoordelingspunt. Als er sprake is van muziekgeluid, dient bij het gemeten of
berekende langtijdgemiddeld deelgeluidsniveau vanwege de gehele inrichting 10 dB
opgeteld te worden. Voor het artikel in de APV betekent dit dat als er geen sprake is van geluid met
een duidelijk op het beoordelingspunt waarneembaar muziekkarakter, er gewoon kan
worden getoetst aan de norm in artikel 4.3 lid 6. Als er wel sprake is van
geluid met een duidelijk op het beoordelingspunt waarneembaar muziekkarakter,
moet er bij de geluidswaarde (dit is het equivalent geluidsniveau veroorzaakt
door de inrichting zoals genoemd in artikel 4.3 lid 6) een toeslag van 10 dB
worden opgeteld. (De manier waarop de toeslag moet worden toegepast wordt verder
uitgelegd in paragraaf 7.3.2. van module A en in de voorbeelden in hoofdstuk 3
van module D van de Handleiding meten en rekenen industrielawaai.)Bij de bepaling van het geluidsniveau wordt in het zevende lid de
bedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid buiten beschouwing gelaten. Dit in
tegenstelling tot de Handleiding meten en rekenen industrielawaai. Hiervoor
wordt aangesloten bij de systematiek en motivatie uit het Besluit: in de
handleiding is de correctie geïntroduceerd met het oog op continu-bedrijven.
Toepassing van de bedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid bij horecabedrijven die
bijvoorbeeld om 1.00 uur sluiten brengt met zich mee dat het geluidsniveau in de
nachtperiode hoger mag zijn door correctie voor de resterende nachtperiode.
Omdat dit niet wenselijk is, is toepassing van de bedrijfsduurcorrectie bij
muziekgeluid niet toegestaan.In het achtste lid is een eindtijdstip voor muziekgeluid vastgesteld om te
voorkomen dat feesten bij bedrijven zonder wettelijke sluitingstijden
(theoretisch) de hele nacht door kunnen gaan. De keuze voor 01.00 uur in onze
gemeente sluit aan op de (algemene) sluitingstijd zoals die voor horecabedrijven
geldt (artikel 2:29). Artikel 4:3 Kennisgeving incidentele festiviteitenEerste lidDe bevoegdheid voor het vaststellen van het aantal incidentele festiviteiten
voor inrichtingen in een gemeentelijke verordening staat in de artikelen 2.21 en
3.148 van het Besluit. Volgens artikel 2.21, eerste lid, onderdeel b kan de
gemeenteraad bij verordening het aantal dagen of dagdelen aanwijzen waarop
individuele inrichtingen voor incidentele festiviteiten vrijstelling kunnen
verkrijgen van de geluidsnormen. Een incidentele festiviteit is een festiviteit
die aan één of een klein aantal inrichtingen gebonden is. Dit is bijvoorbeeld
een optreden met levende muziek bij een café, een jubileum, een personeels- of
straatfeest of een “vroege vogels”-toernooi. In het Besluit is bepaald dat het
maximum aantal dagen waarvoor de geluidsnormen niet gelden maximaal 12 dagen of
dagdelen per jaar betreft. Het betreft een maximum: de raad heeft de bevoegdheid
om, rekening houdend met de plaatselijke omstandigheden, in dit artikel het
aantal te verlagen. In het onderhavige artikel dient de raad in de verordening
te bepalen hoeveel incidentele festiviteiten per inrichting maximaal zijn
toegestaan in de gemeente. Het maximum aantal van 12 incidentele festiviteiten
is ongewijzigd in vergelijking met de vorige regeling voor horeca-, sport- en
recreatie-inrichtingen. Wat wel verandert is dat de regeling nu ook geldt voor
festiviteiten bij alle andere type A- en B-inrichtingen die onder het Besluit
vallen. Dit betekent dat bijvoorbeeld ook detailhandel, kantoren, opslag- en
transportbedrijven en metaalelektro-bedrijven een beroep op deze regeling kunnen
doen. De enige uitzonderingen waarvoor de regeling niet geldt, zijn de type
C-inrichtingen (d.w.z. inrichtingen die vergunningplichtig blijven of vallen
onder Besluit landbouw of Besluit glastuinbouw).In onze gemeente is gekozen voor maximaal zes incidentele festiviteiten per
inrichting per jaar. Daarmee is dit maximum hetzelfde als in de vorige APV. Tweede lidVolgens artikel 3.148, eerste lid, van het Besluit moet bij inrichtingen de
verlichting voor sportbeoefening in de buitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur
zijn uitgeschakeld en indien er geen sport wordt beoefend of onderhoud wordt
uitgevoerd. Op basis van het tweede lid van artikel 3.148 kan hiervan worden
afgeweken. Dit kan bijvoorbeeld als sportverenigingen buiten de reguliere
competities en recreatieve wedstrijden en trainingen gebruik willen maken van
hun lichtinstallatie bij het houden van een veteranentoernooi of een “vroege
vogels”-toernooi. Volgens het Besluit is het maximum aantal dagen waarvoor de
beperkingen voor de verlichting niet gelden maximaal 12 dagen of dagdelen per
jaar. Kortheidshalve wordt voor de verdere toelichting over dit maximum verwezen
naar de bovenstaande toelichting bij het eerste lid.In aansluiting op het eerste lid is ook voor lichthinder gekozen voor maximaal
zes incidentele festiviteiten per inrichting per jaar waarvoor de beperkingen
voor de verlichting niet gelden.Volgens de toelichting bij het Besluit blijft ook bij gebruik van artikel 3.148
tweede lid de algemene zorgplicht met betrekking tot lichthinder en duisterte
voor de sportinrichtingen gelden, al is enige mate van hinder is bij incidentele
activiteiten aanvaardbaar. De beoordeling of sprake is van onaanvaardbare
lichthinder in geval van de viering van een festiviteit is aan het bevoegd
gezag.Zesde tot en met het negende lidIn tegenstelling tot het oude besluit biedt het Besluit gemeenten de
mogelijkheid om in of krachtens een gemeentelijke verordening voorwaarden te
stellen aan de incidentele festiviteiten. De basis voor deze bevoegdheid staat
in het tweede lid van artikel 2.21. Voor de algemene toelichting over de
mogelijkheid om voorwaarden te stellen bij festiviteiten en de toelichting bij
het zesde tot en met het achtste lid wordt kortheidshalve verwezen naar
bovenstaande toelichting bij artikel 4:2 APV, zesde tot en met het achtste lid.
Net als bij de collectieve festiviteiten geldt de regeling voor incidentele
festiviteiten voor àlle type A- en B-inrichtingen onder het Besluit in plaats
van alleen voor horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen zoals onder het oude
besluit.In het achtste en negende lid wordt de mogelijkheid om muziekgeluid te
produceren bij een festiviteit beperkt tot binnen de gebouwen van de inrichting.
Gebouwen hebben over het algemeen een bepaalde geluiddempende werking. Op het
buitenterrein zijn minder mogelijkheden voor het beperken van geluidemissies.
Daarbij is het zo dat de regeling niet langer alleen geldt voor horeca, sport-
en recreatie-inrichtingen maar ook voor alle andere type A- en B-inrichtingen,
wat met name een belasting kan geven voor woningen met diverse bedrijven in de
omgeving die op verschillende momenten festiviteiten organiseren. Voor
muziekgeluid op buitenpodia of het buitenterrein van horecagelegenheden bij
evenementen, kan dit in de evenementenvergunning worden geregeld.Artikel 4:4 Verboden incidentele festiviteiten(vervallen)De burgemeester heeft deze (autonome) bevoegdheid op grond van artikel 174 van
de Gemeentewet, waarbij is bepaald dat de burgemeester is belast met de
uitvoering van verordeningen voor zover deze betrekking hebben op het toezicht
op de voor publiek openstaande gebouwen en andere openbare vermakelijkheden. Die
bevoegdheid van de burgemeester hoeft in de verordening niet te worden
herhaald.Artikel 4:5 Onversterkte muziekDit artikel sluit aan op de artikelen 2.17 en 2.18 van het Besluit. Het artikel
is alleen gericht op onversterkte muziek vanuit inrichtingen en niet buiten
inrichtingen. Of er sprake is van een inrichting, wordt bepaald door de Wet
milieubeheer. In het Besluit is onversterkte muziek uitgezonderd van de algemene
geluidsniveaus. Gemeenten hebben, in artikel 2.18, eerste lid, onder f juncto
vijfde lid, van het Besluit, expliciet de bevoegdheid gekregen om voor
onversterkte muziek regels op te nemen in de Algemene Plaatselijke Verordening.
Door het feit dat de hinderbeleving van onversterkte muziek zeker niet lager is
dan die van versterkte muziek, dient deze op gelijke wijze te worden beschermd.
De geluidwaarden kunnen door de gemeenten zelf worden bepaald. De gekozen
waarden sluiten aan op landelijke richtlijnen.Om vooral amateurgezelschappen in niet professionele oefenruimtes de kans te
geven tot het hobbymatig beoefenen van onversterkte muziek, is voor hen in lid 2
een mogelijkheid gecreëerd om een aantal uur in de week uitgezonderd te zijn van
de geluidsniveaus. De keuze voor 3 uur is afgestemd op de praktijk. In lid 2
wordt gesproken over “oefenen”. Op deze manier worden festiviteiten en optredens
voor publiek uitgesloten. Er is sprake van oefenen als men muziek maakt zonder
dat er publiek aanwezig is.De genoemde geluidsniveaus in de tabel onder e zijn niet van toepassing op (zie
artikel 2.18, eerste lid, onderdeel c, d en e van het Besluit);a. het geluid ten behoeve van het oproepen tot het belijden van godsdienst of
levensovertuiging of het bijwonen van godsdienstige of levensbeschouwelijke
bijeenkomsten en lijkplechtigheden, alsmede geluid in verband met het houden van
deze bijeenkomsten of plechtigheden;b. het geluid van het traditioneel ten gehore brengen van muziek tijdens het
hijsen en strijken van de nationale vlag bij zonsopkomst en zonsondergang op
militaire inrichtingen;c. het ten gehore brengen van muziek vanwege het oefenen door militaire
muziekcorpsen in de buitenlucht gedurende de dagperiode met een maximum van twee
uren per week op militaire inrichtingen.Artikel 4:6 Overige geluidhinderAfbakeningDoor in het eerste lid de zinsnede “een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer of het Besluit” op te nemen wordt de afbakening direct vastgelegd.
Een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer heeft ofwel een
milieuvergunning nodig (waarin geluidsvoorschriften zijn opgenomen) ofwel zijn
algemene regels op grond van het Besluit van toepassing. In deze algemene regels
zijn ook geluidsvoorschriften opgenomen.In de praktijk zullen vooral de Zondagswet, Wet Geluidhinder, Wet openbare
manifestaties, het Vuurwerkbesluit een afbakeningsdiscussie opleveren. Daarom is
gekozen om deze wetten afzonderlijk te benoemen in lid 3.De provinciale milieuverordening is toegevoegd in dit lid. In een provinciale
milieuverordening kunnen namelijk zogenaamde milieubeschermingsgebieden worden
aangewezen, waaronder stiltegebieden. Voor deze stiltegebieden kunnen bij
provinciale milieuverordening regels over het voorkomen en beperken van
geluidhinder worden gesteld, waaronder verbodsbepalingen. De provinciale
milieuverordening gaat in dit geval voor de gemeentelijke verordening.Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel
122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege vervallen als
in het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale verordening wordt
voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat het om dezelfde
materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de
lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het
derde lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet. Artikel 4:6 heeft betrekking op de vormen van geluidhinder waarin de andere
regelingen niet voorzien. Onder andere valt te denken aan:
een niet permanente activiteit in een niet besloten ruimte, zoals een
kermis, een heidefeest, een braderie, een rally, enz.;
het door middel van luidsprekers op voertuigen of anderszins reclame of
muziek maken of mededelingen doen;
het ten gehore brengen van achtergrondmuziek in winkelstraten;
het gebruik van diverse geluidproducerende recreatietoestellen;
het gebruik van bouwmachines, zoals compressors, cirkelzagen, trilhamers
en heistellingen;
het toepassen van knalapparatuur om vogels te verjagen, enz., enz.
overige handelingen waardoor geluidoverlast ontstaat.
Voorts kunnen onder artikel 4:6 vormen van geluidhinder vallen, veroorzaakt door
het beoefenen van “lawaaiige” hobby’s, het voortdurend bespelen van
muziekinstrumenten, het gebruiken van elektro- akoestische apparatuur, het laten
draaien van koelaggregaten op vrachtwagens, enz. Met name voor deze vormen van
geluidhinder ontbreken algemeen geldende criteria of normen. Dit behoeft ook
niemand te verwonderen: de bron van geluidhinder is niet een bepaalde,
aanwijsbare inrichting of gedraging. In beginsel kan het elke gedraging
betreffen. Van geval tot geval zal daarom moeten worden nagegaan in welke
situatie en gedurende welke tijden er sprake is van geluidhinder, en welke
maatregelen kunnen worden genomen. Uitgangspunt daarbij zal moeten zijn dat een
zekere mate van (geluid)hinder als zijnde onvermijdelijk zal moeten worden
aanvaard. Het college kan ontheffing van het verbod verlenen, zo nodig met
voorschriften.Bedacht moet worden bedacht dat klachten over vormen van geluidhinder nogal eens
een minder goede verstandhouding tussen buren of omwonenden als achtergrond
hebben. Normale handelingen worden dan eerder als (geluid)hinderlijk ervaren,
terwijl men minder geneigd is aan een afdoende oplossing mede te werken.Afdeling 2 Bodem-, weg- en milieuverontreinigingArtikel 4:7 Straatvegen[gereserveerd]Artikel 4:8 Natuurlijke behoefte doenDeze bepaling staat al sinds jaar en dag in de APV. Volgens de VNG zijn er
momenteel (2000) veel gemeenten die in het kader van een lik-op-stuk-beleid
onderhavige bepaling strikt handhaven.Artikel 4:9 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen
en putten buiten gebouwenDit artikel betreft een samenvoeging van de in de (Model-)bouwverordening
geschrapte artikelen 334 en 336. Aangezien het hier om bepalingen gaat die niet
direct het bouwwerk maar meer de omgeving betreffen, is tot onderbrenging in de
APV besloten. Zie daarover ook Gst. nr. 6849, 14, m. nt. mr. J.M.H.F.
Teunissen.Afdeling 3 Het bewaren van houtopstandenDe kapvoorschriften gelden voor bomen, houtwallen en hakhout. Op grond van de
Boswet is een aantal categorieën van bomen uitgezonderd, o.a. wilgen en
populieren langs wegen en landbouw-gronden, bomen van bosbouwondernemingen,
fruitbomen, windschermen om boomgaarden. De kapvoorschriften gelden ook niet
voor solitairen struiken of heesters.Het doel van de kapvoorschriften is het behoud van waardevolle bomen. Het begrip
waardevol is niet te definiëren, maar van belang is de waarde uit een oogpunt
van landschapsschoon, natuur-schoon, stads- en dorpsschoon en ook de waarde voor
de leefbaarheid van een straat of buurt.De kapvoorschriften houden in dat het verboden is waardevolle bomen te vellen
zonder vergunning van het college (artikel 4:10 B). Ter bescherming van de
zoeven genoemde belangen kan de vergunning worden geweigerd (artikel 4:10 D);
weigeren is geen plicht. Het behoud van waardevolle bomen moet worden afgewogen tegen andere belangen,
zoals het belang van degene die tot velling wil overgaan. Worden waardevolle
bomen illegaal gekapt of gaan zij door andere oorzaken ten gronde, dan kan een
herplantplicht worden opgelegd (artikel 4:10 H). Ook is het mogelijk een
onderhoudsplicht op te leggen als waardevolle bomen ernstig in het voortbestaan
worden bedreigd. Ook hier moet belangenafweging plaatsvinden.Over die afweging van belangen is inmiddels uitgebreide jurisprudentie ontstaan,
die in het alge-meen positief uitwerkt voor het behoud van bomen. Onder meer
blijkt dat bomen niet zonder meer moeten wijken voor economische belangen, zoals
het beter bewerkbaar zijn van akkers of het voorkomen van water- en
voedselonttrekking of schaduwwerking. Bomen blijken wel dikwijls te moeten
sneuvelen als er sprake is van ernstig gevaar voor omvallen of van overlast,
bijvoorbeeld als gevolg van bladval, verstopping van rioleringen, vermindering
bezonning of uitzicht. Bij ver-schillende uitspraken wordt overwogen dat de
bomen nog gezond zijn en nog jaren mee kunnen, zodat zij mede om die reden
kunnen worden gehandhaafd.Blijkens de jurisprudentie mag een herplantplicht ook na strafrechtelijk
optreden nog worden op-gelegd. Voorts mag een herplantplicht inhouden dat er
meer bomen of zelfs struiken worden geplant dan er eerst waren. Herstel in de
vorige toestand kan ook betekenen het laten uitvoeren van zodanige maatregelen
dat de vorige toestand zoveel mogelijk wordt benaderd en, indien niet anders
mogelijk, zelfs pas na verloop van tijd.De jurisprudentie over schadevergoeding (artikel 4:10 I) is nog schaars.
Wellicht zal dezelfde lijn worden getrokken als bij de jurisprudentie over
artikel 49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Geen schadevergoeding is
toegekend in gevallen waarbij door een kapverbod of een weigering van een
kapvergunning de (nog niet verwezenlijkte) mogelijkheid werd ontnomen om een
voordeel te behalen (bijvoorbeeld het beter kunnen bewerken van grond of de
winst uit verkoop van hout). Ook is geen schadevergoeding toegekend voor schade
die voorzienbaar was of die in het kader van een ruilverkaveling is
verrekend.Het burenrecht kent de bepaling dat een nabuur verwijdering kan vorderen van
bomen, heesters en heggen die te dicht bij de erfgrens staan (artikel 5:42
Burgerlijk Wetboek). Op grond van jurisprudentie is voor tussenkomst van de
rechter tot handhaving van deze bepaling van het burenrecht slechts plaats
indien het kapverbod het gestelde belang niet kan dienen of indien onder de
gegeven omstandigheden moet worden aangenomen dat de gemeente bij afweging van
het overheidsbelang tegen het particulier belang in redelijkheid niet tot het
handhaven van het kapverbod heeft kunnen komen. Het kan immers niet zo zijn dat
het kapverbod wel van toepassing is op de eigenaar van een boom, maar niet op de
buurman die verwijdering van de boom vordert.De strijdigheid tussen artikel 5:42 BW en het kapverbod wordt voorkomen of
beperkt door in artikel 4:10 K een kleinere afstand voor bomen, heesters en
heggen tot de erfgrens toe te laten dan wordt bepaald in artikel 5:42 BW. Dit is
volgens artikel 5:42 BW toegestaan. Bezwaar en beroepTegen het verlenen of weigeren van een kapvergunning kunnen belanghebbenden
krachtens de artikelen 7:1 en 8:1 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)
bezwaar en beroep instellen. Belanghebbenden zijn zij die een rechtstreeks persoonlijk belang hebben bij het
besluit (artikel 1:2 Awb). Gedacht kan worden aan de aanvrager van een
kapvergunning, de eigenaar van de grond waarin de boom staat en direct
omwonenden (zij die vanuit hun woning of tuin de boom zien staan). Particulieren kunnen niet opkomen voor uitsluitend immateriële waarden. Belangen
die slechts kunnen worden teruggevoerd op een subjectieve beleving vallen
buiten de sfeer van de rechtsbescherming. Als er in een park een aantal bomen
wordt gekapt, dan zal de kring van belanghebbenden wel iets groter zijn dan bij
het rooien van een boom in een particuliere tuin. Niet alleen direct omwonenden,
maar ook personen die binnen een redelijke afstand van het park wonen en
rechtspersonen die zich, blijkens de statutaire doelomschrijving en hun
feitelijke werkzaamheden, inzetten voor het behoud van waardevolle bomen,
natuur-, stads- of dorpsschoon of de leefbaarheid van een straat of buurt,
kunnen als belanghebbende worden aangemerkt.WaboDe vergunning voor het vellen van houtopstanden is aangewezen in artikel 2.2,
eerste lid onder g. van de Wabo. Vaak zal naast de vergunning nog een
vergunning, ontheffing of vrijstelling op grond van de Natuurbeschermingswet of
de Flora- en Faunawet nodig zijn in verband met de bescherming van vogels en hun
nesten in de bomen. De Natuurbeschermingswet en Flora- en Faunawet haken aan bij
de Wabo. Er wordt dan dus één omgevingsvergunning verleend of geweigerd. De
Boswet haakt echter niet aan bij de Wabo. Indien die van toepassing is, blijft
dus een aparte vergunning vereist.In de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor, Staatscourant 2010-5162) zijn
indieningsvereisten voor de aanvraag van een omgevingsvergunning opgenomen.
Naast een aantal algemene indieningsvereisten (zie daarvoor de toelichting bij
artikel 1:2 van de APV) zijn er in artikel 7.3 van de Mor nog een aantal
speciale indieningsvereisten voor het vellen van houtopstanden opgenomen. Dit
artikel 7:3 luidt als volgt:1. In of bij de aanvraag om een vergunning voor een activiteit, als bedoeld in
artikel 2.2, eerste lid, aanhef en onder g, van de wet, identificeert de
aanvrager op de aanduiding als bedoeld in artikel 1.3, tweede lid, van deze
regeling iedere houtopstand waarop de aanvraag betrekking heeft met een
nummer.2. In of bij de aanvraag, als bedoeld in het eerste lid, vermeldt de aanvrager
per genummerde houtopstand:a. de soort houtopstand;b. de locatie van de houtopstand op het voor-, zij- dan wel achtererf;c. de diameter in centimeters, gemeten op 1,30 meter vanaf het maaiveld;d. de mogelijkheid tot herbeplanten, alsmede het eventuele voornemen om op een
daarbij te vermelden locatie tot herbeplanten van een daarbij te vermelden
aantal soorten over te gaan.Artikel 4:10 A (4.5.1 oud) BegripsomschrijvingenEerste lid, onderdeel a. (houtopstand)Houtopstand is het algemene begrip dat de Boswet zelf eveneens hanteert.
Gesproken wordt van 'bossen en andere houtopstanden'; ook de bossen worden dus
tot de houtopstanden gerekend. In de Boswet wordt geen begripsomschrijving
gegeven van houtopstand en evenmin van hakhout.Ook een houtwal wordt als houtopstand aangemerkt. In het algemeen vallen onder
houtwal alle lintvormige begroeiingen van enige uitgestrektheid, bestaande uit
bomen of struiken. Het begrip omvat onder andere houtsingels en houtkaden.
Houtwallen zijn duidelijk omvangrijker dan heggen of hagen of de in het tweede
lid van dit artikel bedoelde wegbeplantingen en eenrijige beplantingen langs
landbouwgronden. Ook struiken en heesters vallen er onder voorzover zij bestaan
uit lintbegroeiing van enige omvang. Volledigheidshalve worden deze nog wel
apart genoemd.Solitaire struiken of heesters, alsmede heggen en hagen zijn niet onder de
verordening begrepen.Als struik wordt doorgaans beschouwd iedere houtachtige plant - meer dan 4 m
hoog - die zich vlak boven de grond vertakt en daardoor in tegenstelling tot een
boom geen echte stam heeft. De term heg of haag heeft in het algemeen betrekking
op een omheining van struiken (of soms bomen) die regelmatig in de gewenste
vorm wordt geschoren.Eerste lid, onderdeel c. (boom)Deze definitie is opgenomen vanwege de discussie over wat wel en geen boom is,
vooral bij meerstammigheid, zeer jonge bomen en boomachtige struiken. Gekozen
is voor een precieze definitie met eenvoudig te controleren voorwaarden, opdat
zo min mogelijk twijfel kan ontstaan. Een dode boom is in juridische zin soms geen boom (President van de Rechtbank
Den Bosch, 15 juni 1992, NJKort 1992, 59). De bepalingen in dit hoofdstuk zijn
echter in beginsel ook van toepassing op dode bomen. Een dode boom kan bovendien
van grote natuurwetenschappelijke waarde zijn. Anderzijds kan een dode boom
juist gevaar opleveren, bijvoorbeeld voor het verkeer.Eerste lid, onderdeel d. (dunning)Het begrip 'vellen' zelf is niet omschreven. Voor de betekenis ervan kan worden
uitgegaan van het normale taalgebruik. Zo zal het omhakken of afzagen van een
boom zeker als vellen moeten worden beschouwd. De omschrijving van 'dunning' houdt in dat vellen waarmee de overblijvende bomen
zijn gebaat, krachtens de verordening is toegestaan. Opgroeiende beplantingen
worden immers na verloop van tijd vaak zo dicht, dat de bomen elkaar in de weg
gaan staan en verstikking dreigt. Gaat men echter een bos of een groep bomen zodanig uitdunnen dat het verband of
het karakter ervan vergaand en blijvend verloren gaat, dan is er geen sprake van
dunnen, maar van verboden vellen. De resterende bomen zullen in zo'n geval
immers een grotere kans lopen bij storm om te waaien en voorts kan een
aanzienlijke bodemverwildering worden verwacht.Ook van een handeling als snoeien (inkorten of wegnemen van takken) kan in het
algemeen worden gezegd dat deze is toegestaan, wanneer de te snoeien boom
daarmee gebaat is. Wordt echter - om maar een voorbeeld te noemen - de stam tot op betrekkelijk grote hoogte
ontdaan van takken, zodat van de kroon slechts een klein deel overblijft, of
wordt de top uit de boom gezaagd, dan kan er sprake zijn van een handeling als
bedoeld in het tweede lid.Zie voor het begrip 'dunning' HR 18-6-1985, Milieu en Recht 1986/1, blz. 20, NJ
1986, 183.Eerste lid, onderdeel e. (knotten/kandelaberen)Deze begripsomschrijving is bedoeld ter afbakening van illegaal en ondeskundig
snoeien of terug-zetten van daarvoor ongeschikte bomen. Deze definitie vult
nader de mogelijkheid aan om zonder kapvergunning onderhoud te kunnen plegen aan
daarvoor wel geschikte bomen als bepaald in artikel 4.5.2, tweede lid,
onderdeel h. van deze verordening. Ook voor de vakkundige begrenzing van het
'geknot' als vermeld in artikel 4.5.2, tweede lid, onderdeel a. is deze
definitie nuttig.Eerste lid, onderdeel g. (boomwaarde)Dit onderdeel is overgenomen uit de Algemene Plaatselijke Verordening Rotterdam.
Het college van Rotterdam heeft de boomwaarde als volgt vastgesteld:'De boomwaarde is het product van de volgende factoren, uitgedrukt in
euro’s:a. eenheidsprijs 3,63 euro per cm² van de dwarsdoorsnede van de stam op 1,30 m
hoogte;b. standplaatswaarde, onderverdeeld naar:stads(deel-)centrum 100%;stedelijk
gebied 90%;halfstedelijk gebied 80%;stadrand 70%;landelijk gebied 60%;c. conditiewaarde 100%, 80%, 60%, 40% en 20%;d. waarde van de plantwijze, onderverdeeld naar:solitairen 100%;straat- en
laanbomen 80%;boomgroepen (2-5 stuks) 60%;grotere boomgroepen 40%;bosbeplanting
20%'.Tweede lid (ernstig beschadigen)De omschrijving van 'vellen' omvat ook 'het verrichten van handelingen, zowel
boven- als onder-gronds, die de dood of ernstige beschadiging van houtopstand
ten gevolge kunnen hebben'. Deze omschrijving komt overeen met die in de wet
(artikel 1, tweede lid). De nadere omschrijving heeft alleen betrekking op (actieve) handelingen en niet
op het (passieve) nalaten van handelingen. Bijvoorbeeld het nalaten van
onderhoud, het niet nemen van maatregelen om ernstig bedreigde houtopstand
veilig te stellen, het lijdelijk toezien dat houtopstand - al dan niet door het
toedoen van anderen - ten gronde gaat. Het leek te ver te gaan om ook een
dergelijk 'stilzitten' onder het actieve begrip 'vellen' te brengen.Tegen ernstige verwaarlozing kan echter wel worden opgetreden. In dit verband
wordt verwezen naar artikel 4:10 H en de toelichting daarop.Artikel 4:10 B (4.5.2 oud) KapverbodDit artikel geeft de werkingssfeer van deze afdeling aan. Particulieren en de
gemeente (privaat-rechtelijk als eigenaar van bomen) dienen voor bepaalde
werkzaamheden een kapvergunning aan te vragen.Eerste lid (kapvergunning)Het eerste lid introduceert het vergunningenstelsel. Deze verordening heeft
voornamelijk ten doel een bepaalde boom of groep van bomen uit esthetisch
oogpunt te sparen. Met een herbeplanting is men zelden gebaat. Het is dus zaak
een maximale bescherming te scheppen. Deze geeft het vergunningenstelsel in
grotere mate dan het meldingssysteem.De controle is bij het vergunningenstelsel eenvoudiger omdat de houteigenaar een
vergunning moet kunnen tonen.Tweede lid, onderdelen a. t/m d. (uitzonderingen krachtens de
Boswet)Het tweede lid geeft een groep uitzonderingen op het in het eerste lid gestelde
verbod. De onder a. t/m d. vervatte uitzonderingen vloeien voort uit artikel 15,
tweede lid van de wet waarin de cate-gorieën bomen of houtopstanden worden
genoemd, ter bewaring waarvan de gemeentelijke wet-gever geen regels mag
stellen.Hiertoe behoren o.a. wegbeplantingen en eenrijige beplantingen op of langs
landbouwgronden, beide voorzover bestaande uit populieren of wilgen.Bij wet van 8 december 1982, Stb. 706 is echter voor de hier bedoelde wilgen en
populieren een uitzondering gemaakt, doordat aan artikel 15, tweede lid, onder
a. van de Boswet is toegevoegd 'tenzij deze zijn geknot'.De gemeentelijke wetgever heeft daarmee de mogelijkheid gekregen regelen te
stellen ter bewaring van knotwilgen en knotpopulieren die deel uitmaken van
wegbeplantingen of eenrijige beplan-tingen op of langs landbouwgronden. Het
kapverbod geldt wel voor wilgen en populieren, niet zijnde wegbeplantingen of
eenrijige beplanting op of langs landbouwgronden, waarbij niet van belang is of
deze wel of niet zijn geknot.Bij de in onderdeel b. opgenomen uitzondering kan worden vermeld, dat blijkens
de memorie van toelichting een notenboom een vruchtboom is. Het begrip
'vruchtboom' is niet duidelijk. Bedoeld zal wel niet zijn 'vruchtdragende boom',
want anders zouden gemeenten en provincies voor geen enkele boom regels mogen
stellen. Uit de parlementaire discussie over artikel 15, tweede lid van de Boswet kan
worden afgeleid dat is gedacht aan bomen die uit economische motieven worden
geteeld, dat wil zeggen bomen zoals die staan in boomgaarden oftewel
fruitbomen.Uit KB 24 oktober 1986, nr. 43, Milieu en Recht 1987/8, blz. 297 (Breda) blijkt
dat de Kroon, in tegenstelling tot de parlementaire discussie, een solitaire
vruchtboom eveneens onder de uitzondering van artikel 1, vierde lid, onder e.
van de Boswet brengt. Dit houdt in dat ten behoeve van het kappen van iedere
vruchtboom geen vergunning ingevolge deze verordening of de Boswet vereist
is.Wanneer andere motieven dan die van de Boswet (behoud bosareaal, behoud natuur-
of land-schapsschoon) een overwegende rol spelen, is krachtens de APV misschien
bescherming mogelijk van de in onderdeel a. bedoelde populieren en wilgen en van
de onder b. bedoelde vruchtbomen. Het motief tot bescherming zou dan
bijvoorbeeld kunnen zijn behoud van recreatieve waarden of voorkoming van
aantasting van de leefbaarheid van een gebied. Tweede lid, onderdeel e. (uitzondering voor dunning)Geen vergunning is vereist voor het vellen van houtopstand bij wijze van
dunning. Verwezen wordt naar de toelichting op artikel 4:10 A, eerste lid,
onderdeel d.Tweede lid, onderdeel f (uitzondering voor bosbouwondernemingen)Ingevolge artikel 15, derde lid, van de Boswet is de gemeenteraad niet bevoegd
regelen te stellen ter bewaring van bossen en andere houtopstanden die deel
uitmaken van bosbouwondernemingen, die als zodanig bij het Bosschap
geregistreerd staan en gelegen zijn buiten de bebouwde kom (tenzij het een
zelfstandige eenheid betreft van minder dan 10 are of een zelfstandige
rijbeplanting van minder dan 20 bomen).Met het oog op het bestaan van verscheidene bebouwde kommen in de gemeente
worden - de woorden ‘gelegen buiten een bebouwde kom’ gebruikt. Wanneer
gedeputeerde staten ingevolge artikel 1, vijfde lid, van de Boswet ontheffing
van de verplichting tot het vaststellen van bebouwde-komgrenzen hebben verleend,
kan de zinsnede ‘gelegen buiten een bebouwde kom’ vervallen.Tweede lid, onderdeel g (uitzondering voor o.a.
iepziektebestrijding)Onderdeel g ziet op het geval dat bomen moeten worden geveld ter bestrijding van
de iepziekte of in het kader van een instandhoudingsplicht dan wel krachtens
(andere) bepalingen van de model-APV, bijvoorbeeld in verband met de
verkeersveiligheid.Tweede lid, onderdeel i (uitzondering voor tuinen en erven met een kleine
oppervlakte)Als sprake is van kleine tuinen dan zal een kapvergunning niet snel geweigerd
worden. Een boom is al snel te groot in verhouding tot de grootte van de tuin of
het erf en zal vaak te veel licht wegnemen. Bij de aangegeven oppervlakte is
onderscheid gemaakt tussen voortuinen, -erven en achtertuinen,-erven. Vrijstelling van de vergunningplicht voor houtopstand aan de voorkant
van een woning of pan van een bedrijf wordt minder snel gegeven omdat vaker
sprake zal zijn van een ‘beeldbepalende boom’ dan aan de achterzijde.De vrijstelling geldt niet als het totaal aaneengesloten tuin- en erfoppervlak
meer is dan 125 m2. Dit betekent dat als voor- en achtertuin, -erf met elkaar
verbonden zijn door middel van een zijtuin of -erf gekeken moet worden naar de
totaaloppervlakte van tuin of erf. Derde lid (spoedkap)In acute probleemsituaties met betrekking tot houtopstanden moet er meteen
gehandeld kunnen worden. Het gaat met name om gevallen waarin sprake is van
gevaarzetting voor zaken of personen door instabiliteit van bomen.Artikel 4:10 C (4.5.3 oud) Aanvraag vergunning en
procedure[vervallen]Artikel 4:10 D (4.5.3a oud) WeigeringsgrondenOver de afweging van belangen is inmiddels uitgebreide jurisprudentie ontstaan,
die in het algemeen positief uitwerkt voor het behoud van bomen. Onder meer
blijkt dat bomen niet zonder meer moeten wijken voor economische belangen, zoals
het beter bewerkbaar zijn van akkers of het voorkomen van water- en
voedselonttrekking of schaduwwerking. Niet alleen de visuele eigenschappen, maar ook andere kwaliteiten van een
houtopstand kunnen aanleiding geven tot het weigeren van een kapvergunning. In
de jurisprudentie worden als toetsingscriteria onder andere aangetroffen:- natuurwaarde- landschappelijke waarde- waarde voor stads- en dorpsschoon- beeldbepalende waarde- cultuurhistorische waarde- waarde voor leefbaarheidAan de hand van deze criteria kan bijvoorbeeld rekening worden gehouden
met:- de recreatieve waarde van een op zichzelf lelijke klimboom, die bij de jeugd
als speelobject waardering ondervindt;- de belevingswaarde van houtopstand vanuit cultuurhistorisch of planologisch
oogpunt of wegens ouderdom of situering;- de natuurwetenschappelijke betekenis van houtopstand, bijvoorbeeld doordat
daarop zeldzame epifytische of terrestrische planten groeien, hetzij hogere
planten dan wel mossen of korstmossen, de luchtzuiverende kwaliteiten, de
invloed op de bodemhuishouding en het microklimaat en de nestel- of
schuilgelegenheid voor bepaalde diersoorten.Voor de beoordeling van deze eigenschappen kunnen van belang zijn de (stam)
omvang van de boom, de plantwijze (alleenstaand of in groepen), de standplaats
(tussen de bebouwing of in het buitengebied), de soort (snelgroeiend of langzaam
groeiend. Deze begrippen zijn niet nauwkeurig te omschrijven. De hier gegeven opsomming is
bovendien niet uitputtend. Wel zal elke keer weer een afweging moeten worden
gemaakt van alle betrokken belangen.Een kapvergunning zal bijvoorbeeld in het algemeen moeten worden verleend,
wanneer:- het gaat om het vellen van de houtwallen waarvan het gebruikelijk is dat deze
bij gedeelten periodiek worden ‘afgezet’, dat wil zeggen, geveld om een
geleidelijke verjonging mogelijk te maken;- het gaat om het vellen van een waardevolle boom die een ernstig gevaar vormt
voor de openbare veiligheid, bij voorbeeld wegens het risico van omwaaien of het
belemmeren van het uitzicht voor het verkeer;- de bezwaren, die de bewoners van woningen ondervinden wegens het belemmeren
van licht en lucht, de vochtigheid van de woning, het verstopt raken van goten,
enz., zwaarder wegen dan de waarde van de houtopstand;Verder moet gedacht worden aan een beleid op lange termijn. Het is beter
bepaalde houtopstanden geleidelijk te vernieuwen en te verjongen, dan op een
kwade dag voor het onontkoombare feit te staan dat die houtopstanden geheel
moeten worden ‘afgeschreven’. Een al te starre toepassing van dit artikel kan
fnuikend zijn voor de bereidheid van de burger om uit eigen beweging bomen aan
te planten: hij zou immers terecht kunnen vrezen ’er voor eeuwig aan vast te
zitten’.Artikel 4:10 E (4.5.4 oud) Vergunning ex legeDit artikel bevatte de zogenaamde lex silencio positivo. De bepaling is sinds de
inwerkingtreding van de Wabo en de Dienstenwet overbodig geworden. Zoals onder
Afdeling 3 is vermeld valt deze vergunning onder de Wabo. In artikel 3.9, derde
lid van de Wabo is bepaald dat de vergunning van rechtswege is verleend
overeenkomstig de aanvraag, als de beslis- en de eventuele verdagingstermijn
zijn verstreken zonder besluitvorming.Artikel 4:10 F (4.5.4.a oud) Voorschriften en beperkingenDit artikel vormt een nadere uitwerking van artikel 1:4, eerste lid, tweede
volzin. De voorschriften mogen uitsluitend strekken ter bescherming van de
belangen in verband waarmee het vereiste van vergunning of ontheffing is
gesteld. In dit geval natuur-, milieu-, landschappelijke en cultuurhistorische
waarden en waarden van stadsschoon, recreatie en leefbaarheid.Gevolgen niet-nakomen voorschriftenNiet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden
zijn, kan grond opleveren voor intrekking van de vergunning of ontheffing of
voor toepassing van andere admini-stratieve sancties.In artikel 1:6 is deze intrekkingsbevoegdheid vastgelegd. De vraag of bij
niet-nakoming van vergunningsvoorschriften bestuursdwang kan worden toegepast,
wordt in het algemeen bevestigend beantwoord. Doordat in het tweede lid van
artikel 1:4 naleving van deze voorschriften wordt omschreven als verplichting,
wordt hierover alle onzekerheid weggenomen.Uiteraard is bestuursdwang niet mogelijk wanneer alleen voorschriften zijn
overtreden, welke slechts beogen het toezicht op de naleving van de vergunning
of ontheffing te vergemakkelijken, doch geen verband houden met de bescherming
van het belang of de belangen met het oog waarop de vergunning of ontheffing is
vereist.In artikel 6:1 wordt overtreding van het bij of krachtens deze verordening
bepaalde met straf be-dreigd. Daardoor is ook het overtreden van aan een
vergunning of ontheffing verbonden voor-schriften met straf bedreigd.Artikel 4:10 G (4.5.5 oud) Bijzondere vergunningsvoorschriftenDit artikel stelt de mogelijkheid om een herplantplicht aan een vergunning te
verbinden, vast. Mede gezien het feit dat dit voorschrift ingrijpend kan zijn,
is het wenselijk ter zake een uitdrukkelijke bepaling op te nemen. Deze
herplantplicht heeft een andere strekking dan de herplantplicht krachtens de
Boswet. Daar is zij gericht op het behoud van het bosareaal (vandaar dat
herplanten elders mogelijk is); bij de gemeente geschiedt een eventuele
herbeplanting om redenen van milieu-beheer en zal zij vaak zoveel mogelijk ter
plaatse moeten gebeuren. De wet geeft voor herbeplanten een termijn van drie
jaar. De gemeenten behoeven deze termijn niet aan te houden. Behalve een termijn
kan het college ook aanwijzingen geven met betrekking tot de herplantplicht.
Denkbaar is dat een andere boomsoort wordt voorgeschreven (bijvoorbeeld iepen
die beter bestand zijn tegen iepziekte). Bij vervanging van een grote boom kan
worden gedacht aan herplanting van een boom van vergelijkbare grootte of
aanplant van meer dan één boompje. Uiteraard dient herplant bosbouwkundig
verantwoord te zijn. Het tweede lid zou, strikt genomen, kunnen worden gemist. Immers, mislukt een
beplanting, aan-gebracht krachtens het eerste lid, dan is er sprake van het
teniet gaan van beplanting. Ingevolge artikel 12, eerste lid, Boswet kan dan een
verplichting tot herbeplanting worden opgelegd. Het kan echter gewenst zijn ter versnelling van het herstel de eventuele
vervangingsverplichting gelijktijdig met de herplantplicht op te leggen. Dit derde lid van dit artikel beoogt te voorkomen dat een boom al feitelijk
gekapt is voordat derden kennis hebben kunnen nemen van de kapvergunning. De
vergunning wordt eerst van kracht zes weken na de dag van de bekendmaking. Dit betekent niet dat de bezwaartermijn van zes weken, zoals geregeld in de
Algemene wet bestuursrecht, in dit geval niet geldt. Belanghebbenden hebben 6
weken de tijd om bezwaar te maken tegen de verleende kapvergunning. Het indienen
van bezwaar heeft echter geen schorsende werking. Op grond van het derde lid mag
de vergunninghouder 6 weken na de dag van bekendmaking gebruik maken van zijn
vergunning. De enige manier waarop het feitelijk kappen van de boom voorkomen
kan worden is door het indienen van een voorlopige voorziening bij de president
van de rechtbank. Het vierde lid bepaalt dat een vergunning vervalt indien daarvan niet binnen één
jaar na het onherroepelijk worden, volledig gebruik is gemaakt. In gevallen dat
houtopstand verplant moet worden, is het vaker niet mogelijk om bomen binnen een
periode van een jaar te verplanten in verband met de voorbereiding daarop. In
het belang van het behoud van de houtopstand kan het college voor die gevallen
een langere periode bepalen.In artikel 1:6 worden de gronden genoemd waarop een vergunning of ontheffing kan
worden ingetrokken respectievelijk waarop de daaraan verbonden voorschriften
kunnen worden gewijzigd.Voor vergunningen vormt dit artikel een nadere uitwerking van het bepaalde onder
artikel 1.6, sub d: een krachtens deze afdeling afgegeven vergunning vervalt van
rechtswege indien hiervan binnen één jaar, na het onherroepelijk worden van de
beschikking, geen gebruik is gemaakt.Artikel 4:10 H (4.5.6 oud) Herplant-/instandhoudingsplichtEerste lid (zelfstandige herplantplicht)Wanneer een herplantplicht alleen maar als vergunningsvoorschrift zou kunnen
worden gesteld, dan zou dat betekenen dat iemand aan de oplegging van een
herplantplicht kan ontkomen door zonder vergunning te vellen.De in dit lid, opgenomen bepaling maakt het mogelijk in zulke gevallen een
zelfstandige herplant-verplichting te scheppen.In het eerste lid is toegevoegd 'dan wel op andere wijze is teniet gegaan'. Het
college kan dus ook een verplichting tot herplantplicht opleggen, als
houtopstand is teniet gegaan door verwaarlozing of door een calamiteit.
Oplegging van een herplantplicht is in beginsel ook denkbaar als houtopstand is
teniet gegaan door een velling ingevolge de Plantenziektewet of een velling in
het kader van een instandhoudingsplicht krachtens het derde lid van dit artikel,
dan wel op grond van artikel 2:15 van deze verordening, in verband met de
verkeersveiligheid.Gebleken is dat voor het uitvoeren van de herplantplicht soms ook de medewerking
van anderen dan de zakelijk gerechtigde noodzakelijk is. Daarom is bepaald dat
aanschrijvingen kunnen worden gericht tot de eigenaar of tot degene die uit
andere hoofde tot het treffen van voorzieningen be-voegd is. De herplantplicht
kan dan worden opgelegd aan degene die 'krachtens enig duurzaam persoonlijk
recht' tot het treffen van voorzieningen bevoegd is.Ook in de Boswet komt een herplantplicht voor. Artikel 3 van de Boswet verplicht
de eigenaar van grond, waarop een houtopstand anders dan bij wijze van dunning
is geveld of op andere wijze teniet gegaan, tot herbeplanting. Het Koninklijk
Besluit van 20 juni 1962, Stb. 220, geeft daarvoor nadere regels.De herplantplicht die in dit artikel is neergelegd, verschilt van de
herplantplicht van de Boswet. De herplantplicht geldt niet zonder meer, maar pas
wanneer het college daartoe besluit. De herplantplicht van de Boswet bestaat uit
kracht van de Boswet zelf. De herplantplicht heeft in deze verordening bovendien
een andere strekking dan in de Boswet: in de wet is zij gericht op het behoud
van het bosareaal (vandaar dat herplanten elders mogelijk is), terwijl
herbeplanting krachtens de verordening geschiedt om redenen van milieubeheer en
daardoor vaak zoveel mogelijk ter plaatse moet gebeuren. Hieruit volgt dat een
herplantplicht slechts opgelegd kan worden, wanneer hieruit een herstel van
geschonden milieuwaarden kan voortkomen.Derde lid (instandhoudingsplicht)Het derde lid betreft houtopstand die nog wel in leven is, maar waarvan
redelijkerwijs kan worden aangenomen dat hij binnen afzienbare tijd teniet zal
gaan.De gemeente zou in dat geval kunnen wachten totdat de houtopstand geheel teniet
is gegaan om dan vervolgens op grond van het eerste lid een herplantplicht op te
leggen. Het kan echter voorkomen dat de strekking van de verordening beter gediend is
met het behoud van bestaande bomen dan met de vervanging daarvan. Met name valt hierbij te denken aan grote bomen. Deze zijn immers niet of
slechts met grote kosten te vervangen en wat bijvoorbeeld schoonheid,
luchtzuiverende kwaliteit, nestelgelegenheid betreft, wegen zij op tegen een
veelheid van jonge boompjes.Krachtens het derde lid kan de zakelijk gerechtigde worden verplicht tot het
instandhouden van dergelijke bomen. Deze verplichting kan inhouden het ongedaan
maken of voorkomen, voorzover mogelijk, van (dreigende) ernstige beschadiging of
aantasting ten gevolge van weersomstandig-heden, ziekten, verwaarlozing, vraat
door dieren, het weghalen van bosstrooisel, bouw- en sloop-werkzaamheden, het
aanleggen van terreinverhardingen, het storten van afval, enz.Op bouwterreinen is bijvoorbeeld het volgende van belang:1. Verkeer, machines, keten, materiaalopslag en het verbranden van afval onder
de kroon kunnen een boom ernstig beschadigen of in gevaar brengen.2. Een hek, dat op tijd is geplaatst, houdt allerlei oorzaken van beschadiging
onder de kroon van-daan. Het hek moet ongeveer even ruim om de boom staan als de
kroon breed is.3. Het leggen van rijplaten gaat verdichting van de grond tegen.4. Afgraven van de bovenste decimeters van de grond ontneemt de boom het meeste
voedsel en ook een groot deel van de fijne wortels.5. Ophogen van de grond, vooral met klei, kan bomen doen verstikken.6. Bestraten of verharden onder de boom leidt tot een tekort aan lucht en vocht,
vooral bij gebruik van beton of asfalt. Eventueel kan worden gewerkt met de
minder schadelijke 'groensteen'.7. Een boom is geen paal. Kabelstroppen om stam of takken of het vastspijkeren
van latten geven grote wonden.8. Beschadigingen en wonden moeten op tijd worden behandeld. Inrotting wordt
voorkomen door plekken glad af te werken en met balsem te bedekken.De verplichting tot instandhouding behoeft niet te betekenen dat van een
boomgroep alle bomen moeten blijven staan. Om besmetting met ziekten te
voorkomen, kan zo nodig de verplichting worden opgelegd bepaalde bomen te kappen
en van het terrein te verwijderen. Bij een sterk ver-ouderd bomenbestand kan het
aanbeveling verdienen het bestand te kappen onder het opleggen van een
herplantplicht.De instandhoudingsverplichting krachtens dit artikel mag uiteraard niet leiden
tot strijd met ver-plichtingen krachtens hogere regelingen, zoals bijvoorbeeld
de Plantenziektewet.Overigens kunnen ook verwaarloosde bomen uit een oogpunt van milieubeheer van
belang zijn. Zo kunnen vermolmde bomen bijvoorbeeld nestplaats bieden aan
zeldzame soorten vleermuizen. Een 'opknapbeurt' in een dergelijk geval zou
uiteraard minder gewenst kunnen zijn.Artikel 4:10 I (4.5.7 oud) SchadevergoedingDit artikel is gebaseerd op artikel 17 van de Boswet dat voorschrijft dat de
gemeentelijke verordening een orgaan aanwijst, dat beslist op verzoeken om
schadevergoeding.De jurisprudentie over schadevergoeding is nog schaars. Geen schadevergoeding is
toegekend in gevallen waarbij door een kapverbod of een weigering van een
kapvergunning de (nog niet verwezenlijkte) mogelijkheid werd ontnomen, om een
voordeel te behalen (bijvoorbeeld de winst uit verkoop van hout).Van geval tot geval zal moeten worden nagegaan of, en zo ja in hoeverre:- er sprake is van schade;- deze schade al dan niet ten laste van betrokkene moet blijven;- een billijke schadevergoeding moet worden betaald.Een concrete, gedetailleerde regeling die alle gevallen dekt, is niet
mogelijk.Artikel 4:10 J (4.5.8 oud) Bestrijding iepziekteOp 1 januari 1991 verviel de door het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en
Visserij gecoör-dineerde iepziektebestrijding. Het ministerie acht de ziekte
beheersbaar, omdat, ten gevolge van de aanpak, de infectiedruk op een laag
niveau is gebracht.De iepziekte ontstaat doordat een schimmel de houtvaten, de stam en de takken
verstopt. Hierdoor wordt de sapstroom tussen de wortels en de boom verstoord en
krijgen de bladeren geen voedingsstoffen en water meer. De boom is dan ten dode
opgeschreven. Dit proces kan zich binnen enkele weken voltrekken. De schimmel
wordt overgebracht door de iepenspintkever. De kevers leggen hun eitjes onder de
bast van zieke of dode iepen. De jonge kevers vliegen naar gezonde bomen in de
buurt, die zodoende worden aangetast. Soms dragen de wortels, zonder
tussenkomst van de kever, de schimmel aan elkaar over.Verspreiding van de iepenspintkever is tegen te gaan door ziek of dood iepenhout
in de periode mei tot en met augustus binnen één maand te vernietigen. Iepenhout
afkomstig van najaars- en voorjaarsstormen moet voor 1 mei zijn vernietigd. Om de ziekte tegen te gaan, is het noodzakelijk alle iepen, zowel op
particuliere terreinen als op publiekrechtelijk beheerde terreinen tweemaal per
groeiseizoen te controleren op de aanwezigheid van de ziekte.In artikel 4:10 B, tweede lid, onder g. is de opheffing van het kapverbod
geregeld indien sprake is van een aanschrijving die leidt tot het vellen van een
boom.Artikel 4:10 K (4.5.9 oud) Afstand van de erfgrenslijnArtikel 5:42 Burgerlijk Wetboek bevat bepalingen met betrekking tot het bekende
rooirecht voor bomen binnen twee meter en heesters en hagen binnen een halve
meter van de erfgrenslijn. Het artikel biedt de mogelijkheid bij plaatselijke
verordening hiervan af te wijken.Met de opneming van dit artikel wordt van deze mogelijkheid gebruik gemaakt. De
in het Burgerlijk Wetboek gehanteerde maten gaven in het verleden soms
aanleiding tot geschillen tussen buren.Met ‘nihil’ voor heggen en heesters is bedoeld deze natuurlijke manier van
erfbegrenzing te beschermen en tot een normale standaard te maken. Vele bomen en
heesters zullen door deze afstandsverkleining beter beschermd, misschien wel
gespaard worden. De kans op juridische verwikkelingen in dit opzicht lijkt hiermee aanzienlijk
teruggedrongen. Artikel 4:11[gereserveerd]Artikel 4:12[gereserveerd]Afdeling 4 Maatregelen tegen ontsiering en
stankoverlastArtikel 4:13 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen
enz.Deze bepaling verschaft een basis voor het treffen van maatregelen tegen een uit
oogpunt van welstand en bescherming van de openbare gezondheid ontoelaatbare
opslag van bromfietsen en caravans e.d., en landbouwproducten . Het college is
bevoegd bepaalde plaatsen aan te wijzen waar deze opslag verboden is c.q. aan
bepaalde regels gebonden is.Deze bepaling ziet niet op handelingen die plaatsvinden op de “weg” in de zin
van de wegenverkeerswetgeving. Deze afbakening is aangebracht omdat voor zover
de in deze bepaling genoemde activiteiten plaatsvinden op de “weg” daartegen kan
worden opgetreden op basis van andere in deze verordening opgenomen
voorschriften.De in de afdeling 5.1 “Parkeerexcessen” opgenomen artikelen bevatten onder meer
bepalingen ten aanzien van het plaatsen of hebben op de weg van niet-rijklare
voertuigen en voertuigwrakken, het gebruik van de weg als stallingsruimte voor
auto’s door garagebedrijven e.d. en het parkeren van caravans e.d.AfbakeningDoor in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer” op te nemen wordt de afbakening met de Wet milieubeheer direct
vastgelegd. Hierdoor vervalt in het derde lid de afbakening met de Wet
milieubeheer.Artikel 4:14 Stankoverlast door gebruik van meststoffen
(vervallen)Vanuit dereguleringsoogpunt is dit artikel in 2009 geschrapt. Via de
Messtoffenwet wordt veel geregeld. Op zandgronden mag maar zeer beperkt mest
wordt uitgereden (ca 6 maanden per jaar). Veel mest wordt bovendien al
emissie-arm aangewend, dus dan geldt het artikel niet.Artikel 4:15 Verbod hinderlijke of gevaarlijke handelsreclameAlgemeenVanwege de vereenvoudiging van vergunningen en de vermindering van
administratieve lasten is het oude artikel 4.7.2 ingrijpend herzien. Dat houdt
in dat de reclamevergunning geheel is verdwenen en vervangen door een algemene
regel die verbiedt om door middel van een reclame het verkeer in gevaar te
brengen of hinder dan wel overlast te veroorzaken voor omwonenden.De gedachte daarachter is dat voor een reclame van enige omvang of betekenis
doorgaans een bouwvergunning nodig is, waardoor al aan de welstand kan worden
getoetst. Een reclame waardoor het verkeer in gevaar wordt gebracht of overlast
wordt veroorzaakt voor omwonenden komt relatief zo weinig voor dat het moeilijk
valt te rechtvaardigen om voor die gevallen een vergunningplicht voor alle
reclames in stand te houden.WaboOp een vergunnings- en ontheffingsstelsel voor handelsreclame aan gebouwen is de
Wabo van toepassing. Omdat een zodanig stelsel in de APV geschrapt is, is
daarvoor geen regeling opgenomen.Ter bevordering van deregulering en het aanbrengen van meer systematiek in de
model-APV zijn in mei 2007 twee artikelen in Hoofdstuk 1 opgenomen. Artikel 1:7
bepaalt dat de vergunning voor onbepaalde tijd geldt en artikel 1:8 bevat de
algemene weigeringsgronden die bij elke vergunning kunnen worden gehanteerd
tenzij de aard van de vergunning zich daartegen verzet. Zie voor meer informatie
de toelichting bij de betreffende artikelen.Handelsreclame is gedefinieerd in artikel 1:1, aanhef en onder g, van de APV
als: elke openbare aanprijzing van goederen of diensten, waarmee kennelijk
beoogd wordt een commercieel belang te dienen. Onroerende zaken zijn volgens het
artikel 3:3, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek onder meer de grond, de met
de grond verenigde beplantingen en de gebouwen en werken die duurzaam met de
grond zijn verenigd.Reclame en de vrijheid van meningsuitingIn het begrip handelsreclame ligt besloten dat het in artikel 4:15 gaat om
niet-ideële reclame, waarbij geen gedachten of gevoelens worden geopenbaard. Zie
ook de toelichting bij artikel 1:1, aanhef en onder g (handelsreclame). Volgens
vaste jurisprudentie behoren reclame-uitingen in de commerciële sfeer niet tot
het eigenlijke gebied van de vrijheid van meningsuiting als bedoeld in artikel 7
van de Grondwet.Artikel 4:15 is daarom niet in strijd met artikel 7 van de Grondwet. In artikel
7, vierde lid, van de Grondwet wordt de handelsreclame met zo veel woorden van
de vrijheid van drukpers uitgezonderd.De volgende vraag is of artikel 4:15 ook in overeenstemming is met de artikelen
10 EVRM en 19 IVBP. De bescherming van het recht op vrije meningsuiting strekt
zich in deze artikelen mede uit tot reclame. Deze vraag kan bevestigend worden
beantwoord. Allereerst is het de vraag of artikel 10 EVRM überhaupt wel toeziet
op zuivere handelsreclame. Weliswaar heeft de Hoge Raad dit in algemene zin
gesteld in een uitspraak van 13 februari 1987 (NJ 1987, 899), het Europese Hof
heeft zich hierover nog niet eenduidig uitgesproken (zie onder andere EHRM 24
februari 1994, NJ 1994, 518). Wel mag er op grond van arresten van het Europese
Hof vanuit worden gegaan dat de bescherming ten aanzien van commerciële reclame
minder ver gaat dan de bescherming ten aanzien van andere uitingen gelet op de
strekking van het verdrag. Echter, ook indien er vanuit wordt gegaan dat alle
handelsreclame onder artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR valt, zijn beperkingen
mogelijk zolang deze voorzien zijn bij wet. Naar algemeen wordt aangenomen
worden hieronder ook gemeentelijke verordeningen verstaan. Daarnaast dienen de
beperkingen noodzakelijk te zijn in een democratische samenleving ter
bescherming van de in de artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBP genoemde belangen.
Hieronder vallen onder andere het voorkomen van wanordelijkheden en de
bescherming van rechten van derden.De rechtspraak lijkt deze visie te bevestigen. In een uitspraak van 23 december
1994 stelt de ABRS in een zaak waarin een driehoeksreclamebord wordt geweigerd
dat artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBP alleen in het geding zijn als de
verspreiding van reclame zo zeer aan banden zou zijn gelegd dat de vrijheid om
reclame te maken zelf zou worden aangetast (JG 95.0207, AB 1995, 163). Ook is in
een uitspraak van de Hoge Raad over een aanplakverbod zonder schriftelijke
toestemming van de rechthebbende bepaald dat dit niet in strijd is met artikel
10 EVRM en 19 IVBP aangezien het verbod bij wet is voorzien en noodzakelijk in
een democratische samenleving ter voorkoming van wanordelijkheden en ter
bescherming van rechten van derden (HR 1 april 1997, NJ 1997, 457).Het voorgaande betekent dat zolang niet in een absoluut verbod, te absolute
beperkingen of restrictief beleid is voorzien en er een duidelijke noodzaak voor
de beperkingen bestaat, zodanig dat er feitelijk een mogelijkheid van enige
betekenis van het middel van bekendmaking overblijft, beperkingen mogelijk
blijven.Artikel 4:16 Vergunningplicht lichtreclame(vervallen)In het per 1 januari 2008 van kracht geworden Activiteitenbesluit is een
zorgplicht opgenomen die ertoe verplicht geen lichthinder te veroorzaken.
Daarmee vervalt de noodzaak om dit onderwerp bij APV te regelen.Afdeling 5 Kamperen buiten kampeerterreinenAlgemene toelichtingMet ingang van 1 januari 2008 is de Wet op de Openluchtrecreatie (WOR)
afgeschaft. Ter voorkoming van ongewenste situaties door kamperen buiten
kampeerterreinen zijn op advies van de VNG de volgende drie artikelen
opgenomen.Artikel 4:17 BegripsbepalingIn de begripsomschrijving gaat het in het algemeen over een tent, tentwagen,
kampeerwagen en caravan.Artikel 4:18 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen en
Artikel 4:19 Aanwijzing kampeerplaatsenEr kunnen drie vormen van kamperen buiten kampeerterreinen worden
onderscheiden.1. kamperen in het kader van het bijwonen van een evenement;2. kamperen door groepen in besloten kring;3. kamperen in individueel verband.Ad 1. Kamperen in het kader van het bijwonen van een evenementBij bepaalde grootschalige meerdaagse evenementen biedt de organisator de
bezoekers de mogelijkheid om te overnachten in een tent. Het gaat bijvoorbeeld
om popconcerten of sportevenementen. Het bijwonen van het evenement is het doel
van het verblijf. Het kamperen kan worden beschouwd als een onderdeel van het
evenement.Vrijwel alle gemeenten kennen, in navolging van de model APV, een
vergunningplicht voor het houden van een evenement. De burgemeester is het
vergunningverlenend orgaan. Als de organisator van het evenement ook
kampeerplaatsen wil aanbieden aan de bezoekers, zal hij naast de
evenementenvergunning ook een ontheffing voor het plaatsen van kampeermiddelen
moeten aanvragen. De evenementenvergunning wordt door de burgemeester verleend
en de ontheffing door het college. Het ligt voor de hand dat bij de ontheffing
voorschriften worden gesteld in verband met de (brand)veiligheid.Ad 2. Kamperen door groepen in besloten kringBij deze vorm van kamperen gaat het om verenigingen (bijvoorbeeld een
sportvereniging of een scoutingclub) die met hun eigen leden op incidentele
basis en voor korte perioden buiten een kampeerterrein in tenten willen
overnachten. Ze zullen daarvoor allereerst toestemming nodig hebben van de
eigenaar of beheerder van het terrein. Als het gaat om openbaar groen of een
sportpark, is de gemeente de eigenaar en zal de gemeente uit dien hoofde
toestemming moeten geven.Ook als de gemeente géén eigenaar van de grond is, verdient het aanbeveling dat
de gemeente regels stelt. Dit kan in de vorm van een stelsel van ontheffingen
waaraan voorschriften kunnen worden verbonden. Hiermee kan de gemeente bepalen
of de locatie geschikt is om te kamperen, gelet op bijvoorbeeld de aanwezige
natuurwaarden in het gebied of eventuele overlast voor omwonenden. Gelet op het
besloten karakter van deze vorm van kamperen, ligt het niet voor de hand dat de
gemeente voorschriften stelt in verband met de veiligheid of hygiëne. Dergelijke
onderwerpen zijn de primaire verantwoordelijkheid van de organisator.Ad 3. Kamperen in individueel verbandHieronder wordt een aantal vormen van kamperen buiten kampeerterreinen
beschreven die in individueel verband plaatsvinden. Als een gemeente een of meer
dergelijke vormen van vrij kamperen wil toestaan binnen haar gemeente, is het
aanwijzen van locaties waarop kamperen wel is toegestaan, het aangewezen middel.
De APV moet dan de bevoegdheid scheppen voor het college om dergelijke plaatsen
aan te wijzen. Het college kan dan ook voorschriften opstellen voor die
aangewezen locaties. Hierna worden als voorbeeld drie vormen van vrij kamperen
genoemd waarvoor het college gebieden zou kunnen aanwijzen om deze mogelijk te
maken.PaalkamperenStaatsbosbeheer beheert op dit moment ongeveer 25 zogeheten
“paalkampeerterreinen”. Deze terreinen zijn in feite niet meer dan plekjes in
een natuurlijke omgeving, waar het is toegestaan gedurende een beperkte periode
te verblijven. De terreinen zijn zodanig gesitueerd dat ze alleen lopend (soms
fietsend) te bereiken zijn. Ze zijn niet bereikbaar voor auto’s, caravans en
kampeerauto’s.De enige voorziening is een aanduiding of markering van de plaats met een bordje
waarop een aantal gedragsregels staan. Vaak is er ook een pomp aanwezig. De
paalkampeerplaatsen van Staatsbosbeheer bieden ruimte aan maximaal drie
kampeermiddelen. De maximaal toegestane verblijftijd is drie etmalen. Er wordt
niet betaald en er is vrijwel geen toezicht. Omdat er nauwelijks toezicht wordt
gehouden bestaat er ook geen nauwkeurig beeld van de omvang van de
gebruikersgroep. Een ruwe schatting van het aantal kampeerders bedraagt circa
duizend. Staatsbosbeheer streeft naar uitbreiding van dit soort terreintjes,
maar is afhankelijk van de medewerking van gemeenten.Op grond van artikel 4:19, eerste lid, zou het college plekken kunnen aanwijzen
waar het paalkamperen is toegestaan.Kampeerauto’sMensen met kampeerauto’s zijn minder afhankelijk van de voorzieningen op
kampeerterreinen dan kampeerders met een tent, vouwwagen of caravan. De
verblijfsduur van veel kampeerautobezitters op een kampeerterrein is vaak ook
kort. Het doel van het verblijf is overnachten en in veel mindere mate
recreëren. Uit onderzoek is gebleken dat een deel van de kampeerautobezitters
(bij voorkeur) niet kiest voor een verblijf op een kampeerterrein. Om
kampeerautobezitters ten dienste te zijn, kunnen gemeenten gereguleerde
overnachtingsplaatsen (GOP’s) voor kampeerauto’s toestaan of zelf gaan
inrichten. Deze GOP’s hebben een beperkt aantal voorzieningen (servicepunt) die
voor kampeerders met een kampeerauto van belang zijn.Het overnachten in kampeerauto’s moet als kamperen worden opgevat. Artikel 4:19,
eerste lid, maakt het mogelijk voor het college om GOP’s aan te wijzen als
kampeerplaatsen (waarop het kampeerverbod niet van toepassing is). De
Nederlandse Kampeerauto Club (NKC) heeft richtlijnen ontwikkeld voor het
inrichten van GOP’s.NachtvissenVanaf 1985 is het mogelijk om in de maanden juni, juli en augustus ’s nachts te
vissen. Daarnaast zijn er veel hengelsportverenigingen die voor hun water
toestemming hebben gekregen om het gehele jaar te mogen nachtvissen.De afgelopen jaren is het nachtvissen steeds populairder geworden en is ook de
wens van vissers om een langere tijd aan het water te verblijven, gegroeid. Zo’n
langer verblijf vergt een aangepaste uitrusting. Bijvoorbeeld een tent om in te
kunnen slapen en kookgerei voor het bereiden van een eenvoudige maaltijd. Het
vissen wordt op deze wijze gecombineerd met kamperen. Om deze vorm van kamperen
mogelijk te maken, zouden gemeenten gebieden kunnen aanwijzen waarvoor het
verbod op kamperen niet geldt.Lex silencio positivoDit artikel dient met name de bescherming van natuur en milieu. Het zou hoogst
onwenselijk zijn als er een vergunning van rechtswege zou ontstaan die toestaat
dat in een kwetsbaar natuurgebied gekampeerd wordt. In artikel 1:10 van deze
verordening wordt Paragraaf 4.1.3.3. Awb niet van toepassing verklaard. Afdeling 6 Bescherming cultureel erfgoedArtikel 4:20 DetectorverbodDit artikel is opgenomen voor de bescherming van cultuurhistorisch erfgoed
binnen de gemeente. Concreet gaat het om het verbieden van metaaldetectoren en
het gebruik ervan door onbevoegden, in bepaalde door het college aangewezen
gebieden. Het gebruik van metaaldetectoren kan leiden tot het doelgericht graven
naar oudheidkundige bodemvondsten, zonder dat men daartoe een vergunning heeft
van de Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek (ROB). De vondsten
blijven dan veelal buiten wetenschappelijk onderzoek en museale tentoonstelling,
waardoor veel cultuurhistorische informatie verloren gaat. In aanvulling op de
landelijke regelgeving, de Monumentenwet 1988, kan men zo (middels dit artikel
in de APV) de bescherming van archeologische monumenten verbeteren.Hoofdstuk 5 Andere onderwerpen betreffende de huishouding der
gemeenteAfdeling 1 parkeerexcessenAlgemene toelichting1. Bevoegdheid tot regeling van parkeerexcessenSinds de inwerkingtreding van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) kunnen
verkeersbesluiten, behalve ten behoeve van de verkeersveiligheid en de vrijheid
van het verkeer, ook worden genomen ter bescherming van de zogenaamde
milieubelangen. Hierbij moet worden gedacht aan maatregelen ter voorkoming of
beperking van overlast, hinder of schade dan wel aantasting van het karakter of
de functie van objecten of gebieden ten gevolge van het verkeer (zie art. 2,
tweede lid WVW 1994).Op initiatief van de VNG heeft de Tweede Kamer door middel van een amendement
een nieuw artikel 2a in de Invoeringswet WVW 1994 ingevoegd. Dit artikel luidt
als volgt:“Provincies, gemeenten en waterschappen behouden hun bevoegdheid om bij
verordening regels vast te stellen ten aanzien van het onderwerp waarin deze wet
voorziet, voor zover die regels niet in strijd zijn met de bij of krachtens deze
wet vastgestelde regels en voor zover verkeerstekens krachtens deze wet zich
daar niet toe lenen.”Hierbij werd met name gedacht aan de regeling van parkeerexcessen, zoals ook
blijkt uit de toelichting bij dit amendement. Artikel 2a WVW 1994 geeft derhalve
aan dat gemeenten bevoegdheid zijn om parkeerexcessenbepalingen vast te stellen.
De grondslag voor dergelijke bepalingen is overigens gewoon artikel 149
Gemeentewet.2. Begrip “parkeerexces”In de wegenverkeerswetgeving wordt nergens aangegeven wat het begrip
“parkeerexces” precies inhoudt. Blijkens de jurisprudentie kan onder het begrip
“parkeerexces” ieder excessief parkeren op de weg worden begrepen, dus:a. zowel wanneer het parkeren op de weg betreft dat met het oog op de verdeling
van de beschikbare parkeerruimte jegens andere weggebruikers, die gelegenheid om
te parkeren behoeven, buitensporig is en uit dien hoofde niet toelaatbaar kan
worden geacht (verkeersmotief; eigenlijke aanvulling). In deze omschrijving ligt
besloten, dat het gebruik van de weg als parkeerplaats op zich zelf niet
ongeoorloofd is te achten, maar wel dat de aard van het voertuig, het met het
parkeren beoogde doel of het aantal te parkeren voertuigen relatief gezien een
te grote ruimte opeist in vergelijking met de behoefte aan parkeerruimte van
anderen;b. alsook wanneer het gaat om parkeren dat onaanvaardbaar is te achten om andere
motieven, zoals het tegengaan van aantasting van de openbare orde of veiligheid
en de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente, voorkoming van
uitzichtbelemmering en stankoverlast (oneigenlijke aanvulling).Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad valt op te maken dat in de eerste plaats
van een parkeerexces sprake is als het gaat om excessief gebruik van de weg,
strijdig met de bestemming die de weg heeft. Wegen zijn - zo lijkt de zienswijze
van dit rechtscollege in het kort te kunnen worden weergegeven - in de eerste
plaats bestemd om zich daarover te kunnen verplaatsen en daarop tijdelijk een
voertuig te kunnen laten staan. Ten aanzien van bepaalde (categorieën van)
voertuigen, die de weg in strijd met deze bestemming gebruiken, is het bestuur
gerechtigd strengere eisen te stellen en scherpere grenzen te trekken. Daarbij
mag het niet te diep ingrijpen in het “normale” verkeer, en dus ook niet in het
“normale” parkeren. In het “normale” verkeer voorziet de geldende wettelijke
verkeersregeling exclusief, aldus de mening van de Hoge Raad.Voorts is volgens de Hoge Raad sprake van een parkeerexces ingeval het parkeren
op de weg gepaard gaat met ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente,
beneming van uitzicht, stankoverlast of gevaar voor de veiligheid van personen.
Al deze vormen van excessief, hinderlijk en ontsierend gebruik van de weg kunnen
door de gemeentelijke wetgever aan regels worden gebonden.3. Plaatsing en rubricering parkeerexcesbepalingenGezien de ruime uitleg van het begrip “parkeerexces” is het niet nodig om een
onderscheid te maken tussen twee soorten van excessief gebruik van de weg:
gevallen die excessief zijn op grond van een verkeersmotief en die als
“parkeerexcessen” moeten worden gekwalificeerd en gevallen waarin een ander
motief aan het stellen van regels (in hoofdzaak) ten grondslag ligt. Er bestaat
geen noodzaak deze soorten in aparte verordeningen onder te brengen, een
parkeerexcessenverordening respectievelijk de algemene plaatselijke
verordening.Het verdient aanbeveling de thans voorgestelde modelbepalingen in hun geheel
onder te brengen in de algemene plaatselijke verordening, en wel in een
hoofdstuk “Andere onderwerpen betreffende de huishouding der gemeente”.
Plaatsing in dit hoofdstuk verdient de voorkeur boven plaatsing in een ander
hoofdstuk, omdat aan deze bepalingen meerdere motieven ten grondslag
liggen.Met het onder één noemer - die van het parkeerexces - brengen van de
modelbepalingen blijken de aan de bepalingen ten grondslag liggende motieven
niet steeds uit de tekst van de bepalingen. Het is daarom verstandig, dat in de
toelichting op de bepalingen deze motieven tot uitdrukking worden gebracht. Een
van de voordelen van deze aanpak is, dat artikelen, die een zelfde gedraging
verbieden, doch op grond van verschillende motieven, in één artikel kunnen
worden samengebracht.In afdeling 5.1 “parkeerexcessen” is ook een aantal onderwerpen opgenomen, welke
niet kan worden aangeduid als “parkeerexcessen in eigenlijke zin”, waarvan
gesproken kan worden als het gaat om gedragingen op de weg in de zin van de WVW
1994. Daar deze voorschriften door het publiek wel als zodanig (zullen) worden
ervaren geven wij er de voorkeur aan ook deze onderwerpen in deze paragraaf te
regelen. Men denke hierbij aan een onderwerp als het “aantasten van
groenvoorzieningen”.4. Beperking tot gedragingen op de weg?Bij parkeerexcessen “in eigenlijke zin” gaat het om gedragingen op de weg in de
zin van de WVW 1994. Onder weg verstaat de APV ingevolge artikel 1:1 hetzelfde
als de WVW 1994 daaronder verstaat.In de afdeling “Parkeerexcessen” zijn niet uitsluitend onderwerpen geregeld
welke als parkeerexcessen “in eigenlijke zin” kunnen worden aangeduid. Zo hebben
de artikelen 5:6, eerste lid onder b, 5:7, eerste lid, en 5:10 ook betrekking op
gedragingen buiten de weg in de zin van de WVW 1994. Beperking van de hierin
neergelegde verbodsbepalingen tot “op de weg” ligt niet voor de hand, wanneer
men let op het motief dat aan deze bepalingen ten grondslag ligt. Deze
bepalingen strekken niet (mede) ter bescherming van verkeersbelangen.Bedoelde gedragingen zijn daarom in die verbodsbepalingen ook strafbaar gesteld,
indien zij buiten de weg (in de zin van de WVW 1994) zijn gepleegd. Indien aan
een bepaling uitsluitend verkeersmotieven ten grondslag liggen, is de
werkingssfeer van die bepaling uiteraard beperkt tot de weg (in de zin van de
WVW 1994). Zie bijvoorbeeld de artikelen 5:2 en 5:8,tweede lid.Aan de andere bepalingen liggen behalve verkeersmotieven ook andere motieven ten
grondslag. Toch regelen ook deze bepalingen slechts gedragingen op de weg (in de
zin van de WVW 1994). Voor zover deze gedragingen plaatsvinden buiten de weg,
kan hiertegen reeds op basis van andere voorschriften in voldoende mate worden
opgetreden. Zie bij voorbeeld artikel 4:19 (4.6.1 (oud).Ter wille van de overzichtelijkheid zijn de bepalingen betreffende
parkeerexcessen - zowel de “eigenlijke” als de “oneigenlijke” - zoveel mogelijk
in een afdeling samengevoegd. De bedoelde gedragingen zullen door het publiek
immers alle als parkeerexces worden ervaren.Voor in de begripsomschrijvingen van artikel 5:1 opgenomen definities van
“voertuig” en “parkeren” is aansluiting gezocht bij de in de
wegenverkeerswetgeving voor deze begrippen gebruikte definities. Uit de
verschillende bepalingen blijkt dan, of zij al dan niet slechts betrekking
hebben op gedragingen op de weg (in de zin van de WVW 1994).Artikel 5:1 BegripsbepalingenVoor de toepassing van deze afdeling wordt onder “weg” verstaan hetgeen artikel
1:1 van deze verordening daaronder verstaat. Concreet gaat het om alle voor het
openbaar verkeer openstaande wegen of paden met inbegrip van de daarin liggende
bruggen en duikers en de tot die wegen behorende paden en bermen of zijkanten.
De artikelen 5:2, 5:3, 5:4, 5:5, 5:6, eerste lid, onder a, 5:7, 5:8, tweede lid,
en 5:9 hebben derhalve slechts op “echte” parkeerexcessen betrekking. De andere
artikelen in deze afdeling strekken zich ook uit tot gedragingen buiten de weg
in de zin van de WVW 1994. Zie voorts de algemene toelichting bij deze
afdeling.Ook voor het openbaar verkeer openstaande parkeerterreinen kunnen onder de
definitie van “weg” in de zin van de WVW 1994 worden gebracht. Hiervoor pleiten
de volgende argumenten. De WVW 1994 bevat blijkens haar considerans regels
inzake het verkeer op de weg. Wat in die wet onder “wegen” wordt verstaan is
hiervoor reeds vermeld. Artikel 2 van de WVW 1994 bepaalt dat, met inachtneming
van de voorschriften van de WVW 1994, bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur nadere regelingen worden gesteld nopens het verkeer op de wegen.In een van die algemene maatregelen van bestuur, het RVV 1990, worden
gedragsregels gegeven voor parkeerplaatsen. Zie bij voorbeeld in artikel 24 e.v.
en artikel 46 RVV 1990.Onder parkeerplaats wordt ook een parkeerterrein begrepen. Al vallen
parkeerterreinen onder de werking van de onderhavige parkeerexcesbepalingen, dit
neemt niet weg dat zij in een aantal gevallen daarvan zullen moeten worden
uitgezonderd. Te denken valt bij voorbeeld aan het parkeren van vrachtwagens.
Het is immers evident dat parkeerterreinen een belangrijke functie vervullen ten
behoeve van een redelijke verdeling van de beschikbare parkeerruimte, zie verder
de toelichting bij artikel 5:8.Onder aOm te voorkomen dat over de inhoud van het begrip “voertuigen” onzekerheid zal
bestaan, is een definitie van dit begrip opgenomen. Tot uitgangspunt is genomen
de definitie van “voertuigen” die in artikel 1, onder al, van het RVV 1990 wordt
gegeven. Voertuigen in de zin van dit artikel zijn: fietsen,
bromfietsen, gehandicaptenvoertuigen, motorvoertuigen, trams en
wagens. In tegenstelling tot artikel 5.1.1 (oud) is in 2008 de
omschrijving positief geformuleerd en wordt direct aangesloten bij het RVV 1990.
Voor kleine voertuigen, zoals kruiwagens, kinderwagens, rolstoelen e.d. is een
uitzondering gemaakt, omdat anders sommige bepalingen een te ruime strekking
zouden krijgen.Fietsen, bromfietsen en gehandicaptenvoertuigen vallen ook onder de definitie
van voertuigen. Ook deze kunnen immers parkeerexcessen veroorzaken en worden
daarom als voertuig beschouwd.Onder bDe omschrijving van het begrip “parkeren” is dezelfde als de omschrijving in
artikel 1, onder ac, van het RVV 1990. Dit artikelonderdeel verstaat onder
parkeren: het laten stilstaan van een voertuig anders dan gedurende
de tijd die nodig is voor en gebruikt wordt tot het onmiddellijk in- of
uitstappen van passagiers of voor het onmiddellijk laden of lossen van
goederen.De gegeven definitie bewerkstelligt dat enkele vormen van doen of laten staan
van voertuigen, die moeten worden ontzien, buiten de werking van de voorgestelde
verbodsbepalingen blijven. Het onmiddellijk in- en uitstappen van personen en
het onmiddellijk laden en lossen van goederen zijn dan immers activiteiten die
door deze modelbepalingen niet worden bestreken. Evenmin zullen deze bepalingen
van toepassing kunnen zijn ten aanzien van voertuigen die bij een garagebedrijf
stilstaan om benzine te tanken; in dit geval is er geen sprake van
parkeren.Anders dan het RVV 1990 richten de bepalingen van afdeling 5.1. van de APV zich
ook tot niet-bestuurders die anderszins belanghebbend zijn bij een voertuig (de
eigenaar, huurder, opdrachtgever etc.) zodat de zinsnede “het laten stilstaan”
een iets ruimere strekking heeft dan in de wegenverkeerswetgeving gebruikelijk
is. Die ruimere strekking maakt het mogelijk dat ook de andere belanghebbenden
bij het voertuig (dan de bestuurder) kunnen worden aangesproken op niet-naleving
van de (parkeer)verboden in deze afdeling.Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.Eerste lidRegelmatig kwam de vraag naar voren of rijschoolhouders en taxibedrijven die in
de uitoefening van hun (neven)bedrijf drie of meer auto’s op de weg parkeren ook
onder het verbod van het eerste lid van dit artikel vallen. De Afdeling
rechtspraak van de Raad van State heeft omtrent deze vraag beslist dat het bij
elkaar parkeren van drie of meer taxi’s door een exploitant van een taxibedrijf
niet valt onder de werking van deze bepaling, ARRS 28-9-1984, nr. R03.83.7524
(APV Schijndel). De rijschoolhouder die een aantal voertuigen bij elkaar
parkeert, viel volgens deze uitspraak eveneens niet onder de werking van dit
artikel.Aangezien het parkeren van voertuigen van rijschoolhouders en taxiondernemers
excessieve vormen kan aannemen, is in het eerste lid daarom expliciet bepaald
dat onder “verhuren”, zoals in het artikel bedoeld, mede wordt verstaan het
gebruiken van voertuigen voor het geven van rijlessen of voor het vervoeren van
personen tegen betaling. Aldus kan ook tegen excessief gebruik van de weg door
rijschoolhouders en taxiondernemers worden opgetreden.Tweede lidOnder a is het woord “vergen” gebezigd in plaats van “duren” ten einde twijfel
over de vraag of met een bepaalde herstel- of onderhoudswerkzaamheid meer dan
een uur gemoeid is, zoveel mogelijk uit te sluiten. Bij het gebruik van de term
“vergen” beschikt men over een meer objectieve maatstaf.De in het derde lid gestelde verbodsbepaling geldt uiteraard niet voor het
normaal parkeren van de voor persoonlijk gebruik gebezigde auto(’s) van de
exploitant.Het bepaalde bij artikel 5:2 kan niet als een soort “escape” fungeren ten
opzichte van de andere in deze afdeling opgenomen verbodsbepalingen. Artikel 5:2
mag met andere woorden niet gelezen worden in verband met de andere artikelen in
de afdeling, in die zin dat de “faciliteit” die in artikel 5:2 is besloten -
garagehouders enz. mogen twee auto’s sowieso op de weg laten staan - ook
impliceert dat zij een autowrak, een niet-rijklaar voertuig, een groot voertuig
enz. ongelimiteerd lang op de weg mogen laten staan, omdat de ruimte die hen is
aangewezen dezelfde blijft.Immers, in artikel 5:2 bestaat het excessieve in de ruimte die door het aantal
voertuigen in beslag wordt genomen, in bij voorbeeld de artikelen 5:4 en 5:5
bestaat het excessieve met name in het niet gerechtvaardigde doel om gedurende
lange tijd parkeerruimte in beslag te nemen met wrakken of daarvan nauwelijks te
onderscheiden vehikels. Dit doel is, indien zulks door garagehouders geschiedt,
even onduldbaar als wanneer particulieren zich hieraan bezondigen.Het bepaalde bij artikel 5:2 geeft de daarin genoemde personen dus niet een
“vrijstelling” om voertuigen te parkeren in afwijking van de andere
verbodsbepalingen in deze afdeling.Derde lid, onder aDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen die autohandelaren en
exploitanten van garage-, herstel- en autoverhuurbedrijven die de weg
voortdurend gebruiken als stallingsruimte voor auto’s die hun toebehoren of zijn
toevertrouwd. Het gaat hier om situaties waarin het gebruik van parkeerruimte op
buitensporige wijze plaats heeft en uit dien hoofde niet toelaatbaar kan worden
geacht (verkeersmotief).Bij het opstellen van deze bepaling is er naar gestreefd de delictomschrijving
zoveel mogelijk vrij te houden van elementen waarvan de bewijslevering
moeilijkheden kan opleveren. Niettemin kan met name het bewijs dat betrokkene
“zijn bedrijf of nevenbedrijf dan wel een gewoonte” van de hier bedoelde
activiteiten maakt, alsook dat de desbetreffende voertuigen “hem toebehoren of
zijn toevertrouwd”, onder omstandigheden problemen opleveren. De woorden “drie
of meer voertuigen” zijn gekozen om de bewijslast niet onevenredig zwaar te doen
zijn. Doordat het verbod slechts betrekking heeft op het parkeren dat in het
kader van (neven)bedrijf of gewoonte plaatsvindt, blijft het normaal parkeren
van de voor persoonlijk gebruik gebezigde auto(’s) van de exploitant en
eventueel van zijn gezinsleden mogelijk. (Zie het tweede lid, onder b).Deze bepaling heeft slechts betrekking op “eigenlijke” parkeerexcessen, dat wil
zeggen op het parkeren van voertuigen op de weg (in de zin van de WVW 1994). Het
zou uiteraard te ver gaan deze bepaling ook te laten gelden voor gedragingen
buiten de weg.Derde lid, onder bReparatie- en sloopwerkzaamheden aan op de weg geparkeerde voertuigen in het
kader van de uitoefening van een (neven)bedrijf, geven veelal klachten inzake
geluidsoverlast en verontreiniging van de weg; in mindere mate wordt geklaagd
over de als gevolg van deze activiteiten verminderde parkeergelegenheid.Met het oog op het vorenstaande is het derhalve wenselijk de strafbaarheid van
het herstellen of slopen op de weg niet te relateren aan de omstandigheid dat er
sprake moet zijn van drie of meer voertuigen. Indien het slopen of herstellen
van een voertuig bij herhaling geschiedt, moet - met het oog op de vorengenoemde
bezwaren - hiertegen kunnen worden opgetreden, daargelaten of zich in de
onmiddellijke omgeving meer auto’s bevinden die betrokkene “toebehoren of zijn
toevertrouwd”. Wel zij er hier op gewezen dat zowel het verontreinigen van de
weg als het veroorzaken van hinderlijk rumoer reeds is verboden bij artikel
2:47. Met het oog op het toenemend aantal klachten achten wij een strafbepaling
welke zich in het bijzonder richt tot de onderhavige activiteiten, wenselijk
naast genoemde (algemene) verbodsbepalingen.Gelet op de strekking van deze bepaling kan zij niet als een
“parkeerexcesbepaling” in de strikte betekenis van het woord worden aangemerkt.
Gezien het verband met de andere in deze afdeling opgenomen bepalingen achten
wij het niettemin wenselijk het onderhavige voorschrift in deze afdeling op te
nemen.Met de hierbedoelde bepaling kan naar verwachting beter worden opgetreden tegen
met het slopen en repareren van voertuigen gepaard gaande geluid- en
stankoverlast en verontreiniging van de weg.Ingevolge de aanhef is slechts diegene strafbaar die bij herhaling de weg als
werkplaats voor reparatie- of sloopdoeleinden gebruikt. Ook voor diegenen moet
echter de mogelijkheid blijven bestaan aan de door hem (en zijn gezin) gebruikte
auto kleine reparatiewerkzaamheden te verrichten. Het vierde lid opent deze
mogelijkheid.Vierde lidHet verlenen van een ontheffing ingevolge dit lid zal in het algemeen op zijn
plaats zijn in geval, alle omstandigheden in aanmerking genomen, redelijkerwijs
moet worden aanvaard dat de exploitant geen andere mogelijkheden ten dienste
staan dan de hem toebehorende of toevertrouwde auto’s op de weg te parkeren. Te
denken is hierbij aan het geval dat de exploitant van een reeds lang bestaand
bedrijf in de feitelijke onmogelijkheid verkeert op eigen terrein of in de
nabijheid van zijn bedrijf stallingsruimte te creëren c.q. daarover op andere
wijze de beschikking te krijgen. Aan de ontheffing kunnen uiteraard
voorschriften worden verbonden, onder meer omtrent de plaats waar en de tijd
gedurende welke voertuigen voor de hier aan de orde zijnde doeleinden op de weg
mogen worden geplaatst, alsmede ten aanzien van het aantal voertuigen dat ter
plaatse door de houder van de ontheffing mag worden geparkeerd.Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigenHet komt regelmatig voor dat eigenaren hun voertuig te koop aanbieden op de
openbare weg. Wanneer het een enkel voertuig betreft, is dit geen echt probleem.
Van aantasting van het uiterlijk aanzien van de omgeving is niet of nauwelijks
sprake, de overlast voor de omwonenden blijft beperkt en het gebruik van de
beschikbare parkeerruimte kan niet excessief genoemd worden.Anders ligt het wanneer de voertuigen met grote aantallen tegelijk aangeboden
worden. Behalve dat het uiterlijk aanzien wordt aangetast, brengt het voor de
omwonenden aanzienlijke overlast met zich mee. Een dergelijke uitstalling van
voertuigen trekt immers kooplustigen aan. Ook wordt er een aanmerkelijk beslag
op de beschikbare parkeerruimte gelegd. Wanneer de lokale overheid dit gedrag
als ongewenst beschouwt en het daarom wil tegengaan, moet er voor gewaakt worden
dat de verbodsbepaling niet al te diep in het verkeer ingrijpt. Het gaat te ver
wanneer een eigenaar zijn voertuig niet meer voor zijn woning zou kunnen
parkeren omdat er een bordje te koop achter de voorruit hangt. Waar precies de
grens van het ingrijpen ligt kan niet altijd helder aangegeven worden. Wanneer
een groot aantal voertuigen bij elkaar te koop wordt aangeboden, is het
duidelijk dat die grens overschreden is. Hoe zit het evenwel met twee voertuigen
die bij een druk bezocht winkelcentrum te koop aangeboden worden? Vaak moet aan
de hand van de plaatselijke omstandigheden beoordeeld worden of de grens wel of
niet overschreden is.Het verdient daarom geen aanbeveling een algemeen verbod in de APV op te nemen.
Gekozen is voor een constructie waarin het college de bevoegdheid heeft gebieden
aan te wijzen waar het verbod van kracht is.Wanneer er naar het oordeel van het college sprake is van overlast kan het het
verbod activeren.Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op
de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.Artikel 5:4 Defecte voertuigenVeelvuldig doet zich het verschijnsel voor dat niet-rijklare voertuigen op de
weg worden geplaatst. De eigenaar of houder van een of meer van dergelijke
voertuigen heeft deze meestal aangekocht om na weken of zelfs maanden van
nijvere zelfwerkzaamheid weer een volwaardig voertuig te creëren. Veelal slaagt
hij in deze poging niet, waarna het voertuig op de weg wordt achtergelaten, waar
het na verloop van tijd degenereert tot autowrak. Deze bepaling richt zich in
het bijzonder tegen dit soort parkeergedragingen. Het excessieve is in het
bijzonder gelegen in het in relatie tot het tekort aan parkeerruimte niet
gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de weg zet. Daarnaast kan het
hierbedoelde parkeren een ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente
meebrengen en om die reden excessief zijn. Beperking van het verbod tot die
gevallen waarin er sprake is van min of meer ernstige gebreken aan het voertuig,
moet noodzakelijk worden geacht, wil het verbod niet een te ruime strekking
krijgen.Deze bepaling ziet slechts op “eigenlijke” parkeerexcessen, dat wil zeggen op
het plaatsen en hebben van defecte voertuigen op de weg (in de zin van de WVW
1994). Het zou te ver gaan deze gedragingen ook buiten de weg te verbieden.Artikel 5:5 VoertuigwrakkenAnders dan de niet-rijklare voertuigen die ingeval van parkeren gedurende zekere
tijd in het bijzonder een parkeerexces kunnen opleveren door het in relatie tot
het tekort aan parkeerruimte niet gerechtvaardigde doel waartoe men een voertuig
op de weg zet, geeft een achtergelaten voertuigwrak, inclusief een fiets of
bromfiets, in de eerste plaats aanstoot, doordat het een ontsierend element in
het straatbeeld vormt. Ook houdt een wrak een gevaar in voor spelende kinderen
en voor de weggebruikers. Het op de weg plaatsen of hebben van een wrak is dus
primair om die reden excessief. Daarnaast kan echter ook het zo juist genoemde
verkeersmotief een rol spelen bij het uitvaardigen van dit verbod.Ofschoon een wrak vaak niet meer zal kunnen worden beschouwd als voertuig in de
zin van de wegenverkeerswetgeving, is de onderhavige bepaling gezien haar
strekking en het verband met de andere bepalingen wel als parkeerexcesbepaling
aan te merken.De onderhavige bepaling heeft betrekking op het plaatsen en hebben van wrakken
op de weg (in de zin van de WVW 1994). Het elders in de openlucht opslaan van
wrakken vindt reeds regeling in de model Afvalstoffenverordening en tevens in
artikel 10.17 van de Wet milieubeheer. De delictsomschrijving bevat derhalve
niet tevens het bestanddeel “van de weg af zichtbaar”.Het verbod in dit artikel richt zich op degene die het voertuigwrak op de weg
plaatst of heeft. Dat is op zich al een ruimere kring van subjecten dan alleen
de bestuurder; ook andere belanghebbenden bij het voertuig vallen onder deze
bepaling.Artikel 5:6 Kampeermiddelen e.d.Eerste lid, onder aDeze bepaling richt zich tegen het langer dan nodig plaatsen of hebben van
voertuigen die voor recreatie e.d. worden gebruikt. Hieronder vallen in ieder
geval: caravans, campers, kampeerwagens, aanhangwagens, magazijnwagens,
keetwagens e.d. op de weg. In deze bepaling zijn de woorden “parkeren” gewijzigd
in “te plaatsen of te hebben” om de handhaving van deze bepaling eenvoudiger te
maken. Met het steeds een paar meter verplaatsen van een caravan,
aanhangwagentje e.d. op de openbare weg wordt overtreding van deze bepaling niet
langer meer voorkomen. Met de zinsnede “of anderszins voor andere dan
verkeersdoeleinden wordt gebruikt” is beoogd aan te geven dat alle soorten
(aanhang)wagens en voertuigen, die niet “dagelijks” worden gebruikt als
vervoermiddel onder deze bepaling kunnen vallen. Het excessieve van het hier
bedoelde parkeren is in de eerste plaats gelegen in het buitensporige gebruik
van parkeerruimte dat daarmee gepaard gaat. Daarnaast is dat het ontsieren van
het uiterlijk aanzien van de gemeente.Het plaatsen of hebben gedurende ten hoogste drie (achtereenvolgende) dagen
wordt niet verboden, opdat de betrokkene de gelegenheid zal hebben zijn
kampeerwagen, caravan of camper voor een te ondernemen reis gereed te maken,
respectievelijk na de reis op te ruimen.Eerste lid, onder bDeze bepaling richt zich ook tegen het ontsieren van het uiterlijk aanzien van
de gemeente door het doen of laten staan van caravans e.d. elders dan op de weg
in de zin van de WVW 1994. In zoverre betreft deze bepaling derhalve niet een
“eigenlijk” parkeerexces, dat immers veronderstelt dat de gedraging plaatsvindt
op een weg (in de zin van de WVW 1994).Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op
de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigenDeze bepaling richt zich tegen degenen die voor een beroep of bedrijf reclame
maken door een of meer voertuigen, voorzien van reclameopschriften, op de weg te
parkeren. Hierbij staat het maken van reclame voorop. Als handelsreclame in de
zin van dit artikel wordt niet gezien de vermelding op een voertuig van de naam
van het bedrijf waarbij het voertuig in gebruik is en een (korte) aanduiding van
de goederen of diensten die dat bedrijf pleegt aan te bieden. Deze voertuigen
worden immers niet primair gebruikt “met het kennelijke doel om daarmee
handelsreclame te maken”, maar vooral als vervoersmiddel.Het excessieve is primair gelegen in het in relatie tussen het tekort aan
parkeerruimte en het niet gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de
weg zet. Dit doel kan reeds met één voertuig worden bereikt. In de tweede plaats
kan het excessieve gelegen zijn in het motief van het tegengaan van ontsiering
van het uiterlijk aanzien van de gemeente.In deze bepaling gaat het om een “eigenlijk” parkeerexces, hetwelk veronderstelt
dat de gedraging plaatsvindt op een weg (in de zin van de WVW 1994). Het hebben
van handelsreclame op of aan onroerend goed op een vanaf de weg zichtbare plaats
is geregeld in artikel 4:15 van deze model-APV.Het in dit artikel omschreven verbod is beperkt tot het maken van handelsreclame
(commerciële reclame). Uit de jurisprudentie en uit artikel 7, vierde lid, van
de Grondwet blijkt, dat de gemeentelijke wetgever in ieder geval het maken van
handelsreclame aan beperkingen mag onderwerpen. Voor wat betreft de relatie met
artikel 10 EVRM en 19 IVBP zij verwezen naar de toelichting bij artikel
4:15.Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op
de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.Artikel 5:8 Parkeren van grote voertuigenAlgemeenIn gemeentelijke kring wordt het meer en meer als noodzakelijk ervaren dat het
parkeren van grote voertuigen - in het bijzonder vrachtwagens - op wegen in de
stadscentra en in de woonwijken zoveel mogelijk wordt tegengegaan.
Maatschappelijk gezien is er een tendens waarneembaar dat dit parkeren wordt
ervaren als misbruik van de weg. De gevaren en inconveniënten die deze
parkeergedragingen kunnen opleveren, zijn velerlei: onvoldoende opvallen bij
schemer en duisternis van geparkeerde vrachtwagens, onvoldoende zichtbaarheid
van tussen of achter deze voertuigen spelende kinderen, buitensporige
inbeslagneming van de schaarse parkeerruimte, belemmering van het uitzicht
vanuit de woning, afbreuk aan het uiterlijk aanzien der gemeente enz. Op den
duur zal het parkeren van grote voertuigen dan ook niet meer dienen te
geschieden op wegen binnen de bebouwde kom, althans niet op die wegen binnen de
bebouwde kom, welke gelegen zijn in het centrum of in de woonwijken. Uit de
jurisprudentie kan worden opgemaakt, dat ook volgens de Hoge Raad het parkeren
van vrachtwagens in woonwijken enz., bezien tegen de achtergrond van de recente
verkeersomstandigheden en maatschappelijke inzichten, niet (meer)
redelijkerwijze als “normaal” verkeer kan worden beschouwd. De artikelen 5:8 en
5:9 bevatten regels waarmee het parkeren van grote voertuigen, voor zover dit
excessief is, kan worden tegengegaan.Eerste lidDeze bepaling beoogt aan de gemeentebesturen mogelijkheden te verschaffen om
aantasting van het uiterlijk aanzien van de gemeente door het doen of laten
staan van bepaalde voertuigen tegen te gaan. Het doen of laten staan van grote
voertuigen kan immers op bepaalde plaatsen, zoals op dorpspleinen, voor
monumenten en historische gebouwen, in parken, op rustieke plekjes in open
landschappen een ernstige aantasting van het stads-, dorps- of landschapsschoon
betekenen. Vrachtauto’s, aanhangwagens, kermiswagens en reclameauto’s
bijvoorbeeld kunnen op dergelijke plaatsen een zeer storend element vormen. Het
zijn deze situaties waarop deze bepaling het oog heeft.Aangezien over de vraag of er van aantasting van de schoonheid van stad, dorp of
landschap sprake is, verschillend kan worden geoordeeld, is er de voorkeur aan
gegeven het verbod niet zonder meer te doen werken, doch een nader oordeel van
het gemeentebestuur in dezen maatgevend te doen zijn. Aangezien de plaatsen waar
ontsiering van de hiervoor vermelde objecten zich kan voordoen, vrijwel steeds
aan te geven zullen zijn, is de bepaling aldus geredigeerd dat het verbod
slechts geldt ten aanzien van die plaatsen die het college heeft
aangewezen.Dit aanwijzen zal in de praktijk eenvoudig kunnen geschieden doordat het college
in zijn besluit verwijst naar een plattegrond van de gemeenten waarop de
plaatsen waar niet mag worden geparkeerd worden gearceerd.Gezien het motief van deze bepaling heeft zij ook betrekking op het parkeren van
grote voertuigen buiten de weg. In zoverre heeft deze bepaling dus niet enkel
betrekking op “eigenlijke” parkeerexcessen.Wat het motief: bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente betreft,
dient er op te worden gewezen, dat het niet noodzakelijkerwijs behoeft te gaan
om (het parkeren op of bij) plaatsen, die uit een oogpunt van stadsschoon of
karakteristiek een bijzondere betekenis hebben, wil er sprake kunnen zijn van
een “parkeerexces”.In het licht van het motief dat ten grondslag ligt aan het in het eerste lid
bedoelde verbod verdient het aanbeveling zowel een lengte- als een
hoogtecriterium te hanteren. Zeer wel denkbaar is immers dat een voertuig
weliswaar nog geen lengte van 6 meter heeft, doch niettemin op grond van de
hoogte schadelijk moet worden geacht voor het uiterlijk aanzien van de
gemeente.Blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad is de bevoegdheid van het
gemeentebestuur ter zake zeer ruim. Het is met name niet vereist dat de bij
openbare kennisgeving aangewezen plaatsen voldoen aan aanmerkelijke eisen van
schoonheid en karakteristiek. In dit verband moge tevens worden gewezen op de
subjectieve redactie van de onderhavige bepaling.Niet apart zijn vermeld de oplegger en de aanhangwagen. Het hier gestelde verbod
zou dan immers zelfs gelden voor het kleinste aanhangwagentje. Primair ware hier
echter te reguleren het parkeren van grote voertuigen.Bij de aanwijzing van plaatsen waar volgens besluit van het college grote
voertuigen met het oog op de bescherming van het uiterlijk aanzien van de
gemeente niet mogen worden geparkeerd, zal eventueel rekening moeten worden
gehouden met een provinciale verordening die - geheel of gedeeltelijk -
hetzelfde terrein uit hoofde van hetzelfde motief bestrijkt, bij voorbeeld een
verordening bescherming landschapsschoon.Binnen de verboden zones zullen in ieder geval uitzonderingen moeten worden
gemaakt ten behoeve van autobussen in lijndienst.Een speciaal probleem wordt gevormd door de vraag, hoe dit verbod onder de
aandacht van belanghebbenden te brengen. Het is in ieder geval gewenst, dat de
in de gemeente gevestigde ondernemingen door de gemeente in kennis worden
gesteld van dit verbod. In veel gemeenten wordt een systeem toegepast, waarbij
langs de naar de gemeente toeleidende wegen door middel van aanwijzingsborden
kenbaar wordt gemaakt, dat binnen de (bebouwde kom van de) gemeente het parkeren
van grote voertuigen slechts is toegelaten op de als zodanig aangeduide
parkeergelegenheden.Tweede lidDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het parkeren van grote
voertuigen op de weg (in de zin van de WVW 1994), omdat het gepaard gaat met een
excessief gebruik van de weg.Met betrekking tot dit motief: buitensporig gebruik van de weg, wordt opgemerkt,
dat het in dat verband niet noodzakelijkerwijs om (het parkeren van) méér
voertuigen behoeft te gaan. Ook het parkeren van één groot voertuig kan een
parkeerexces in deze zin opleveren.In het licht van het motief van deze bepaling is het stellen van een hoogtegrens
minder opportuun.Uit de aanwijzing van plaatsen waar het parkeren van grote voertuigen niet
toelaatbaar is, zal duidelijk moeten blijken of deze aanwijzing is gebaseerd op
de bepaling van het eerste lid of die van het tweede lid, zulks mede in verband
met het bepaalde in het derde lid. Geschiedt een aanwijzing door middel van een
verwijzing naar een plattegrond (zie onder eerste lid) dan kan bij voorbeeld
door het gebruik van verschillende kleuren bij het arceren van de plaatsen waar
niet geparkeerd mag worden, worden aangegeven welk motief ten grondslag ligt aan
de aanwijzing of dat beide motieven daaraan ten grondslag liggen. Zeer wel
denkbaar is echter dat aan een aanwijzing beide motieven ten grondslag kunnen
liggen.Zie wat betreft de vraag, hoe dit verbod kenbaar kan worden gemaakt, de
toelichting op eerste lid.Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op
de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.Derde lidDe werking van het in het tweede lid gestelde verbod is ingevolge dit lid
beperkt tot de avond en de nacht, alsmede het weekeinde en de doordeweekse
feestdagen. Het lijkt in het algemeen niet redelijk om het parkeren van grote
voertuigen op de weg ook gedurende de werkdag te verbieden. Dit zou de belangen
van met name handel en industrie te zeer schaden. Dit ligt echter anders wanneer
de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente in het geding is.Het parkeren van grote voertuigen op plaatsen waar dit naar de mening van het
college schadelijk is voor dit uiterlijk aanzien, moet te allen tijde verboden
kunnen worden. Daarom geldt de in het derde lid vervatte uitzondering niet voor
het in het eerste lid gestelde verbod.Overigens blijft ook tijdens de perioden waarin het verbod bedoeld in het tweede
lid niet van toepassing is, het zodanig parkeren van vrachtwagens dat aan
bewoners of gebruikers van gebouwen hinder of overlast wordt aangedaan, verboden
krachtens het hierop volgende artikel 5:9.Vierde lidNaast de krachtens het tweede lid geldende beperkingen kent dit lid aan het
college de bevoegdheid toe ter zake van de in de eerste twee leden omschreven
verboden een ontheffing te verlenen.Aldus kan worden voorkomen dat de werking van deze verboden zou leiden tot een
onevenredige aantasting van bedrijfsbelangen.Verzoeken om ontheffing zullen van geval tot geval moeten worden bekeken.
Omstandigheden welke in beginsel door alle bedrijven - ongeacht de aard - kunnen
worden aangevoerd, rechtvaardigen op zich nog geen ontheffing.Aan een ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden verbonden betreffende
de tijd en de plaats waarop deze zal gelden.Artikel 5:9 Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigenEerste lidDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het op de weg parkeren van
vrachtwagens e.d. bij andermans voor bewoning of ander dagelijks gebruik bestemd
gebouw, zodanig, dat daardoor het uitzicht van bewoners of gebruikers van het
gebouw op hinderlijke wijze wordt belemmerd of hun anderszins hinder of overlast
wordt aangedaan. Zie voorts ook de toelichting bij artikel 5:8.Door opneming van de bestanddelen “of hun anderszins hinder of overlast wordt
aangedaan” zijn ook mogelijke andere vormen van hinder of overlast dan
uitzichtbelemmering, door het parkeren van grote voertuigen aan bewoners of
gebruikers van gebouwen berokkend, verboden. Hierbij kan worden gedacht aan
belemmering van de lichtval, stankoverlast en geluidsoverlast, bij voorbeeld ten
gevolge van het starten en warmdraaien van grote voertuigen.Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op
de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.Tweede lidDe in dit lid opgenomen uitzondering ziet bij voorbeeld op (het parkeren van)
"hoogwerkers", meetwagens e.d.Een ontheffingsmogelijkheid is niet geboden. Niet goed valt in te zien hoe deze
mogelijkheid te rijmen valt met het hinderlijke karakter van het hier bedoelde
parkeren.Derde lidDe woorden “op hinderlijk wijze” in het eerste lid beschrijven een vage norm.
Interpretaties en oordelen bij dergelijke vage normen zijn nogal subjectief en
kunnen daardoor gemakkelijk verschillen.Behalve in evidente gevallen (dus bij ernstige uitzichthinder voor bewoners) is
de handhaafbaarheid van de bepaling in de praktijk gering gebleken.Als oplossing en in aanvulling op de vage norm met algemene werking van het
eerste lid, bevat het derde lid een regeling waarbij een nader oordeel van het
college maatgevend en bepalend is voor de vraag of in een bepaalde situatie
sprake is van uitzichthinder voor bewoners of weggebruikers. Op basis van het
derde lid kan het college een of meer wegen of weggedeelten aanwijzen waar een
parkeerverbod voor hoge voertuigen geldt.Aan de bepaling van onderdeel a ligt hetzelfde motief ten grondslag als in het
eerste lid, namelijk de bescherming van het uitzicht van bewoners en het
voorkomen of beperken van andere vormen van overlast of hinder (met name
belemmering van de lichtval) voor bewoners.Het beschermen van het belang van de verkeersveiligheid (uitzicht van
weggebruikers) ligt als motief aan de bepaling van onderdeel b ten grondslag. Of
er voor een bepaalde weg of weggedeelte sprake is van een verkeersonveilige
situatie door geparkeerde grote voertuigen is afhankelijk van de omstandigheden
ter plaatse. Het antwoord zal onder meer afhangen van:
de parkeersituatie (haaks- of langsparkeren);
de inrichting van de weg (o.a. breedte, aanwezigheid van drempels,
uitzicht van voetgangers en van naderende automobilisten /
(brom)fietsen);
wegcategorisering/wegcategorie (woonerf, 30 of 50 km) in verband met de
menging van verkeersdeelnemers;
de mate waarin verkeersdeelnemers zich aan de maximale snelheid
houden;
eerdere verkeersongevallen waarbij de oorzaak (mede) ligt bij het
parkeren van voertuigen (statistische gegevens doden, gewonden).
Artikel 5:10 Parkeren van voertuigen met stankverspreidende stoffen
(vervallen)Het oude artikel 5.1.9 is geschrapt. In de Wet milieubeheer zijn tegenwoordig
dermate uitvoerige eisen aan voertuigen voor het uitrijden en verspreiden van
mest e.d. opgenomen, dat de toegevoegde waarde van dit artikel gering is.Artikel 5:11 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigenEerste lidHet is helaas een veelvuldig voorkomend verschijnsel dat groenstroken, openbare
beplantingen, plantsoenen en grasperken worden benut voor het parkeren van
voertuigen.Met de onderhavige bepaling wordt beoogd beschadiging van groenstroken e.d., die
het uiterlijk aanzien van de gemeente beogen te verfraaien, te voorkomen en het
groen beter aan zijn bestemming te doen beantwoorden.Aangezien deze bepaling zich uitsluitend richt tegen een “oneigenlijk”
parkeerexces - dat wil zeggen tegen een gedraging welke buiten de “weg” (in de
zin van de wegenverkeerswetgeving) plaatsvindt, behoeft voor strijd met de
bepalingen van de wegenverkeerswetgeving niet te worden gevreesd. Om deze reden
bestaat er geen bezwaar tegen dat in deze bepaling ook het rijden over openbare
beplantingen enz. wordt verboden.Doorgaans zal een groenstrook geen deel uitmaken van de weg. Bermen maken wel
deel uit van de “wegen” in de zin van artikel 1 van de WVW 1994. Aangezien de
berm rechtens deel uitmaakt van de weg, gelden de op de desbetreffende weg
betrekking hebbende verkeersvoorschriften eveneens voor de berm, zoals
parkeerverboden e.d. Artikel 10 van het RVV 1990 bepaalt dat auto’s, motoren
e.d. op de rijbaan en op andere weggedeelten - met uitzondering van het
trottoir, het voetpad, het fietspad of het ruiterpad - mogen worden geparkeerd.
Onder deze andere weggedeelten waar wel geparkeerd mag worden vallen ook de
bermen van een weg. Indien in een bepaald geval het parkeren in een berm als
ongewenst moet worden aangemerkt, kan een parkeerverbod voor die berm worden
ingesteld. Dit kan door plaatsing van het bord E1 van Bijlage 1 van het RVV 1990
met een onderbord, waarop staat dat het parkeerverbod alleen geldt voor de berm.
Het is tevens mogelijk dat het parkeren op de rijbaan niet wenselijk is,
bijvoorbeeld uit oogpunt van de verkeersveiligheid, maar dat het parkeren in de
berm wel kan worden toegestaan. Ook in dit geval is plaatsing van het genoemde
bord E1 noodzakelijk, maar nu met een onderbord waarop staat dat parkeren in de
berm wel is toegestaan.Omdat de wegenverkeerswetgeving onder “wegen” ook de bermen begrijpt, is het in
artikel 5:11 vervatte verbod beperkt tot groenstroken. De wegenverkeerswetgeving
voorziet niet in de gevallen waarin het voertuig op of in een groenvoorziening
wordt geplaatst, welke geen deel uitmaakt van de weg (in de zin van de
Wegenverkeerswet). Zie hierover artikel 2:46.Bij een parkeerverbod is het doen of laten staan van een voertuig niet
strafbaar, indien zulks geschiedt om personen de gelegenheid te geven in of uit
te stappen dan wel voor het laden of lossen van goederen.Het moge duidelijk zijn dat de laatstgenoemde beperkingen niet van toepassing
behoren te zijn op een verbod tot het doen of laten staan van voertuigen in
groenvoorzieningen.Bewust is hier derhalve gekozen voor de bestanddelen “doen of laten staan” in
plaats van “parkeren”, omdat ook het tot stilstand brengen van een auto in een
plantsoen beschadiging van het groen en vermindering van de aantrekkelijkheid
veroorzaakt.Opgemerkt mag nog worden dat gedragingen als de onderhavige in sommige gevallen
ook zaakbeschadiging in de zin van artikel 350 van het Wetboek van Strafrecht
met zich mee brengen.Tweede lidBij de onder b bedoelde voertuigen kan worden gedacht aan voertuigen, in gebruik
bij de politie of de brandweer, als ook bij de gemeentelijke plantsoenendienst.
Campings vallen onder terreinen als bedoeld onder c.Artikel 5:12 Overlast van fiets of bromfietsEerste lidIn de praktijk wordt regelmatig overlast ondervonden van fietsen en bromfietsen
die her en der buiten de daartoe bestemde fietsenstallingen worden geplaatst.
Het gaat hierbij doorgaans om plaatsen, waar zich grote concentraties van
gestalde (brom)fietsen voordoen, zoals bijvoorbeeld bij stations, winkelcentra
en dergelijke. Voorop staat dat dan wel voldoende stallingsmogelijkheden ter
plekke aanwezig zijn.Ter regulering van overlast van foutief geplaatste (brom)fietsen is in het
eerste lid van dit artikel aan het college de bevoegdheid gegeven om plaatsen
aan te wijzen waar het verboden is (brom)fietsen neer te zetten buiten de
daarvoor bestemde ruimten of plaatsen dan wel deze daar te laten staan. De
belangen die het college hierbij onder meer in overweging kan nemen zijn: de
bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente, de voorkoming of
opheffing van overlast of de voorkoming van schade aan de openbare gezondheid.
Bij het laatste motief kan worden gedacht aan het voorkomen van mogelijke
verwondingen aan voetgangers die zich tussen een woud van (brom)fietsen een weg
moeten banen.Na aanwijzing van een plaats waar het verbod zal gelden, kan tegen een foutief
geplaatste (brom)fiets worden opgetreden. Door middel van borden moet worden
aangegeven dat foutief geplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd. Het
feitelijk verwijderen dient dan beschouwd te worden als toepassing van
bestuursdwang.Alvorens deze vorm van bestuursdwang te effectueren is het verstandig aan het
publiek bekend te maken, bijvoorbeeld door mededeling in het gemeenteblad, de
plaatselijke krant of een huis-aan-huisblad, met affiches en dergelijke, dat
onjuist geplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd. Tevens is het
raadzaam aan te geven waar de verwijderde fietsen weer kunnen worden opgehaald
en hoe hoog de kosten zijn die vergoed moeten worden.Derde lidOp grond van het derde lid is het verboden (brom)fietswrakken op een openbare
plaats te laten staan. Zowel in de stallingsruimten voor (brom)fietsen als
overigens op een openbare plaats kunnen deze (brom)fietswrakken veel overlast,
ontsiering van de gemeente of schade aan de openbare gezondheid
veroorzaken.Het gaat hierbij om (brom)fietsen, die rijtechnisch in onvoldoende staat van
onderhoud en tevens in een verwaarloosde toestand verkeren. Deze wrakken die
doorgaans aan niemand meer toebehoren, kunnen op grond van het derde lid van dit
artikel worden opgehaald en als grof vuil worden afgevoerd.Afdeling 2 CollecterenArtikel 5:13 Inzameling van geld of goederenHuidige ontwikkelingenDe vraag is of in de huidige maatschappij nog steeds behoefte is aan een
beschermende overheid zowel in het kader van het toezicht op bonafide
instellingen als van de beperking van het aantal inzamelingen met het oog op het
voorkomen van overlast voor burgers.Goede doelen gebruiken steeds nieuwe methoden om geld in te zamelen. Jarenlang
was de huis- aan-huiscollecte de meest voorkomende vorm, tegenwoordig worden
mensen via de post (direct mail), de telefoon, het aanspreken op straat (direct
dialogue), door shows op tv en concerten (Live Aid, Dance4life) direct of
indirect aangesproken. Bij de gehanteerde methoden - of het nu per brief of
mondeling is - wordt vaak een sterke morele aanspraak gedaan op de geldgever
(die op een relatief eenvoudige manier zeer veel goeds kan doen).Dat de goede doelen-branche steeds verder is geprofessionaliseerd wordt ook
duidelijk vanwege het inschakelen van professionele (commerciële)
fondswervingsbedrijven. Deze sales- en marketingbedrijven zijn gericht op het
werven van klanten (leden of donateurs) voor hun opdrachtgevers. Ze hebben
getrainde, resultaatgerichte mensen in dienst. Zowel de fondsenwerver op straat
als de uitvoerende instelling kan worden afgerekend op het aantal binnengehaalde
machtigingen (klanten/leden/donateurs).De professionele fondsenwervers willen hun activiteiten met enige regelmaat
uitvoeren, niet alleen huis-aan-huis, maar ook op straat. De
inzamelingsvergunning in de APV is destijds met een ander uitgangspunt
ontwikkeld, namelijk spreiding middels het collecterooster. De meeste burgers
zijn mondig genoeg om aan te geven of zij al dan niet gediend zijn van een
inzamelingsactie. Er zijn echter nog steeds kwetsbare groepen in de samenleving
die enige bescherming nodig hebben. Niet voor niets wordt regelmatig aangegeven
dat het bij bezoek aan de deur, voor wat voor reden dan ook, verstandig is een
legitimatie te vragen.De nieuwe methoden van fondsenwerving leveren veel geld op en zullen daarom niet
snel verdwijnen. Tegelijkertijd kunnen de diverse werkwijzen voor de burger
overlast opleveren omdat men soms meerdere malen per dag aangesproken wordt door
een goed doel. De branche zelf erkent dat er irritatie is maar geeft aan dat het
persoonlijk contact de meest indringende manier is om klanten of donateurs te
werven.De commercialisering en professionalisering en het feit dat er sprake is van een
lucratieve markt, doen vermoeden dat de gevolgen van het afschaffen van een
inzamelingsvergunning ongewenst zijn. Verwacht wordt een grote toename van al
dan niet commerciële inzamelaars die zich op de dan vrije markt zullen begeven.
De gevolgen hiervan ondervindt de burger aan zijn voordeur of op straat. Dit is
de reden dat er voor is gekozen om de inzamelingsvergunning niet te schrappen
uit de APV.Aanpassingen herziening model-APV mei 2007Bij de dereguleringsactie heeft de VNG enkele voor de gehele APV geldende
wijzigingen doorgevoerd. In artikel 1:7 van de APV is het uitgangspunt van een
vergunning voor onbepaalde tijd opgenomen, tenzij bij de vergunning of
ontheffing anders is bepaald. Wat betreft de inzamelingsvergunning wordt een
doorlopende vergunning verstrekt voor de instellingen die voorkomen op het
collecterooster.Voor instellingen die niet voorkomen op het collecterooster wordt een vergunning
voor bepaalde tijd afgegeven. Voor bijvoorbeeld een lokale sportclub die
huis-aan-huis wil collecteren voor een nieuw clubhuis, zal doorgaans een
vergunning voor een week worden afgegeven in een collectevrije periode.De inzamelingsvergunning bevatte in het verleden geen
weigeringsgronden. Gezien de ontwikkelingen op het gebied
van inzamelen (mogelijk meerdere aanvragen voor inzamelen op straat, waarbij je
een maximumstelsel wilt hanteren) is het gewenst om weigeringgronden te kunnen
hanteren. Door een andere inrichting van de APV zijn de weigeringgronden nu niet
meer per artikel opgenomen, maar in hoofdstuk 1 benoemd. De weigeringgronden van
artikel 1:8 APV zijn dus ook van toepassing op de inzamelingsvergunning.Eerste lidVoor het houden van een openbare inzameling is een vergunning van het college
nodig. Het artikel ziet op de welbekende inzamelingen van geld middels
collectebussen, maar ook op inzamelingen met gebruik van intekenlijsten en de
inzameling van goederen. Dit laatste komt bijvoorbeeld voor als burgers gevraagd
wordt een bijdrage te leveren aan een voedselpakket. Dit kan middels een gift in
geld maar ook door (vooraf bepaalde) producten te kopen en vervolgens te
doneren. Voor de openbaarheid van de inzameling is het voldoende dat deze op of
aan de openbare weg dan wel op een andere voor het publiek toegankelijke plaats
plaatsvindt. De bepaling ziet zowel op het collecteren voor een ideëel als voor
een commercieel doel.Deze bepaling ziet formeel ook op inzamelen met collectebussen die op de
toonbank van winkels geplaatst zijn. Meestal betreft het hier een collectebus
die voor langere tijd geplaatst wordt. Hoewel dit formeel vergunningsplichtig
is, wordt hier in de praktijk soepel mee omgegaan. Het heeft nog nooit tot
klachten van hetzij burgers hetzij organisaties op het collecterooster
geleid.In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw2000) dient bij vreemdelingen die
willen collecteren voor een commercieel doel bij de aanvraag om een vergunning
een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden voordat tot vergunningverlening
kan worden overgegaan. Zie voor overige informatie over dit onderwerp onder het
kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.Tweede lidIn het tweede lid is aangegeven dat ook een vergunning vereist is, indien bij
een inzameling geschreven of gedrukte stukken worden aangeboden. Het komt
veelvuldig voor dat het collecteren plaatsvindt onder gelijktijdige aanbieding
van gedrukte stukken, zoals prentbriefkaarten, mapjes briefpapier e.d., waarbij
de opbrengst een charitatieve bestemming heeft.Vrijheid van meningsuitingDe vraag rijst of deze wijze van collecteren valt onder de bescherming van
artikel 7, eerste lid, van de Grondwet (recht op vrije meningsuiting). Dit is
niet het geval. In vaste rechtspraak is een scheiding aangebracht tussen het
collecteren enerzijds en het daarbij aanbieden van gedrukte stukken anderzijds.
Ook een beroep op artikel 10 van het EVRM en artikel 19 van het IVBPR heeft de
verbindendheid van een dergelijke bepaling niet aangetast.In het tweede lid van artikel 5:13 zijn de beide handelingen - het collecteren
en het daarbij aanbieden van geschreven of gedrukte stukken - bewust van elkaar
gescheiden. Volgens dit tweede lid is uitsluitend het houden van openbare
inzamelingen van een vergunning afhankelijk, niet het daarbij aanbieden of
verspreiden van geschreven of gedrukte stukken. Dit houdt dus in dat als een
aanvraag om een inzamelingsvergunning wordt geweigerd waarbij de aanvrager van
plan was om bij de geldinzameling gedrukte stukken aan te bieden, dan blijft het
recht om deze stukken aan te bieden zonder meer bestaan. Daarbij maakt het
bijzondere element “... indien daarbij te kennen wordt gegeven of de indruk
wordt gewekt dat de opbrengst geheel of ten dele voor een liefdadig of een
ideëel doel is bestemd” nog eens duidelijk, dat het gaat om een regeling van het
collecteren en niet om een regeling van het venten of colporteren met gedrukte
stukken. Huis-aan-huisverkoop van briefkaarten e.d. waarbij te kennen wordt
gegeven dat dit geheel of gedeeltelijk plaatsvindt ten behoeve van het goede
doel is op basis van het bovenstaande dan ook een vergunningplichtige
activiteit. De uitspraak van de Hoge Raad van 21 maart 2000, NJ 2000, 482 waar
door commerciële kaartverkooporganisaties nog wel eens naar verwezen wordt, doet
daar niet aan af. Bij deze kaartverkoopacties is het voornaamste doel het
inzamelen van geld (veelal deels ten behoeve van het goede doel).Venten/colporteren (met gedrukte stukken) of inzamelen (onder
gelijktijdige aanbieding van gedrukte stukken)Het collecteren onder gelijktijdige aanbieding van gedrukte stukken moet
onderscheiden worden van het venten of colporteren met gedrukte stukken. Venten
of colporteren met gedrukte stukken valt onder de werking van artikel 7, eerste
lid, van de Grondwet. Het venten of colporteren beoogt vooral het dekken van de
kosten van verspreiding (het drukken en redigeren daaronder begrepen) van
gedrukte stukken. Het aanvaarden van geld is dus duidelijk dienstbaar aan de
verspreiding. Van venten of colporteren met gedrukte stukken is sprake, wanneer
voor deze stukken een reële contraprestatie in de vorm van een vast bedrag wordt
gevraagd. Denk hierbij aan de verkoop van abonnementen op kranten of
tijdschriften. Verkrijgt men een of ander drukwerk door een willekeurig bedrag
of een weliswaar vast, maar niet meer als reële contraprestatie aan te merken,
bedrag aan geld in een bus te werpen of te overhandigen als bijdrage voor een
duidelijk kenbaar liefdadig of ideëel doel, dan is er sprake van een collecte.
De gedrukte stukken worden daarbij slechts ter ondersteuning van die actie
uitgereikt en zijn niet elementair voor het verschijnsel collecte. Bij
strafrechtelijk optreden tegen dit soort, zonder vergunning gehouden
inzamelingen zal ten laste gelegd en bewezen moeten worden, dat te kennen is
gegeven of de indruk is gewekt dat de opbrengst geheel of gedeeltelijk is
bestemd voor een ideëel doel.Derde lidIn het derde lid van artikel 5:13 is een uitzondering op de vergunningplicht
opgenomen voor inzamelingen die gehouden worden “in besloten kring”. Voor deze
uitdrukking is aansluiting gezocht bij artikel 435e WvSr, waarin het telefonisch
colporteren voor charitatieve doeleinden, anders dan in besloten kring, wordt
verboden. De uitdrukking “in besloten kring” doelt op gevallen waarin tussen de
inzamelende instelling en de persoon tot wie zij zich richt een bepaalde
kerkelijke, maatschappelijke of verenigingsband bestaat, welke binding de
achtergrond vormt van de actie. Het begrip “besloten kring” veronderstelt een
nauwere band dan alleen het gemeenschappelijk lidmaatschap. Men zal moeten
aangeven dat er ook een zekere gemeenschappelijke bekendheid is. Dit zal niet
het geval zijn, indien de band tussen aanbieder en cliënt uitsluitend wordt
gevonden in het gemeenschappelijk lidmaatschap van een grote organisatie als een
vak- of een omroepvereniging. Ditzelfde geldt voor het behoren tot een zelfde
kerkgenootschap. Wordt de actie echter gevoerd binnen een bepaalde kerkelijke
gemeente of wijk, of door een plaatselijke afdeling van een landelijke
vereniging, dan zal weer wel sprake kunnen zijn van een besloten kring.Het Centraal Bureau FondsenwervingHet CBF is een onafhankelijke stichting die al sinds 1925 toezicht houdt op de
inzameling van geld voor goede doelen. Een van de belangrijkste taken van het
CBF is het beoordelen van fondsenwervende instellingen. Vrijwel alle Nederlandse
gemeenten zijn aangesloten bij het CBF. Ze worden regelmatig door het CBF
geïnformeerd, of nemen zelf contact op voor nadere informatie. Het CBF is zo het
eerste aanspreekpunt voor gemeenten bij nieuwe ontwikkelingen op het gebied van
fondsenwerving en goede doelen. De beoordelingen van het CBF vormen een leidraad
bij het verstrekken van de incidentele inzamelingsvergunningen door de gemeenten
aan instellingen die niet voorkomen op het collecterooster. Via afspraken met
alle gemeenten en een aantal grote nationale fondsen is in 1949 een
“collectenplan” gerealiseerd. Dit plan houdt onder meer in dat het CBF
jaarlijks, op voorstel van de Stichting Collectenplan, een rooster vaststelt
waarin aan grote landelijk collecterende fondsen voor hun inzamelingsactie een
week wordt toegewezen. De “vrije” perioden zijn beschikbaar voor andere
instellingen. Een essentieel element van het rooster is de exclusiviteit. De
fondsen krijgen desgevraagd als enige een inzamelingsvergunning van alle
gemeenten voor de betreffende week. Slechts in goed overleg tussen betrokken
instelling en de gemeente in kwestie zijn hierop uitzonderingen mogelijk.Gemeentelijk beleid met betrekking tot de verlening van
collectevergunningenDe enkele omstandigheid dat een (niet op het landelijk collecteplan voorkomende)
organisatie als betrouwbaar is aan te merken, behoeft niet automatisch te
betekenen dat een verzoek om collectevergunning dient te worden ingewilligd. Dat
zou tot overlast voor het publiek en ‘oververzadiging’ van de markt kunnen
leiden. Een zekere ordening van het collecteren binnen een gemeente is daarom
wel gewenst.Het gemeentelijk beleid inzake de verlening van collectevergunningen is er op
gericht:
enerzijds dat de inzamelingen geschieden door bonafide te achten in
stellingen, en
anderzijds dat het aantal collecten beperkt wordt gehouden en gelijk
matig over het jaar wordt verdeeld.
Daartoe wordt allereerst plaats ingeruimd voor de collecten van landelijke
instellingen, voorkomende op het collecteplan. Instellingen die niet op dit
collecteplan voorkomen zijn doorgaans aangewezen op de in dit plan voorkomende
vrije perioden.Direct dialogueDirect dialogue is een fondsenwervingmethode waarbij mensen worden aangesproken
en gevraagd om donateur of lid te worden van een instelling voor een goed doel
en waarbij een intekenlijst wordt aangeboden. Het publiek geeft een machtiging
af. In de algemene toelichting is hierover al een en ander opgemerkt. Het is een
wervingmethode die de laatste jaren snel populair is geworden. Bij het opstellen
van de bepaling van de APV is met deze methode geen rekening gehouden. Deze zag
immers voornamelijk op landelijk georganiseerde inzamelingen huis-aan-huis.Tot voor kort voor was de meest voorkomende vorm van direct dialogue inzameling
op plekken met veel lopend publiek, bijvoorbeeld in het winkelgebied of bij
stations. Tegenwoordig wordt deze vorm van inzamelen ook huis-aan-huis
toegepast. Dit maakt de vergunningverlening complexer. Duidelijk is dat voor de
huis-aan-huiswerving rekening gehouden dient te worden met het collecterooster.
De vergunning voor huis-aan-huis direct dialogue kan dan ook alleen verleend
worden voor de vrije perioden, waarin ook ruimte dient te zijn voor lokale
instellingen.Er bestaat een Gedragscode brancheorganisatie van de Vereniging Direct Dialogue
Donateurswervers Nederland. In deze gedragscode zijn regels opgenomen voor het
werven van leden en donateurs door middel van persoonlijke gesprekken. Enkele
van die regels zijn: de dienstverleners en hun medewerkers zullen zich aan
landelijke en lokale regelgeving houden (o.a. de APV), geen gebruik maken van
een intimiderende of agressieve werkwijze, de wervers hebben altijd een
identificatie bij zich en zijn goed getraind en geïnformeerd.Afdeling 3 VentenArtikel 5:14 BegripsbepalingBij de herziening van 2007 is omschreven wat onder venten wordt verstaan. Dit is
een verbetering omdat het uitoefenen van de ambulante handel (het venten)
onderscheiden moet worden van enerzijds de collectevergunning en anderzijds de
standplaatsvergunning. Onder venten met goederen wordt dan ook verstaan: de
uitoefening van kleinhandel waarbij goederen of diensten aan willekeurige
voorbijgangers worden aangeboden dan wel het huis-aan-huis aanbieden van
goederen of diensten. Bij venten is het van belang dat de venter in beweging is.
De venter biedt zijn waren voortdurend aan vanaf een andere plaats. Het
tijdelijk stilstaan in afwachting van klanten is geen venten. HR 26-03-1974, NJ
1974, 239.Het onderscheid tussen venten en collecteren is het volgende. Van venten of
colporteren is sprake wanneer voor deze goederen een reële contraprestatie in de
vorm van een vast bedrag wordt gevraagd. In principe worden bij collecteren geen
goederen aangeboden, maar gaat het om het inzamelen van geld en goederen.
Verkrijgt men een drukwerk of ander goed door een willekeurig bedrag of een
weliswaar vast, maar niet meer als reële contraprestatie aan te merken, bedrag
aan geld in een bus te werpen of te overhandigen als bijdrage voor een duidelijk
kenbaar liefdadig of ideëel doel, dan is sprake van een collecte. De goederen
worden daarbij slechts ter ondersteuning van die actie uitgereikt. Bij
strafrechtelijk optreden tegen dit soort zonder vergunning gehouden inzamelingen
zal ten laste gelegd en bewezen moeten worden dat te kennen is gegeven of de
indruk is gewekt dat de opbrengst geheel of gedeeltelijk is bestemd voor een
ideëel doel.Het onderscheid tussen venten en het innemen van een standplaats, betreft de
periode gedurende welke goederen vanaf dezelfde plaats op straat worden
aangeboden aan willekeurige voorbijgangers. Onder het innemen van een
standplaats wordt verstaan het te koop aanbieden van goederen vanaf eenzelfde
plaats, gebruikmakend van fysieke hulpmiddelen als een kraam of een
aanhangwagen, in de openbare ruimte. Het tien minuten standplaats innemen
vereist een standplaatsvergunning en geen ventvergunning, HR 26-03-1974, NJ
1974, 239. Venten en standplaatsen sluiten elkaar dus uit.Artikel 5:15 VentverbodHet oude artikel 5.2.2 ging uit van een algeheel verbod op venten, behalve als
met een door het college verstrekte vergunning werd gehandeld. In navolging van
de VNG is in 2007 gekozen voor een algemene regel. Het is nog slechts verboden
te venten als de openbare orde wordt verstoord, de openbare veiligheid, de
volksgezondheid of het milieu in gevaar komen. De terminologie sluit aan bij de
Europese Dienstenrichtlijn. Hieronder vallen de aloude motieven van overlast (in
de meeste gevallen) en verkeersveiligheid. Zie voor nadere uitleg de toelichting
onder artikel 1:8. Tot het afschaffen van het vergunningstelsel is besloten,
omdat in de meeste gemeenten venten geen overlast e.d. oplevert. De praktijk van
vergunningverlening is dat men de vergunning vrijwel altijd verleent onder
dezelfde voorwaarden. Er is dan geen goede reden waarom een vergunningstelsel
nog noodzakelijk en proportioneel is. Overlast kan ook achteraf worden
aangepakt. Wij achten het risico van achteraf controleren niet veel groter dan
van het vooraf vaststellen van de voorwaarden die vaak dezelfde zijn. Volgens de
Dienstenrichtlijn is een vergunning alleen proportioneel als een controle
achteraf onvoldoende is.De uitgangspunten van de Dienstenrichtlijn op grond van het EG-verdrag gelden
overigens in het geval van venten ook voor het verkopen van goederen. Volgens
het Hof van Justitie kunnen beperkingen gesteld worden aan de vrijheid van
venten indien sprake is van een dwingende reden van algemeen belang. Het Hof van
Justitie heeft op 23 februari 2006 betreffende een verzoek om een prejudiciële
beslissing betreffende de uitleg van de artikelen 28 en 30 EG, ingediend door
het Landesgericht Klagenfurt (Oostenrijk), uitspraak gedaan in een zaak waarin
de Duitse onderneming X zich bezighield met het venten van sieraden op het
grondgebied van de Europese Unie, waarbij zij particulieren in particuliere
woningen bezocht. Daar bood zij zilveren sieraden te koop aan en vergaarde zij
bestellingen met betrekking tot dergelijke sieraden. De nationale, Oostenrijkse
bepaling verbood deze handelingen. Het Hof bepaalde in de eerste plaats dat de
regel niet discriminatoir mag zijn ten opzichte van de dienstverlener en verder
dat moet worden nagegaan of de betrokken maatregel gerechtvaardigd is door een
doelstelling van algemeen belang in de zin die de rechtspraak van het Hof aan
dit begrip geeft of door een van de in artikel 30 EG genoemde doelstellingen, en
of die maatregel evenredig is aan deze doelstelling.Op grond van artikel 16 van de Dienstenrichtlijn mogen er eisen worden gesteld
aan dienstverleners die tijdelijk in Nederland hun diensten aanbieden het belang
van de openbare orde, openbare veiligheid. Zie voor de argumentatie waarom
gekozen is voor deze regeling de toelichting bij artikel 1:8. In de praktijk is het noodzakelijk beleidsregels te formuleren in welke gevallen
sprake is van gevaar voor de in het artikel genoemde motieven. Dergelijke
beleidsregels moeten bekend gemaakt worden. Ook beleidsregels moeten voldoen aan
criteria van de Dienstenrichtlijn. Immers volgens artikel 4, van de Richtlijn
vallen onder de definitie van eisen die gesteld kunnen worden: elke
verplichting, verbodsbepaling, voorwaarde of beperking uit hoofde van de
wettelijke een bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten.Tweede lidHet tweede lid is ingevoegd om te voorkomen dat burgers op zondag of in de late
avonduren en nacht worden lastig gevallen door venters.Derde lidHet derde lid bevat een afbakening naar hogere regelgeving. Artikel 5 van de
Wegenverkeerswet luidt: Het is een ieder verboden zich zodanig te gedragen dat
gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden veroorzaakt of dat het verkeer
op de weg wordt gehinderd of kan worden gehinderd.Vierde lidOp basis van dit lid kan het college gebieden aanwijzen waar het verboden is te
venten. Over de toelaatbaarheid van een dergelijk verbod kan het volgende worden
opgemerkt.Redelijk verzorgingsniveauIn het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de
gemeente ten behoeve van de consument als een openbare orde-belang aangemerkt.
De gedachte was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd worden met hoge
exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij lage
exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit jurisprudentie van de Afdeling
bestuursrecht van de Raad van State blijkt dat het reguleren van de
concurrentieverhoudingen niet als een huishoudelijk belang van de gemeente wordt
aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts één uitzondering toegestaan,
namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de consument in een deel van de
gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis hiervan een gebied aanwijzen
waar het verboden is te venten, dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van
de boekhouding van de plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de winkel
in gevaar komt als door een venter dezelfde goederen aangeboden worden.Artikel 5:16 Venten met gedrukte of geschreven stukkenArtikel 7 Grondwet bepaalt dat geen vergunning mag worden geëist voor de
gebruikmaking van een zelfstandig middel van bekendmaking. In de jurisprudentie
is het aanbieden van of venten met gedrukte stukken als een zelfstandig middel
van bekendmaking aangemerkt. Een afzonderlijk probleem is het beoordelen of er
in een concrete situatie sprake is van de uitoefening van “een zelfstandig
middel van bekendmaking” in de zin van artikel 7 van de Grondwet of dat er
sprake is van het te koop aanbieden van drukwerk, waarbij geen gedachten of
gevoelens worden geopenbaard. Het verspreiden van handelsreclame wordt niet tot
de vrijheid van drukpers gerekend, zie artikel 7, vierde lid van de
Grondwet.Ook het trekken van een grens tussen het aanbieden van gedrukte stukken in het
kader van de vrijheid van drukpers en het verkopen van gedrukte stukken is in de
praktijk dikwijls moeilijk vast te stellen. Zo is in de jaren tachtig in een
groot aantal gemeenten het verzoek gedaan tot het venten met prentbriefkaarten.
De firma die in deze gemeenten haar prentbriefkaarten in het kader van een
commerciële protestactie wilde verkopen was van mening dat het gedrukte stukken
betrof die, gelet op artikel 7 Grondwet, zonder ventvergunning verkocht mogen
worden. Hoewel bij de verkoop van deze kaarten gesuggereerd werd dat de
opbrengst voor een goed doel bestemd was, bleek de opbrengst geheel ten goede te
komen aan de verkoper van de prentbriefkaarten. Optreden tegen de verkoper op
grond van overtreding van een APV-bepaling waarin een ventverbod wordt
vastgelegd, is in een dergelijk geval echter niet mogelijk.In een geval van verkoop van posters met reproducties van aquarellen en
afbeeldingen van foto’s al dan niet voorzien van teksten, is bepaald dat deze
voor geen andere uitleg vatbaar zijn dan dat zij een bepaalde uiting van kunst
bevatten of ludiek van aard zijn. Bezwaarlijk kan van zulke gedrukte stukken
gezegd worden dat zij geen gedachten of gevoelens openbaren als bedoeld in art.
7, eerste lid, van de Grondwet.Het stellen van beperkingen aan het venten met gedrukte stukken is onder de
volgende criteria toegestaan: de beperking mag geen betrekking hebben op de
inhoud van de gedrukte stukken en er dient gebruik van enige betekenis te
resteren; de beperking mag niet resulteren in een algeheel verbod.Een constructie, waarbij aan een (beperkt) verbod de mogelijkheid tot het
verlenen van een ontheffing is verbonden, is volgens de jurisprudentie wel
toelaatbaar. De beperking van de verkoop van drukwerk waarop een mededeling
staat is, gelet op artikel 7 van de Grondwet, niet mogelijk voor zover het
betreft de inhoud van het drukwerk. Artikel 7 van de Grondwet beschermt immers
“iedere openbaarmaking van een - meer of minder weloverwogen - gedachte of een
gevoelen, ongeacht de intenties of motieven van degene die zich uit” (Kb 5 juni
1986, Stb. 339). Wel kan de verkoop van drukwerk in het belang van de openbare
orde en veiligheid naar tijd en plaats worden ingeperkt.DaklozenkrantDe verkoop van daklozenkranten is noch venten noch collecteren. Op grond van
artikel 7 van de Grondwet kan het verkopen niet verbonden worden aan een
vergunning. Wel kan de gemeente gebruik maken van artikel 2:6. Als verkoop
plaats vindt op het grondgebied van bijvoorbeeld een supermarkt, dan kan de
eigenaar de verkoper verzoeken weg te gaan. Het verdient aanbeveling om te
overleggen met de koepelorganisaties die de daklozen vertegenwoordigt. Immers
niet iedereen kan een straatkrant verkopen. De verkopers moeten in het bezit
zijn van een identiteitsbewijs van de koelorganisatie waarmee ze kunnen aantonen
dat ze officiële straatkantverkopers zijn.Afdeling 4 StandplaatsenArtikel 5:17 BegripsbepalingDeregulering bestaat niet alleen uit het verminderen van administratieve lasten,
maar ook uit het verhelderen en vereenvoudigen van regels. In het kader van de
deregulering in 2007 is daarom het oude artikel 5.2.3 opgedeeld in vijf
artikelen en is de tekst verduidelijkt. In 2009 zijn de artikelen hernummerd.
Artikel 5:17 bevat een begripsomschrijving en voorziet voorts in uitzonderingen.
Het hebben van een standplaats ziet op het te koop aanbieden van goederen vanaf
een vaste plaats. Dit is dan ook het onderscheidend criterium ten opzichte van
het venten met goederen. Bij het venten met goederen wordt er immers vanuit
gegaan dat de venter voortdurend zijn goederen vanaf een andere plaats in de
openbare ruimte aanbiedt. Met andere woorden: de venter is ambulant, de
standplaatshouder niet.Tweede lidHet tweede lid bepaalt dat de definitie van het eerste lid niet bevat het
innemen van een standplaats op een door de gemeente ingestelde markt op basis
van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet. Degene die
op een door de gemeente ingestelde markt een standplaats wil innemen zal zich
moeten houden aan de regels die voor de markt gelden. Deze zijn in veel
gemeenten in een marktverordening neergelegd. Een afbakening met de snuffelmarkt
is niet nodig, omdat snuffelmarkten in gebouwen plaats vinden en standplaatsen
worden ingenomen in de open lucht.Voor het innemen van een standplaats op een bepaald evenement is geen vergunning
krachtens afdeling 5.4 nodig. Op het evenement zijn de artikelen 2:24 en 2:25
van toepassing, waarbij de bepalingen met betrekking tot het innemen van een
standplaats niet van toepassing zijn.Artikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgrondenAlgemeenIn navolging van de VNG wordt een vergunning voor het hebben van een
standplaats, hoe eenvoudig ook, noodzakelijk en evenredig geacht. De vergunning
dient om te voorkomen dat de openbare orde wordt verstoord en overlast wordt
tegengegaan. Gedacht kan worden aan bijvoorbeeld: geluidsoverlast,
stankoverlast, verkeershinder en overlast door zwerfafval. De vergunning is
persoonsgebonden (artikel 1:6).Vergunning voor onbepaalde tijdEen vergunning wordt in beginsel voor onbepaalde tijd verleend (artikel 1:7).
Indien de gemeente de vergunning met het oog op de verdeling van standplaatsen
aan een termijn wil verbinden, dan is het zaak te motiveren waarom dit
noodzakelijk is in het belang van onder meer de openbare orde, overlast en de
verkeersveiligheid en milieu. Zie voor nadere toelichting bij de artikelen
1:7.Vrijheid van meningsuitingIn het derde lid van artikel 5.2.3 (oud) werd een uitzondering gemaakt op het
verbod op de straathandel voor zover het betreft het uitstallen van stukken
waarin gedachten en gevoelens worden geopenbaard (artikel 7 Grondwet). Voor het
aanbieden van gedrukte stukken als zodanig kan geen vergunning worden geëist.
Het wordt gezien als een zelfstandig middel van verspreiding. Wel is een
vergunning noodzakelijk indien vanaf een standplaats gedrukte stukken worden
aangeboden. Deze vergunning is niet vereist vanwege het feit dat gedrukte
stukken worden aangeboden, maar vanwege het feit dat een standplaats wordt
ingenomen. Dus het gaat hier om een standplaatsvergunning.Tweede lid BestemmingsplanDe bepalingen in de APV met betrekking tot het innemen van een standplaats zijn
gebaseerd op ordening van de straathandel en zijn gebaseerd op de regulerende
bevoegdheid van de gemeente van zaken die tot haar huishouding behoren.
Daarnaast vormen de besluiten op grond van de Wet op de ruimtelijke ordening,
zoals een bestemmingsplan, een zelfstandige weigeringsgrond. Dit betekent dat
bij de beoordeling van een aanvraag voor een vergunning voor het innemen van een
standplaats altijd gelet moet worden op de voorschriften die uit het
bestemmingsplan voortvloeien.Als het bestemmingsplan standplaatsen ter plaatse niet toelaat, is het moeilijk
uit te leggen dat de vergunning weliswaar wordt verleend, maar dat daarvan geen
gebruik gemaakt kan worden wegens strijd met het bestemmingsplan. Strijd met het
bestemmingsplan is daarom als imperatieve weigeringsgrond opgenomen. Blijkens
jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een dergelijke bepaling geen
zelfstandige planologische regeling bevat.Derde lid Weigeringsgronden De generieke weigeringsgronden worden
genoemd in artikel 1:8. Nadere uitleg daarvan vindt men in de toelichting bij
dat artikel. Derde lid, onder aRedelijke eisen van
welstandBij de herziening van 2007 is de weigeringsgrond “uiterlijk aanzien van de
omgeving” vervangen door “redelijke eisen van welstand” vanwege het streven om
de terminologie in de APV zo eenduidig mogelijk te houden. Bovendien sluit het
aan bij de terminologie van de Woningwet. Wij gaan ervan uit dat “uiterlijk
aanzien” en “redelijke eisen van welstand” inhoudelijk dezelfde betekenis
hebben.De weigeringsgrond kan gehanteerd worden indien een of meer standplaatsen worden
ingenomen op een zodanige plaats dat het straatbeeld ernstig verstoord wordt.
Met deze weigeringsgrond kan niet alleen verkapte marktvorming worden
tegengegaan, ook wordt daarmee het aanzien van monumentale gebouwen of
stedenbouwkundige ensembles gewaarborgd. Het college bepaalt zelfstandig de
inhoud van deze weigeringsgrond. Het is niet noodzakelijk, maar wel verstandig
om bij voorbeeld de welstandscommissie om advies te vragen.Derde lid onder b Redelijk verzorgingsniveauIn het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de
gemeente ten behoeve van de consument als een openbare orde-belang aangemerkt.
De gedachte was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd worden met hoge
exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij lage
exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit jurisprudentie van de Afdeling
bestuursrecht van de Raad van State blijkt dat het reguleren van de
concurrentieverhoudingen niet als een huishoudelijk belang van de gemeente wordt
aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts één uitzondering toegestaan,
namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de consument in een deel van de
gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis hiervan een vergunning
weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van de boekhouding van de
plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de winkel in gevaar komt als
vanaf een standplaats dezelfde goederen aangeboden worden.De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsen die (mede)
diensten verlenen niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een economische, niet
toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van diensten. Het blijft echter
nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te hanteren voor het verkopen van
goederen. De Dienstenrichtlijn is daarop immers niet van toepassing. MaximumstelselDe Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft bepaald, dat het in
het belang van de openbare orde kan zijn om het aantal te verlenen vergunningen
aan een maximum te binden. Het aantal te verlenen vergunningen kan worden
beperkt tot een van tevoren vastgesteld maximum als de openbare orde in gevaar
wordt gebracht. Wel dient te worden aangetoond of aannemelijk gemaakt dat van
zo'n gevaar in concreto daadwerkelijk sprake is. De Europese Dienstenrichtlijn komt wat dit betreft overeen met de bestaande lijn
in de Nederlandse rechtspraak: een maximumstelsel mag. Wel geldt op grond van
artikel 9 jo artikel 10 dat er een transparante en non-discriminatoire op
objectieve gronden gebaseerde verdeling/toekenning van vergunningen moet
zijn.Het aantal vergunningen moet vastgesteld worden voordat tot uitvoering van het
beleid wordt overgegaan. De locaties waar een standplaats mag worden ingenomen
moeten zo zorgvuldig mogelijk worden geselecteerd. Het totaal aantal aangewezen
standplaatsen tezamen levert het maximum aantal af te geven
standplaatsvergunningen op. Het laten opmaken van een politierapport met
betrekking tot de mogelijkheden tot het innemen van een standplaats op de
verschillende locaties kan een verdere onderbouwing leveren van het vastgestelde
maximum aantal standplaatsvergunningen. In dit politierapport kan worden
aangegeven welke gevolgen het innemen van standplaatsen zal hebben voor de
verkeersveiligheid en de handhaving van de openbare orde. Het innemen van een
standplaats kan verder worden geordend door tijdstippen aan te wijzen wanneer
een standplaats mag worden ingenomen. Een verdeling naar dagen van de week en
eventueel naar dagdelen kan een nadere invulling geven aan het maximum aantal
standplaatsvergunningen. Een dergelijk beleid kan zowel voor de gehele gemeente
als voor nader aan te geven gedeelten van de gemeente van kracht zijn. Een
verdere verfijning van het maximum aantal standplaatsvergunningen kan worden
bereikt door een onderverdeling naar een aantal branches in te stellen. Per
branche kan dan een maximum aantal af te geven vergunningen worden bepaald.
Opgemerkt moet worden, dat een dergelijk maximum aantal vergunningen slechts
door de rechter wordt toegelaten indien het aantal aanvragen per branche het
totaal aantal af te geven vergunningen overtreft. Indien voor een branche niet
het maximum aantal vergunningen wordt afgegeven, acht de rechter geen noodzaak
tot handhaving van dit stelsel aanwezig. Bij het vaststellen van een maximum
aantal vergunningen, eventueel uitgesplitst naar plaats, tijdstip of branche,
moet rekening gehouden worden met het aantal reeds afgegeven vergunningen.
Indien het totaal aantal aanvragen om een standplaatsvergunning het totaal
aantal af te geven vergunningen overtreft kan het college een wachtlijst
opstellen. De aanvragen worden dan geregistreerd in volgorde van binnenkomst.
Indien een standplaatshouder te kennen geeft zijn standplaats niet meer in te
zullen nemen, kan deze vergunning aan de eerste op de wachtlijst toegekend
worden. Ten slotte moet opgemerkt worden dat iedere aanvraag tot het innemen van
een standplaats afzonderlijk beoordeeld moet worden. Aan de hand van de in de
APV vastgestelde weigeringsgronden en het aan de hand hiervan geformuleerde
beleid moet een afweging plaatsvinden of de aangevraagde standplaatsvergunning
verstrekt kan worden. Men houde ook de eis van de Dienstenrichtlijn voor ogen
dat een wachtlijst noch direct noch indirect discriminatoir mag zijn.BeleidsregelsAan de hand van de motieven, genoemd in artikel 1:8, kan het college
beleidsregels vaststellen, waarin wordt aangegeven wanneer wel of niet tot het
afgeven van een standplaatsvergunning wordt overgegaan. Het vaststellen van een
dergelijk beleid, waarin objectieve, algemeen bekendgemaakte criteria worden
aangegeven, die bij de beoordeling van een vergunningaanvraag worden gehanteerd,
is blijkens de jurisprudentie toegestaan. Wel moet worden opgemerkt dat het te
voeren beleid niet mag leiden tot een beslissing omtrent een aangevraagde
vergunning die niet kan worden herleid op één van de in artikel 1:8 genoemde
weigeringsgronden. Rb Utrecht 23-12-1998, KG 1999, 78. Ook beleidsregels zijn
volgens artikel 4, van de Dienstenrichtlijn onderworpen aan dwingende reden van
algemeen belang: de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en
het milieu.Bij het hanteren van deze weigeringsgronden kan een verdeling gerealiseerd
worden van het aantal standplaatsen, waarbij de af te geven vergunningen zodanig
over de week verspreid worden, dat een concentratie van de in te nemen
standplaatsen wordt tegengegaan. De weigeringsgronden kunnen ook gebruikt worden
wanneer veel belangstelling voor dezelfde locatie ontstaat. Een aantal
standplaatsen op één plek doet ook de kans op feitelijke marktvorming ontstaan.
Ook is het mogelijk om specifieke standplaatsen op bepaalde locaties te weren.
Gedacht kan bijvoorbeeld worden aan bakkramen die in verband met stankoverlast
of brandgevaarlijkheid niet in de directe nabijheid van gebouwen gewenst
zijn.Inhoud standplaatsenbeleidDe motieven waarop een beleid met betrekking tot het innemen van standplaatsen
berust, mogen niet strijdig zijn met de bevoegdheidsgrondslag om ordenend op te
treden. Het beleid dat door het college wordt vastgesteld ter uitvoering van de
APV-bepalingen mag niet de wettelijke grondslag (art. 149 Gemeentewet) van deze
APV-bepalingen overschrijden.De zaken die het college in het standplaatsenbeleid kan vastleggen
betreffen:
de vaststelling van het maximum aantal af te geven
standplaatsvergunningen;
de vaststelling van het aantal af te geven standplaatsvergunningen per
branche;
de aanwijzing van locaties waar standplaatsen mogen worden
ingenomen;
de aanwijzing van tijdstippen waarop standplaatsen mogen worden
ingenomen.
De vaststelling van het aantal af te geven vergunningen wordt bepaald aan de
hand van een feitelijke invulling van de verschillende in artikel 1:8 genoemde
weigeringsgronden. Nadat aan de hand van ieder motief afzonderlijk is bepaald op
welke plaats in de gemeente een standplaats kan worden ingenomen, valt aan de
hand van het totaalbeeld dat hieruit resulteert, aan te geven wat het maximum
aantal af te geven standplaatsvergunningen is. Aan de hand van ieder motief
afzonderlijk is een aantal plaatsen aan te duiden waar een standplaats ingenomen
kan worden.Nadat een overzicht van het aantal mogelijk in te nemen standplaatsen en het
maximumaantal standplaatsvergunningen is vastgesteld, kan het college een beleid
vaststellen ten aanzien van de handhaving en het toezicht en de wijze waarop
gehandeld wordt als het maximum aantal vergunningen reeds is afgegeven. Het
betreft hier dan een wachtlijstensysteem dat van toepassing is wanneer het
aantal aanvragen het maximum aantal af te geven standplaatsvergunningen
overschrijdt.Vergunningsvoorschriften Aan de standplaatsvergunning kunnen
voorschriften worden verbonden. Artikel 10 van de Dienstenrichtlijn bepaalt dat
vergunningstelsels gebaseerd moeten zijn op criteria die ervoor zorgen dat de
bevoegde instanties hun beoordelingsbevoegdheid niet op willekeurige wijze
uitoefenen. Die criteria zijn: niet-discriminatoir, gerechtvaardigd om een
dwingende reden van algemeen belang; evenredig met die reden van algemeen
belang; duidelijk en ondubbelzinnig; objectief; vooraf openbaar bekendgemaakt;
transparant en toegankelijk. Zie ook artikel 1:4 en de toelichting bij dit
artikel. Voorschriften die aan een vergunning gesteld kunnen worden betreffen:
het vervallen van de standplaats indien gedurende een bepaalde periode
geen standplaats is ingenomen;
de soort goederen of diensten die mogen worden aangeboden. Hierbij moet
men wel het oog houden op een goede verdeling van de te verkopen
goederen voor de consument. Anders zou er oneerlijke concurrentie kunnen
zijn;
de grootte van de standplaats;
de ruimte waarbinnen de waren uitgestald mogen worden;
het uiterlijk aanzien van de standplaats;
tijden van opbouw en ontruiming van de standplaats;
eisen met betrekking tot de (brand)veiligheid;
opruimen van rommel en schoon achterlaten van de locatie.
Overige regelgevingOp het drijven van straathandel zijn ook andere regels dan de regels van de APV
van toepassing. Deze regels stellen vanuit andere motieven eisen aan de
straathandelWet op de Ruimtelijke ordeningEen vergunning voor het innemen van een standplaats kan worden geweigerd vanwege
strijd met een geldend bestemmingsplan. Wanneer wel een vergunning, zoals
vereist krachtens de APV, wordt verstrekt, blijven eventuele eisen die in het
geldende bestemmingsplan worden gesteld, van kracht.Het college kan een aanvraag voor het innemen van een standplaats mede opvatten
als een verzoek om vrijstelling van de gebruiksvoorschriften van het
bestemmingsplan. In een dergelijk geval wordt een aanvraag gebruikt voor twee
afzonderlijke procedures. Het is dan niet nodig twee afzonderlijke aanvragen in
te dienen.WinkeltijdenwetDe Winkeltijdenwet regelt een aantal zaken met betrekking tot de openingstijden
van winkels en het leveren van goederen aan particulieren. De bepalingen uit de
Winkeltijdenwet gelden ook voor de verkoop van goederen vanaf een standplaats.
Het toezicht op de naleving van de bepalingen van de Winkeltijdenwet geschiedt
door de Economische Controledienst.WarenwetOp het drijven van handel in waren zoals bedoeld in artikel 1 van de Warenwet
(eetwaren, waaronder tevens worden begrepen kauwpreparaten, andere dan van
tabak, en drinkwaren, alsmede andere roerende zaken) zijn de bepalingen uit de
Warenwet van toepassing. De Warenwet stelt regels met betrekking tot de goede
hoedanigheid en aanduiding van waren. Daarnaast stelt de Warenwet regels met
betrekking tot de hygiëne en degelijkheid van producten. Met betrekking tot het
toezicht op de naleving van de bepalingen van de Warenwet is een afzonderlijk
regime van toepassing.De voorschriften die uit de Warenwet voortvloeien gelden naast de voorschriften
die door het college gesteld kunnen worden op basis van een
standplaatsvergunning.Wet milieubeheerIn de Wet milieubeheer wordt een regeling getroffen ten aanzien van inrichtingen
die hinder of overlast kunnen veroorzaken voor de omgeving. Deze bepalingen
gelden ook voor een standplaatshouder, voor zover zijn verkoopplek als
“inrichting” kan worden aangemerkt. Van belang is de regelgeving die geldt voor
bijvoorbeeld patatverkopers, die voor wat betreft de frituurinrichting aan
bepaalde voorwaarden moeten voldoen. Ook van belang is de
Afvalstoffenverordening.Gebruik van de openbare wegVoor het innemen van een standplaats op de openbare weg is een vergunning
vereist. In veel gevallen zal de gemeente de eigenaar of rechthebbende van de
openbare weg zijn. Op grond hiervan kan de gemeente van degene die op de
openbare weg met vergunning een standplaats inneemt een vergoeding bedingen voor
het gebruik van het deel van de openbare weg. De grondslag voor het bedingen van
een dergelijke vergoeding kan gegeven worden in een retributieverordening of in
een huurovereenkomst.In een retributieverordening kan afhankelijk van het formaat en de locatie van
de standplaats een bepaald bedrag worden vastgesteld.Voor wat betreft de huurovereenkomst kan worden opgemerkt dat een beleid kan
worden vastgesteld met betrekking tot de plaats en de grootte van de
standplaats. Per in te nemen locatie kan een vaste prijs worden berekend. De
huurprijs en andere voorwaarden die in een huurovereenkomst worden bedongen
mogen geen belemmering vormen voor het innemen van een standplaats. Uit
jurisprudentie is gebleken dat het bedingen van een hoge huurprijs voor het
gebruik van de openbare weg niet zover kan gaan dat een feitelijke belemmering
ontstaat voor het innemen van een standplaats waarvoor een vergunning is
verleend, zie Vz. ARRS 12-04-1991, JG 91.0369 .Met betrekking tot de keuze tussen het vaststellen van een retributieverordening
en het aangaan van een huurovereenkomst moet opgemerkt worden dat een dergelijke
keuze consequent gehanteerd dient te worden. (Zie hierover de algemene
leerstukken met betrekking tot de tweewegenleer).Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een
vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000
schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatige verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp
onder het kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.Artikel 5:18 A Meldingsplicht incidentele standplaatsVoor ideële organisaties die een maatschappelijke campagne voeren of aan
verkiezingen deelnemen, en die daartoe incidenteel een standplaats willen
innemen, is uit oogpunt van lastenvermindering en een snellere behandeling het
vereiste van vergunning afgeschaft. Daarvoor in de plaats hoeft de organisatie
alleen nog een melding te doen en te voldoen aan de nadere regels die door het
college kunnen worden gesteld. Wat onder een “incidentele standplaats” wordt verstaan is opgenomen bij de
begripsbepalingen in artikel 5:17. Artikel 5:19 Toestemming rechthebbendeDit artikel verbiedt de rechthebbende op een terrein toe te laten dat een
standplaats wordt ingenomen, zonder dat hiervoor een vergunning is verstrekt.
Met dit verbod is het mogelijk niet alleen maatregelen te nemen tegen degene die
zonder vergunning een standplaats inneemt maar ook tegen de eigenaar van de
grond die het innemen van een standplaats zonder vergunning toestaat.Artikel 5:20 AfbakeningsbepalingenAfbakeningVoor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel
122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege vervallen als
in het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale verordening wordt
voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat het om dezelfde
materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de
lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het
tweede lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet. In het eerste lid vindt
afbakening plaats met de Wet beheer rijkswaterstaatswerken en het Provinciaal
wegenreglement, het tweede lid ziet op afbakening met de Woningwet.Artikel 5:21 Aanhoudingsplicht(Vervallen)Afdeling 5 SnuffelmarktenArtikel 5:22 Begripsbepaling AlgemeenBij de algehele herziening van 2009 is het oude artikel 5.2.4 in twee artikelen
opgesplitst en tevens hernummerd. Artikel 5:24 geeft een begripsbepaling,
terwijl artikel 5:25 de vergunningplicht en de weigeringsgronden
beschrijft.BegripsbepalingEvenals bij venten (artikel 5:14 e.v.) en standplaatsen (artikel 5:17 e.v.)
wordt in deze afdeling begonnen met een begripsbepaling van de snuffelmarkt in
artikel 5:24. Het is niet de bedoeling geweest daaraan een andere inhoud te
geven dan aan het oude begrip in artikel 5.2.4 (oud). De laatste tijd komt het in steeds meer plaatsen voor dat particulieren markten
organiseren in grote (doorgaans leegstaande) gebouwen. Hoofdzakelijk worden daar
“ongeregelde” zaken verkocht. Bij “ongeregelde” zaken kan met name worden
gedacht aan incourante goederen, dat wil zeggen goederen, die in de regel niet
meer langs normale handelskanalen het publiek bereiken, zoals bij voorbeeld
beschadigde artikelen, artikelen die uit de mode zijn, restanten en zaken van
een te liquideren onderneming.Tweede lidVan de snuffelmarkt te onderscheiden zijn:
de weekmarkt in de zin van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h,
van de Gemeentewet;
Het begrip “markt” is niet nader omschreven in de Gemeentewet. In de
regel worden op een weekmarkt “geregelde” waren verkocht, dat wil
zeggen: geen tweedehands goederen. Indien de te verwachten concentratie
van een aantal standplaatsen zo hoog is, dat het uiterlijk de
karakteristieken van een markt krijgt, mag niet meer worden volstaan met
het verlenen van standplaatsvergunningen, maar dient het college een
besluit te nemen over het instellen van een markt. De weekmarkt wordt in
de meeste gemeenten gereguleerd door een marktverordening. De VNG heeft
een model marktverordening uitgebracht;
de jaarmarkt in de zin van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h,
van de Gemeentewet. Ook het begrip “jaarmarkt” wordt niet nader
gedefinieerd in de Gemeentewet. Bij een jaarmarkt moet gedacht worden
aan een jaarlijks terugkerende traditie. Zo wordt in sommige gemeenten
al sinds jaar en dag een veemarkt op een vast tijdstip, bijvoorbeeld op
tweede paasdag, gehouden. Het college dient voor dit type markt een
instellingsbesluit te nemen. Verder zal de raad voor een dergelijke
markt ook een aparte regeling moeten vaststellen, die eventueel
geïntegreerd kan worden in de APV of in de marktverordening;
evenement: de zogenaamde snuffelmarkten worden gehouden in een gebouw of
plaats. Indien het betreft braderieën, vrijmarkten op Koninginnedag of
vlooienmarkten in de openbare ruimte, is deze paragraaf niet van
toepassing, maar is er sprake van een evenement, dat al dan niet
vergunningplichtig is op grond van artikel 2:25.
Artikel 5:23 Organiseren van een snuffelmarktAlgemeenDe aard van de goederen en de omstandigheden rondom een snuffelmarkt kunnen een
uitstralende werking hebben buiten het gebouw. Het houden van een snuffelmarkt
is dan ook verboden als de openbare orde dreigt te worden aangetast en overlast
(milieu in de zin van de Dienstenrichtlijn) te verwachten is.Als een snuffelmarkt incidenteel in een gemeente gehouden wordt, kan volgens de
VNG met een meldingsplicht-stelsel worden volstaan. Als het echter gaat, zoals
in onze gemeente, om grote snuffelmarkten die regelmatig gehouden worden met
gevaar voor aantasting van de openbare orde en overlast, dan doet de gemeente er
verstandig aan om een vergunningstelsel te hebben, zo adviseert de VNG. Er is
dan voldaan aan het noodzaak- en proportionaliteitsvereiste. In het belang van
deze motieven is de vergunningplicht daarom gehandhaafd.Op grond van dezelfde motieven kan het aantal snuffelmarkten worden
beperkt.De Europese DienstenrichtlijnDe richtlijn is van toepassing op zowel het vergunningstelsel als het
meldingsstelsel voor een snuffelmarkt. Het artikel richt zich immers tot de
organisator en deze is een dienstverlener in de zin van de richtlijn.Voorts komt
het voor dat er diensten worden aangeboden op de standplaatsen, bijvoorbeeld
schoenpoetsers, nagelverzorging, kappers e.d. Weigeringsgronden De weigeringsgronden voor een snuffelmarktvergunning zijn de generieke zoals
genoemd in artikel 1:8. Zie ook de toelichting bij artikel 1:8.BestemmingsplanAls het organiseren van een snuffelmarkt niet in overeenstemming is met het
geldende bestemmingsplan, wordt deze weigeringsgrond ingeroepen voor die
gevallen waarin de snuffelmarkt frequent plaats vindt. Wordt de snuffelmarkt
incidenteel georganiseerd, dan wordt het organiseren ervan niet verboden op deze
grond. Strijd met het bestemmingsplan kan bijvoorbeeld voorkomen als een gebouw
een agrarische of industriebestemming heeft. WinkeltijdenwetDe Winkeltijdenwet is op het houden van een vrije markt van toepassing als de
markt een bedrijfsmatig karakter heeft. Dit is afhankelijk van de aard van de op
de markt ontplooide activiteiten, of er geregelde of ongeregelde goederen worden
verkocht en de frequentie waarmee de markt gehouden wordt.Lex silencio positivoEen snuffelmarkt is een markt, niet in de open lucht, waarbij hoofdzakelijk
tweedehands of incourante goederen worden verhandeld of diensten worden
aangeboden vanaf een standplaats (begripsbepaling uit artikel 5:22 APV). De
vergunningsplicht is in de APV gehandhaafd, met name omdat een snuffelmarkt voor
overlast kan zorgen in de omgeving (bijvoorbeeld door extra verkeer en
parkeerdrukte). Nu aan de verlening of weigering van de vergunning een relatief
eenvoudige afweging ten grondslag ligt en de gevolgen van een snuffelmarkt
doorgaans beperkt zullen zijn, zijn er geen dwingende redenen van algemeen
belang aanwezig om van een lex silencio positivo af te zien. In artikel 1:9 van
deze verordening wordt Paragraaf 4.1.3.3. Awb op het artikel van toepassing
verklaard. Afdeling 6 Openbaar waterAlgemene toelichting InleidingHet beheer van het openbaar (vaar)water is in Nederland aan diverse overheden
opgedragen. Zo is voor het beheer van de belangrijkste rivieren en rijkskanalen
de centrale overheid verantwoordelijk. Het beheer van de overige wateren is
verdeeld tussen de provincies, gemeenten en waterschappen c.a. De gemeente
Leidschendam-Voorburg heeft geen doorgaande vaarwegen in beheer. De Zuidvliet
(Rijn-Schie-kanaal) en de Haagse Vliet (Trekvaart) vallen onder de competentie
van de provincie.De centrale wetgever heeft voor het gebruik van het openbaar vaarwater diverse
regelingen vastgesteld. Daarbij is een splitsing aangebracht tussen regelingen
die uitsluitend van toepassing zijn op de bij het rijk in beheer zijnde
vaarwateren en regelingen die voor het gebruik van alle openbare vaarwateren
gelden.Wet beheer rijkswaterstaatswerkenOnder de eerste categorie valt de Wet beheer rijkswaterstaatswerken. Deze wet
heeft de Wet van 28 februari 1891, Stb. 69, tot vaststelling van bepalingen
betreffende ’s rijks waterstaatswerken vervangen. Voor de provinciale en
gemeentelijke overheden en de waterschappen resteert, voor zover daaraan
hetzelfde motief als aan de Wet beheer rijkswaterstaatswerken ten grondslag
ligt, slechts voor de overblijvende vaarwateren regelgevende bevoegdheid. Deze
bevoegdheid wordt eveneens gerelateerd aan het onder beheer hebben van die
vaarwateren.Op provinciaal niveau heeft dit geresulteerd in de diverse
waterstaatsverordeningen die gelet op artikel 2 van de Waterstaatswet 1900 ook
betrekking kunnen hebben op waterstaatswerken die in beginsel niet onder hun
beheer vallen, maar daar wel onder gebracht kunnen worden.Deze provinciale waterstaatsverordeningen bevatten veelal bepalingen inzake het
beheer, het onderhoud en de instandhouding van de desbetreffende vaarwateren.
Een aantal heeft ook betrekking op de verplichtingen voor de scheepvaart.Ook de gemeentelijke overheid kan krachtens artikel 149 van de Gemeentewet
regels stellen met betrekking tot het bij haar in beheer zijnde openbare
vaarwater.De Waterschapswet biedt ten slotte aan de waterschappen de mogelijkheid
verordeningen te maken welke onder andere betrekking kunnen hebben op de
doorvaart en het innemen van ligplaats in bij haar in beheer zijnde openbare
wateren. Bij deze regelingen van de lagere overheden moet steeds bedacht worden
dat deze niet in strijd mogen komen met hogere regelingen. In grote lijnen
betekent dit dat de overheden slechts een regelgevende bevoegdheid toekomt ten
aanzien van bij hen in beheer zijnde openbare vaarwateren. Hierbij dient echter
nog een kanttekening geplaatst te worden.Binnenschepenwet en ScheepvaartverkeerswetDe centrale overheid heeft namelijk ook regelingen vastgesteld die voor het
gebruik van alle openbare vaarwateren gelden. De belangrijkste zijn de
Binnenschepenwet en de Scheepvaartverkeerswet.Met de Scheepvaartverkeerswet (SVW) is de Binnenaanvaringswet ingetrokken.
Artikel 43 SVW bepaalt dat krachtens de Binnenaanvaringswet gestelde regels
worden geacht te zijn gesteld krachtens de Scheepvaartverkeerswet. De
verkeersreglementering is te vinden in het Binnenvaartpolitiereglement
(BPR).Artikel 42 SVW bevat de bevoegdheid van besturen van provincies, gemeenten,
waterschappen en havenschappen tot het stellen van regels ten aanzien van
onderwerpen waarin de SVW voorziet, voor zover die regels niet in strijd zijn
met de bij of krachtens deze wet gestelde regels.Besluit administratieve bepalingen scheepvaartverkeerIn het Besluit administratieve bepalingen scheepvaartverkeer (BABS) is het
college bevoegd tot het treffen van verkeersmaatregelen ten behoeve van de
scheepvaart op de onder hun beheer staande vaarwegen. Voorheen vond deze
bevoegdheid zijn grondslag in hoofdstuk 5 van het BPR. Het BPR geeft regels en
verkeerstekens t.a.v. snelle motorboten in het algemeen en waterscooters in het
bijzonder. De APV mag niet op basis van hetzelfde motief als de bovenstaande
regelgeving aanvullingen geven. De artikelen 5.25 en 5.26 van de APV kennen dan
ook een ander motief.Artikel 5:24 Vergunning voor voorwerpen op, in of boven openbaar
waterArtikel 5:24 is, ter aanvulling van een aantal andere regelingen, bedoeld om de
overige openbare wateren te vrijwaren van activiteiten die het gebruik op
enigerlei wijze nadelig zouden kunnen beïnvloeden. De veiligheid op het water
heeft reeds een afdoende regeling gevonden in een aantal bepalingen van het
Wetboek van Strafrecht, te weten de artikelen 162, 163 en 427, sub 6, en het
Binnenvaartpolitiereglement (zie bij voorbeeld artikel 1.15 van dit
reglement).In de ‘Algemene politieverordening Leidschendam 1986’was het gebruik van
vistuigen waarmee de binnenvisserij wordt uitgeoefend, uitgezonderd van de
vergunningsplicht. Deze bepaling is steeds gehandhaafd in de APV’s, omdat
bijvoorbeeld op de recreatieplassen van het recreatiegebied Vlietland sinds jaar
en dag met fuiken wordt gevist. Overigens regelen de Visserijwet en het
Reglement voor de binnenvisserij 1985 respectievelijk een vergunningplicht om te
mogen vissen en de typen vistuigen waarmee binnenvisserij mag worden
uitgeoefend.In de model-APV is bij dit artikel een vergunning vervangen door een
meldingsplicht. In onze waterrijke gemeente, waar een vergunningsplicht
gebruikelijk is, en aan de vergunning omwille van het onderhoud van de vaarwegen
een zekere uniformering noodzakelijk, vonden wij het een gerechtvaardigde keuze
zijn om een vergunningplicht te handhaven. Ook voor de vergunninghouder schept
dat een duidelijke situatie: De aanvrager hoeft niet zelfstandig een afweging te
maken, maar ontvangt een vergunning voorzien van een set voorschriften, en weet
dan waar hij of zij aan toe is.Artikel 5.24 A. Het openbaar water als werkplaats.Dit artikel komt niet voor in de model-APV, maar wel in de vorige APV. Aan een
dergelijk artikel is in de praktijk wel behoefte. Aan dit artikel liggen motieven van openbare orde, overlast, vervuiling en
uiterlijk aanzien van de gemeente ten grondslagArtikel 5:25 Ligplaats woonschepen en overige vaartuigenAlgemeen verbod is niet toegestaanArtikel 31, tweede lid, van de Wet op Woonwagens en Woonschepen bepaalde dat de
gemeenteraad bevoegd is regels te stellen onder andere betreffende de plaats die
woonschepen mogen innemen bij verblijf binnen de gemeente. Uit jurisprudentie
bleek dat in beginsel in iedere gemeente met openbaar water mogelijk moet zijn
om met een woonschip ligplaats in te nemen. Op 1 maart 1999 is de Wet op
Woonwagens en Woonschepen ingetrokken. De jurisprudentie is echter opgenomen in
de Huisvestingswet. Artikel 88 bepaalt namelijk dat de gemeenteraad geen regels
stelt die leiden tot een algeheel verbod van het in gebruik nemen of geven van
een woonschip op een ligplaats. Een algemeen verbod komt in strijd met
bovengenoemde wet. Een verbod met een ontheffingen- of vergunningenstelsel is
wel toegestaan.Mogelijk vergunningenstelselIndien men ook op de aangewezen gedeelten van het openbaar water het innemen,
hebben of beschikbaar stellen van een ligplaats mogelijk wil maken kan hiervoor
het vergunningsvereiste gesteld worden.Het eerste lid zou dan als volgt kunnen luiden:1. Het is verboden zonder vergunning van het college met een vaartuig
een ligplaats in te nemen of te hebben dan wel een ligplaats voor een
vaartuig beschikbaar te stellen op door het college aangewezen gedeelten van
openbaar water.Het tweede lid, onder a, van artikel 5:25 biedt het college de mogelijkheid om
nadere regels te stellen aan het innemen, hebben of beschikbaar stellen van een
ligplaats (delegatie van regelgeving door de raad op grond van artikel 156
Gemeentewet). Via deze algemeen werkende voorschriften is het mogelijk om
bijvoorbeeld aan woonschepen die een vaste ligplaats willen innemen of hebben,
eisen te stellen met betrekking tot de afvoer van het afvalwater, de
drinkwatervoorziening etc. Zelfs zou aansluiting op de riolering, het
drinkwater- en elektriciteitsnet voorgeschreven kunnen worden, indien de
mogelijkheden daartoe redelijkerwijs aanwezig zijn.Het bepaalde in dit lid vormt voor woonschepen een handzaam alternatief van de
aansluitplicht voor riolering, drinkwater, elektriciteit e.d. in het Bouwbesluit
2012. Dit verplicht namelijk dat bouwwerken met een woonfunctie over een
deugdelijke afvalwaterafvoer dienen te beschikken en in beginsel aangesloten
moeten zijn op het drinkwater- en elektriciteitsnet. Schepen zijn doorgaans geen
bouwwerken in de zin van de Woningwet en vallen daarom niet onder de werking van
het Bouwbesluit. Ook kunnen krachtens dit lid “welstandseisen” aan woonschepen
worden gesteld.Krachtens het tweede lid, onder b, van artikel 5:26 heeft het college ook de
mogelijkheid om een differentiatie naar soort en aantal vaartuigen aan te
brengen. Zo kunnen aparte ligplaatsen voor woonschepen en ligplaatsen voor
uitsluitend pleziervaartuigen aangewezen worden. Bovendien kan het aantal
gelimiteerd worden.In het geval de gemeente eigenaar is van een openbaar water, is het ook mogelijk
dat de gemeente in het kader van de exploitatie van die ligplaatsen huur- of
verhuurovereenkomsten afsluit. Zo wees het college van Eindhoven vijf
ligplaatsen aan voor woonschepen onder de bepaling dat de exploitatie van die
ligplaatsen zal geschieden door middel van overeenkomsten van huur en verhuur.
De rechtbank sauveerde dit beleid en bepaalde dat “de gemeente Eindhoven als
eigenaresse van het Eindhovens kanaal niet het recht kan worden ontzegd
privaatrechtelijk op te treden tegen haar niet welgevallig gebruik van haar
eigendom, behoudens voor zover dat een gebruik is dat overeenstemt met of
voortvloeit uit de publieke bestemming van bedoeld kanaal als vaarweg”. Het
innemen van een ligplaats door een woonboot werd niet aangemerkt als een zodanig
gebruik, Rb Den Bosch 3-12-1984, KG 1985, 17.PleziervaartuigenUit artikel 5:26 volgt bovendien dat ook het innemen van een ligplaats met een
“pleziervaartuig” slechts toegestaan is op die plaatsen die niet door het
college krachtens het eerste lid zijn aangewezen. Ook hier kan het aantal
vaartuigen dat ligplaats mag innemen op de niet-aangewezen gedeelten van
openbaar water gelimiteerd worden.WoonschepenverordeningTen einde het aantal en de plaatsen die men inneemt aan regels te kunnen binden,
is het noodzakelijk dat daarvoor in een gemeentelijke verordening (de APV of een
specifieke woonschepenverordening) een basis gecreëerd wordt. De APV is een
geschikt middel om een algemene regeling in op te nemen. Een aparte
woonschepenverordening ligt meer voor de hand naarmate het aantal woonschepen
binnen de gemeente groter is. Een woonschepenverordening is duidelijker voor de
betrokken bewoners dan een globale regeling in de APV. De losbladige bundel
“Volkshuisvesting, stadsvernieuwing en monumenten” van de VNG bevat een
model-Woonschepenverordening. Daarbij is veel informatie over het woonschip
opgenomen. Gemeenten die een dergelijke, specifieke woonschepenverordening
willen gebruiken, dienen in de artikel 5:26 en 5:27 aan te geven deze artikelen
niet gelden voor de schepen waarop de woonschepenverordening van toepassing
is.Uitgangspunt van artikel 5:26 is dat het in beginsel is toegestaan met een
vaartuig, dus ook een woonschip, een ligplaats in te nemen, te hebben of
beschikbaar te stellen binnen de gemeente.Provinciale Landschapsverordening, Wet milieubeheerMaakt het college van zijn bevoegdheid krachtens het eerste lid geen gebruik om
gedeelten van openbaar water aan te wijzen waar het verboden is aan te leggen
dan kunnen aan de locatie voor het innemen, hebben of beschikbaar stellen van
een ligplaats uitsluitend nog beperkingen opgelegd worden krachtens een
eventuele Provinciale landschaps- of woonschepenverordening dan wel krachtens de
Wet milieubeheer wanneer bijvoorbeeld het beschikbaar stellen van een ligplaats
zodanig gebeurt dat er sprake is van een milieuvergunning-plichtige
inrichting.Heeft het college daarentegen wel gedeelten van openbaar water aangewezen dan
mag slechts ligplaats ingenomen of beschikbaar gesteld worden op de
niet-aangewezen gedeelten en kunnen er daarnaast eventueel nog andere beperkende
factoren worden gesteld vanuit de Provinciale landschaps- of
woonschepenverordening of de Wet milieubeheer.Daar waar een Provinciale verordening van kracht is, kan het motief
landschapsbescherming niet meer door het college ten grondslag gelegd worden aan
de aanwijzing van ligplaatsen als bedoeld in het eerste lid of het stellen van
nadere regels (dat wil zeggen algemene voorschriften) als bedoeld in het tweede
lid.In het derde lid is de werking van deze bepaling ook uitgezonderd voor die
gevallen waarin de Wet milieubeheer van toepassing is. Veel jachthavens zullen
namelijk aangemerkt kunnen worden als milieuvergunningplichtige
inrichtingen.Door de inwerkingtreding van artikel 13 van de Hinderwet op 1 november 1981 kan
een hinderwetvergunning ook geweigerd worden wegens aantasting van
natuurwetenschappelijke, landschappelijke, ecologische en recreatieve waarden.
Deze situatie is niet veranderd na inwerkingtreding van de Wet
milieubeheer.HuisvestingswetOm niet in strijd te komen met artikel 88 van de Huisvestingswet mag een
aanwijzingsbesluit krachtens het eerste lid niet de gehele gemeente omvatten. Er
moet een mogelijkheid zijn om met een woonschip binnen de gemeente een ligplaats
in te nemen.BinnenvaartpolitiereglementZie hiervoor hetgeen is opgemerkt in de algemene toelichting bij deze
afdeling.Specifieke regelgeving voor de grote rivierenZie hiervoor hetgeen is opgemerkt in de algemene toelichting bij deze
afdeling.Artikel 5:26 Aanwijzingen ligplaatsNaast de algemene regels die krachtens artikel 5:26, tweede lid, kunnen worden
uitgevaardigd kan het wenselijk zijn, gelet op de omstandigheden, om aan een
individuele booteigenaar nog nadere aanwijzingen te geven. Dit artikel biedt
daarvoor de grondslag. Het ligt voor de hand deze aanwijzingen in de vorm van
een schriftelijke beschikking te gieten. Voor de toelichting op de in het derde
lid genoemde hogere regelingen en de relatie met een vastgestelde
woonschepenverordening wordt verwezen naar de toelichting op artikel 5:26 van de
model-APV.Artikel 5:27 Verbod innemen ligplaatsDeze bepaling spreekt voor zich.Artikel 5:28 Beschadigen van waterstaatswerkenProvinciale vaarwegenverordeningen kennen veelal ook een dergelijke bepaling
voor waterstaatswerken die bij hen in beheer zijn.De APV-bepaling heeft alleen betrekking op waterstaatswerken die in beheer zijn
bij de gemeenten. Artikel 1.14 van het Binnenvaartpolitiereglement legt aan
degene die een kunstwerk beschadigt bovendien nog een meldingsplicht op.Artikel 5:29 ReddingsmiddelenOm te waarborgen dat deze middelen aanwezig zijn en gebruikt kunnen worden voor
het redden van personen is andersoortig gebruik of het voor gebruik onklaar
maken van reddingsmiddelen strafbaar gesteld.Artikel 5:30 Veiligheid op het waterAfbakeningHet Binnenvaartpolitiereglement bepaalt aan welke verkeersregels de schippers
van vaartuigen zich hebben te houden. Zij is dus uitsluitend gericht op de
gebruikers van vaartuigen en niet op de overige gebruikers van het openbaar
water.Artikel 5:30 betekent dan ook een eigenlijke aanvulling op deze twee reglementen
door in algemene zin, vergelijkbaar met de redactie van artikel 5
Wegenverkeerswet 1994, hinder of gevaarlijk gedrag van de overige gebruikers te
verbieden.Voor de toelichting op de in het tweede lid genoemde hogere regelingen wordt
verwezen naar de toelichting bij artikel 5:25.Artikel 5:30 A Gezonken vaartuigenArtikel 1.18 van het Binnenvaartpolitiereglement (BPR) regelt de verplichting
voor de schipper dat hij het vaarwater zo spoedig mogelijk dient vrij te maken
indien een schip of drijvend voorwerp is vastgevaren of gezonken. Het
achterliggende motief van de BPR is de veiligheid van het scheepvaartverkeer.
Het vaarwater in de zin van de BPR is dat gedeelte van een vaarweg dat feitelijk
door de scheepvaart kan worden gebruikt. Openbaar water in de zin van de APV behelst alle wateren die – al dan niet met
enige beperking - voor het publiek bevaarbaar of anderszins toegankelijk zijn.
Deze APV bepaling vormt een oneigenlijke aanvulling op het BPR in die zin dat de
gemeente moet kunnen optreden indien een gezonken vaartuig zich bevindt in een
gedeelte van het openbaar water dat niet feitelijk door scheepvaart kan worden
gebruikt, of indien een vaartuig gezonken is op een relatief diep gedeelte van
het openbaar water, waarbij het scheepvaartverkeer niet direct gehinderd wordt. Artikel 5:31 Overlast aan vaartuigenDeze bepaling spreekt voor zich.Artikel 5:31 A Grote vaartuigen op de tot het recreatiegebied Vlietland
behorende plassenDe Algemene Politieverordening Leidschendam 1986 voorzag reeds in een bepaling
om grote vaartuigen te weren van de plassen in Vlietland. Het ligt voor de hand
om deze bepaling ook in de APV Leidschendam-Voorburg op te nemen. Aan de
bepaling liggen diverse motieven ten grondslag zoals het beschermen van de
recreatie op het water en deze in goede banen te leiden, de veiligheid van de
recreanten, het uiterlijk aanzien van de gemeente en de bescherming van de
oevers. In het derde lid zijn een aantal uitzonderingen op het verbod opgenomen. Sub a
en b spreken voor zich. Sub c zondert die vaartuigen uit die een vaarvergunning
hebben van het Hoogheemraadschap van Rijnland. Het Hoogheemraadschap kent een vergunningstelsel voor een aantal kwetsbare
wateren (de zogenaamde ’gele wateren’ op de ANWB waterkaarten) waarbij het varen
met een boot die mechanisch wordt voortbewogen alleen is toegestaan met een
Algemene Vaarvergunning.Afdeling 7 Crossterreinen en gemotoriseerd en ruiterverkeer in
natuurgebiedenArtikel 5:32 CrossterreinenOp het houden van auto- en motorsportevenementen, het crossen met auto’s,
motoren, bromfietsen e.d. al dan niet met een wedstrijdkarakter zijn
verschillende wettelijke regelingen van toepassing. Hierbij speelt mede een rol
in hoeverre deze activiteiten al dan niet op een weg in de zin van de
wegenverkeerswetgeving plaatsvinden.AfbakeningVoor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel
122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de model-APV van rechtswege
vervallen als in het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale verordening
wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat het om dezelfde
materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de
lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het
vierde lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet.Hieronder wordt aangegeven welke wettelijke regelingen zo al van toepassing
kunnen zijn.1. Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) en APVAlvorens in te gaan op de vraag welke regelingen van toepassing kunnen zijn op
het crossen op daarvoor - al dan niet legaal - ingerichte terreinen, willen wij
eerst enige kanttekeningen plaatsen bij een verkeersrechtelijk aspect in verband
met de leeftijd van de crossers.Ingevolge artikel 110, tweede lid, van de WVW 1994 jo. artikel 5 van het
Reglement rijbewijzen mogen bromfietsen slechts worden bestuurd door personen
die de leeftijd van 16 jaar hebben bereikt. Het verkeersrechtelijk regime is
echter niet van toepassing, wanneer de bedoelde activiteiten zich afspelen op
een terrein dat niet kan worden aangemerkt als een weg die feitelijk voor het
openbaar verkeer openstaat in de zin van de wegenverkeerswetgeving. Op de vraag
wanneer sprake is van een zodanige weg wordt verwezen naar de toelichting bij
artikel 1:1 van de model-APV. Zoals daar bleek, gaat het erom of een weg
feitelijk voor het openbaar verkeer gesloten is.Auto- of motorsportactiviteit, crossen e.d. met wedstrijdkarakter op de weg
in de zin van de WVW 1994Indien een auto- of motorsportactiviteit, crossen e.d. op de weg, als bedoeld in
de WVW 1994, plaats vindt en een wedstrijdkarakter heeft, is artikel 10 van de
WVW 1994 van toepassing. Het eerste lid van deze bepaling zegt dat het verboden
is op een weg een wedstrijd met voertuigen te houden of daaraan deel te nemen.
Dit verbod richt zich dus zowel tot de organisator van de wedstrijd als tot de
deelnemers aan de wedstrijd. In de toelichting op artikel 2:25. van de model-APV
inzake het houden van een feest of wedstrijd, wordt nader op het regime van de
WVW 1994 ten aanzien van wedstrijden op de weg ingegaan.Auto- of motorsportactiviteit, crossen e.d. met wedstrijdkarakter op andere
wegen dan bedoeld in de zin van de Wegenverkeerswet 1994Vindt een wedstrijd met voertuigen plaats op andere plaatsen, dan op de weg in
de zin van de WVW 1994, dan kan artikel 5:32 van toepassing zijn. Artikel 5:32
ziet op het gebruik van motorvoertuigen of een bromfiets als bedoeld in het
Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 (RVV 1990) in het kader van een
wedstrijd op speciaal daarvoor aangewezen terreinen door het college. Kenmerkend
voor het wedstrijdkarakter is dat er een beloning in de vorm van prijzen,
medailles of iets dergelijks in het vooruitzicht worden gesteld.Indien artikel 5:32 van toepassing is, is een vergunning op basis van artikel
2:25. niet meer aan de orde. Zie verder de toelichting op artikel 2:25.Auto- of motorsportactiviteit zonder wedstrijdkarakter op de wegVoor het organiseren van evenementen in het algemeen zijn in principe de
bepalingen van hoofdstuk 2, afdeling 2 “Toezicht op evenementen” van de
model-APV van toepassing (art. 2:24 e.v.). De burgemeester kan in het belang van
de openbare orde, veiligheid, zedelijkheid of gezondheid voorschriften geven
omtrent het houden van zo’n evenement dan wel het evenement geheel verbieden.
Deze bepalingen zijn ook van toepassing op auto- en motorsportevenementen, die
geen wedstrijdkarakter hebben, zoals toertochten, oldtimerritten e.d.2. Wet milieubeheer en APVBij het reguleren van auto- en motorsportactiviteiten, crossen e.d. buiten de
weg moet onderscheid worden gemaakt tussen speciaal daarvoor ingerichte
terreinen, zoals circuits, en overige terreinen, zoals natuurgebieden, parken,
plantsoenen of andere voor recreatief gebruik beschikbare terreinen. De eerst
bedoelde terreinen vallen doorgaans onder de Wet milieubeheer; voor de overige
terreinen kan een gemeente zelf regels stellen, zoals in de artikelen 5:32 en
5:33 van deze model-APV.Wet milieubeheerDe speciaal voor auto- en motorsport ingerichte terreinen vallen onder de
werking van de Wet milieubeheer en het Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheer.In bepaalde gevallen moet een motor(sport)terrein worden aangemerkt als een
inrichting in de zin van de Wet milieubeheer. In het Inrichtingen- en
vergunningenbesluit milieubeheer worden de inrichtingen opgesomd waarvoor
krachtens artikel 8.1 van de Wet milieubeheer een vergunning vereist is. De
regeling betreffende de motorterreinen is opgenomen in categorie 19 van het
besluit. In categorie 19.1, onder g, worden genoemd: inrichtingen of terreinen,
geen openbare weg zijnde, waar gelegenheid wordt geboden tot het gebruiken van:
bromfietsen, motorvoertuigen of andere gemotoriseerde voer- of vaartuigen in
wedstrijdverband ter voorbereiding van wedstrijden of voor recreatieve
doeleinden.In de nota van toelichting bij het besluit blijkt dat uit de omschrijving
“gelegenheid bieden” is af te leiden dat elke inrichting of elk terrein, dat in
enigerlei vorm is ingericht om de genoemde activiteiten mogelijk te maken, onder
dit besluit valt.Vervolgens vermeldt de nota van toelichting dat enige accommodatie evenwel nodig
zal zijn voordat kan worden vastgesteld of sprake is van een dergelijke
inrichting, bijvoorbeeld in de vorm van een begrenzing. Indien elke, al dan niet
beoogde, begrenzing van de plaats waar de genoemde activiteiten zich afspelen
ontbreekt, zal bezwaarlijk van een inrichting kunnen worden gesproken
(bijvoorbeeld wanneer een aantal liefhebbers van modelvaartuigen regelmatig met
elkaar hun bootjes laat varen op een grote plas of waterweg).Op grond van artikel 8.2 van de Wet milieubeheer is het college bevoegd om op
een aanvraag voor vergunning voor een motorterrein als bedoeld in categorie 19
te beslissen. Voor zover de terreinen, geen openbare weg zijnde, echter bestemd
of ingericht zijn voor het in wedstrijdverband, ter voorbereiding van
wedstrijden of voor recreatieve doeleinden rijden met gemotoriseerde voertuigen,
en de terreinen daartoe acht uren per week of meer zijn opengesteld, wordt de
vergunning niet afgegeven door het college, maar door gedeputeerde staten
(categorie 19.2).Bij de vergunningverlening wordt rekening gehouden met de motieven van de Wet
milieubeheer, zijnde de gevolgen voor het milieu of de bescherming van het
milieu.APVDe regeling in de APV is van belang voor die terreinen die niet genoemd zijn in
categorie 19.1, onder g, van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit
milieubeheer, bijvoorbeeld een terrein dat niet is ingericht voor
motorwedstrijden en -activiteiten en terreinen die hiervoor slechts eenmalig of
zeer incidenteel worden gebruikt.In een gemeentelijke regeling met betrekking tot dit soort motorterreinen zal de
werkingssfeer ten opzichte van de Wet milieubeheer in ieder geval moeten zijn
afgebakend.Bij een aanwijzingsbesluit kunnen alleen regels worden gesteld ter bescherming
van de belangen die dit voorschrift dient. Behalve het belang van de openbare
orde zijn dat milieubelangen en het belang van de veiligheid van het publiek of
de deelnemers.In de in het tweede lid genoemde regels kan bepaald worden dat op het terrein
slechts gecrost mag worden op bepaalde dagen en uren, en wel alleen door leden
van de vereniging; dat de vereniging zich gedraagt volgens de aanwijzingen van
KNAC, KNMV en MON; dat zij haar leden voldoende verzekert tegen ongevallen c.q.
aansprakelijkheid voor schade als gevolg van ongevallen en - eventueel - dat de
crossers ten minste een bepaalde leeftijd moeten hebben c.q. dat de vereniging
er - ter voorkoming van ongelukken - zorg voor draagt dat toezicht door
volwassenen wordt uitgeoefend indien van dat terrein gebruik wordt gemaakt.3. ZondagswetKrachtens artikel 3, eerste lid, van de Zondagswet is het verboden op zondag
zonder strikte noodzaak gerucht te verwekken, dat op een afstand van meer dan
200 m van het punt van verwekking hoorbaar is. Volgens het tweede lid van dit
artikel is de burgemeester bevoegd van dit verbod voor de tijd na 13.00 uur
ontheffing te verlenen.De training voorafgaand aan de motorcrosswedstrijd kan als deze voor publiek
toegankelijk is, reeds aangemerkt worden als een openbare vermakelijkheid als
bedoeld in artikel 4 van de Zondagswet.4. Wet op de Ruimtelijke Ordening en APVEen terrein dat men wil gaan gebruiken als motorcrossterrein zal in de meeste
gevallen gelegen zijn in een gebied met de bestemming “agrarisch gebied” of
“natuurgebied”.De vraag is dan of voor het gebruik van het desbetreffende terrein als
motorcrossterrein vrijstelling kan worden verleend van het gebruikvoorschrift.
Indien aannemelijk is dat het gebruik van een terrein ten behoeve van het
motorcrossen zal leiden tot een onomkeerbare wijziging van de bestemming van dit
terrein, dan zal dit gebruik enkel worden toegestaan na een
bestemmingsplanwijziging.5. Privaatrechtelijk optredenVerschillende gemeenten zijn er toe overgegaan een aan de gemeente in eigendom
toebehorend terrein aan te wijzen waarop de motorcrossport beoefend kan worden.
Veelal geschiedt dit om de overlast die wordt ondervonden als gevolg van het
crossen in natuur- en bosgebieden te beperken.Indien van gemeentewege een terrein ter beschikking wordt gesteld voor het
crossen, rijst de vraag naar de eventuele civielrechtelijke aansprakelijkheid
van de gemeente voor ongevallen en andere schade. Daarbij gaan wij ervan uit dat
het crossterrein niet een weg is in de zin van de wegenverkeerswetgeving. Is
daarvan wèl sprake, dan is het - behoudens ontheffing; zie de artikelen 10 en
148 WVW 1994 - eenvoudigweg verboden aldaar te “crossen”.Civielrechtelijk brengt het feit dat een terrein met goedvinden van de gemeente
als crossterrein wordt gebruikt, voor haar de verplichting mee ervoor te zorgen
dat geen gevaarlijke situaties te creëren zijn. Het ligt op de weg van de
gemeente om het terrein aan te passen aan het doel waartoe het dient.In het kader van de regels die het college kan stellen op basis van het tweede
lid van artikel 5:32 kunnen bijvoorbeeld leeftijdsgrenzen worden gesteld aan de
gebruikers van het terrein of eisen als aangegeven in artikel 110 van de WVW
1994 jo artikel 5 van het Reglement rijbewijzen. Uitsluiting van
aansprakelijkheid voor schade (ongevallen e.d.) kan de gemeente zoveel mogelijk
beperken; bijvoorbeeld door een bord te plaatsen bij de ingang van het terrein
waarop zijn aangegeven de voorwaarden waaronder van het terrein gebruik mag
worden gemaakt (onder andere de waarschuwing, dat gebruikers van het terrein dit
voor eigen risico gebruiken en de mededeling, dat de gemeente aansprakelijkheid
afwijst voor ongevallen en andere schade als gevolg van crossen). Het plaatsen
van een dergelijk bord wil overigens niet zeggen dat de gemeente gevrijwaard is
van aansprakelijkheid.Er is overigens nog een privaatrechtelijke mogelijkheid waardoor de gemeente aan
haar zorgverplichting kan voldoen, namelijk door het sluiten van een gebruiks-
of huurovereenkomst met de plaatselijke vereniging. De gemeente moet zich dan
wel realiseren dat het desbetreffende terrein dan ook alleen ter beschikking
wordt gesteld ten behoeve van het crossen door leden van die vereniging.Artikel 5:33 Beperking verkeer in natuurgebieden1. InleidingVele gemeenten worden in toenemende mate geconfronteerd met het bezoek van
motorcrossers aan natuurgebieden, met als gevolg klachten over geluidhinder,
schade aan de flora, verstoring van wild e.d.Verder worden natuurgebieden, parken e.d. steeds vaker door ruiters en
fietsers/mountainbikers bezocht. Het komt nogal eens voor dat ruiters en
fietsers/mountainbikers de speciaal voor hen aangewezen ruiter- of fietspaden
verlaten. Deze gedraging levert gevaar en hinder op voor wandelaars en berokkent
vaak ook schade aan flora en fauna.Bij de vraag, welke maatregelen mogelijk zijn tegen het motorcrossen in
natuurgebieden, zal men een onderscheid moeten maken tussen het zgn. “wilde
crossen” (op wegen en paden en “off the road”) en het crossen op daartoe
speciaal gebruikte motorterreinen.Op het crossen op motorterreinen is artikel 5:33 van de model-APV van
toepassing.De redactie van artikel 5:33 is aangepast overeenkomstig het systeem van artikel
5:32. Op grond van het eerste lid van artikel 5:33 geldt een algeheel verbod om
zich met motorvoertuigen, (brom)fietsen of paarden in een natuurgebied te
bevinden. Het college kan op grond van het tweede lid terreinen aanwijzen waar
dit verbod niet geldt en kan tevens regels stellen voor het gebruik van deze
terreinen.2. MaatregelenBij de vraag welke maatregelen genomen kunnen worden tegen het “wildcrossen” of
overlastgevend ruiter- en fietsverkeer gaat het in feite om een meer algemeen
vraagstuk: Welke maatregelen kunnen genomen worden om ter bescherming van het
milieu en ter voorkoming van overlast gemotoriseerd verkeer, ruiter- of
fietsverkeer uit bepaalde gebieden te weren?Een mogelijkheid om het weggebruik door de verkeersdeelnemers te reguleren is
het nemen van verkeersbeperkende maatregelen op grond van de
wegenverkeerswetgeving.Voor de in deze gebieden gelegen wegen is sinds november 1991 de wegbeheerder
bevoegd tot het treffen van verkeersmaatregelen (zie artikel 18 WVW 1994).Volgens de WVW 1994 kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen worden
overgegaan indien deze maatregelen de veiligheid op de weg verzekeren,
weggebruikers en passagiers beschermen, strekken tot het in stand houden van de
weg en de bruikbaarheid van de weg waarborgen, de vrijheid van het verkeer
waarborgen, strekken tot voorkoming of beperking van door het verkeer
veroorzaakte overlast, hinder of schade, strekken tot het voorkomen of beperken
van door het verkeer veroorzaakte aantasting van het karakter of van de functie
van objecten of gebieden en tenslotte een doelmatig of zuinig energieverbruik
bevorderen (artikel 2, eerste tot en met derde lid, WVW 1994). De WVW 1994 geeft
derhalve ook mogelijkheden verkeersmaatregelen te nemen ter bescherming van
milieubelangen. Regulering van het gemotoriseerde verkeer dat van de weg gebruik
maakt in natuurgebieden dient te geschieden op basis van de WVW 1994 door middel
van een verkeersmaatregel. Hierbij moet het dan gaan om een regeling ten aanzien
van het gebruik van wegen in de zin van de WVW 1994.Voor de overige gebieden, buiten de wegen in de zin van de WVW 1994, binnen een
natuurgebied kan een regeling worden opgenomen in de APV.Hierbij moet in het oog worden gehouden dat met betrekking tot het onderhavige
onderwerp ook een provinciale regeling kan gelden. Indien er reeds een
provinciale regeling bestaat inzake de beperking van gemotoriseerd verkeer in
natuurgebieden, welke regeling - deels - strekt ter bescherming van dezelfde
belangen, zal - althans indien een gemeente geheel of gedeeltelijk gelegen is in
een “natuurgebied” als bedoeld in de provinciale verordening - de werkingssfeer
van het gemeentelijk voorschrift ten opzichte van de provinciale verordening
moeten worden afgebakend.2.1 Maatregelen op basis van de Wegenwet/feitelijke sluiting en sluiting
krachtens artikel 461 Wetboek van Strafrecht- Ook langs feitelijke en privaatrechtelijke weg zou men kunnen komen tot het
weren van gemotoriseerd verkeer uit bepaalde natuurgebieden.In de eerste plaats valt te denken aan het plaatsen van palen, klap- of
draaihekjes bij de toegangen tot de in zo’n gebied gelegen wegen. De eigenaar
van een weg zal men het recht tot het nemen van zodanige maatregelen niet kunnen
ontzeggen.Hoe zit dit echter als deze weg is aan te merken als een openbare weg in de zin
der Wegenwet? Hiervoor zijn wij ingegaan op de beperkingen in het gebruik van
een openbare weg als gevolg van het beperkt openbaar rechtskarakter van die weg.
Openbare wegen in natuurgebieden zullen veelal - op grond van de gesteldheid van
de weg of op grond van het gebruik dat van de weg pleegt te worden gemaakt - een
zodanig beperkt openbaar rechtskarakter hebben. Ook ten aanzien van deze
openbare wegen zal de eigenaar deze beperking feitelijk mogen realiseren door
het plaatsen van klap- en draaihekjes, palen e.d. bij de toegangen tot die wegen
en wel zodanig dat alleen voetgangers en fietsen vrij kunnen passeren. Aan deze
handelwijze kleeft een aantal bezwaren.Deze handelwijze is in de eerste plaats niet toepasbaar ten aanzien van openbare
wegen die niet een beperkt openbaar rechtskarakter hebben. Ingevolge het
bepaalde in artikel 14, eerste lid, van de Wegenwet dienen de rechthebbende en
de onderhoudsplichtige dan alle verkeer over de openbare weg te dulden. Wij
tekenen hierbij nog aan dat het gedeeltelijk - bij voorbeeld alleen voor
gemotoriseerd verkeer - onttrekken van wegen aan het openbaar verkeer niet
mogelijk is (Kb 26 september 1955, AB 1956, blz. 357, m.nt. M. Troostwijk).Ook is het volgens de Kroon niet mogelijk een weg aan het openbaar verkeer te
onttrekken om hem vervolgens weer onmiddellijk open te stellen voor bij
voorbeeld voetgangers en fietsers (Kb 11 mei 1982, AB 1982, 378, m.nt. J.R.
Stellinga). Een dergelijke maatregel kan wel door middel van een verkeersbesluit
worden genomen, zoals hiervoor is beschreven.Ook mag verwacht worden dat het onttrekken van een aantal in het buitengebied
gelegen wegen aan het openbaar verkeer op bezwaren zal stuiten van met name
landbouwers.Verder merken wij ten aanzien van het afsluiten van wegen door middel van hekjes
en slagbomen nog op, dat de bereikbaarheid van bos- en natuurgebieden voor de
brandweer en in verband met onderhoudswerkzaamheden zal verslechteren. Bovendien
zullen slagbomen gemakkelijk geopend kunnen worden. Ten slotte is het plaatsen
van hekjes, slagbomen en dergelijke een kostbare aangelegenheid.- Men zou - in de tweede plaats - kunnen denken aan het plaatsen bij de
toegangen tot de wegen in een bepaald natuurgebied van borden waarop de toegang
voor motorvoertuigen en bromfietsen voor onbevoegden krachtens artikel 461 van
het Wetboek van Strafrecht wordt verboden: “Verboden toegang voor....; art. 461
Wetboek van Strafrecht”.Deze methode kan echter niet worden toegepast, indien het gaat om openbare wegen
in de zin van de Wegenwet. Zie HR 21 juni 1966, NJ 1966, 416, m.nt. W.F. Prins,
OB 1967, XIV.3, nr. 26667, AB 1967, blz. 186, NG 1966, blz. 432, Verkeersrecht
1966, blz. 227, m.nt. R.J. Polak (Bromfietsverbod Sneek), en HR 23 december
1980, NJ 1981, 171, m.nt. Th.W. van der Veen, AB 1981, 237, NG 1981, blz. S63,
m.nt., Verkeersrecht 1981, blz. 58, m.nt. J.J. Bredius (rijverbod
Schiermonnikoog).- Sommige gemeentebesturen hebben de volgende aanpak tot wering van
gemotoriseerd verkeer uit natuurgebieden overwogen:a. onttrekking van de openbare wegen (“openbaar” in de zin van de Wegenwet) aan
het openbaar verkeer volgens de daartoe in de artikelen 9 e.v. van de Wegenwet
voorgeschreven procedure; en aansluitend daaraan:b. geslotenverklaring op privaatrechtelijke basis van de wegen in dat gebied
voor (recreatief) gemotoriseerd verkeer, namelijk door het plaatsen van borden
“Verboden toegang voor...., art. 461 Wetboek van Strafrecht”.Aan deze aanpak wordt om twee redenen de voorkeur gegeven:
De Wegenwet zou zich er tegen verzetten dat wegen die voor al het
verkeer openbaar zijn, ter behartiging van andere belangen dan
verkeersbelangen bij verordening voor het gemotoriseerd verkeer gesloten
zouden worden. Of deze opvatting juist is, is de vraag.
Artikel 461 WvSr. is niet op openbare wegen van toepassing.
Ook de hier bedoelde aanpak stuit overigens op bezwaren, met name in die
gevallen dat de wegen niet in eigendom zijn bij de overheid. De overheid is dan
immers van de particuliere eigenaren afhankelijk, met name waar het de
geslotenverklaring voor gemotoriseerd verkeer betreft. Bovendien is de
toegankelijkheid van dergelijke wegen voor het publiek niet meer verzekerd,
indien deze wegen eenmaal aan het openbaar verkeer zijn onttrokken. De
particuliere eigenaar zou zijn weg immers ook voor alle publiek, dus ook voor
voetgangers en fietsers, kunnen afsluiten. De overheid bezit dan geen
machtsmiddelen daartegen op te treden. Deze machtsmiddelen bezit zij wél ten
aanzien van wegen die - zij het ook beperkt - voor het openbaar verkeer
toegankelijk zijn in de zin van de Wegenwet.Zie de uitspraak van de Afdeling rechtspraak van 25 maart 1982, NG 1983 blz. S
145,, AB 1983, 64, m.nt. Van der Veen (Helmond) en van 5 november 1982, Gst.
1983, 6745, 10, m.nt. J.M. Kan (Wittem). Blijkens deze uitspraken kan (en moet!)
de gemeentelijke overheid de onderhouds- en de duldingsplicht van de eigenaar
van een openbare weg met toepassing van bestuursdwang afdwingen, indien deze
plicht wordt verzaakt.Men kan - zoals hierboven reeds bleek - aan genoemde consequenties niet ontkomen
door een weg slechts beperkt aan het openbaar verkeer te onttrekken, in die zin
dat hij alleen openbaar zal zijn voor bepaalde categorieën verkeersdeelnemers.
Bovendien, ook al zou een weg een beperkt openbaar rechtskarakter hebben, dan
nog zou artikel 461 WvSr. waarschijnlijk niet toepasselijk kunnen zijn.Hiervoor werd er reeds op gewezen dat de hele onttrekkingsprocedure tijdrovend
is en dat de onttrekking op bezwaren zal stuiten van met name landbouwers. Zou
men de hier bedoelde methode toepassen, dan zou het in ieder geval noodzakelijk
zijn voor de onttrekking aan het openbaar verkeer met de particuliere eigenaren
duidelijke afspraken te maken en deze schriftelijk vast te leggen. Wij vermelden
hier nog, dat de onttrekking van een openbare weg aan het openbaar verkeer
onvoorwaardelijk moet geschieden en zonder tijdsbepaling (circulaire van de
minister van verkeer en waterstaat aan de colleges van gedeputeerde staten, BS
1933, nrs. 203 en 245, WGB 1933, blz. 225).3. Verordening stiltegebiedenProvinciale staten dienen op grond van artikel 1.2 van de Wet milieubeheer een
verordening op te stellen die onder andere regels bevat inzake het voorkomen of
beperken van geluidhinder in bij de verordening aangewezen gebieden. Deze
verordening wordt de provinciale milieuverordening (PMV) genoemd en vervangt de
oude verordeningen op grond van artikel 122 van de Wet geluidhinder.Volgens de model-PMV is het onder meer verboden een aantal toestellen te
gebruiken binnen het milieubeschermingsgebied. Het is ook verboden om met een
motorvoertuig met draaiende verbrandingsmotor de openbare weg of andere voor
bestemmingsverkeer openstaande wegen en terreinen te verlaten.Toertochten voor motorvoertuigen of een wedstrijd als bedoeld in artikel 24 van
de WVW 1994 zijn niet toegestaan.4. Beperking gemotoriseerd verkeer in natuurgebieden in relatie tot artikel
1 van de GrondwetDe vraag rijst of het ontzeggen van de toegang tot een bepaald natuurgebied voor
motorrijders en bromfietsers zich verdraagt met het antidiscriminatieverbod van
artikel 1 van de Grondwet. Deze vraag werd aan de orde gesteld in een zitting
van de kantonrechter te Harderwijk op 19 september 1985. De geverbaliseerde
voerde aan dat het verbod “... discriminerend is ten aanzien van motorrijders,
bromfietsers en hun duopassagiers. Terreinwagens, motoren met zijspan, auto’s en
vrachtwagens mogen van de onverharde wegen wel gebruik maken. De officier van
justitie bestreed deze opvatting. Hij stelde dat het gemeentebestuur een keuze
heeft gemaakt tussen de belangen van voetgangers en flora en fauna en de
belangen van motorrijders en bromfietsers die zittend op hun voertuig van de
natuur willen genieten.”De officier meende dat de belangen van flora en fauna en de belangen van
voetgangers die hinder ondervinden van motorrijders, prevaleren boven de
belangen van motorrijders. De kantonrechter schaarde zich achter de officier van
justitie. Hij meende dat er geen sprake was van discriminatie van motorrijders
en bromfietsers omdat hun bewegingsvrijheid niet verder dan noodzakelijk voor
het doel dat het college voor ogen staat wordt beperkt.De Rechtbank in hoger beroep en de Hoge Raad in cassatie hebben inmiddels de
uitslag van de kantonrechter onderschreven (HR 19 mei 1987, AB 1988, nr. 216,
APV Nunspeet).Afdeling 8 Verbod vuur te stokenArtikel 5:34 Verbod vuur te stokenOp 23 mei 2003 is artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer in werking
getreden. Dit artikel geeft het college de bevoegdheid om een ontheffing te
verlenen voor het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen. Voorheen werd
de ontheffing volledig geregeld in artikel 5.5.1 van APV. Nu heeft artikel 5:34
(oud 5.5.1) van de APV een aanvullende werking op artikel 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheer en biedt de mogelijkheid om een aanvullende ontheffing te verlenen
uit oogpunt van openbare orde.Reikwijdte van het verbrandingsverbod en ontheffingsmogelijkheid in de
WmArtikel 10.2, eerste lid, van de Wm bepaalt: “Het is verboden zich van
afvalstoffen te ontdoen door deze – al dan niet in verpakking – buiten een
inrichting te storten, anderszins op of in de bodem te brengen of te
verbranden.”. Artikel 10.63, tweede lid, van de Wm geeft de
ontheffingsmogelijkheid:“Burgemeester en wethouders kunnen, indien het belang van de bescherming van het
milieu zich daartegen niet verzet, ontheffing verlenen van het in artikel 10.2,
eerste lid, van de Wm gestelde verbod om zich van afvalstoffen te ontdoen door
deze buiten een inrichting te verbranden, voorzover het geen gevaarlijke
afvalstoffen betreft.”.Uit de toelichting en behandeling van de wetswijziging blijkt dat onder het
verbrandingsverbod in ieder geval vallen:- vreugdevuren, zoals paas- en oudejaarsvuren;- het verbranden van snoeihout in het kader van klein landschapsbeheer.Meer algemeen gaf de minister bij de behandeling van het nieuwe
verbrandingsverbod aan dat snoeihout, fruitsnoeihout en aardappelloof onder de
ontheffing zouden kunnen vallen. Hij sprak in zijn algemeenheid over hout dat
men van bomen of struiken afhaalt om het natuurlijke proces om welke reden dan
ook te bevorderen. Volgens de VNG betekent dit dat bijvoorbeeld ook riet
hieronder kan vallen. Voor welke gevallen er nog meer een onheffing kan worden
gegeven, is sterk afhankelijk van de lokaal specifieke situatie, bijvoorbeeld
indien er sprake is van een heidegebied of specifieke beplanting. Op grond van
artikel 10.63, tweede lid, van de Wm is het in ieder geval verboden ontheffing
te verlenen voor het verbranden van gevaarlijke afvalstoffen. Ook is het
meeverbranden van allerlei afvalstoffen (banden, verf, afgewerkte olie)
uiteraard verboden.De minister gaat ervan uit dat gemeenten terughoudend zullen omgaan met de
wettelijke ontheffingsbevoegdheid.Voorschriften bij een 10.63 Wm-ontheffingAan een ontheffing kunnen de volgende voorschriften worden verbonden. Gedacht
kan worden aan het voorschrift dat:- het stoken geen gevaar, schade of hinder mag opleveren voor de omgeving;- de houder van de ontheffing tijdens de verbranding voortdurend ter plaatse
aanwezig dient te zijn en zorg dient te dragen voor een goed brandend vuur,
zodat zo min mogelijk rookontwikkeling plaatsvindt;- de verbranding niet mag plaatsvinden in de periode tussen zonsondergang en
zonsopgang;- verbranding slechts mag plaatsvinden met inachtneming van een bepaalde afstand
tot bouwwerken;- van de voorgenomen verbranding het hoofd van de afdeling milieuzaken of zijn
plaats-vervanger of de alarmcentrale van de regionale brandweer, ten minste één
uur voor de verbranding telefonisch moet worden geïnformeerd.Verder dient in de ontheffing te worden verwezen naar artikel 13 Wet
Bodembescherming, waarin een algemene zorgplicht voor de bodem is opgenomen, die
voor een ieder geldt. Dit houdt in dat de verbranding geen bodemverontreiniging
mag veroorzaken. Onder verwijzing naar artikel 13 Wetbodembescherming kan een bodembeschermende voorziening worden geëist, zoals
bijvoorbeeld een betonplaat of zandbed.Procedure Wet milieubeheerIn de Wet milieubeheer is geregeld dat de voor de voorbereiding van een
Wm-ontheffing in beginsel de uitgebreide voorbereidingsprocedure uit de Algemene
wet bestuursrecht (Awb) doorlopen moet worden. Dit is voor een ontheffing als
hier aan de orde een zeer omslachtige en tijdrovende procedure. Vandaar dat deze
procedure voor ontheffingen op grond van 10.63, tweede lid, van de Wm niet van
toepassing is verklaard. Voor deze gevallen wordt teruggevallen op de minimale
procedurele eisen van de Awb.Aanvullende werking APVBij het verbranden van afvalstoffen zijn naast milieuhygiënische argumenten vaak
ook openbare orde- en veiligheidsaspecten aan de orde. Artikel 10.63, tweede
lid, van de Wm biedt geen mogelijkheid om de ontheffing te weigeren, indien de
openbare orde en de veiligheid in het geding zijn. Bovendien kunnen de
voorschriften verbonden aan een dergelijke ontheffing ook alleen dienen ter
bescherming van het belang van de bescherming van het milieu. Voor wat openbare
orde en veiligheidsaspecten betreft, vult artikel 5:34 daarom de Wet
milieubeheer aan.Voor het nieuwe artikel 5:34 APV betekent dit concreet het volgende. Lid 3 biedt
de mogelijkheid, om naast de ontheffing op grond van de Wet milieubeheer, een
ontheffing te verlenen, waarin de aspecten van openbare orde en veiligheid
worden geregeld. Er ligt dus een ander motief ten grondslag aan de APV dan aan
de Wet milieubeheer. De weigeringsgronden worden genoemd in lid 4. Tevens wordt
het college de mogelijkheid geboden om aan deze ontheffing voorschriften te
verbinden die het belang van de openbare orde en veiligheid beogen te
beschermen.Daarnaast is er in lid 2 een uitzondering opgenomen op het verbod van lid 1.
Hierbij zijn twee punten van belang. In de eerste plaats valt verlichting door
middel van kaarsen, fakkels, sfeervuren zoals terrashaarden, vuurkorven of vuur
voor koken, bakken en braden niet onder het nieuwe regiem van de Wet
milieubeheer. Er is immers geen sprake van het verbranden van afvalstoffen
buiten inrichtingen. In geval van vuurkorven en terrashaarden wordt aangenomen
dat hoofdzakelijk gebruikwordt gemaakt van houtblokken of briketten, die kant en klaar kunnen worden
gekocht, om het vuur te stoken.Vervolgens mag er geen sprake zijn van gevaar, overlast of hinder voor de
omgeving. Vooral binnen de bebouwde kom kunnen klachten ontstaan over overlast
of hinder door met name terrashaarden en vuurkorven. De laatste zinsnede van lid
2 sub c biedt een handvat om handhavend op te treden.De uitzondering in lid 2 betreft een aanvulling op hogere regelgeving. Lid 1
regelt namelijk het aanleggen, stoken of hebben van vuur, maar in de
uitzonderingsgevallen is geen sprake van het verbranden van afvalstoffen. De
gemeentelijke wetgever regelt dus een bepaalde materie (verbranden) vanuit
eenzelfde motief (namelijk een milieumotief: het voorkomen van overlast of
hinder) als de hogere regelgever, maar beperkt zich daarbij tot gedragingen die
niet of nog niet worden bestreken door de hogere regelgeving (namelijk het
verbranden van niet-afvalstoffen buiten inrichtingen).Afdeling 9 Verstrooing van asAlgemene toelichtingBij de algehele herziening van de model-APV in 2002 is deze afdeling hernummerd
van 5.8 in 5.6 (nieuw). Reden hiervoor was de al eerdere vervallenverklaring van
afdeling 5.6 (oud) over Straatnaamborden, huisnummer e.d. Bij ledenbrief van 25
maart 1995, lbr. nr. 95/35, heeft de VNG een modelverordening straatnaamgeving
en huisnummering uitgebracht. De oude afdeling 5.7 ging over Gevonden voorwerpen
en is vervallen door de inwerkingtreding van het Nieuw Burgerlijk Wetboek
(artikel 5:5 B.W en volgende) in 1992. Overigens is afdeling 5.6 (nieuw) in 2002
slechts beperkt herzien door aanpassingen aan de Wet dualisering gemeentebestuur
en de Aanwijzingen voor de decentrale regelgevingArtikel 5:35 BegripsomschrijvingIn het oude Besluit op de lijkbezorging stond de mogelijkheid om as te
verstrooien op een permanent daartoe bestemd terrein. Dit werd door de houder
van onder andere een begraafplaats of crematorium aangewezen nadat hij daarvoor
een vergunning had gekregen van burgemeester en wethouders. Het terrein was
bedoeld voor meerdere verstrooiingen gedurende langere tijd. In de gewijzigde
Wet op de lijkbezorging blijft de mogelijkheid van het permanente terrein (in
iets andere bewoordingen) opgenomen als een algemene vorm van asbestemming
waarbij het nabestaanden niet zozeer gaat om de plaats waar verstrooid wordt als
wel om het gegeven dat er verstrooid wordt. Verstrooiingen die plaatsvinden door
of op last van de houder van een crematorium of bewaarplaats van asbussen kunnen
alleen plaatsvinden op het terrein dat daartoe permanent is bestemd (uiteraard
blijft ook de mogelijkheid bestaan dat de as op open zee verstrooid wordt). Zie
verder voor een uitgebreide toelichting Lbr. 97/232 omtrent het verstrooien van
crematieas.Artikel 5:36 Verboden plaatsenAsverstrooiing is om uiteenlopende redenen niet op alle plaatsen even wenselijk.
Dit geldt zeker voor plaatsen waar de as niet of nauwelijks in de bodem kan
worden opgenomen en door de wind kan gaan dwarrelen. Dit speelt met name een rol
op stoepen, straten, pleinen en dergelijke. Daarom is er een verbod opgenomen
voor het verstrooien van as op de verharde delen van de weg. Gezien de mogelijke
overlast die asverstrooiing op straten en dergelijke op kan leveren voor derden
en de kans op het snelle verwaaien van de as, is het overigens niet
waarschijnlijk dat nabestaanden de verharde delen van de weg zullen uitkiezen
als plaats om de as te verstrooien. Het verbod zal dus naar verwachting geen
wezenlijke beperking opleveren voor nabestaanden.Als burgemeester en wethouders een vergunning hebben verleend voor een permanent
voor asverstrooiing bestemd terrein, dan zal dat terrein vrijwel altijd op een
begraafplaats of bij het crematorium liggen. Doorgaans is voor gemeentelijke
begraafplaatsen en crematoria rond de mogelijkheden voor asverstrooiing het een
en ander geregeld in beheersverordeningen. De regelingen daarin maken deel uit
van het algehele beleid rond de begraafplaats. Het openstellen van de
begraafplaats en het crematoriumterrein voor incidentele verstrooiing zou daarin
verstorend kunnen werken.De begraafplaats en het crematoriumterrein zijn expliciete voorbeelden van
terreinen waar het vanuit een oogpunt van beheer bezwaarlijk kan zijn om
incidenteel as te verstrooien. Zo zijn er wellicht meer. Onder “volgende
plaatsen” kan de gemeente, uiteraard gemotiveerd, plaatsen invullen waarvan zij
zegt dat het niet wenselijk is dat daar as wordt verstrooid, hieronder begrepen
het openbare water of delen daarvan.Het is mogelijk dat het op bepaalde terreinen (vanwege daar te houden
evenementen bijvoorbeeld) slechts tijdelijk onwenselijk is om as te verstrooien.
Daarom is een mogelijkheid opgenomen voor burgemeester en wethouders om in die
gevallen een terrein tijdelijk, in verband met die bijzondere omstandigheden, te
onttrekken aan de mogelijkheid om er as op te verstrooien.Als variant voor het opgenomen artikel in de model-APV kan gekozen worden voor
een bepaling waarbij juist wordt aangegeven waar het verstrooien van as is
toegestaan. Vanzelfsprekend vraagt de invulling van dit alternatief op een
zelfde zorgvuldige benadering als het hierboven genoemde artikel.Artikel 5:36 Verboden plaatsen1. Incidentele asverstrooiing is verboden op andere plaatsen dan
op: ... ... ...2. Het college kan een besluit nemen waarin de plaatsen genoemd in het
eerste lid voor een bepaalde termijn worden onttrokken aan de mogelijkheid
voor asverstrooiing.3. Het college kan op verzoek van de nabestaande die zorgdraagt voor de
asbus op grond van bijzondere omstandigheden ontheffing verlenen van het
verbod voor het verstrooien op andere plaatsen dan op de plaatsen genoemd in
het eerste lid.Artikel 5:37 Hinder of overlastHet verstrooien van as is een emotionele gebeurtenis. Zowel voor nabestaanden
als voor omstanders die ermee worden geconfronteerd. Het is daarom van belang
dat omstanders geen hinder ondervinden van de activiteit op zich en van de as
die na de activiteit wordt achtergelaten.Een typerend voorbeeld is het verstrooien van as in de nabijheid van een groep
mensen, terwijl er een stevige bries die kant uitwaait. Dit levert
vanzelfsprekend een onwenselijke situatie op.Ook tot enige tijd na de verstrooiing kan as, bijvoorbeeld op de hiervoor
aangegeven wijze, hinder opleveren voor omstanders. Daar moet tijdens het
verstrooien rekening mee worden gehouden. Dit kan door de as bijvoorbeeld over
een groter oppervlak te verspreiden, zodat deze eerder in de bodem wordt
opgenomen. Een ander voorbeeld in dit geval is het verstrooien vanaf een gebouw
of vanaf een balkon. Er zijn genoeg situaties denkbaar waarin dit hinder
oplevert voor het publiek.Overigens is uit de toelichting bij de wijziging van de Wet op de Lijkbezorging
af te leiden dat het waarnemen door omstanders van de handeling op zich geen
hinder oplevert. Door de wet op het punt van asverstrooiing te verruimen heeft
de wetgever bewust aanvaard dat het publiek geconfronteerd kan worden met
incidentele verstrooiing.Afdeling 10 NaturismeArtikel 5.7.1. NaaktrecreatieSinds 1986 was een artikel van eenzelfde strekking opgenomen in de Algemene
Politieverordening Leidschendam 1986. Met de opname van het artikel en de
invoering van artikel 430a in het Wetboek van strafrecht is indertijd een reeds
langer bestaande praktijk in het recreatiegebied Vlietland gelegaliseerd.Artikel 430a van het Wetboek van strafrecht regelt dat het verboden is om zich
ongekleed te bevinden buiten een door de gemeenteraad als geschikt voor
ongeklede openbare recreatie aangewezen plaats. Hieruit blijkt dat de raad het
bevoegde orgaan is om een gebied aan te wijzen voor ongeklede openbare
recreatie.Hoofdstuk 6 Straf-, overgangs- en
slotbepalingenAlgemene toelichting hoofdstuk 6 Straf-, overgangs- en
slotbepalingenGelet op het belang van effectieve handhaving van de APV-voorschriften en de
vraag van gemeenten naar meer informatie op dit punt, heeft de VNG hier een
algemene introductie opgenomen over bestuurlijk toezicht, bestuursrechtelijke en
strafrechtelijke handhaving. Handhaving algemeenHandhaving is elke handeling die erop gericht is de naleving door anderen van
rechtsregels te bevorderen. De belangrijkste redenen voor een goede handhaving
zijn in het kort:Door een goede handhaving zal de overheid uiteindelijk in steeds grotere mate
het door haar beoogde doel bereiken. Door handhaving kan de achteruitgang van de
kwaliteit van de samenleving worden tegengegaan. De rechtszekerheid en de
gelijke behandeling van burgers dienen te worden gewaarborgd. Dit kan door een
goed handhavingsbeleid te voeren. De relatie van rechtszekerheid en
rechtsgelijkheid met handhaving wordt verder uitgediept. De geloofwaardigheid,
betrouwbaarheid en integriteit van bestuurders zullen het ambtelijk en
maatschappelijk draagvlak vergroten.Handhaving kan zowel strafrechtelijk als bestuursrechtelijk zijn. Hoofdstuk 5
van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) bevat een opsomming van de aan het
bestuursorgaan toekomende dwangmiddelen en de regels die bij de toepassing van
de dwangmiddelen in acht genomen moeten worden. Hierna worden deze dwangmiddelen
en regels toegelicht. Ook is er een korte introductie tot de strafrechtelijke
handhaving opgenomen.ToezichtIn veel wetten worden, ter handhaving van de regelgeving, aan bepaalde
ambtenaren toezichtbevoegdheden toegekend. Zij mogen plaatsen betreden,
inlichtingen en inzage van stukken vorderen, monsters nemen en vervoermiddelen
zoeken. Dit handhavingstoezicht, ook wel controle genoemd, wordt beheerst door
het bestuursrecht. De algemene regels zijn opgenomen in afdeling 5.2 van de Awb.
In bijzondere wetten kunnen echter beperkingen worden aangebracht op de in de
algemene regels gegeven bevoegdheden (bijvoorbeeld: artikel 45, derde lid van de
Wet wapens en munitie in vergelijking met artikel 5:18 van de Awb.Toezicht vindt plaats in een stadium waarin (nog) geen sprake is van een
redelijk vermoeden dat er een strafbaar feit is gepleegd. In het strafrecht ligt
dit anders. Om tot opsporing te komen moet er in beginsel wel sprake zijn van
een vermoeden dat er een strafbaar feit is gepleegd. Bepaalde
opsporingsbevoegdheden vereisen zelfs een ontdekking op heterdaad.Om goed toezicht uit te kunnen oefenen moet een toezichthouder beschikken over
de nodige bevoegdheden. Voor het uitoefenen van toezicht is vaak medewerking
benodigd van de onder toezicht gestelde. In artikel 5:20, eerste lid, van de Awb
is de verplichting van eenieder opgenomen om aan een toezichthouder alle
medewerking te verlenen die hij redelijkerwijs kan vorderen bij de uitoefening
van zijn bevoegdheden. Uiteraard zijn er uitzonderingen op de
medewerkingsplicht. In het tweede lid van artikel 5:20 is opgenomen dat
geheimhouders, zoals de arts en de advocaat, niet hoeven mee te werken. Maar ook
de verdachte hoeft niet mee te werken. Volgens de regering geldt de plicht
namelijk niet na het moment waarop de overheid jegens de betrokkene een
handeling heeft verricht waaraan deze in redelijkheid de gevolgtrekking heeft
kunnen verbinden dat tegen hem strafvervolging wordt ingesteld. “Vanaf dat
moment is er sprake van “criminal charge” in de zin van artikel 6 Europees
Verdrag van de Rechten van de Mens en kan de betrokkene een beroep doen op het
zwijgrecht.”Het bovenstaande kan in de praktijk voor verwarring zorgen. Het komt voor dat er
toezichthouders zijn met opsporingsbevoegdheden. Degene die onder toezicht staat
moet dus goed weten welke “pet” de ambtenaar opheeft. In het geval van toezicht
moet een ieder meewerken. Zodra er echter sprake is van opsporing, kan er een
beroep op zwijgrecht worden gedaan. Iemand kan immers niet worden verplicht om
aan zijn eigen veroordeling mee te werken.Toezichthouders worden meestal belast met het toezicht op de naleving van de
voorschriften die zijn gegeven bij of krachtens de wet of verordening op grond
waarvan zij als toezichthouder zijn aangewezen. Zo worden in artikel 100
Woningwet de ambtenaren bouw- en woningtoezicht aangewezen als toezichthouders
op het gebied van de Woningwet. Met deze aanwijzing moeten zij niet alleen
toezicht houden op de naleving van de bepalingen in de Woningwet zelf, maar ook
op de naleving van hetgeen krachtens wettelijk voorschrift anderszins is
bepaald. Te denken valt hierbij aan de voorschriften bij een
bouwvergunning.Strafrechtelijke handhavingHet strafrecht en het bestuursrecht worden elk op een geheel eigen wijze
genormeerd. In artikel 1:6 van de Awb is bepaald dat de Awb niet van toepassing
is op de opsporing en vervolging van strafbare feiten noch op de
tenuitvoerlegging van strafrechtelijke beslissingen. Het handelen van
strafrechtelijke organen wordt genormeerd door de regels van het Wetboek van
Strafrecht en door de diverse bijzondere wetten, waarin de geldende materiële
normen zijn verwoord en waarin soms ook van de algemene strafvordering
afwijkende strafprocessuele bevoegdheden zijn opgenomen, en het Wetboek van
Strafvordering, dat algemene regels van strafprocesrecht bevat, bevoegdheden in
het leven roept en de grenzen van de bevoegdheden bepaalt.Op grond van artikel 2 van de Politiewet 1993 heeft de politie tot taak te
zorgen voor de daadwerkelijke handhaving van de rechtsorde en het verlenen van
hulp aan hen die deze behoeven. Op grond van deze algemene politietaak, alsmede
op grond van de last die in de artikelen 141 en 142 van het Wetboek van
Strafvordering aan de aldaar genoemde ambtenaren wordt gegeven om strafbare
feiten op te sporen, kunnen opsporingsambtenaren onderzoek doen. Een opsomming
van de daarbij te hanteren methoden ontbreekt. Algemene opsporingsmethoden zijn
niet in het Wetboek van Strafvordering geregeld. Er zijn wel bijzondere
opsporingsbevoegdheden geregeld. Dit zijn observatie, infiltratie, de
pseudo-koop of pseudo-dienstverlening, het stelselmatig inwinnen van informatie,
het onderzoek doen in een besloten plaats zonder toestemming van de
rechthebbende, het opnemen van vertrouwelijke communicatie, het onderzoek van
telecommunicatie en het stelselmatig volgen of waarnemen.Opsporingsambtenaren kunnen, naast dat zij bevoegd zijn opsporingshandelingen te
verrichten, ook bevoegd zijn tot het uitoefenen van controlebevoegdheden die in
bijzondere wetten worden toegekend. Op grond van artikel 160 Wegenverkeerswet
bijvoorbeeld kan een ambtenaar de bestuurder van een voertuig vorderen zijn
voertuig te doen stilhouden, terwijl het vijfde lid van het artikel bepaalt dat
de bestuurder op eerste vordering van de opsporingsambtenaar verplicht is
medewerking te verlenen aan een ademonderzoek. Als een bevoegde ambtenaar van
deze bevoegdheid gebruikmaakt en de ademtest wijst een te hoog alcoholpromillage
uit, dan is er een verdenking ontstaan en gaat controle over in opsporing.In het bestuursrecht worden de sancties opgelegd door een bestuursorgaan. De
rechter speelt in het bestuursrecht pas een rol indien een belanghebbende, na
bezwaar of administratief beroep, beroep instelt bij de rechter. De rechter
speelt in het strafrecht een centrale rol. Sancties in het strafrecht worden
opgelegd door de rechter.Bestuursdwang, dwangsom en gedogenDe Gemeentewet kent in artikel 125 aan het gemeentebestuur een algemene
bevoegdheid toe tot het uitoefenen van bestuursdwang.In artikel 5:21 van de Awb is bestuursdwang als volgt gedefinieerd: het door
feitelijk handelen door of vanwege een bestuursorgaan optreden tegen hetgeen in
strijd met bij of krachtens enig wettelijk voorschrift gestelde verplichtingen
is of wordt gedaan, gehouden of nagelaten.Het feitelijk handelen omvat onder meer: het doen wegnemen, ontruimen, beletten,
in de vorige toestand herstellen of het treffen van maatregelen om verdere
nadelige gevolgen van een overtreding te voorkomen.Het uitoefenen van bestuursdwang is dus zuiver gericht op het feitelijk in
overeenstemming brengen met de bestuursrechtelijke voorschriften van een
onwettige situatie. Dit heeft dus een herstellende werking en heet daarom
“reparatoire sanctie”.Onder overtreding van een voorschrift wordt ook verstaan het niet nakomen van
voorschriften die aan een vergunning zijn verbonden, zoals bijvoorbeeld
geluidsvoorschriften bij een milieuvergunning.In artikel 5:32 van de Awb is aangegeven dat een bestuursorgaan dat bevoegd is
om bestuursdwang toe te passen, ook bevoegd is om een dwangsom op te leggen. Het
opleggen van een dwangsom is een middel om de overtreder door het opleggen van
een last om te betalen, te bewegen de overtreding te beëindigen. Bijna
vanzelfsprekend hoort hier de vraag bij welk instrument het geschiktst is om aan
de geconstateerde overtreding een einde te maken. Deze vraag zal steeds
beantwoord moeten worden aan de hand van feiten, de omstandigheden en de
belangen die aan de orde zijn. De wet laat zich hier niet over uit. Wel is in
artikel 5:36 van de Awb opgenomen dat een dwangsom niet mag worden opgelegd
zolang een reeds genomen beslissing tot toepassing van bestuursdwang niet is
ingetrokken. Met andere woorden: een combinatie van bestuursdwang met last
dwangsom is niet mogelijk.De eerste stap in een handhavingscyclus zal zijn dat een overtreding plaatsvindt
dan wel gaat plaatsvinden. Dat betekent dat er een onderzoek moet worden gedaan.
Met behulp van de toezichtsbevoegdheden wordt de situatie onderzocht. Hiervan
zal de ambtenaar een rapport van bevindingen moeten opmaken. Het is belangrijk
dat een dergelijk rapport van foto’s of ander bewijsmateriaal wordt voorzien.
Bij de voorbereiding van een besluit moet immers worden voldaan aan het
zorgvuldigheidsbeginsel.Het kan een keuze zijn van het bestuursorgaan om niet over te gaan tot
handhaven. De met de wet strijdige situatie wordt dan gedoogd. Is een
bestuursorgaan op de hoogte van de overtreding, maar wordt er geen actie nomen,
dan is er sprake van passief gedogen. Het toepassen van bestuursdwang is een
bevoegdheid, geen absolute verplichting. Een gemeente heeft dus de mogelijkheid
om het belang van de handhaving door middel van bestuursdwang af te wegen tegen
andere belangen, zoals de mogelijkheid om een andere bestuursrechtelijke sanctie
in te zetten of over te gaan tot het gedogen. Deze vrijheid is echter
betrekkelijk. Uit jurisprudentie blijkt dat er een beginselplicht tot handhaving
bestaat. Bijvoorbeeld: ABRS 22 maart 2001, BR2001/778, Dwangsom Camping Nunspeet
. Enkel in geval van bijzondere omstandigheden kan van handhavend optreden
worden afgezien. Het is goed dit te beseffen. Indien er namelijk een veelheid
aan regelgeving binnen een gemeente bestaat, en de gemeente wordt op handhaving
van die regels aangesproken, is zij in beginsel dus verplicht hier gevolg aan te
geven. De handhaafbaarheid speelt dus een grote rol bij het opstellen van
regels.Kabinetsstandpunt “Naar een veilige samenleving”In oktober 2002 is door de ministers van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties en Justitie het programma “Naar een veilige samenleving”
naar de Tweede Kamer gezonden [Kamerstukken II, 2002-2003, 28 684, nr 1.]. In
dit programma wordt aangegeven welke concrete doelstellingen op het gebied van
de veiligheid van het publieke domein het kabinet voor 2006 nastreeft en hoe het
kabinet die doelstellingen wil bereiken.In het programma wordt door het kabinet een lans gebroken voor versterking van
de bestuurlijke handhaving met betrekking tot de kleine ergernissen in het
publieke domein. “Naar een veilige samenleving” stelt dat gemeenten een
“bijzondere verantwoordelijkheid en een zelfstandige rol” hebben “bij het
verbeteren van de veiligheidssituatie die gestalte krijgt op lokaal en
wijkniveau, in de woon en leefomgeving van de burgers”. Gemeenten zijn
verantwoordelijk voor en worden aangesproken op het organiseren van integraal
veiligheidsbeleid, maar beschikken over onvoldoende bestuursrechtelijke
instrumenten om dat beleid integraal te handhaven. Vooral de gemeente (en niet
zozeer de politie) wordt door de burger aangesproken op overlast en verloedering
van het straatbeeld (kleine ergernissen). Verloedering scoort hoog als oorzaak
van gevoelens van onveiligheid bij burgers. Het kabinet wil hier iets aan doen
door het bestuurlijke toezicht en de handhaving in het publieke domein te
versterken middels de invoering van de bestuurlijke boete voor kleine
ergernissen.Bestuurlijk instrumentarium gemeentenGemeenten hebben in het kader van toezicht en handhaving reeds een aantal
bestuursrechtelijke instrumenten ter beschikking. Voor de bestuursrechtelijke
instrumenten waarover gemeenten beschikken geldt een scheiding in sancties die
erop zijn gericht de ontstane situatie in de gewenste situatie te herstellen
(herstelsancties) en sancties die primair zijn bedoeld om bestraffend op te
treden (punitieve sancties). Bij de herstelsancties gaat het om bestuursdwang
[is voor gemeenten geregeld in artikel 125 Gemeentewet]en dwangsom
[gemeentelijke bevoegdheid op grond van artikel 136 Gemeentewet.]. Deze sancties
kunnen alleen worden ingezet in situaties waarin herstel daadwerkelijk mogelijk
is, zoals het terugbrengen van een bouwwerk in de oorspronkelijke staat.Het intrekken van een begunstigend besluit (vergunning, ontheffing, subsidie)
[Onderscheid kan worden gemaakt tussen het intrekken van een begunstigend
besluit als sanctie en anderszins, bijvoorbeeld wegens gewijzigde
beleidsinzichten of veranderende omstandigheden.] is een voorbeeld van de tweede
categorie. De meeste normen die verloederingsfeiten en onveiligheidsgevoelens
van burgers moeten tegengaan lenen zich niet voor handhaving via dwangsom of
bestuursdwang. Of het herstel is feitelijk niet mogelijk (denk aan
geluidsoverlast), óf het herstel zélf, dan wel de controle daarop, leveren
problemen op (denk aan een last onder dwangsom tot het niet meer voortijdig
plaatsen van vuilniszakken op straat, die wekelijks gecontroleerd zou moeten
worden).In mei 2004 heeft de VNG het concept wetsvoorstel bestuurlijke boete kleine
ergernissen ontvangen van de ministers van BZK en Justitie met het verzoek
hierop te reageren. In het concept wetsvoorstel wordt een stelsel voorgesteld
waarin het mogelijk wordt gemaakt dat het gemeentebestuur desgewenst bevoegd
wordt tot het opleggen van een bestuurlijke boete in reactie op overtreding van
specifieke bij of krachtens formele wet als beboetbare feiten aangewezen
APV-normen. Er is dus sprake van een keuze tussen invoering en geen invoering
van de bestuurlijke boete.Heeft een gemeente de bestuurlijke boete ingevoerd dan kan zij te allen tijde
besluiten de bestuurlijke boete weer af te schaffen. Een besluit van de raad tot
intrekking van het besluit tot invoering van de bestuurlijke boete treedt echter
niet eerder in werking dan na negen maanden na de bekendmaking van het
intrekkingsbesluit. Bij het opstellen van de feitenlijst die onder de reikwijdte
van de bestuurlijke boete worden gebracht is vooralsnog de model-APV van de VNG
als uitgangspunt genomen. Verkeersdelicten, met uitzondering van fout-parkeren,
zullen volgens dit voorstel niet onder de bestuurlijke handhaving worden
gebracht. Zoals gezegd wordt de lijst met beboetbare feiten door de formele
wetgever vastgesteld (bij algemene maatregel van bestuur). Gemeenten kunnen de
lijst dus niet aanpassen aan de lokale situatie.De bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete wordt uitgeoefend
door het college. Deze bevoegdheid wordt evenwel uitgeoefend door de
burgemeester, indien de toepassing van dit middel dient tot handhaving van
regels welke hij uitvoert.Tegen de boete-oplegging staat de rechtsgang van de Algemene wet bestuursrecht
open. De boete dient door een bestuurlijk toezichthouder in dienst van de
gemeente, die tevens buitengewoon opsporingsambtenaar is, te worden opgelegd.
Mandateren van deze bevoegdheid aan particuliere toezichthouders is niet
toegestaan. De opbrengsten van de boeten komen toe aan de gemeenten. Gemeenten
zijn zelf verantwoordelijk voor de incasso en de registratie van opgelegde
boeten (daarbij kunnen ze eventueel externen, zoals bijvoorbeeld het Centraal
Justitieel Incassobureau, inschakelen).In de Memorie van Toelichting bij het concept wetsvoorstel wordt inzicht gegeven
in de financiële implicaties van de introductie van het handhavingsinstrument.
De cijfers die hierin worden genoemd geven aan dat tegenover iedere euro aan
opbrengsten er 2,5 euro aan investeringen staat. In een reactie op het
wetsvoorstel heeft de VNG aangegeven dat dit naar haar mening niet acceptabel
is. Om de verhouding tussen investering en opbrengst rechter te trekken heeft de
VNG er voor gepleit om ook bepaalde verkeersdelicten (waaronder
snelheidsovertredingen) onder de reikwijdte van de bestuurlijke boete te
brengen.Voor wat betreft de verkeershandhaving is er een wetsvoorstel in voorbereiding
voor het introduceren van de bestuurlijke boete voor fout parkeren en stilstaan.
Hierin wordt aan gemeenten de bevoegdheid toegekend om een bestuurlijke boete op
te leggen voor “fout parkeren” en “stilstaan”. Deze twee overtredingen, die
thans in de Wet administratiefrechtelijke handhaving verkeersvoorschriften
(Wahv), oftewel de Wet Mulder, zijn opgenomen, kunnen worden gekenschetst als
zogenaamde neutrale ordeningsfeiten. Voor de lokale overheden betekent de
bevoegdheid bij deze feiten in punitieve zin op te treden evenwel een belangrijk
instrument voor de handhaving van het eigen parkeerbeleid.Dit sluit aan bij de brief die op 15 november 2001 door de ministers van BZK,
Justitie en V&W aan de Tweede Kamer is gezonden. Hierin is geconcludeerd dat
een bestuurlijke boete voor verkeersovertredingen die wordt opgelegd door het
lokale bestuur, beperkt dient te blijven tot normatief neutrale ordeningsfeiten.
Ernstige verkeersfeiten (waaronder snelheidsovertredingen) dienen daarom te
worden uitgesloten. Deze conclusie komt overeen met het standpunt Handhaven op
Niveau [Kamerstukken II 1999/2000, 26800 VI, nr. 67.], waarin het kabinet heeft
aangegeven dat invoering van de bestuurlijke boete aan de rand van de harde kern
van het strafrecht onder omstandigheden een gewenste aanvulling kan zijn op de
handhavingbevoegdheden. Op basis hiervan heeft het kabinet geconcludeerd dat de
invoering van een door het lokale bestuur op te leggen bestuurlijke boete
gewenst is voor een tweetal verkeersovertredingen te weten: “fout parkeren” en
“stilstaan”.Ten aanzien van de overige verkeersfeiten wijst de regering er op dat hiervoor
reeds een uiterst effectief functionerend systeem van bestuurlijke handhaving is
neergelegd in de Wet Mulder. In tegenstelling tot parkeren, dat vaak al door
gemeentelijke buitengewoon opsporingsambtenaren wordt gehandhaafd, verwacht het
kabinet geen verbetering van de handhaving van de overige verkeersfeiten als die
worden overgebracht naar het lokale niveau. Uitgangspunt van dit systeem is dat
de verkeershandhaving eenduidig herkenbaar is voor de weggebruikers. Indien per
gemeente verschillende prioriteiten worden gehanteerd, vermindert de
effectiviteit van de handhavende overheid. Politie en OM kunnen de benodigde
eenduidigheid bevorderen. Versnippering van de handhaving over de
gemeentebesturen betekent dat deskundigheid verloren gaat en duur moet worden
binnengehaald. Het risico is groot dat dit ten koste gaat van de handhaving van
de lastig handhaafbare normen. Politie en Justitie zullen hun invloed op de
prioritering van de te handhaven normen moeten inleveren. Bovendien zullen
gemeenten bij de verwerking van de boeten geen gebruik kunnen maken van de
schaalvoordelen die gelden indien deze verkeersfeiten landelijk uniform worden
afgedaan. De doelmatigheid van de verkeershandhaving zal dan verloren gaan. De
politie moet actief blijven op de weg, zowel met het oog op verkeersveiligheid
als met het oog op andere politietaken. Voor effectieve en efficiënte handhaving
rond ernstige verkeersmisdrijven als grove snelheidsovertredingen en agressief
rijgedrag is een speciaal toegeruste en niet aan een bepaald gemeentelijk
territoir gevonden handhavingorganisatie onontbeerlijk.In gemeenten waar gekozen wordt voor invoering van de bestuurlijke boete krijgt
het gemeentebestuur voor wat betreft de aanpak van de kleine ergernissen het
primaat bij de handhaving in de publieke ruimte en neemt de rol van de politie
hierbij af. Daarbij zal de lijn zijn dat waar gekozen is voor bestuurlijke
beboeting, de politie niet meer stelselmatig aandacht besteedt aan kleine
ergernissen en het bestuur een 24-uurs beschikbaarheid van de bestuurlijke
toezichthouders waarborgt. De politie blijft wel bevoegd om, waar nodig,
strafrechtelijk op te treden tegen de overtreding van de APV-normen. Veel
overtredingen in het publieke domein worden gepleegd door daders van wie de
identiteit niet bekend is. Om een voorziening te treffen voor deze zogenaamde
“anonieme daderproblematiek” wordt gekozen voor aansluiting bij het wetsvoorstel
Wet op de uitgebreide identificatieplicht: toezichthouders in het publiek domein
krijgen de bevoegdheid de identificatie van de betrokkene te vorderen. De eis
dat de toezichthouder tevens buitengewoon opsporingsambtenaar is, complementeert
het geheel aan bevoegdheden om de bestuurlijke boete te effectueren. Mocht niet
voldaan worden aan het verzoek van de toezichthouder om inzage te verlenen in
het identiteitsbewijs, dan kan de toezichthouder optreden als buitengewoon
opsporingsambtenaar en hiervan een proces-verbaal opmaken.Artikel 6:1 StrafbepalingOp grond van artikel 154 van de Gemeentewet kan de gemeenteraad op overtreding
van zijn verordeningen straf stellen. Deze straf mag niet zwaarder zijn dan
hechtenis van ten hoogste drie maanden of een geldboete van de tweede categorie,
al dan niet met openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak. In artikel 23 van
het Wetboek van Strafrecht (WvSr) zijn de maxima van de zes boetecategorieën
opgenomen. Het maximum van een boete van de eerste categorie bedraagt € 380 en
van de tweede categorie € 3800. Het is overigens uiteindelijk de strafrechter
die de soort en de maat van de straf in een concreet geval bepaalt, tot de grens
van de door de gemeenteraad gekozen boetecategorie. Hierbij dient de rechter op
grond van artikel 24 WvSr rekening te houden met de draagkracht van de
verdachte. Het algemeen geldende minimum van de geldboete bedraagt € 3 (artikel
23, tweede lid, WvSr).De Gemeentewet heeft aan de gemeenteraad de keuze gelaten op overtreding van
verordeningen geldboete te stellen van de eerste óf de tweede categorie. De
gemeenteraad heeft daarbij de ruimte om binnen de verordening onderscheid te
maken naar bepalingen waar bij overtreding een straf van de eerste dan wel van
de tweede categorie op staat. Uiteraard kan in de APV ook worden gekozen voor
een enkele strafmaat. De gemeente verliest dan echter de mogelijkheid om
scheiding aan te brengen tussen lichte en zwaardere overtredingen. Het is niet
mogelijk om van de indeling in boetecategorieën af te wijken, bijvoorbeeld door
een maximumboete van euro 1000,00 te stellen.In artikel 6:1 heeft Leidschendam-Voorburg de keuze gemaakt voor een enkele
strafmaat. Daarmee wordt het advies van Politie en OM gevolgd om in het district
van de gemeenten Leidschendam-Voorburg, Pijnacker-Nootdorp, Zoetermeer en
Wassenaar te komen tot het hanteren van dezelfde strafbepaling in artikel 6:1
van de APV. De andere districtsgemeenten hadden deze keuze al eerder gemaakt.
Argumenten voor deze keuze zijn dat het voor Politie en OM makkelijker werken is
met één (maximale) strafmaat en dat de vroegere indeling van artikelen in de ene
of de andere categorie vaak niet goed uit te leggen was waardoor de indeling op
onderdelen arbitrair oogde. Bij de eis zal het OM altijd rekening houden met
alle omstandigheden van het geval (ernst van de overtreding, eerste overtreding
of recidive, etc). Ook de rechter zal bij de straf oplegging altijd maatwerk
leveren. Strafbaarheid rechtspersonenOp grond van artikel 91 jo. artikel 51 WvSr. vallen ook rechtspersonen onder de
werking van gemeentelijke strafbepalingen. Bij veroordeling van een
rechtspersoon kan de rechter een geldboete opleggen tot ten hoogste het bedrag
van de naasthogere categorie “indien de voor het feit bepaalde boetecategorie
geen passende bestraffing toelaat” (artikel 23, zevende en achtste lid WvSr).
Dat betekent dat voor overtredingen van de APV door een rechtspersoon de rechter
de mogelijkheid heeft een boete van de derde categorie op te leggen € 7
600).MedebewindvoorschriftenIn bijzondere wetten wordt aan gemeenten vaak de bevoegdheid gegeven of de
verplichting opgelegd om nadere voorschriften vast te stellen. Ook de
strafbaarstelling van de overtreding van deze gemeentelijke voorschriften is
veelal in deze wetten opgenomen. De opsomming in het eerste en tweede lid van
dit artikel bevatten dan ook geen in deze verordening opgenomen voorschriften,
op overtreding waarvan straf is bedreigd in de bijzondere wet. Dat betreft• artikel 2:68; overtreding van deze voorschriften is strafbaar gesteld in
artikel 437 en 437ter van het WvSr (boete van de tweede respectievelijk derde
categorie) en• de voorschriften uit afdeling 8a van de APV. Zie daarvoor het algemene
gedeelte van de toelichting bij die afdeling.Hechtenis?Het zal zelden voorkomen dat voor overtreding van een APV-bepaling hechtenis
wordt opgelegd, zeker nu ernaar gestreefd wordt de korte vrijheidsstraf nog meer
terug te dringen “ten gunste” van de geldboete. Toch is in het eerste lid van
dit artikel de mogelijkheid van hechtenis opgenomen omdat niet bij voorbaat kan
worden uitgesloten dat in bepaalde (uitzondering)gevallen (bijvoorbeeld in het
geval van recidive) de rechter behoefte heeft aan de mogelijkheid tot oplegging
van een vrijheidsstraf.Op overtreding van de in het tweede lid van dit artikel genoemde - in de eerste
geldboetecategorie ingedeelde - bepalingen, is echter geen hechtenis gesteld,
omdat het hier lichte overtredingen betreft.Strafbaarstelling niet-naleving nadere regels en
vergunningsvoorschriftenNiet alleen de overtreding van in de verordening opgenomen bepalingen wordt in
dit artikel met straf bedreigd. In een aantal bepalingen wordt aan het college
de bevoegdheid gedelegeerd nadere regels te stellen. Ook de overtreding hiervan
levert een strafbaar feit op. Dit geldt ook voor de overtreding van krachtens
artikel 1:4 van de APV gegeven beperkingen en voorschriften bij een vergunning
of een ontheffing. Formeel levert dit laatste een overtreding van artikel 1:4,
tweede lid, op. Hierin is de verplichting opgenomen dat degene aan wie krachtens
de APV een vergunning of ontheffing is verleend, verplicht is de daaraan
verbonden voorschriften en beperkingen na te komen.WaboDe vergunning voor het aanleggen of veranderen van een weg (artikel 2:11), voor
het maken of veranderen van een uitweg (2:12) en voor het vellen van
houtopstanden (artikel 4:10 B) vallen bij inwerkingtreding van de Wabo onder de
Wabo. Zie resp. artikel 2.2, eerste lid onder d, e en onder g van de Wabo. Het
plaatsen van voorwerpen op of aan de weg (artikel 2:10 A) kan neerkomen op het
opslaan van roerende zaken als bedoeld in artikel 2.2 onder j en k van de Wabo,
bijvoorbeeld als het gaat om de opslag van puin of bouwmaterialen in containers.
Een ontheffing daarvoor valt dan onder de Wabo en wordt aangemerkt als een
omgevingsvergunning.Artikel 2.3 van de Wabo verbiedt het handelen in strijd met een voorschrift van
een omgevingsvergunning op grond van artikel 2:10 A, 2:11, 2:12 of 4:10 B APV.
Via artikel 5.4 van de Invoeringswet Wet algemene bepalingen omgevingsrecht is
de Wet economische delicten van toepassing op handelen zonder of in strijd met
deze vier vergunningen. De strafbepalingen van de APV zijn er dus niet op van
toepassing.Artikel 6.2 ToezichthoudersIn dit artikel worden de toezichthouders aangewezen overeenkomstig modelbepaling
90.M van de Aanwijzingen voor de decentrale regelgeving (Adr). De basis voor
deze bevoegdheid wordt gevonden in hoofdstuk 5 van de Awb. In dit hoofdstuk zijn
algemene regels gegeven voor de bestuursrechtelijke handhaving van algemeen
geldende rechtsregels en individueel geldende voorschriften. Afdeling 1 van dit
hoofdstuk geeft regels voor het toezicht. NB: Dit artikel is in 2002 hernummerd
van 6.1a in 6.2. Het oude artikel 6.2 (opsporingsambtenaren) is bij lbr. 98/192
vervallen verklaard. Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing
aan het Wetboek van Strafvordering ontlenen is een nadere regeling in de APV
niet (meer) nodig. De aanwijzing als toezichthouder in de APV is de grondslag
voor het hebben van opsporingsbevoegdheid. Zie verder de toelichting onder het
kopje Opsporingsambtenaren.Aanwijzen toezichthoudersToezichthouders zijn personen die bij of krachtens wettelijk voorschrift belast
zijn met het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of
krachtens enig wettelijk voorschrift (artikel 5:11 Awb). De aanwijzing van
toezichthouders kan derhalve in de APV plaatsvinden. Een deel van de
toezichthouders wordt in de APV zelf aangewezen (dit is noodzakelijk indien een
toezichthouder tevens opsporingsbevoegdheden dient te krijgen. Zie de
toelichting hierna onder opsporingsambtenaren). Hiernaast kunnen toezichthouders
door het college dan wel de burgemeester worden aangewezen.Politieambtenaren zijn alleen te beschouwen als toezichthouders voorzover zij
bij of krachtens een bijzondere wet als zodanig zijn aangewezen. Artikel 2 van
de Politiewet, dat een algemene omschrijving van de politietaak bevat, kan niet
worden beschouwd als een wettelijk voorschrift in de zin van het artikel.Toezichthouders kunnen zowel individueel als categoraal worden aangewezen. Bij
een individuele aanwijzing worden personen met toezicht belast door hen met name
te noemen of door aanduiding van hun functie. Bij een categorale aanwijzing
wordt in het aanwijzingsbesluit veelal de dienst genoemd waartoe de met toezicht
belaste personen behoren.Een toezichthouder dient zich, indien gevraagd, te kunnen legitimeren (artikel
5:12 Awb). Het legitimatiebewijs wordt uitgegeven door het bestuursorgaan onder
verantwoordelijkheid waarvan de toezichthouder werkzaam is. Het in artikel 5:12,
derde lid, van de Awb genoemde model van het legitimatiebewijs is vastgesteld
bij de Regeling model legitimatiebewijs toezichthouders Awb (Stcrt. 2000, 131).
Deze regeling bevat geen echt model, maar een opsomming van alle elementen die
in ieder geval op het legitimatiebewijs moeten zijn opgenomen en een voorbeeld
van een legitimatiebewijs.Het evenredigheidsbeginselIn artikel 5:13 Awb is het evenredigheidsbeginsel neergelegd. Een toezichthouder
mag zijn bevoegdheid slechts uitoefenen voorzover dit redelijkerwijs voor de
vervulling van zijn taak noodzakelijk is. Een toezichthouder kan derhalve niet
te allen tijde gebruik maken van alle bevoegdheden die in de Awb standaard aan
toezichthouders worden toegekend. Steeds zal de afweging gemaakt moeten worden
of het voor de vervulling van zijn taak redelijkerwijs noodzakelijk is. Bepalend
hiervoor is de aard van het voorschrift op de naleving waarvan een
toezichthouder moet toezien.Bevoegdheden toezichthouderIn de artikelen 5:15 tot en met 5:19 Awb worden bevoegdheden aan toezichthouders
toegekend. In artikel 5:14 is de mogelijkheid opgenomen om aan een
toezichthouder minder bevoegdheden toe te kennen. Zo is op voorhand vaak al
duidelijk welke bevoegdheden voor het uitoefenen van toezicht niet relevant zijn
of per definitie onevenredig.Op basis van artikel 5:15 Awb is een toezichthouder bevoegd elke plaats te
betreden met uitzondering van woningen zonder toestemming van de bewoner.
“Plaats” is daarbij een ruim begrip en omvat niet alleen erven en andere
(bedrijfs)terreinen, maar ook (bedrijfs)gebouwen. Dat de Awb een uitzondering
maakt voor het betreden van een woning zonder toestemming van de bewoner vloeit
voort uit het in artikel 12 van de Grondwet vastgelegde “huisrecht”. Op grond
hiervan is voor het binnentreden van woningen zonder toestemming van de bewoner
steeds een grondslag in een bijzondere wet vereist. Voor de handhaving van
gemeentelijke verordeningen is de basis voor het binnentreden zonder toestemming
van de bewoner gelegd in artikel 149a van de Gemeentewet. Op grond van dit
artikel kan aan toezichthouders deze bevoegdheid worden toegekend, indien het
gaat om het toezicht op de naleving van bij verordening gegeven voorschriften
die strekken tot handhaving van de openbare orde of veiligheid of bescherming
van het leven of de gezondheid van personen. In artikel 6.3 van de APV wordt
deze bevoegdheid aan toezichthouders toegekend. In de Algemene wet op het
binnentreden (Awbi) zijn de vormvoorschriften gegeven die bij het binnentreden
van een woning in acht genomen moeten worden. In de toelichting op artikel 6.3
van de APV zal nader op de Awbi worden ingegaan.De bevoegdheid tot het betreden van plaatsen houdt niet tevens in de bevoegdheid
tot het doorzoeken van die plaatsen. De Awb geeft toezichthouders dus niet de
bevoegdheid om willekeurig kasten, laden en andere bergplaatsen te openen. In
gevallen waarin die bevoegdheid niettemin noodzakelijk is, dient deze te worden
verschaft door de bijzondere wetgever.Artikel 5:16 Awb geeft de toezichthouder de bevoegdheid om inlichtingen te
vorderen. Op grond van artikel 5:20 Awb is een ieder ook verplicht deze
inlichtingen te verstrekken, behoudens een aantal uitzonderingen dat terug te
voeren is op het beroepsgeheim.In de artikelen 5:17 tot en met 5:19 Awb worden aan toezichthouders de
bevoegdheden verleend om inzage te vorderen van zakelijke gegevens en bescheiden
en om zaken en vervoermiddelen te onderzoeken.Bijzondere wettenBijzondere wetten die de raad bevoegd verklaren of verplichten tot het maken van
verordeningen, kunnen op het punt van de aanwijzing van toezichthoudende
ambtenaren een eigen regeling bevatten. Die aanwijzing heeft doorgaans tot
gevolg dat de aangewezen ambtenaar bepaalde (toezicht)bevoegdheden krijgt.Zo heeft de aanwijzing als bedoeld in artikel 18.4, derde lid, van de Wet
milieubeheer (Wm) tot gevolg dat de aangewezen ambtenaar de bevoegdheid van
artikel 18.5 van de Wm het binnentreden in een woning zonder toestemming van de
bewoner met betrekking tot gevaarlijke afvalstoffen verkrijgt.Ook in artikel 100 van de Woningwet is aan toezichthouders de bevoegdheid
toegekend om een woning binnen te treden zonder toestemming van de
bewoners.In bijzondere wetten kan van de bepalingen van de Awb worden afgeweken. Zo
hebben toezichthouders in het kader van de Wet op de Ruimtelijke Ordening op
grond van artikel 69 van deze wet slechts toegang tot terreinen tussen
zonsopgang en zonsondergang. “Terreinen” is daarbij een beperkter begrip dan
“plaatsen” van artikel 5:15 Awb. Zo vallen alle gebouwen - dus ook
bedrijfsgebouwen - hier buiten.Toezicht en opsporingDe meeste bepalingen van de APV bevatten ge- en verboden. Op de naleving hiervan
dient te worden toegezien en bij overtreding dient te worden opgetreden. Dit kan
op twee manieren gebeuren: bestuursrechtelijk - door onder andere het toepassen
van bestuursdwang dan wel het opleggen van een dwangsom - en strafrechtelijk.
Voor beide vormen van handhaving dienen personen te worden aangewezen met
toezichthoudende respectievelijk opsporingsbevoegdheden. Alleen voor de
aanwijzing van de toezichthouders is een bepaling opgenomen in de APV. De
opsporingsambtenaren worden aangewezen in de artikelen 141 en 142 van het
Wetboek van Strafvordering (WvSv).Het onderscheid tussen toezicht en opsporing is van belang, aangezien er een
onderscheid bestaat, zowel naar inhoud als naar de voorwaarden waaronder zij op
grond van de wet kunnen worden uitgeoefend. Het kenmerkende onderscheid tussen
beide is dat bij toezicht op de naleving geen sprake hoeft te zijn van enig
vermoeden van overtreding van een wettelijk voorschrift en bij opsporing wel.
Ook zonder dat vermoeden heeft het bestuur de taak na te gaan of bijvoorbeeld de
voorschriften van een vergunning in acht worden genomen. Indien mocht blijken
dat in strijd met het voorschrift wordt gehandeld, hoeft dit ook niet
automatisch te leiden tot een strafrechtelijke vervolging. Het hanteren van
bestuursrechtelijke middelen zoals het intrekken van de vergunning of het
toepassen van bestuursdwang vormen in veel gevallen een meer passende
reactie.Ook al is de uitoefening van het toezicht niet gebonden aan het bestaan van
vermoeden dat een wettelijk voorschrift is overtreden, toch kan hiervan wel
blijken bij het toezicht. Op dat moment wordt de vraag naar de verhouding tussen
de toezichthoudende en opsporingsbevoegdheden van belang, in het bijzonder
wanneer beide bevoegdheden in dezelfde persoon zijn verenigd. Beide bevoegdheden
kunnen naast elkaar worden toegepast, zolang gezorgd wordt dat de bevoegdheden
die samenhangen met het toezicht en de bevoegdheden die samenhangen met de
opsporing worden gebruikt waarvoor ze zijn toegekend. Op het moment dat toezicht
overgaat in opsporing is het derhalve zaak er voor te zorgen dat de waarborgen
die aan de verdachte toekomen in het kader van de opsporing in acht worden
genomen.De voornaamste verschillen tussen toezicht en opsporing zijn de volgende.
Toezicht heeft betrekking op de naleving van de voorschriften die tot
burgers en bedrijven zijn gericht en heeft vaak preventieve werking.
Opsporing dient gericht te zijn op strafrechtelijke afdoening.
Toezicht is een bestuurlijke activiteit en wordt derhalve genormeerd
door de Algemene wet bestuursrecht (Awb). De opsporing wordt geregeld in
het WvSv.
OpsporingsambtenarenIn de artikelen 141 en 142 WvSv worden de met de opsporing van strafbare feiten
belaste ambtenaren genoemd. De in artikel 141 genoemde ambtenaren hebben een
opsporingsbevoegdheid die in principe voor alle strafbare feiten geldt (algemene
opsporingsbevoegdheid). Dit geldt onder andere voor de ambtenaren van de
regiopolitie. Artikel 142 betreft de buitengewone opsporingsambtenaren die in de
regel een opsporingsbevoegdheid hebben voor een beperkt aantal strafbare feiten
(beperkte opsporingsbevoegdheid).Op basis van artikel 142, lid 1, onder c, WvSv hebben de volgende - voor de APV
relevante - personen opsporingsbevoegdheid:
personen die bij bijzondere wetten met de opsporing van de daarin
bedoelde strafbare feiten worden belast en
personen die bij verordening zijn belast met het toezicht op de naleving
van die verordening, een en ander voorzover het die feiten betreft en
die personen zijn beëdigd.
Tot de eerste groep behoren bijvoorbeeld ambtenaren van bouw- en woningtoezicht.
De grondslag van de opsporingsbevoegdheid ligt in de Woningwet.De tweede groep betreft de toezichthouders die in de gemeentelijke verordeningen
als zodanig worden aangewezen. De aanwijzing dient in de APV te geschieden
aangezien artikel 142, eerste lid, sub c, WvSv geen delegatie van de
aanwijzingsbevoegdheid toestaat. Tot deze groep behoren bijvoorbeeld milieu en
parkeerwachters, belast met het toezicht op de desbetreffende autonome
bepalingen in de APV.Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing aan het WvSv
ontlenen, is een nadere regeling in de APV niet mogelijk. De aanwijzing als
toezichthouders in de APV is de grondslag voor de aanwijzing als buitengewoon
opsporingsambtenaar. De opsporingsbevoegdheid van de buitengewone
opsporingsambtenaren beperkt zich tot die zaken waarvoor zij toezichthouder
zijn. De personen die op grond van dit artikel worden aangewezen, dienen op
grond van het Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar aan de volgende
voorwaarden te voldoen:1. zij dienen te voldoen aan de eisen van vakbekwaamheid en
betrouwbaarheid;2. zij dienen te zijn beëdigd door het College van Procureurs Generaal (volgens
art. 18, eerste lid, van het Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar).De akte van beëdiging bevat een aantal gegevens met betrekking tot de
buitengewoon opsporingsambtenaar, waaronder in ieder geval de feiten tot de
opsporing waarvoor de opsporingsbevoegdheid geldt. De akte wordt op naam van de
desbetreffende ambtenaar gesteld en na de beëdiging aan hem uitgereikt. De akte
wordt voor vijf jaar afgegeven. Hierna kan hij worden verlengd, mits de
ambtenaar nog voldoet aan de eisen van vakbekwaamheid en betrouwbaarheid.Gemeentelijke verordeningen en opsporingAan opsporingsambtenaren kan op grond van artikel 149a van de Gemeentewet, met
inachtneming van de Awbi, de bevoegdheid tot het binnentreden van woningen
worden verleend (zie verder de toelichting bij artikel 6.3). Hun overige
opsporingsbevoegdheden ontlenen zij aan het WvSv. De gemeenteraad heeft
hiernaast niet de bevoegdheid om andere opsporingsbevoegdheden te creëren.
Ingevolge artikel 1 WvSv mag bij gemeentelijke verordening geen regeling worden
gegeven omtrent de opsporing of het bewijs van de in die verordening strafbaar
gestelde feiten.Ook in een aantal bijzondere wetten worden opsporingsambtenaren aangewezen. Dit
is met name van belang voor de, in deze verordening opgenomen,
medebewindsvoorschriften. Een speciale regeling geldt voor de op de artikelen
437 en 437ter van het WvSr gebaseerde en in afdeling 2.5 bepalingen ter
bestrijding van heling van goederen opgenomen bepalingen. De in de artikelen 551
en 552 van het WvSv geregelde opsporings- en toezichtbevoegdheden komen reeds
toe aan de algemene opsporingsambtenaren als bedoeld in artikel 141 WvSv. Gezien
de bijzondere materie is het in het algemeen niet zinvol om ook nog eens
buitengewone opsporingsambtenaren aan te wijzen.Toezichthoudende ambtenaren belasten met opsporing?Gezien het voorgaande zijn toezichthoudende ambtenaren vanuit hun aanstelling in
hun functie niet automatisch belast met opsporing. Dit zal in veel gevallen ook
niet nodig zijn. Veelal kan volstaan worden met toezichthoudende bevoegdheden.
De aanwijzing hoeft dan niet direct in de verordening te geschieden (art.6.2,
eerste lid), maar kan aan het college worden gedelegeerd (tweede lid). Indien
namelijk de handhaving van bepaalde wettelijke voorschriften voornamelijk
bestuursrechtelijk geschiedt (bestuursdwang, dwangsom), is het niet nodig om te
beschikken over opsporingsbevoegdheden. Dit is pas vereist indien men
strafrechtelijk wil gaan handhaven. In die situatie is het vaak ook niet
noodzakelijk om alle toezichthouders opsporingsbevoegdheden te geven. Veelal kan
worden volstaan met één of enkele opsporingsambtenaren. Ook kan soms de hulp
ingeroepen worden van een algemeen opsporingsambtenaar (ambtenaar van
politie).Artikel 6.3 Binnentreden woningenAlgemeenHet is soms noodzakelijk dat personen die belast zijn met het toezicht op de
naleving dan wel de opsporing van overtredingen van de APV bepaalde plaatsen
kunnen betreden. In artikel 5:15 van de Awb is deze bevoegdheid aan
toezichthouders reeds toegekend voor alle plaatsen met uitzondering van woningen
zonder toestemming van de bewoners. De woning geniet extra bescherming op basis
van artikel 12 van de Grondwet, dat het zogenaamde “huisrecht” regelt. Het
betreden van de woning zonder toestemming van de bewoner is daarom met veel
waarborgen omkleed. Op het betreden van een woning met toestemming van de
bewoner zijn deze waarborgen niet van toepassing, al gelden daar wel, zij het
wat beperktere, vormvoorschriften van de Awbi (zie de toelichting , Algemene wet
op het binnentreden (Awbi), a. vormvoorschriften). In de toelichting bij artikel
6:2 is reeds ingegaan op de bevoegdheid om alle plaatsen te betreden met
uitzondering van woningen zonder toestemming van de bewoners.De bevoegdheid voor het binnentreden zonder toestemming van de bewoner kent drie
elementen:1. de bevoegdheid tot binnentreden dient bij of krachtens de wet te zijn
verleend;2. de personen aan wie de bevoegdheid is verleend dienen bij of krachtens de wet
te worden aangewezen;3. er dienen bepaalde vormvoorschriften in acht te worden genomen.Zowel het verlenen van de bevoegdheid tot het binnentreden als het aanwijzen van
de personen die mogen binnentreden dient bij of krachtens de wet te gebeuren. In
vele wetten zijn dan ook binnentredingsbevoegdheden opgenomen, zoals in artikel
100 van de Woningwet. Deze bevoegdheden zijn vooral toegekend aan ambtenaren of
personen die belast zijn met een opsporings- of toezichthoudende taak in het
kader van de wetshandhaving. Voorts bestaan bevoegdheden tot binnentreden voor
de uitvoering van rechterlijke taken en bevelen, de uitoefening van
bestuursdwang, de handhaving van de openbare orde, ter bescherming van de
volksgezondheid en ter uitvoering van noodwetgeving.Artikel 149a van de Gemeentewet geeft de gemeenteraad de bevoegdheid om bij
verordening personen aan te wijzen die woningen mogen binnentreden zonder
toestemming van de bewoner. Het moet dan gaan om personen die belast zijn met
het toezicht op de naleving of de opsporing van de overtreding van bij
verordening gegeven voorschriften die strekken tot handhaving van de openbare
orde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van personen.
In artikel 6.3 is gebruikgemaakt van deze bevoegdheid.Voor een aantal bepalingen in de APV wordt de bevoegdheid om een woning zonder
toestemming van de bewoner te betreden rechtstreeks ontleend aan een bijzondere
wet. Het betreft de volgende artikelen.a. artikel 2:3 inzake betogingen, dat steunt op artikel 4 van de Wet openbare
manifestaties (WOM). In artikel 8 van de WOM wordt de bevoegdheid tot het
binnentreden van woningen en andere plaatsen geregeld.b. de artikelen 2:67 tot en met 2:69, de op de artikelen 437 en 437ter van het
WvSr gebaseerde gemeentelijke helingsvoorschriften. Artikel 552 van het WvSv
bepaalt dat de in artikel 141 bedoelde opsporingsambtenaren (dus niet de
buitengewone opsporingsambtenaren) toegang tot elke plaats hebben waarvan
redelijkerwijs vermoed kan worden dat zij door een van de daar genoemde
ondernemers worden gebruikt; dit geldt zowel voor toezicht als opsporing.Algemene wet op het binnentreden (Awbi)a. VormvoorschriftenIn de Awbi zijn de vormvoorschriften opgenomen die een persoon die een woning
wil betreden in acht moet nemen. Hij dient:
zich te legitimeren (artikel 1 Awbi);
mededeling te doen van het doel van het binnentreden (artikel 1
Awbi);
te beschikken over een schriftelijke machtiging (artikel 2 Awbi);
verslag te maken van het binnentreden (artikel 10 Awbi).
De in artikel 1 opgenomen voorschriften gelden voor iedere binnentreding, dus
ook indien dit gebeurt met toestemming van de bewoner.De artikelen 2 tot en met 11 van de Awbi gelden alleen als zonder toestemming
van de bewoner wordt binnengetreden. Degene die binnentreedt, dient te
beschikken over een machtiging. In deze machtiging is aangegeven in welke woning
binnengetreden kan worden. De Awbi gaat daarbij in beginsel uit van een
machtiging voor een woning. Zo nodig kunnen in de machtiging echter maximaal
drie andere afzonderlijk te noemen woningen worden opgenomen. De minister van
Justitie heeft een model voor de machtiging vastgesteld (opgenomen in de
circulaire van het Ministerie van Justitie, 15 augustus 1994, 452425/294).In artikel 3 van de Awbi wordt aangegeven wie een machtiging tot binnentreden
kunnen afgeven: de procureur-generaal bij het gerechtshof, de officier van
justitie en de hulpofficier van justitie hebben een algemene bevoegdheid hiertoe
gekregen. Hiernaast kan ook de burgemeester bevoegd zijn machtigingen te
verlenen. Dit is het geval indien het binnentreden in de woning in een ander
doel is gelegen dan in het kader van strafvordering (bijvoorbeeld bij
woningontruimingen).In artikel 5:27 van de Awb is voor het binnentreden zonder toestemming van de
bewoner bij de uitoefening van bestuursdwang een andere regeling opgenomen. De
bevoegdheid tot het afgeven van de machtiging is daar met uitsluiting van de in
de Awbi genoemde functionarissen bij hetzelfde bestuursorgaan gelegd dat de
bestuursdwang toepast. Dit betekent dat een college dat bestuursdwang wil
uitoefenen, ook de eventueel benodigde machtiging moet afgeven.Van het binnentreden dient na afloop een verslag opgemaakt te worden (artikel 10
Awbi). Een voorbeeldverslag is opgenomen in de circulaire van het ministerie van
Justitie van 15 augustus 1994, 452425/294.b. BevoegdhedenIn de Awbi wordt aan de binnentreder een aantal algemene bevoegdheden toegekend.
Degene die bevoegd is een woning zonder toestemming van de bewoner binnen te
treden, kan zich daarbij door anderen doen vergezellen (artikel 8, tweede lid,
Awbi). Dit is slechts toegestaan voorzover dit voor het doel waartoe wordt
binnengetreden vereist is en de machtiging dit uitdrukkelijk bepaalt. Deze
personen hoeven zelf niet te beschikken over een machtiging. Het aantal en de
hoedanigheid van de vergezellende personen moeten in het verslag worden vermeld;
de namen van deze personen hoeven niet vermeld te worden.Dat anderen de binnentreder kunnen vergezellen kan noodzakelijk zijn in het
belang van de veiligheid van de binnentreder, maar ook indien de nodige
werkzaamheden door mensen met een bepaalde vakbekwaamheid moeten worden
uitgevoerd.Artikel 9 van de Awbi bepaalt dat de binnentredende ambtenaar zich de toegang
kan verschaffen indien hij de woning of een deel daarvan afgesloten vindt. Dit
geldt ook indien de bewoner wel thuis is, maar zijn medewerking niet wil
verlenen. Hierbij kan degene die wil binnentreden zo nodig de hulp van de sterke
arm inroepen.c. Het begrip “woning”Het huisrecht strekt tot bescherming van het ongestoorde gebruik van de woning.
Het begrip woning omvat de ruimten die tot exclusief verblijf voor een persoon
of voor een beperkt aantal in een gemeenschappelijke huishouding levende
personen ingericht en bestemd zijn. Door het huisrecht wordt dus niet de
eigendom of de huur van een woning beschermd.Of een ruimte een woning is, wordt niet zonder meer bepaald door uiterlijke
kenmerken zoals de bouw en de aanwezigheid van een bed en ander huisraad, maar
ook door de daaraan werkelijk gegeven bestemming. Woning is derhalve een ruim
begrip, ook een woonboot, stacaravan, tent en keet. kunnen hieronder worden
verstaan. Zelfs een hotelkamer kan onder het begrip woning vallen. Een bepaalde
ruimte kan ook uit meer woningen bestaan. De verschillende kamers in een
woongroep gelden bijvoorbeeld als aparte woningen. Dit geldt ook voor een binnen
een woning gelegen kamer van een kamerbewoner.d. Spoedeisende situatiesArtikel 2, derde lid van de Awbi voorziet in de bevoegdheid om in uitzonderlijke
omstandigheden zonder machtiging en zonder toestemming de woning binnen te
treden. Dit is bijvoorbeeld het geval in situaties waarbij ernstig en
onmiddellijk gevaar voor de veiligheid van personen of goederen dreigt, zoals
bij de ontdekking op heterdaad van een geweldsdelict in een woning of de
aanwezigheid in een woning van een bewapend persoon die van zijn wapen gebruik
zou kunnen maken. De politieambtenaar die geen machtiging op zak heeft en die
terstond moet optreden, is dan voor het binnentreden niet op toestemming van de
bewoner aangewezen en is bevoegd om zonder toestemming binnen te treden. Men kan
ook denken aan gevallen waarin de belangen van de bewoner ernstig worden
aangetast. Hierbij kan worden gedacht aan ontdekking op heterdaad van een
inbraak in de woning. Indien de opsporingsambtenaar de bewoner, bijvoorbeeld als
gevolg van diens afwezigheid, niet om toestemming tot binnentreden kan vragen,
is hij bevoegd om ter bescherming van diens belangen zonder machtiging binnen te
treden. Onder deze omstandigheden bestaat er dus steeds de noodzaak om terstond
op te treden en is binnentreden zonder toestemming en zonder machtiging
gerechtvaardigd.Op het binnentreden van een woning zonder toestemming van de bewoner, blijft ook
bij spoedeisende gevallen de Awbi zo veel mogelijk van toepassing. Het
spoedeisende karakter van de situatie is derhalve voornamelijk van invloed op
het hebben van een machtiging. Dat betekent dat deze bevoegdheid slechts kan
worden uitgeoefend door personen die bij of krachtens de wet bevoegd zijn
verklaard zonder toestemming van de bewoner binnen te treden. Van het
binnentreden zal een verslag moeten worden gemaakt.e. Mandaat is niet geoorloofdDe bevoegdheid machtigingen om binnen te treden af te geven, kan niet worden
gemandateerd. De machtiging voor het binnentreden in een woning zonder
toestemming vormt de basis voor het plegen van een inbreuk op de grondwettelijke
vrijheden van de bewoner. Op grond van artikel 10:3, eerste lid, van de Awb is
mandaatverlening geoorloofd, tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald
of de aard van de bevoegdheid zich daartegen verzet. Gezien de zwaarte van deze
inbreuk is hier sprake van een bevoegdheid waarvan de aard zich tegen
mandaatverlening verzet (zie de parlementaire behandeling van de Awbi).f. De strafrechtelijke sanctieEen ambtenaar die zonder dat hij de bevoegdheid daartoe heeft of zonder dat hij
de vormvoorschriften in acht neemt, een woning, lokaal of erf betreedt, dient
zich op vordering van de rechthebbende direct te verwijderen. Het niet opvolgen
van deze vordering levert het ambtsmisdrijf van artikel 370 WvS. op.Artikel 6.4 InwerkingtredingEerste lidIn het eerste lid van artikel 6.4 wordt geen tijdstip vermeld waarop de oude
verordening wordt ingetrokken. Dat is ook niet nodig. De datum waarop de nieuwe
verordening in werking treedt, is de datum waarop de oude verordening
vervalt.Tweede lidOp de inwerkingtreding van verordeningen is de regeling van artikel 142 van de
Gemeentewet van toepassing. Deze houdt in dat alle verordeningen in werking
treden op de achtste dag na bekendmaking, tenzij een ander tijdstip daarvoor is
aangewezen.Het is ook geoorloofd in de verordening te bepalen dat de dag van
inwerkingtreding door het college van burgemeester en wethouders zal worden
vastgesteld. Het alternatief luidt in dat geval:“Deze verordening treedt in werking op een door het college nader te
bepalen tijdstip.”De APV is een besluit van het gemeentebestuur op overtreding waarvan straf is
gesteld. Een dergelijk besluit wordt op dezelfde wijze bekendgemaakt als alle
overige besluiten van het gemeentebestuur die algemeen verbindende voorschriften
inhouden (artikel 139 Gemeentewet). Van belang is dat de gemeente gehouden is
dit besluit mee te delen aan het parket van het arrondissement waarin de
gemeente is gelegen (artikel 143 Gemeentewet.In verband met artikel 1 van het Wetboek van Strafrecht is het uiteraard niet
mogelijk aan de bepalingen van een strafverordening terugwerkende kracht te
verlenen.Artikel 6.5 OvergangsbepalingEerste lidVan belang is in de overgangsbepalingen aan te geven of bestaande vergunningen,
ontheffingen, enz. al dan niet hun rechtskracht blijven behouden na de
inwerkingtreding van deze verordening.De overgangsbepaling zoals deze nu luidt, is een verregaande vereenvoudiging van
de oude regeling. Het betreft in dit artikel besluiten, genomen krachtens de
verordening bedoeld in artikel 6:4, eerste lid, dus de oude verordening. De
besluiten waar het om gaat zijn vergunningen, ontheffingen (het oude eerste
lid), voorschriften en beperkingen (het oude tweede lid) als bedoeld in artikel
1:4 (het oude tweede lid), nadere regels, beleidsregels en aanwijzingbesluiten
(het oude zevende lid). Op aanvragen om een besluit, ingediend onder de oude verordening, wordt volgens
de Algemene wet bestuursrecht beslist overeenkomstig de nieuwe verordening
(toetsing ex nunc). Op bezwaarschriften ingediend tegen besluiten genomen onder het oude recht,
wordt eveneens besloten krachtens deze verordening met dien verstande dat de
bezwaarde niet in een nadeliger positie mag komen dan hij onder het oude recht
zou hebben gehad. (verbod van reformatio in peius).Op aanvragen om een besluit, ingediend onder de oude verordening, wordt volgens
de Algemene wet bestuursrecht beslist overeenkomstig de nieuwe verordening
(toetsing ex nunc).Op bezwaarschriften ingediend tegen besluiten genomen onder het oude recht,
wordt eveneens besloten krachtens deze verordening met dien verstande dat de
bezwaarde niet in een nadeliger positie mag komen dan hij onder het oude recht
zou hebben gehad. (verbod van reformatio in peius).Tweede lidIn artikel 2.1.5.1 (voorwerpen op, aan of boven de weg) van de oude APV zijn in
het derde lid onder d tot en met h voorwerpen aangewezen waarvoor geen
vergunningsplicht geldt. Deze worden na vaststelling van deze nieuwe verordening
aangewezen in het “Besluit vergunningsvrije voorwerpen op of aan de weg ex
artikel 2:10 D APV”. Het eerste lid in combinatie met het tweede lid regelt het
overgangsrecht totdat dit aanwijzingsbesluit inwerking is getreden.Artikel 6.6 CiteertitelDeze bepaling is geformuleerd overeenkomstig de modelbepaling 108, derde lid,
van de Adr.