CVDR322091_1Verordening verontreinigingsheffing waterschap Aa en Maas 2014nlregelingWaterschap Aa en Maas2017-11-14Waterschap Aa en MaasWaterschapsblad, 30-12-2013, nr. 366Verordening verontreinigingsheffing waterschap Aa en Maas 2014Waterwet, hoofdstuk 7Waterschapswet, art.110Waterschapswet, art. 113algemeen bestuurfinanciën en economie2013-12-13De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-12-312015-01-01nieuwe regelingOnbekendGeenDeze regeling vervangt de Verordening verontreinigingsheffing waterschap Aa en Maas 2013. De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2014.exb-2017-53027exb-2017-53028Verordening verontreinigingsheffing waterschap Aa en Maas 2014Het Algemeen Bestuur van het waterschap Aa en Maas;op voordracht van het Dagelijks Bestuur van 22 oktober 2013;gelet op de artikelen 110 en 113 van de Waterschapswet en hoofdstuk 7 van de
Waterwet; BESLUIT:Vast te stellen de:Verordening verontreinigingsheffing waterschap Aa en Maas 20141Deze verordening verstaat onder:
oppervlaktewaterlichaam: samenhangend geheel van vrij aan de
aardoppervlak voorkomend water, met de daarin aanwezige stoffen,
alsmede de bijbehorende bodem en oevers, flora en fauna ten
aanzien waarvan het waterschap ingevolge artikel 3.2 van de
Waterwet is aangewezen als beheerder, met uitzondering van de
gronden die ingevolge artikel 3.1 of 3.2 van de Waterwet zijn
aangewezen als drogere oevergebieden;
stoffen: de stoffen genoemd in artikel 7 van deze
verordening;
lozen: het brengen van stoffen in een oppervlaktewaterlichaam in
beheer bij het waterschap;
woonruimte: een ruimte die blijkens haar inrichting bestemd is
om als een afzonderlijk geheel te voorzien in woongelegenheid en
waarvan de delen blijkens de inrichting van die ruimte niet
bestemd zijn om afzonderlijk in gebruik te worden gegeven;
bedrijfsruimte: een naar zijn of haar aard en inrichting als
afzonderlijk geheel te beschouwen ruimte of terrein, niet zijnde
een woonruimte, een zuiveringtechnisch werk of een openbaar
vuilwaterriool;
openbaar vuilwaterriool: een voorziening voor de inzameling en
het transport van stedelijk afvalwater, in beheer bij een
gemeente of rechtspersoon die door een gemeente met het beheer
is belast;
zuiveringtechnisch werk: een werk voor het zuiveren van
stedelijk afvalwater, in exploitatie bij een waterschap of
gemeente, dan wel een rechtspersoon die door het bestuur van een
waterschap met de zuivering van stedelijk afvalwater is belast,
met inbegrip van het bij dat werk behorende werk voor het
transport van stedelijk afvalwater;
stedelijk afvalwater: huishoudelijk afvalwater of een mengsel
daarvan met bedrijfsafvalwater, afvloeiend hemelwater,
grondwater of ander afvalwater;
de ambtenaar belast met de heffing:
de door het Dagelijks Bestuur aangewezen ambtenaar,
bedoeld in artikel 123, derde lid, onderdeel b, van de
Waterschapswet,
de door de dagelijkse besturen van twee of meer
waterschappen aangewezen ambtenaar, bedoeld in artikel
124, derde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet
of
de krachtens of bij gemeenschappelijke regeling
aangewezen ambtenaar van een openbaar lichaam, bedoeld
in artikel 124, vijfde lid, onderdeel a, van de
Waterschapswet;
watersysteem: het watersysteem zoals bedoeld in artikel 1,
tweede lid, van de Waterschapswet;
drinkwater: drinkwater als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van
de Drinkwaterwet;
ingenomen water: geleverd drink- en industriewater, warm
tapwater, onttrokken grond- en oppervlaktewater en opgevangen
hemelwater;
drinkwaterbedrijf: drinkwaterbedrijf als bedoeld in artikel 1,
eerste lid, van de Drinkwaterwet;
warm tapwater: warm tapwater als bedoeld in artikel 1, eerste
lid, van de Drinkwaterwet.
2Bij deze verordening behoren de volgende bijlagen:
Bijlage I: voorschriften voor meting, bemonstering, analyse en
berekening;
Bijlage II: tabel afvalwatercoëfficiënten zoals opgenomen in
artikel 122k, derde lid, van de
Waterschapswet.
31.Onder de naam verontreinigingsheffing wordt een directe belasting
geheven ter zake van lozen.2.Aan de heffing worden onderworpen:
ter zake van het lozen vanuit een woonruimte of een
bedrijfsruimte: degene die het gebruik heeft van die
ruimte;
ter zake van het lozen met behulp van een riolering of van
een zuiveringtechnisch werk: degene bij wie die riolering of
dat zuiveringtechnisch werk in beheer is;
ter zake van het lozen anders dan bedoeld onder a of b:
degene die loost.
3. Voor de toepassing van het tweede lid onder a, wordt:
gebruik van een woonruimte door de leden van een huishouden
aangemerkt als gebruik door het door de ambtenaar belast met
de heffing aangewezen lid van dat huishouden;
gebruik door degene aan wie een deel van een bedrijfsruimte
in gebruik is gegeven, aangemerkt als gebruik door degene
die het deel in gebruik heeft gegeven; degene die het deel
in gebruik heeft gegeven is bevoegd de heffing als zodanig
te verhalen op degene aan wie dat deel in gebruik is
gegeven;
het ter beschikking stellen van een woonruimte of
bedrijfsruimte voor volgtijdig gebruik aangemerkt als
gebruik door degene die die ruimte ter beschikking heeft
gesteld; degene die de ruimte ter beschikking heeft gesteld
is bevoegd de heffing als zodanig te verhalen op degene aan
wie de ruimte ter beschikking is gesteld.
4.De opbrengst van de verontreinigingsheffing komt ten goede aan de
bekostiging van het beheer van het watersysteem door het
waterschap.3aVan de verontreinigingsheffing zijn vrijgesteld:
het lozen met behulp van een vuilwaterriool;
het lozen vanuit een zuiveringstechnisch werk door het
waterschap zelf;
het lozen van stoffen afkomstig vanuit een zuiveringstechnisch
werk anders dan door het waterschap zelf, mits de hoeveelheid
stoffen niet is toegenen.
41.De heffing ter zake van woonruimten en van bedrijfsruimten als
bedoeld in artikel 16 is verschuldigd bij het begin van het
heffingsjaar of, zo dit later is, bij de aanvang van de
heffingsplicht.2.Indien ter zake van woonruimten de heffingsplicht als bedoeld in het
eerste lid in de loop van het heffingsjaar aanvangt, is de heffing
verschuldigd voor zoveel twaalfde gedeelten van de voor dat jaar
verschuldigde belasting als er in dat jaar, na de aanvang van de
heffingsplicht, nog volle kalendermaanden overblijven. Indien de
heffingsplicht aanvangt op de eerste dag van een kalendermaand wordt
die kalendermaand aangemerkt als een volle kalendermaand.3.Indien ter zake van woonruimten de heffingsplicht bedoeld in het
eerste lid in de loop van het heffingsjaar eindigt, bestaat
aanspraak op ontheffing voor zoveel twaalfde gedeelten van de voor
dat jaar verschuldigde heffing als er in dat jaar, na het einde van
de heffingsplicht, nog volle kalendermaanden overblijven. Indien de
heffingsplicht eindigt op de eerste dag van een kalendermaand wordt
die kalendermaand aangemerkt als een volle kalendermaand.4.Indien de heffingsplicht voor woonruimten is beëindigd na de
dagtekening van de aanslag, kan de heffingsplichtige een aanvraag
tot ontheffing indienen bij de ambtenaar belast met de heffing.5Het heffingsjaar is gelijk aan het kalenderjaar.61.Met betrekking tot de verontreinigingsheffing geheven van gebruikers
van bedrijfsruimten wordt de uitnodiging tot het doen van aangifte
gedaan door:
het uitreiken of toezenden van een aangiftebiljet;
het uitreiken of toezenden van een aangiftebrief waarin
wordt verzocht om aangifte te doen op de wijze als bedoeld
in artikel 6a, eerste lid, onderdeel b.
2. Op verzoek van degene die op de wijze bedoeld in het eerste lid,
onderdeel b, is uitgenodigd tot het doen van aangifte wordt door de
ambtenaar belast met de heffing een aangiftebiljet als bedoeld in
het eerste lid, onderdeel a, toegezonden of uitgereikt.6a1. Het doen van aangifte geschiedt door:
het inleveren of toezenden van het uitgereikte
aangiftebiljet met de daarbij gevraagde bescheiden;
het op elektronische wijze toezenden van de door de
programmatuur gevraagde gegevens.
2. Indien het eerste lid, onderdeel b, toepassing vindt, worden de
eventueel gevraagde bescheiden afzonderlijk ingeleverd of al dan
niet overeenkomstig het eerste lid toegezonden.3. Degenen die betrokken zijn bij de aangifte, bedoeld in het eerste
lid, onderdeel b, dragen zorg voor de nodige voorzieningen van
technische en organisatorische aard tegen verlies of aantasting van
de gegevens en tegen onbevoegde kennisneming, wijziging of
verstrekking daarvan.4. De via de programmatuur, bedoeld in het eerste lid, onderdeel b,
toe te zenden dan wel in te leveren gegevens zijn inhoudelijk gelijk
aan die welke toegezonden dan wel ingeleverd hadden moeten worden
indien voor de aangifte als bedoeld in het eerste lid, onderdeel a
was gekozen. 71.Voor de heffing bedoeld in artikel 3 geldt als grondslag de
hoeveelheid en de hoedanigheid van de stoffen die in een
kalenderjaar worden geloosd.2.Voor de heffing geldt als heffingsmaatstaf de vervuilingswaarde van
de stoffen die in een kalenderjaar worden geloosd. De
vervuilingswaarde wordt uitgedrukt in vervuilingseenheden.3.Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot zuurstofbindende
stoffen wordt bepaald op basis van de som van het chemisch
zuurstofverbruik en het zuurstofverbruik door omzetting van
stikstofverbindingen, zoals voorgeschreven in Bijlage I van deze
verordening. Eén vervuilingseenheid vertegenwoordigt met betrekking
tot zuurstofbindende stoffen een verbruik in het heffingsjaar van
54,8 kilogram zuurstof. nk; 4.Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot de stoffen chroom,
koper, lood, nikkel, zink, arseen, kwik en cadmium, wordt bepaald op
basis van de geloosde gewichtshoeveelheden, zoals voorgeschreven in
Bijlage I van deze verordening. Eén vervuilingseenheid
vertegenwoordigt een in het heffingsjaar geloosde
gewichtshoeveelheid van:
1,00 kilogram van de stoffen chroom, koper, lood, nikkel en zink;
0,100 kilogram van de stoffen arseen, cadmium en kwik;
5.De stoffen zilver, chloride, sulfaat en fosfor worden niet aan de
heffing onderworpen.81.Het aantal vervuilingseenheden van zuurstofbindende en andere
stoffen wordt berekend met behulp van door meting, bemonstering en
analyse verkregen gegevens. De meting, bemonstering, analyse en
berekening geschieden met in achtneming van de in Bijlage I
opgenomen voorschriften.2.De in het eerste lid bedoelde meting, bemonstering en analyse
geschieden ieder etmaal van het heffingsjaar, behoudens het bepaalde
in artikel 9.3.De meting, bemonstering en analyse geschieden zodanig dat:
de gemeten hoeveelheid afvalwater niet meer dan 5% afwijkt
van de werkelijke hoeveelheid afvalwater;
het verkregen monster representatief is voor de totale
hoeveelheid stoffen die gedurende de bemonsteringsperiode
vanuit het bedrijf of het bedrijfsonderdeel wordt
geloosd.
4.De heffingsplichtige brengt de wijze van meting en bemonstering met
een beschrijving van de daarvoor te gebruiken apparatuur, voor
aanvang van het heffingsjaar, ter kennis van de ambtenaar belast
met de heffing. Indien het gebruik van de apparatuur in de loop van
het heffingsjaar aanvangt of wijzigt, dan wordt dit vóór de
ingebruikname of de wijziging ter kennis van de ambtenaar belast met
de heffing gebracht.5.De ambtenaar belast met de heffing:
kan ambtshalve bepalen dat meting en bemonstering geschieden
in afwijking van één of meer van de in Bijlage I, onderdeel
A, opgenomen voorschriften, indien deze aannemelijk maakt
dat dit noodzakelijk is ter voldoening aan het bepaalde in
het derde lid, onderdelen a en b;
beslist op aanvraag van de heffingsplichtige, dat meting en
bemonstering kunnen geschieden in afwijking van een of meer
van de in Bijlage I, onderdeel A, opgenomen voorschriften,
indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat daarbij
wordt voldaan aan het bepaalde in het derde lid, onderdelen
a en b;
beslist op aanvraag van de heffingsplichtige, dat kan worden
afgeweken van de in Bijlage I, onderdeel B, opgenomen
analysevoorschriften, indien de heffingsplichtige
aannemelijk maakt dat de nauwkeurigheid van de uitkomsten
van de analyse hierdoor niet wordt beïnvloed;
kan omtrent de afwijkingen als bedoeld in de onderdelen a, b
en c nadere voorschriften geven.
6.De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in
het vijfde lid, onderdelen a, b en c, bij voor bezwaar vatbare
beschikking. Deze beschikking bevat in elk geval:
de voorschriften van Bijlage I, onderdelen A en B, waarvan
wordt afgeweken;
de afwijkingen bedoeld in het vijfde lid, onderdelen a, b en
c;
de nadere voorschriften bedoeld in het vijfde lid, onderdeel
d;
een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren
waarvoor de beschikking wordt gegeven.
7.De ambtenaar belast met de heffing is bevoegd twee of meer ingevolge
het vijfde lid genomen beschikkingen, die betrekking hebben op
hetzelfde bedrijf of hetzelfde bedrijfsonderdeel, in één geschrift
te verenigen.8.De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te
verwachten veranderingen in de hoeveelheid of hoedanigheid van de
geloosde, respectievelijk te lozen stoffen, de desbetreffende
beschikkingen, bedoeld in het vijfde lid, ambtshalve wijzigen of
intrekken in verband met het bepaalde in het eerste lid en het derde
lid.91.Op aanvraag van de heffingsplichtige, die aannemelijk maakt dat voor
de berekening van het aantal vervuilingseenheden kan worden volstaan
met gegevens welke met behulp van meting, bemonstering en analyse in
een beperkt aantal etmalen zijn verkregen, besluit de ambtenaar
belast met de heffing dat meting en bemonstering geschieden in
afwijking van het bepaalde in artikel 8, tweede lid. Het besluit op
aanvraag wordt genomen bij een voor bezwaar vatbare beschikking.
Deze beschikking bevat in elk geval:
een opgave van de afvalwaterstromen en de stoffen welke in
het onderzoek dienen te worden betrokken;
de tijdvakken waarin meting en bemonstering geschieden,
hetzij ieder etmaal van die tijdvakken, hetzij één of meer
daartoe aangewezen etmalen daarvan;
de wijze waarop de op de voet van letter b verkregen
uitkomsten worden herleid tot het aantal vervuilingseenheden
over een aldaar bedoeld tijdvak, onderscheidenlijk over het
heffingsjaar;
een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren
waarvoor de beschikking wordt gegeven.
2.De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te
verwachten veranderingen in de hoeveelheid of hoedanigheid van de
geloosde, respectievelijk te lozen stoffen, de desbetreffende
beschikking, bedoeld in het eerste lid, ambtshalve wijzigen of
intrekken, indien toepassing van berekeningsvoorschrift IV van
onderdeel C van Bijlage I leidt tot een ander aantal etmalen dan in
die beschikking is opgenomen.3.De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in
het tweede lid, bij voor bezwaar vatbare beschikking.101.Indien de uitkomst van de methode tot bepaling van het chemisch
zuurstofverbruik bedoeld in artikel 7 in belangrijke mate is
beïnvloed door biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbare stoffen,
wordt op aanvraag van de heffingsplichtige op die uitkomst een
correctie toegepast.De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing als bedoeld
in het eerste lid, bij voor bezwaar vatbare beschikking. Deze
beschikking bevat in elk geval:2.De berekening van de correctie geschiedt met inachtneming van de
voorschriften welke zijn opgenomen in Bijlage I, onderdeel C.3.De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing als bedoeld
in het eerste lid, bij voor bezwaar vatbare beschikking. Deze
beschikking bevat in elk geval:
de wijze van berekening van de correctie;
de hoeveelheid en samenstelling van het afvalwater waarop
de correctie van toepassing is;
de frequentie en de wijze van onderzoek met betrekking tot
meting, bemonstering en analyse;
een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren
waarvoor de beschikking wordt gegeven.
111.In afwijking van het bepaalde in artikel 8, eerste lid, kan het
aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het zuurstofverbruik
in een kalenderjaar voor een bedrijfsruimte of een onderdeel
daarvan worden vastgesteld met behulp van de in Bijlage II van deze
verordening opgenomen tabel afvalwatercoëfficiënten, indien door de
heffingsplichtige aannemelijk is gemaakt dat het aantal
vervuilingseenheden met betrekking tot het zuurstofverbruik in een
kalenderjaar 1.000 of minder bedraagt en dit aantal aan de hand van
de hoeveelheid ingenomen water kan worden bepaald.2.Het aantal vervuilingseenheden als bedoeld in het eerste lid wordt
berekend volgens de formule A x B, waarbij A = het aantal m3 in het kalenderjaar ten behoeve van de
bedrijfsruimte of het onderdeel van de bedrijfsruimte ingenomen
water; B = de afvalwatercoëfficiënt behorende bij de klasse van de in
Bijlage II opgenomen tabel met de klassengrenzen waarbinnen de
vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruik per
m3 ten behoeve van de bedrijfsruimte of van het onderdeel
van de bedrijfsruimte ingenomen water is gelegen.3.Indien de in het kalenderjaar ingenomen hoeveelheid water niet kan
worden vastgesteld aan de hand aan watermeterstanden die aan het
begin en aan het einde van het kalenderjaar zijn opgenomen, stelt de
ambtenaar belast met de heffing die hoeveelheid vast op een door hem
nader vast te stellen wijze.4.De vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruik per
m3 als bedoeld in het tweede lid wordt ingevolge artikel
7.3b, vijfde lid, van de Waterwet bepaald met toepassing van de
algemene maatregel van bestuur als bedoeld in artikel 122k, tweede
lid, van de Waterschapswet.5.Indien het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het
zuurstofverbruik in een kalenderjaar voor een bedrijfsruimte of een
onderdeel daarvan meer dan 1.000 bedraagt en de heffingsplichtige
aannemelijk maakt dat de berekening van het aantal
vervuilingseenheden met toepassing van de in het eerste lid, aanhef,
bedoelde tabel tot geen lagere uitkomst leidt dan die welke wordt
verkregen bij berekening op de voet van artikel 8, eerste lid,
beslist de ambtenaar belast met de heffing bij voor bezwaar vatbare
beschikking op aanvraag van heffingsplichtige dat het aantal
vervuilingseenheden wordt berekend met toepassing van de tabel.121.1. In afwijking van artikel 8, eerste lid, wordt de
vervuilingswaarde van de stoffen die worden geloosd vanuit een
bedrijfsruimte of een onderdeel van een bedrijfsruimte bestemd om in
het kader van de uitoefening van een beroep of een bedrijf onder een
permanente opstand van glas of kunststof gewassen te telen, bepaald
op basis van het tweede lid.2.De vervuilingswaarde bedraagt drie vervuilingseenheden per hectare
vloeroppervlak waarop onder glas of kunststof wordt geteeld en per
deel van een hectare vloeroppervlak een evenredig deel van drie
vervuilingseenheden.3.Indien in de loop van het kalenderjaar het gebruik van een in het
eerste lid bedoelde bedrijfsruimte of onderdeel van een
bedrijfsruimte, dan wel van een deel daarvan, door de gebruiker
aanvangt of eindigt, wordt hij in dat kalenderjaar voor die
bedrijfsruimte, voor dat onderdeel of voor dat deel voor een
evenredig gedeelte van het op basis van het tweede lid bepaald
aantal vervuilingseenheden aan een heffing onderworpen.4.Een vervuilingswaarde voor de bedrijfsruimte of het onderdeel van
een bedrijfsruimte, berekend op basis van het tweede of derde lid,
van minder dan vijf vervuilingseenheden wordt op drie
vervuilingseenheden, en van één of minder dan één vervuilingseenheid
op één vervuilingseenheid gesteld.131.Voor de berekening van het aantal vervuilingseenheden in het
heffingsjaar voor de groep van stoffen chroom, koper, lood, nikkel,
en zink wordt een aftrek toegepast, met dien verstande dat het
aantal vervuilingseenheden niet lager dan op nihil kan worden
gesteld. De aftrek wordt bepaald door het totaal aantal
vervuilingseenheden van de zuurstofbindende stoffen, als berekend
op grond van de artikelen 8 tot en met 11, te vermenigvuldigen met
0,0162.2.Voor de berekening van het aantal vervuilingseenheden in het
heffingsjaar voor de groep van stoffen arseen, cadmium en kwik wordt
een aftrek toegepast, met dien verstande dat het aantal
vervuilingseenheden niet lager dan op nihil kan worden gesteld. De
aftrek wordt bepaald door het totaal aantal vervuilingseenheden van
de zuurstofbindende stoffen, als berekend op grond van de artikelen
8 tot en met 11, te vermenigvuldigen met 0,0027.141.Indien de vervuilingswaarde met betrekking tot de zuurstofbindende
stoffen van een bedrijfsruimte minder bedraagt dan 1.000
vervuilingseenheden wordt, in afwijking van het bepaalde in artikel
8:
het aantal vervuilingseenheden van de groep van stoffen
chroom, koper, lood, nikkel, en zink op nihil gesteld,
tenzij de ambtenaar belast met de heffing aannemelijk maakt
dat het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot deze
stoffen de in artikel 13, eerste lid bedoelde aftrek te
boven gaat;
het aantal vervuilingseenheden van de groep van stoffen
arseen, cadmium en kwik op nihil gesteld, tenzij de
ambtenaar belast met de heffing aannemelijk maakt dat het
aantal vervuilingseenheden met betrekking tot deze stoffen
de in artikel 13, tweede lid, bedoelde aftrek te boven
gaat.
2.Indien de vervuilingswaarde met betrekking tot de zuurstofbindende
stoffen van een bedrijfsruimte 1.000 vervuilingseenheden of meer
bedraagt, wordt, in afwijking van het bepaalde in artikel 8:
het aantal vervuilingseenheden van de groep van stoffen
chroom, koper, lood, nikkel, en zink op nihil gesteld,
indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat het aantal
vervuilingseenheden met betrekking tot deze stoffen de in
artikel 13, eerste lid, bedoelde aftrek niet te boven
gaat;
het aantal vervuilingseenheden van de groep van stoffen
arseen, cadmium en kwik op nihil gesteld, indien de
heffingsplichtige aannemelijk maakt dat het aantal
vervuilingseenheden met betrekking tot deze stoffen de in
artikel 13, tweede lid, bedoelde aftrek niet te boven
gaat.
15De vervuilingswaarde van een bedrijfsruimte, wordt bepaald op de som van
de aantallen vervuilingseenheden als berekend overeenkomstig de
artikelen 8 tot en met 14, voor zover deze van toepassing zijn.161.In afwijking van artikel 8, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde
van de stoffen die vanuit een bedrijfsruimte of vanuit een
zuiveringtechnisch werk voor het zuiveren van afvalwater worden
geloosd gesteld op drie vervuilingseenheden indien door de
heffingsplichtige aannemelijk is gemaakt dat die vervuilingswaarde
minder dan vijf vervuilingseenheden bedraagt en op één
vervuilingseenheid indien door de heffingsplichtige aannemelijk is
gemaakt dat die één vervuilingseenheid of minder bedraagt.2.Indien de aanslag in het heffingsjaar al is opgelegd voor drie
vervuilingseenheden en de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat
de vervuilingswaarde één vervuilingseenheid of minder bedraagt,
bestaat aanspraak op vermindering. De heffingsplichtige kan daartoe
na afloop van het heffingsjaar of, bij beëindiging van de
heffingsplicht, in de loop van het heffingsjaar een aanvraag
indienen bij de ambtenaar belast met de heffing.171.In afwijking van artikel 8, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde
van de stoffen die vanuit een woonruimte worden geloosd, gesteld op
drie vervuilingseenheden. De vervuilingswaarde van de stoffen die
vanuit een door één persoon gebruikte woonruimte worden geloosd,
bedraagt één vervuilingseenheid.2.Het eerste lid is niet van toepassing op de voor recreatiedoeleinden
bestemde woonruimten die zich bevinden op een voor
verblijfsrecreatie bestemd terrein dat als zodanig wordt
geëxploiteerd. De in de vorige volzin bedoelde woonruimten worden
tezamen aangemerkt als een bedrijfsruimte dan wel als onderdeel van
een bedrijfsruimte.3.Indien de in het eerste lid bedoelde situatie dat een woonruimte
wordt gebruikt door één persoon ontstaat in de loop van het
heffingsjaar, wordt de vervuilingswaarde op één vervuilingseenheid
vastgesteld met ingang van de eerste dag van de kalendermaand
volgend op de kalendermaand waarin die situatie is ontstaan. Indien
de hiervoor bedoelde situatie ontstaat op de eerste dag van een
kalendermaand, wordt de vervuilingswaarde met ingang van die dag op
één vervuilingseenheid vastgesteld.4.Indien de in het derde lid bedoelde situatie ontstaat na de
dagtekening van de aanslag, bestaat aanspraak op vermindering. De
heffingsplichtige kan daartoe een aanvraag indienen bij de ambtenaar
belast met de heffing.18De ambtenaar belast met de heffing kan het aantal vervuilingseenheden in
een kalenderjaar geheel of gedeeltelijk door middel van schatting
vaststellen, indien door de heffingsplichtige:
zonder de in artikel 9 genoemde toestemming niet is voldaan aan
de in artikel 8, tweede lid, opgenomen verplichting;
niet of niet geheel is voldaan aan de voorwaarden, verbonden
aan de in artikel 9 genoemde toestemming;
meting, bemonstering en analyse niet of niet geheel zijn
geschied in overeenstemming met de in Bijlage I opgenomen
voorschriften;
niet is voldaan aan de in artikel 8, eerste lid, eerste volzin,
opgenomen verplichting en bepaling van de vervuilingswaarde
overeenkomstig artikel 11, eerste of vijfde lid, of de artikelen
12, 16 en 17 niet mogelijk is, dan wel bepaling van de
vervuilingswaarde op basis van artikel 11, vijfde lid, wel
mogelijk is en door de heffingsplichtige gedurende het
heffingsjaar geen aanvraag als bedoeld in artikel 11, vijfde
lid, is inged
19Het tarief bedraagt € 45,96 per vervuilingseenheid. 201.De belasting wordt geheven bij wege van aanslag.2.De aanslag(en), daaronder begrepen voorlopige aanslagen, moet(en)
worden betaald in twee gelijke termijnen waarvan de eerste vervalt
op de laatste dag van de maand volgend op de maand die in de
dagtekening van het aanslagbiljet is vermeld en de tweede twee
maanden later. 3.Het bedrag inzake een bestuurlijke boete moet worden betaald in twee
gelijke termijnen waarvan de eerste vervalt op de laatste dag van de
maand volgend op de maand die in de dagtekening van het
aanslagbiljet is vermeld en de tweede twee maanden later.4.Een navorderingsaanslag is invorderbaar een maand na dagtekening van
het aanslagbiljet.5.In afwijking van het tweede en derde lid moeten, indien een
machtiging voor automatische incasso is afgegeven en zolang de
verschuldigde bedragen via automatische incasso kunnen worden
afgeschreven, de aanslag(en) en de bestuurlijke boete(s) worden
betaald in tien gelijke maandelijkse termijnen waarvan de eerste
vervalt op de laatste dag van de maand volgend op die van de
dagtekening van het aanslagbiljet en de volgende termijnen telkens
een maand later. 6.In afwijking van het vijfde lid is betaling via automatische incasso
alleen mogelijk voor zover het totaalbedrag van de op één
aanslagbiljet verenigde belastingaanslagen en bestuurlijke boetes
meer is dan € 80,00 en minder is dan € 2.000,00. 7.De Algemene termijnenwet is niet van toepassing op de in de
voorgaande leden gestelde termijnen.211.Een aanslag die een bedrag van € 5,00 niet te boven gaat, wordt niet
opgelegd.2.Voor de toepassing van het eerste lid wordt het totaal van de op één
aanslagbiljet verenigde aanslagen als één aanslag aangemerkt.3.In afwijking van lid 1 wordt toch een aanslag opgelegd als er een
voorlopige aanslag aan vooraf is gegaan. 22Het Dagelijks Bestuur van de Belastingsamenwerking Oost-Brabant kan
nadere regels geven met betrekking tot de heffing en de
invordering.231.De 'Verordening verontreinigingsheffing waterschap Aa en Maas 2013',
vastgesteld bij besluit van 16 november 2012, wordt ingetrokken met
ingang van de in het derde lid genoemde datum van ingang van de
heffing, met dien verstande dat zij van toepassing blijft op de
belastbare feiten die zich voor die datum hebben voorgedaan.2.Deze verordening treedt in werking op de eerste dag na die van de
bekendmaking3.De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2014.4.Deze verordening wordt aangehaald als 'Verordening
verontreinigingsheffing waterschap Aa en Maas 2014'.Aldus vastgesteld door het Algemeen Bestuur op 13 december 2013.De secretaris, de dijkgraaf,Drs. P. Sennema .H.J. VerheijenA ALGEMEENDoelstelling en karakter verontreinigingsheffingDe verontreinigingsheffing vindt haar wettelijke basis in artikel 7.2, tweede
lid, van de Waterwet (Wet van 29 januari 2009, Stb. 107). Zij is daarmee de
opvolger van de verontreinigingsheffing zoals die tot en met 2009 werd geheven
op basis van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren (Wet van 13 november
1969, Stb. 536). Die verontreinigingsheffing “oude stijl” diende ter
financiering van alle activiteiten in het kader van het waterkwaliteitsbeheer.
Zowel de kosten voor het actieve beheer (transporten en zuiveren van afvalwater,
verbranden van zuiveringsslib en baggeren uit waterkwaliteitsoogpunt) als voor
het passieve beheer (vergunningverlening, toezicht en controle, handhaving,
waterkwaliteitsbeheersplannen) werden hiermee bekostigd. Met de inwerkingtreding van de Wet modernisering waterschapsbestel (Wet van 21
mei 2007, Stb. 208) is hier verandering in gekomen. Met ingang van 2009 worden
de kosten ter bestrijding van de zorg voor het zuiveren van afvalwater, waar ook
het transporteren van afvalwater en het verbranden van zuiveringsslib toe worden
gerekend, gedekt uit de opbrengst van de zuiveringsheffing. Het passieve waterkwaliteitsbeheer en het baggeren uit waterkwaliteitsoogpunt
horen sinds 2009 tot de zorg voor het watersysteem, waar ook de zorg voor de
waterkering en de waterbeheersing toe worden gerekend. De zorg voor het
watersysteem wordt bekostigd uit de opbrengst van de watersysteemheffing. Voor
directe lozingen op oppervlaktewater bleef de verontreinigingsheffing wel
bestaan. De opbrengst kwam ten goede aan de bekostiging van het beheer van het
watersysteem. Die praktijk vindt ook na 2009 toepassing, zij het dat de
wettelijke basis voor de belasting zoals gezegd met ingang van 2010 in de
Waterwet is geregeld. De essentialia van de belasting zijn niet veranderd en zij
vertonen grote overeenkomst met de zuiveringsheffing. Het kenmerkende verschil
tussen de beide belastingen is dat de zuiveringsheffing wordt geheven voor het
afvoeren van stoffen op de riolering of een zuiveringstechnisch werk, terwijl de
verontreinigingsheffing is verschuldigd voor het lozen van stoffen in een
oppervlaktewaterlichaam.Het vaststellen van de vervuilingswaarde van de afgevoerde of geloosde stoffen
gebeurt op dezelfde wijze als bij de zuiveringsheffing. In dat kader verklaart
de Waterwet zelfs een aantal bepalingen ter zake van de zuiveringsheffing in de
Waterschapswet van overeenkomstige toepassing voor de verontreinigingsheffing.
Daarom wordt in deze toelichting ook op een aantal plaatsen verwezen naar
bepalingen in de Waterschapswet in plaats van de Waterwet. Bij de verontreinigingsheffing wordt de vervuilingswaarde voor woonruimten
alleen op forfaitaire wijze vastgesteld. De keuze om dit net zoals bij de
zuiveringsheffing als alternatief op basis van het drinkwatergebruik te doen,
heeft de wetgever bij de verontreinigingsheffing niet gegeven.Omdat er geen directe relatie is tussen het lozen van stoffen en de kosten van
het beheer van het watersysteem, heeft de verontreinigingsheffing het karakter
van een bestemmingsheffing behouden. Een aantal artikelen in deze verordening is letterlijk uit de wet overgenomen.
Hoewel die bepalingen vanwege het imperatieve karakter ook achterwege hadden
kunnen blijven, zijn ze toch in de verordening opgenomen. Een belastingplichtige
moet immers uit de belastingwet kunnen opmaken onder welke voorwaarden zijn
materiële belastingschuld ontstaat. Omdat de belastingverordening voor het
waterschap in feite de functie van belastingwet heeft, is er een aantal jaren
geleden al voor gekozen om van verordeningen steeds een “aangeklede” versie
maken.B ARTIKELGEWIJZE TOELICHTINGConsideransBevoegdheid Algemeen BestuurUitsluitend het Algemeen Bestuur is bevoegd tot het vaststellen van de
belastingverordening. Dit vloeit voort uit artikel 110 van de Waterschapswet.
Het Dagelijks Bestuur is belast met de voorbereiding van de belastingverordening
(artikel 84 van de Waterschapswet).Bevoegdheid instellen verontreinigingsheffingDe bevoegdheid voor waterschappen om een verontreinigingsheffing in te stellen,
ligt in artikel 7.2 van de Waterwet, juncto artikel 113 van de Waterschapswet.
In het laatstgenoemde artikel geeft de wetgever aan het waterschap de
bevoegdheid om krachtens een bijzondere wet belasting te heffen. De Waterwet is
een dergelijke bijzondere wet.BegripsbepalingenArtikel 1Om duidelijkheid te scheppen over een aantal in de verordening voorkomende
begrippen en om de leesbaarheid van de tekst te bevorderen, is van deze
begrippen een omschrijving gegeven in artikel 1. Daarbij is zo veel mogelijk
aangesloten bij de begripsbepalingen in artikelen 1 en 7.1 van de Waterwet. Op 3
september 2009 is de Drinkwaterwet in het Staatsblad geplaatst. Op het moment
van inwerkingtreding van deze wet wordt de Waterleidingwet ingetrokken. In een
aantal begripsbepaling van artikel 122c van de Waterschapswet wordt naar de
Waterleidingwet verwezen. Die bepalingen moeten daarom worden gewijzigd en
afgestemd op de Drinkwaterwet. Het daartoe strekkende wetsvoorstel is op 7 juni
2010 aangeboden aan de Tweede Kamer (Tweede Kamer, vergaderjaar 2009-2010, 32
403). In de Waterwet is geregeld dat die bepalingen voor de zuiveringsheffing
ook van toepassing zijn op de verontreinigingsheffing. De van artikel 122c
Waterschapswet afgeleide begripsbepalingen zoals die zijn opgenomen in artikel 1
van de verordening verontreinigingsheffing zijn hierop aangepast.Door de inwerkingtreding van de Wet modernisering waterschapsbestel (Staatsblad
2007, 208) is in artikel 122c Waterschapswet een begripsomschrijving opgenomen
voor ingenomen water. In die omschrijving wordt gesproken van opgevangen
regenwater, terwijl tot dan toe opgevangen hemelwater de gebruikelijke
terminologie was. Ook ontstond een verschil met onder andere de Waterwet, waar
wel gesproken wordt van hemelwater. Met het op 7 juni 2010 ingediende
wetsvoorstel, en in het verlengde daarvan deze wijziging van de verordening,
wordt dit verschil opgeheven. Onderdeel aDe Waterwet introduceert het begrip oppervlaktewaterlichaam. Dit is meer
omvattend dan het begrip oppervlaktewater zoals dat in de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren wordt genoemd en later in jurisprudentie nader inhoud heeft
gekregen. In artikel 7.2, tweede lid, van de Waterwet wordt ten aanzien van de
verontreinigingsheffing een tweetal zaken uitgezonderd, te weten als zodanig
aangewezen drogere oevergebieden en de exclusieve economische zone. Er is voor
gekozen om van die uitzonderingen alleen de drogere oevergebieden als
uitzondering op te nemen. De exclusieve economische zone is het water in de
Noordzee buiten de territoriale wateren boven het Nederlandse deel van het
continentaal plat en zal daarom in geen enkel geval binnen het beheersgebied van
een waterschap vallen. De uitzondering van de exclusieve economische zone heeft
dus alleen effect voor zover het de verontreinigingsheffing door het rijk
betreft.Nu het begrip oppervlaktewater is vervangen door oppervlaktewaterlichaam, doet
zich de vraag voor of en in hoeverre de in de loop der jaren ontstane
definiëring van het begrip oppervlaktewater ook van toepassing is op
oppervlaktewaterlichaam. De Memorie van Toelichting op het wetsvoorstel (Kamerstuk 2006-2007, 30 818, nr.
3) geeft daarover uitsluitsel. Op pagina 88 staat: “Onder de begripsomschrijving
vallen aldus de watereenheden waarop de jurisprudentie van de Hoge Raad inzake
het begrip oppervlaktewater uit de Wet verontreiniging oppervlaktewateren – dat
in die wet overigens niet is gedefinieerd – betrekking heeft”. Vervolgens wordt
ook aangegeven dat de definitie van oppervlaktewater uit de kaderrichtlijn water
niet geschikt is om in de Waterwet over te nemen.Zoals bekend mag worden verondersteld, is er destijds bij de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren bewust voor gekozen om, vanwege de grote verscheidenheid in
verschijningsvormen, het begrip oppervlaktewateren niet in de wet te
omschrijven. Nadere definiëring zou moeten plaatsvinden door middel van
jurisprudentie. In de Memorie van Toelichting is wel aangegeven welke eisen aan
oppervlaktewater zouden kunnen worden gesteld.Zo zou het: - geschikt moeten zijn om te dienen als grondstof voor drinkwater voor de mens
dat tegen een redelijke prijs is te distribueren;- geschikt moeten zijn om te dienen als drinkwater voor vee;- geschikt moeten zijn als sproei- en gietwater in de agrarische sector;- geschikt moeten zijn voor recreatieve doeleinden;- geschikt moeten zijn voor industriële toepassingen; of- vormen van aquatisch leven kunnen bevatten.Uit de Memorie van Toelichting blijkt verder dat het begrip zich niet beperkt
tot openbare wateren.Zoals verwacht is in de jurisprudentie aan het begrip oppervlaktewater de nodige
invulling gegeven. De meest uitgebreide definitie gaf de Hoge Raad in zijn
arrest van 30 november 1982 (BNB 1983/89):‘Als oppervlaktewater in de zin der wet is te beschouwen een – anders
dan louter incidenteel aanwezige – aan het oppervlak en aan de open lucht
grenzende watermassa (met inbegrip van een bedding waarin zodanige
watermassa al dan niet bij voortduring voorkomt), tenzij daarin als gevolg
van rechtmatig gebruik ten behoeve van een specifiek doel geen normaal
samenhangend geheel van levende organismen en een niet–levende omgeving
(ecosysteem) aanwezig is, dan wel het een ter berging van afval gegraven
bekken betreft waarin slechts in een overgangsfase water aanwezig is en zich
nog geen normaal ecosysteem heeft ontwikkeld.’Op 8 november 1978 (BNB 1979/15) oordeelde de Hoge Raad dat bij een
zuiveringsinstallatie behorende bezinkbedden niet als oppervlaktewater
aangemerkt kunnen worden.Een sloot van 300 meter lang en 2,5 meter breed die ‘s winters is gevuld en ‘s
zomers in de regel althans gedeeltelijk enig water bevat, moet onder andere
vanwege het feit dat de sloot kan dienen voor landbouwdoeleinden, worden
aangemerkt als oppervlaktewater (Hoge Raad 12 november 1980, BNB 1981/43 en na
verwijzing Hof Amsterdam 28 oktober 1981 BNB 1983/55, Belastingblad 1987, blz.
249).Een sloot van waaruit geregeld – dat wil zeggen niet minder dan eenmaal per jaar
– gedurende enige tijd water wegvloeit naar een ander slotenstelsel kan als
oppervlaktewater worden aangemerkt (Hoge Raad 26 januari 1983, BNB 1983/89,
Belastingblad 1983, blz. 182 en Hoge Raad 22 juni 1983, BNB 1983/241,
Belastingblad 1983, blz. 465).Ook afgedamde slootgedeelten kunnen oppervlaktewater zijn (Hoge Raad 25 mei
1983, BNB 1983/247, Belastingblad 1983, blz. 462).Een open beekvak dat deel uitmaakt van een (ondergrondse) verbinding tussen twee
oppervlaktewateren kan als oppervlaktewater worden aangemerkt, ook als de klep
in de duiker onder de naast die verbinding gelegen weg gedurende het
heffingsjaar was gesloten (Hoge Raad 27 maart 1985, BNB 1985/167, Belastingblad
1985, blz. 464).Een greppel van vijftig meter lang en een meter breed, die aan weerszijden van
het lozingspunt slechts over een lengte van tien meter enig water bevat en niet
in verbinding staat met enig oppervlaktewater, kan niet als oppervlaktewater
worden aangemerkt (Hoge Raad 27 januari 1988, BNB 1988/123, Belastingblad 1988,
blz. 223).Onderdeel bVoor de omschrijving van ‘stoffen’ is verwezen naar de stoffen genoemd in
artikel 7. In dat artikel zijn de stoffen opgenomen die door het waterschap in
de heffing worden betrokken, alsmede de gewichtseenheden van die stoffen. Onderdeel cLozen is het brengen van stoffen in een oppervlaktewaterlichaam in beheer bij
het waterschap. Welke oppervlaktewaterlichamen dat zijn, valt op te maken uit de
gebiedsomschrijving zoals die is opgenomen in het reglement voor het waterschap. Onderdeel dDit onderdeel regelt wat onder een woonruimte moet worden verstaan. Niet elke
bewoonde ruimte kan als woonruimte worden aangemerkt. Een woonruimte wordt
geacht te zijn bestemd om als een afzonderlijk geheel te voorzien in
woongelegenheid. Of dit het geval is moet blijken uit de inrichting van de
ruimte. In deze definitie wordt tot uitdrukking gebracht dat het moet gaan om
een ruimte die zelfstandig bruikbaar is en daardoor niet meer dan bijkomstig
afhankelijk is van elders in het gebouw aanwezige voorzieningen die voor de
woonfunctie wel van wezenlijk belang zijn. Hierbij moet worden gedacht aan het
met gebruikers van andere ruimten delen van faciliteiten als kookgelegenheid,
sanitair of bad- en douchegelegenheid. Dit komt vaak in onder meer
studentenhuizen en pensions voor. In een dergelijke situatie kan niet worden
gesproken van een woonruimte in de zin van deze verordening. Zie hiervoor ook de
arresten van de Hoge Raad van 23 juli 1984, BNB 1984/282, Belastingblad 1984,
blz. 544, 8 februari 1995, BNB 1995/92, Belastingblad 1995, blz. 202, 10 januari
1996, BNB 1996/77, Belastingblad 1996, blz. 168).Dat het begrip woonruimte ruim moet worden uitgelegd valt af te leiden uit het
arrest van de Hoge Raad van 29 mei 1991 waarin een kajuitzeilschip als
woonruimte werd aangemerkt (BNB 1991/213, Belastingblad 1991, blz. 479).Onderdeel eBij de omschrijving van het begrip bedrijfsruimte is gekozen voor een negatieve
formulering om een zo groot mogelijke reikwijdte aan het begrip te geven. Alles
wat geen woonruimte, een openbaar vuilwaterriool of een zuiveringstechnisch werk
is moet als een bedrijfsruimte worden aangemerkt. Zo wordt bijvoorbeeld ook een
stuk landbouwgrond als een bedrijfsruimte aangemerkt (Hof ‘s–Gravenhage 17 maart
1993, Belastingblad 1993, blz. 457). In een ogenschijnlijk soortgelijke situatie oordeelde de rechter echter anders.
Hierbij ging het om een kavel los land –deels akkerbouw, deels weiland- dat niet
als bedrijfsruimte kon worden aangemerkt. Er stonden namelijk geen opstallen op
en voor de exploitatie maakte de agrariër gebruik van machines die elders, in de
schuur achter zijn boerderij, werden gestald. Hierdoor was hij meer dan
bijkomstig afhankelijk van elders aanwezige, voor de bedrijfsexploitatie
wezenlijke, voorzieningen (Hof ’s-Gravenhage, 18 februari 1997, Belastingblad
1997, blz. 729). Of daar ook sprake van was bij de zandopspuiting wordt uit de casus niet
duidelijk. Het Hof stelde alleen vast dat er sprake was van het lozen van met
slib verontreinigd perswater en liet de aanslag in stand (Hof Arnhem 22 augustus
1997, Belastingblad 1997, blz. 745). Voor de vraag of sprake is van één of van
twee bedrijfsruimten is onder andere van belang het arrest van de Hoge Raad van
14 juni 1995 (BNB 1995/233, Belastingblad 1995, blz. 627) waarin een bij twee
verschillende personen in gebruik zijnde stortplaats als één bedrijfsruimte werd
aangemerkt. Daarbij speelde onder andere een rol het feit dat de stortplaats
maar één ingang heeft, om de gehele stortplaats een hek staat en er geen
deugdelijke afscheiding is tussen beide delen van de stortplaats.Onderdeel fOnder openbaar vuilwaterriool wordt verstaan het algemene gemeentelijk
rioolstelsel. Dat loopt door tot het zogenaamde overnamepunt waar het
zuiveringstechnisch werk van het waterschap begint. Dit begrip betekent een
verruiming ten opzichte van het begrip riolering in artikel 17 van de Wet
verontreiniging oppervlaktewateren. Nu wordt ook rekening gehouden met de
omstandigheid dat het beheer bij een rechtspersoon en niet bij de gemeente zelf
berust. Onderdeel gDe definitie van een zuiveringtechnisch werk komt in belangrijke mate overeen
met de omschrijving van artikel 15a van de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren. Het gebruik van de term stedelijk afvalwater betekent wel
een bekorting van de oude omschrijving. Ook is de term beheer vervangen door
exploitatie, omdat in het kader van de Waterwet het begrip beheer betrekking
heeft op watersystemen. Dit doet overigens niet af aan het vereiste in artikel
3.4 van de Waterwet dat het moet gaan om een installatie onder de zorg van een
waterschap of eventueel een gemeente. Naast afvalwaterzuiveringsinstallaties
vallen ook gemalen, persleidingen, vrijvervalleidingen, open en dichte
afvoergoten en pompstations ten behoeve van het afvalwater nog altijd onder de
definitie. Hiermee wordt aansluiting gezocht op de jurisprudentie van de Hoge Raad
dienaangaande. De gemeentelijke riolering wordt hier niet onder begrepen (zie
onderdeel f, waar het begrip openbaar vuilwaterriool is gedefinieerd).Onderdeel hDe definitie van stedelijk afvalwater is ontleend aan artikel 1.1, eerste lid,
van de Wet milieubeheer.Onderdeel iDe inspecteur is het bestuursorgaan aan wie de wetgever door middel van de
Algemene wet inzake rijksbelastingen de bevoegdheid tot het opleggen van
aanslagen en het doen van uitspraak op bezwaarschriften heeft geattribueerd. In
artikel 123 van de Waterschapswet wordt onder meer de Algemene wet inzake
rijksbelastingen van toepassing verklaard voor het heffen van belastingen door
waterschappen. Dit artikel bepaalt voorts dat de bevoegdheden van de inspecteur
toekomen aan de daartoe aangewezen ambtenaar van het waterschap. Die aanwijzing
geschiedt bij een door het dagelijks bestuur te nemen aanwijzingsbesluit.
Ingeval op het gebied van belastingheffing wordt samengewerkt met een of meer
andere waterschappen of binnen een gemeenschappelijke regeling, dan zijn
eveneens de bepalingen in artikel 124 van de Waterschapswet van toepassing.Behalve het opleggen van aanslagen en het doen van uitspraak op bezwaarschriften
komt krachtens deze verordening aan deze functionaris ook de bevoegdheid tot het
afgeven van meetbeschikkingen toe (artikel 10 en verder).Onderdeel jHoewel de Waterschapswet dit begrip niet expliciet omschrijft, moet onder het
watersysteem worden verstaan de zorg voor de waterkering, de waterbeheersing en
het passieve waterkwaliteitsbeheer. Hoewel hiervoor in de vorm van de
watersysteemheffing een eigen financieringsmiddel in het leven is geroepen, is
voor directe lozingen op een oppervlaktewaterlichaam de verontreinigingsheffing
blijven bestaan. De opbrengst van die belasting komt ten goede aan de
bekostiging van het beheer van het watersysteem (artikel 7.2, vijfde lid, van de
Waterwet). Onderdeel kHoewel de Waterleidingwet een definitie van het begrip drinkwater geeft, moet
hier in het kader van deze verordening niet uitsluitend voor menselijke
consumptie geschikt water worden verstaan. Ook zaken als warm tapwater (vaak
afkomstig van stadsverwarmingsbedrijven) en “grijs” water voor het wassen van
kleding vallen hier onder. Daarom wordt aangesloten bij het begrip leidingwater
zoals dat is omschreven in artikel 1, onderdeel b, van de Waterleidingwet.Onderdeel lEen waterleidingbedrijf hoeft, zoals blijkt uit de begripsomschrijving in
artikel 1, eerste lid, onderdeel d, van de Waterleidingwet niet uitsluitend te
voorzien in het leveren van water. Dergelijke leveringen kunnen deel uitmaken
van een ruimer aanbod van producten, bijvoorbeeld elektrische energie, warmte of
aardgas. Onderdeel mEen waterleidingbedrijf hoeft, zoals blijkt uit de begripsomschrijving in
artikel 1, eerste lid, onderdeel d, van de Waterleidingwet niet uitsluitend te
voorzien in het leveren van water. Dergelijke leveringen kunnen deel uitmaken
van een ruimer aanbod van producten, bijvoorbeeld elektrische energie, warmte of
aardgas. Onderdeel nMet de inwerkingtreding van de Drinkwaterwet is het begrip warm tapwater
geïntroduceerd. Dit is water voor huishoudelijk gebruik dat door een leverancier
wordt opgewarmd alvorens het aan de consument wordt geleverd. Door de
Drinkwaterwet wordt warm tapwater nadrukkelijk uitgezonderd van het begrip
drinkwater. Het is echter wel water dat na gebruik wordt afgevoerd en valt
daarom binnen de ratio van ingenomen water.BijlagenArtikel 2De grondslag voor de verontreinigingsheffing wordt gevormd door de hoeveelheid
en de hoedanigheid van de stoffen die worden geloosd. Als heffingsmaatstaf geldt
de vervuilingswaarde van de stoffen die in een kalenderjaar worden geloosd,
uitgedrukt in vervuilingseenheden. Zoals blijkt uit artikel 7.5, eerste lid, van
de Waterwet is de hoofdregel dat het aantal vervuilingseenheden wordt
vastgesteld met behulp van door middel van meting, bemonstering en analyse
verkregen gegevens overeenkomstig bij belastingverordening te stellen regels.
Die regels zijn opgenomen in Bijlage I. Zie in dit verband ook de artikelen 8,
9, 10, 13 en 14 van de verordening.Artikel 7.2, vijfde lid, van de Waterschapswet verklaart een aantal bepalingen
met betrekking tot de zuiveringsheffing in de Waterschapswet van overeenkomstige
toepassing voor de verontreinigingsheffing. Daardoor is er een aantal
uitzonderingen op deze hoofdregel van toepassing. Deze uitzonderingen, in casu
voor woonruimten, kleine bedrijfsruimten, glastuinbouwbedrijven en bedrijven met
een vervuilingswaarde van 1.000 vervuilingseenheden en minder, zijn eveneens in
deze verordening opgenomen. Voor bedrijven met een vervuilingswaarde met
betrekking tot het zuurstofverbruik van 1.000 vervuilingseenheden en minder kan
onder voorwaarden de berekening van het aantal vervuilingseenheden plaatsvinden
met behulp van de tabel afvalwatercoëfficiënten. Deze tabel is opgenomen in
artikel 122k, derde lid, van Waterschapswet en volledigheidshalve eveneens in
Bijlage II. De wijze waarop deze tabel moet worden toegepast, is geregeld in
artikel 11.De Bijlagen I en II maken deel uit van de verordening.Voor woonruimten en glastuinbouwbedrijven gelden afzonderlijke forfaitaire
regelingen.Belastbaar feit en heffinqsplichtArtikel 3Eerste lidDe verontreinigingsheffing is verschuldigd wanneer stoffen in een
oppervlaktewaterlichaam worden geloosd. Deze doelstelling is tot uitdrukking
gebracht in het eerste lid van artikel 3. De opbrengst komt, zoals blijkt uit
het vierde lid, ten goede aan de bekostiging van het beheer van het
watersysteem. De verontreinigingsheffing is dus primair een bestemmingsheffing
die overigens wel een regulerende nevenwerking kan hebben. Het belastbare feit is het lozen van stoffen, dat wil zeggen het direct brengen
van stoffen in een oppervlaktewaterlichaam dat in beheer is bij het waterschap.
De vraag of het geloosde water van slechtere kwaliteit is dan het
oppervlaktewaterlichaam waarop wordt geloosd, is niet van belang. Dit bleek uit
een arrest waarbij het ging om de lozing van opgepompt bronwater dat werd
gebruikt als koelwater (Hoge Raad 12 september 1990, BNB 1991/15, Belastingblad
1990, blz. 771). Dit ligt overigens anders als het gaat om ingenomen
oppervlaktewater dat wordt gebruikt als koelwater en dat vervolgens weer wordt
geloosd op oppervlaktewater. In dat geval wordt voor de berekening van de
vervuilingswaarde uitsluitend de toegevoegde vervuiling in aanmerking genomen
(zie Bijlage I bij de verordening). Uit het arrest van de Hoge Raad van 13 maart
1996 (BNB 1996/205, Belastingblad 1996, blz. 335) blijkt overigens dat er geen
wettelijke verplichting bestaat voor een dergelijke begunstigende regeling (zie
ook Hoge Raad 18 maart 1998, nr. 33 186, Belastingblad 1998, blz. 386).Ook wordt de verontreinigingsheffing aangemerkt als een directe belasting. Dat
is noodzakelijk voor de toepasselijkheid van de bepalingen inzake de richtige
heffing in hoofdstuk VI van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.Tweede lidHeffingsplichtig zijn degenen die stoffen in een oppervlaktewaterlichaam lozen.
Dergelijke lozingen kunnen op verschillende wijzen plaatsvinden. Voor de
omschrijving van de belastingplicht wordt daarbij een koppeling gemaakt met het
object van waaruit wordt geloosd.Aan de hand van de feitelijke omstandigheden moet worden beoordeeld wie de
gebruiker is. Ingeval er meerdere gebruikers zijn, is het noodzakelijk dat de
ambtenaar belast met de heffing of het Dagelijks Bestuur beleidsregels opstelt
op grond waarvan één van de gebruikers als heffingsplichtige kan worden
aangewezen. Deze beleidsregels moeten worden gepubliceerd zodat ze kenbaar zijn
voor de heffingsplichtigen. Ingeval van het ontbreken van dergelijke
beleidsregels kan de keuze van het waterschap voor één van de gebruikers als
willekeurig en onredelijk worden aangemerkt, wat tot vernietiging van de aanslag
kan leiden. Zie voor nadere informatie over dit onderwerp en mogelijkheden voor
de inhoud van de beleidsregels de brief van de Unie van Waterschappen aan de
leden–waterschappen van 23 maart 1995, nr. 951476 (Belastingblad 1995, blz.
326).Onderdeel aVindt de lozing plaats vanuit een woonruimte of vanuit een bedrijfsruimte, dan
is de gebruiker van die ruimte aan de heffing onderworpen. Het komt voor dat een
woonruimte of een bedrijfsruimte aan een gebruiker wordt verhuurd, waarbij één
van de voorwaarden luidt dat de belastingen, waar onder de
verontreinigingsheffing, worden gedragen door de verhuurder. Dergelijke
overeenkomsten doen niet af aan de heffingsplicht: de gebruiker blijft
heffingsplichtig. Deze kan op grond van de huurovereenkomst zelf het bedrag van
de aanslag terugvorderen bij de verhuurder.De omschrijving van woonruimte is ook dusdanig dat er geen misverstand kan
bestaan dat studentenhuizen met onzelfstandige wooneenheden dienen te worden
aangemerkt als bedrijfsruimte, waarvoor de verhuurder op grond van artikel 3,
derde lid, onderdeel c, in de heffing kan worden betrokken. (Zie ook Hoge Raad
23 juli 1984, BNB 1984/282, Belastingblad 1984, blz. 544 en Hoge Raad 8 februari
1995, BNB 1995/92).In zijn arrest van 1 mei 1991 oordeelde de Hoge Raad dat als gebruiker van een
bedrijfsruimte in de zin van de verordening slechts kan worden aangemerkt degene
die zich daadwerkelijk min of meer duurzaam te eigen behoeve van de
bedrijfsruimte kan bedienen. Daarom kon de aannemer die in opdracht van de
landeigenaar op een stuk grond werkzaamheden uitvoert om deze geschikt te maken
voor de bollenteelt, niet als gebruiker worden aangemerkt (BNB 1991/188,
Belastingblad 1991, blz. 478).Ook kan het gebruik van een woonruimte of van een bedrijfsruimte er op zijn
gericht om die voor kortere perioden ter beschikking te stellen van wisselende,
opeenvolgende gebruikers. In dergelijke gevallen is de verhuurder/exploitant
belastingplichtig.Onderdeel bVindt de lozing plaats vanuit een riolering of vanuit een zuiveringstechnisch
werk, dan is de beheerder van die riolering of van dat zuiveringstechnisch werk
heffingsplichtig. Door het gebruik van het begrip riolering vallen alle soorten
lozingen, dus ook die via een niet openbare voorziening voor de inzameling en
het transport van afvalwater, onder het regime van de heffing.Onderdeel cWanneer er sprake is van een lozing die niet kan worden gerangschikt onder één
van de in onderdeel a of onderdeel b genoemde situaties, dan is degene die
feitelijk loost aan de heffing onderworpen. Hierdoor zijn alle denkbare wijzen
van lozen anders dan vanuit een woonruimte, een bedrijfsruimte, een riolering of
een zuiveringstechnisch werk aan de heffing onderworpen. Derde lidOnderdeel aWanneer er met betrekking tot dezelfde woonruimte sprake is van meerdere
gebruikers, wijst de ambtenaar belast met de heffing voor het opleggen van de
aanslag één van hen aan als belastingplichtige. De criteria op grond waarvan die
belastingplichtige wordt aangewezen, liggen vast in beleidsregels.Onderdeel bWanneer een (onzelfstandig) deel van een bedrijfsruimte in gebruik is gegeven
aan een ander, dan kan degene die dit in gebruik heeft gegeven de aan dat deel
toe te rekenen verontreinigingsheffing verhalen op degene die het in gebruik
heeft. Hierbij kan worden gedacht aan bedrijfsverzamelgebouwen en
dergelijke.Onderdeel cWanneer het gaat om een woonruimte of een bedrijfsruimte die voor kortere
perioden aan wisselende, opeenvolgende gebruikers ter beschikking wordt gesteld,
kan de heffingsplichtige de verontreinigingsheffing verhalen op degenen aan wie
hij de ruimte ter beschikking heeft gesteld.Vierde lidDe opbrengst van de verontreinigingsheffing komt op grond van artikel 7.2,
vijfde lid, van de Waterwet ten goede aan de financiering van de kosten van het
watersysteem. Artikel 3aDe vrijstellingen zijn ontleend aan artikel 7.8 van de Waterwet. Onderdeel aIn de oorspronkelijke tekst van de Waterwet werden lozingen vanuit een openbaar
vuilwaterriool vrijgesteld van de verontreinigingsheffing. Hierbij werd,
blijkens de aan deze vrijstelling ten grondslag liggende motie (Tweede Kamer,
vergaderjaar 2007-2008, 30 818, nr. 33) gedoeld op overstorten vanuit het
gemeentelijk rioleringsstelsel. Bij de behandeling van de Invoeringswet Waterwet
is het aantal vrijstellingen naar aanleiding van een amendement (Tweede Kamer,
vergaderjaar 2008-2009, 31 858, nr. 16) uitgebreid en is het artikel opnieuw
geredigeerd. Daarbij is de toevoeging “openbaar” uit de tekst verdwenen zonder
dat daar in het amendement op wordt ingegaan. Wij gaan er daarom vanuit dat met
deze vrijstellingsbepaling nog altijd wordt gedoeld op overstorten vanuit het
gemeentelijk rioleringsstelsel.Onderdeel bEen lozing vanuit een zuiveringstechnisch werk door het waterschap zelf op een
“eigen” oppervlaktewaterlichaam is vrijgesteld van de heffing. Onderdeel cHet op een zuiveringsinstallatie van het waterschap gezuiverde afvalwater is
onder omstandigheden goed bruikbaar voor bedrijfsmatige toepassingen. Het is
daarom denkbaar dat (een deel van) het effluent niet wordt geloosd, maar door
een bedrijf wordt ingenomen. Indien dat bedrijf het gebruikte water weer loost
en daar zelf geen stoffen aan heeft toegevoegd, dan is die lozing door het
bedrijf vrijgesteld van de verontreinigingsheffing. Het is daarbij, anders dan
bij onderdeel b, geen voorwaarde dat het oppervlaktewaterlichaam bij hetzelfde
waterschap in beheer is. Achtergrond van deze vrijstelling is dat de regionale
zoetwatervoorziening daardoor niet wordt belast. Ontstaan van de belastingschuld en heffing naar
tijdsevenrediqheidArtikel 4 Eerste lid Hoewel de verontreinigingsheffing een tijdvakheffing is, ontstaat bij
woonruimten en kleine bedrijfsruimten de materiële belastingschuld door de
regeling in het eerste lid toch bij het begin van het heffingsjaar. Dit heeft
als voordeel dat al in het heffingsjaar zelf aanslagen kunnen worden opgelegd
(formalisering van de belastingschuld) en dat niet gewacht hoeft te worden tot
het heffingsjaar voorbij is. Bij een tijdvakbelasting is het echter niet zonder
meer mogelijk om een definitieve aanslag gedurende het heffingsjaar op te
leggen, omdat de omvang van de belastingschuld pas na afloop van het
heffingsjaar bekend is. Dit blijkt uit een aantal uitspraken van de
belastingrechter. Zie hiervoor Hoge Raad van 2 november 1994 inzake
precariorechten (BNB 1995/12, Belastingblad 1994, blz. 819), Hof Amsterdam 15
december 1995 inzake liggeld woonschepen (Belastingblad 1996, blz. 331) en Hof
Amsterdam 23 april 1997 (Belastingblad 1997, blz. 495) inzake
zuiveringsheffing. Uit deze jurisprudentie valt af te leiden dat om een
definitieve aanslag al in het heffingsjaar zelf op te leggen, de
heffingsverordening in een aantal zaken moet voorzien. Het gaat hierbij om:
een regeling op grond waarvan de belastingschuld wordt geacht bij het
begin van het heffingsjaar te ontstaan (artikel 4, eerste lid);
een regeling op grond waarvan aanspraak op ontheffing bestaat indien de
heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt (voor woonruimten is dit
geregeld in artikel 4, derde en vierde lid en voor kleine
bedrijfsruimten voorziet artikel 16, tweede lid, daar in);
een regeling op grond waarvan aanspraak op vermindering bestaat indien
de heffingsmaatstaf in de loop van het heffingsjaar wijzigt (voor
woonruimten is dit geregeld in artikel 17, derde en vierde lid en voor
kleine bedrijfsruimten in artikel 16, tweede lid).
Indien in de heffingsverordening dergelijke bepalingen ontbreken, kan een
waterschap in het heffingsjaar wel voorlopige aanslagen opleggen. Artikel 13 van de Algemene wet
inzake rijksbelastingen geeft hiertoe de bevoegdheid.Tweede lidDe vervuilingswaarde van een woonruimte wordt forfaitair vastgesteld op drie
vervuilingseenheden en bij bewoning door één persoon op één vervuilingseenheid
(artikel 17, eerste lid). De verontreinigingsheffing is echter een
tijdvakbelasting. Dit betekent dat wanneer de heffingsplicht zich niet
gedurende het gehele heffingstijdvak voordoet, dit gevolgen heeft voor de
berekening van de hoogte van de verschuldigde heffing. Artikel 122h, zesde lid,
van de Waterschapswet bepaalt dat wanneer de heffingsplicht in de loop van het
jaar aanvangt, de heffingsplichtige aan de heffing wordt onderworpen voor een
evenredig gedeelte van het vastgestelde aantal vervuilingseenheden. In de
verordening moet zijn aangegeven op welke wijze dat evenredig deel wordt
vastgesteld. In deze verordening is gekozen voor de maandnauwkeurige variant.
Uiteraard staat het waterschap vrij om voor een ander systeem, bijvoorbeeld
dagnauwkeurigheid, te kiezen. Derde lidWanneer de heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt, dan is de heffing op
grond van artikel 122h, zesde lid, van de Waterschapswet eveneens voor een
evenredig deel verschuldigd. Ook hierbij kan voor een andere variant dan
maandnauwkeurig worden gekozen. Er is tevens voorzien in de mogelijkheid om uit oogpunt van efficiency voor
geringe bedragen geen ontheffing te verlenen. Indien daar geen gebruik van wordt
gemaakt, kan de betreffende zinsnede worden weggelaten.Vierde lidWanneer na het opleggen van de aanslag de heffingsplicht in de loop van het jaar
eindigt, is de ambtenaar belast met de heffing niet in de gelegenheid geweest om
daar bij het vaststellen van de aanslag rekening mee te houden. Artikel 132 van
de Waterschapswet geeft aan op welke wijze de heffingsplichtige aanspraak kan
maken op ontheffing. Op de aanvraag zoals die kan worden ingediend, moet worden beslist bij voor
bezwaar vatbare beschikking. Dit opent voor de heffingsplichtige in voorkomende
gevallen de volledige fiscale rechtsgang. Hiermee is deze procedure uit het
oogpunt van de rechtsbescherming van de heffingsplichtige met voldoende
waarborgen omkleed. Het staat het waterschap ook vrij om, op grond van eigen
gegevens, uit eigener beweging een dergelijke ontheffing te verlenen zonder een
aanvraag van de heffingsplichtige af te wachten.HeffingsjaarArtikel 5In artikel 5 is bepaald dat het heffingsjaar gelijk is aan het
kalenderjaar.AangifteIn artikel 127 van de Waterschapswet is de procedure voor het uitnodigen tot het
doen van aangifte geregeld. In het eerste lid van dat artikel is geregeld dat de
uitnodiging wordt gedaan door het uitreiken van een aangiftebiljet en in het
tweede lid is geregeld dat het doen van aangifte geschiedt door het in leveren
of het toezenden van het uitgereikte aangiftebiljet met de daarbij gevraagde
bescheiden. Op grond van artikel 127, vijfde lid, van de Waterschapswet kan bij
de belastingverordening van de hiervoor beschreven procedure worden afgeweken. Artikel 6Artikel 6 regelt de uitnodiging tot het doen van aangifte. In onderdeel a is dat
het uitreiken van een aangiftebiljet en in onderdeel b wordt een afwijkende
methode mogelijk gemaakt.Artikel 6aDit artikel regelt de wijze waarop aangifte wordt gedaan. Bij het eerste lid
onderdeel a is dat de traditionele wijze van het inzenden van het uitgereikte
formulier met de vereiste bijlagen. Door middel van onderdeel b wordt de
mogelijkheid geopend om dat op elektronische wijze, de zogenaamde digitale
aangifte.Grondslag en heffingsmaatstafAlgemeenArtikel 7De grondslag van de heffing is de hoeveelheid en hoedanigheid van de stoffen die
in een kalenderjaar worden geloosd. In het tweede lid is gekozen voor één
uniforme heffingsmaatstaf, namelijk de vervuilingswaarde van de stoffen die
in een kalenderjaar worden geloosd. Deze
heffingsmaatstaf geldt dus zowel voor de zuurstofbindende als de overige stoffen
en is gedefinieerd in relatie tot de stoffen ten aanzien waarvan het lozen is
belast. Een verbruik van 54,8 kilogram zuurstof per heffingsjaar
vertegenwoordigt één vervuilingseenheid. Voor de stoffen die worden genoemd in
het vierde lid, gelden verschillende gewichtshoeveelheden per heffingsjaar. In
het vierde lid zijn alle andere stoffen opgenomen die in de heffing worden
betrokken. Het waterschap heeft de keuze om die stoffen niet in de heffing te
betrekken. Daartoe dient op grond van artikel 122f, derde lid, onderdeel a, van
de Waterschapswet een afzonderlijke bepaling in de belastingverordening te
worden opgenomen. Het vijfde lid van artikel 7 voorziet in een dergelijk
besluit.Bij de heffingsmaatstaf is een onderscheid gemaakt tussen zuurstofbindende
stoffen en andere stoffen. In beide gevallen is de heffingsmaatstaf de
vervuilingswaarde uitgedrukt in vervuilingseenheden. Bij zuurstofbindende
stoffen gaat het om de hoeveelheid zuurstof die nodig is om die stoffen af te
breken. Die hoeveelheid wordt bepaald op de som van het chemisch
zuurstofverbruik en het zuurstofverbruik door omzetting van
stikstofverbindingen. Daarbij is één vervuilingseenheid de zuurstofbehoefte die
ontstaat door de gemiddelde lozing van huishoudelijk afvalwater van één persoon
per jaar.In 2001 is onderzoek gedaan naar de vervuilingswaarde van het afvalwater dat één
persoon gemiddeld per jaar produceert. Naar aanleiding van dit onderzoek
concludeerde de toenmalige Commissie Integraal Waterbeheer dat de op dat moment
geldende getalswaarde van 136 gram zuurstof per etmaal of 49,6 kilogram per jaar
beter in overeenstemming moest worden gebracht met de meest recente gegevens.
Als gevolg daarvan is de gemiddelde zuurstofbehoefte verhoogd naar 150 gram per
etmaal, of wel 54,8 kilogram per jaar.Bij de andere stoffen gaat het bij het vaststellen van de vervuilingswaarde om
de hoeveelheid van die stoffen die in een oppervlaktewaterlichaam worden
geloosd. Daarbij is één vervuilingseenheid een omschreven hoeveelheid van in het
heffingsjaar geloosde stoffen. Bij chroom, koper, lood, nikkel en zink is één
geloosde kilogram één vervuilingseenheid. Vanwege de grotere schadelijkheid is
bij arseen, cadmium en kwik een geloosde hoeveelheid van 100 gram al één
vervuilingseenheid. Meting, bemonstering en analyseArtikel 8Hier is de hoofdregel opgenomen op grond waarvan bij de verontreinigingsheffing
de vervuilingswaarde dient te worden vastgesteld. Deze hoofdregel geldt niet
alleen ter zake van het lozen vanuit woonruimte of vanuit bedrijfsruimten, maar
ook ter zake van het lozen vanuit zuiveringtechnische werken of op andere
wijze.Eerste lidVoor zowel de zuurstofbindende stoffen als voor de andere stoffen wordt het
aantal vervuilingseenheden bepaald door middel van meting, bemonstering en
analyse van het afvalwater. Daarbij maakt het niet uit of dit elk etmaal
geschiedt of gedurende een beperkt aantal etmalen.In Bijlage I zijn nadere regels gesteld met betrekking tot:
de wijze van meting, bemonstering en monsterbehandeling;
analysevoorschriften;
berekeningsvoorschriften.
De kosten van een dergelijk onderzoek zijn voor rekening van de
heffingsplichtige.Het spreekt voor zich dat de vervuilingswaarde zo nauwkeurig mogelijk wordt
vastgesteld.Echter niet tot elke prijs. Het Gerechtshof te 's-Gravenhage oordeelde op 16
maart 1988 dat de kosten in redelijke verhouding tot de verschuldigde heffing
moeten staan (Belastingblad 1988, blz. 626). Hiervan is sprake wanneer de kosten
niet hoger zijn dan 40% van de verschuldigde heffing.Tweede lidVolgens het tweede lid dienen meting, bemonstering en analyse plaats te vinden
gedurende alle dagen van het heffingsjaar. Hiervan kan echter onder
omstandigheden worden afgeweken. Zie hierna onder artikel 9.Derde lidIn het derde lid zijn de voorwaarden opgenomen waar meting en bemonstering aan
moeten voldoen. De voorschriften van meting en bemonstering in Bijlage I zijn
een waarborg voor de in het derde lid gestelde criteria. Als aan de
voorschriften van Bijlage I niet kan worden voldaan, kan hiervan onder
omstandigheden worden afgeweken.Vierde lidDe wijze van meting en bemonstering wordt, samen met een beschrijving van de te
gebruiken apparatuur, vooraf medegedeeld aan de ambtenaar belast met de
heffing.Vijfde lidDe ambtenaar belast met de heffing mag onder voorwaarden afwijken van de in
Bijlage I opgenomen voorschriften. Dit mag hij:
ambtshalve wanneer hij aannemelijk maakt dat dit noodzakelijk is om te
voldoen aan de voorwaarden in het derde lid;
op aanvraag van de belastingplichtige indien deze aannemelijk maakt dat
ook dan nog steeds wordt voldaan aan de voorwaarden in het derde
lid;
op aanvraag van de belastingplichtige indien deze aannemelijk maakt dat
de nauwkeurigheid van de analyseresultaten er niet door wordt
beïnvloed.
Verder mag hij nadere voorschriften stellen.De beslissing op aanvraag wordt bij een voor bezwaar vatbare beschikking
genomen. Hiertegen staat de gewone fiscale rechtsgang van bezwaar en beroep
open. Een belangrijk aandachtspunt daarbij is wel dat wanneer de
heffingsplichtige zich niet kan verenigen met de beschikking en gebruik maakt
van de hem ter beschikking staande rechtsmiddelen, de voorschriften in die
beschikking wel moeten worden nageleefd. Dit om te voorkomen dat wanneer de heffingsplichtige in het ongelijk is gesteld
en de beschikking onherroepelijk vaststaat, hij over onvoldoende gegevens
beschikt om de vereiste aangifte te kunnen doen. De ambtenaar belast met de
heffing zal in dat geval de aanslag immers geheel of gedeeltelijk op basis van
schatting vaststellen en de heffingsplichtige kan vervolgens bij het betwisten
van die schatting onvoldoende of geen tegenbewijs leveren.Zesde lidHier is aangegeven welke elementen de bedoelde beschikking in ieder geval dient
te bevatten.Zevende lidWanneer het gaat om meer dan één beschikking betreffende hetzelfde bedrijf of
bedrijfsonderdeel, dan mag de ambtenaar belast met de heffing die in één
geschrift combineren.Achtste lidDe ambtenaar belast met de heffing kan een genomen beschikking ambtshalve
wijzigen of intrekken. Daarvoor is geen aanvraag van de heffingsplichtige nodig. Beperkte meting, bemonstering en analyseArtikel 9In veel gevallen kan worden volstaan met een lagere frequentie dan ieder etmaal
meten, bemonsteren en analyseren, zonder al te veel afbreuk te doen aan de
nauwkeurigheid van het eindresultaat. Het spreekt voor zich dat een lagere
frequentie zich vertaalt in lagere kosten voor de heffingsplichtige. De
heffingsplichtige die aannemelijk weet te maken dat met een lagere frequentie
kan worden volstaan, kan daar door middel van een aanvraag bij de ambtenaar
belast met de heffing toestemming voor vragen. Ook op deze aanvraag wordt
beslist bij voor bezwaar vatbare beschikking, waartegen de volledige fiscale
rechtsgang open staat. Hierbij geldt eveneens dat de voorschriften moeten worden
nageleefd indien de heffingsplichtige zich niet kan verenigen met de beschikking
en zolang deze nog niet onherroepelijk vaststaat.In zijn beschikking geeft hij in ieder geval voorschriften met betrekking tot de
in de onderdelen a t/m d genoemde onderwerpen.In dit kader zijn tevens van belang de model-meetbeschikking (brief van de Unie
van Waterschappen aan de leden-waterschappen van 28 oktober 1994, kenmerk
942196 AJBZ/EK, Belastingblad 1994, blz. 802) en de richtlijnen in het 'Rapport
bepaling meetfrequentie ter vaststelling van de vervuilingswaarde van
afvalwater' van de Commissie Integraal Waterbeheer van augustus 1998. HoedanigheidscorrectieArtikel 10Bij het bepalen van het chemisch zuurstofverbruik (CZV) kan in de uitkomst ook
zuurstofverbruik tot uitdrukking komen van stoffen die in het natuurlijk milieu
niet of nagenoeg niet afbreekbaar zijn. Op grond van jurisprudentie komt
"nagenoeg niet" overeen met een percentage van niet meer dan 10%. Wanneer het
gevonden zuurstofverbruik van dergelijke stoffen het totale chemisch
zuurstofverbruik in belangrijke mate beïnvloedt, dan wordt de gevonden CZV
gecorrigeerd. In de jurisprudentie staat "in belangrijke mate" voor ten minste
25%. De correctie die dan plaatsvindt, wordt veelal als T-correctie geduid.Artikel 10 voorziet erin dat de voorschriften die het waterschap betreffende de
T-correctie stelt, kenbaar zijn voor de heffingsplichtigen (zie ook Bijlage I,
onderdeel C). Daarnaast is in het artikel bepaald dat de heffingsplichtige voor toepassing van
de T-correctie een aanvraag moet indienen. De ambtenaar belast met de heffing
beslist hier op in een voor bezwaar vatbare beschikking. Dit opent voor de
heffingsplichtige in voorkomende gevallen de volledige fiscale rechtsgang.
Hiermee is deze procedure uit het oogpunt van de rechtsbescherming van de
heffingsplichtige met voldoende waarborgen omkleed. Tevens is voorgeschreven
welke elementen de bedoelde beschikking dient te bevatten. In de vorm van
beleidsregels zijn de voorschriften nader uitgewerkt. Tabel
afvalwatercoëfficiëntenArtikel 11Meting, bemonstering en analyse van afvalwater kan onder voorwaarden achterwege
blijven. Bij verreweg de meeste bedrijven gebeurt dit ook en daar wordt het
aantal vervuilingseenheden van het zuurstofverbruik berekend met behulp van de
tabel afvalwatercoëfficiënten. Deze tabel is ontleend aan artikel 122k, derde
lid, van de Waterschapswet. Zij is opgenomen in Bijlage II en kent vijftien
klassen met elk een afvalwatercoëfficiënt.Eerste lidToepassing van de tabel is toegestaan indien:
de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat toepassing van de tabel niet
leidt tot een aantal vervuilingseenheden van meer dan 1.000 en
er een relatie bestaat tussen de hoeveelheid ingenomen water en de
vervuilingswaarde van de geloosde stoffen.
Tweede lidDe vervuilingswaarde van de over het heffingsjaar door het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel geloosde stoffen kan met behulp van de tabel worden berekend
door het aantal kubieke meters in het heffingsjaar ingenomen water te
vermenigvuldigen met de bij de klasse behorende afvalwatercoëfficiënt.Derde lidVaak is de feitelijk in het heffingsjaar ingenomen hoeveelheid water niet direct
vast te stellen, omdat de verbruiksperiode waarover het drinkwaterbedrijf
afrekent, niet gelijk is aan het kalenderjaar. Ook kan er sprake zijn van een
andere tariefstructuur door het ontbreken van een watermeter. In dergelijke
gevallen worden de beschikbare gegevens herleid tot verbruiken over het
kalenderjaar. Vierde lidDe indeling in een klasse is afhankelijk van de aard van het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel.Daarbij wordt uitgegaan van de conversietabel in artikel 2 van het Besluit
vervuilingswaardeingenomen water 2009 (Besluit van 12 december 2008, Stb. 609).Uit onderzoek op initiatief van zowel de heffingsplichtige als de ambtenaar
belast met de heffing kan blijken dat het bedrijf of het bedrijfsonderdeel in
een andere klasse moet worden ingedeeld.De voorwaarden daarvoor staan in artikel 4 van het Besluit vervuilingswaarde
ingenomen water 2009. Vijfde lidDe tabel kan ook worden toegepast bij vervuilingswaarden van meer dan 1.000
vervuilingseenheden. Voorwaarde is dan wel dat dit niet leidt tot een
vervuilingswaarde die lager is dan de vervuilingswaarde die wordt gevonden op
basis van meting, bemonstering en analyse.Vervuilingwaarde van tuinbouwkassenArtikel 12Op basis van artikel 12 worden tuinbouwkassen waarbinnen onder een permanente
opstand van glas of kunststof het telen van gewassen plaatsvindt in de heffing
betrokken op basis van een forfait van drie vervuilingseenheden per hectare
permanente opstand. Uit onderzoek naar een afvalwatercoëfficiënt voor
glastuinbouwbedrijven is gebleken dat de vervuilingswaarde van tuinbouwkassen
geen relatie heeft met de hoeveelheid ingenomen water. Bepaling van de
vervuilingswaarde op basis van meting, bemonstering en analyse bleek gezien de
relatief hoge perceptiekosten evenmin een reële mogelijkheid. In verband daarmee
is voor tuinbouwkassen een heffingsmaatstaf op basis van oppervlakte in de wet
opgenomen (artikel 122i, tweede lid, Waterschapswet). Indien de
vervuilingswaarde als berekend op grond van artikel 12 minder dan vijf
vervuilingseenheden bedraagt, is de regeling voor kleine bedrijfsruimten van
artikel 16 van toepassing.Franchise en drempelArtikel 13Artikel 13 bepaalt dat bij de berekening van de vervuilingswaarde ten aanzien
van de niet-zuurstofbindende stoffen een heffingsvrije grens (franchise) in acht
wordt genomen. De hoogte van deze aftrek is bepaald op de gemiddelde
vervuilingswaarde van huishoudelijk afvalwater met betrekking tot genoemde
stoffen. De achterliggende gedachte hierbij is dat woonruimten uitsluitend
worden aangeslagen voor de lozing van zuurstofbindende stoffen en niet voor de
lozing van andere stoffen. Uit onderzoek blijkt echter dat ook in huishoudelijk
afvalwater een, zij het zeer geringe, hoeveelheid van die andere stoffen zit.
Deze blijven bij woonruimten echter onbelast. Om te voorkomen dat een
ongelijkheid ontstaat tussen woonruimten en bedrijfsruimten is in artikel 1 een
aftrek opgenomen gelijk aan de gemiddelde vervuilingswaarde van huishoudelijk
afvalwater met betrekking tot genoemde stoffen.MeetverplichtingArtikel 14Artikel 14 heeft als doel duidelijk te maken welke bedrijven onderzoek dienen te
verrichten naar de samenstelling van de lozing van niet-zuurstofbindende
stoffen. In de artikelen 7 en 8 staat dat de vervuilingswaarde wordt vastgesteld
door middel van (al dan niet dagelijkse) meting, bemonstering en analyse. Dit
voorschrift geldt zowel voor de zuurstofbindende stoffen als voor de andere
stoffen.Volgens artikel 14 kunnen meting, bemonstering en analyse ten aanzien van de
andere stoffen in beginsel achterwege blijven bij bedrijfsruimten waarvoor de
vervuilingswaarde met betrekking tot de zuurstofbindende stoffen minder dan
1.000 vervuilingseenheden bedraagt. Indien de ambtenaar belast met de heffing
echter aannemelijk maakt dat de vervuilingswaarde van de andere stoffen hoger
is dan de heffingsvrije grens als bedoeld in artikel 13, dienen meting,
bemonstering en analyse plaats te vinden. Dit is geregeld in het eerste lid van
artikel 14.Voor bedrijfsruimten waarvoor de vervuilingswaarde met betrekking tot de
zuurstofbindende stoffen meer dan 1.000 vervuilingseenheden bedraagt, geldt het
omgekeerde. Ten aanzien van de andere stoffen dient in dat geval meting,
bemonstering en analyse plaats te vinden, tenzij het bedrijf aannemelijk maakt
dat de vervuilingswaarde van die stoffen lager is dan de heffingsvrije grens als
bedoeld in artikel 13. Dit is geregeld in het tweede lid van artikel 14. Ter verduidelijking van de artikelen 13 en 14 volgt hierna een voorbeeld.Een bedrijf heeft een vervuilingswaarde aan zuurstofbindende stoffen van 900
vervuilingseenheden. Ingevolge artikel 14 wordt het aantal vervuilingseenheden
van de overige stoffen in dit geval (minder dan 1.000 vervuilingseenheden) in
beginsel op nihil gesteld en behoeft het bedrijf voor die overige stoffen dus
niet te bemeten en te bemonsteren. De voor het bedrijf geldende franchise
bedraagt in elk geval 900 x 0,0162 = 14,58 vervuilingseenheden. Het waterschap
heeft echter aannemelijk gemaakt dat het bedrijf aan zware metalen meer loost
dan de berekende 14,58 vervuilingseenheden. Het bedrijf zal dus moeten gaan
meten en bemonsteren voor de overige stoffen (niet alleen lood maar in beginsel
ook de andere stoffen van dezelfde gewichtsgroep). Stel dat daaruit blijkt dat een hoeveelheid van 25 kilogram lood wordt geloosd.
Dat komt overeen met een vervuilingswaarde van 25 vervuilingseenheden. Voor de
berekening van de aanslag is daar als gevolg van artikel 13 een aftrek van14,58
vervuilingseenheden op van toepassing. De vervuilingswaarde aan zware metalen is
dan 25 - 14,58 = 10,52 vervuilingseenheden. In geval naast de aangegeven
hoeveelheid lood ook nog vier kilogram zink (vier vervuilingseenheden) en 300
gram arseen (drie vervuilingseenheden) wordt geloosd, geldt het volgende. In dat
geval geldt een aftrek van 14,58 voor de stoffen lood en zink samen (per groep)
en een aftrek van 2,43 voor arseen (900 x 0,0027). De totale vervuilingswaarde
aan zware metalen is dan (29 - 14,58) + (3 -2,43) = 15,09
vervuilingseenheden.Indien er gebruik is gemaakt van de mogelijkheid om een drempelwaarde in te
stellen en die op 10 is gesteld, dan wordt in dit voorbeeld de aanslag berekend
over 900 + 15,09 = 915,09 vervuilingseenheden. Indien de drempelwaarde hoger
ligt, dan worden de zware metalen niet in de heffing betrokken.Totale vervuilingswaarde van een
bedrijfsruimteArtikel 15Dit artikel voorziet in de totalisering van het bij de artikelen 8 t/m 14
berekende aantal vervuilingseenheden aan zuurstofbindende stoffen voor een
bedrijfsruimte. Een dergelijke totalisering is onder meer van belang indien
binnen één bedrijfsruimte:
voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke
meting, bemonstering en analyse plaatsvindt;
voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke
afvalwatercoëfficiënten van toepassing zijn;
voor een onderdeel van die bedrijfsruimte wordt gemeten, bemonsterd en
geanalyseerd en voor een ander onderdeel van die bedrijfsruimte een
afvalwatercoëfficiënt van toepassing is;
naast zuurstofbindende stoffen eveneens niet-zuurstofbindende stoffen
worden geloosd die in de heffing worden betrokken (na aftrek van de
heffingsvrije grens van niet-zuurstofbindende stoffen).
De vervuilingswaarde kan worden uitgedrukt in hele getallen of tot in decimalen
nauwkeurig. Indien hiervoor verschillende uitkomsten moeten worden opgeteld,
moet worden uitgegaan van niet afgeronde waarden. De uiteindelijke totale
vervuilingswaarde kan niet worden afgerond volgens de gebruikelijke
afrondingsregels. Er dient te worden "gekapt". Zo wordt 7,94 uiteindelijk 7,9 op
het aanslagbiljet en 20,49 wordt 20,4.Vervuilingswaarde voor kleine bedrijfsruimtenArtikel 16Eerste lidDe regeling voor kleine bedrijfsruimten vindt haar basis in artikel 122i, eerste
lid, van de Waterschapswet. Indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat
het aantal vervuilingseenheden minder dan vijf bedraagt, wordt de
vervuilingswaarde op drie vervuilingseenheden gesteld en op één
vervuilingseenheid indien die één of minder bedraagt.Tweede lidHoewel de verontreinigingsheffing een tijdvakbelasting is, wordt aan bedrijven
met een vervuilingswaarde van minder dan vijf vervuilingseenheden in veel
gevallen al aan het begin van het heffingsjaar een aanslag voor drie
vervuilingseenheden opgelegd. Dit is mogelijk op grond van de bepaling in
artikel 4, eerste lid. Na afloop van het heffingsjaar of, indien dit eerder is
bij beëindiging van de heffingsplicht, kan echter blijken dat de
vervuilingswaarde één of minder dan één vervuilingseenheid bedraagt.Daarom moet de verordening ook voorzien in een deugdelijke regeling voor
ontheffing of vermindering. Indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat
het aantal vervuilingseenheden één of minder bedraagt, wordt op aanvraag van de
belastingplichtige de vervuilingswaarde op 1 vervuilingseenheid gesteld. Het
betreft hier een aanvraag in de zin van artikel 132, eerste lid, van de
Waterschapswet. Deze moet worden ingediend binnen zes weken nadat de
omstandigheid zich heeft voorgedaan. De vermindering kan door de ambtenaar
belast met de heffing ook ambtshalve worden verleend.Vervuilingswaarde van woonruimtenArtikel 17Eerste lidIn navolging van artikel 122h, eerste lid, Waterschapswet wordt de
vervuilingswaarde voor een woonruimte vastgesteld op drie vervuilingseenheden,
met dien verstande dat die wanneer de woonruimte door één persoon wordt bewoond
één vervuilingseenheid bedraagt. Anders dan bij de zuiveringsheffing is het niet
mogelijk om bij woonruimten van deze regel af te wijken en de vervuilingswaarde
geheel of gedeeltelijk op de geleverde hoeveelheid drinkwater te baseren. De
betreffende bepalingen in de Waterschapswet zijn niet van toepassing verklaard
op de verontreinigingsheffing. Tweede lidEen uitzondering op deze hoofdregel geldt voor woonruimten die voor
recreatiedoeleinden zijn bestemd en zich bevinden op een voor
recreatiedoeleinden bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd (artikel
122h, vijfde lid, Waterschapswet). Samen met de andere voorzieningen op dat
terrein worden zij als één bedrijfsruimte aangemerkt. De exploitant van het
terrein is dan de heffingsplichtige.Deze regeling gaat echter niet in alle gevallen op. Steeds vaker komt het voor
dat recreatiewoningen op een recreatieterrein in eigendom zijn bij
particulieren. Die kunnen de woning dan alleen voor zichzelf beschikbaar houden,
of de woning via de exploitant verhuren aan wisselende gebruikers gedurende de
weken dat zij er zelf niet zijn.In zijn arrest van 22 november 2002, nummer 37 361, geeft de Hoge Raad aan dat
dit onder voorwaarden gevolgen kan hebben voor de heffingsplicht. Hoewel deze
procedure betrekking had op het gebruikersdeel van de
onroerende-zaakbelastingen, is zij ook van betekenis voor de
verontreinigingsheffing.Indien de woonruimte alleen ter beschikking staat van de eigenaar, dan is hij de
heffingsplichtige en is het gewone woonruimteforfait van toepassing. Bij het
vaststellen van de aanslag voor het recreatieterrein moet de woonruimte buiten
beschouwing worden gelaten. Wordt de woonruimte echter ook via de exploitant aan
anderen verhuurd, dan is de heffingsplicht afhankelijk van de vraag op wie het
exploitatierisico drukt. Krijgt de eigenaar een vaste vergoeding ongeacht de
werkelijke verhuurde periode(s), dan wordt de woonruimte als onderdeel van de
bedrijfsruimte beschouwd en is de exploitant van het recreatieterrein
heffingsplichtig. Is de vergoeding die de eigenaar krijgt wel afhankelijk van
de werkelijke verhuurde periode(s), dan rust het exploitatierisico bij hem en is
hij als heffingsplichtige het gewone woonruimteforfait verschuldigd.Derde lidNa aanvang van de heffingsplicht kan het aantal bewoners verminderen tot één.
Dit heeft gevolgen voor de vervuilingswaarde. Het is, analoog aan artikel 4,
derde lid, de keuze van het waterschap hoe dit naar tijdsevenredigheid in de
aanslag tot uitdrukking komt.Vierde lidOmdat de aanslag voor een woonruimte meestal al aan het begin van het
heffingsjaar wordt opgelegd, voorziet de verordening in een regeling waardoor
aanspraak op vermindering kan worden gemaakt. Dit gebeurt door middel van een
aanvraag in de zin van artikel 132, eerste lid, Waterschapswet. Deze moet worden
ingediend binnen zes weken nadat de omstandigheid zich heeft voorgedaan. De
vermindering kan door de ambtenaar belast met de heffing ook ambtshalve worden
verleend.Het is ook mogelijk om een peildatum te hanteren en voor het vaststellen van het
aantal vervuilingseenheden uit te gaan van het aantal bewoners bij aanvang van
de heffingsplicht. Met een afname van het aantal gebruikers van de woonruimte in
de loop van het heffingsjaar wordt geen rekening gehouden. Een verhoging van de
aanslag bij toename van het aantal gebruikers is evenmin mogelijk. In de
wetsgeschiedenis van de wijziging van de Wet verontreiniging oppervlaktewateren
per 1 januari 1989 is expliciet aangegeven dat het hanteren van een dergelijke
peildatum is toegestaan (wetsontwerp 20 435, Memorie van antwoord, blz. 9). Het
derde en het vierde lid kunnen dan buiten de verordening blijven, terwijl in het
eerste lid moet worden opgenomen dat wordt uitgegaan naar de situatie bij het
begin van het heffingsjaar of, indien van toepassing, bij het ontstaan van de
heffingsplicht in de loop van het jaar. SchattingArtikel 18In artikel 122j van de Waterschapswet is geregeld dat onder bepaalde, in de
onderdelen a tot en met d nader omschreven, omstandigheden de vervuilingswaarde
kan worden vastgesteld door middel van schatting. Bijvoorbeeld indien een
bedrijf niet voldoet aan zijn verplichting tot meting, bemonstering en analyse
of indien het bedrijf dat doet op een wijze die niet in overstemming is met de
in de verordening of meetbeschikking opgenomen voorschriften.De bepaling is tevens een vangnetbepaling voor het lozen vanuit objecten
waarvoor in de verordening geen bijzondere regelingen zijn opgenomen en waarvoor
de hoofdregel van artikel 8 (meting, bemonstering en analyse) niet kan worden
toegepast. Overigens sluit dit artikel niet uit dat er ook andere omstandigheden
kunnen zijn op grond waarvan schatting kan plaatsvinden. TariefArtikel 19Dit artikel regelt het tarief per vervuilingseenheid.Wijze van heffing en termijnen van
betalingArtikel 20Ingevolge artikel 125 van de Waterschapswet kunnen waterschapsbelastingen worden
geheven bij wege van aanslag, bij wege van voldoening op aangifte of op andere
wijze. Het gaat hier om drie verschillende heffingstechnieken. Eerste
lidIngevolge het eerste lid vindt de heffing plaats bij wege van aanslag. Tweede lidIn afwijking van de wettelijke betalingstermijnen van artikel 9 van de
Invorderingswet zijn een belastingaanslag en een eventuele boete invorderbaar in
twee termijnen. De eerste termijn vervalt één maand na dagtekening van het
aanslagbiljet en de tweede termijn vervalt twee maanden
later.Derde lidVolgens artikel 9 van de Invorderingswet zijn de termijnen voor de aanslag en de
boete in beginsel gelijk. Het derde lid regelt dat de termijnen voor de boete
gelijk zijn aan de betaaltermijnen van de aanslagen. Vierde lidVoor navorderingsaanslagen geldt een betalingstermijn van een maand na de
dagtekening (artikel 9, tweede lid 2, Invorderingswet). Vijfde lidHet vijfde lid voorziet in afwijkende betalingstermijnen indien de
heffingsplichtige een machtiging voor automatische incasso heeft afgegeven.
Zolang de verschuldigde bedragen door automatische betaling kunnen worden
afgeschreven, wordt het aantal betaaltermijnen uitgebreid tot tien. Zesde lidBetaling via automatische incasso is niet mogelijk als het bedrag van de aanslag
lager is dan € 80,- of hoger is dan € 2.000,-. De achtergrond van het
minimumbedrag is dat de termijnbedragen anders te laag kunnen worden. Sommige
banken stellen dit ook als voorwaarde voor automatische incasso. Door een
maximumbedrag op te nemen kan een te hoge rentederving worden voorkomen. Zevende lidHet zevende lid sluit aan bij artikel 9, tiende lid, van de Invorderingswet
1990.Artikel 21Artikel 21 van de verordening is een weergave van hetgeen in artikel 115a van de
Waterschapswet is bepaald. Het eerste lid van artikel 115a bepaalt dat een
aanslag die een bij de belastingverordening te bepalen bedrag niet te boven
gaat, niet wordt opgelegd. Doelmatigheid van de heffing staat hierbij voorop; de
bepaling voorkomt dat aanslagen voor betrekkelijk geringe bedragen moeten
worden opgelegd. De kosten van de aanslagoplegging zouden het bedrag van de
belasting in deze gevallen immers al snel kunnen overstijgen. Indien meerdere
aanslagen op één aanslagbiljet worden verenigd, geldt het voorgaande voor het
totaal van de aanslag. Het belang van deze bepaling blijkt in situaties waarin
een belastingplichtige voor meerdere belastingen een aanslag zou ontvangen.
Indien het waterschap de voor deze belastingplichtige bestemde aanslagen op één
biljet verenigt, wordt wellicht boven de eerder bedoelde doelmatigheidsdrempel
uitgekomen en kan dus wel een aanslag worden opgelegd.Elk waterschap is vrij de hoogte van de doelmatigheidsdrempel voor zichzelf te
bepalen en in de heffingsverordening neer te leggen. Als een voorlopige aanslag
is opgelegd moet geheel los van de hoogte van de aanslag nog een definitieve
aanslag worden opgelegd. Deze aanslag bepaalt namelijk het uiteindelijk te
betalen bedrag en kan worden gezien als een eindafrekening. Deze aanslag kan
alleen al om deze reden niet achterwege blijven. Nadere regelsArtikel 22Artikel 22 is in de verordening opgenomen om expliciet aan de belastingplichtige
kenbaar te maken dat ook het Dagelijks Bestuur regels kan stellen met betrekking
tot de heffing en de invordering van de verontreinigingsheffingIn verband met de inwerkingtreding van de derde tranche van de Algemene wetbestuursrecht (Stb. 1996, 333) en de daarop gebaseerde aanpassingswetgeving
(Stb. 1997, 510 en 580) komen de bevoegdheden die in de Algemene wet inzake
rijksbelastingen en de Invorderingswet zijn toebedeeld aan de Minister van
Financiën vanaf 1 januari 1998 toe aan het Dagelijks Bestuur van het waterschap
(zie artikel 123, derde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet). Voor die datum
kwamen deze formele belastingbevoegdheden toe aan het Algemeen Bestuur van het
waterschap. Het betreft het stellen van nadere regels ten aanzien van de
volgende bevoegdheden:- de verplichting te verzoeken om uitreiking van een aangiftebiljet;
de mogelijkheid een voorlopige aanslag op te leggen;
het berekenen van invorderingsrente.
Daarenboven heeft het Dagelijks Bestuur op grond van artikel 4:81 van de
Algemene wet bestuursrecht ook de bevoegdheid om beleidsregels vast te stellen.
Artikel 10:22 geeft het Dagelijks Bestuur verder de bevoegdheid om per geval of
in het algemeen instructies te geven ter zake van de uitoefening van de
toegedeelde bevoegdheid. Inwerkingtreding en citeertitelArtikel 23Eerste lidHet eerste lid regelt dat de oude verordening wordt ingetrokken met ingang van
de datum van ingang van de heffing. De oude verordening blijft echter gelden
voor de belastbare feiten die zich voor die datum hebben voorgedaan. Voor die
feiten kunnen dus nog aanslagen worden opgelegd op basis van de oude
verordening.Tweede lidArtikel 73, eerste lid, van de Waterschapswet schrijft voor dat besluiten van
het waterschapsbestuur die algemeen verbindende regels inhouden, niet verbinden
dan wanneer zij zijn bekendgemaakt. Dit geldt daarom ook voor
belastingverordeningen. De bekendgemaakte besluiten treden conform artikel 74
van de Waterschapswet in werking met ingang van de achtste dag na die van de
bekendmaking, tenzij in deze besluiten daarvoor een ander tijdstip is
aangewezen.Voor een goed begrip van een en ander wordt erop gewezen dat regeling van het
tijdstip van inwerkingtreding nog niet inhoudt dat op dat tijdstip met de
heffing op de voet van de nieuwe verordening kan worden begonnen. Dat is slechts
mogelijk wanneer in de verordening het tijdstip van ingang van de heffing wordt
genoemd. Zie voor laatstgenoemd tijdstip de toelichting op het derde lid van
artikel 23.Derde lidAls gevolg van artikel 111 van de Waterschapswet is een van de onderwerpen die
in de belastingverordening moet worden geregeld het tijdstip van ingang van de
heffing. Dit tijdstip kan samenvallen met het tijdstip van inwerkingtreding,
maar dit is niet beslist noodzakelijk. In de toelichting op het tweede lid is
uiteengezet dat het niet nodig is dat het tijdstip van inwerkingtreding in de
verordening wordt vermeld, omdat bij gebreke daarvan die verordening automatisch
in werking treedt acht dagen na haar bekendmaking. Het tijdstip van ingang van de heffing is wel essentieel, omdat daarmee
duidelijk wordt op welk moment de nieuwe financiële verplichtingen die aan de
burgers worden opgelegd, een aanvang nemen. Vierde lidAls gevolg van het vierde lid van het onderhavige artikel 23 wordt de
verordening voorzien van een citeertitel.IVoorschriften voor meting, bemonstering, analyse en berekeningBijlage III Tabel afvalwatercoëfficiënten (artikel 7.3b, vijfde lid, Waterwet,
juncto artikel 122k, derde lid, Waterschapswet)Bijlage II