CVDR312610_1Verordening zuiveringsheffing 2014nlregelingWaterschap Scheldestromen2017-05-23Waterschap ScheldestromenPZC 13-11-2013Verordening zuiveringsheffing waterschap Scheldestromen 2014Waterschapswet, art. 110Waterschapswet, art. 113Waterschapswet, art. 124Waterschapswet, art. 139Waterschapswet, Hoofdstuk XVIIbalgemeen bestuurfinanciën en economie2013-11-14De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-12-142015-01-01Nieuwe regeling2013025862Geen
Verordening zuiveringsheffing 2014
De algemene vergadering van waterschap Scheldestromen;gezien het voorstel van het dagelijks bestuur van 16 oktober 2013, kenmerk
2013025861;gelet op de artikelen 110, 113, 124 ,139 en hoofdstuk XVIIb van de
Waterschapswet, hoofdstuk 6, § 2, van het Waterschapsbesluit alsmede op de
Gemeenschappelijke Regeling Belastingsamenwerking SaBeWa Zeeland;B E S L U I T :vast te stellen de:Begripsbepalingen1a.stoffen: de stoffen genoemd in artikel 6 van deze verordening;b.riolering: een voorziening voor de inzameling en het transport van
afvalwater, in beheer bij een gemeente;c.zuiveringtechnisch werk: een werk voor het zuiveren van afvalwater
of het transport van afvalwater, niet zijnde een riolering;d.afvoeren: het brengen van stoffen op een riolering of op een
zuiveringtechnisch werk in beheer bij het waterschap;e.woonruimte: een ruimte die blijkens haar inrichting bestemd is om
als een afzonderlijk geheel te voorzien in woongelegenheid en
waarvan de delen blijkens de inrichting van die ruimte niet bestemd
zijn om afzonderlijk in gebruik te worden gegeven;f.bedrijfsruimte: een naar zijn of haar aard en inrichting als
afzonderlijk geheel te beschouwen terrein of ruimte, niet zijnde een
woonruimte, een zuiveringtechnisch werk of een riolering.g.de ambtenaar belast met de heffing: de ambtenaar bedoeld in artikel
124, vijfde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet;h.drinkwater: drinkwater als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de
Drinkwaterwet;i.ingenomen water: geleverd drink– en industriewater, warm tapwater,
onttrokken grond– en oppervlaktewater en opgevangen hemelwater;j.drinkwaterbedrijf: drinkwaterbedrijf als bedoeld in artikel 1,
eerste lid, van de Drinkwaterwet;k.warm tapwater: warm tapwater als bedoeld in artikel 1, eerste lid,
van de Drinkwaterwet.Bijlagen2Bij deze verordening behoren de volgende bijlagen:– Bijlage I: voorschriften voor meting, bemonstering, analyse en
berekening;– Bijlage II: tabel afvalwatercoëfficiënten, zoals opgenomen in artikel
122k, derde lid, van de Waterschapswet. Belastbaar feit en heffingsplicht1.Ter bestrijding van kosten die zijn verbonden aan de behartiging van
de taak inzake het zuiveren van afvalwater, wordt onder de naam
zuiveringsheffing een directe belasting geheven ter zake van direct
of indirect afvoeren op een zuiveringstechnisch werk in beheer bij
het waterschap.2.Aan de heffing worden onderworpen:
ter zake het afvoeren vanuit een woonruimte of een
bedrijfsruimte: degene die het gebruik heeft van die
ruimte;
ter zake het afvoeren anders dan bedoeld onder a: degene die
afvoert.
3.Voor de toepassing van het tweede lid, onderdeel a, is
heffingsplichtig:
in geval van gebruik van een woonruimte door de leden van
een huishouden: degene die door de ambtenaar belast met de
heffing is aangewezen;
in geval van gebruik door degene aan wie een deel van een
bedrijfsruimte in gebruik is gegeven: degene die dat deel in
gebruik heeft gegeven met dien verstande dat degene die het
deel in gebruik heeft gegeven, bevoegd is de heffing als
zodanig te verhalen op degene aan wie dat deel in gebruik is
gegeven;
in geval van het voor volgtijdig gebruik ter beschikking
stellen van een woonruimte of bedrijfsruimte: degene die de
ruimte ter beschikking heeft gesteld, met dien verstande dat
degene die de ruimte ter beschikking heeft gesteld, bevoegd
is de heffing als zodanig te verhalen op degene aan wie de
ruimte ter beschikking is gesteld.
4.Indien stoffen met behulp van een riolering worden afgevoerd, is
degene bij wie die riolering in beheer is, slechts voor die stoffen
die de beheerder zelf op de riolering heeft gebracht aan een heffing
onderworpen.5.De opbrengst van de heffing kan tevens worden besteed:
aan het verstrekken van subsidies ter tegemoetkoming in de
kosten van het voorbereiden en uitvoeren van maatregelen die
verband houden met het zuiveren van afvalwater aan diegenen
die tot het treffen van die maatregelen zijn gehouden;
b aan het verstrekken van subsidies aan heffingsplichtigen
tot behoud van het gebruik van zuiveringtechnische werken
teneinde een stijging van het tarief van de heffing zoveel
mogelijk te voorkomen.
6.Het afvoeren door het waterschap is vrijgesteld van de heffing.Ontstaan van de belastingschuld en heffing naar tijdsevenredigheid41.De heffing ter zake van woonruimten en bedrijfsruimten als bedoeld
in artikel 15 is verschuldigd bij het begin van het heffingsjaar of,
zo dit later is, bij de aanvang van de heffingsplicht.2.Indien ter zake van woonruimten de heffingsplicht als bedoeld in het
eerste lid in de loop van het heffingsjaar aanvangt, is de heffing
verschuldigd voor zoveel twaalfde gedeelten van de voor dat jaar
verschuldigde belasting als er in dat jaar, na de aanvang van de
heffingsplicht, nog volle kalendermaanden overblijven. Indien de
heffingsplicht aanvangt op de eerste dag van een kalendermaand wordt
die kalendermaand aangemerkt als een volle kalendermaand.3.Indien ter zake van woonruimten de heffingsplicht bedoeld in het
eerste lid in de loop van het heffingsjaar eindigt, bestaat
aanspraak op ontheffing voor zoveel twaalfde gedeelten van de voor
dat jaar verschuldigde heffing als er in dat jaar, na het einde van
de heffingsplicht, nog volle kalendermaanden overblijven, tenzij het
bedrag van de ontheffing minder bedraagt dan € 5,00. Indien de
heffingsplicht eindigt op de eerste dag van een kalendermaand wordt
die kalendermaand aangemerkt als een volle kalendermaand.4.Indien de heffingsplicht voor woonruimten is beëindigd na de
dagtekening van de aanslag, kan de heffingsplichtige een aanvraag
tot ontheffing indienen bij de ambtenaar belast met de heffing.5.Het tweede en het derde lid zijn niet van toepassing indien de
heffingsplichtige het gebruik van de woonruimte beëindigt en direct
aansluitend het gebruik heeft van een woonruimte binnen het gebied
van het waterschap en van waaruit eveneens wordt afgevoerd.Heffingsjaar5Het heffingsjaar is gelijk aan het kalenderjaar.Grondslag en heffingsmaatstaf61.Voor de heffing geldt als heffingsmaatstaf de vervuilingswaarde van
de stoffen die in een kalenderjaar worden afgevoerd.2.De vervuilingswaarde wordt uitgedrukt in vervuilingseenheden3.Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot zuurstofbindende
stoffen wordt bepaald op basis van de som van het chemisch
zuurstofverbruik en het zuurstofverbruik door omzetting van
stikstofverbindingen, zoals voorgeschreven in Bijlage I van deze
verordening. Eén vervuilingseenheid vertegenwoordigt met betrekking
tot zuurstofbindende stoffen een verbruik in het heffingsjaar van
54,8 kilogram zuurstof.4.Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot de stoffen chroom,
koper, lood, nikkel, zilver, zink, arseen, kwik en cadmium, wordt
bepaald op basis van de afgevoerde gewichtshoeveelheden, zoals
voorgeschreven in Bijlage I van deze verordening. Eén
vervuilingseenheid vertegenwoordigt een in het heffingsjaar
afgevoerde gewichtshoeveelheid van:
1,00 kilogram van de stoffen chroom, koper, lood, nikkel,
zilver en zink;
0,100 kilogram van de stoffen arseen, cadmium en kwik;
5.De stoffen chloride, sulfaat en fosfor worden niet aan de heffing
onderworpen.Meting, bemonstering en analyse71.Het aantal vervuilingseenheden van zuurstofbindende en andere
stoffen wordt berekend met behulp van door meting, bemonstering en
analyse verkregen gegevens. De meting, bemonstering, analyse en
berekening geschieden met in achtneming van de in Bijlage I
opgenomen voorschriften.2.De in het eerste lid bedoelde meting, bemonstering en analyse
geschieden ieder etmaal van het heffingsjaar, behoudens het bepaalde
in artikel 8.3.De meting, bemonstering en analyse geschieden zodanig dat:
de gemeten hoeveelheid afvalwater niet meer dan 5% afwijkt
van de werkelijke hoeveelheid afvalwater;
het verkregen monster representatief is voor de totale
hoeveelheid stoffen die gedurende de bemonsteringsperiode
vanuit het bedrijf of het bedrijfsonderdeel wordt
afgevoerd.
4.De heffingsplichtige brengt de wijze van meting en bemonstering met
een beschrijving van de daarvoor te gebruiken apparatuur, voor
aanvang van het heffingsjaar, ter kennis van de ambtenaar belast met
de heffing.5.De ambtenaar belast met de heffing:
kan ambtshalve bepalen dat meting en bemonstering geschieden
in afwijking van één of meer van de in Bijlage I, onderdeel
A, opgenomen voorschriften, indien deze aannemelijk maakt
dat dit noodzakelijk is ter voldoening aan het bepaalde in
het derde lid, onderdelen a en b;
beslist op aanvraag van de heffingsplichtige, dat meting en
bemonstering kunnen geschieden in afwijking van een of meer
van de in Bijlage I, onderdeel A, opgenomen voorschriften,
indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat daarbij
wordt voldaan aan het bepaalde in het derde lid, onderdelen
a en b;
beslist op aanvraag van de heffingsplichtige, dat kan worden
afgeweken van de in Bijlage I, onderdeel B, opgenomen
analysevoorschriften, indien de heffingsplichtige
aannemelijk maakt dat de nauwkeurigheid van de uitkomsten
van de analyse hierdoor niet wordt beïnvloed;
kan omtrent de afwijkingen als bedoeld in de onderdelen a, b
en c nadere voorschriften geven.
6.De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in
het vijfde lid, onderdelen a, b en c, bij voor bezwaar vatbare
beschikking. Deze beschikking bevat in elk geval:
de voorschriften van Bijlage I, onderdelen A en B, waarvan
wordt afgeweken;
de afwijkingen bedoeld in het vijfde lid, onderdelen a, b en
c;
de nadere voorschriften bedoeld in het vijfde lid, onderdeel
d;
een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren
waarvoor de beschikking wordt gegeven
7.De ambtenaar belast met de heffing is bevoegd twee of meer ingevolge
het vijfde lid genomen beschikkingen, die betrekking hebben op
hetzelfde bedrijf of hetzelfde bedrijfsonderdeel, in één geschrift
te verenigen.8.De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te
verwachten veranderingen in de hoeveelheid of hoedanigheid van de
afgevoerde, respectievelijk af te voeren stoffen, de desbetreffende
beschikkingen, bedoeld in het vijfde lid, ambtshalve wijzigen of
intrekken in verband met het bepaalde in het eerste lid en het derde
lid.Beperkte meting, bemonstering en analyse81.Op aanvraag van de heffingsplichtige, die aannemelijk maakt dat voor
de berekening van het aantal vervuilingseenheden kan worden volstaan
met gegevens welke met behulp van meting, bemonstering en analyse in
een beperkt aantal etmalen zijn verkregen, besluit de ambtenaar
belast met de heffing dat meting en bemonstering geschieden in
afwijking van het bepaalde in artikel 7, tweede lid. Het besluit op
aanvraag wordt genomen bij een voor bezwaar vatbare beschikking.
Deze beschikking bevat in elk geval:
een opgave van de afvalstromen en de stoffen welke in het
onderzoek dienen te worden betrokken;
de tijdvakken waarin meting en bemonstering geschieden,
hetzij ieder etmaal van die tijdvakken, hetzij één of meer
daartoe aangewezen etmalen daarvan;
de wijze waarop de op de voet van letter b verkregen
uitkomsten worden herleid tot het aantal vervuilingseenheden
over een aldaar bedoeld tijdvak, onderscheidenlijk over het
heffingsjaar;
een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren
waarvoor de beschikking wordt gegeven.
2.De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te
verwachten veranderingen in de hoeveelheid of hoedanigheid van de
afgevoerde, respectievelijk af te voeren stoffen, de desbetreffende
beschikking, bedoeld in het eerste lid, ambtshalve wijzigen of
intrekken, indien toepassing van berekeningsvoorschrift III van
onderdeel C van bijlage I leidt tot een ander aantal etmalen dan in
die beschikking is opgenomen.3.De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in
het tweede lid, bij voor bezwaar vatbare beschikking.Hoedanigheidscorrectie91.Indien de uitkomst van de methode tot bepaling van het chemisch
zuurstofverbruik bedoeld in artikel 6 in belangrijke mate is
beïnvloed door biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbare stoffen,
wordt op aanvraag van de heffingsplichtige op die uitkomst een
correctie toegepast.2.De berekening van de correctie geschiedt met inachtneming van de
voorschriften welke zijn opgenomen in Bijlage I, onderdeel C.3.De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing als bedoeld
in het eerste lid, bij voor bezwaar vatbare beschikking. Deze
beschikking bevat in elk geval:
de wijze van berekening van de correctie;
de hoeveelheid en samenstelling van het afvalwater waarop de
correctie van toepassing is;
de frequentie en de wijze van onderzoek met betrekking tot
meting, bemonstering en analyse;
een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren
waarvoor de beschikking wordt gegeven.
Tabel afvalwatercoëfficiënten101.In afwijking van het bepaalde in artikel 7, eerste lid, kan het
aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het zuurstofverbruik
in een kalenderjaar voor een bedrijfsruimte of een onderdeel daarvan
worden vastgesteld met behulp van de in Bijlage II van deze
verordening opgenomen tabel afvalwatercoëfficiënten, indien door de
heffingsplichtige aannemelijk is gemaakt dat het aantal
vervuilingseenheden met betrekking tot het zuurstofverbruik in een
kalenderjaar 1.000 of minder bedraagt en dit aantal aan de hand van
de hoeveelheid ingenomen water kan worden bepaald.2.2 Het aantal vervuilingseenheden als bedoeld in het eerste lid wordt
berekend volgens de formule A x B, waarbij A = het aantal m³ in het kalenderjaar ten behoeve van de
bedrijfsruimte of het onderdeel van de bedrijfsruimte ingenomen
water; B = de afvalwatercoëfficiënt behorende bij de klasse van de in
Bijlage II opgenomen tabel met de klassengrenzen waarbinnen de
vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruik per m³ ten
behoeve van de bedrijfsruimte of van het onderdeel van de
bedrijfsruimte ingenomen water is gelegen.3.Indien de in het kalenderjaar ingenomen hoeveelheid water niet kan
worden vastgesteld aan de hand aan watermeterstanden die aan het
begin en aan het einde van het kalenderjaar zijn opgenomen, stelt de
ambtenaar belast met de heffing die hoeveelheid vast op een door hem
nader vast te stellen wijze.4.De vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruik per m³
als bedoeld in het tweede lid wordt bepaald met toepassing van de
algemene maatregel van bestuur als bedoeld in artikel 122k van de
Waterschapswet.5.Indien het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het
zuurstofverbruik in een kalenderjaar voor een bedrijfsruimte of een
onderdeel daarvan meer dan 1.000 bedraagt en de heffingsplichtige
aannemelijk maakt dat de berekening van het aantal
vervuilingseenheden met toepassing van de in het eerste lid, aanhef,
bedoelde tabel tot geen lagere uitkomst leidt dan die welke wordt
verkregen bij berekening op de voet van artikel 7, eerste lid,
beslist de ambtenaar belast met de heffing bij voor bezwaar vatbare
beschikking op aanvraag van heffingsplichtige dat het aantal
vervuilingseenheden wordt berekend met toepassing van de tabel.Vervuilingswaarde van tuinbouwkassen111.In afwijking van artikel 7, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde
van de stoffen die worden afgevoerd vanuit een bedrijfsruimte of een
onderdeel van een bedrijfsruimte bestemd om in het kader van de
uitoefening van een beroep of een bedrijf onder een permanente
opstand van glas of kunststof gewassen te telen, bepaald op basis
van het tweede lid.2.De vervuilingswaarde bedraagt drie vervuilingseenheden per hectare
vloeroppervlak waarop onder glas of kunststof wordt geteeld en per
deel van een hectare vloeroppervlak een evenredig deel van drie
vervuilingseenheden.3.Indien in de loop van het kalenderjaar het gebruik van een in het
eerste lid bedoelde bedrijfsruimte of onderdeel van een
bedrijfsruimte, dan wel van een deel daarvan, door de gebruiker
aanvangt of eindigt, wordt hij in dat kalenderjaar voor die
bedrijfsruimte, voor dat onderdeel of voor dat deel voor een
evenredig gedeelte van het op basis van het tweede lid bepaald
aantal vervuilingseenheden aan een heffing onderworpen.4.Een vervuilingswaarde voor de bedrijfsruimte of het onderdeel van
een bedrijfsruimte, berekend op basis van het tweede of derde lid,
van minder dan vijf vervuilingseenheden wordt op drie
vervuilingseenheden, en van één of minder dan één vervuilingseenheid
op één vervuilingseenheid gesteld.Franchise121.Voor de berekening van het aantal vervuilingseenheden in het
heffingsjaar voor de groep van stoffen chroom, koper, lood, nikkel,
zilver en zink wordt een aftrek toegepast, met dien verstande dat
het aantal vervuilingseenheden niet lager dan op nihil kan worden
gesteld. De aftrek wordt bepaald door het totaal aantal
vervuilingseenheden van de zuurstofbindende stoffen, als berekend op
grond van de artikelen 7 tot en met 11, te vermenigvuldigen met
0,0162.2.Voor de berekening van het aantal vervuilingseenheden in het
heffingsjaar voor de groep van stoffen arseen, cadmium en kwik wordt
een aftrek toegepast, met dien verstande dat het aantal
vervuilingseenheden niet lager dan op nihil kan worden gesteld. De
aftrek wordt bepaald door het totaal aantal vervuilingseenheden van
de zuurstofbindende stoffen, als berekend op grond van de artikelen
7 tot en met 11, te vermenigvuldigen met 0,0027.Meetverplichting131.Indien de vervuilingswaarde met betrekking tot de zuurstofbindende
stoffen van een bedrijfsruimte minder bedraagt dan 1.000
vervuilingseenheden wordt, in afwijking van het bepaalde in artikel
7:
het aantal vervuilingseenheden van de groep van stoffen
chroom, koper, lood, nikkel, zilver en zink op nihil
gesteld, tenzij de ambtenaar belast met de heffing
aannemelijk maakt dat het aantal vervuilingseenheden met
betrekking tot deze stoffen de in artikel 12, eerste lid
bedoelde aftrek te boven gaat;
het aantal vervuilingseenheden van de groep van stoffen
arseen, cadmium en kwik op nihil gesteld, tenzij de
ambtenaar belast met de heffing aannemelijk maakt dat het
aantal vervuilingseenheden met betrekking tot deze stoffen
de in artikel 12, tweede lid, bedoelde aftrek te boven
gaat.
2.Indien de vervuilingswaarde met betrekking tot de zuurstofbindende
stoffen van een bedrijfsruimte 1.000 vervuilingseenheden of meer
bedraagt, wordt, in afwijking van het bepaalde in artikel 7:
het aantal vervuilingseenheden van de groep van stoffen
chroom, koper, lood, nikkel, zilver en zink op nihil
gesteld, indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat
het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot deze
stoffen de in artikel 12, eerste lid, bedoelde aftrek niet
te boven gaat;
het aantal vervuilingseenheden van de groep van stoffen
arseen, cadmium en kwik op nihil gesteld, indien de
heffingsplichtige aannemelijk maakt dat het aantal
vervuilingseenheden met betrekking tot deze stoffen de in
artikel 12, tweede lid, bedoelde aftrek niet te boven
gaat.
Totale vervuilingswaarde van een bedrijfsruimte14De vervuilingswaarde van een bedrijfsruimte, wordt bepaald op de som van
de aantallen vervuilingseenheden als berekend overeenkomstig de
artikelen 7 tot en met 13, voorzover deze van toepassing zijn.Vervuilingswaarde van kleine bedrijfsruimten 151.In afwijking van artikel 7, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde
van de stoffen die vanuit een bedrijfsruimte of vanuit een
zuiveringtechnisch werk voor het zuiveren van afvalwater worden
afgevoerd gesteld op drie vervuilingseenheden indien door de
heffingsplichtige aannemelijk is gemaakt dat die vervuilingswaarde
minder dan vijf vervuilingseenheden bedraagt en op één
vervuilingseenheid indien door de heffingsplichtige aannemelijk is
gemaakt dat die één vervuilingseenheid of minder bedraagt.2.Indien de aanslag in het heffingsjaar al is opgelegd voor drie
vervuilingseenheden en de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat de
vervuilingswaarde één vervuilingseenheid of minder bedraagt, bestaat
aanspraak op vermindering. De heffingsplichtige kan daartoe na
afloop van het heffingsjaar of, bij beëindiging van de
heffingsplicht, in de loop van het heffingsjaar een aanvraag
indienen bij de ambtenaar belast met de heffing.Vervuilingswaarde van woonruimten161.In afwijking van artikel 7, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde
van de stoffen die vanuit een woonruimte worden afgevoerd, gesteld
op drie vervuilingseenheden. De vervuilingswaarde van de stoffen die
vanuit een door één persoon gebruikte woonruimte worden afgevoerd,
bedraagt één vervuilingseenheid.2.Het eerste lid is niet van toepassing op de voor recreatiedoeleinden
bestemde woonruimten die zich bevinden op een voor
verblijfsrecreatie bestemd terrein dat als zodanig wordt
geëxploiteerd. De in de vorige volzin bedoelde woonruimten worden
tezamen aangemerkt als een bedrijfsruimte dan wel als onderdeel van
een bedrijfsruimte.3.Indien de in het eerste lid bedoelde situatie dat een woonruimte
wordt gebruikt door één persoon ontstaat in de loop van het
heffingsjaar, wordt de vervuilingswaarde op één vervuilingseenheid
vastgesteld met ingang van de eerste dag van de kalendermaand
volgend op de kalendermaand waarin die situatie is ontstaan. Indien
de hiervoor bedoelde situatie ontstaat op de eerste dag van een
kalendermaand, wordt de vervuilingswaarde met ingang van die dag op
één vervuilingseenheid vastgesteld.4.Indien de in het derde lid bedoelde situatie ontstaat na de
dagtekening van de aanslag, bestaat aanspraak op vermindering. De
heffingsplichtige kan daartoe een aanvraag indienen bij de ambtenaar
belast met de heffing.Schatting17De ambtenaar belast met de heffing kan het aantal vervuilingseenheden in
een kalenderjaar geheel of gedeeltelijk door middel van schatting
vaststellen, indien door de heffingsplichtige:
zonder de in artikel 8 genoemde toestemming niet is voldaan aan
de in artikel 7, tweede lid, opgenomen verplichting;
niet of niet geheel is voldaan aan de voorwaarden, verbonden aan
de in artikel 8 genoemde toestemming;
meting, bemonstering en analyse niet of niet geheel zijn
geschied in overeenstemming met de in bijlage I opgenomen
voorschriften;
niet is voldaan aan de in artikel 7, eerste lid, eerste volzin,
opgenomen verplichting en bepaling van de vervuilingswaarde
overeenkomstig artikel 10, eerste en vijfde lid, of de artikelen
11, 15 en 16 niet mogelijk is, dan wel bepaling van de
vervuilingswaarde op basis van artikel 10, vijfde lid, wel
mogelijk is en door de heffingsplichtige gedurende het
heffingsjaar geen aanvraag als bedoeld in artikel 10, vijfde
lid, is ingediend.
Tarief18Het tarief bedraagt € 54,18 per vervuilingseenheid. Wijze van heffing19De belasting wordt geheven bij wege van aanslag.Betaaltermijnen201.De aanslag moet worden betaald in twee termijnen waarvan de eerste
vervalt op de e laatste dag van de maand volgend op de maand die in
de dagtekening van het aanslagbiljet is vermeld en de tweede termijn
twee maanden na deze vervaldag.2.Het bedrag inzake een bestuurlijke boete moet worden betaald
uiterlijk op de laatste dag volgend op de maand die in de
dagtekening van het aanslagbiljet is vermeld.3.Indien een machtiging voor automatische incasso is afgegeven kan van
de in het eerste lid vermelde termijnen worden afgeweken.Nadere regels 21Het dagelijks bestuur kan nadere regels geven met betrekking tot de
heffing en de invordering van de zuiveringsheffing.Inwerkingtreding en citeertitel221.De Verordening zuiveringsheffing 2011 van waterschap Scheldestromen,
vastgesteld bij besluit van 6 januari 2011, met de wijzigingen
sindsdien wordt ingetrokken met ingang van de in het derde lid
genoemde datum van ingang van de heffing, met dien verstande dat zij
van toepassing blijft op de belastbare feiten die zich voor die
datum hebben voorgedaan.2.Deze verordening treedt in werking met ingang van de dag na die van
de bekendmaking.3.De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2014.4.Deze verordening wordt aangehaald als ‘Verordening zuiveringsheffing
waterschap Scheldestromen 2014’.Aldus vastgesteld in de vergadering van 14 november 2013 van de algemene
vergadering van waterschap Scheldestromen.mr. drs. J.A. de Visser mr. drs. A.J.G. Poppelaarssecretaris–algemeen directeur dijkgraafI.Voorschriften voor meting, bemonstering, analyse en berekening DefinitiebepalingenIn deze bijlage wordt verstaan onder:
etmaal: de aaneengesloten periode van 24 uur waarover een
etmaalverzamelmonster wordt samengesteld;
debiet: de hoeveelheid afgevoerd afvalwater gedurende het etmaal;
debietmeter: meter waarmee (bijvoorbeeld door middel van magnetische
inductie) het debiet gemeten wordt;
momentaan debiet: de hoeveelheid afgevoerd afvalwater gedurende een
moment van meting;
kalibreren: bepalen van de waarde van de afwijkingen ten opzichte van
een van toepassing zijnde standaard;
droog kalibreren: kalibreren van een debietmeter waarbij een
doorstroming van een hoeveelheid water door de debietmeter wordt
gesimuleerd;
nat kalibreren: kalibreren van een debietmeter waarbij daadwerkelijk een
nauwkeurig bekende hoeveelheid vloeistof door de debietmeter wordt
geleid;
gesloten meetsysteem: meetsysteem dat het debiet meet in een gesloten
leiding of in een gesloten drukleiding, waarbij het afvalwater niet in
contact staat met de buitenlucht;
open meetsysteem: meetsysteem waarbij het oppervlak van het stromende
afvalwater in contact staat met de buitenlucht
moedermeter: debietmeter, waarvan de installatie kan worden herleid naar
de nationale volumestandaard van het Nederlands Meetinstituut;
bewaartermijn: de periode tussen het einde van het etmaal en het begin
van de voorbehandeling ten behoeve van de uitvoering van de
analyse;
aantoonbaarheidsgrens: laagste concentratie van de component in het
monster waarvan de aanwezigheid nog met een bepaalde betrouwbaarheid kan
worden vastgesteld, zijnde 3x de spreiding van
binnenlabreproduceerbaarheid.
A Wijze van meting, bemonstering en monsterbehandeling Paragraaf 1 AlgemeenDe meet– en bemonsteringsvoorzieningen verkeren in een goede staat, worden
regelmatig schoongemaakt en zijn altijd goed en veilig toegankelijk. De meet– en
bemonsteringsvoorzieningen worden overeenkomstig onderstaande bepalingen
respectievelijk NEN 6600–1 2009 geïnstalleerd en onderhouden. Een
afvalwaterstroom kan zowel in een open als in een gesloten meetsysteem worden
gemeten en bemonsterd.In paragraaf 2 wordt nader ingegaan op de meting en in paragraaf 3 op de
bemonstering.In paragraaf 4 wordt nader ingegaan op de behandeling van het samengestelde
etmaalverzamelmonster.Paragraaf 2 MetingDe meting betreft het debiet. Het debiet wordt in de afvalwaterstroom
gemeten.In de plaats van de meting in de afvalwaterstroom kan het debiet worden bepaald
op basis van meting van de hoeveelheid water in het watertoevoersysteem van het
bedrijf of van de bedrijfsonderdelen. In het laatstbedoelde geval mag de per
etmaal geloosde hoeveelheid afvalwater niet groter zijn dan de in dezelfde
periode toegevoerde hoeveelheid water.2.1 Open meetsystemenBij open meetsystemen wordt een meetput of een meetgoot toegepast.Bij toepassing van een meetput gelden de volgende eisen:
de momentane debieten in het etmaal, gemeten bij overstorthoogten van
minder dan 0,05 meter, bedragen gesommeerd minder dan 5% van het gemeten
debiet;
de momentane debieten in het etmaal, gemeten bij overstorthoogten van
minder dan 0,125 meter, bedragen gesommeerd minder dan 10% van het
gemeten debiet.
Bij toepassing van een meetgoot bedragen de momentane debieten in het etmaal,
van minder dan 16,4% van het maximaal mogelijk momentane debiet, gesommeerd,
minder dan 10% van het gemeten debiet.De apparatuur voor de hoogtemeting wordt minimaal éénmaal per jaar bij
overstorthoogten van 5, 10, 15, 20 en 25 centimeter droog gekalibreerd. In het
kalibratierapport wordt voor elke overstorthoogte een vergelijking gemaakt
tussen de gemeten hoeveelheid afvalwater gedurende de periode van het
kalibreren, en de bij de desbetreffende overstorthoogte met behulp van de
afvoerrelatie van de meetvoorziening berekende hoeveelheid afvalwater over de
periode van het kalibreren. Zowel het absolute als het procentuele verschil
wordt hierbij worden aangegeven. Bij ultrasone hoogtemeting wordt ook de
temperatuurmeting en de temperatuurcorrectie gecontroleerd en gecorrigeerd bij
afwijking.2.2 Gesloten meetsystemenDe momentane debieten in het etmaal, van minder dan 10% van het maximaal
mogelijk momentaan debiet, bedragen gesommeerd minder dan 5% van het gemeten
debiet.Het gesloten meetsysteem is voorzien van een niet–resetbare mechanische
pulsteller.Registratie van momentane meetgegevens vindt plaats door middel van een printer
of datalogger.InbouwBij de inbouw van een nieuwe debietmeter in een gesloten meetsysteem wordt een
‘af-fabriek’ kalibratierapport meegeleverd, waarop naast de meterspecifieke
kalibratiefactor, óók de correctiefactor, of meterconstante staat aangegeven.
Natte kalibratie in ingebouwde toestand vindt direct plaats na inwerkingstelling
van de debietmeter.Voorts worden aan de inbouw de volgende eisen gesteld:
Bij het inbouwen wordt rekening gehouden worden met de mogelijkheid tot
het uitvoeren van een natte kalibratie in–situ.
De lengte van de rechte leiding vóór de meetbuis bedraagt minimaal vijf
maal de diameter van de meetbuis, gerekend vanuit het hart van de
meter.
De lengte van de rechte leiding ná de meetbuis bedraagt minimaal twee
maal de diameter van de meetbuis, gerekend vanuit het hart van de
meter.
De diameter van de rechte leiding vóór en ná de meetbuis is exact gelijk
aan de diameter van de meetbuis.
Toegepaste pakkingen steken niet naar binnen toe uit.
De meetbuis is dusdanig ingebouwd dat deze altijd volledig gevuld is met
water.
De meter is geaard door middel van een aardring, dan wel met een
aardelectrode die is ingebouwd in de meter.
Natte kalibratieDe meetapparatuur wordt ten minste éénmaal per drie jaar in ingebouwde toestand
nat gekalibreerd. In het jaar van natte kalibratie hoeft niet tevens een droge
kalibratie te worden uitgevoerd.Voor debietmeters in mobiele meetapparatuur vindt de natte kalibratie jaarlijks
plaats in ingebouwde toestand bij minimaal de volgende vijf meetpunten: 10%,
25%, 50%, 75% en 100% van het maximaal meetbereik op een ijkinstallatie of
NKO–geaccrediteerde instelling, waarvan de installatie kan worden herleid naar
de nationale volumestandaard van het Nederlands Meetinstituut (NMi).Voorts worden aan de natte kalibratie de volgende eisen gesteld:
Minimaal éénmaal per drie jaar worden gesloten meetsystemen in
ingebouwde toestand nat gekalibreerd. Onder natte kalibratie wordt
verstaan dat een vooraf nauwkeurig bepaalde hoeveelheid water door de te
kalibreren meter wordt geleid (waarbij deze hoeveelheid is vastgesteld
bij een onder b genoemde instelling), dan wel dat tijdelijk een tweede,
bij voorkeur op hetzelfde meetprincipe gebaseerd meetsysteem in serie
wordt geplaatst en fungeert als moedermeter, dan wel op een andere, door
de ambtenaar belast met de heffing goedgekeurde methode.
Indien bij de natte kalibratie gebruik gemaakt wordt van een
moedermeter, wordt deze in ingebouwde toestand nat gekalibreerd bij
minimaal de volgende vijf meetpunten: 10%, 25%, 50%, 75% en 100% van het
maximaal meetbereik. De natte kalibratie vindt plaats op een
ijkinstallatie van een ijkbevoegde of NKO–geaccrediteerde instelling,
waarvan de installatie kan worden herleid naar de nationale
volumestandaard van het Nederlands Meetinstituut (NMi). Ook wanneer de
moedermeter nieuw is, wordt deze gekalibreerd op één van de genoemde
installaties, waarbij de meter is ingebouwd in de meetset of meetwagen
waarin deze in de praktijk zal worden ingezet.
Het kalibratierapport van de moedermeter, waaruit het onder b bepaalde
moet blijken, mag niet ouder zijn dan één jaar. Dit kalibratierapport
wordt bij die van het gekalibreerde meetsysteem gevoegd.
Tijdens de natte kalibratie wordt zoveel water door het te kalibreren
meetsysteem geleid, dat minimaal 2.000 waarnemingen worden bereikt. Bij
gebruik van een moedermeter vindt de natte kalibratie plaats in het
meetbereik waarin de te kalibreren meter onder normale
bedrijfsomstandigheden functioneert.
Tijdens de natte kalibratie worden de gemeten hoeveelheden water van de
te kalibreren flowmeter (én van de moedermeter, wanneer daarvan sprake
is) door middel van printers of dataloggers met een frequentie van
minimaal éénmaal per uur geregistreerd. In geval van het toepassen van
dataloggers worden ook de ruwe, onbewerkte data bij het
kalibratierapport gevoegd.
Bij de natte kalibratie wordt ook de randapparatuur, voor zover die
betrokken is bij de registratie van de meetgegevens, op een goede
werking gecontroleerd.
Droge kalibratie Meetapparatuur voor debietmetingen wordt ten minste éénmaal per jaar droog
gekalibreerd, tenzij in dat jaar een natte kalibratie plaatsvindt.Voorts worden aan de droge kalibratie de volgende eisen gesteld:
Bij een droge kalibratie wordt de weerstand of de geleidbaarheid tussen
de elektroden gemeten. Wanneer aan de hand van deze controle blijkt dat
de meetbuis (mogelijk) vervuild is, dient deze te worden gereinigd.
Op het kalibratierapport van een droge kalibratie wordt de weerstand of
de geleidbaarheid tussen de elektroden weergegeven. Wanneer de meetbuis
is gereinigd, wordt deze waarde zowel vóór, als ná het reinigen in het
kalibratierapport vermeld.
Bij de droge kalibratie wordt ook de werking van randapparatuur, voor
zover die betrokken is bij de registratie van de meetgegevens, op een
goede werking gecontroleerd.
Wanneer bij een droge kalibratie blijkt dat de meetfout groter is dan
5%, wordt het gesloten meetsysteem onmiddellijk in ingebouwde toestand
nat gekalibreerd, volgens de bepalingen welke van toepassing zijn bij
een natte kalibratie.
Kalibratierapport Van een debietmeter moet het meest recente kalibratierapport bij de aangifte
overgelegd worden.Bij een natte kalibratie in ingebouwde toestand (dat wil zeggen: ter plekke op
het bedrijf, of als complete mobiele meetset op een ijkbank van een daartoe
bevoegde instantie), worden de volgende aspecten vastgesteld én gerapporteerd op
het kalibratierapport:– de ‘as–found’ meetafwijking (de gevonden meetafwijking);– eventuele hardwarematige aanpassingen (nieuwe spoel, etc.);– de justering (softwarematige aanpassing van de
correctiefactor/meterconstante);– de ‘as–left’ meetafwijking, eventueel na hardwarematige
aanpassing/justering;– de (eventueel nieuwe) correctiefactor, of meterconstante.Paragraaf 3 Bemonstering3.1 Algemeen, instelling en uitvoering van apparatuurDe bemonstering dient plaats te vinden met behulp van automatische
monstername–apparatuur. De bemonstering geschiedt in overeenstemming met NEN
6600–1 (Water–Monsterneming–Deel 1: Afvalwater 2009), met dien verstande dat
bemonstering door steekbemonstering niet is toegestaan, tenzij anders
bepaald.Paragraaf 4 Monsterbehandeling 4.1 AlgemeenDe monsterbehandeling geschiedt in overeenstemming met NEN 6600–1
(Water–Monsterneming–Deel 1: Afvalwater 2009) en conform paragraaf 9 van NEN
6600-1 wordt direct na monsterneming geconserveerd volgens NEN-EN-ISO 5667-3. De
monsters worden gekoeld en in donker bewaard tussen 1º en 5º C. Van elk
verzameld monster wordt een representatief deel van 3 liter gedurende 24 uur in
een goed gesloten vat/fles bij maximaal 5º C in het donker bewaard ten behoeve
van contra-analyse door het waterschap.De monsterflessen bestemd voor analyse door de heffingplichtige en voor
contra–analyse vanwege de ambtenaar belast met de heffing worden om en om
gevuld. Op deze wijze wordt bewerkstelligd dat het monster voor de analyse op
een heffingsparameter door de heffingplichtige en voor de desbetreffende
contra–analyse vanwege de ambtenaar belast met de heffing zoveel mogelijk
identiek zijn.4.2 Conservering en maximale bewaartermijnDe monsters uit het etmaalverzamelmonster worden tot en met het einde van de
bewaartermijn geconserveerd op de wijze zoals is aangegeven in tabel A. Als een
monster uit het etmaalverzamelmonster wordt ingevroren of chemisch
geconserveerd, geschiedt dit binnen 4 uur na afloop van het etmaal. De eventuele
voorschriften met betrekking tot chemische conservering gelden in aanvulling op
de voorschriften met betrekking tot de conserveringstemperatuur gedurende de
bewaartermijn.In tabel A zijn tevens de maximale bewaartermijnen opgenomen die gelden voor de
onderscheidenlijk uit te voeren analyses. De voorbehandeling ten behoeve van een
analyse vangt na het einde van het etmaal aan, binnen de maximale bewaartermijn
die bij de desbetreffende analyse in tabel A is vermeld. De voorbehandeling van
het monster ten behoeve van de analyse, waaronder ondermeer wordt begrepen het
ontdooien van bevroren monsters, wordt uitgevoerd op een wijze en binnen een
zodanige termijn dat daardoor de representativiteit van het monster niet wordt
verstoord. Een monster dat op één van de in tabel A aangegeven wijzen chemisch
is geconserveerd wordt niet gebruikt voor één van de in tabel A opgenomen wijzen
van analyse, waarvoor op basis van tabel A geen of andere voorschriften op het
vlak van de chemische conservering gelden.Tabel A
analyse op:omgevingstemperatuurmethode van conserveringmaximale bewaartermijntijdens transporttot einde bewaartermijnbiochemisch zuurstofverbruiktussen 2° en 8ºCtussen 1º en 5ºCkoelen onder uitsluiting van licht1 dag<-18ºCinvriezen binnen 12 uur1 mnd indien BZV<=50 mg/l6 mnd indien BZV>50 mg/lchemisch zuurstof-verbruiktussen 2º en 8ºCtussen 1º en 5ºCkoelen en aanzurenmet H2SO4 tot pH< 26 mnd<-18ºCinvriezen binnen 12 uur6 mndsom ammoniumstikstof en organisch gebonden stikstoftussen 2º en 8°Ctussen 1º en 5ºCkoelen en aanzuren met H2SO4 tot
pH< 21 mnd<-18ºCinvriezen binnen 12 uur6 mndcadmium, chroom, koper, lood, nikkel, zilver en zinktussen 2° en 8ºCtussen 1º en 5ºCkoelen en aanzuren met H2SO4 tot
pH< 26 mndarseentussen 2° en 8ºCtussen 1º en 5ºCkoelen en aanzuren met HNO3 tot pH< 2 indien
hybride techniek wordt gebruikt aanzuren met HCl tot
pH<26 mndkwik (Hg)tussen 2° en 8ºCtussen 1º en 5ºCkoelen en aanzuren met HNO3 tot pH<26 mndkwik (Hg)tussen 2° en 8ºCtussen 1º en 5ºCkoelen en aanzuren met HCl, 1 ml/100ml2 dagen
Het biochemisch zuurstofverbruik is weliswaar geen heffingsparameter voor de
zuiveringingsheffing, maar wordt aangewend bij toepassing van
berekeningsvoorschrift II van Onderdeel C van deze bijlage. Op grond van dit
berekeningsvoorschrift wordt de methode van het biochemisch zuurstofverbruik
toegepast voor de bepaling van het percentage chemisch zuurstofverbruik van de
biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbare stoffen.B Analysevoorschriften Paragraaf 1 AlgemeenDe analyses worden uitgevoerd in het representatieve monster, dat is verkregen
op de in onderdeel A van deze bijlage vermelde wijze. Het onderzoek wordt in het
water als zodanig uitgevoerd, dus zonder dat daaruit bezinkbare of opdrijvende
bestanddelen zijn verwijderd. Er is in dit onderdeel verwezen naar normbladen,
uitgegeven door het Nederlands Normalisatie–Instituut. De publicatie van de
normbladen wordt aangekondigd in de Nederlandse Staatscourant. Een wijziging in
een normblad wordt eerst van kracht op 1 januari van het jaar volgende op dat
waarin de bekendmaking van de wijziging in de Nederlandse Staatscourant heeft
plaatsgevonden.De in tabel B vermelde aantoonbaarheidsgrenzen zijn de concentraties van de
desbetreffende stoffen die bij de analyse ten minste aangetoond moeten kunnen
worden.Paragraaf 2 AnalyseDe analyse van het monster geschiedt op de wijze, zoals is aangegeven in tabel
B.Tabel B
NB*1: NEN 6953, hoofdstuk 5.3.3.3 mag alleen worden toegepast op afvalmonsters
met een soortgelijke geleiding tot 1500 µS/cm en een zwevend stofgehalte tot 100
mg/L.De in bovenstaande tabel B opgenomen aantoonbaarheidsgrenzen voor zware metalen
zijn gebaseerd op een afvalwatermonster met een soortgelijke geleiding tot 1500
µS/cm en een zwevend stofgehalte tot 100mg/L. Bij afvalwatermonsters met een
matrix die groter is dan de genoemde waarden voor geleiding en zwevende stof kan
een hogere aantoonbaarheidsgrens gelden.C Berekeningsvoorschriften I Berekeningswijze van het aantal vervuilingseenheden a Zuurstofbindende stoffen: (artikel 6, derde lid) Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het zuurstofverbruik wordt
berekend door het totale aantal kilogrammen zuurstofverbruik van de in het
kalenderjaar geloosde zuurstofbindende stoffen te delen door 54,8 kilogram. Het aantal kilogrammen zuurstofverbruik van de gedurende een etmaal geloosde
zuurstofbindende stoffen wordt berekend volgens de formule:Q x (CZV + 4,57 x N–Kj) 1000 In deze formule wordt verstaan onder: Q: het aantal m³ geloosd afvalwater per etmaal; CZV: het chemisch zuurstofverbruik bepaald volgens de in onderdeel B van deze
bijlage vermelde analysevoorschriften, in mg/l; N–Kj: de som van ammoniumstikstof en organisch gebonden stikstof volgens de in
onderdeel B van de deze bijlage vermelde analysevoorschriften, in mg/l. b Andere dan zuurstofbindende stoffen: (artikel 6, vierde lid) Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot de andere dan
zuurstofbindende stoffen wordt berekend door het totale aantal kilogrammen van
deze in het kalenderjaar afgevoerde stoffen te delen door respectievelijk:
1,00 kilogram voor de stoffen chroom, koper, lood, nikkel, zilver en
zink;
0,100 kilogram voor de stoffen arseen, kwik en cadmium;
650 kilogram voor de stoffen chloride en sulfaat;
20,0 kilogram voor de stof fosfor.
De geloosde hoeveelheden per etmaal voor de hierboven onder b genoemde stoffen
worden bepaald met behulp van de formule:Q x C 1000 In deze formules wordt verstaan onder: Q: het aantal m³ geloosd afvalwater per etmaal; C: de concentratie van de desbetreffende stoffen in mg/l, bepaald op de onder B
omschreven wijze. II Indien de CZV–waarde voor ten minste 25% afkomstig is van biologisch niet of
nagenoeg niet afbreekbare stoffen in het afvalwater, wordt op die waarde een
correctie toegepast door deze te vermenigvuldigen met de breuk100 – T 75 waarbij T= het percentage CZV, afkomstig van biologisch niet of nagenoeg niet
afbreekbare stoffen. III Bij de bepaling van het aantal etmalen in artikel 8, wordt gebruik gemaakt
van de volgende formule: n = het berekende aantal meetdagen; N = het aantal lozingsdagen per jaar; sn = spreidingspercentage in de meetwaarden, uitgedrukt ten opzichte van de
gemiddelde hoeveelheid zuurstofverbruik van de onderzoeksresultaten gedurende
het heffingsjaar; tso = toelaatbare statistische onnauwkeurigheid = 35/e 0,000175*VeO, met dien
verstande dat VeO vervangen kan worden door respectievelijk VeZ en VeG,
waarbij: VeO = vervuilingswaarde van de geloosde zuurstofbindende stoffen; VeG = vervuilingswaarde van de geloosde stoffen chroom, koper, lood, nikkel,
zilver en zink; VeZ = vervuilingswaarde van de geloosde stoffen arseen, cadmium en kwik.II. Tabel afvalwatercoëfficiënten (artikel 122k, derde lid,
Waterschapswet)
KlasseKlassegrenzen uitgedrukt in aantal vervuilingseenheden met
betrekking tot het zuurstofverbruikper m³ ingenomen waterAfvalwatercoëfficiënt uitgedrukt in aantal vervuilingseenheden per m³ ingenomen water in het heffingsjaarondergrensbovengrens1> 00,00130,00102> 0,00130,00200,00163> 0,00200,00310,00254> 0,00310,00480,00395> 0,00480,00750,00606> 0,00750,0120,00947> 0,0120,0180,0158> 0,0180,0290,0239> 0,0290,0450,03610> 0,0450,0700,05611> 0,0700,110,08812> 0,110,170,1413> 0,170,270,2114> 0,270,420,3315> 0,420,5
A ALGEMEENDoelstelling en karakter zuiveringsheffingBij de inwerkingtreding van de, inmiddels vervallen, Wet verontreiniging
oppervlaktewateren (Wet van 13 november 1969, Stb. 536) kreeg de
zuiveringsheffing als doelstelling de financiering van de kosten van maatregelen
tot het tegengaan en voorkomen van de verontreiniging van oppervlaktewateren
(artikel 18, eerste lid). De zuiveringsheffing is dus een bestemmingsheffing
(dekkingsmiddel van kosten). De maatregelen om verontreiniging van oppervlaktewater tegen te gaan zijn onder
te verdelen in actief beheer (het feitelijk transporteren en zuiveren van
afvalwater, alsmede het verbranden van zuiveringsslib) en passief beheer
(vergunningverlening, toezicht en controle, handhaving,
waterkwaliteitsbeheersplannen). Deze activiteiten samen werden tot dusver geduid
als de zorg voor de kwaliteit van het oppervlaktewater. Met de inwerkingtreding van de Wet modernisering waterschapsbestel (Wet van 21
mei 2007, Stb. 208) is hier verandering in gekomen.Het zuiveren van stedelijk afvalwater is, zoals blijkt uit artikel 3.4 van de
Waterwet, nog altijd een zorg die aan het waterschap is toebedeeld. De
financiering daarvan (de Waterschapswet spreekt van: de behartiging van de taak
inzake het zuiveren van afvalwater) gebeurt met ingang van 2009 uit de opbrengst
van de zuiveringsheffing, waarvoor de bepalingen zijn opgenomen in de artikelen
122c tot en met 122k van de Waterschapswet.Alle overige activiteiten die niet tot het zuiveren en/of transporteren van
afvalwater behoren, zijn samen met de zorg voor de waterkering en de zorg voor
de beheersing van het oppervlaktewater nu ondergebracht in de zorg voor het
watersysteem. De kosten daarvan worden bestreden uit de opbrengst van de
watersysteemheffing, die in de plaats is gekomen van de traditionele
waterschapsomslagen (artikel 117 van de Waterschapswet).B ARTIKELGEWIJZE TOELICHTINGConsideransBevoegdheid algemeen bestuurUitsluitend het algemeen bestuur is bevoegd tot het vaststellen van de
belastingverordening. Dit vloeit voort uit artikel 110 van de Waterschapswet.
Het dagelijks bestuur is belast met de voorbereiding van de belastingverordening
(artikel 84 van de Waterschapswet).Wettelijke grondslag en uitwerkingDe wettelijke basis voor het door waterschappen heffen van de zuiveringsheffing
ligt in hoofdstuk XVIIb van de Waterschapswet. Voorts zijn in hoofdstuk 6 van
het Waterschapsbesluit nog enkele nadere regels gesteld.Vanwege de overdracht van de bevoegdheid tot heffen en invorderen van de
zuiveringsheffing aan SaBeWa Zeeland wordt verwezen naar de onderliggende
gemeenschappelijke regeling van de belastingsamenwerking.BegripsbepalingenArtikel 1Om duidelijkheid te scheppen over een aantal in de verordening voorkomende
begrippen en om de leesbaarheid van de tekst te bevorderen, is van deze
begrippen een omschrijving gegeven in artikel 1. Daarbij is aangesloten bij de
begripsbepalingen in artikel 122c van de Waterschapswet.Onderdeel aVoor de omschrijving van ‘stoffen’ is verwezen naar de stoffen genoemd in
artikel 6. In dat artikel zijn de stoffen opgenomen die door het waterschap in
de heffing worden betrokken, alsmede de gewichtseenheden van die stoffen.Onderdeel bOnder riolering wordt verstaan het gemeentelijk rioolstelsel zoals dat wordt
bedoeld in artikel 10.33, eerste lid, van de Wet milieubeheer.Onderdeel cEen zuiveringtechnisch werk is voor de Waterschapswet een voorziening voor het
zuiveren of het transporteren van afvalwater. Het begrip omvat naast
afvalwaterzuiveringsinstallaties ook gemalen, persleidingen,
vrijvervalleidingen, open en dichte afvoergoten en pompstations ten behoeve van
het afvalwater. Ook voorzieningen voor individuele behandeling van afvalwater
(IBA’s) vallen onder het begrip zuiveringstechnisch werk. De gemeentelijke
riolering wordt hier niet onder begrepen (zie onderdeel b, waarbij het begrip
riolering is gedefinieerd).Onderdeel dAfvoeren is het brengen van stoffen op een riolering of op een
zuiveringstechnisch werk in beheer bij het waterschap.Onderdeel eDit onderdeel regelt wat onder een woonruimte moet worden verstaan. Niet elke
bewoonde ruimte kan als woonruimte worden aangemerkt. Een woonruimte wordt
geacht te zijn bestemd om als een afzonderlijk geheel te voorzien in
woongelegenheid. Of dit het geval is moet blijken uit de inrichting van de
ruimte. In deze definitie wordt tot uitdrukking gebracht dat het moet gaan om
een ruimte die zelfstandig bruikbaar is en derhalve niet meer dan bijkomstig
afhankelijk is van elders in het gebouw aanwezige voorzieningen die voor de
woonfunctie wel van wezenlijk belang zijn. Hierbij moet worden gedacht aan het
met gebruikers van andere ruimten delen van faciliteiten als kookgelegenheid,
sanitair of bad- en douchegelegenheid. Dit komt vaak in onder meer
studentenhuizen en pensions voor. In een dergelijke situatie kan niet worden
gesproken van een woonruimte in de zin van deze verordening. Zie hiervoor ook de
arresten van de Hoge Raad van 23 juli 1984, BNB 1984/282, Belastingblad 1984,
blz. 544, 8 februari 1995, BNB 1995/92, Belastingblad 1995, blz. 202, 10 januari
1996, BNB 1996/77, Belastingblad 1996, blz. 168).Dat het begrip woonruimte ruim moet worden uitgelegd valt af te leiden uit het
arrest van de Hoge Raad van 29 mei 1991 waarin een kajuitzeilschip als
woonruimte werd aangemerkt (BNB 1991/213, Belastingblad 1991, blz. 479).Onderdeel fBij de omschrijving van het begrip bedrijfsruimte is gekozen voor een negatieve
formulering om een zo groot mogelijke reikwijdte aan het begrip te geven. Alles
wat geen woonruimte is moet als een bedrijfsruimte worden aangemerkt. Zo is
bijvoorbeeld ook een stuk landbouwgrond als een bedrijfsruimte aangemerkt
(Gerechtshof ‘s–Gravenhage 17 maart 1993, Belastingblad 1993, blz. 457). In een ogenschijnlijk soortgelijke situatie oordeelde de rechter echter anders.
Hierbij ging het om een kavel los land –deels akkerbouw, deels weiland- dat niet
als bedrijfsruimte kon worden aangemerkt. Er stonden namelijk geen opstallen op
en voor de exploitatie maakte de agrariër gebruik van machines die elders, in de
schuur achter zijn boerderij, werden gestald. Hierdoor was hij meer dan
bijkomstig afhankelijk van elders aanwezige, voor de bedrijfsexploitatie
wezenlijke, voorzieningen (Gerechtshof ’s-Gravenhage, 18 februari 1997,
Belastingblad 1997, blz. 729). Of daar ook sprake van was bij de zandopspuiting wordt uit de casus niet
duidelijk. Het Hof stelde alleen vast dat er sprake was van het afvoeren van met
slib verontreinigd perswater en liet de aanslag in stand (Gerechtshof Arnhem 22
augustus 1997, Belastingblad 1997, blz. 745). Voor de vraag of sprake is van één
of van twee bedrijfsruimten is onder andere van belang het arrest van de Hoge
Raad van 14 juni 1995 (BNB 1995/233, Belastingblad 1995, blz. 627) waarin een
bij twee verschillende personen in gebruik zijnde stortplaats als één
bedrijfsruimte werd aangemerkt. Daarbij speelde onder andere een rol het feit
dat de stortplaats maar één ingang heeft, om de gehele stortplaats een hek staat
en er geen deugdelijke afscheiding is tussen beide delen van de
stortplaats.Onderdeel gDe inspecteur is het orgaan aan wie de wetgever door middel van de Algemene wet
inzake rijksbelastingen de bevoegdheid tot het opleggen van aanslagen en het
doen van uitspraak op bezwaarschriften heeft geattribueerd. In artikel 123 van
de Waterschapswet wordt onder meer de Algemene wet inzake rijksbelastingen van
toepssing verklaard voor het heffen van belastingen door waterschappen. Dit
artikel bepaalt voorts dat de bevoegdheden van de inspecteur toekomen aan de
daartoe aangewezen ambtenaar van het waterschap. Die aanwijzing geschiedt bij
een door het dagelijks bestuur te nemen aanwijzingsbesluit. Behalve het opleggen
van aanslagen en het doen van uitspraak op bezwaarschriften komt krachtens deze
verordening aan deze functionaris ook de bevoegdheid tot het afgeven van
meetbeschikkingen toe (artikel 7 en verder).Onderdeel hIn de Drinkwaterwet is het begrip drinkwater omschreven als water dat bestemd of
mede bestemd is om te drinken, te koken of voedsel te bereiden dan wel voor
andere huishoudelijke doeleinden, met uitzondering van warm tapwater, dat door
middel van leidingen ter beschikking wordt gesteld aan consumenten of andere
afnemers.Onderdeel iBehalve via nutsbedrijven wordt ook op andere wijze water verkregen. Zo wordt op
steeds grotere schaal door bedrijven voor sanitair gebruik hemelwater
opgevangen. Omdat dit water na gebruik wordt afgevoerd, dient het eveneens in de
berekening van de vervuilingswaarde te worden betrokken.Onderdeel jMet drinkwaterbedrijf wordt bedoeld het bedrijf dat uitsluitend of mede bestemd
is tot openbare drinkwatervoorziening door levering van drinkwater aan
consumenten of andere afnemers of het bedrijf dat uitsluitend of mede bestemd is
tot levering van drinkwater aan een bedrijf of bedrijven als hiervoor
bedoeld.Onderdeel kMet de inwerkingtreding van de Drinkwaterwet wordt het begrip warm tapwater
geïntroduceerd. Dit water is voor huishoudelijk gebruik bestemd, maar wordt door
de Drinkwaterwet uitgezonderd van het begrip dinkwater. Het is echter wel water
dat na gebruik wordt afgevoerd en daarom valt binnen de ratio van ingenomen
water.BijlagenArtikel 2De grondslag voor de zuiveringsheffing wordt gevormd door de hoeveelheid en de
hoedanigheid van de stoffen die worden afgevoerd. Als heffingsmaatstaf geldt de
vervuilingswaarde van de stoffen die in een kalenderjaar worden afgevoerd,
uitgedrukt in vervuilingseenheden. Zoals blijkt uit artikel 122g van de
Waterschapswet is de hoofdregel dat het aantal vervuilingseenheden wordt
vastgesteld met behulp van door middel van meting, bemonstering en analyse
verkregen gegevens. In Bijlage I zijn nadere regels gesteld over de wijze van
meting, bemonstering, analyse en berekening. Zie in dit verband ook de artikelen
7, 8 en 9 van de verordening.In de artikelen 122h, 122i en 122k van de Waterschapswet is ook een aantal
uitzonderingen op deze hoofdregel gegeven. Deze uitzonderingen, in casu voor
woonruimten, kleine bedrijfsruimten, glastuinbouwbedrijven en bedrijven met een
vervuilingswaarde van 1.000 vervuilingseenheden en minder, zijn eveneens in deze
verordening opgenomen.Voor bedrijven met een vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruik
van 1.000 vervuilingseenheden en minder kan onder voorwaarden de berekening van
het aantal vervuilingseenheden plaatsvinden met behulp van de tabel
afvalwatercoëfficiënten en dan niet door middel van meting, bemonstering en
analyse. Deze tabel is opgenomen in artikel 122k, derde lid, van de
Waterschapswet en volledigheidshalve eveneens in Bijlage II. De wijze waarop
deze tabel moet worden toegepast, is geregeld in artikel 10.De Bijlagen I en II maken deel uit van de verordening.Belastbaar feit en heffingsplichtArtikel 3Eerste lidDe opbrengst van de zuiveringsheffing dient ter bestrijding van de kosten die
zijn verbonden aan het zuiveren van afvalwater. De zuiveringsheffing is daarmee
primair een bestemmingsheffing met een retributief karakter. Het belastbare feit is het afvoeren van stoffen, dat wil zeggen het direct of
indirect afvoeren van stoffen op een zuiveringstechnisch werk in beheer bij het
waterschap. Om beheerder en daarmee heffingsbevoegd te zijn, is het niet vereist
dat de juridische eigendom van het zuiveringstechnisch daadwerkelijk bij het
waterschap berust. Dit is met name van belang in situaties waar sprake is van
zogeheten grensoverschrijdend afvalwater. Dit is het afvalwater dat onstaat in
het gebied van het ene waterschap en wordt afgevoerd naar een
zuiveringstechnisch werk van een ander waterschap. In een dergelijk geval is het
ontvangende waterschap bevoegd om degene die de stoffen heeft afgevoerd in de
zuiveringsheffing te betrekken. Hierdoor kan de situatie ontstaan dat ten
aanzien van hetzelfde adres aanslagen worden opgelegd door verschillende
waterschappen.Die veelal ongewenste situatie kan worden voorkomen door het sluiten van een
medebeheersovereenkomst tussen de betrokken waterschappen. waarin onder andere
de wederzijdse financiële verplichtingen worden vastgelegd. Het waterschap waar
het afvalwater ontstaat wordt daardoor ook beheerder van het ontvangende
zuiveringstechnisch werk en mitsdien heffingsbevoegd (Hoge Raad 11 december 1991, nr. 27 512, Belastingblad 1992, blz. 350).Ook wordt de zuiveringsheffing aangemerkt als een directe belasting. Dat is
noodzakelijk voor de toepasselijkheid van de bepalingen inzake de richtige
heffing in hoofdstuk IV van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.Tweede lidHeffingsplichtig zijn degenen die afvoeren. Dit afvoeren kan op verschillende
wijzen plaatsvinden. Voor de omschrijving van de belastingplicht wordt daarbij
een koppeling gemaakt met het object van waaruit wordt afgevoerd.Aan de hand van de feitelijke omstandigheden moet worden beoordeeld wie
gebruiker is. Ingeval er meerdere gebruikers zijn, is het noodzakelijk dat de
ambtenaar belast met de heffing of het dagelijks bestuur beleidsregels opstelt
op grond waarvan één van de gebruikers als heffingsplichtige kan worden
aangewezen. Deze beleidsregels moeten worden gepubliceerd zodat ze kenbaar zijn
voor de heffingsplichtigen. Ingeval van het ontbreken van dergelijke
beleidsregels kan de keuze van het waterschap voor één van de gebruikers als
willekeurig en onredelijk worden aangemerkt, wat tot vernietiging van de aanslag
kan leiden. Zie voor nadere informatie over dit onderwerp en mogelijkheden voor
de inhoud van de beleidsregels de brief van de Unie van Waterschappen aan de
leden–waterschappen van 23 maart 1995, nr. 951476 (Belastingblad 1995, blz.
326).Onderdeel aVindt het afvoeren plaats vanuit een woonruimte of vanuit een bedrijfsruimte,
dan is de gebruiker van die ruimte aan de heffing onderworpen. Het komt voor dat
een woonruimte of een bedrijfsruimte aan een gebruiker wordt verhuurd, waarbij
één van de voorwaarden luidt dat de belastingen, waar onder de
zuiveringsheffing, worden gedragen door de verhuurder. Dergelijke overeenkomsten
doen niet af aan de heffingsplicht: de gebruiker blijft heffingsplichtig. Deze
kan op grond van de huurovereenkomst zelf het bedrag van de aanslag
terugvorderen bij de verhuurder.De omschrijving van woonruimte is ook dusdanig dat er geen misverstand kan
bestaan dat studentenhuizen met onzelfstandige wooneenheden dienen te worden
aangemerkt als bedrijfsruimte, waarvoor de verhuurder op grond van artikel 3,
derde lid, onderdeel c, in de heffing kan worden betrokken. (Zie ook Hoge Raad
23 juli 1984, BNB 1984/282, Belastingblad 1984, blz. 544 en Hoge Raad 8 februari
1995, BNB 1995/92).In zijn arrest van 1 mei 1991 oordeelde de Hoge Raad dat als gebruiker van een
bedrijfsruimte in de zin van de verordening slechts kan worden aangemerkt degene
die zich daadwerkelijk min of meer duurzaam te eigen behoeve van de
bedrijfsruimte kan bedienen. Daarom kon de aannemer die in opdracht van de
landeigenaar op een stuk grond werkzaamheden uitvoert om deze geschikt te maken
voor de bollenteelt, niet als gebruiker worden aangemerkt (BNB 1991/188,
Belastingblad 1991, blz. 478).Ook kan het gebruik van een woonruimte of van een bedrijfsruimte er op zijn
gericht om die voor kortere perioden ter beschikking te stellen van wisselende,
opeenvolgende gebruikers. In dergelijke gevallen is de verhuurder/exploitant
belastingplichtig.Onderdeel bVindt het afvoeren niet vanuit een woonruimte of vanuit een bedrijfsruimte
plaats, dan is degene die afvoert heffingsplichtig.Deze bepaling komt overeen met die in artikel 122d, tweede lid, onderdeel b, van
de Waterschapswet en welke is ingevoerd nadat was gebleken dat (incidenteel)
afvoeren vanuit een tankauto niet als afvoeren vanuit een bedrijfsruimte kon
worden aangemerkt. Bovendien bleek in de praktijk het achterhalen van de
identiteit van de achterliggende vervuiler niet altijd mogelijk te zijn, evenals
het vastellen van indivuduele vervuilingswaarden indien de stoffen van meer dan
één adres afkomstig zijn. In die gevallen biedt deze bepaling soelaas, omdat
degene die feitelijk afvoert (in het geval van een tankauto dus de vervoerder)
rechtstreeks in de heffing kan worden betrokken.Door de gekozen formulering zijn overigens niet alleen lozingen vanuit
tankauto’s aan de heffing onderworpen, maar ook alle andere denkbare wijzen van
afvoeren anders dan vanuit een woonruimte of een bedrijfsruimte. Zo valt ook het
afvoeren vanuit een zuiveringstechnisch werk onder de ratio van deze bepaling. Derde lidOnderdeel aWanneer er met betrekking tot dezelfde woonruimte sprake is van meerdere
gebruikers, wijst de ambtenaar belast met de heffing voor het opleggen van de
aanslag één van hen aan als belastingplichtige. De criteria op grond waarvan die
belastingplichtige wordt aangewezen, liggen vast in beleidsregels.Onderdeel bWanneer een (onzelfstandig) deel van een bedrijfsruimte in gebruik is gegeven
aan een ander, dan kan degene die dit in gebruik heeft gegeven de aan dat deel
toe te rekenen zuiveringsheffing verhalen op degene die het in gebruik heeft.
Hierbij kan worden gedacht aan bedrijfsverzamelgebouwen en dergelijke.Onderdeel cWanneer het gaat om een woonruimte of een bedrijfsruimte die voor kortere
perioden aan wisselende, opeenvolgende gebruikers ter beschikking wordt gesteld,
kan de heffingsplichtige de zuiveringsheffing verhalen op degenen aan wie hij de
ruimte ter beschikking heeft gesteld.Vierde lidIn verreweg de meeste gevallen vindt het afvoeren naar het zuiveringstechnisch
werk van het waterschap plaats via de gemeentelijke riolering. Dit vierde lid
voorziet er in dat in dergelijke gevallen niet de gemeente, maar degene die via
de riolering heeft afgevoerd in de heffing wordt betrokken. De gemeente zelf is
alleen heffingsplichtig voor zover het gaat om het afvoeren vanuit objecten
waarvan de gemeente als gebruiker kan worden aangemerkt.Vijfde lidHier wordt aangegeven waar de opbrengst van de zuiveringsheffing, naast het
financieren van het zuiveren van afvalwater, aan kan worden besteed.Zesde lidHet waterschap kan er om doelmatigheidsredenen voor kiezen om het afvoeren
vanuit objecten die het zelf in gebruik heeft, vrij te stellen van de
zuiveringsheffing. Hoewel de Waterschapswet, anders dan de vervallen Wet
verontreiniging oppervlaktewateren, geen specifieke vrijstellingsbepaling kent
voor het afvoeren door het waterschap zelf, kan een dergelijke
vrijstellingsbepaling worden opgenomen op de voet van artikel 122l van de
Waterschapswet. Ontstaan van de belastingschuld en heffing naar
tijdsevenredigheidArtikel 4Eerste lidHoewel de zuiveringsheffing een tijdvakheffing is, ontstaat bij woonruimten en
kleine bedrijfsruimten de materiële belastingschuld door de regeling in het
eerste lid toch bij het begin van het heffingsjaar. Dit heeft als voordeel dat
al in het heffingsjaar zelf aanslagen kunnen worden opgelegd (formalisering van
de belastingschuld) en dat niet gewacht hoeft te worden tot het heffingsjaar
voorbij is. Bij een tijdvakbelasting is het echter niet zonder meer mogelijk om
een definitieve aanslag gedurende het heffingsjaar op te leggen, omdat de omvang
van de belastingschuld pas na afloop van het heffingsjaar bekend is. Dit blijkt
uit een aantal uitspraken van de belastingrechter. Zie hiervoor Hoge Raad van 2
november 1994 inzake precariorechten (BNB 1995/12, Belastingblad 1994, blz.
819), Gerechtshof Amsterdam 15 december 1995 inzake liggeld woonschepen
(Belastingblad 1996, blz. 331) en Gerechtshof Amsterdam 23 april 1997
(Belastingblad 1997, blz. 495) inzake zuiveringsheffing. Uit deze jurisprudentie
valt af te leiden dat om een definitieve aanslag al in het heffingsjaar zelf op
te leggen, de heffingsverordening in een aantal zaken moet voorzien. Het gaat
hierbij om:– een regeling op grond waarvan de belastingschuld wordt geacht bij het begin
van het heffingsjaar te ontstaan (artikel 4, eerste lid);– een regeling op grond waarvan aanspraak op ontheffing bestaat indien de
heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt (voor woonruimten is dit geregeld
in artikel 4, derde en vierde lid en voor kleine bedrijfsruimten voorziet
artikel 15, tweede lid, daar in);– een regeling op grond waarvan aanspraak op vermindering bestaat indien de
heffingsmaatstaf in de loop van het heffingsjaar wijzigt (voor woonruimten is
dit geregeld in artikel 16, derde en vierde lid en voor kleine bedrijfsruimten
in artikel 15, tweede lid). Indien in de heffingsverordening dergelijke bepalingen ontbreken, kan een
waterschap in het heffingsjaar wel voorlopige aanslagen opleggen. Artikel 13 van
de Algemene wet inzake rijksbelastingen geeft hiertoe de bevoegdheid.Tweede lidDe vervuilingswaarde van een woonruimte wordt forfaitair vastgesteld op drie
vervuilingseenheden en bij bewoning door één persoon op één vervuilingseenheid
(artikel 16, eerste lid). De zuiveringsheffing is echter een tijdvakbelasting.
Dit betekent dat wanneer de heffingsplicht zich niet gedurende het gehele
heffingstijdvak voordoet, dit gevolgen heeft voor de berekening van de hoogte
van de verschuldigde heffing. Artikel 122h, zesde lid, van de Waterschapswet
bepaalt dat wanneer de heffingsplicht in de loop van het jaar aanvangt, de
heffingsplichtige aan de heffing wordt onderworpen voor een evenredig gedeelte
van het vastgestelde aantal vervuilingseenheden. In de verordening moet zijn
aangegeven op welke wijze dat evenredig deel wordt vastgesteld.In deze verordening is gekozen voor de maandnauwkeurige variant. Derde lidWanneer de heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt, dan is de heffing op
grond van artikel 122h, zesde lid, Waterschapswet eveneens voor een evenredig
deel verschuldigd. Ook hierbij kan voor een andere variant dan maandnauwkeurig
worden gekozen. Er is tevens voorzien in de mogelijkheid om uit oogpunt van efficiency voor
geringe bedragen geen ontheffing te verlenen. Vierde lidWanneer ná het opleggen van de aanslag de heffingsplicht in de loop van het jaar
eindigt, is de ambtenaar belast met de heffing niet in de gelegenheid geweest om
daar bij het vaststellen van de aanslag rekening mee te houden. Artikel 132 van
de Waterschapswet geeft aan op welke wijze de heffingsplichtige aanspraak kan
maken op ontheffing. Op de aanvraag zoals die kan worden ingediend, moet worden
beslist bij voor bezwaar vatbare beschikking. Dit opent voor de
heffingsplichtige in voorkomende gevallen de volledige fiscale rechtsgang.
Hiermee is deze procedure uit het oogpunt van de rechtsbescherming van de
heffingsplichtige met voldoende waarborgen omkleed.Het staat het waterschap ook vrij om, op grond van eigen gegevens, uit eigener
beweging een dergelijke ontheffing te verlenen zonder een aanvraag van de
heffingsplichtige af te wachten.Vijfde lidWanneer de heffingsplichtige verhuist naar een andere woonruimte van waaruit
eveneens wordt afgevoerd, zijn zowel het tweede als het derde lid van
toepassing. Er kan immers worden gesteld dat ook in dat geval sprake is van het
eindigen van de heffingsplicht en het opnieuw ontstaan van de heffingsplicht.
Dit zou resulteren in een vermindering van een al opgelegde, en mogelijk zelfs
al betaalde, aanslag voor de oude woning en een nieuwe aanslag voor de nieuwe
woning. Om pragmatische redenen kan worden bepaald dat in een dergelijk geval
het tweede en het derde lid niet van toepassing zijn. De aanslag verhuist dan
als het ware mee.HeffingsjaarArtikel 5In artikel 5 is bepaald dat het heffingsjaar gelijk is aan het kalenderjaar. Dit
is wettelijk voorgeschreven zodat een afwijkende regeling in de verordening niet
meer mogelijk is.Grondslag en heffingsmaatstafAlgemeenArtikel 6De grondslag van de heffing is de hoeveelheid en hoedanigheid van de stoffen die
in een kalenderjaar worden afgevoerd. In het tweede lid is gekozen voor één
uniforme heffingsmaatstaf, namelijk de vervuilingswaarde van de stoffen die
in een kalenderjaar worden afgevoerd. Deze
heffingsmaatstaf geldt dus zowel voor de zuurstofbindende als de overige stoffen
en is gedefinieerd in relatie tot de stoffen ten aanzien waarvan het afvoeren is
belast. Een verbruik van 54,8 kilogram zuurstof per heffingsjaar
vertegenwoordigt één vervuilingseenheid. Voor de stoffen die worden genoemd in
het vierde lid, gelden verschillende gewichtshoeveelheden per heffingsjaar. In
het vierde lid zijn alle andere stoffen opgenomen die in de heffing worden
betrokken. Het waterschap heeft de keuze om die stoffen niet in de heffing te
betrekken. Daartoe dient op grond van artikel 122f, derde lid, onderdeel a, van
de Waterschapswet een afzonderlijke bepaling in de verordening te worden
opgenomen. Het vijfde lid van artikel 6 voorziet daar in.Bij de heffingsmaatstaf is een onderscheid gemaakt tussen zuurstofbindende
stoffen en andere stoffen. In beide gevallen is de heffingsmaatstaf de
vervuilingswaarde uitgedrukt in vervuilingseenheden. Bij zuurstofbindende
stoffen gaat het om de hoeveelheid zuurstof die nodig is om die stoffen af te
breken. Die hoeveelheid wordt bepaald op de som van het chemisch
zuurstofverbruik en het zuurstofverbruik door omzetting van
stikstofverbindingen. Daarbij is één vervuilingseenheid de zuurstofbehoefte die
ontstaat door de gemiddelde afvoer van huishoudelijk afvalwater van één persoon
per jaar. Die gemiddelde zuurstofbehoefte bedraagt 150 gram per etmaal, of wel
54,8 kilogram per jaar.Bij de andere stoffen gaat het bij het vaststellen van de vervuilingswaarde om
de hoeveelheid van die stoffen die worden afgevoerd. Daarbij is één
vervuilingseenheid een omschreven hoeveelheid van in het heffingsjaar afgevoerde
stoffen. Bij chroom, koper, lood, nikkel, zilver en zink is één afgevoerde
kilogram één vervuilingseenheid. Vanwege de grotere schadelijkheid is bij
arseen, cadmium en kwik een afgevoerde hoeveelheid van 100 gram al één
vervuilingseenheid. Meting, bemonstering en analyseArtikel 7Hier is de hoofdregel opgenomen op grond waarvan bij de zuiveringsheffing de
vervuilingswaarde dient te worden vastgesteld. Deze hoofdregel geldt niet alleen
ter zake van het afvoeren vanuit bedrijfsruimten, maar ook ter zake van het
afvoeren vanuit zuiveringtechnische werken of op andere wijze.Eerste lidVoor zowel de zuurstofbindende stoffen als voor de andere stoffen wordt het
aantal vervuilingseenheden bepaald door middel van meting, bemonstering en
analyse van het afvalwater. Daarbij maakt het niet uit of dit elk etmaal
geschiedt of gedurende een beperkt aantal etmalen.In Bijlage I zijn nadere regels gesteld met betrekking tot:- de wijze van meting, bemonstering en monsterbehandeling;- analysevoorschriften;- berekeningsvoorschriften.De kosten van een dergelijk onderzoek zijn voor rekening van de
heffingsplichtige.Het spreekt voor zich dat de vervuilingswaarde zo nauwkeurig mogelijk wordt
vastgesteld. Echter niet tot elke prijs. Het Gerechtshof te ’s-Gravenhage oordeelde op 16
maart 1988 dat dekosten in redelijke verhouding tot de verschuldigde heffing moeten staan
(Belastingblad 1988, blz. 626). Hiervan is sprake wanneer de kosten niet hoger zijn dan 40% van de
verschuldigde heffing.Tweede lidVolgens het tweede lid dienen meting, bemonstering en analyse plaats te vinden
gedurende alle dagen van het heffingsjaar. Hiervan kan echter onder
omstandigheden worden afgeweken. Zie hierna onder artikel 8.Derde lidIn het derde lid zijn de voorwaarden opgenomen waar meting en bemonstering aan
moeten voldoen. De voorschriften van meting en bemonstering in Bijlage I zijn
een waarborg voor de in het derde lid gestelde criteria. Als aan de
voorschriften van Bijlage I niet kan worden voldaan, kan hiervan onder
omstandigheden worden afgeweken.Vierde lidDe wijze van meting en bemonstering wordt, samen met een beschrijving van de te
gebruiken apparatuur, vooraf megedeeld aan ambtenaar belast met de heffing.Vijfde lidDe ambtenaar belast met de heffing mag onder voorwaarden afwijken van de in
Bijlage I opgenomen voorschriften. Dit mag hij:– ambtshalve wanneer hij aannemelijk maakt dat dit noodzakelijk is om te voldoen
aan de voorwaarden in het derde lid;– op aanvraag van de belastingplichtige indien deze aannemelijk maakt dat ook
dan nog steeds wordt voldaan aan de voorwaarden in het derde lid;– op aanvraag van de belastingplichtige indien deze aannemelijk maakt dat de
nauwkeurigheid van de analyseresultaten er niet door wordt beïnvloed.Verder mag hij nadere voorschriften stellen.De beslissing op aanvraag wordt bij een voor bezwaar vatbare beschikking
genomen. Hiertegen staat de gewone fiscale rechtsgang van bezwaar en beroep
open. Een belangrijk aandachtspunt daarbij is wel dat wanneer de
heffingsplichtige zich niet kan verenigen met de beschikking en gebruik maakt
van de hem ter beschikking staande rechtsmiddelen, de voorschriften in die
beschikking wel moeten worden nageleefd. Dit om te voorkomen dat wanneer de
heffingsplichtige in het ongelijk is gesteld en de beschikking onherroepelijk
vaststaat, hij over onvoldoende gegevens beschikt om de vereiste aangifte te
kunnen doen. De ambtenaar belast met de heffing zal in dat geval de aanslag
immers geheel of gedeeltelijk op basis van schatting vaststellen en de
heffingsplichtige kan vervolgens bij het betwisten van die schatting onvoldoende
of geen tegenbewijs leveren. Zesde lidHier is aangegeven welke elementen de bedoelde beschikking in ieder geval dient
te bevatten.Zevende lidWanneer het gaat om meer dan één beschikking betreffende hetzelfde bedrijf of
bedrijfsonderdeel, dan mag de ambtenaar belast met de heffing die in één
geschrift combineren.Beperkte meting en bemonsteringArtikel 8In veel gevallen kan worden volstaan met een lagere frequentie dan ieder etmaal
meten, bemonsteren en analyseren, zonder al te veel afbreuk te doen aan de
nauwkeurigheid van het eindresultaat. Het spreekt voor zich dat een lagere
frequentie zich vertaalt in lagere kosten voor de heffingsplichtige. De
heffingsplichtige die aannemelijk weet te maken dat met een lagere frequentie
kan worden volstaan, kan daar door middel van een aanvraag bij de ambtenaar
belast met de heffing toestemming voor vragen. Ook op deze aanvraag wordt
beslist bij voor bezwaar vatbare beschikking, waartegen de volledige fiscale
rechtsgang open staat. Hierbij geldt eveneens dat de voorschriften moeten worden
nageleefd indien de heffingsplichtige zich niet kan verenigen met de beschikking
en zolang deze nog niet onherroepelijk vaststaat.In zijn beschikking geeft hij in ieder geval voorschriften met betrekking tot de
in de onderdelen a t/m d genoemde onderwerpen.In dit kader zijn tevens van belang de model–meetbeschikking (brief van de Unie
van Waterschappen aan de leden–waterschappen van 28 oktober 1994, kenmerk 942196
AJBZ/EK, Belastingblad 1994, blz. 802) en de richtlijnen in het ‘Rapport
bepaling meetfrequentie ter vaststelling van de vervuilingswaarde van
afvalwater’ van de Commissie Integraal Waterbeheer van augustus 1998. HoedanigheidscorrectieArtikel 9Bij het bepalen van het chemisch zuurstofverbruik (CZV) kan in de uitkomst ook
zuurstofverbruik tot uitdrukking komen van stoffen die in het natuurlijk milieu
niet of nagenoeg niet afbreekbaar zijn. Op grond van jurisprudentie komt
“nagenoeg niet” overeen met een percentage van niet meer dan 10%. Wanneer het
gevonden zuurstofverbruik van dergelijke stoffen het totale chemisch
zuurstofverbruik in belangrijke mate beïnvloedt, dan wordt de gevonden CZV
gecorrigeerd. In de jurisprudentie staat “in belangrijke mate” voor ten minste
25%. De correctie die dan plaatsvindt, wordt veelal als T-correctie geduid.Artikel 9 voorziet erin dat de voorschriften die het waterschap betreffende de
T–correctie stelt, kenbaar zijn voor de heffingsplichtigen (zie ook Bijlage I,
onderdeel C). De voorschriften zijn in Bijlage I opgenomen.Daarnaast is in het artikel bepaald dat de heffingsplichtige voor toepassing van
de T–correctie een aanvraag moet indienen. De ambtenaar belast met de heffing
beslist hier op in een voor bezwaar vatbare beschikking. Dit opent voor de
heffingsplichtige in voorkomende gevallen de volledige fiscale rechtsgang.
Hiermee is deze procedure uit het oogpunt van de rechtsbescherming van de
heffingsplichtige met voldoende waarborgen omkleed.Tevens is voorgeschreven welke elementen de bedoelde beschikking dient te
bevatten.Tabel afvalwatercoëfficiënten Artikel 10Meting, bemonstering en analyse van afvalwater kan onder voorwaarden achterwege
blijven. Bij verreweg de meeste bedrijven gebeurt dit ook en daar wordt het
aantal vervuilingseenheden van het zuurstofverbruik berekend met behulp van de
tabel afvalwatercoëfficiënten. Deze tabel is opgenomen in Bijlage II en kent
vijftien klassen met elk een afvalwatercoëfficiënt.Eerste lidToepassing van de tabel is toegestaan indien:1 de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat toepassing van de tabel
niet leidt tot een aantal vervuilingseenheden
van meer dan 1.000 en2 er een relatie bestaat tussen de hoeveelheid ingenomen water en de
vervuilingswaarde van de afgevoerde stoffen.Tweede lidDe vervuilingswaarde van de over het heffingsjaar door het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel afgevoerde stoffen kan met behulp van de tabel worden berekend
door het aantal kubieke meters in het heffingsjaar ingenomen water te
vermenigvuldigen met de bij de klasse behorende afvalwatercoëfficiënt.Derde lid Vaak is de feitelijk in het heffingsjaar ingenomen hoeveelheid water niet direct
vast te stellen, omdat de verbruiksperiode waarover het drinkwaterbedrijf
afrekent, niet gelijk is aan het kalenderjaar. Ook kan er sprake zijn van een
andere tariefstructuur dan gemeten waterverbruik. In dergelijke gevallen worden
de beschikbare gegevens herleid tot verbruiken over het kalenderjaar. De wijze
waarop dit gebeurt, liggen vast in beleidsregels van het waterschap.Vierde lidDe indeling in een klasse is afhankelijk van de aard van het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel. Daarbij wordt uitgegaan van de conversietabel in artikel 2
van het Besluit vervuilingswaarde ingenomen water (Besluit van 12 december 2008,
Stb.609).Uit onderzoek op initiatief van zowel de heffingsplichtige als de ambtenaar
belast met de heffing kan blijken dat het bedrijf of het bedrijfsonderdeel in
een andere klasse moet worden ingedeeld. De voorwaarden daarvoor staan in
artikel 4 van het Besluit vervuilingswaarde ingenomen water. Vijfde lidDe tabel kan ook worden toegepast bij vervuilingswaarden van 1.000
vervuilingseenheden en meer. Voorwaarde is dan wel dat dit niet leidt tot een
vervuilingswaaarde die lager is dan de vervuilingswaarde die wordt gevonden op
basis van meting, bemonstering en analyse.Belasting van tuinbouwkassenArtikel 11Op basis van artikel 11 worden tuinbouwkassen waarbinnen onder een permanente
opstand van glas of kunststof het telen van gewassen plaatsvindt in de heffing
betrokken op basis van een forfait van drie vervuilingseenheden per hectare
permanente opstand. Bij de totstandkoming van de nieuwe tabel
afvalwatercoëfficiënten is gebleken dat de vervuilingswaarde van tuinbouwkassen
geen relatie heeft met de hoeveelheid ingenomen water. Bepaling van de
vervuilingswaarde op basis van meting, bemonstering en analyse bleek gezien de
relatief hoge perceptiekosten evenmin een reële mogelijkheid. In verband daarmee
is voor tuinbouwkassen thans een heffingsmaatstaf op basis van oppervlakte in de
wet opgenomen (artikel 122i, tweede lid, Waterschapswet).Indien de vervuilingswaarde als berekend op grond van artikel 11 minder dan vijf
vervuilingseenheden bedraagt, is de forfaitregeling voor kleine bedrijfsruimten
van artikel 15 van toepassing.FranchiseArtikel 12Artikel 12 bepaalt dat bij de berekening van de vervuilingswaarde voor
bedrijfsruimten ten aanzien van de niet–zuurstofbindende stoffen een
heffingsvrije grens (aftrek) in acht wordt genomen. De hoogte van deze aftrek is
bepaald op de gemiddelde vervuilingswaarde van huishoudelijk afvalwater met
betrekking tot genoemde stoffen. De achterliggende gedachte bij de aftrek is dat
woonruimten uitsluitend worden aangeslagen voor het afvoeren van
zuurstofbindende stoffen en niet voor het afvoeren van andere stoffen. Uit
onderzoek blijkt echter dat ook in huishoudelijk afvalwater een, zij het zeer
geringe, hoeveelheid van die andere stoffen zit. Deze blijven bij woonruimten
echter onbelast. Om te voorkomen dat een ongelijkheid ontstaat tussen
woonruimten en bedrijfsruimten is in artikel 12 een aftrek opgenomen gelijk aan
de gemiddelde vervuilingswaarde van huishoudelijk afvalwater met betrekking tot
genoemde stoffen.MeetverplichtingArtikel 13Artikel 13 heeft als doel duidelijk te maken welke bedrijven onderzoek dienen te
verrichten naar de samenstelling van het afvoeren van niet–zuurstofbindende
stoffen (= andere stoffen). In de artikelen 7 en 8 staat dat de
vervuilingswaarde voor bedrijfsruimten wordt vastgesteld door middel van (al dan
niet dagelijkse) meting, bemonstering en analyse. Dit voorschrift geldt zowel
voor de zuurstofbindende stoffen als voor de andere stoffen.Volgens artikel 13 kunnen meting, bemonstering en analyse ten aanzien van de
andere stoffen in beginsel achterwege blijven bij bedrijfsruimten waarvoor de
vervuilingswaarde met betrekking tot de zuurstofbindende stoffen minder dan
1.000 vervuilingseenheden bedraagt. Indien de ambtenaar belast met de heffing
echter aannemelijk maakt dat de vervuilingswaarde van de andere stoffen hoger is
dan de heffingsvrije grens als bedoeld in artikel 12, dienen meting,
bemonstering en analyse plaats te vinden. Dit is geregeld in het eerste lid van
artikel 13.Voor bedrijfsruimten waarvoor de vervuilingswaarde met betrekking tot de
zuurstofbindende stoffen meer dan 1.000 vervuilingseenheden bedraagt, geldt het
omgekeerde. Ten aanzien van de andere stoffen dient in dat geval meting,
bemonstering en analyse plaats te vinden, tenzij het bedrijf aannemelijk maakt
dat de vervuilingswaarde van die stoffen lager is dan de heffingsvrije grens als
bedoeld in artikel 12. Dit is geregeld in het tweede lid van artikel 13.Ter verduidelijking van de artikelen 12 en 13 volgt hierna een voorbeeld.Stel een bedrijf heeft een vervuilingswaarde aan zuurstofbindende stoffen van
900 vervuilingseenheden. Ingevolge artikel 13 wordt het aantal
vervuilingseenheden van de overige stoffen in dit geval (minder dan 1.000
vervuilingseenheden) in beginsel op nihil gesteld en behoeft het bedrijf voor
die overige stoffen dus niet te bemeten en te bemonsteren. Stel echter dat het
waterschap aannemelijk heeft gemaakt dat het bedrijf een hoeveelheid lood loost
dat groter is dan de in artikel 12 bedoelde aftrek. Die aftrek bedraagt in dit
geval 900 x 0,0162 = 14,58 vervuilingseenheden. Het bedrijf zal dus moeten gaan
meten en bemonsteren voor de overige stoffen (niet alleen lood maar in beginsel
ook de andere stoffen van dezelfde gewichtsgroep). Stel dat daaruit blijkt dat
een hoeveelheid van 25 kilogram lood wordt afgevoerd met een vervuilingswaarde
van 25 vervuilingseenheden. Daarop moet als gevolg van artikel 12 de aftrek
(14,58) in mindering worden gebracht. De totale vervuilingswaarde is dus 900 +
(25 – 14,58) = 910,52 vervuilingseenheden.In geval naast de aangegeven hoeveelheid lood ook nog vier kilogram zink (vier
vervuilingseenheden) en 300 gram arseen (drie vervuilingseenheden) wordt
afgevoerd, geldt het volgende. In dat geval geldt een aftrek van 14,58 voor de
stoffen lood en zink samen (per groep) en een aftrek van 2,43 voor arseen (900 x
0,0027). De totale vervuilingswaarde is dus 900 + (29 – 14,58) + (3 – 2,43) =
915,09 vervuilingseenheden.Totale vervuilingswaarde van een
bedrijfsruimteArtikel 14Dit artikel voorziet in de totalisering van het bij de artikelen 7 t/m 13
berekende aantal vervuilingseenheden aan zuurstofbindende stoffen voor een
bedrijfsruimte. Een dergelijke totalisering is onder meer van belang indien
binnen één bedrijfsruimte:– voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke meting,
bemonstering en analyse plaatsvindt;– voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke
afvalwatercoëfficiënten van toepassing zijn;– voor een onderdeel van die bedrijfsruimte wordt gemeten, bemonsterd en
geanalyseerd en voor een ander onderdeel van die bedrijfsruimte een
afvalwatercoëfficiënt van toepassing is;– naast zuurstofbindende stoffen eveneens niet–zuurstofbindende stoffen worden
afgevoerd die in de heffing worden betrokken (na aftrek van de heffingsvrije
grens van niet–zuurstofbindende stoffen). De vervuilingswaarde kan worden uitgedrukt in hele getallen of tot in decimalen
nauwkeurig. Indien hiervoor verschillende uitkomsten moeten worden opgeteld,
moet worden uitgegaan van niet afgronde waarden. De uiteindelijke totale
vervuilingswaarde kan niet worden afgerond volgens de gebruikelijke
afrondingsregels. Er dient te worden “gekapt”. Zo wordt, afhankelijk van de
keuze, 7,94 uiteindelijk 7,9 of 7 op het aanslagbiljet en 20,49 wordt 20,4 of
20.Forfaits voor kleine bedrijfsruimtenArtikel 15Eerste lidDe regeling voor kleine bedrijfsruimten vindt haar basis in artikel 122i, eerste
lid, van de Waterschapswet. Indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat
het aantal vervuilingseenheden minder dan vijf bedraagt, wordt de
vervuilingswaarde op drie vervuilingseenheden gesteld en op één
vervuilingseenheid indien die één of minder bedraagt. Tweede lidHoewel de zuiveringsheffing een tijdvakbelasting is, wordt aan bedrijven met een
vervuiligswaarde van minder dan vijf vervuilingseenheden in veel gevallen al aan
het begin van het heffingsjaar een aanslag voor drie vervuilingseenheden
opgelegd. Dit is in artikel 4, eerste lid, geregeld. Na afloop van het
heffingsjaar kan echter blijken dat de vervuilingswaarde één of minder
vervuilingseenheid bedraagt. Daarom moet de verordening ook voorzien in een deugdelijke regeling voor
ontheffing of vermindering. Indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat
het aantal vervuilingseenheden één of minder bedraagt, wordt op aanvraag van de
belastingplichtige de vervuilingswaarde op 1 vervuilingseenheid gesteld. Het
betreft hier een aanvraag in de zin van artikel 132, eerste lid, van de
Waterschapswet. Deze moet worden ingediend binnen zes weken nadat de
omstandigheid zich heeft voorgedaan. De vermindering kan door de ambtenaar
belast met de heffing ook ambtshalve worden verleend.Forfaits voor woonruimtenArtikel 16Eerste lidIn navolging van artikel 122h, eerste lid, van de Waterschapswet wordt de
vervuilingswaarde voor een woonruimte vastgesteld op drie vervuilingseenheden,
met dien verstande dat die wanneer de woonruimte door één persoon wordt bewoond
één vervuilingseenheid bedraagt.Tweede lidEen uitzondering op deze hoofdregel geldt voor woonruimten die voor
recreatiedoeleinden zijn bestemd en zich bevinden op een voor
recreatiedoeleinden bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd. Samen
met de andere voorzieningen op dat terrein worden zij als één bedrijfsruimte
aangemerkt. De exploitant van het terrein is dan de heffingsplichtige.Deze regeling gaat echter niet in alle gevallen op. Steeds vaker komt het voor
dat recreatiewoningen op een recreatieterrein in eigendom zijn bij
particulieren. Die kunnen de woning dan alleen voor zichzelf beschikbaar houden,
of de woning via de exploitant verhuren aan wisselende gebruikers gedurende de
weken dat zij er zelf niet zijn.In zijn arrest van 22 november 2002, nummer 37 361, geeft de Hoge Raad aan dat
dit onder voorwaarden gevolgen kan hebben voor de heffingsplicht. Hoewel deze
procedure betrekking had op het gebruikersdeel van de
onroerende-zaakbelastingen, is zij ook van betekenis voor de
zuiveringsheffing.Indien de woonruimte alleen ter beschikking staat van de eigenaar, dan is hij de
heffingsplichtige en is het gewone woonruimteforfait van toepassing. Bij het
vaststellen van de aanslag voor het recreatieterrein moet de woonruimte buiten
beschouwing worden gelaten. Wordt de woonruimte echter ook via de exploitant aan
anderen verhuurd, dan is de heffingsplicht afhankelijk van de vraag op wie het
exploitatierisico drukt. Krijgt de eigenaar een vaste vergoeding ongeacht de
werkelijke verhuurde periode(s), dan wordt de woonruimte als onderdeel van de
bedrijfsruimte beschouwd en is de exploitant van het recreatieterrein
heffingsplichtig. Is de vergoeding die de eigenaar krijgt wel afhankelijk van de
werkelijke verhuurde periode(s), dan rust het exploitatierisico bij hem en is
hij als heffingsplichtige het gewone woonruimteforfait verschuldigd.Derde lidNa aanvang van de heffingsplicht kan het aantal bewoners verminderen tot één.
Dit heeft gevolgen voor de vervuilingswaarde. Het is, analoog aan artikel 4,
derde lid, de keuze van het waterschap hoe dit naar tijdsevenredigheid in de
aanslag tot uitdrukking komt.Vierde lidOmdat de aanslag voor een woonruimte meestal al aan het begin van het
heffingsjaar wordt opgelegd, moet de verordening voorzien in een regeling
waardoor aanspraak op vermindering kan worden gemaakt. Dit gebeurt door middel
van een aanvraag in de zin van artikel 132, eerste lid, Waterschapswet. Deze
moet worden ingediend binnen zes weken nadat de omstandigheid zich heeft
voorgedaan. De vermindering kan door de ambtenaar belast met de heffing ook
ambtshalve worden verleend. SchattingArtikel 17In artikel 122j van de Waterschapswet is expliciet bepaald dat onder bepaalde,
nader omschreven, omstandigheden de vervuilingswaarde kan worden vastgesteld
door middel van schatting. Bijvoorbeeld indien een bedrijf niet voldoet aan zijn
verplichting tot meting, bemonstering en analyse of indien het bedrijf dat doet
op een wijze die niet in overstemming is met de in de verordening of
meetbeschikking opgenomen voorschriften.De bepaling is tevens een vangnetbepaling voor het afvoeren ter zake van stoffen
vanuit objecten waarvoor in de verordening geen bijzondere regelingen zijn
opgenomen en waarvoor de hoofdregel van artikel 7 (meting, bemonstering en
analyse) niet kan worden toegepast.Overigens sluit dit artikel niet uit dat er ook andere omstandigheden kunnen
zijn op grond waarvan schatting kan plaatsvinden. TariefArtikel 18 Dit artikel regelt het tarief per vervuilingseenheid.Wijze van heffing Artikel 19Ingevolge artikel 125 van de Waterschapswet kunnen waterschapsbelastingen worden
geheven bij wege van aanslag, bij wege van voldoening op aangifte of op andere
wijze. Het gaat hier om drie verschillende heffingstechnieken. Het hangt van de
aard en de ingewikkeldheid van de desbetreffende belasting af, welke van deze
drie heffingstechnieken het meest doelmatig is. Voorts kunnen overwegingen uit
een oogpunt van perceptiekosten of op grond van het beginsel dat de
belastingheffing voor de belastingplichtige met de minste pijn moet
plaatsvinden, bepalend zijn voor de keuze van de te hanteren heffingstechniek.
Het gaat het bestek van deze toelichting te buiten nader in te gaan op de
werking en de voor– en nadelen van de genoemde drie heffingstechnieken. In dit artikel is gekozen voor de heffing bij wege van
aanslag.BetalingstermijnenArtikel 20Van de bevoegdheid om afwijkende betalingstermijnen in de belastingverordening
op te nemen (artikel 139, eerste lid, Waterschapswet) is gebruik gemaakt. De betalingstermijnen in het tweede en in het derde lid zijn derhalve afwijkend
van die in artikel 9 van de Invorderingswet 1990. Het ligt voor de hand de
betalingstermijnen voor de aanslag en de bestuurlijke boete aan elkaar gelijk te
laten zijn, aangezien die in hetzelfde geschrift zijn verenigd.Het derde lid voorziet in afwijkende betalingstermijnen indien de
heffingsplichtige een machtiging voor automatische incasso heeft afgegeven.Nadere regelsArtikel 21In verband met de inwerkingtreding van de derde tranche van de Algemene wet
bestuursrecht (Stb. 1996, 333) en de daarop gebaseerde aanpassingswetgeving
(Stb. 1997, 510 en 580) komen de bevoegdheden die in de Algemene wet inzake
rijksbelastingen en de Invorderingswet 1990 zijn toebedeeld aan de Minister van
Financiën vanaf 1 januari 1998 toe aan het dagelijks bestuur van het waterschap
(zie artikel 123, derde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet). Voor die datum
kwamen deze formele belastingbevoegdheden toe aan het algemeen bestuur van het
waterschap. In artikel 21 is het toekomen van de bevoegdheid aan het dagelijks bestuur van
het waterschap uitdrukkelijk vermeld.Inwerkingtreding en citeertitelArtikel 22Eerste lidHet eerste lid regelt dat de oude verordening wordt ingetrokken met ingang van
de datum van ingang van de heffing. De oude verordening blijft echter gelden
voor de belastbare feiten die zich voor die datum hebben voorgedaan. Voor die
feiten kunnen dus nog aanslagen worden opgelegd op basis van de oude
verordening.Tweede lidArtikel 73, eerste lid, van de Waterschapswet schrijft voor dat besluiten van
het waterschaps-bestuur die algemeen verbindende regels inhouden, niet verbinden dan wanneer zij
zijn bekendgemaakt. Dit geldt derhalve ook voor belastingverordeningen. Zoals verder blijkt
uit artikel 73 geschiedt bekendmaking door plaatsing in een vanwege het waterschapsbestuur
algemeen verkrijgbaar gestelde publicatie en door het doen van mededeling daarvan in een
plaatselijk verschijnend dag– of nieuwsblad. De bekendgemaakte besluiten treden conform
artikel 74 van de Waterschapswet in werking met ingang van de achtste dag na die van de
bekendmaking, tenzij in deze besluiten daarvoor een ander tijdstip is aangewezen. Daarvan is
sprake. De ver-ordening treedt in werking met ingang van de dag na die van de
bekendmaking.Voor een goed begrip van een en ander wordt erop gewezen dat regeling van het
tijdstip van inwerkingtreding nog niet inhoudt dat op dat tijdstip met de
heffing op de voet van de nieuwe verordening kan worden begonnen. Dat is slechts
mogelijk wanneer in de verordening het tijdstip van ingang van de heffing wordt
genoemd. Zie voor laatstgenoemd tijdstip de toelichting op het derde lid.Derde lidAls gevolg van artikel 111 van de Waterschapswet is een van de onderwerpen die
in de belastingverordening moet worden geregeld het tijdstip van ingang van de
heffing. Dit tijdstip kan samenvallen met het tijdstip van inwerkingtreding,
maar dit is niet beslist noodzakelijk. In de toelichting op het tweede lid is
uiteengezet dat het niet nodig is dat het tijdstip van inwerkingtreding in de
verordening wordt vermeld, omdat bij gebreke daarvan die verordening automatisch
in werking treedt acht dagen na haar bekendmaking.Het tijdstip van ingang van de heffing is wel essentieel, omdat daarmee
duidelijk wordt op welk moment de nieuwe financiële verplichtingen die aan de
burgers worden opgelegd, een aanvang nemen.Vierde lidAls gevolg van het vierde lid van het onderhavige artikel 22 wordt de
verordening voorzien van een citeertitel.– – – – –