CVDR309745_1Verordening Rioolheffing 2014nlregelingZandvoort2017-10-18ZandvoortZandvoortse CourantVerordening Rioolheffing 2014Verordening Rioolheffing 2014gemeenteraadruimtelijke ordening, verkeer en vervoer2013-11-06De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2014-01-012014-12-31intrekking door nieuwe regelingZ2013-004400(2013/09/000667)art. 216 en 228a van de Gemeentewet;GeenVerordening Rioolheffing 2014De raad van de gemeente Zandvoort:gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 24
september 2013, nummer 2013/09/000641;gelet op de overwegingen van de gemeenteraad van 6 november 2013;gelet op artikel 216 en 228a van de Gemeentewet;besluit de volgende verordening, inclusief toelichting, vast te
stellen:Verordening rioolheffing 2014. 1.1 BEGRIPSBEPALINGENArtikel 1 BegripsbepalingenVoor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder:a.het college: het college van burgemeester en wethouders van de
gemeente Zandvoort;b. de raad: de gemeenteraad van Zandvoort.c.ambtenaar belast met de heffing: de gemeenteambtenaar die door
het college is aangewezen als de in artikel 231, tweede lid, onderdeel b,
van de Gemeentewet bedoelde ambtenaar belast met de heffing van de
gemeentelijke belastingen.d.perceel: een roerende of onroerende zaak of een zelfstandig
gedeelte daarvan; e.gemeentelijke riolering: een voorziening of combinatie van
voorzieningen voor inzameling, verwerking, zuivering of transport van
afvalwater, hemelwater of grondwater, in eigendom, in beheer of in onderhoud
bij de gemeente; f.verbruiksperiode: de periode waarop de afrekening van het
waterbedrijf betrekking heeft; g.water: huishoudelijk afvalwater, bedrijfsafvalwater, hemelwater
of grondwater. 1.2 NORMSTELLINGArtikel 2 Aard van de belastingOnder de naam rioolheffing wordt een directe belasting geheven ter
bestrijding van de kosten die voor de gemeente verbonden zijn aan:a. de inzameling en het transport van huishoudelijk afvalwater en
bedrijfsafvalwater, alsmede de zuivering van huishoudelijk afvalwater; en b. de inzameling van afvloeiend hemelwater en de verwerking van het
ingezamelde hemelwater, alsmede het treffen van maatregelen teneinde
structureel nadelige gevolgen van de grondwaterstand voor de aan de grond
gegeven bestemming zoveel mogelijk te voorkomen of te beperken. Artikel 3 Belastbaar feit en belastingplicht1. De belasting wordt geheven van de gebruiker van een perceel van waaruit
water direct of indirect op de gemeentelijke riolering wordt afgevoerd;2. Met betrekking tot de belasting, wordt als gebruiker aangemerkt:a. degene die naar de omstandigheden beoordeeld het perceel al dan niet
krachtens eigendom, bezit, beperkt recht of persoonlijk recht gebruikt; b. ingeval een gedeelte van een perceel – niet een gedeelte als bedoeld in
artikel 4 – voor gebruik is afgestaan: degene die dat gedeelte voor gebruik
heeft afgestaan. Artikel 4 Zelfstandige gedeeltenIndien gedeelten van een in artikel 3 bedoeld perceel blijkens hun indeling
bestemd zijn om als afzonderlijk geheel te worden gebruikt, wordt de
belasting geheven ter zake van elk als zodanig bestemd gedeelte, met dien
verstande dat indien twee of meer van die gedeelten tezamen als één geheel
worden gebruikt, deze als één perceel worden aangemerkt.Artikel 5 Maatstaf van heffing1. De belasting wordt geheven naar het aantal kubieke meters water dat
vanuit het perceel wordt afgevoerd. 2. Het aantal kubieke meters water wordt gesteld op 90% van het aantal
kubieke meters leidingwater en grondwater dat in de laatste aan het begin
van het belastingjaar voorafgaande verbruiksperiode naar het perceel is
toegevoerd of opgepompt. Ingeval de verbruiksperiode niet gelijk is aan een
periode van twaalf maanden, wordt de hoeveelheid water door herleiding naar
tijdsgelang bepaald. Bij die herleiding wordt een gedeelte van een
kalendermaand voor een volle maand gerekend.3. Ingeval gebruik wordt gemaakt van een pompinstallatie moet die
pompinstallatie zijn voorzien van een: a. watermeter, waarvan de hoeveelheid opgepompt water kan worden afgelezen,
of b. bedrijfsurenteller, waarvan het aantal uren dat een pompinstallatie met
vaste capaciteit in bedrijf is geweest kan worden afgelezen. De eerste volzin is niet van toepassing indien vaststelling van de
hoeveelheid opgepompt water geschiedt op grond van enige andere wettelijke
bepaling. 4. De op de voet van het tweede lid berekende hoeveelheid toegevoerd of
opgepompt water wordt verminderd met de hoeveelheid water die niet is
afgevoerd.5. Indien de in het tweede lid vermelde berekeningswijze niet mogelijk is of
de verbruikgegevens niet bekend zijn, wordt het waterverbruik van
gemeentewege geschat, met dien verstande dat voor de berekening een minimum
wordt aangehouden van 500 m3.Artikel 6 BelastingtarievenDe belasting bedraagt:1. behoudens het bepaalde in lid 2 van dit artikel per eigendom € 192,602.in afwijking van het bepaalde in lid 1. van dit artikel per eigendom van
waaruit meer dan 200m³ afvalwater per jaar wordt afgevoerd:bij een waterverbruik vana. van 201 t/m 500 m3vermeerderd met een bedrag van€1,50€voor elke m3 boven het aantal van192,60200m3
b. van 501 t/m 1.000 m3vermeerderd met een bedrag van€1,20€voor elke m3 boven het aantal van642,60500m3
c. van 1.001 t/m 5.000m3 vermeerderd met een bedrag van €1,00€voor elke m3 boven het aantal van1.242,601.000m3
d. van 5.001 t/m10.000m3vermeerd met een bedrag van€0,80€voor elke m3 boven het aantal van5.242,605.000m3
e. van 10.001t/m20.000m3vermeerderd met een bedag van€0,50€voor elke m3 boven het aantal van9.242,6010.000m3
f. boven 20.000m3vermeerderd met een bedrag van€0.30€voor elke m3 boven het aantal van14.242,5020.000m3
2. Als het bedrag van de belasting beneden € 10,- blijft, wordt geen
belasting geheven. Voor de toepassing van de vorige volzin wordt het totaal
van op een aanslagbiljet verenigde verschuldigde bedragen aan belastingen of
andere heffingen aangemerkt als één belastingbedrag.Artikel 7 BelastingjaarHet belastingjaar is gelijk aan het kalenderjaar.Artikel 8 Wijze van heffingDe belasting wordt bij wege van aanslag geheven.Artikel 9 Ontstaan van de belastingschuld en heffing naar
tijdsgelangDe belasting is verschuldigd bij het begin van het belastingjaar of, zo dit
later is, bij de aanvang van de belastingplicht. Indien de belastingplicht met betrekking tot het perceel in de loop van het
belastingjaar aanvangt, is de belasting verschuldigd over zoveel twaalfde
gedeelten van het voor dat jaar verschuldigde gebruikersdeel als er in dat
jaar, na de aanvang van de belastingplicht, nog volle kalendermaanden
overblijven. Indien de belastingplicht met betrekking tot het perceel in de loop van het
belastingjaar eindigt, bestaat aanspraak op ontheffing voor zoveel twaalfde
gedeelten van het voor dat jaar verschuldigde gebruikersdeel als er in dat
jaar, na het einde van de belastingplicht, nog volle kalendermaanden
overblijven. Het tweede en derde lid zijn niet van toepassing indien de
belastingplichtige binnen de gemeente verhuist en aldaar een ander eigendom
in gebruik neemt Artikel 10 Termijnen van betalingIn afwijking van artikel 9, eerste lid van de Invorderingswet 1990 moet de
aanslag worden betaald uiterlijk op de laatste dag van de tweede maand
volgend op de maand die in de dagtekening van het aanslagbiljet is
vermeld.In afwijking van het eerste lid geldt, ingeval het totaalbedrag van de op
één aanslagbiljet verenigde aanslagen meer is dan € 70,-, en zolang de
verschuldigde bedragen door middel van automatische betalingsincasso kunnen
worden afgeschreven, dat de aanslagen moeten worden betaald in 7 gelijke
termijnen. De eerste termijn vervalt op de laatste dag van de maand volgend
op die welke in de dagtekening van het aanslagbiljet is vermeld en elk van
de volgende termijnen telkens op de laatste dag van de daarop volgende
maand.Met betrekking tot een ingevolge artikel 2, tweede lid, onderdeel c, van de
Invorderingswet 1990, met een belastingaanslag gelijkgestelde beschikking
inzake een bestuurlijke boete is het eerste lid van overeenkomstige
toepassing, voor zover deze gelijktijdig wordt opgelegd met de vaststelling
van de aanslag.De Algemene Termijnenwet is niet van toepassing op de in de voorgaande leden
gestelde termijnen Artikel 11 Nadere regels door het collegeHet college van burgemeester en wethouders kan nadere regels geven met
betrekking tot de heffing en de invordering van de rioolheffing.Artikel 12 KwijtscheldingBij de invordering van rioolheffing van gebruikers van eigendommen, niet
zijnde eigendommen die bestemd zijn om als particuliere huishouding te
worden gebruikt en ook als zodanig worden gebruikt, wordt geen
kwijtschelding verleend.1.3 OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGENArtikel 13 BevoegdhedenDe ‘ambtenaar belast met de heffing’ is belast met de uitvoering van deze
verordening.Artikel 14 Overgangsrecht, inwerkingtreding en citeertitelDe ‘Verordening rioolheffing 2013”, vastgesteld bij raadsbesluit van 7
november 2012, wordt ingetrokken met ingang van de in het derde lid genoemde
datum van ingang van de heffing, met dien verstande dat zij van toepassing
blijft op de belastbare feiten die zich voor die datum hebben
voorgedaan.Deze verordening treedt in werking met ingang van de eerste dag na die van
de bekendmaking.De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2014.Deze verordening wordt aangehaald als “Verordening rioolheffing 2014”.Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering van november 2013De griffier, De voorzitter,2. TOELICHTING OP DE VERORDENING2.1 ALGEMEENWettelijke basisDe verordening rioolheffing is gebaseerd op de tekst van artikel 228a van de
Gemeentewet. Gekozen is voor een zogenaamd 'aangekleed' model, dat wil zeggen
dat de tekst van hogere wettelijke regelingen, waar nodig voor de duidelijkheid,
is overgenomen. De rioolheffing is in de plaats gekomen van de rioolrechten.
Vanaf 1 januari 2010 is de mogelijkheid tot het heffen van rioolrechten
vervallen (behalve het eenmalig rioolaansluitrecht) en kan de gemeente enkel de
rioolheffing in rekening brengen.De Wet verankering en bekostiging van gemeentelijke watertaken (Stb. 2007, 276
en 277) introduceert in artikel 228a van de Gemeentewet een nieuwe rioolheffing.
Deze rioolheffing treedt in de plaats van het rioolrecht dat is gebaseerd op
artikel 229 van de Gemeentewet. De nieuwe rioolheffing heeft het karakter van
een bestemmingsheffing waarmee kosten kunnen worden verhaald om maatregelen te
treffen die de gemeente noodzakelijk acht voor een doelmatig werkende riolering
en overige maatregelen ten aanzien van hemelwater en grondwater. Dit betekent
dat het individuele profijt van de heffing door de gemeente niet meer hoeft te
worden aangetoond. De gemeente kan de kosten verhalen die ze maakt voor het
nakomen van de zorgplichten uit de Wet verankering en bekostiging van
gemeentelijke watertaken.De voorzieningen waarvan de kosten kunnen worden verhaald sluiten aan bij de
maatregelen die de gemeente in het kader van het gemeentelijke rioleringsplan
(GRP) onderneemt. Dit kunnen maatregelen met een collectief of individueel
karakter zijn. Van belang is dat de gemeente aannemelijk kan maken dat de
maatregelen van belang zijn voor het nakomen van de zorgplichten. Het
wetsvoorstel kent naast de introductie van de rioolheffing ook een verbreding
van het GRP.De meer taakgerichte insteek leidt er bijvoorbeeld toe dat er geen onzekerheid
meer bestaat over de mogelijkheid om bijvoorbeeld de kosten van een voorziening
voor de individuele behandeling van afvalwater (IBA) te verhalen. Indien de IBA
wordt geplaatst ter nakoming van de zorgplicht van de gemeente kunnen de kosten
worden meegenomen in de rioolheffing.Naast de rioolheffing van artikel 228a van de Gemeentewet kan een gemeente op
basis van artikel 229, derde lid, van de Gemeentewet alleen nog een eenmalig
rioolaansluitrecht heffen of een eenmalig recht heffen voor de kosten van een
IBA die de gemeente voor een eigenaar aanlegt. Ook de baatbelasting voor aanleg
van nieuwe riolering blijft gehandhaafd.ZorgplichtenIn artikel 228a van de Gemeentewet worden de verschillende zorgplichten van de
gemeente op het terrein van water opgesomd. Het betreft de zorgplicht voor
afvalwater en de zorgplicht voor hemel- en grondwater. Het resultaat en de
doelmatigheid van de maatregelen staat voorop, niet meer de wijze waarop de
gemeente haar zorgplicht nakomt.De opbrengsten van de rioolheffing dienen te worden aangewend voor de nakoming
van deze zorgplichten. De reikwijdte van de verschillende zorgplichten is in de
Wet verankering en bekostiging gemeentelijke watertaken vastgelegd. Dat de
gemeente de zorgplichten heeft, betekent niet dat de gemeente steeds aan zet is
om alle problemen op te lossen. De afvalwaterzorgplicht kent een mogelijkheid
tot het vragen van ontheffing bij de provincie als maatregelen niet doelmatig
zijn. De zorgplicht voor hemel- en grondwater kent een voorkeursvolgorde. In
eerste instantie is de particulier verantwoordelijk op eigen terrein. Pas indien
het redelijkerwijs niet van de particulier kan worden verwacht dat hij zelf
maatregelen neemt kan het water ter nadere verwerking worden aangeboden bij de
gemeente. Ook het gemeentelijk rioleringsplan (GRP) wijzigt. Nieuw vast te stellen GRP’s
dienen naast de reeds bestaande planverplichting voor de riolering ook expliciet
aandacht te besteden aan de nieuwe zorgplichten voor hemel- en grondwater. Het
GRP zal ook ten minste een overzicht bevatten van de in de gemeente aanwezige
voorzieningen voor de inzameling en verwerking van afvloeiend hemelwater en de
voorgenomen maatregelen ter voorkoming of beperking van nadelige gevolgen van de
grondwaterstand. Dat laatste uiteraard alleen als er zich in de gemeente
daadwerkelijk grondwaterproblemen voordoen.Centraal staat bij de uitvoering van de zorgplichten dat een doelmatige
oplossing dient te worden gekozen. Gemeenten zijn dus vrij in de keuze welke
maatregelen worden getroffen als het beoogde doel maar wordt bereikt. Als een
IBA het beoogde milieurendement oplevert, is het een goede oplossing. Normen
waarbinnen verplicht riolering dient te worden opgelegd zijn niet meer van
toepassing. Voor de bestrijding van water dat in de huizen stroomt bij hevige
regenval kan vanzelfsprekend een regenwaterriool worden aangelegd. De gemeente
mag er echter ook voor kiezen om de stoepranden langs de straat te verhogen.
Zodoende blijft het water op straat staan en loopt het niet meer de huizen
in.KostenverhaalHoofdregel bij het kostenverhaal is dat de kosten via de heffing mogen worden
verhaald die worden gemaakt ter nakoming van de zorgplichten. Omdat de aard van
de voorzieningen niet meer doorslaggevend is dient de gemeente enkel aannemelijk
te maken dat de kosten gemaakt zijn in het kader van de zorgplicht. De
onderstaande driedeling kan worden gemaakt:1. De voorziening is volledig dienstbaar aan het nakomen van de zorgplichten. De
integrale kosten van de voorziening kunnen worden verhaald via de heffing. Voor
de bepaling van de integrale kosten zijn de uitgangspunten van de begroting
leidend. 2. De voorziening is niet dienstbaar aan het nakomen van de zorgplichten. De
kosten van de voorziening kunnen niet worden verhaald via de heffing. 3. De voorziening is dienstbaar aan het nakomen van de zorgplichten maar dient
tevens andere doelen. Het gedeelte van de kosten dat redelijkerwijs kan worden
toegerekend aan het nakomen van de zorgplichten kan via de heffing worden
verhaald. Is de voorziening slechts zijdelings (< 10%) dienstbaar aan het
nakomen van de zorgplichten dan kunnen de kosten niet worden verhaald via de
heffing. Als voorbeeld de kosten voor baggeren. Als het baggeren samenhangt met het
onderhoud van gemeentelijk oppervlaktewateren en vaarwegen, dan kunnen de kosten
niet uit de Rioolheffing worden bekostigd. Vindt het baggeren plaats vanwege de
ruiming van slib voor een van de zorgplichten, dan mogen de kosten wel uit de
heffing worden bekostigd. Onder de oude Rioolrechten heeft Hof Arnhem deze
insteek goedgekeurd. Deze uitspraak was de uitwerking van de verwijzing van de
Hoge Raad waarin moest worden onderzocht of het baggeren niet of slechts
zijdelings de rioleringsfunctie diende. Slechts zijdelings moet daarbij worden
uitgelegd als voor minder dan 10% (Hof Arnhem 10 december 2007, LJN: BC0240). De
toelichting bij de Wet verankering en bekostiging van gemeentelijke watertaken
wekt de indruk dat de kosten van baggeren niet kunnen worden meegenomen. Wij
denken dat bij de wetgever destijds de indruk leefde dat baggeren geen relatie
met de zorgplichten kon hebben. Dat beeld moet dus worden genuanceerd.Indien het baggeren deels plaatsvindt vanwege een van de zorgplichten, maar
tegelijkertijd ook andere doelen dient, moet de gemeente een kostenverdeling
opstellen. De meest praktische wijze hiervoor is de totale kosten te nemen en –
op basis van deskundigheid of ervaringsgegevens – een redelijke verdeling vast
te stellen voor de verschillende doeleinden van het baggeren. Het verdient
aanbeveling om de beargumenteerde toedeling vooraf controleerbaar vast te
leggen.Begrip aansluitingNet als in de oude verordening rioolrechten is het belastbare feit het hebben
van een directe of indirecte aansluiting op de riolering. Met het begrip
aansluiting wordt echter niet hetzelfde bedoeld.Nu de zorgplichten zijn verruimd naar het hemel- en grondwater zal de aard van
de gemeentelijke voorzieningen ook wijzigen. De voorzieningen zullen meer op het
publieke domein komen te liggen. Als de gemeente de grondwaterstand wil
reguleren kan het drainageriool worden aangelegd op openbaar terrein. Alle
omliggende percelen profiteren van drainageriool, omdat het grondwater van hun
perceel afvloeit richting het drainageriool. In de zin van de verordening hebben
deze percelen een aansluiting op de gemeentelijke riolering omdat ze hun
grondwater ter nadere verwerking aanbieden bij de gemeente en de gemeente een
voorziening heeft waar dat water daadwerkelijk wordt verwerkt. Een aansluiting
in de zin van een buis is dus geen voorwaarde. Dat er vanaf het perceel water
ter nadere verwerking wordt aangeboden en dat de gemeente daar ook wat mee doet
is voldoende voor het hebben van een aansluiting.De verbreding van het begrip aansluiting heeft voor het overgrote deel van de
percelen geen consequenties. Deze percelen hebben sowieso al een aansluiting op
het rioleringsstelsel. Wij verwachten dat een kleine minderheid van de percelen
geen aansluiting op het buizenstelsel heeft maar wel water ter nadere verwerking
aanbiedt bij de gemeente. Te denken valt aan garageboxen, loodsen en dergelijke.
De grote groep belastingplichtigen zal echter niet wijzigen.Keuze voor model A of model BDe gemeente heeft de mogelijkheid om de rioolheffing voor alle taken in zijn
geheel te heffen (model A) maar ook om de heffing te splitsen (model B). De
keuze tussen de modellen is primair een politieke. Uiteindelijk beslist de raad
op welke wijze de rioolheffing wordt vormgegeven. Gekozen is voor bestendiging
van de tot heden gevoerde heffing via model A.JurisprudentieVanzelfsprekend is er op het moment van schrijven van deze toelichting nog
weinig jurisprudentie gewezen op basis van de nieuwe rioolheffing. Toch wordt in
deze toelichting verwezen naar jurisprudentie. Daarbij moet wel worden bedacht
dat de jurisprudentie is gewezen voor de oude rioolrechten of andere (lokale)
belastingen. Daar waar in de toelichting bij de artikelen verwijzingen naar
jurisprudentie staan, zijn wij van mening dat deze jurisprudentie haar betekenis
in het licht van de nieuwe rioolheffing niet heeft verloren. Voor de exacte
interpretatie van de individuele uitspraken moeten echter steeds de verschillen
tussen de betreffende heffing en de rioolheffing worden meegewogen. Het
belangrijkste verschil tussen de rioolrechten en de rioolheffing is dat er geen
sprake meer is van een retributie maar van een bestemmingsbelasting. De link
tussen het individuele profijt en de heffing is hierdoor belangrijk minder
stringent geworden. Dit element zal met name spelen bij de gewijzigde
interpretatie van het begrip aansluiting, dat hierboven is toegelicht.Kwijtschelding van belastingenVan de rioolheffing kan gehele of gedeeltelijke kwijtschelding worden verleend,
indien de belasting niet anders dan met buitengewoon bezwaar kan worden betaald.
De mogelijkheid van kwijtschelding is beperkt tot de particuliere
huishoudens.2.2 ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGAanhefDe aanhef van de verordening rioolheffing geeft aan dat de rioolheffing is
gebaseerd op artikel 228a van de Gemeentewet, zowel voor de heffing wegens het
hebben van een aansluiting op de gemeentelijke riolering als voor de heffing
wegens het afvoeren van water.Artikel 1 BegripsbepalingenIn de opzet van de verordening is gekozen voor het opnemen van een artikel dat
begripsomschrijvingen bevat.Ad. cArtikel 231 lid 2 sub b van de Gemeentewet regelt dat de bevoegdheden en
verplichtingen die op rijksniveau gelden voor de inspecteur overeenkomstig
gelden voor de ambtenaar die belast is met de heffing van de gemeentelijke
belastingen. Deze ambtenaar wordt op grond van artikel 232 lid 2 sub a van de
Gemeentewet aangewezen door het college.Ad dIn onderdeel d is aangegeven dat onder perceel wordt verstaan een roerende of
een onroerende zaak. In de verordening rioolrechten wordt hiervoor de term
eigendom gebruikt. Met de wijziging naar de term perceel is geen inhoudelijke
wijziging beoogd. De reden voor de keuze van de term perceel is gelegen in het
feit dat deze term ook wordt gebruikt in de Wet verankering en bekostiging van
gemeentelijke watertaken.In de meerderheid van de gevallen zal onder het begrip perceel een onroerende
zaak vallen. De verordening beoogt echter ook roerende percelen die op de
gemeentelijke riolering zijn aangesloten in de heffing te betrekken. Bij
roerende percelen die op de gemeentelijke riolering zijn aangesloten kan
bijvoorbeeld worden gedacht aan caravans, woonboten en niet-onroerende
zomerhuisjes.Dat ook een zelfstandig gedeelte van een onroerende of roerende zaak een perceel
is hangt samen met het bepaalde in artikel 4. Door een zelfstandig gedeelte ook
te omschrijven als een zelfstandig perceel vindt het belastbaar feit plaats per
zelfstandig gedeelte.Ad eIn onderdeel e is aangegeven dat onder gemeentelijke riolering in feite alle
voorzieningen vallen die worden getroffen ter nakoming van de zorgplichten. De
mogelijke voorzieningen zijn legio en bevatten een veel ruimer scala dan het
klassieke rioleringsbegrip. Dat toch voor de term gemeentelijke riolering is
gekozen hangt samen met de naamgeving die de formele wetgever heeft gekozen voor
de heffing: Rioolheffing.Ad fOnderdeel f behelst een definitie van het begrip verbruiksperiode. De uit de
afrekening blijkende hoeveelheid van het waterleidingbedrijf afgenomen water is
van belang voor de vaststelling van de afgevoerde hoeveelheid afvalwater,
waarvoor in artikel 5 regels zijn gegevenAd gOnderdeel g van dit artikel bepaalt dat onder het begrip water alle
verschillende soorten water vallen. In de zorgplichten van artikel 228a worden
meerdere waterbegrippen gebruikt die gebaseerd zijn op de herkomst van het
water. De definities van de specifieke waterbegrippen zijn opgenomen in de Wet
milieubeheer en behoeven in de verordening rioolheffing geen nadere
toelichting.Artikel 2 Aard van de belastingDit artikel is opgenomen om er geen misverstand over te laten bestaan dat de
heffing bedoeld is om de kosten van de zorgplichten te verhalen die zijn
opgesomd in artikel 228a van de Gemeentewet. Tevens blijkt uit dit artikel dat
het gaat om de totale kosten van de beide zorgplichten (model A).Artikel 3 Belastbaar feit en belastingplichtDe rioolheffing kan worden geheven van zowel de eigenaren als de gebruikers van
percelen. In de toelichting bij de Wet verankering en bekostiging gemeentelijke
watertaken staat dat de wetgever de bestaande praktijk dat de belasting zowel
van de eigenaar als de gebruiker kan worden geheven wil voortzetten.Voor de oude rioolrechten heeft de Hoge Raad in zijn arrest van 5 maart 1980,
nr. 19 441, BNB 1980/103 (Rotterdam) beslist dat onder gebruik van de riolering
mede het genot van de aansluiting voor de eigenaar kan worden begrepen, nu de
aansluiting de gebruikswaarde van het eigendom voor de eigenaar verhoogt. Ook in
latere arresten heeft de Hoge Raad in gelijke zin beslist (HR 24 oktober 1984,
nr. 22 429, BNB 1985/58, Belastingblad 1985, blz. 6 (Havelte), HR 15 juli 1986,
nr. 23 881, BNB 1986/263, Belastingblad 1986, blz. 583 (Zutphen) en HR 12
januari 1994, nr. 29 597, BNB 1994/84, Belastingblad 1994, blz. 270
(Bussum).Hof Arnhem heeft uitgebreid gemotiveerd beslist dat alleen van eigenaren kan
worden geheven. De andersluidende beslissing van rechtbank Arnhem is door het
hof van tafel geveegd (Hof Arnhem 9 oktober 2007, LJN: BB5160 (Nijmegen)). Tegen
deze uitspraak is overigens wel beroep in cassatie ingesteld.De Hoge Raad heeft in een aantal zaken geoordeeld dat de heffing van een
afvoerrecht van enkel de grote lozers is toegestaan. Daarbij moet het aandeel
van de te verhalen kosten bij de grote lozers evenredig zijn met hun aandeel in
de totale hoeveelheid geloosd afvalwater. Zie hiervoor de uitspraken van de Hoge
Raad van 10 december 2004, nr. 36804, LJN: AF7508 (Delft) en LJN: AF7510
(Delft); AF7505 (Zoetermeer); AF7514, AF7516, Af7517 (Eindhoven); AF7523 en
AF7524 (Leiden); AF7336 (Rotterdam). Bij deze uitspraken moet wel bedacht worden
dat het oude rioolrecht gericht was op het verhalen van de kosten van het
transport van afvalwater. Indien de gemeente in meer dan bijkomende mate kosten
verhaalt die gepaard gaan met hemel- en grondwater kan het minder gewenst zijn
deze kosten enkel te verhalen op de grote lozers van (bedrijfs)afvalwater. De
gemeente wil uitsluitend een heffing van de gebruiker van een perceel. Eerste lidHet gaat om de belasting die wordt geheven van de gebruiker van een perceel
wegens het afvoeren van water vanuit dat perceel op de gemeentelijke riolering.
Ook hier zijn de woorden ‘direct of indirect’ voor de duidelijkheid opgenomen.
Het direct of indirect afvoeren van water hangt samen met het direct of indirect
aangesloten zijn van het perceel op de gemeentelijke riolering.Tweede lidDe belasting bedoeld in het eerste lid, wordt geheven van de gebruiker van het
perceel. In dit lid zijn regels opgenomen om aan te geven wie als gebruiker van
het perceel moet worden aangemerkt.Er doen zich hier twee mogelijkheden voor die zich van elkaar laten
onderscheiden door het gebruik van een al dan niet zelfstandig gedeelte van een
perceel.Tweede lid, onderdeel aIn onderdeel a gaat het om het gebruik van een zelfstandig perceel, een
zelfstandig gedeelte van een perceel of verschillende zelfstandige gedeelten van
een perceel, die tezamen, met toepassing van artikel 4, als één perceel moeten
worden aangemerkt. De gebruiker is dan degene die - naar de omstandigheden
beoordeeld - het perceel al dan niet krachtens eigendom, bezit, beperkt recht of
persoonlijk recht gebruikt. Niet van belang is dus op welke rechtsgrond van het
perceel gebruik wordt gemaakt. Ook bij wederrechtelijk gebruik (krakers) is
sprake van gebruik. Degene die het perceel voor zich zelf bezigt, moet als
gebruiker worden aangemerkt (HR 5 september 1979, nr. 19420, BNB 1979/268
(Uitgeest) waarin werd beslist dat het doen bouwen op een ongebouwd eigendom
moet worden aangemerkt als gebruik van het perceel door de opdrachtgever).De belasting wegen het afvoeren van water op de gemeentelijke riolering kan
alleen worden geheven van degenen die de op die riolering aangesloten percelen
feitelijk gebruiken. Niet als feitelijk gebruiker wordt aangemerkt diegene die
verantwoordelijk is voor het gebruik (bijvoorbeeld de verhuurder), zonder het
perceel zelf te gebruiken (HR 23 mei 1990, nr. 26328, BNB 1990/239,
Belastingblad 1990, blz. 470 (Tegelen). Na de inwerkingtreding van de Wet
materiële belastingbepalingen Gemeentewet (1 januari 1995) is bij de
onroerende-zaakbelastingen in bepaalde gevallen een ander dan de feitelijke
gebruiker als belastingplichtige van de gebruikersbelasting aangewezen. Het is
evenwel verdedigbaar ook bij de rioolheffing bij verhuur voor korte perioden de
verhuurder als feitelijk gebruiker aan te merken. Voor de reinigingsrechten en
de afvalstoffenheffing heeft de Hoge Raad dat beslist in zijn arresten van 26
februari 1992, nr. 27935, Belastingblad 1992, blz. 389 en van 1 december 1999,
nr. 34301, Belastingblad 2000, blz. 57. Hof Arnhem heeft in de uitspraak van 7
mei 2002, nr. 99/00504, LJN: AE4937 (Gramsbergen) voor het rioolrecht in gelijke
zin beslist. Bij het volgtijdig ter beschikking stellen aan een
huurbemiddelingsbureau dat recreatiebungalows voor rekening en risico van de
eigenaar verhuurt aan derden, wordt de eigenaar als gebruiker aangemerkt.
Daaraan doet niet af dat de eigenaar zelf geen verblijf kan houden (zie ook Hoge
Raad 22 november 2002, nr. 37361, LJN: AF0960, BNB 2003/36, m.n. Snoijink
(Oostburg) voor de onroerende-zaakbelastingen). De Hoge Raad heeft omtrent een
overeenkomst waarbij vakantiewoningen voor rekening en risico van een
huurbemiddelingsbureau werden verhuurd geoordeeld dat de eigenaar in dat geval
niet als gebruiker voor het rioolrecht kan worden aangemerkt (Hoge Raad 7
februari 2001, nr. 35865, LJN: AA9843, BNB 2001/113, m.n. Snoijink
(Wierden)).Wie de belastingplichtige gebruiker van een woning is, zal veelal kunnen worden
bepaald aan de hand van de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens
(GBA). Bij bedrijfsgebouwen en andere niet-woningen is dit uiteraard niet
mogelijk. Daar - maar ook bij woningen - kan bijvoorbeeld de administratie van
nutsbedrijven een hulpmiddel zijn. Ook het handelsregister kan uitkomst
bieden.Tweede lid, onderdeel bIn onderdeel b gaat het om het gebruik van een niet-zelfstandig gedeelte van een
perceel, waarop het bepaalde in artikel 4 van de verordening geen toepassing
vindt. In artikel 4 gaat het om de kleinste zelfstandig bruikbare eenheid,
terwijl hier sprake is van een niet-zelfstandig gedeelte van een perceel. De
uitsluiting van het bepaalde in artikel 4 is alleen voor de duidelijkheid in de
onderhavige bepaling opgenomen. Onderdeel b ziet op de situatie dat de degene
die één of meer gedeelten van het perceel voor gebruik afstaat, maar, naar de
omstandigheden beoordeeld, zelf wel van het perceel gebruik blijft maken. Te
denken valt aan de situatie waarin de kamers van een studentenhuis in gebruik
worden afgestaan. Iedere kamer heeft een aansluiting op de riolering zodat
vanuit iedere kamer afvoer van afvalwater mogelijk is en die afvoer ook
feitelijk geschiedt. Omdat geen kamer als zelfstandig gedeelte kan worden
aangewezen (artikel 4) wordt het gebruik nu toegerekend aan de gebruiker van een
gedeelte van het studentenhuis die de andere kamers in gebruik heeft afgestaan.
Indien de verhuurder van de kamers zelf geen gebruik maakt van een gedeelte van
het studentenhuis, kan hij niet worden aangemerkt als gebruiker van het
studentenhuis, maar moet één van de studenten worden aangewezen op grond van
vastgestelde beleidsregels.De gemeente heeft hiertoe de beleidsregels voor het aanwijzen van een
belastingplichtige in een keuzesituatie vastgesteld.Artikel 4 Zelfstandige gedeeltenIn dit artikel is bepaald dat, indien gedeelten van een perceel zelfstandig
kunnen worden gebruikt, de rechten ter zake van ieder afzonderlijk gedeelte
worden geheven. Bedoeld worden dan gedeelten die ieder als zelfstandige en
onafhankelijke eenheid kunnen worden gebruikt (bijvoorbeeld de woning in een
flatgebouw). De Hoge Raad oordeelde dat zelfstandige gedeelten die geen directe
of indirecte aansluiting op de riolering hebben omdat de sanitaire voorzieningen
zich bijvoorbeeld in een gemeenschappelijk deel bevinden niet in de heffing
kunnen worden betrokken (Hoge Raad 29 juni 2007, nr. 40932, LJN: BA8046,
(Alblasserdam)).Wanneer dergelijke gedeelten, die naar indeling zijn bestemd om ieder als
afzonderlijk geheel te worden gebruikt, toch gezamenlijk als een geheel worden
gebruikt, dan wordt de belasting ter zake van de gezamenlijke gedeelten geheven,
waarbij die gezamenlijke gedeelten dan als één perceel worden aangemerkt. Een
dergelijk geval kan zich bijvoorbeeld voordoen bij woonhuizen die vroeger in
twee of meer zelfstandige gedeelten werden gebruikt, maar nu, zonder dat de
indeling is gewijzigd, als één geheel worden gebruikt.Artikel 5 Maatstaf van heffingDe belasting van de gebruiker wordt geheven naar het aantal kubieke meters water
dat vanuit het perceel wordt afgevoerd. Hoe deze hoeveelheid wordt berekend is
bepaald in het vierde lid van artikel 5. Indien niet alle percelen in de
gemeente individueel van een watermeter zijn voorzien zal ten aanzien van deze
percelen met aannames moeten worden gewerkt. Daarbij valt te denken aan een
forfaitaire benadering. Er kan rekening worden gehouden met de aanwezigheid van
een één- of meerpersoonshuishouden of andere differentiaties die een relatie met
het verbruik hebben. Hof ‘s-Hertogenbosch vond een forfait waarbij de niet
bemeterde percelen een verbruiksklasse hoger ingedeeld werden dan ze gemiddeld
verbruikten, leiden tot een willekeurige en onredelijke heffing (Hof
‘s-Hertogenbosch 3 februari 2004, nr. 96/01941, LJN: AQ4652). Hieruit kan de
conclusie worden getrokken dat de gemeente het forfait wel in enige mate
cijfermatig moet kunnen onderbouwen, bijvoorbeeld met het gemiddelde
waterverbruik.Deze afgevoerde hoeveelheid water wordt gesteld op de hoeveelheid water die in
een bepaalde periode naar het perceel is toegevoerd of is opgepompt. De gemeente
heeft een keuze in de vaststelling van deze periode. Op grond van het 'Besluit gegevensverstrekking gemeentelijke belastingheffing’
(Stb. 1995, 346) kunnen gemeenten de waterbedrijven verplichten de
waterverbruikgegevens ter beschikking te stellen. De VNG heeft hierover met de
Vereniging van waterbedrijven in Nederland (VEWIN) een convenant geslotenBehalve door toevoer van water kan het eigendom ook van water worden voorzien
door het oppompen van water. De hoeveelheid opgepompt water kan worden berekend
aan de hand van de gegevens van de pompinstallatie, waarover in het vierde lid
nog een bepaling is opgenomen.Als periode waarover de hoeveelheid toegevoerd of opgepompt water bepalend is
voor de afgevoerde hoeveelheid afvalwater geldt de laatste verbruiksperiode,
beoordeeld aan het begin van het belastingjaar.Er is tevens een herleidbepaling opgenomen. Deze bepaling dient er toe om vast
te kunnen stellen hoeveel water naar een perceel is toegevoerd of is opgepompt
in een periode van twaalf maanden indien de verbruiksperiode van het
waterbedrijf niet gelijk is aan twaalf maanden. Bij die herleiding wordt een
gedeelte van een maand voor een volle maand gerekend. Een dergelijke bepaling
werkt in het voordeel van de belastingplichtige. De noemer in de breuk is altijd
één groter dan wanneer een gedeelte van een maand niet meegerekend zou worden.
De teller in de breuk wordt bij de herleiding naar tijdsgelang gesteld op 12
(maanden). Voorbeeld: de verbruiksperiode van het waterleidingbedrijf is 14,5
maand. Deze periode wordt afgerond op 15 maanden omdat een gedeelte van een
maand voor een volle maand wordt gerekend. De herleidingsformule luidt: (12:15)
x afgenomen hoeveelheid water in de verbruiksperiode van 14,5 maand. De formule
ziet er dan zo uit: afgenomen hoeveelheid water x 12 = herleide hoeveelheid
15Derde lidOp grond van artikel 11, eerste lid, aanhef en onderdeel b, van de Grondwaterwet
(Stb. 1981, 392), is degene die grondwater onttrekt verplicht de hoeveelheid
onttrokken grondwater te meten en daarvan aantekening te houden. Daarmee is een
deel van de hoeveelheid opgepompt water bekend en kunnen deze gegevens mede
worden gebruikt voor de berekening van de hoeveelheid afgevoerd water. Tevens
kan water worden opgepompt waarop of wel het bepaalde in artikel 11 van de
Grondwaterwet niet van toepassing is (bijvoorbeeld bij het oppompen van
oppervlaktewater), of wel de in dat artikel verplicht gestelde meting niet wordt
uitgevoerd.Voor die gevallen is artikel 5, vierde lid, eerste volzin van de verordening
geschreven. In een dergelijke situatie kan de hoeveelheid opgepompt water worden
berekend aan de hand van een watermeter of een bedrijfsurenteller.Vierde lidIndien de belastingplichtige niet al het toegevoerde of opgepompte water als
afvalwater afvoert op de gemeentelijke riolering, dient de op andere wijze
afgevoerde hoeveelheid in mindering gebracht te worden op de in het derde lid
berekende hoeveelheid. Het gaat in dit artikellid om berekenbare hoeveelheden
die op andere wijze worden afgevoerd. Hierbij kan het met name gaan om
waterverwerkende industrieën (bierbrouwerij, limonadefabriek) of afvoer van
water op niet openbaar gemeentewater. Tevens kan zich de situatie voordoen dat
water wordt geïnfiltreerd. In dat geval geldt ook de verplichting dat deze
hoeveelheid dient te worden gemeten en dat daarvan aantekening wordt gehouden
(artikel 11, tweede lid, van de Grondwaterwet).Artikel 6 BelastingtarievenDe belasting van de gebruiker is afhankelijk van de hoeveelheid afgevoerd water.
De belasting wordt berekend per volle eenheid kubieke meters water, omwille van
een eenvoudiger uitvoerbaarheid van de verordening. Het bedrag waarop de aanslag
wordt vastgesteld wordt daarmee in feite door afronding bepaald. De hoeveelheid
afgevoerd water is op grond van artikel 5 bepaald. In artikel 6 is het tarief afhankelijk van de geloosde hoeveelheid water. In de
verordening is hiertoe een aantal schijven opgenomen. Per schijf wordt een ander
tarief toegepast voor elke volle eenheid van een bepaald aantal kubieke meters
afgevoerd water. Naar de mening van de Werkgroep gemeentelijke belastingen zal
de tariefopbouw hierbij in veel gevallen degressief van structuur zijn, zodat
voor de afvoer van grote hoeveelheden water een lager tarief per eenheid zal
worden berekend. Door de schijven ruim te stellen wordt bereikt dat alleen voor
de afvoer van grote of zeer grote hoeveelheden water een reductie op het tarief
wordt verleend.De hier bedoelde reductie laat zich rechtvaardigen als een zogenaamde
'kwantumkorting'. De belastingplichtige geniet derhalve een reductie omdat hij
veel water afvoert. Een lineair opgebouwd tariefstelsel is echter uitdrukkelijk
toegestaan in Hoge Raad 24 september 2004, nr. 36874, LJN: AF7511 (Vught).Overigens kan in dit verband worden gewezen op een beslissing van het Hof
's-Hertogenbosch over de verordening Rioolrechten van de gemeente Woensdrecht.
Het tarief in de onderhavige verordening was degressief. De hoeveelheid werd
vastgesteld aan de hand van een opgave van het waterbedrijf over het voorgaande
abonnementsjaar. Het Hof besliste hier dat de huidige gebruiker in de heffing
kon worden betrokken met als maatstaf het gebruik van de vorige bewoner (Hof
's-Hertogenbosch 2 november 1974, nr. 298/1974, BNB 1975/219). Artikel 7 BelastingjaarHet belastingjaar loopt gelijk met het kalenderjaar. Er kan uiteraard gekozen
worden voor een belastingjaar dat niet gelijk loopt met het kalenderjaar. Voor
de belasting dat van de gebruiker wordt geheven zal het weinig verschil maken of
het belastingjaar en het kalenderjaar samenvallen. In deze toelichting is steeds
uitgegaan van een belastingjaar dat samenvalt met het kalenderjaar.Artikel 8 Wijze van heffingIngevolge artikel 233 van de Gemeentewet kunnen gemeentelijke belastingen worden
geheven bij wege van aanslag, bij wege van voldoening op aangifte of op andere
wijze. In de verordening is gekozen voor de heffing bij wege van aanslag.Artikel 9 Ontstaan van de belastingschuldEerste lidOp grond van het eerste lid is de belasting verschuldigd bij het begin van het
belastingjaar of voor het gebruikersdeel, zo dit later is, bij het begin van de
belastingplicht. Aangezien de materiële belastingschuld in beginsel ontstaat bij
het begin van het belastingjaar, zijn tariefverhogingen in de loop van het
belastingjaar niet mogelijk.Het gebruikersdeel van de rioolheffing staat in beginsel ook aan het begin van
het kalenderjaar (belastingjaar) vast. Omdat voor het gebruikersdeel niet de
toestand op 1 januari beslissend is, is daarvoor de regeling naar tijdsgelang
opgenomen. Bij ingebruikneming van het perceel in de loop van het belastingjaar,
ontstaat de belastingschuld op het moment van ingebruikneming.Tweede en derde lidIn de leden twee en drie zijn regels gegeven met betrekking tot de
gebruikersheffing. Indien de belastingplicht in de loop van het belastingjaar
aanvangt of eindigt dient een tijdsevenredige herleiding plaats te vinden,
waarbij gedeelten van een maand niet worden meegerekend. Op deze wijze wordt
bereikt dat iedere gebruiker voor de door hem afgevoerde hoeveelheid afvalwater
in de heffing wordt betrokken. Artikel 10 Termijnen van betalingEerste lidEr bestaat een wettelijke regeling omtrent de betaaltermijnen. Deze is opgenomen
in artikel 9 van de Invorderingswet 1990. Op grond van artikel 250 van de
Gemeentewet kan hiervan in de belastingverordening worden afgeweken. In het
eerste lid van artikel 10 is aangegeven dat er is afgeweken van de wettelijke
betalingstermijn.Tweede lidIn dit lid wordt de mogelijkheid geboden om de belasting door middel van
automatische incasso te voldoen. Indien van deze mogelijkheid gebruik wordt
gemaakt gelden andere betaaltermijnen.Derde lidMet betrekking tot de bij het vaststellen van een belastingaanslag op te leggen
boete zijn de betaaltermijnen gelijk aan die voor de belastingaanslag, ook
indien in de belastingverordening van artikel 9 van de Invorderingswet 1990
afwijkende betaaltermijnen zijn opgenomen. Dit volgt uit artikel 9, derde lid,
van de Invorderingswet 1990. Het is dus niet nodig om in de belastingverordening
betaaltermijnen voor bestuurlijke boeten op te nemen.Vierde lidDe Algemene termijnenwet (ATW) is van toepassing op in een wet gestelde
termijnen (artikel 1). Hiermee wordt een wet in formele zin bedoeld. Artikel 9,
tiende lid, van de Invorderingswet 1990 bepaalt echter dat de ATW niet van
toepassing is op de in de leden 1 tot en met 9 gestelde termijnen. Indien
gemeenten afwijkende termijnen in de belastingverordening hebben opgenomen en
dus artikel 9, tiende lid, van de Invorderingswet 1990 niet geldt, is voor de
betaling van de definitieve aanslag de ATW wel van toepassing.Dit volgt ook uit artikel 145 van de Gemeentewet, waarin is bepaald dat de ATW
van toepassing is op in een verordening gestelde termijnen, tenzij in de
verordening anders is bepaald.Indien voor de betaling van aanslagen een regeling is getroffen in de
belastingverordening en voor voorlopige aanslagen, navorderingsaanslagen of
naheffingsaanslagen niet, betekent dit dat voor de laatste drie genoemde
aanslagen artikel 9 van de Invorderingswet 1990 geldt. In dat geval is de ATW
wel van toepassing op de betaaltermijnen voor aanslagen en niet van toepassing
op de betaaltermijnen voor voorlopige aanslagen, navorderingsaanslagen en
naheffingsaanslagen. Teneinde te voorkomen dat voor de verschillende
belastingaanslagen een verschillend juridisch regime geldt, is in artikel 10
vierde lid, overeenkomstig artikel 9, tiende lid, van de Invorderingswet – de
ATW buiten toepassing verklaard.Artikel 11 Nadere regels door het collegeOp grond van artikel 231 van de Gemeentewet zijn bij de heffing en de
invordering van gemeentelijke belastingen onder meer de Algemene wet inzake
rijksbelastingen (AWR) en de Invorderingswet 1990 van toepassing. De
heffingsbevoegdheden komen toe aan de daartoe aangewezen heffingsambtenaar en de
invorderingsbevoegdheden aan de daartoe aangewezen invorderingsambtenaar. De AWR
en de Invorderingswet 1990 kennen ook bepalingen op grond waarvan de minister
van Financiën de bevoegdheid wordt toegekend nadere regels te geven over
bepaalde heffings- en invorderingsaangelegenheden. Voor de gemeentelijke
belastingen komt die bevoegdheid op grond van artikel 231 toe aan het college.
Verder is het college als bestuursverantwoordelijke voor de heffings- en
invorderingsambtenaar bevoegd om beleidsregels vast te stellen (artikel 4:81
Algemene wet bestuursrecht, hierna Awb). Op grond van artikel 160, eerste lid,
onderdeel b, van de Gemeentewet is het college eveneens bevoegd beslissingen van
de raad (lees: belastingverordeningen) uit te voeren. Met het oog hierop kan het
college over uitvoeringsaangelegenheden regels stellen. Te denken valt hierbij
aan het vaststellen van de modellen voor het formulier van de onderscheiden
aangiftebiljetten.Met de inwerkingtreding van de derde tranche Awb op 1 januari 1998 is een aantal
bevoegdheden van de raad op belastinggebied overgegaan op het college. In
verband hiermee is in elke belastingverordening een bepaling opgenomen dat het
college nadere regels kan geven met betrekking tot de heffing en invordering van
de betreffende belasting.Op deze wijze is het voor de belastingplichtigen duidelijk dat er nog nadere
regels kunnen gelden. In de (uitvoerings)regeling gemeentelijke belastingen is
een en ander uitgewerkt.Artikel 12 KwijtscheldingOp grond van artikel 255 van de Gemeentewet volgen gemeenten het
kwijtscheldingsbeleid van de rijksoverheid zoals dat is geregeld in de
Uitvoeringsregeling Invorderingswet 1990.Indien gemeenten niets regelen geldt deze ministeriële regeling automatisch voor
alle gemeentelijke belastingen.Artikel 255 van de Gemeentewet biedt echter de mogelijkheid om van de
ministeriële regeling af te wijken. Omdat geen kwijtschelding bij de invordering
van Rioolrecht van gebruikers van eigendommen, niet zijnde eigendommen die
bestemd zijn om als particuliere huishouding te worden gebruikt en ook als
zodanig worden gebruikt is dit expliciet opgenomen in artikel 12.Artikel 14 Overgangsrecht, inwerkingtreding en citeertitelOvergangsrechtAls een verordening wordt gewijzigd of een vervangende verordening wordt
vastgesteld, verdient het aanbeveling eerbiedigende werking aan de oude
verordening te geven. Dit houdt in dat de verordening die wordt ingetrokken, van
toepassing blijft op de belastbare feiten die zich vóór de datum van ingang van
de heffing van de nieuwe verordening hebben voorgedaan. Voor die belastbare
feiten blijft heffing dus mogelijk op basis van de oude verordening, ook al is
die verordening ingetrokken. Een eventuele opgenomen zinsnede ‘laatstelijk
gewijzigd bij raadsbesluit van <datum>’ is opgenomen als het vaststellen
van een ‘basis’ belastingverordening is gevolgd door wijzigingsverordeningen. In
dat geval moet worden verwezen naar de laatst vastgestelde wijziging. Opgemerkt wordt dat er geen sprake is van het overdragen aan het college van
burgemeester en wethouders van de bevoegdheid tot het vaststellen van de
belastingverordening of de wijziging daarvan op grond van artikel
156, tweede lid, aanhef en onderdeel h, van de
Gemeentewet.InwerkingtredingOp grond van artikel 139 van de Gemeentewet moeten
gemeenten de besluiten tot het vaststellen, wijzigen of intrekken van
belastingverordeningen bekend maken. Het niet voldoen aan de bekendmakingsplicht
leidt tot onverbindendheid van de belastingverordening (HR 31 maart 1993, nr.
28.034, BNB 1993/182, Belastingblad 1993, blz. 274; Hoge Raad 10 augustus 1998,
nr. 33.632, LJN: AA2624). Een belastingverordening treedt dus pas in werking na
haar bekendmaking (afgezien van terugwerkende kracht in bijzondere gevallen). In
de verordening is de inwerkingtreding bepaald op de eerste dag na die van de
bekendmaking. Er is afgezien van het noemen van een concrete datum. Voor de
gevallen dat de verordening onverhoopt niet zelf in haar inwerkingtreding
voorziet, biedt artikel 142 Gemeentewet een
vangnet: de inwerkingtreding is dan de achtste dag na die van de
bekendmaking.Zeker als een belasting wordt ingevoerd is een reële termijn tussen bekendmaking
en inwerkingtreding van de belastingverordening noodzakelijk om een goede
uitvoering daarvan mogelijk te maken. De datum van inwerkingtreding moet zodanig
worden vastgesteld, dat niet alleen de heffings- en invorderingsambtenaar de
nodige voorbereidingshandelingen kunnen treffen, maar ook de toekomstige
belastingplichtigen de gelegenheid hebben om tijdig kennis te nemen van de
nieuwe verordening.BekendmakingBekendmaking geschiedt door plaatsing van de integrale tekst van het besluit tot
vaststelling of wijziging van de belastingverordening in het gemeenteblad of als
een gemeenteblad ontbreekt (sinds 1 januari 2010) door terinzagelegging
gedurende twaalf weken op de gemeentesecretarie of een andere door het college
bepaalde plaats. Van die terinzagelegging moet mededeling worden gedaan in een
plaatselijk verschijnend dag-, nieuws- of huis-aan-huisblad
(artikel 139, tweede lid, Gemeentewet ). Met
deze bepaling heeft de wetgever de jurisprudentie van de Hoge Raad over de
bekendmaking van belastingverordeningen gecodificeerd. Zie:• Hoge Raad 24 december 1997, nrs. 31643 (Albrandswaard), 32325 (Velsen) en
32569, Belastingblad 1998, blz. 146, 148 en 320: de gemeente moet aan de burger,
in bijvoorbeeld een huis-aan-huisblad, meedelen dat de tekst van een bepaald
besluit tot vaststelling of wijziging van de belastingverordening verkrijgbaar
is en (kosteloos) ter inzage ligt bij de gemeente;• Hoge Raad 28 maart 2001, nr. 35954, LJN:AB0763, Belastingblad 2001, blz. 467,
en nr. 35949, LJN:AR5974 (Alkmaar): deze wijze van mededeling/publicatie in
bijv. een huis-aan-huisblad geldt niet als de tekst van de belastingverordening
in het gemeenteblad is opgenomen. Naar de bedoeling van de wetgever is met
opneming van de integrale tekst van verordeningen en besluiten in het
gemeenteblad voldaan aan het vereiste van bekendmaking in een externe, met het
Staatsblad of Provincieblad vergelijkbare publicatie, hoewel daarnaast
bekendmaking via andere media onder omstandigheden door de wetgever wenselijk
werd geacht.De enige eisen die voor een gemeenteblad gelden, zijn een register en een
nummering voor de overzichtelijkheid. Gemeentebesturen zijn voor het overige
volledig vrij in de wijze waarop zij het gemeenteblad vormgeven en uitvoeren en
in de frequentie van de verschijning ervan. De editie van het gemeenteblad
waarin de verordening is geplaatst, moet algemeen verkrijgbaar zijn, dat wil
zeggen in het algemeen voor het nemen van inzage en het verkrijgen van een
exemplaar of een afschrift voor de burgers beschikbaar zijn. Dit behoeft niet
kosteloos te geschieden. Legesheffing is mogelijk ter bestrijding van de kosten
voor het maken van een afschrift.Het gemeenteblad kan ook elektronisch worden uitgegeven (artikel
139, derde lid, Gemeentewet ). Vanaf een nog nader te bepalen
moment moet bekendmaking plaatsvinden in het gemeenteblad en moet dat
gemeenteblad elektronisch op een algemeen toegankelijke wijze worden uitgegeven
(Wet elektronische bekendmaking, Stb. 2008, 551). De Wet elektronische
bekendmaking geeft niet alleen de mogelijkheid om regelgeving elektronisch
bekend te maken, maar zij legt ook de verplichting op om doorlopende
(‘geconsolideerde’) teksten van verordeningen en keuren op het internet
beschikbaar te stellen (nieuw artikel 140
Gemeentewet ). Door de beschikbaarstelling van doorlopende
teksten van regelgeving krijgt de burger niet alleen toegang tot de bekendmaking
van nieuwe regels, maar ook tot een volledig overzicht van alle op enig moment
geldende voorschriften. Er is wat dat betreft een belangrijk onderscheid tussen
bekendmaking (als voorwaarde voor inwerkingtreding) en andere vormen van
kennisgeving, waaronder het beschikbaar houden van geconsolideerde teksten, die
niet van belang zijn voor de inwerkingtreding, maar wel voor de verspreiding en
de toegankelijkheid van de betrokken teksten. De Regeling elektronische
bekendmaking en beschikbaarstelling regelgeving decentrale overheden verplicht
provincies, gemeenten en waterschappen de geconsolideerde teksten op internet
beschikbaar te stellen overeenkomstig het Internetpublicatiemodel Decentrale
Regelgeving. Dit betekent onder meer dat geconsolideerde regelingen ter
beschikking worden gesteld aan de door het ministerie van BZK in het leven
geroepen Centrale Voorziening voor Decentrale Regelgeving (CVDR).Het verdient aanbeveling ook een mededeling in een huis-aan-huisblad op te
nemen. Een dergelijke mededeling zou als volgt kunnen luiden:Burgemeester en wethouders delen mee dat de raad van de gemeente
<gemeentenaam> op <datum> heeft vastgesteld <naam
(wijzigings)verordening>. De <naam (wijzigings)verordening> treedt in
werking op de <achtste> dag na de datum zoals vermeld op dit blad. [Het
besluit is opgenomen in het gemeenteblad op <datum>, onder nummer
<getal>.] De <naam (wijzigings)verordening> ligt kosteloos ter
inzage op <de gemeentesecretarie of een andere door het college te bepalen
plaats>. Een ieder kan op verzoek <tegen betaling van een bedrag aan leges
of gratis> een afschrift verkrijgen van het genoemde besluit.Als er geen gemeenteblad is en dus bekendmaking in een dag-, nieuws- of
huis-aan-huisblad moet plaatsvinden en de publicatie op verschillende data en/of
in meerdere huis-aan-huisbladen geschiedt, moet de tekst hierop aangepast te
worden om te vermijden dat er verschillende inwerkingtredingsdata ontstaan.
Geadviseerd wordt om in dat geval de hierboven vermelde tekstsuggestie te
hanteren voor de eerste publicatie en in latere publicaties de tweede volzin als
volgt te herschrijven:‘De <naam van de (wijzigings)verordening> treedt in werking (is in werking
getreden) op <datum>.’ De datum van inwerkingtreding kan hierbij afgeleid
worden uit de eerste publicatie. Voorbeeld: de bekendmaking is voor de eerste
keer gepubliceerd in een huis-aan-huisblad d.d. 18 januari 2011 en treedt dus in
werking op (bijvoorbeeld) de achtste dag daarna, 26 januari 2011. In latere
publicatie kan 26 januari 2011 als datum van inwerkingtreding worden
vermeld.Op grond van artikel 142 van de Gemeentewet treedt
het bekend gemaakte besluit in werking met ingang van de achtste dag na de dag
van de bekendmaking, tenzij in de verordening een ander tijdstip is aangegeven
(vroeger of later). De datum van inwerkingtreding van een belastingverordening
mag echter niet liggen voor de vaststelling én bekendmaking ervan.Het feit dat de belastingverordening pas in werking treedt na bekendmaking,
houdt slechts in dat de gemeente vóór dat tijdstip geen belastingaanslagen kan
opleggen. De aanslagen kunnen echter wel betrekking hebben op de periode vanaf
de datum van ingang van de heffing. Een voorbeeld kan dit toelichten.Op 4 november 2010 stelt de gemeenteraad de verordening vast met als datum van
inwerkingtreding de achtste dag na de bekendmaking en als tijdstip van ingang
van de heffing 1 januari 2011. De verordening wordt door de gemeente
bekendgemaakt op 18 januari 2011.De verordening treedt in werking op 26 januari 2011 (achtste dag na de dag van
bekendmaking). Vanaf dat moment kan de gemeente aanslagen opleggen. Deze
aanslagen kunnen echter betrekking hebben op de periode vanaf het tijdstip van
ingang van de heffing (in dit geval 1 januari 2011).Datum ingang heffingArtikel 217 van de Gemeentewet bepaalt dat een
belastingverordening een datum van ingang van de heffing moet vermelden. De
datum van ingang van de heffing geeft aan vanaf welke datum de in de
belastingverordening genoemde (belastbare) feiten in de heffing worden
betrokken. Ook bij het wijzigen van een verordening is het nodig om voor de
wijzigingsverordening te bepalen vanaf welk moment de (gewijzigde) heffing wordt
toegepast.CiteertitelEen citeertitel vereenvoudigt de verwijzing naar een bepaalde verordening. Wij
hebben in de modelbepaling in de citeertitel een jaartal genoemd. Het lijkt
verstandig om als jaartal op te nemen het eerste jaar waarin de gemeente de
<naam heffing> op basis van deze verordening heft.OndertekeningAlle stukken die van de raad uitgaan, worden ondertekend door de burgemeester
(in zijn hoedanigheid van voorzitter) en medeondertekend door de griffier
(artikel 32a Gemeentewet ). Bij verhindering of
ontstentenis van de burgemeester worden de stukken ondertekend door degene die
de burgemeester als voorzitter van de raad vervangt (het langst zittende
raadslid; artikel 32a jo. 77
Gemeentewet ). Aan het slot van het besluit tot vaststelling
van de belastingverordening hebben wij daarom als ondertekenaars ‘de voorzitter’
en ‘de griffier’ genoemd.Ten overvloede merken wij nog op dat de stukken die van het college uitgaan
worden ondertekend door de burgemeester en medeondertekend door de secretaris
(artikel 59a, eerste lid, Gemeentewet ).