CVDR308495_1Verordening verrekening bestuurlijke boete bij recidive.nlregelingTen Boer2019-01-09Ten BoerNoorderkrant 13-11-2013Verordening verrekening bestuurlijke boete bij recidive 2013 gemeente Ten Boerartikel 8, eerste lid, onderdeel i, van de Wet werk en bijstandgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2013-11-13De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en databankrecht2013-11-142013-01-012019-01-01OnbekendTB.13 3944662Vervallen van rechtswegeVerordening verrekening bestuurlijke boete bij recidive.Artikel1.DefinitiebepalingIn deze verordening wordt onder een recidiveboete, een bestuurlijke boete verstaan als bedoeld in artikel 18a, vijfde lid, van de Wet werk en bijstand. Artikel2.De uitoefening van de bevoegdheid tot verrekeningHet college verrekent het openstaande boetebedrag met de algemene bijstand gedurende de eerste drie maanden na dagtekening van het besluit tot oplegging van een recidiveboete zonder dat het bepaalde in artikel 4:93, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht in acht wordt genomen.Artikel3.Verzoek tot doorbetaling huur/hypotheekrente1.Belanghebbende kan verzoeken om, in afwijking van het bepaalde in artikel 2, de huur dan wel hypotheekrente na aftrek van huurtoeslag respectievelijk hypotheekrenteaftrek, gedurende de in artikel 2 genoemde periode direct vanuit de bijstand te voldoen. Indien dit verzoek wordt toegekend wordt de verrekening daarop aangepast. 2.Een verzoek als bedoeld in het eerste lid wordt in ieder geval afgewezen indien belanghebbende(n) redelijkerwijs over voldoende gelden kan beschikken om de genoemde drie maanden in zijn levensonderhoud te voorzien dan wel redelijkerwijs deze gelden op korte termijn kan verwerven. Artikel4.Verrekenen met inachtneming van artikel 4:93, vierde lid van de Algemene wet bestuursrechtIn afwijking van artikel 2 verrekent het college het openstaande boetebedrag met inachtneming van artikel 4:93, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht voorzover:

toepassing van artikel 2 en 3 onaanvaardbare consequenties heeft voor de eventuele minderjarige belanghebbende(n); dan wel

de gezondheidstoestand van (een van de) belanghebbende(n) naar het oordeel van het college ernstig wordt bedreigd doordat mogelijkheden ontbreken om de noodzakelijke medicatie of behandeling te financieren.

Artikel5.Bevoegdheid college1.Het college kan, in afwijking van artikel 2, op verzoek van belanghebbende in een individueel schrijnend geval het openstaande boetebedrag zodanig verrekenen dat belanghebbende voor bepaalde kosten bijstand blijft ontvangen.2.Het college kan bij besluit nadere beleidsregels vaststellen voor schrijnende gevallen waarin het bepaalde in artikel 2 met betrekking tot bepaalde kosten buiten werking wordt gesteld. Artikel6.InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking van dit besluit en werkt terug tot en met 1 januari 2013.Artikel7CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Verordening verrekening bestuurlijke boete bij recidive 2013 gemeente Ten Boer.t Algemene ToelichtingPer 1 januari 2013 is de Wet aanscherping handhaving- en sanctiebeleid SZW-wetgeving in werking getreden. Met de wet krijgt het college de plicht om een boete op te leggen indien sprake is van schending van de inlichtingenplicht. De eerdere bevoegdheid om een maatregel in deze situatie op te leggen verdwijnt. De hoogte van de boete is daarbij in beginsel gelijk aan het bedrag dat belanghebbende te veel aan (netto) bijstand heeft ontvangen. Is sprake van het bij herhaling schenden van de inlichtingenplicht (recidive) dan wordt deze boete in beginsel verhoogd tot 150% van het te veel ontvangen bedrag. Naast deze verhoging krijgt het college daarbij ook de bevoegdheid om in de eerste drie maanden na oplegging van de boete (na recidive) de bijstand volledig te verrekenen met de openstaande boetevordering. In eerste instantie had de wetgever in dit geval voorzien in een plicht tot volledige verrekening van de boetevordering. Bij amendement is deze verplichting echter omgezet in een bevoegdheid, zodat de gemeente de mogelijkheid heeft om daar waar volledige verrekening onwenselijke effecten heeft (denk bijvoorbeeld aan hogere maatschappelijke kosten vanwege uithuisplaatsing) de verrekening aan te passen. Over deze bevoegdheid wordt in Kamerstuk 33207-C op pagina 10 opgemerkt dat de gemeenten nu de bevoegdheid hebben om bij herhaalde fraude in de bijstand een afweging te maken of in de individuele omstandigheden van het geval, moet worden overgegaan tot de robuuste wijze van incasso waarbij de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking wordt gesteld. Per geval moet hierop worden getoetst. Van gemeenten wordt verwacht dat waar nodig van deze robuuste wijze van incasso gebruik wordt gemaakt. De Wet werk en bijstand verplicht de gemeenteraad in dit kader bij verordening nadere regels te stellen met betrekking tot het gebruik van deze bevoegdheid. Artikelgewijze toelichting Artikel1Behoeft geen nadere toelichtingArtikel2Artikel 4:93, vierde lid, van Algemene wet bestuursrecht bepaalt dat verrekening niet mogelijk is voorzover beslag op de vordering nietig zou zijn. Concreet houdt dit in dat bij verrekening in beginsel rekening moet worden gehouden met de beslagvrije voet zoals deze zijn regeling vindt in artikel 475c tot en met 475e van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Zoals reeds aangegeven geeft de Wet werk en bijstand het college de bevoegdheid om deze bepaling in de eerste drie maanden na oplegging van de boete buiten toepassing te laten. Dit houdt in dat de openstaande boetevordering (zowel de recidiveboete als een wellicht nog openstaand bedrag in verband met de eerdere boete) in deze eerste drie maanden volledig met een eventueel bijstandsrecht kan worden verrekend. Dit wordt de robuuste wijze van incasso genoemd. In deze verordening is er voor gekozen om in lijn met de aanvankelijke bedoeling van de wetgever uit te gaan van het principe van volledige verrekening, om vervolgens in artikel 3, 4 en 5 de mogelijkheden te benoemen om van dit principe af te wijken. Artikel3Zoals in de toelichting op artikel 2 aangegeven zijn in artikel 3, 4 en 5 de mogelijkheden om van het in artikel 2 benoemde principe af te wijken nader uitgewerkt. Artikel 3 voorziet daarbij in de mogelijkheid voor belanghebbende om het college te verzoeken om in ieder geval de huur (en bij een eigendomswoning de hypotheekrente onder aftrek van de in dit kader ontvangen belastingteruggave en eventueel ontvangen bijzondere bijstand) via de bijstand te laten doorbetalen. Gedachte hierachter is dat met name moet worden gevreesd dat belanghebbende wanneer hij drie maanden van bijstand verstoken blijft het risico loopt dat hij vanwege de ontstane achterstand in de woonlasten uit huis wordt geplaatst met allerlei eventuele extra kosten voor de maatschappij. Om dit te voorkomen voorziet deze bepaling in de mogelijkheid dat het college het te verrekenen bedrag kan aanpassen, zodat alsnog vanuit de bijstand de woonlasten kunnen worden doorbetaald. Wel is gekozen voor een directe doorbetaling aan de verhuurder/hypotheekverstrekker om te voorkomen dat de bijstand voor andere zaken wordt ingezet, waardoor alsnog het risico van uithuisplaatsing reëel blijft. In het tweede lid van artikel 3 is daarnaast bepaald dat een verzoek tot doorbetaling zonder meer wordt geweigerd indien belanghebbende in redelijkheid over voldoende gelden kan beschikken om de genoemde drie maanden in zijn levensonderhoud te voorzien dan wel in redelijkheid deze gelden op korte termijn kan verwerven. Gesproken wordt over gelden, niet over middelen. Van het in de Wet werk en bijstand gedefinieerde middelen begrip zijn immers een aantal posten uitgesloten. Denk dan bijvoorbeeld aan bedragen die belanghebbende heeft ontvangen in het kader van een immateriële schadevergoeding of bedragen waarover belanghebbende wel beschikt, maar die bij saldering met de openstaande schulden geen aan te spreken vermogen opleveren. Dit zijn echter wel gelden die belanghebbende in deze situatie kan aanspreken voor zijn levensonderhoud, voor zover hij er in ieder geval in redelijkheid over kan (gaan) beschikken. Iemand kan onder andere redelijkerwijs over gelden gaan beschikken, indien het redelijk is dat hij ofwel binnen afzienbare tijd vermogensbestanddelen te gelde weet te maken ofwel op korte termijn werk weet te aanvaarden. Belanghebbende kan natuurlijk altijd al zijn bezittingen verkopen en op die wijze over gelden gaan beschikken, maar het is niet redelijk dat het college in deze van belanghebbende verlangt dat hij bezittingen verkoopt die naar hun aard en waarde algemeen gebruikelijk zijn (denk aan z’n meubels of bed). En natuurlijk kunnen inkomsten worden verworven door werk te aanvaarden, maar indien belanghebbende’s afstand tot de arbeidsmarkt heel groot is, is het niet reëel om te verwachten dat hem dit op zeer korte termijn zal lukken. In dit soort situaties kan dus niet met een beroep op het tweede lid een verzoek tot doorbetaling zonder meer worden afgewezen. Dat gesproken wordt over een verzoek houdt in dat belanghebbende zelf in actie moet komen zo hij de verrekening wil laten aanpassen. Dat houdt tevens in dat zo’n verzoek ook lopende de drie maanden van verrekening kan worden gedaan, mocht bijvoorbeeld plots blijken dat uithuiszetting dreigt of dat verwachte inkomsten uitblijven. Artikel4In artikel 4 is een tweetal situaties benoemd waarin het college ondanks de in de wet opgenomen bevoegdheid toch de beslagvrije voet, voorzover nodig, bij verrekening in acht neemt. De genoemde omstandigheden betreffen situaties die ook tijdens de parlementaire behandeling expliciet zijn benoemd. Artikel5Dit artikel is bedoeld als een vangnetartikel. In een bijzonder schrijnend geval kan er sprake zijn van een situatie waarin deze verordening nog niet voorziet. In dat geval moet het college over de bevoegdheid beschikken om direct een beslissing te nemen die voor die situatie een oplossing biedt. Om redenen van rechtsgelijkheid en algemeen belang moeten deze nieuwe situaties zoveel mogelijk worden uitgewerkt in beleidsregels. Artikel6 en 7Behoeven geen nadere bespreking.