CVDR304822_1Algemene Plaatselijke Verordening Capelle aan den IJssel 2013nlregelingCapelle aan den IJssel2018-06-11Capelle aan den IJsselIJssel- en Lekstreek van 09--2013Algemene Plaatselijke Verordening Capelle aan den IJssel 2013Gemeentewet, art. 149, 154,gemeenteraadbestuur en recht2013-09-30De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-10-102018-06-01nieuwe regelingVerseonnr. 536466openbare orde en veiligheidBesluit SpandoekplaatsenAanwijzingsbesluitenDeze verordening vervangt de Algemene Plaatselijke Verordening gemeente Capelle aan den IJssel 2009.Algemene Plaatselijke Verordening Capelle aan den IJssel 2013De raad van de gemeente Capelle aan den IJssel;gelezen het voorstel van het college van 27 augustus 2013;gelet op artikel 149, 154 en 174 van de Gemeentewet;gezien het advies van de commissie Bestuur, Veiligheid en Middelen van 17
september 2013;overwegende dat het aanbeveling verdient regels te stellen ter handhaving
van de openbare orde;b e s l u i t :
in te trekken de Algemene Plaatselijke Verordening 2009;
vast te stellen de Algemene Plaatselijke Verordening Capelle aan den
IJssel 2013.
Algemene plaatselijke verordening Capelle aan den IJssel
2013
In te trekken de Algemene Plaatselijke Verordening 2009.
Vast te stellen de Algemene Plaatselijke Verordening Capelle aan den
IJssel 2013.
1ALGEMENE BEPALINGEN1:1BegripsbepalingenIn deze verordening wordt verstaan onder:
bevoegd gezag: bestuursorgaan dat bevoegd is tot het nemen van
een besluit ten aanzien vaneen omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 2.1 van de Wet
algemene bepalingenomgevingsrecht of ten aanzien van een al verleende
omgevingsvergunning;
bouwwerk: hetgeen in artikel 1 van de Bouwverordening daaronder
wordt verstaan;
college: het college van burgemeester en wethouders;
gebouw: hetgeen in artikel 1, eerste lid, onder c, van de
Woningwet daaronder wordt verstaan;
handelsreclame: iedere openbare aanprijzing van goederen of
diensten, waarmee kennelijkbeoogd wordt een commercieel belang te dienen;
openbare plaats: plaats als bedoeld in artikel 1, eerste lid,
juncto tweede lid, van de Wetopenbare manifestaties;
openbaar water: wateren die voor het publiek bevaarbaar of op
andere wijze toegankelijk zijn;
rechthebbende: degene die over een zaak zeggenschap heeft
krachtens een zakelijk ofpersoonlijk recht;
weg:1°. voor het openbaar verkeer openstaande wegen of paden met
inbegrip van de daarin liggendebruggen en duikers en de tot die wegen of paden behorende bermen
of zijkanten, alsmedede aan de wegen of paden liggende en als zodanig aangeduide
parkeerterreinen;2°. voor het publiek - al dan niet met enige beperking -
toegankelijke pleinen en open plaatsen,parken, plantsoenen, kennelijk als zodanig ingerichte
kinderspeelplaatsen, zandbakken ofspeelweiden, bossen, en andere natuurterreinen, ijsvlakten en
aanlegplaatsen voorvaartuigen;3°. voor het publiek toegankelijke stoepen, trappen, portieken,
gangen, passages, arcades engalerijen,die uitsluitend tot voor bewoning in gebruik zijnde
ruimte toegang geven en nietafsluitbaar zijn;4°. andere voor het publiek toegankelijke, al dan niet
afsluitbare stoepen, trappen, portieken,gangen, passages, arcades, nissen en galerijen; de afsluitbare
alleen gedurende de tijd datzij niet door of vanwege degene die daartoe naar burgerlijk
recht bevoegd is, zijn afgesloten.
1:2BeslistermijnHet bevoegde bestuursorgaan beslist op een aanvraag voor een vergunning
of ontheffing binnen achtweken na de dag waarop de aanvraag ontvangen is, tenzij in deze
verordening anders is bepaald.Het bestuursorgaan kan de termijn voor ten hoogste acht weken verlengen,
tenzij in dezeverordening anders is bepaald.In afwijking van het tweede lid is artikel 3.9 van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht vantoepassing indien beslist wordt op een aanvraag om een vergunning als
bedoeld in artikel 2:10 of eenvergunning als bedoeld in artikel 2:11.1:3Indiening aanvraag1.Indien een aanvraag voor een vergunning of ontheffing wordt ingediend
minder dan drie wekenvóór het tijdstip waarop de aanvrager de vergunning of ontheffing nodig
heeft, kan hetbestuursorgaan besluiten de aanvraag niet te behandelen.2.Voor bepaalde, door het bestuursorgaan aan te wijzen, vergunningen of
ontheffingen kan de inhet eerste lid genoemde termijn worden verlengd tot ten hoogste acht
weken.1:4Voorschriften en beperkingenAan een vergunning of ontheffing kunnen voorschriften en beperkingen
worden verbonden.Deze voorschriften en beperkingen strekken slechts tot bescherming van
het belang of de belangenin verband waarmee de vergunning of ontheffing is vereist.Degene aan wie een vergunning of ontheffing is verleend, is verplicht de
daaraan verbondenvoorschriften en beperkingen na te komen.1:5Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffingDe vergunning of ontheffing is persoonsgebonden, tenzij bij of krachtens
deze verordening anders isbepaald.1:6Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffingDe vergunning of ontheffing kan worden ingetrokken of gewijzigd
indien:
ter verkrijging daarvan onjuiste of onvolledige gegevens zijn
verstrekt;
op grond van een verandering van de omstandigheden of inzichten
opgetreden na het verlenen
van de ontheffing of vergunning, intrekking of wijziging noodzakelijk is
vanwege het belang of debelangen ter bescherming waarvan de vergunning of ontheffing is
vereist;c.de aan de vergunning of ontheffing verbonden voorschriften en
beperkingen niet zijn of wordennagekomen;d.van de vergunning of ontheffing geen gebruik wordt gemaakt binnen een
daarin gestelde termijndan wel, bij het ontbreken van een gestelde termijn, binnen een
redelijke termijn;e.de houder dit verzoekt.1:7TermijnenDe vergunning of ontheffing geldt voor onbepaalde tijd, tenzij bij de
vergunning of ontheffing anders isbepaald of de aard van de vergunning of ontheffing zich daartegen
verzet.1:8WeigeringsgrondenDe vergunning of ontheffing kan door het daartoe bevoegde gezag worden
geweigerd in het belangvan de:
openbare orde;
openbare veiligheid;
volksgezondheid;
bescherming van het milieu.
2OPENBARE ORDE1Bestrijding van ongeregeldheden2:1Samenscholing en ongeregeldheden1.Het is verboden op de weg deel te nemen aan een samenscholing,
onnodig op te dringen of dooruitdagend gedrag aanleiding te geven tot ongeregeldheden.
Degene die op een de weg:
aanwezig is bij een voorval waardoor ongeregeldheden
ontstaan of dreigen te ontstaan;
aanwezig is bij een gebeurtenis die aanleiding geeft
tot toeloop van publiek waardoor
ongeregeldheden ontstaan of dreigen te ontstaan; ofc.zich bevindt in of aanwezig is bij een samenscholing;is verplicht op bevel van een ambtenaar van politie zijn weg te
vervolgen of zich in de door hemaangewezen richting te verwijderen.3.Het is verboden zich te begeven naar of te bevinden op wegen die
door of vanwege het bevoegdbestuursorgaan in het belang van de openbare veiligheid of ter
voorkoming van ongeregeldhedenzijn afgezet.
De burgemeester kan ontheffing verlenen van het in het derde
lid gestelde verbod.
Het bepaalde in de voorgaande leden is niet van toepassing
op betogingen, vergaderingen en
godsdienstige en levensbeschouwelijke samenkomsten als bedoeld in de
Wet openbaremanifestaties.6.Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.2Betoging2:2Optochten(gereserveerd)2:3Kennisgeving betogingen op openbare plaatsen1.Degene die het voornemen heeft op een openbare plaats een betoging
te houden, waaronderbegrepen een samenkomst als bedoeld in artikel 3, eerste lid van de
Wet openbare anifestaties,geeft daarvan vóór de openbare aankondiging en ten minste 4 maal 24
uur voordat de betogingwordt gehouden, schriftelijk kennis aan de burgemeester.
De kennisgeving bevat:
naam en adres van degene die de betoging houdt;
het doel van de betoging;
de datum waarop de betoging wordt gehouden en het
tijdstip van aanvang en van beëindiging;
de plaats en, voor zover van toepassing, de route en
de plaats van beëindiging;
voor van toepassing, de wijze van samenstelling;
en
maatregelen die degene die de betoginghoudt zal
treffen om een regelmatig verloop te
bevorderen.
Degene die de kennisgeving doet ontvangt daarvan een bewijs
waarin het tijdstip van de kennisgeving is vermeld.
Indien het tijdstip van de schriftelijke kennisgeving valt
op een vrijdag na 12.00 uur, een zaterdag,
een zondag of een algemeen erkende feestdag, wordt de kennisgeving
gedaan uiterlijk op dewerkdag die aan de dag van dat tijdstip voorafgaat vóór 12.00
uur.5.De burgemeester kan in bijzondere omstandigheden op verzoek een
kennisgeving in behandeling nemen buiten deze termijn.2:4(gereserveerd)2:5(gereserveerd)3Verspreiden van gedrukte stukken2:6Beperking verspreiden van voorwerpen voor
handelsreclamedoeleinden1.Het is verboden gedrukte of geschreven stukken of afbeeldingen aan
te bieden, aan te bevelen ofbekend te maken, leden of donateurs te werven, producten of monsters
uit te delen, personenstaande te houden ten behoeve van het uitvoeren van een enquête of
een onderzoek met hetkennelijke doel handelsreclame te maken op of aan door het college
aangewezen wegen ofweggedeelten daarvan.
Het college kan de werking van het verbod beperken tot
bepaalde dagen of uren.
De verspreider is verplicht de gedrukte stukken of
afbeeldingen direct op te ruimen of te laten
opruimen, indien deze in de omgeving van de plaats van uitreiking op
de weg of een andere voorhet publiek toegankelijk plaats door het publiek worden weggeworpen
of achterblijven.4.Het verbod geldt niet voor het huis aan huis verspreiden of het
aan huis bezorgen van gedrukteof geschreven stukken of afbeeldingen.
De burgemeester kan vrijstelling of ontheffing verlenen van
het in het eerste lid gestelde verbod.
Afspraken met evenementenorganisatoren kunnen het nodig
maken beperkingen aan
grootschalige reclame-uitingen op te leggen.7.Het college zal de raad vooraf in kennis stellen van een besluit
tot het in werking stellen van hetin het eerste lid gestelde verbod.2:7Feest, muziek en wedstrijd e.d.(gereserveerd)2:8Dienstverlening(gereserveerd)2:9Straatartiest1.Het is verboden ten behoeve van publiek als straatartiest,
straatfotograaf, tekenaar, filmoperateurof gids op te treden op door de burgemeester in het belang van de
openbare orde, de openbareveiligheid, de volksgezondheid en het milieu aangewezen openbare
plaatsen.
De burgemeester kan de werking van het verbod beperken tot
bepaalde dagen en uren.
De burgemeester kan ontheffing verlenen van het verbod.
Behorende bij raadsvoorstel, nummer 536466124Bruikbaarheid ten aanzien van de weg2:10Voorwerpen of stoffen op, in, aan of boven de weg1.Het is verboden zonder vergunning van het college de weg anders te
gebruiken danovereenkomstig de publieke functie daarvan.2.Een vergunning als bedoeld in het eerste lid kan, onverminderd het
bepaalde in artikel 1:8,worden geweigerd:a.indien het beoogde gebruik schade toebrengt aan de weg, gevaar
oplevert voor debruikbaarheid van de weg of voor het doelmatig en veilig gebruik
daarvan, dan wel eenbelemmering kan vormen voor het doelmatig beheer en onderhoud van de
weg;b.indien het beoogde gebruik, hetzij op zichzelf, hetzij in verband
met de omgeving niet voldoetaan redelijke eisen van welstand;c.in het belang van de voorkoming of beperking van overlast voor
gebruikers van de in denabijheid gelegen onroerende zaak.
De weigeringgrond als genoemd in het vorige lid:
onder a, geldt niet voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel
5
van de Wegenverkeerswet;
onder b, geldt niet voor vergunningplichtige
bouwwerken;
onder c, geldt niet voor zover in het geregelde onderwerp
wordt voorzien door de Wet
milieubeheer.4.Geen vergunning is vereist voor door het college aangewezen
categorieën, waarvan minimaaléén week van tevoren melding is gedaan bij het college en wordt
voldaan aan de algemeneregels die voor die specifieke categorieën gelden.
Het verbod in het eerste lid geldt niet voor:
evenementen;
terrassen als bedoeld in artikel 2:29e;
standplaatsen als bedoeld in artikel 5:17;
door het college aangewezen categorieën, mits wordt
voldaan aan de algemene regels die
voor die specifieke categorieën gelden.6.Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordtvoorzien door de Wet beheer rijkswaterstaatswerken of het
Rijkswegenreglement of hetProvinciaal wegenverkeersreglement Zuid-Holland.7.Op het verbod is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.2:11(Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en
veranderenvan een weg1.Het is verboden zonder of in afwijking van een vergunning een weg
aan te leggen, de verhardingdaarvan op te breken, in een weg te graven of te spitten, aard of
breedte van de wegverhardingte veranderen of anderszins verandering te brengen in de wijze van
aanleg van een weg.
De vergunning wordt verleend:
als omgevingsvergunning door het bevoegd gezag,
indien de activiteiten zijn verboden bij
een bestemmingsplan, beheersverordening, exploitatieplan of
voorbereidingsbesluit; of
door het college in de overige gevallen.
Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing
indien in opdracht van een bestuursorgaan of
openbaar lichaam publieke taken worden verricht.4.Het verbod is voorts niet van toepassing op situaties waarin wordt
voorzien door het Wetboekvan Strafrecht, de Wet beheer rijkswaterstaatswerken, de provinciale
wegenverordening, dewaterschapskeur, de Telecommunicatiewet of de daarop gebaseerde5.Telecommunicatieverordening.2:12Maken, veranderen van een uitweg
Het is verboden zonder omgevingsvergunning van het bevoegd
gezag:
een uitweg te maken naar een weg in de zin van
artikel 1 van de Wegenverkeerswet 1994;
van een zodanige weg gebruik te maken voor het
hebben van een uitweg;
verandering te brengen in een bestaande uitweg naar
een zodanige weg.
Een vergunning kan worden geweigerd in het belang van:
de bruikbaarheid van de weg;
het veilig en doelmatig gebruik van de weg;
de bescherming van het uiterlijk aanzien van de
omgeving;
de bescherming van groenvoorzieningen in de
gemeente.
Dit artikel is niet van toepassing voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien bij
of krachtens de Wet beheer rijkswaterstaatswerken, artikel 5 van de
Wegenverkeerswet 1994,een keur van het betrokken waterschap of de Wegenverordening
Zuid-Holland.5Veiligheid op de weg2:13Veroorzaken van gladheid(gereserveerd)2:14Winkelwagentjes1.Het is verboden zich met een winkelwagentje te bevinden buiten de
door het collegeaangewezen weg of weggedeelten.2.De rechthebbende op een bedrijf die winkelwagentjes ter
beschikking stelt, mede ten behoevevan het vervoer van winkelwaren, is verplicht ze te voorzien van de
naam van het bedrijf of eenander herkenningsteken.3.De rechthebbende op een bedrijf die winkelwagentjes ter
beschikking stelt is verplichtachtergelaten winkelwagentjes terstond te verwijderen of te doen
verwijderen binnen een doorhet college aangewezen weg of weggedeelte in de directe omgeving van
de winkel.2:15Hinderlijke beplanting of voorwerpHet is verboden beplanting of een voorwerp aan te brengen of te
hebben op zodanige wijze dat aanhet wegverkeer het vrije uitzicht wordt belemmerd of dat er op
andere wijze voor het wegverkeerhinder of gevaar ontstaat.2:16Openen straatkolken e.d.Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een
straatkolk, rioolput, brandkraan of eenandere afsluiting die behoort tot een openbare nutsvoorziening, te
openen, onzichtbaar te maken ofaf te dekken.2:17Kelderingangen e.d.(gereserveerd)2:18Rookverbod in bossen(gereserveerd)2:19Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp1.Het is verboden op, aan of boven het voor het verkeer bestemde
deel van de weg op enigerleiwijze prikkeldraad, schrikdraad, puntdraad of andere scherpe
voorwerpen aan te brengen of tehebben hangen lager dan 2,2 meter boven dat gedeelte van de
weg.2.Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor
prikkeldraad, schrikdraad, puntdraad ofandere scherpe voorwerpen, die op grotere afstand dan 0,25 meter uit
de uiterste boord van deweg, op van de weg af gerichte delen van een afscheiding zijn
aangebracht.3.Dit artikel is niet van toepassing voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorziendoor artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994.2:20Vallende voorwerpen(gereserveerd)2:21Voorzieningen voor verkeer en verlichting(gereserveerd)2:22Objecten onder hoogspanningslijn(gereserveerd)2:23Veiligheid op het ijs(gereserveerd)2:23a(Slaap)verblijf op de weg, in voertuigen en in
kampeermiddelenHet is verboden op de weg, al dan niet in een motorvoertuig, te
slapen, dan wel op of aan de weg eenvoertuig, woonwagen, tent, caravan of een soortgelijk of ander
onderkomen te plaatsen met hetkennelijke doel dit als slaapplaats te gebruiken of daarin te slapen
dan wel gelegenheid daartoe tebieden.6Evenementen2:24Begripsbepaling1.In deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt onder
evenement verstaan:een voor het publiek toegankelijke verrichting van vermaak in de
openbare ruimte, metuitzondering van:
bioscoopvoorstellingen;
markten als bedoeld in artikel 160, eerste lid, onder h, van
de Gemeentewet;
kansspelen als bedoeld in de Wet op de kansspelen;
verrichtingen van vermaak die plaatsvinden in een openbare
inrichting, waarvoor een
vergunning krachtens artikel 2:28 geldt, mits die vergunning mede
betrekking heeft op dezeverrichting van vermaak;
betogingen, samenkomsten en vergaderingen als bedoeld in de
Wet openbare manifestaties;
activiteiten als bedoeld in artikel 2:9.
Onder evenement wordt in deze verordening en de
daarop berustende bepalingen mede
verstaan:
braderie;
feest, muziekvoorstelling of wedstrijd op of aan de
weg;
optocht, niet zijnde een betoging als bedoeld in artikel
2:3, op of aan de weg;
iedere markt met uitzondering van markten als bedoeld in
artikel 160, eerste lid, onder h, van
de Gemeentewet;e.sportwedstrijden, sporttoernooien of sportgala’s die niet worden
georganiseerd door een bijNOC*NSF aangesloten sportbond of een bij een dergelijke bond
aangesloten vereniging.
In deze afdeling worden de volgende evenementen
onderscheiden:
0-evenement: evenement met een laag risicoprofiel,
waarvoor geen vergunning hoeft te
worden aangevraagd.Het bezoekersaantal bedraagt maximaal 250
mensen;b.A-evenement: laag risico-evenement, waarbij sprake is van een
beperkte impact op deomgeving en het verkeer;c.B-evenement: gemiddeld risico-evenement, waarbij sprake is van een
grote impact op dedirecte omgeving en/of gevolgen voor het verkeer;d.C-evenement: hoog risico-evenement, waarbij sprake is van een
grote impact op de staden/of regionale gevolgen voor het verkeer.4.Onder evenementenoverzicht wordt in deze afdeling verstaan een
lijst met evenementen zoalsdie voor het daarop volgende kalenderjaar door het college is
vastgesteld.2:25Evenementenvergunning1.Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een A-, B of
C-evenement teorganiseren, toe te laten, feitelijk te leiden of daaraan deel te
nemen.
De burgemeester kan de vergunningaanvraag buiten behandeling
stellen indien:
een A-evenement niet ten minste vier weken voor
aanvang van het evenement is
aangevraagd;b.de vooraankondiging van een B- of een C-evenement niet voor 1
november van het jaarvoorafgaand aan het jaar waarin het evenementenoverzicht wordt
vastgesteld, is ingediend;c.het B- of C-evenement waarvoor de vergunning wordt aangevraagd
niet is opgenomen op hetevenementenoverzicht welke is vastgesteld voor het jaar waarin het
evenement waarvoor devergunning wordt aangevraagd plaats zal vinden;3.Voor B- en C-evenmenten die niet zijn aangemeld voor 1 november of
niet zijn opgenomen in hetevenmentenoverzicht geldt dat de burgemeester de vergunningaanvraag
buiten behandeling steltindien niet ten minste zestien weken voor aanvang van het evenement
is aangevraagd.
De burgemeester weigert de vergunning voor een B- of
C-evenement indien de organisator:
onder curatele staat,
in enig opzicht van slecht levensgedrag is, of
de leeftijd van 18 jaren nog niet heeft
bereikt.
Onverminderd de artikelen 1:6 en 1:8 kan de burgemeester de
evenementenvergunning geheel
of gedeeltelijk weigeren, tijdelijk of voor onbepaalde tijd
intrekken of wijzigen indien naar zijnoordeel:a.dit noodzakelijk is voor de openbare orde en veiligheid of de
bescherming van het woon- enleefklimaat in de omgeving van het evenement;b.de verkeersveiligheid of de veiligheid van personen of goederen
niet kan wordengewaarborgd;
de zedelijkheid of gezondheid van bezoekers niet kan worden
gewaarborgd;
het gelet op een gebeurtenis van nationale omvang op de dag
van het evenement of daags
voor het evenement met een dusdanig effect op het gemeenschapsleven
niet wenselijk is datde activiteiten worden verricht of voortgezet;
de bescherming van een krachtens de Gemeentewet ingestelde
markt nodig is;
de ter handhaving van de openbare orde en veiligheid
noodzakelijke politie- en betreffende
hulpverleningscapaciteit een onevenredig beroep op de beschikbare
bezetting doet;
tegen de organisator in de afgelopen drie jaar een
bestuurlijke sanctie is genomen;
de inhoud of uitstraling van het evenement niet past in het
evenementenbeleid, het imago of
de belangen van de gemeente Capelle aan den IJssel;6.De burgemeester kan aan de vergunning voorschriften verbinden ter
regulering van hetevenement, die onder meer betrekking kunnen hebben op:
de plaats en het tijdstip van het evenement;
de benodigde technische voorzieningen;
de inrichting van het evenemententerrein;
het activiteitenprogramma;
een veiligheidsplan, waaronder het aantal beveiligers;
het verkeersplan.
De aanvraag om een evenementenvergunning bevat ten
minste:
de plaats waar het evenement wordt gehouden;
de datum en het tijdstip waarop het evenement wordt
gehouden;
een opgave van het verwachte aantal deelnemers en
toeschouwers;
de inrichting van het evenemententerrein;
het activiteitenprogramma;
de mogelijke risico's voor verstoring van de openbare orde
en veiligheid;
het veiligheidsplan, waaronder het aantal beveiligers;
de maatregelen die de organisator zelf zal nemen om
wanordelijkheden zoveel mogelijk te
voorkomen.8.Risicoverhogende feiten of omstandigheden waarvan eerst na de
aanvraag is gebleken, dienendoor de organisator onverwijld aan de burgemeester te worden
gemeld.9.Dit artikel is niet van toepassing op een wedstrijd op of aan de
weg, voor zover in het onderwerpwordt voorzien door artikel 10 juncto artikel 148 van de
Wegenverkeerswet 1994.10.Op het verbod is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.2:25a0-evenementen1.Behoudens in door de burgemeester aangewezen gebieden, is het
verboden zonderkennisgeving aan de burgemeester een 0-evenement te organiseren, toe
te laten, feitelijk teleiden of daaraan deel te nemen.
Van een 0-evenement is sprake indien:
het een feest op eigen terrein of straatfeest in de
openlucht betreft;
het aantal bezoekers niet meer bedraagt dan 250
personen;
het een evenement is dat plaatsvindt tussen 09.00 en
23.00 uur of op een zon- of feestdag
tussen 13.00 uur en 23.00 uur;d.het geluidsniveau op een afstand van 10 meter van enige
geluidsbron niet meer bedraagtdan 80 dB(A);e.het niet plaatsvindt op de rijbaan, een fiets-, bromfiets- of
parkeergelegenheid of anderszinseen belemmering vormt voor het verkeer en de hulpdiensten;
het geen extra politiecapaciteit vergt;
slechts kleine objecten worden geplaatst met een oppervlakte
van maximaal 25 m² per
object;
er geen ander evenement in de nabijheid plaatsvindt;
er een organisator is.
De organisator stelt de burgemeester ten minste vijf
werkdagen voorafgaand aan het
0-evenement in kennis van het evenement door middel van het door de
burgemeestervastgestelde kennisgevingformulier.
Toestemming voor het evenement is verleend indien:
na ontvangst van het kennisgevingsformulier door de
burgemeester geen tegenbericht is
verzonden, enb.de organisator een ontvangstbevestiging, van het feit dat hij een
kennisgeving heeft gedaan,kan tonen.5.Indien naar het oordeel van de burgemeester uit nieuwe feiten of
omstandigheden na dekennisgeving er vrees bestaat voor verstoring van de openbare orde
kan de burgemeesteralsnog bepalen dat het verbod ingevolge artikel 2:25, eerste lid,
onverkort geldt.2:26Openbare orde en veiligheid1.De burgemeester kan in de aanloop naar, tijdens, en na een
evenement alle aanwijzingen gevendie hij noodzakelijk acht ter handhaving van de openbare orde. De
burgemeester bedient zichdaarbij van de onder zijn gezag staande politie, brandweer en
hulpverlening.
De organisator van een evenement is verplicht in de aanloop
naar, tijdens, en na het evenement:
alle maatregelen te treffen ter voorkoming van de
verstoring van de openbare orde;
het evenement onverwijld te beëindigen bij
verstoring van de openbare orde of de vrees
daarvoor;
een aanwijzing van de burgemeester onverwijld op te
volgen;
ervoor te zorgen dat bij een verstoring van de openbare orde
na een aanwijzing van de
burgemeester, dan wel een ambtenaar van de politie of brandweer geen
publiek meer tot hetevenement wordt toegelaten.
Het is voor bezoekers van een evenement tijdens en na het
evenement:
verboden zich op het evenemententerrein te gedragen
met het kennelijke doel om de
openbare orde of veiligheid te verstoren of te bedreigen;b.verboden al dan niet op het evenemententerrein, op of aan de weg
of op voor het publiektoegankelijke plaatsen voorwerpen of stoffen bij zich te hebben, te
dragen of te vervoeren diekennelijk bestemd zijn om de openbare orde of veiligheid te
verstoren;c.verboden zich op een evenemententerrein te begeven indien
overeenkomstig het eerste, danwel het tweede lid onder d opdracht is gegeven het
evenemententerrein te verlaten;d.verplicht ter ordelijk verloop van een evenement of bij enig
voorval, waardoorwanordelijkheden ontstaan of dreigen te ontstaan een daartoe
strekkende aanwijzing vaneen ambtenaar van de politie of brandweer zijn weg te vervolgen of
aanwijzingen van andereaard in het belang van de openbare orde of veiligheid van personen
en goederen, dan wel terbeperking van gemeen gevaar, onverwijld en stipt op te volgen.7Toezicht op horecagelegenheden2:27BegripsomschrijvingIn deze paragraaf wordt begrepen onder:a.openbare inrichting1° een inrichting als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de
Drank- en Horecawet, waarin hethorecabedrijf wordt uitgeoefend, alsmede de daarbij horende
terrassen;2° alle voor publiek openstaande lokaliteiten, open plaatsen, tuinen
of gedeelten daarvan,alsmede de daarbij horende terrassen en de daarmee gemeenschap
hebbende vertrekkendie niet uitsluitend als woning of winkel worden gebruikt, alsmede
de niet voor publiektoegankelijke lokaliteiten welke voor het publiek op de weg
bereikbaar zijn – uitgezonderdstandplaatsen als bedoeld in artikel 5:17 van deze verordening, voor
zover daar regelmatig ofop gezette tijden:i.gelegenheid wordt gegeven anders dan om niet enigerlei eet- of
drinkwaren teverkrijgen, af te halen of te verbruiken, dan welii. amusement of ontspanning wordt aangeboden, dan weliii. voorstellingen of vertoningen van porno-erotische aard worden
gegeven dan wel doormiddel van automaten dergelijke voorstellingen of vertoningen kunnen
wordengegeven;b.bezoeker: een ieder die zich in een inrichting bevindt, met
uitzondering van de:1° levenspartner en kinderen van de exploitant van de inrichting,
alsmede diens elders wonendebloed- of aanverwanten of die van zijn levenspartner;2° personen die voorkomen in het register als bedoeld in artikel 438
van het Wetboek vanStrafrecht;3° personen wier tegenwoordigheid in de inrichting wegens dringende
omstandigheden vereistwordt.c.exploitant: de natuurlijke persoon of personen of rechtspersoon of
rechtspersonen die eeninrichting exploiteert of exploiteren en de tot vertegenwoordiging
van die rechtspersoon ofrechtspersonen bevoegde natuurlijke persoon of personen.d.beheerder: de natuurlijke persoon of personen die de onmiddellijke
feitelijke leiding uitoefentof uitoefenen in een inrichting.2:28Exploitatievergunning / proefvergunning horecabedrijf1.Het is, behoudens het bepaalde in artikel 2:29, verboden zonder
(voorlopige) vergunning van deburgemeester een inrichting als bedoeld in deze paragraaf te
exploiteren.2.Indien naar het oordeel van de burgemeester onvoldoende vaststaat
of wordt voldaan aan hetgestelde in artikel 2:28a, kan door de burgemeester een vergunning
worden afgegeven voor eenproefperiode van ten hoogste een jaar.3.Indien gedurende de proefperiode als bedoeld in het vorige lid
blijkt dat niet voldaan wordt aanhet gestelde in artikel 2:28a, kunnen door de burgemeester nadere
voorschriften worden gesteldof kan de burgemeester de proefvergunning intrekken.4.Indien tijdens de proefperiode niet van bezwaren is gebleken,
deelt de burgemeester deexploitant schriftelijk mede, dat de proefvergunning met ingang van
een nader door hem tebepalen datum dient te worden beschouwd als een vergunning, als
bedoeld in het eerste lid.5.Bij het onherroepelijk worden van een nieuwe vergunning vervalt de
oude vergunning vanrechtswege.6.Op het verbod is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.2:28aEisen exploitant en beheerderDe exploitant en de beheerder(s):
staan niet onder curatele;
zijn niet ontzet uit de ouderlijke macht of de voogdij;
zijn niet in enig opzicht van slecht levensgedrag;
hebben de leeftijd van eenentwintig jaar bereikt.
2:28bAanwezigheid van en toezicht door exploitant en
beheerder1.Het is verboden een inrichting voor bezoekers geopend te hebben,
zonder dat de ingevolgeartikel 2:29a op de vergunning vermelde exploitant of beheerder in
de inrichting aanwezig is.2.De exploitant en de beheerder zijn verplicht er voortdurend op toe
te zien dat in de inrichting geenstrafbare feiten plaatsvinden, waaronder in ieder geval de feiten
genoemd in de titels XIV(misdrijven tegen zeden), XX (mishandeling), XXII (diefstal) en XXX
(heling) van het TweedeBoek van het Wetboek van Strafrecht, in de Opiumwet en in de Wet
wapens en munitie.2:29Categorale vrijstellingDe burgemeester kan bij openbare bekendmaking:a.bepalen dat het exploiteren van categorieën inrichtingen, genoemd
in artikel 2:27 onder a, al danniet beperkt tot een bepaald gebied, geheel of gedeeltelijk van
vergunningplicht is vrijgesteld;b.voorschriften stellen aan de onder a. genoemde vrijstelling.2:29aVergunningaanvraag1.De burgemeester stelt nadere regels vast omtrent de gegevens en
bescheiden die bij devergunningaanvraag moeten worden overgelegd.
Per inrichting wordt niet meer dan één aanvraag tegelijk in
behandeling genomen.
De vergunning wordt uitsluitend verleend aan de exploitant
en op naam gezet van de exploitant
en de beheerder van de inrichting; de vergunning is niet
overdraagbaar.2:29bBeslistermijn1.De burgemeester beslist binnen twaalf weken na de datum waarop hij
de aanvraag met debijbehorende gegevens en bescheiden heeft ontvangen.2.De beslissing kan eenmaal voor ten hoogste twaalf weken worden
verdaagd.2:29cWeigerings- en intrekkingsgronden1.Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 weigert de burgemeester
de vergunning indien devestiging of de exploitatie van de inrichting in strijd is met een
geldend bestemmingsplan2.De burgemeester kan de vergunning geheel of gedeeltelijk weigeren,
als naar zijn oordeel hetwoon- of leefklimaat in de omgeving van de inrichting door de
aanwezigheid van de inrichtingnadelig wordt beïnvloed.3.Bij de toepassing van de in het vorige lid genoemde
weigeringsgrond houdt de burgemeesterrekening met:a.het karakter van de straat en van de wijk waarin de inrichting is
gelegen of zal komen teliggen;
de aard van de inrichting;
de spanning waaraan het woon- of leefklimaat ter plaatse
reeds blootstaat of bloot zal komen
te staan door de exploitatie van de inrichting;d.de wijze van bedrijfsvoering van de exploitant of beheerder van de
inrichting in deze of inandere inrichtingen;
de intrekkingsgronden als bedoeld in artikel 2:29c, vierde
lid, onder b tot en met i.
De burgemeester kan de vergunning tijdelijk of voor
onbepaalde tijd geheel of gedeeltelijk
intrekken of wijzigen indien:a.blijkt dat de vergunning tengevolge van onjuiste of onvolledige
gegevens en bescheiden isverleend;b.de exploitant of de beheerder de bepalingen in deze paragraaf, dan
wel de voorschriften,behorende bij de vergunning, overtreedt;c.aannemelijk is, dat de exploitant of beheerder betrokken is, of
hem ernstige nalatigheid kanworden verweten bij activiteiten in of vanuit de inrichting, die een
gevaar opleveren voor deopenbare orde of een bedreiging vormen voor het woon- of leefklimaat
in de omgeving vande inrichting;d.de exploitant of beheerder strafbare feiten pleegt in de
inrichting, dan wel toestaat of gedoogtdat in zijn inrichting strafbare feiten worden gepleegd;e.de exploitant of beheerder zich schuldig maakt aan discriminatie
naar ras, geslacht ofseksuele geaardheid;f.zich in of vanuit de inrichting anderszins feiten hebben
voorgedaan, die de vrees wettigen,dat het geopend blijven van de inrichting gevaar oplevert voor de
openbare orde of eenbedreiging vormt voor het woon- of leefklimaat in de omgeving van de
inrichting;g.er sprake is van een gewijzigde exploitatie, waarvoor geen nieuwe
vergunning isaangevraagd;h.op grond van verandering van de omstandigheden of inzichten,
opgetreden na het verlenenvan de vergunning, moet worden aangenomen, dat intrekking wordt
gevorderd door debelangen ter bescherming waarvan de vergunning is vereist;
de exploitant of beheerder niet voldoet aan de in artikel
2:28a gestelde eisen.
er aanwijzingen zijn dat in de openbare inrichting personen
werkzaam zijn of zullen zijn in
strijd met het bij of krachtens de Wet arbeid vreemdelingen of de
Vreemdelingenwet 2000bepaalde.2:29dSluiting van inrichtingen1.De burgemeester kan een inrichting - al dan niet voor een bepaalde
duur - gesloten verklarenindien:
die inrichting wordt geëxploiteerd zonder geldige
vergunning;
die inrichting wordt geëxploiteerd in strijd met de aan de
vergunning verbonden voorschriften;
de burgemeester oordeelt, dat een van de in artikel 2:29a,
vierde lid, genoemde situaties
waarin intrekking van de vergunning mogelijk is, zich voordoet.2.De sluiting wordt geacht in het openbaar bekend te zijn gemaakt
zodra een besluit tot sluiting op,in of nabij de toegang of toegangen van de inrichting is
aangebracht.3.Een sluiting voor onbepaalde duur kan op aanvraag van
belanghebbende(n) door deburgemeester worden opgeheven, wanneer later bekend geworden feiten
en omstandighedenhiertoe aanleiding geven en naar zijn oordeel voldoende garanties
aanwezig zijn, dat geenherhaling van de gronden die tot de sluiting hebben geleid, zal
plaatsvinden.4.Het is de exploitant of beheerder van de inrichting verboden na
het van kracht worden van desluiting als bedoeld in het eerste lid, bezoekers tot de inrichting
toe te laten of daarin te latenverblijven.5.Het is een ieder verboden in een bij besluit van de burgemeester
gesloten inrichting als bezoekerte verblijven.2:29eTerrassen1.Bij vergunningaanvragen voor een of meer bij de inrichting
behorende terrassen, beslist deburgemeester - gelet op de openbare orde en veiligheid ter plaatse -
tevens over deingebruikneming van de openbare weg.2.Onverminderd het bepaalde in artikel 2:29c, tweede lid, kan de
burgemeester de in het eerste lidbedoelde ingebruikneming van de openbare weg weigeren als:a.het beoogde gebruik schade toebrengt aan de weg dan wel gevaar
oplevert voor debruikbaarheid van de weg of voor het doelmatig en veilig gebruik
daarvan;b.dat gebruik een belemmering kan vormen voor het doelmatig beheer
en onderhoud van deweg;c.dat gebruik afbreuk doet aan andere publieke functies van de
openbare ruimte, inclusief debescherming van het uiterlijk aanzien daarvan.3.Als voor het uitvoeren van openbare werken of om enigerlei andere
reden verwijdering van hetterras noodzakelijk is, is de houder van de inrichting verplicht dit
terstond of binnen de door hetbevoegde bestuursorgaan gestelde termijn, te verwijderen.4.Het is verboden op of in de omgeving van een terras dranken of
eetwaren voor gebruik terplaatse te verstrekken:a.buiten dat deel van de weg waarvan het gebruik ingevolge het
bepaalde in het eerste lid istoegestaan;
aan degenen die geen gebruik maken van de op dat terras
aanwezige zitplaatsen.
De exploitant of de beheerder is verplicht te zorgen
dat dagelijks, uiterlijk een uur na sluiting
van
de inrichting, doch in ieder geval terstond op eerste aanzegging van
een ambtenaar, belast methet toezicht op de naleving van het bepaalde in dit artikel, in de
nabijheid van het terras op deweg achtergebleven stoffen of voorwerpen, voor zover kennelijk uit
of van dat terras afkomstig,worden verwijderd.2:30Openings- en sluitingstijden1.De burgemeester kan in het belang van de openbare orde en het
woon- of leefklimaat voor eenof meer inrichtingen of de daarbij behorende terrassen - al dan niet
tijdelijk - openings-ensluitingstijden vaststellen.2.Het is verboden zich als bezoeker in een inrichting te bevinden op
tijden waarop de inrichtingvoor het publiek gesloten moet zijn.3.Het bepaalde in het eerste en tweede lid geldt niet voor zover op
de Wet milieubeheergebaseerde voorschriften van toepassing zijn.2:31Beëindiging exploitatie
De vergunning vervalt zodra de exploitant de exploitatie van
de inrichting feitelijk heeft beëindigd.
Uiterlijk binnen een week na de feitelijke beëindiging van
de exploitatie, geeft de exploitant
daarvan schriftelijk kennis aan de burgemeester.2:31aWijziging beheer1.Indien een beheerder als bedoeld in artikel 2:27 onder d, het
beheer in de inrichting feitelijk heeftbeëindigd, geeft de exploitant daarvan binnen een week na de
feitelijke beëindiging van hetbeheer schriftelijk kennis aan de burgemeester.2.Het beheer kan slechts worden uitgeoefend door een nieuwe
beheerder, indien de burgemeesterop aanvraag van de exploitant heeft besloten een nieuwe vergunning
te verlenen.2:32Handel binnen openbare richtingen1.In dit artikel wordt onder handelaar verstaan: de handelaar als
bedoeld in artikel 1 van dealgemene maatregel van bestuur op grond van artikel 437, eerste lid,
van het Wetboek vanStrafrecht.2.De exploitant van een openbare inrichting staat niet toe dat een
handelaar of een voor hemhandelend persoon in die inrichting enig voorwerp verwerft, verkoopt
of op enige andere wijzeoverdraagt.2:33College als bevoegd bestuursorgaanIndien een horecabedrijf geen inrichting is in de zin van artikel
174 van de Gemeentewet, treedt nietde burgemeester, maar het college op als bevoegd bestuursorgaan voor
de toepassing van hetbepaalde in deze afdeling met uitzondering van artikel 2:30.8Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van
nachtverblijf2:35Begripsbepaling(gereserveerd)2:36Kennisgeving exploitatie(gereserveerd)2:37Nachtregister(gereserveerd)2:38Verschaffing gegevens nachtregister(gereserveerd)9Toezicht op speelgelegenheden2:39Speelgelegenheden1.In dit artikel wordt onder speelgelegenheid verstaan: een voor het
publiek toegankelijkegelegenheid waar bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze
bedrijfsmatig is de mogelijkheidwordt geboden enig spel te beoefenen, waarbij geld of in geld
inwisselbare voorwerpen kunnenworden gewonnen of verloren.2.Het is verboden een speelgelegenheid te exploiteren of te doen
exploiteren.2:40Kansspelautomaten1.In dit artikel wordt verstaan onder:
Wet: de Wet op de kansspelen ;
kansspelautomaat: automaat als bedoeld in artikel 30,
onder c. van de Wet;
hoogdrempelige inrichting: inrichting als bedoeld in
artikel 30, onder d, van de Wet;
laagdrempelige inrichting: inrichting als bedoeld in
artikel 30, onder e, van de Wet.
2.In hoogdrempelige inrichtingen zijn maximaal twee
kansspelautomaten toegestaan.3.In laagdrempelige inrichtingen zijn kansspelautomaten niet
toegestaan.10Maatregelen tegen overlast en baldadigheid2:41Betreden gesloten woning of lokaal1.Het is verboden een krachtens artikel 174a van de Gemeentewet
gesloten woning, een niet voorpubliek toegankelijk lokaal of een bij die woning of dat lokaal
behorend erf te betreden.2.Het is verboden een krachtens artikel 13b van de Opiumwet gesloten
woning, een niet voor hetpubliek toegankelijk lokaal, een bij die woning of dat lokaal
behorend erf, een voor het publiektoegankelijk lokaal of bij dat lokaal behorend erf te betreden.3.Deze verboden zijn niet van toepassing op personen wier
aanwezigheid in de woning of hetlokaal wegens dringende reden noodzakelijk is.2:42Plakken en kladden1.Het is verboden de weg of dat gedeelte van een onroerende zaak dat
vanaf de weg zichtbaar iste bekrassen of te bekladden.2.Het is verboden zonder schriftelijke toestemming van de
rechthebbende op de weg, op datgedeelte van een onroerende zaak dat vanaf de weg zichtbaar is of op
een op de weg staanderoerende zaak:a.een aanplakbiljet of ander geschrift, afbeelding of aanduiding,
aan te plakken of aan te doenplakken of op andere wijze aan te brengen of te doen
aanbrengen;b.op een andere wijze enige afbeelding, letter, cijfer of teken aan
te brengen of te doenaanbrengen.3.Het in het tweede lid gestelde verbod is niet van toepassing op
degene die krachtens wettelijkvoorschrift bevoegd is tot het verrichten van de betrokken handeling
of voor degene die handeltbij het uitvoeren van een publiekrechtelijke taak.4.Het college kan aanplakborden aanwijzen voor het aanbrengen van
meningsuitingen enbekendmakingen.5.Het is verboden de in het vierde lid bedoelde aanplakborden te
gebruiken voor het aanbrengenvan handelsreclame.6.Het college kan nadere regels stellen voor het aanbrengen van
meningsuitingen enbekendmakingen.7.De houder van de in het tweede lid bedoelde schriftelijke
toestemming is verplicht die aan eenopsporingsambtenaar op diens eerste vordering onverwijld ter inzage
af te geven.2:43Vervoer plakgereedschap e.d.1.Het is verboden op de weg of openbaar water te vervoeren of bij
zich te hebben enigaanplakbiljet, aanplakdoek, kalk, teer, kleur of verfstof of
verfgereedschap.2.Dit verbod is niet van toepassing, indien de genoemde materialen
of gereedschappen niet zijngebruikt of niet zijn bestemd voor handelingen als verboden in
artikel 2:42.2:44Vervoer inbrekerswerktuigen1.Het is verboden op de weg of een openbare plaats
inbrekerswerktuigen te vervoeren of bij zich tehebben.2.Dit verbod is niet van toepassing indien de bedoelde werktuigen
niet zijn gebruikt of niet zijnbestemd om zich onrechtmatig de toegang tot een gebouw of erf te
verschaffen, onrechtmatigsluitingen te openen of te verbreken, diefstal door middel van braak
te vergemakkelijken of hetmaken van sporen te voorkomen.2:44aVervoer geprepareerde voorwerpen1.Het is verboden op de weg of in de nabijheid van winkels te
vervoeren of bij zich te hebben eenvoorwerp dat er kennelijk toe is uitgerust om het plegen van
winkeldiefstal te vergemakkelijken.2.Het in het eerste lid gestelde verbod is niet van toepassing
indien redelijkerwijs kan wordenaangenomen dat het in dat lid bedoelde voorwerp niet bestemd is voor
de in dat lid bedoeldehandelingen.2:45Betreden van plantsoenen e.d.(gereserveerd)2:46Rijden over bermen e.d.(gereserveerd)2:47Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen
Het is verboden:
op of aan de weg te klimmen, te liggen of zich
anderszins te bevinden op een beeld,
monument, overkapping, constructie, openbare toiletgelegenheid,
voertuig, tram,b.metro, abri, hek, omheining of andere afsluiting,
verkeersmeubilair en daarvoor niet bestemdstraatmeubilair;c.zich op of aan de weg zodanig op te houden dat aan weggebruikers
of gebruikers van nabijde weg gelegen gebouwen onnodig overlast of hinder veroorzaakt
wordt;d.zich op de weg binnen de voor een brug geplaatste afsluitingen te
bevinden nadat een ofmeer van die afsluitingen zijn of worden gesloten, dan wel een
afsluiting voor een brug teopenen.2.Een ieder, die op een openbare plaats klimt, ligt of zich
anderszins bevindt op een beeld,monument, overkapping, constructie, openbare toiletgelegenheid,
voertuig, tram, metro, abri,hek, omheining of andere afsluiting, verkeersmeubilair en daarvoor
niet bestemd straatmeubilair,zich op of aan de weg zodanig ophoudt dat aan weggebruikers of
gebruikers van nabij de weggelegen gebouwen onnodig overlast of hinder veroorzaakt wordt, of
zich op de weg binnen devoor een brug geplaatste afsluitingen bevindt nadat een of meer van
die afsluitingen zijn ofworden gesloten, dan wel een afsluiting voor een brug opent, is
verplicht op een daartoestrekkend bevel van een opsporingsambtenaar zijn weg te vervolgen of
zich in de door hemaangewezen richting te verwijderen.3.Het in het eerste lid gestelde verbod is niet van toepassing op
degene die bevoegd is tot hetverrichten van de betrokken handeling of voor degene die handelt bij
het uitvoeren van eenpubliekrechtelijke taak.4.Dit artikel is niet van toepassing voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorziendoor de artikelen 424, 426bis of 431 van het Wetboek van Strafrecht,
of artikel 5 van deWegenverkeerswet 1994.2:48Openlijk drankgebruik1.Het is verboden op een openbare plaats alcoholhoudende drank te
nuttigen indien dit gepaardgaat met gedragingen die de openbare orde verstoren, het woon- en
leefklimaat aantasten ofanderszins overlast veroorzaken.2.Het is verboden op speelweiden en speelplaatsen, in overdekte
winkelcentra en op overige doorde burgemeester aangewezen openbare plaatsen, alcoholhoudende drank
te nuttigen ofaangebroken flessen, blikjes en dergelijke met alcoholhoudende drank
bij zich te hebben.
Het bepaalde in het tweede lid geldt niet voor:
een terras dat deel uit maakt van een inrichting,
als bedoeld in artikel 1 van de Drank- en
Horecawet;b.de plaats, niet zijnde een inrichting, als bedoeld onder a,
waarvoor een ontheffing geldtkrachtens artikel 35 van de Drank- en Horecawet.2:49Verboden gedrag bij of in gebouwen1.Het is verboden hinder of overlast te veroorzaken, dan wel zich
zonder redelijk doel op tehouden:
in een portiek, nis, trap, poort of op een bordes op te
houden;
in, op of tegen een raamkozijn of een drempel van een
gebouw;
in of op een voor het publiek toegankelijk portaal,
telefooncel, wachtlokaal voor een openbaar
vervoermiddel, parkeergarage, rijwielstalling, winkelcentrum, abri
of een andere soortgelijke,voor het publiek toegankelijke ruimte.2.Het is aan anderen dan bewoners of gebruikers van een flatgebouw,
appartementsgebouw ofeen soortgelijke meergezinswoning of van een gebouw dat voor publiek
toegankelijk is, verbodenzich zonder redelijk doel te bevinden in een voor gemeenschappelijk
gebruik bestemde ruimtevan dat gebouw.2:50Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke
ruimtenHet is verboden zich zonder redelijk doel of op een voor anderen
hinderlijke wijze op te houden in ofop een voor het publiek toegankelijke ruimte, dan wel deze te
verontreinigen of te gebruiken voor eenander doel dan waarvoor deze ruimte is bestemd. Onder deze ruimten
worden in elk geval begrepen:portalen, telefooncellen, wachtlokalen voor het openbaar vervoer,
parkeergarages en rijwielstallingen.2:50aMessen en andere voorwerpen als wapen1.Het is verboden op de weg of in voor publiek toegankelijke
gebouwen messen of anderevoorwerpen die als wapen kunnen worden gebruikt, openlijk bij zich
te hebben.2.Het verbod geldt niet met betrekking tot voorwerpen die zodanig
zijn ingepakt, dat zij nietvoordadelijk gebruik gereed zijn.3.Dit artikel is niet van toepassing voor zover in het onderwerp
daarvan wordt voorzien bij ofkrachtens de Wet wapens en munitie.2:50bGlaswerk op speelplaatsenHet is verboden op speelweiden of speelplaatsen glaswerk te
gebruiken of voorhanden te hebben.2:51(gereserveerd)2:52Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein
e.d.Het is verboden op uren en plaatsen die door het college of de
burgemeester zijn aangewezen, zichmet een fiets of bromfiets te bevinden op een door het college of de
burgemeester aangewezenterrein waar een markt, kermis, uitvoering, bijeenkomst of
plechtigheid wordt gehouden die publiektrekt, of andere openbare plaatsen, mits dit verbod kenbaar is aan
de bezoekers van het terrein.2:53(gereserveerd)2:54(gereserveerd)2:55(gereserveerd)2:56(gereserveerd)2:57Loslopende honden1.Het is de eigenaar of houder van een hond verboden die hond te
laten verblijven of te latenlopen:a.op een voor het publiek toegankelijke en kennelijk als zodanig
ingerichte kinderspeelplaats,zandbak of speelweide of op een andere door het college aangewezen
plaats;
binnen de bebouwde kom op de weg indien de hond niet is
aangelijnd; of
op de weg indien die hond niet is voorzien van een halsband
of een ander identificatiemerk
dat de eigenaar of houder duidelijk doet kennen.2.Het verbod in het eerste lid, aanhef en onder b, is niet van
toepassing op door het collegeaangewezen plaatsen.3.De verboden in het eerste lid aanhef en onder a en b zijn niet van
toepassing op de eigenaar ofhouder van een hond:
die zich vanwege zijn handicap door een geleidehond of
sociale hulphond laat begeleiden; of
die deze hond aantoonbaar gekwalificeerd opleidt tot
geleidehond of sociale hulphond.
2:58Verontreiniging door honden1.Degene die zich met een hond op de weg begeeft is verplicht ervoor
te zorgen dat deuitwerpselen van die hond onmiddellijk worden verwijderd.
Het eerste lid is niet van toepassing op de eigenaar of
houder van een hond
die zich vanwege zijn handicap door een geleidehond
of sociale hulphond laat begeleiden; of
die deze hond aantoonbaar gekwalificeerd opleidt tot
geleidehond of sociale hulphond.
Het bepaalde in het eerste lid is niet van toepassing op
door het college aangewezen plaatsen.
2:59Gevaarlijke honden1.Indien het college een hond in verband met zijn gedrag gevaarlijk
of hinderlijk acht, kan het deeigenaar of houder van die hond een aanlijngebod of een aanlijn- en
muilkorfgebod opleggenvoor zover die hond verblijft of loopt op een openbare plaats of op
het terrein van een ander.2.Een aanlijngebod houdt in dat de eigenaar of houder verplicht is
de hond aangelijnd te houdenmet een lijn met een lengte, gemeten van hand tot halsband, van ten
hoogste 1,50 meter.3.Een muilkorfgebod houdt in dat de eigenaar of houder verplicht is
de hond voorzien te houdenvan een muilkorf die:
vervaardigd is van stevige kunststof, van stevig leer of van
beide stoffen;
door middel van een stevige leren riem zodanig rond de hals
is aangebracht dat verwijdering
zonder toedoen van de mens niet mogelijk is; enc.zodanig is ingericht dat de hond niet kan bijten, dat de
afgesloten ruimte binnen de korf eengeringe opening van de bek toelaat en dat geen scherpe delen binnen
de korf aanwezig zijn.4.Onverminderd het bepaalde in artikel 2:57, eerste lid onder c,
dient een hond als bedoeld in heteerste lid voorzien te zijn van een door de bevoegde minister op
aanvraag verstrekt uniekidentificatienummer door middel van een microchip die met een
chipreader afleesbaar is.2:60Houden of voeren van hinderlijke of schadelijke
dieren1.Het is verboden op door het college ter voorkoming of opheffing
van overlast of schade aan deopenbare gezondheid aangewezen plaatsen, buiten een inrichting in de
zin van de Wetmilieubeheer, bij dat aanwijzingsbesluit aangeduide dieren:
aanwezig te hebben;
aanwezig te hebben anders dan met inachtneming van de door
het college in het
aanwijzingsbesluit gestelde regels;
te hebben in een groter aantal dan in die aanwijzing is
aangegeven; of
te voeren.
Het college kan de rechthebbende op een onroerende
zaak gelegen binnen een plaats die
krachtens het eerste lid is aangewezen, ontheffing verlenen van een
of meer verboden bedoeldin het eerste lid.3.Degene die zorg heeft voor een dier, moet voorkomen dat dit voor
een omwonende of overigensvoor de omgeving hinder veroorzaakt.4.Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.2:61Wilde dieren(gereserveerd)2:62Loslopend vee(gereserveerd)2:63Duiven(gereserveerd)2:64Bijen(gereserveerd)2:65BedelarijHet is verboden in door het college aangewezen gebieden op of aan de
weg of in een voor hetpubliek toegankelijk gebouw te bedelen om geld of andere zaken.11Bepalingen ter bestrijding van heling van goederen2:66BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder handelaar: een handelaar als
bedoeld in artikel 1 van dealgemene maatregel van bestuur op grond van artikel 437, eerste lid,
van het Wetboek vanStrafrecht2:67Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister1.De handelaar is verplicht aantekening te houden van alle gebruikte
of ongeregelde goederen diehij verkoopt of op andere wijze overdraagt, in een doorlopend en een
door of namens deburgemeester gewaarmerkt register, en daarin onverwijld op te
nemen:
het volgnummer van de aantekening met betrekking tot het
goed;
de datum van verkoop of overdracht van het goed;
een omschrijving van het goed, daaronder begrepen - voor dat
mogelijk is - soort, merk en
nummer van het goed;
de verkoopprijs of andere voorwaarden voor overdracht van
het goed; en
de naam en het adres van degene die het goed heeft
verkregen.
De burgemeester kan vrijstelling verlenen van deze
verplichtingen.
2:68Voorschriften als bedoeld in artikel 437 van het
Wetboekvan StrafrechtDe handelaar of een voor hem handelend persoon is verplicht:a.de burgemeester binnen drie dagen schriftelijk in kennis te
stellen:1°. dat hij het beroep van handelaar uitoefent met vermelding van
zijn woonadres en hetadres van de bij zijn onderneming behorende vestiging;2°. van een verandering van de in onderdeel a, onder 1°, bedoelde
adressen;3°. dat hij het beroep van handelaar niet langer uitoefent;4°. dat hij enig goed kan verkrijgen dat redelijkerwijs van een
misdrijf afkomstig is of voorde rechthebbende verloren is gegaan;
de burgemeester op eerste aanvraag zijn administratie of
register ter inzage te geven;
aan de hoofdingang van elke vestiging een kenteken te hebben
waarop zijn naam en de aard
van de onderneming duidelijk zichtbaar zijn;d.een door opkoop verkregen goed gedurende de eerste drie dagen in
bewaring te houden in destaat waarin het goed verkregen is.2:69Vervreemding van door opkoop verkregen goederen(gereserveerd)2:70Handel in horecabedrijven(Verplaatst naar afdeling 8)13Vuurwerk2:71BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder:
consumentenvuurwerk: consumentenvuurwerk in de zin van het
Vuurwerkbesluit;
exploitant: natuurlijke persoon of rechtspersoon, voor wiens
rekening en risico het
vuurwerkverkooppunt wordt gedreven, en de bestuurders van de
rechtspersoon of hungevolmachtigden;c.beheerder: natuurlijke persoon die de onmiddellijke feitelijke
leiding uitoefent in hetvuurwerkverkooppunt.2:72Ter beschikking stellen van consumentenvuurwerk
tijdensde verkoopdagen1.Het is verboden in de uitoefening van een bedrijf of nevenbedrijf
consumentenvuurwerk terbeschikking te stellen dan wel voor het ter beschikking stellen
aanwezig te houden, zonder eenvergunning van de burgemeester.
Een vergunning als bedoeld in het eerste lid wordt verleend
voor de duur van een jaar.
Onverminderd de artikelen 1:6 en 1:8 kan de burgemeester de
exploitatievergunning geheel of
gedeeltelijk weigeren, voor onbepaalde tijd geheel of gedeeltelijk
intrekken, tijdelijk opschortenof wijzigen, indien:a.in of vanuit het vuurwerkverkooppunt zich een feit voordoet of
zich feiten hebben voorgedaanof aannemelijk is dat in de toekomst zich een feit of feiten gaan
voordoen waardoor deopenbare orde en veiligheid of het woon- of leefklimaat in de
omgeving van hetvuurwerkverkooppunt nadelig zal worden beïnvloed;b.de exploitant of de beheerder betrokken is of ernstige nalatigheid
kan worden verweten bijactiviteiten of strafbare feiten in of vanuit het
vuurwerkverkooppunt, dan wel toestaat ofgedoogt dat in het vuurwerkverkooppunt strafbare feiten of
activiteiten worden gepleegd,waarmee de openbare orde of het woon- en leefklimaat nadelig wordt
beïnvloed;
de exploitant of de beheerder in enig opzicht van slecht
levensgedrag is;
de vestiging of de exploitatie van het vuurwerkverkooppunt
in strijd is met een geldend
bestemmingsplan, een geldend ruimtelijk exploitatieplan, een
geldendebeheersverordening,een geldend voorbereidingsbesluit of de Wet
milieubeheer;
de exploitatie een aantasting van het woon- en leefklimaat
kan zijn;
geen melding is gedaan op grond van het
Vuurwerkbesluit.
De vergunningaanvraag wordt ingediend door de
exploitant van de inrichting.
De vergunning is in de inrichting aanwezig.
De vergunning vervalt:
indien de beslissing op een aanvraag om een nieuwe
vergunning in werking is getreden;
zodra de opslag en verkoop van consumentenvuurwerk wordt
beëindigd.
Op het verbod is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene
wet bestuursrecht niet van toepassing.
2:73Gebruik van consumentenvuurwerk tijdens de
Jaarwisseling1.Het is verboden consumentenvuurwerk te gebruiken op een door het
college in het belang van devoorkoming van gevaar, schade of overlast aangewezen plaats.2.Het is verboden consumentenvuurwerk op een openbare plaats te
gebruiken als dat gevaar,schade of overlast kan veroorzaken.3.De verboden bedoeld in het eerste en tweede lid zijn niet van
toepassing op situaties waarinwordt voorzien door artikel 429, aanhef en onder 1, van het Wetboek
van Strafrecht.14Drugsoverlast2:74Drugshandel op straatOnverminderd het bepaalde in de Opiumwet is het verboden zich op een
openbare plaats op tehouden met het kennelijke doel om middelen als bedoeld in artikel 2
en 3 van de Opiumwet, ofdaarop gelijkende waar, al dan niet tegen betaling, af te leveren,
aan te bieden of te verwerven,daarbij behulpzaam te zijn of daarin te bemiddelen.2:74aWeggooien van spuiten e.d.Het is verboden om injectiespuiten of onderdelen daarvan zoals
naalden, reservoirs, zuigers e.d. ofdaarop gelijkende voorwerpen op of aan de openbare weg dan wel in
afvalbakken achter te laten methet kennelijke doel om afstand van het voorwerp te doen.2:74bCoffeeshopverbod1.Onder coffeeshop wordt verstaan: een inrichting waar handel
plaatsvindt in middelen als bedoeldin de artikelen 2 en 3 van de Opiumwet.2.Onverminderd het bepaalde in de Opiumwet is het, in het belang van
de openbare orde en hetwoon- en leefklimaat, verboden om in de gemeente een coffeeshop te
vestigen en/of teexploiteren.15Bestuurlijke ophouding, veiligheidsrisicogebieden, cameratoezicht
opopenbare plaatsen2:75Bestuurlijke ophoudingDe burgemeester kan, overeenkomstig het bepaalde in artikel 154a van
de Gemeentewet, besluitentot het tijdelijk doen ophouden van door hem aangewezen groepen van
personen op een door hemaangewezen plaats, indien deze personen het bepaalde in de volgende
artikelen groepsgewijs nietnaleven: artikel 2:1, 2:10, 2:11, 2:16, 2:19, 2:23a, 2:26, lid 3,
2:47, 2:48, 2:50a en 2:73.2:76VeiligheidsrisicogebiedenDe burgemeester kan, overeenkomstig artikel 151b van de Gemeentewet,
bij verstoring van deopenbare orde door de aanwezigheid van wapens, dan wel bij ernstige
vrees voor het ontstaandaarvan, een gebied, met inbegrip van de daarin gelegen voor het
publiek openstaande gebouwenen daarbij behorende erven, aanwijzen als
veiligheidsrisicogebied.2:77Cameratoezicht op openbare plaatsen1.De burgemeester kan overeenkomstig artikel 151c van de Gemeentewet
besluiten tot plaatsingvan vaste camera’s voor een bepaalde duur ten behoeve van het
toezicht op een openbareplaats.2.De burgemeester heeft de bevoegdheid, bedoeld in het eerste lid,
eveneens ten aanzien vanvoor een ieder toegankelijke parkeerterreinen.16Omgevingsverbod2:78Omgevingsverbod1.De burgemeester kan in het belang van de openbare orde en
veiligheid, het voorkomen ofbeperken van overlast, het voorkomen of beperken van aantastingen
van het woon- ofleefklimaat, de veiligheid van personen of goederen, de gezondheid
of de zedelijkheid aandegene die strafbare feiten of openbare orde verstoren de
handelingen verricht een verbodopleggen om zich te bevinden op in dat verbod aangewezen gebied
gedurende een in het verbodneergelegde periode.2.Met het oog op de in het eerste lid genoemde belangen kan de
burgemeester aan degene aanwie eerder een omgevingsverbod als bedoeld in het eerste lid is
opgelegd en ten aanzien van wiewordt geconstateerd dat hij opnieuw strafbare feiten of openbare
orde verstorende handelingenverricht, een omgevingsverbod opleggen om zich gedurende een in dat
verbod genoemd tijdvakvan ten hoogste 30 dagen te bevinden op in dat verbod aangewezen
gebied.3.Een omgevingsverbod krachtens het tweede lid kan slechts worden
opgelegd indien strafbarefeiten of andere openbare orde verstorende handelingen binnen zes
maanden na het opleggenvan een eerder omgevingsverbod, opgelegd op grond van het eerste of
tweede lid, zijngeconstateerd.4.De burgemeester beperkt de in het eerste of tweede lid gestelde
omgevingsverboden, indien datin het verband met de persoonlijke omstandigheden van betrokkene
noodzakelijk is.5.Het is verboden zich te gedragen in strijd met een door de
burgemeester opgelegdomgevingsverbod.3SEKSINRICHTINGEN, STRAATPROSTITUTIE E.D.1Begripsbepalingen3:1Begripsbepalingen1.beheerder: natuurlijke persoon die de onmiddellijke feitelijke
leiding uitoefent in de inrichting ofhet bedrijf;2.escortbedrijf: bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij
bedrijfsmatig was, aanbieden van prostitutiedie op een andere plaats dan in de bedrijfsruimte wordt
uitgeoefend;3.exploitant: natuurlijke persoon of rechtspersoon, voor wiens
rekening en risico de inrichting,onderscheidenlijk het bedrijf wordt gedreven, en de bestuurders van
die rechtspersoon of hungevolmachtigden;4.prostituee: persoon die zich beschikbaar stelt voor het verrichten
van seksuele handelingen meteen ander tegen vergoeding;5.prostitutie: zich beschikbaar stellen voor het verrichten van
seksuele handelingen met een andertegen vergoeding;6.seksinrichting: voor het publiek toegankelijke, besloten ruimte
waarin bedrijfsmatig, of in eenomvang alsof zij bedrijfsmatig was, seksuele handelingen worden
verricht.3:2Bevoegd bestuursorgaanIn deze paragraaf wordt verstaan onder bevoegd bestuursorgaan: het
college of, voor zover hetbetreft voor het publiek openstaande gebouwen en daarbij behorende
erven als bedoeld in artikel 174van de Gemeentewet, de burgemeester.3:3Nadere regelsHet college kan nadere regels stellen omtrent de inrichting en
bedrijfsvoering van seksinrichtingen enescortbedrijven.3:4Vergunningplicht seksinrichting of escortbedrijf1.Het is verboden een seksinrichting of escortbedrijf te exploiteren
of te wijzigen zonder vergunningvan het bevoegde bestuursorgaan.
Per seksinrichting of escortbedrijf wordt één aanvraag
tegelijk in behandeling genomen.
De vergunningaanvraag wordt ingediend door de exploitant en
op diens naam gesteld.
De vergunning is in de seksinrichting aanwezig.
De vergunning wordt verleend voor de duur van vijf
jaar.
Op het verbod is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.
3:5Eisen exploitant en beheerder(vervallen, geregeld in artikel 3:13 f)3:6Sluitingstijden1.Het is verboden een seksinrichting voor bezoekers geopend te
hebben en daarin bezoekers toete staan of te laten verblijven tussen 01.00 en 7.00 uur en in het
weekeinde (zaterdagochtend enzondagochtend) tussen 02.00 en 7.00 uur.2.Het bevoegde bestuursorgaan kan bij voorschrift van de vergunning,
bedoeld in artikel 3:4, eerstelid, afwijken van de in het eerste lid genoemde sluitingstijden voor
een seksinrichting, waarvan deexploitant ten genoegen van het bevoegde bestuursorgaan heeft
aangetoond, dat de exploitatievan die seksinrichting geen nadelige invloed heeft op de openbare
orde of het woon- ofleefklimaat in de naaste omgeving van die seksinrichting.3.Het bevoegde bestuursorgaan kan in het belang van de openbare orde
en het woon- ofleefklimaat voor een bepaald gebied voor een of meer
seksinrichtingen de in het eerste lidgenoemde sluitingstijden, al dan niet tijdelijk, beperken, dan wel
andere sluitingstijden vaststellen.4.Het is bezoekers van een seksinrichting verboden zich daarin te
bevinden gedurende de tijd datdie seksinrichting krachtens het eerste lid of tweede lid, dan wel
krachtens artikel 3:7, geslotenmoet zijn.5.Dit artikel is niet van toepassing voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien bijof krachtens de Wet milieubeheer.3:7Sluiting van de seksinrichting1.Het bevoegde bestuursorgaan kan een seksinrichting tijdelijk of
voor onbepaalde tijd geslotenverklaren, indien:
de seksinrichting wordt geëxploiteerd zonder geldige
vergunning;
de seksinrichting wordt geëxploiteerd in strijd met de aan
de vergunning verbonden
voorschriften;
een van de in artikel 3:13, tweede lid, genoemde situaties
zich voordoet.
Het bevoegde bestuursorgaan maakt de sluiting bekend
door het aanbrengen van een afschrift
van het bevel op of nabij de toegang of toegangen van de
seksinrichting. De sluiting treedt inwerking op het moment dat bedoeld afschrift is aangebracht.3.Een ieder is verplicht toe te laten dat het in het tweede lid
bedoelde afschrift wordt aangebrachten aangebracht blijft, zolang de sluiting van kracht is.4.Het is de exploitant of beheerder van een seksinrichting, verboden
daarin bezoekers toe te latenof te laten verblijven, zolang de sluiting van kracht is.5.Het is een ieder verboden een overeenkomstig het eerste lid
gesloten seksinrichting te bezoekenof als bezoeker daarin te verblijven.6.Een sluiting voor onbepaalde tijd kan op aanvraag van
belanghebbende(n) door het bevoegdebestuursorgaan worden opgeheven, wanneer later bekend geworden
feiten en omstandighedenhiertoe aanleiding geven en naar zijn oordeel voldoende garanties
aanwezig zijn, dat geenherhaling van de gronden die tot de sluiting hebben geleid, zal
plaatsvinden.3:8Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en
beheerder1.Het is verboden een seksinrichting voor bezoekers geopend te
hebben zonder dat de exploitantof beheerder in de seksinrichting aanwezig is.
De exploitant en de beheerder zijn verplicht er voortdurend
op toe te zien dat in de seksinrichting:
geen strafbare feiten plaatsvinden;
geen prostitutie wordt uitgeoefend door personen in
strijd met het bij of krachtens de Wet
arbeid vreemdelingen of de Vreemdelingenwet 2000 bepaalde.3.Het is de exploitant en de beheerder verboden personen jonger dan
18 jaar toegang te verlenentot de seksinrichting.4.De exploitant en beheerder van een escortbedrijf treft maatregelen
ter waarborging van deveiligheid van de prostituee en ter voorkoming van gedragingen als
bedoeld in het tweede lid.2Straat- en raamprostitutie3:9ProstitutieHet is verboden:a.door woorden, houding, gebaren of andere feitelijke gedragingen,
op of aan de weg, op of in voorhet publiek toegankelijke plaatsen, in deuropeningen, dan wel
binnenshuis zichtbaar voor hetpubliek, iemand tot prostitutie uit te nodigen of uit te lokken, dan
wel op deze uitnodiging ofuitlokking in te gaan;b.op de weg ontuchtige handelingen te verrichten, indien dit
kennelijk geschiedt in het kader vanprostitutie.3:10Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van
erotisch-pornografischegoederen, afbeeldingen en dergelijke1.Het is de rechthebbende op een onroerende zaak verboden daarin of
daarop goederen,opschriften, aankondigingen, gedrukte of geschreven stukken dan wel
afbeeldingen van erotischpornografischeaard openlijk ten toon te stellen, aan te bieden of aan te
brengen:indien het bevoegd bestuursorgaan aan de rechthebbende heeft
bekendgemaakt dat de wijzevantentoonstellen, aanbieden of aanbrengen daarvan, de openbare orde of
de woon- enleefomgeving in gevaar brengt;anders dan overeenkomstig de door het bevoegd bestuursorgaan in het
belang van de openbareorde of de woon- en leefomgeving gestelde regels.2.Het in het eerste lid gestelde verbod is niet van toepassing op
het tentoonstellen, aanbieden ofaanbrengen van goederen, opschriften, aankondigingen, gedrukte of
geschreven stukken danwel afbeeldingen, die dienen tot het openbaren van gedachten en
gevoelens als bedoeld inartikel 7, eerste lid, van de Grondwet.3:11(gereserveerd)3Beslistermijn en weigeringsgronden3:12Beslistermijn1.In afwijking van het bepaalde in artikel 1:2, eerste lid, beslist
het bevoegd bestuursorgaan op deaanvraag om vergunning bedoeld in artikel 3.4, eerste lid, binnen
twaalf weken na de dag waaropde aanvraag ontvangen is.2.Het bevoegd bestuursorgaan kan zijn besluit voor ten hoogste
twaalf weken verdagen.3:13Weigerings-, intrekkings- en wijzigingsgronden
Het bevoegde bestuursorgaan weigert of trekt de vergunning
in, indien:
de vestiging of de exploitatie van de seksinrichting
in strijd is met een geldend
bestemmingsplan, een geldend ruimtelijk exploitatieplan, een
geldende beheersverordening,of een geldend voorbereidingsbesluit;b.de vestiging of de exploitatie in strijd is met de krachtens
artikel 3:3 gestelde regels omtrentinrichting en bedrijfsvoering;
de exploitant of de beheerder onder curatele staat;
de exploitant of de beheerder is ontzet uit de ouderlijke
macht of de voogdij;
de exploitant of de beheerder niet de leeftijd van
eenentwintig jaar heeft bereikt;
de exploitant of de beheerder in enig opzicht van slecht
levensgedrag is.
Het bevoegde bestuursorgaan kan de vergunning geheel
of gedeeltelijk weigeren, tijdelijk of voor
onbepaalde tijd geheel of gedeeltelijk intrekken of wijzigen,
indien:a.naar zijn oordeel de openbare orde gevaar loopt of het woon- of
leefklimaat in de omgevingvan de seksinrichting nadelig wordt beïnvloed;
dit in het belang van de veiligheid van personen of goederen
is;
dit in het belang van de gezondheid of zedelijkheid is;
dit in het belang van de arbeidsomstandigheden van de in de
seksinrichting werkzame
prostituees is;e.er door de exploitant of beheerder onvoldoende maatregelen zijn
getroffen in het belang vande veiligheid, de hygiëne en de bescherming van de gezondheid van de
in de seksinrichtingof voor het escortbedrijf werkzame personen, alsmede ter bescherming
van devolksgezondheid;f.in de seksinrichting een minderjarige prostituee wordt
aangetroffen dan wel indien eenescortbedrijf werkzaamheden laat verrichten door een minderjarige
prostituee;g.de exploitant of beheerder de bepalingen in deze paragraaf dan wel
de krachtens artikel 3:3gestelde regels overtreedt;h.aannemelijk is dat de exploitant of beheerder betrokken is of hem
ernstige nalatigheid kanworden verweten bij activiteiten in of vanuit de seksinrichting, die
gevaar kunnen veroorzakenvoor de openbare orde of een bedreiging vormen voor het woon- of
leefklimaat;i.de exploitant of beheerder strafbare feiten pleegt in de
seksinrichting, dan wel toestaat ofgedoogt dat in zijn seksinrichting strafbare feiten worden
gepleegd;j.zich in of vanuit de seksinrichting of bij de uitoefening van het
escortbedrijf anderszins feitenhebben voorgedaan, die de vrees wettigen, dat de exploitatie van de
seksinrichting of hetescortbedrijf gevaar kan veroorzaken voor de openbare orde of een
bedreiging vormt voorhet woon- of leefklimaat in de omgeving van de seksinrichting of het
escortbedrijf;k.er sprake is van een gewijzigde exploitatie of een wijziging in de
exploitant, waarvoor geennieuwe vergunning is aangevraagd;
ten behoeve van de vergunningverlening onjuiste gegevens
zijn verstrekt;
er aanwijzingen zijn dat in de seksinrichting of voor het
escortbureau personen werkzaam
(zullen) zijn in strijd met artikel 250a van het Wetboek van
Strafrecht, of met het bij ofkrachtens de Wet arbeid vreemdelingen of de Vreemdelingenwet 2000
bepaalde;
er voor de exploitatie van een seksinrichting al een
vergunning is verstrekt.
Bij de toepassing van de in het tweede lid genoemde
weigeringsgronden houdt het bevoegde
bestuursorgaan rekening met:a.het karakter van de straat en de wijk waarin de seksinrichting is
gelegen of zal komen teliggen;
de aard van de seksinrichting;
de spanning waaraan het woon- of leefklimaat ter plaatse
reeds blootstaat of bloot zal komen
te staan door de exploitatie van de seksinrichting;d.de wijze van bedrijfsvoering van de exploitant of beheerder van de
seksinrichting in deze of inandere seksinrichtingen.4Beeindiging exploitatie; wijziging beheer3:14Beëindiging exploitatie1.De vergunning vervalt zodra de exploitant dan wel de exploitanten
de exploitatie van deseksinrichting of het escortbedrijf heeft dan wel hebben
beëindigd.2.Binnen een week na de beëindiging van de exploitatie door de
exploitant, de exploitanten danwel een van de exploitanten, geeft deze daarvan schriftelijk kennis
aan het bevoegdebestuursorgaan.3:15Wijziging beheer1.Indien een beheerder als bedoeld in artikel 3:1, zesde lid, het
beheer in de seksinrichting feitelijkheeft beëindigd, geeft de exploitant daarvan binnen een week na de
feitelijke beëindiging van hetbeheer schriftelijk kennis aan het bevoegde bestuursorgaan.2.Het beheer kan slechts worden uitgeoefend door een nieuwe
beheerder, indien het bevoegdebestuursorgaan op aanvraag van de exploitant, met in achtneming van
artikel 3:13, de verleendevergunning overeenkomstig de wijziging in het beheer heeft
gewijzigd.3.In afwijking van het tweede lid, kan het beheer tot op de aanvraag
is beslist, tijdelijk wordenuitgeoefend door een nieuwe beheerder,indien de exploitant of
beheerder een bevestiging van deburgemeester kan tonen waaruit blijkt dat een nieuwe beheerder ten
behoeve van bijschrijving opde exploitatievergunning is aangemeld.4BESCHERMING VAN HET MILIEU EN HET NATUURSCHOON ENZORG VOOR HET UITERLIJK AANZIEN VAN DE GEMEENTE1.Geluidhinder en verlichting4:1BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder:
Besluit: het Besluit algemene regels voor inrichtingen
milieubeheer;
inrichting: inrichting type A of type B als bedoeld in het
Besluit;
houder van een inrichting: degene die als eigenaar,
bedrijfsleider, beheerder of anderszins een
inrichting drijft;d.collectieve festiviteit: festiviteit die niet specifiek aan één of
een klein aantal inrichtingen isverbonden;e.incidentele festiviteit: festiviteit of activiteit die gebonden is
aan één of een klein aantalinrichtingen;f.geluidsgevoelige gebouwen: woningen en gebouwen die op grond van
artikel 1 van de Wetgeluidhinder worden aangemerkt als geluidsgevoelige gebouwen met
uitzondering vangebouwen behorende bij de betreffende inrichting;g.geluidsgevoelige terreinen: terreinen die op grond van artikel 1
van de Wet geluidhinder wordenaangemerkt als geluidsgevoelige terreinen met uitzondering van
terreinen behorende bij debetreffende inrichting;h.onversterkte muziek: muziek die niet elektronisch is
versterkt.4:2Aanwijzing collectieve festiviteiten1.De geluidsnormen bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van
het Besluit en artikel 4:4 vandeze verordening gelden niet voor door het college per kalenderjaar
aan te wijzen collectievefestiviteiten gedurende de daarbij aan te wijzen dagen of
dagdelen.2.De voorwaarden met betrekking tot de verlichting ten behoeve van
sportbeoefening in debuitenlucht als bedoeld in artikel 4.113, eerste lid, van het
Besluit gelden niet voor door hetcollege per kalenderjaar aan te wijzen collectieve festiviteiten
gedurende de daarbij aan te wijzendagen of dagdelen.3.In een aanwijzing als bedoeld in het eerste en tweede lid, kan het
college bepalen dat deaanwijzing slechts geldt in een of meer van de volgende delen:4.Het college maakt de aanwijzing ten minste vier weken voor het
begin van een nieuwkalenderjaar bekend.5.Het college kan wanneer een collectieve festiviteit redelijkerwijs
niet te voorzien was, eenfestiviteit terstond als collectieve festiviteit als bedoeld in het
eerste lid aanwijzen.6.Het equivalente geluidsniveau LAeq veroorzaakt door de inrichting,
bedraagt niet meer dan75 dB(A), gemeten op de gevel van gevoelige gebouwen op een hoogte
van 1,5 meter.7.De geluidswaarde als bedoeld in het zesde lid is inclusief
onversterkte muziek en exclusief10 dB(A) toeslag vanwege muziekcorrectie. Tevens wordt de
bedrijfsduurcorrectie buitenbeschouwing gelaten.8.Op de dagen als bedoeld in het eerste lid dient het ten gehore
brengen van extra muziek -hogerdan de geluidsnorm als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20
van het Besluit en artikel 4:4van deze verordening- uiterlijk om 23.00 uur te worden
beëindigd.4:3Kennisgeving incidentele festiviteiten1.Het is een inrichting toegestaan maximaal twaalf incidentele
festiviteiten per kalenderjaar tehouden waarbij de geluidsnormen als bedoeld in de artikelen 2.17 ,
2.19 en 2.20 van het Besluiten artikel 4:5 van deze verordening niet van toepassing zijn, mits
de houder van de inrichting tenminste twee weken voor de aanvang van de festiviteit het college
daarvan in kennis heeftgesteld.2.Het is een inrichting toegestaan om tijdens maximaal twaalf
incidentele festiviteiten perkalenderjaar de verlichting langer aan te houden ten behoeve van
sportactiviteiten waarbijartikel 4.113, eerste lid, van het Besluit niet van toepassing is,
mits de houder van de inrichtingten minste tien werkdagen voor de aanvang van de festiviteit het
college daarvan in kennis heeftgesteld.
Het college stelt een formulier vast voor het doen van een
kennisgeving.
De kennisgeving wordt geacht te zijn gedaan wanneer het
formulier, volledig en naar waarheid
ingevuld, tijdig is ingeleverd op de plaats op dat formulier
vermeld.5.De kennisgeving wordt tevens geacht te zijn gedaan wanneer het
college op verzoek van dehouder van een inrichting een incidentele festiviteit, die
redelijkerwijs niet te voorzien was,terstond toestaat.
Het equivalente geluidsniveau LAeq veroorzaakt door de
inrichting bedraagt niet meer dan
65 dB(A) tussen 07.00 en 19.00 uur
60 dB(A) tussen 19.00 en 23.00 uur
55 dB(A) tussen 23.00 en 01.00 uur
gemeten op de gevel van geluidgevoelige gebouwen op een hoogte van
1,5 meter.7.De geluidswaarde als bedoeld in het zesde lid is inclusief
onversterkte muziek en exclusief10 dB(A) toeslag vanwege muziekcorrectie. Tevens wordt de
bedrijfsduurcorrectie buitenbeschouwen gelaten.8.Op de dagen als bedoeld in het eerste lid wordt het ten gehore
brengen van extra muziek - hogerdan de geluidsnorm als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20
van het Besluit en artikel 4:4van deze verordening - uiterlijk om 01.00 uur beëindigd.9.De geluidsnorm als bedoeld in het zesde lid geldt voor het
bebouwde gedeelte van de inrichtingen niet voor de buitenruimte.10.Bij het ten gehore brengen van muziekgeluid blijven ramen en
deuren gesloten, behoudens voorhet onmiddellijk doorlaten van personen of goederen.4:4Onversterkte muziek1.Bij het ten gehore brengen van onversterkte muziek, zoals bedoeld
in artikel 2.18, eerste lidonder f en vijfde lid van het Besluit binnen inrichtingen is de
onder e. van dit lid opgenomen tabelvan toepassing, met dien verstande dat:a.de in de tabel aangegeven waarden binnen in- of aanpandige
gevoelige gebouwen nietgelden indien de gebruiker van deze gevoelige gebouwen geen
toestemming geeft voor hetin redelijkheid uitvoeren of doen uitvoeren van
geluidsmetingen;b.de in de tabel aangegeven waarden op de gevel ook gelden bij
gevoelige terreinen op degrens van het terrein;c.de waarden in in- en aanpandige gevoelige gebouwen, voor zover het
woningen betreft,gelden in geluidsgevoelige ruimten en verblijfsruimten;d.bij het bepalen van de geluidsniveaus zoals vermeld in de tabel
geen bedrijfsduurcorrectiewordt toegepast.e.Tabel:
Tabel7.00 – 19.00 uur19.00 – 23.00 uur23.00 – 7.00 uurLAr,LT op de gevel van gevoelige gebouwen50 dB(A)45 dB(A)40 dB(A)LAr,LT in in- en aanpandige gevoelige
gebouwen35 dB(A)30 dB(A)25 dB(A)LAmax op de gevel van gevoelige gebouwen70 dB(A)65 dB(A)60 dB(A)LAmax in in- en aanpandige gevoelige
gebouwen55 dB(A)50 dB(A)45 dB(A)
2.Indien versterkte elementen worden gecombineerd met onversterkte
elementen, wordt het helesamenspel beschouwd als versterkte muziek en is het Besluit van
toepassing.3.Het eerste lid geldt niet indien artikel 4:2 of artikel 4:3 van
toepassing is.4:5Overige geluidhinder1.Het is verboden buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer of van het Besluit op eenzodanige wijze toestellen of geluidsapparaten in werking te hebben
of handelingen te verrichtendat voor een omwonende of voor de omgeving geluidhinder wordt
veroorzaakt.
Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
Het verbod is niet van toepassing op situaties waarin wordt
voorzien door de Wet geluidhinder,
de Zondagswet, de Wet openbare manifestaties , het Vuurwerkbesluit
of de Provincialemilieuverordening.4.Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.4:5aMosquito1.In dit artikel wordt onder een mosquito verstaan: een apparaat dat
een slechts voor jongerenhoorbare, hinderlijke hoge pieptoon produceert, met als doel groepen
jongeren weg te houdenvan plaatsen waar zij overlast veroorzaken.2.In afwijking van het bepaalde in artikel 4:5 kan de burgemeester
in het belang van de openbareorde besluiten op een openbare plaats een mosquito aan te brengen
bij gebleken ernstigeoverlast door jongeren op die plaats.3.De aanwezigheid van een mosquito wordt duidelijk kenbaar gemaakt
op de plaats waar deze isaangebracht.
Een mosquito is alleen in werking op die tijdstippen dat
overlast redelijkerwijs valt te verwachten.
Een mosquito wordt aangebracht voor een periode van ten
hoogste 6 maanden. De
burgemeester kan die periode telkens met een periode van ten hoogste
6 maanden verlengen.2Bodem-, weg- en milieuverontreiniging4:6Natuurlijke behoefte doenHet is een ieder verboden op een openbare plaats zijn of haar
natuurlijke behoefte te doen buiten dedaarvoor bestemde plaatsen.4:7Verontreiniging op openbare plaatsenIndien bij het laden of lossen of vervoeren van stoffen of
voorwerpen dan wel bij andere activiteiteneen openbare plaats wordt verontreinigd, is degene die genoemde
werkzaamheden verricht,alsmede, indien deze in opdracht handelt, zijn opdrachtgever
verplicht de weg terstond na hetontstaan van de verontreiniging te (doen) reinigen.3.Het bewaren van houtopstanden4:10(gereserveerd)4:11(gereserveerd)4:12(gereserveerd)4Maatregelen tegen ontsiering en stankoverlast4:13Opslag voertuigen, vaartuigen, caravans, mest,
ingekuildelandbouwproducten e.d.1.Het is verboden op een door het college in het belang van het
uiterlijk aanzien van de gemeente,ter voorkoming of opheffing van overlast dan wel voorkoming van
schade aan devolksgezondheid aangewezen plaats die is gelegen buiten een
inrichting als aangewezenkrachtens artikel 1.1, vierde lid, van de Wet milieubeheer in de
openlucht en buiten de weg, eenof meer van de volgende daarbij nader aangeduide, voorwerpen of
stoffen op te slaan, tepaatsen of aanwezig te hebben, anders dan met inachtneming van de
door het college gestelderegels:a.onbruikbare of aan hun oorspronkelijke bestemming onttrokken voer-
of vaartuigen ofonderdelen daarvan;
bromfietsen en motorvoertuigen of onderdelen daarvan;
kampeermiddelen, vaartuigen, of andere dergelijke,
gewoonlijk voor recreatieve doeleinden
gebruikte voorwerpen, indien het plaatsen of aanwezig hebben daarvan
geschiedt voorverkoop of verhuur of anderszins voor een commercieel doel;d.mestopslag, gierkelders of andere verzamelplaatsen van vuil,
verzamelingen ingekuild gras,loof of pulp of ingekuilde landbouwproducten, afbraakmaterialen en
oude metalen.
Het college kan bij de aanwijzing nadere regels
stellen.
Dit artikel is niet van toepassing voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien bij
of krachtens de Wet op de Ruimtelijke Ordening, de Verordening
Bescherming Landschap enNatuur Zuid- Holland of de Grondwaterbeschermingsverordening
Zuid-Holland.4:14Stankoverlast door gebruik van meststoffen(gereserveerd)4:15Vergunningplicht handelsreclame1.Het is de rechthebbende op een onroerende zaak alsmede de
hoofdgebruiker van die zaakverboden zonder vergunning van het college van burgemeester en
wethouders deze zaak of eendaarop aanwezige zaak te gebruiken of het gebruik daarvan toe te
laten voor het maken vanhandelsreclame met behulp van een opschrift, aankondiging of
afbeelding in welke vorm dan ook,die vanaf de weg of vanaf een andere voor het publiek toegankelijke
plaats zichtbaar is.
Het verbod geldt niet voor onverlichte opschriften,
aankondigingen of afbeeldingen:
in het inwendige gedeelte van een onroerende zaak
die niet kennelijk gericht zijn op
zichtbaarheid vanaf de weg;
op of aan onroerende zaken, daartoe aangewezen door de
overheid;
kleiner dan 0,50 m2 en de langste zijde korter dan 1 meter
die betrekking hebben op:
een openbare verkoping of een aanbieding ter
verkoop, verhuur of verpachting van een
onroerende zaak, zulks voor zolang zij feitelijke betekenis
hebben;-het beroep, de dienst of het bedrijf dat in of op de onroerende
zaak wordt uitgeoefend ofwaarvoor die zaak is bestemd;d.die betrekking hebben op de naam of aard van in uitvoering zijnde
bouwwerken of op denamen van degenen die bij het ontwerp of de uitvoering van het
bouwwerk betrokken zijn,mits deze opschriften zijn aangebracht op borden bij of op de in
uitvoering zijndebouwwerken zelf, zulks voor zolang zij feitelijke betekenis
hebben;e.op of aan onroerende zaken dienstbaar aan het openbaar vervoer,
indien deze zijnaangebracht ten dienste van dat vervoer.3.Het verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp
wordt voorzien door deProvinciale landschapsverordening.
Een vergunning als bedoeld in het eerste lid kan worden
geweigerd:
indien de handelsreclame, hetzij op zichzelf, hetzij
in verband met de omgeving niet voldoet
aan redelijke eisen van welstand;
in het belang van de verkeersveiligheid;
in het belang van de voorkoming of beperking van overlast
voor gebruikers van een in de
nabijheid gelegen onroerende zaak.5.De weigeringsgrond van het vierde lid, onder a, geldt niet voor
bouwvergunningplichtigebouwwerken.6.De weigeringsgrond van het vierde lid, onder c, geldt niet voor
zover in het daarin geregeldeonderwerp wordt voorzien door de Wet milieubeheer.7.Geen vergunning is vereist voor door het college aangewezen
categorieën van reclame-uitingenmits de rechthebbende, alsmede de hoofdgebruiker van de onroerende
zaak waaraan dereclame bevestigd dient te worden, daarvan minimaal twee weken van
tevoren melding doet bijhet college en wordt voldaan aan de algemene regels die hiervoor
gelden.8.Het is verboden op of aan een onroerende zaak handelsreclame te
maken of te voerendoor middel van een opschrift, aankondiging of afbeelding waardoor
het verkeer in gevaarwordt gebracht of ernstige hinder ontstaat voor de omgeving.9.Op het verbod is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.4:16Vergunningplicht lichtreclame(vervallen)5Kamperen buiten4:17BegripsbepalingIn deze afdeling wordt onder kampeermiddel verstaan: een onderkomen
of voertuig waarvoor geenomgevingsvergunning voor het bouwen in de zin van artikel 2.1,
eerste lid onder a van de Wetalgemene bepalingen omgevingsrecht is vereist, dat bestemd of
opgericht is dan wel gebruikt wordtof kan worden gebruikt voor recreatief nachtverblijf.4:18Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen1.Het is verboden ten behoeve van recreatief nachtverblijf
kampeermiddelen te plaatsen ofgeplaatst te houden buiten een kampeerterrein dat als zodanig in het
bestemmingsplan, debeheersverordening, exploitatieplan of een voorbereidingsbesluit is
bestemd of mede bestemd.2.Het verbod geldt niet voor het plaatsen van kampeermiddelen voor
eigen gebruik door derechthebbende op een terrein.
Het college kan ontheffing verlenen van het verbod als
bedoeld in het eerste lid.
Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8. kan de ontheffing
worden geweigerd in het belang van:
de bescherming van natuur en landschap; of
de bescherming van een stadsgezicht.
Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.
4:19Aanwijzing kampeerplaatsen1.Het verbod van artikel 4:18, eerste lid is niet van toepassing op
door het college aangewezenplaatsen.2.Het college kan daarbij nadere regels stellen ter bescherming van
de belangen genoemdartikel 4:18, vierde lid, onder a en b.5ANDERE ONDERWERPEN BETREFFENDE DE HUISHOUDING DERGEMEENTE1Parkeerexcessen5:1BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder:a. parkeren:parkeren als bedoeld in artikel 1, onder ac, van het Reglement
verkeersregels en verkeerstekens1990 (RVV 1990).b. voertuigen:voertuigen als bedoeld in artikel 1, onder al, van het Reglement
verkeersregels enverkeerstekens 19990 (RVV 1990) met uitzondering van kleine wagens
zoals: kruiwagens,kinderwagens en rolstoelen.5:2Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.
Onder verhuren als bedoeld in dit artikel wordt mede
verstaan:
het gebruiken van een voertuig voor het geven van
lessen;
het gebruiken van een voertuig voor het vervoeren
van personen tegen betaling.
Tot de voertuigen als bedoeld in dit artikel worden niet
gerekend:
voertuigen waaraan herstel- of
onderhoudswerkzaamheden worden verricht die in
totaal niet
meer dan een uur vergen, en dit gedurende de tijd die nodig is en
gebruikt wordt voor dezewerkzaamheden;
voertuigen voor persoonlijk gebruik van de in het derde lid
bedoelde persoon.
Het is degene die er zijn bedrijf, nevenbedrijf dan
wel een gewoonte van maakt voertuigen te
stallen, te herstellen, te slopen, te verhuren of te verhandelen,
verboden:a.drie of meer voertuigen die hem toebehoren of zijn toevertrouwd,
op de weg te parkerenbinnen een cirkel met een straal van 100 meter met als middelpunt
een van deze voertuigen;
de weg als werkplaats voor voertuigen te gebruiken.
Het college kan ontheffing van het verbod
verlenen.
5:3Te koop aanbieden van voertuigen1.Het is verboden op een door het college aangewezen weg een
voertuig te parkeren met hetkennelijke doel het te koop aan te bieden of te verhandelen.
Het college kan ontheffing van het verbod verlenen.
Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.
5:4Defecte voertuigenHet is verboden een voertuig waarmee als gevolg van andere dan
eenvoudig te verhelpen gebrekenniet kan of mag worden gereden, langer dan op zeven
achtereenvolgende dagen op de weg teparkeren.5:5Voertuigwrakken1.Het is verboden een voertuig dat rijtechnisch in onvoldoende staat
van onderhoud en tevens ineen kennelijk verwaarloosde toestand verkeert op de weg te
parkeren.2.Het verbod is niet van toepassing op situaties waarin wordt
voorzien door de Wet milieubeheer.5:6Recreatievoertuigen, aanhangwagens e.a.1.Het is verboden een voertuig dat voor recreatie of anderszins voor
andere danverkeersdoeleinden wordt gebruikt langer dan op drie
achtereenvolgende dagen te plaatsen of tehebben anders dan op een door het college aangewezen weg.
Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste
lid gestelde verbod.
Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor zover
in het daarin geregelde onderwerp
wordt voorzien door het Provinciaal wegenreglement of de Provinciale
landschapsverordening.4.Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.5:7Parkeren van reclamevoertuigen1.Het is verboden een voertuig dat is voorzien van een aanduiding
van handelsreclame, op de wegte parkeren met het kennelijk doel om daarmee handelsreclame te
maken.2.Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.5:8Parkeren van grote voertuigen1.Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van de lading, een
lengte heeft van meer dan6 meter te parkeren, met uitzondering van op door het college
aangewezen plaatsen.2.Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet op werkdagen van
maandag tot en met vrijdag,dagelijks van 08.00 tot 18.00 uur.3.Het college kan van het in het eerste lid gestelde verbod
ontheffing verlenen.5:9Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigen1.Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van lading, een
lengte heeft van meer dan 6 meterof een hoogte van meer dan 2,4 meter, op de weg te parkeren bij een
voor bewoning of anderdagelijks gebruik bestemd gebouw op zodanige wijze dat daardoor het
uitzicht van bewoners ofgebruikers vanuit dat gebouw op hinderlijke wijze wordt belemmerd of
hun anderszins hinder ofoverlast wordt aangedaan.2.Het verbod geldt niet gedurende de tijd die nodig is voor en
gebruikt wordt voor het uitvoeren vanwerkzaamheden waarvoor de aanwezigheid van het voertuig ter plaatse
noodzakelijk is.5:10Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen1.Het is verboden met een voertuig te rijden door een park of
plantsoen of een van gemeentewegeaangelegde beplanting of groenstrook, of het daarin te doen of te
laten staan.
Dit verbod is niet van toepassing:
op de weg;
op voertuigen die worden gebruikt voor werkzaamheden
door of vanwege de overheid; en
op voertuigen waarmee standplaats wordt of is
ingenomen op terreinen die voor dit doel
zijn bestemd.
Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing.
5:11Overlastgevend parkeren van voertuigen1.Het is verboden een voertuig te parkeren daar, waar bewoners of
gebruikers van nabijgelegengebouwen of terreinen daarvan geluidshinder of stankoverlast
ondervinden.2.Dit artikel is niet van toepassing voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien bijof krachtens de Wet milieubeheer.5:12Overlast van fiets of bromfietsHet is verboden op door het college in het belang van het uiterlijk
aanzien van de gemeente, tervoorkoming of opheffing van overlast, of ter voorkoming van schade
aan de openbare gezondheidaangewezen plaatsen fietsen of bromfietsen onbeheerd buiten de
daarvoor bestemde ruimten ofplaatsen te laten staan.2Collecteren5:13Inzameling van geld of goederen1.Het is verboden zonder vergunning van het college een openbare
inzameling van geld ofgoederen te houden of daartoe een intekenlijst aan te bieden.2.Onder een inzameling van geld of goederen wordt mede verstaan: het
bij het aanbieden vangoederen, waartoe ook worden gerekend geschreven of gedrukte
stukken, dan wel bij hetaanbieden van diensten aanvaarden van geld of goederen, indien
daarbij te kennen wordtgegeven of de indruk wordt gewekt dat de opbrengst geheel of ten
dele voor een liefdadig ofideëel doel is bestemd.
Het verbod geldt niet voor een inzameling die in besloten
kring gehouden wordt.
Het college kan onder door het college te stellen
voorschriften vrijstelling verlenen van het in het
eerste lid gestelde verbod voor inzamelingen die gehouden worden
door daarbij aangewezeninstellingen.3Venten5:14Begripsbepaling1.In deze afdeling wordt onder venten verstaan: het in de
uitoefening van de ambulante handel tekoop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel diensten
aan te bieden op eenopenbare en in de open lucht gelegen plaats of aan huis;
Onder venten wordt niet verstaan:
het aan huis afleveren van goederen door of vanwege
degene die dit doet ter exploitatie van
zijn winkel als bedoeld in artikel 1 van de Winkeltijdenwet;b.het te koop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel
het aanbieden vandiensten op jaarmarkten en markten als bedoeld in artikel 160,
eerste lid, onder h, van deGemeentewet of op snuffelmarkten als bedoeld in artikel 2:24, lid 2,
onder d;c.het te koop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel
het aanbieden vandiensten op een standplaats als bedoeld in artikel 5:17.5:15Ventverbod
Het is verboden zonder vergunning van het college te
venten.
Geen vergunning is vereist voor het venten met door het
college aangewezen goederen of
diensten, wanneer dit uitsluitend op de weg plaats vindt en de
venter daarvan minimaal tweeweken van tevoren melding heeft gedaan bij het college en voldoet
aan de hiervoor geldendealgemene regels.
Voor huis-aan-huis-venten wordt alleen aan natuurlijke
personen vergunning verleend.
Het college kan binnen zeven dagen na ontvangst van de
melding besluiten het venten als
bedoeld in het tweede lid te verbieden, indien daardoor de openbare
orde, de openbareveiligheid, de volksgezondheid of het milieu in gevaar komt.5.Het verbod als bedoeld in het eerste lid geldt niet voor zover in
het daarin geregelde onderwerpwordt voorzien door artikel 5 van de Wegenverkeerswet.5:16Vrijheid van meningsuiting1.Het verbod bedoeld in artikel 5:15, eerste lid is niet van
toepassing op het venten met gedrukte ofgeschreven stukken waarin gedachten en gevoelens worden geopenbaard
als bedoeld in artikel7, eerste lid, van de Grondwet.2.In afwijking van het bepaalde in het eerste lid is het venten van
gedrukte en geschreven stukkenwaarin gedachten en gevoelens worden geopenbaard als bedoeld in
artikel 7, eerste lid van deGrondwet verboden indien het venten plaatsvindt in overdekte
winkelcentra of binnen een straalvan 15 meter bij de ingang van deze winkelcentra, of op overige door
het college aangewezenopenbare plaatsen.3.Het college kan ontheffing verlenen van het verbod in het tweede
lid.4Standplaatsen5:17Begripsbepaling1.In deze afdeling wordt verstaan onder standplaats: het vanaf een
vaste plaats op een openbareen in de openlucht gelegen plaats te koop aanbieden, verkopen of
afleveren van goederen danwel diensten, gebruikmakend van fysieke middelen, zoals een kraam,
een wagen of een tafel.
Onder standplaats wordt niet verstaan:
een vaste plaats op een jaarmarkt of markt als
bedoeld in artikel 160, eerste lid, aanhef en
onder h, van de Gemeentewet ;b.een vaste plaats op een evenement als bedoeld in artikel
2:24.5:18Standplaatsvergunning en weigeringsgronden
Het is verboden zonder vergunning van het college een
standplaats in te nemen of te hebben.
Het college weigert de vergunning wegens strijd met een
geldend bestemmingsplan,
beheersverordening, exploitatieplan of voorbereidingsbesluit.
Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de vergunning
worden geweigerd:
indien de standplaats hetzij op zichzelf hetzij in
verband met de omgeving niet voldoet aan
redelijke eisen van welstand;b.indien als gevolg van bijzondere omstandigheden in de gemeente of
in een deel van degemeente redelijkerwijs te verwachten is dat door het verlenen van
de vergunning voor eenstandplaats voor het verkopen van goederen een redelijk
verzorgingsniveau voor deconsument ter plaatse in gevaar komt.5:19Toestemming rechthebbendeHet is de rechthebbende op een perceel verboden toe te staan dat
daarop zonder vergunning van hetcollege standplaats wordt of is ingenomen.5:20Aanhoudingsplicht(gereserveerd)5.Snuffelmarkten(Het begrip snuffelmarkt valt op grond van deze verordening onder
het begrip evenement)6.Openbaar water(gereserveerd)7.Crossterreinen en gemotoriseerd en ruiterverkeer in
natuurgebieden(gereserveerd)8Verbod vuur te stoken5:34Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of
anderszins vuur teStoken1.Het is verboden in de openlucht afvalstoffen te verbranden buiten
inrichtingen in de zin van deWet milieubeheer of anderszins vuur aan te leggen, te stoken of te
hebben.
Het verbod geldt niet voor zover het betreft:
verlichting door middel van kaarsen, fakkels en
dergelijke;
sfeervuren zoals terrashaarden en vuurkorven, indien
geen afvalstoffen worden verbrand
voor zover dat geen gevaar, overlast of hinder voor de omgeving
oplevert;c.vuur voor koken, bakken en braden, voor zover dat geen gevaar,
overlast of hinder voor deomgeving oplevert.
Het college kan van dit verbod ontheffing verlenen.
Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de ontheffing
worden geweigerd ter bescherming
van de flora en fauna.5.Het verbod geldt niet voor zover in het geregelde onderwerp wordt
voorzien door artikel 429,aanhef en onder 1 of 3, van het Wetboek van Strafrecht of de
Provinciale milieuverordening.9Verstrooiing van as5:35BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder incidentele asverstrooiing:
het verstrooien van as als bedoeldin de Wet op de lijkbezorging op een door de overledene of
nabestaande(n) gewenste plek buiteneen permanent daartoe bestemd terrein.5:36Verboden plaatsen voor incidentele asverstrooiing
Incidentele asverstrooiing is verboden:
opgemeentelijke begraafplaatsen en
crematoriumterreinen;
op verharde delen van de weg;
op kinderspeelplaatsen, ligweiden en openbare sport-
en spelterreinen;
op of vanaf bruggen, sluiscomplexen, steigers en
remmingwerken;
Het college kan regels stellen, inhoudende een verbod as te
verstrooien gedurende een daarbij
aangegeven termijn op daarbij aangegeven andere plaatsen dan bedoeld
in het eerste lid.3.Het college kan op verzoek van de nabestaande die zorg draagt voor
de asbus, op grond vanbijzondere omstandigheden ontheffing verlenen van de in het eerste
lid, onder a tot en met d,gestelde verboden.5:37Hinder of overlastIncidentele asverstrooiing is verboden indien daardoor hinder of
overlastwordt veroorzaakt voor derden.6STRAFBEPALINGEN6:1StrafbepalingOvertreding van het bepaalde bij of krachtens de hieronder vermelde
artikelen wordt gestraft methechtenis van ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede
categorie en kan bovendienworden gestraft met openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak:artikel 1:4 Voorschriften en beperkingenartikel 2:1 Samenscholing en ongeregeldheden;artikel 2:6 Beperking verspreiden van voorwerpen voor
handelsreclamedoeleinden;artikel 2:9 Straatartiestartikel 2:10 Voorwerpen of stoffen op, in, aan of boven de weg;artikel 2:11 (Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en
veranderen vaneen wegartikel 2:12 Maken, veranderen van een uitwegartikel 2:14 Winkelwagentjesartikel 2:15 Hinderlijke beplanting of voorwerpartikel 2:16 Openen straatkolken e.d.artikel 2:19 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerpartikel 2:23a (Slaap)verblijf op de weg, in voertuigen en in
kampeermiddelenartikel 2:25 Evenementenvergunningartikel 2:25a 0-evenementenartikel 2:26 Openbare orde en veiligheidartikel 2:28 Exploitatie openbare inrichtingArtikel 2:28b Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en
beheerder;Artikel 2:29d Sluiting van inrichtingenArtikel 2:29e TerrassenArtikel 2:29f Openings- en sluitingstijdenArtikel 2:30 Afwijking sluitingstijden; tijdelijke sluitingArtikel 2:31a Wijziging beheerArtikel 2:34 Schenktijden paracommerciële rechtspersonenArtikel 2:34a Bijeenkomsten bij paracommerciële rechtspersonenArtikel 2:40 KansspelautomatenArtikel 2:41 Betreden gesloten woning of lokaalArtikel 2:42 Plakken en kladdenArtikel 2:43 Vervoer plakgereedschap e.d.Artikel 2:44 Vervoer inbrekerswerktuigenArtikel 2:44a Vervoer geprepareerde voorwerpenArtikel 2:44 a Vervoer inbrekerswerktuigenArtikel 2:47 Hinderlijk gedrag op openbare plaatsenArtikel 2:48 Openlijk drankgebruikArtikel 2:49 Verboden gedrag bij of in gebouwenArtikel 2:50 Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke
ruimtenArtikel 2:50a Messen en andere voorwerpen als wapenArtikel 2:50b Glaswerk op speelplaatsenArtikel 2:57 Loslopende hondenArtikel 2:58 Verontreiniging door hondenArtikel 2:59 Gevaarlijke hondenArtikel 2:60 Houden of voeren van hinderlijke of schadelijke dierenArtikel 2:65 Bedelarijartikel 2:72 Ter beschikking stellen van consumentenvuurwerk tijdens de
verkoopdagenartikel 2:73 Gebruik van consumentenvuurwerk tijdens de
jaarwisselingartikel 2:74 Drugshandel op straatArtikel 2:74a Weggooien van spuiten e.d.Artikel 2:74b CoffeeshopverbodArtikel 2:77b Omgevingsverbodartikel 3:3 Nadere regelsartikel 3:4 Vergunningplicht seksinrichting of escortbedrijfartikel 3:6 Sluitingstijdenartikel 3:7 Sluiting van de seksinrichtingartikel 3:8 Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en
beheerderartikel 3:9 Prostitutieartikel 3:10 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van
erotische-pornografischegoederen, afbeeldingen en dergelijkeartikel 3:14 Beëindiging exploitatieartikel 3:15 Wijziging beheerArtikel 3:16 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van
erotisch-pornografischegoederen, afbeeldingen en dergelijkeArtikel 4:5 Overige geluidhinderArtikel 4:6 Natuurlijke behoefte doenArtikel 4:13 Opslag voertuigen, vaartuigen, caravans, mest, ingekuilde
landbouwproductene.d.Artikel 4:15 Vergunningplicht handelsreclameArtikel 4:18 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinenArtikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigenArtikel 5:4 Defecte voertuigenArtikel 5:5 VoertuigwrakkenArtikel 5:6 Recreatievoertuigen, aanhangwagens e.a.Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigenArtikel 5:8 Parkeren van grote voertuigenArtikel 5:9 Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigenArtikel 5:10 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigenArtikel 5:11 Overlastgevend parkeren van voertuigenArtikel 5:12 Overlast van fiets of bromfietsArtikel 5:13 Inzameling van geld of goederenArtikel 5:15 VentverbodArtikel 5:16 Vrijheid van meningsuitingArtikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgrondenArtikel 5:19 Toestemming rechthebbendeArtikel 5:21 Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of
anderszins vuur testokenArtikel 5:36 Verboden plaatsen voor incidentele asverstrooiingArtikel 5:37 Hinder of overlast6:2Toezicht en opsporing
Met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of
krachtens deze verordening zijn belast:
de door het college of de burgemeester aangewezen
personen;
ambtenaren van politie als bedoeld in artikel 2, eerste
lid, onderdeel a en onderdeel c, van de
Politiewet 2012.2.Ambtenaren genoemd in het eerste lid onder b zijn bevoegd bij
overtreding van het bepaalde bijof krachtens deze verordening en bij verstoring van de openbare orde of
bij ernstige vrees voorhet ontstaan daarvan, de bevelen te geven die noodzakelijk worden geacht
voor de handhavingvan de openbare orde.6:3Binnentreden woningenZij die belast zijn met het toezicht op de naleving of de opsporing van
een overtreding van de bij ofkrachtens deze verordening gegeven voorschriften welke strekken tot
handhaving van de openbareorde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van
personen, zijn bevoegd tot hetbinnentreden in een woning zonder toestemming van de bewoner.7OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGEN7:1Intrekking Algemene plaatselijke verordening 2009De Algemene plaatselijke verordening 2009 wordt ingetrokken.7:2OvergangsrechtBesluiten, genomen krachtens de Algemene Plaatselijke Verordening 2009
die golden op hetmoment van de inwerkingtreding van deze verordening en waarvoor deze
verordeningovereenkomstige besluiten kent, gelden als besluiten genomen krachtens
deze verordening.7:3Overgangsbepaling vergunningen en ontheffingen1.Op een aanvraag om een vergunning of ontheffing krachtens de Algemene
PlaatselijkeVerordening 2009, die is gedaan voor het tijdstip van inwerkingtreding
van deze verordening,wordt, totdat de beslissing daarop onherroepelijk is geworden, beslist
overeenkomstig het tentijde van de indiening van de aanvraag geldende recht.2.Op een bezwaarschrift of beroep tegen een besluit, krachtens de
Algemene PlaatselijkeVerordening 2009 genomen voor het tijdstip van inwerkingtreding van deze
verordening, wordt,totdat de beslissing daarop onherroepelijk is geworden, beslist
overeenkomstig het ten tijde vanhet nemen van dat besluit geldende recht.7:4CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: APV Capelle aan den IJssel
2013.7:5InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking op de dag na die waarop zij is
bekendgemaakt.Vastgesteld in de openbare vergadering van 30 september 2013,de griffier, de voorzitter,Toelichting Apv Capelle aan den IJssel 2013Artikel 1:1 BegripsbepalingenIn dit artikel wordt een aantal begrippen dat in de verordening wordt
gehanteerd, gedefinieerd.Van een aantal specifieke begrippen, dat wil zeggen begrippen die op een bepaald
onderdeelvan deze verordening betrekking hebben, zijn in de desbetreffende afdeling
definitiesopgenomen. Over de definities kan het volgende worden opgemerkt.a.bevoegd gezagMet het begrip “bevoegd gezag” wordt aangehaakt bij de Wet algemene
bepalingenomgevingsrecht (Wabo). Die is van toepassing op de vergunning voor aanleg of
veranderen vaneen weg (artikel 2:11). De vergunning voor het aanleggen of veranderen van een
weg isaangewezen in artikel 2.2, eerste lid onder d. van de Wabo.. De Wabo kan ook van
toepassingzijn op het gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie
daarvan, namelijkals het gaat om het opslaan van roerende zaken (artikel 2:10). De ontheffing
voor het opslaanvan roerende zaken is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid, onder j en k van de
Wabo. Zie verderde toelichting bij artikel 2:10.De omgevingsvergunning wordt door één bevoegd gezag beoordeeld en doorloopt
éénprocedure. De beslissing op de aanvraag kent ook één procedure van
rechtsbescherming. Hetbevoegd gezag is in de meeste gevallen het college van burgemeester en
wethouders van degemeente waar het project in hoofdzaak zal worden verricht. In een beperkt
aantal gevallenberust de bevoegdheid tot toestemmingsverlening niet bij het college van
burgemeester enwethouders, maar bij het college van gedeputeerde staten en in enkele gevallen
bij een Minister.Het bevoegd gezag is integraal verantwoordelijk voor het te nemen besluit en is
tevens belastmet de bestuursrechtelijke handhaving. Zie verder ook de toelichting bij de
artikelen 2:10 en 2:11van deze verordening.Daarnaast komt in de APV op verschillende plaatsen de term “bevoegd
bestuursorgaan” voor.Daarmee wordt dan gedoeld op ofwel het college van burgemeester en wethouders,
ofwel deburgemeester. De Wabo brengt hierin geen verandering.b.bouwwerkDeze omschrijving verwijst naar artikel 1, onder d, van de bouwverordening:
“elke constructie vanenige omvang van hout, steen, metaal of ander materiaal, die op de plaats van
bestemming hetzijdirect hetzij indirect met de grond verbonden is, hetzij direct of indirect
steun vindt in of op degrond, bedoeld om ter plaatse te functioneren”.c.collegeBehoeft geen toelichting.d.gebouwDeze omschrijving verwijst naar artikel 1, onder c, van de Woningwet: “elk
bouwwerk, dat eenvoor mensen toegankelijke overdekte geheel of gedeeltelijk met wanden omsloten
ruimte vormt”.e.handelsreclameIn het vierde lid van artikel 7 van de Grondwet, betreffende de vrijheid van
meningsuiting, wordthandelsreclame (commerciële reclame) met zoveel woorden buiten de werking van
dit artikelgeplaatst. Dit is vooral van belang in verband met het bepaalde in het eerste
lid van artikel 7, datzich volgens vaste jurisprudentie verzet tegen een vergunningsstelsel voor de
verspreiding vangedrukte stukken e.d.Aan een vergunningsstelsel voor handelsreclame staat het grondwetsartikel niet
in de weg.Onder het begrip “reclame” dient te worden verstaan: iedere vorm van openbare
aanprijzing vangoederen en diensten.Door dit te beperken tot “handelsreclame” heeft de in het vierde lid
geformuleerde uitzonderingslechts betrekking op reclame voor commerciële doeleinden in de ruime zin des
woords en omvatzij elk aanbod van goederen en diensten, maar is zij niet van toepassing op
reclame voor ideëledoeleinden. Dit betekent niet dat handelsreclame helemaal niet beschermd wordt.
Voorschriftenvoor handelsreclame zullen de toets aan artikel 10 EVRM en artikel 19 IV moeten
kunnendoorstaan.Deze verdragsbepalingen verzetten zich echter niet tegen een
vergunningsstelsel.f.openbare plaatsHiervoor is aangehaakt bij de Wet openbare manifestaties (Wom). Artikel 1,
eerste lid, WOMbepaalt wat een openbare plaats is, namelijk een plaats die krachtens bestemming
of vastgebruik open staat voor het publiek. Deze definitie kent dus twee criteria.Ten eerste moet de plaats open staan voor het publiek. Dat wil volgens de
memorie vantoelichting zeggen “dat in beginsel een ieder vrij is om er te komen, te
vertoeven en te gaan; dithoudt in dat het verblijf op die plaats niet door de gerechtigde aan een bepaald
doel gebondenmag zijn (...). Dat de plaats "open staat" betekent verder dat geen sprake is
van eenmeldingsplicht, de eis van voorafgaand verlof, of de heffing van een
toegangsprijs voor hetbetreden van de plaats”. Op grond hiervan zijn bijvoorbeeld stadions,
postkantoren, warenhuizen,restaurants, musea, ziekenhuizen en kerken geen “openbare plaatsen”. Ook de hal
van hetgemeentehuis valt buiten het begrip “openbare plaats”.Het tweede criterium is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd op
bestemming ofvast gebruik. “De bestemming ziet op het karakter dat door de gerechtigde aan de
plaats isgegeven blijkens een besluit of blijkens de uit de inrichting van de plaats
sprekende bedoeling.Een openbare plaats krachtens vast gebruik ontstaat wanneer de plaats gedurende
zekere tijdwordt gebruikt als had deze die bestemming, en de rechthebbende deze feitelijke
toestandgedoogt”, aldus de memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p.
16).Voorbeelden van openbare plaatsen in de zin van artikel 1, eerste lid, WOM zijn:
openbarewegen, plantsoenen, speelweiden en parken en vrij toegankelijke gedeelten van
overdektepassages, van winkelgalerijen, van stationshallen en van vliegvelden, openbare
waterwegen enrecreatieplassen.Omdat de definitie van het begrip “openbare plaats” ook een aantal “besloten
plaatsen” alsbedoeld in artikel 6, tweede lid, Grondwet kan omvatten, is in artikel 1, tweede
lid, WOM explicietaangegeven dat onder een openbare plaats niet wordt begrepen een gebouw of
besloten plaatsals bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de Grondwet (TK 1986-1987, 19 427, nr.
5, p. 11-13, ennr. 6).g.openbaar waterEen 'openbaar water” in de zin van Boek 5 van het Burgerlijk Wetboek is ieder
water, dat openstaat voor het publiek. “Openbaar” is hier dus synoniem aan “feitelijk voor het
publiektoegankelijk”.h.rechthebbendeHieronder wordt verstaan de rechthebbende naar burgerlijk recht.i.wegUit de begripsomschrijving van “openbare plaats” blijkt dat de weg daar
onderdeel van uitmaakt.In de wetgeving bestaan verschillende definities van het begrip “weg”:a.de “(Openbare) weg” in de zin van de Wegenwet: een begrip dat de wetgever
heeft gecreëerdin verband met de verkeersbehoefte. Een van de grondbeginselen van de Wegenwet
is dat hetverkeer op wegen die openbaar zijn in de zin van deze wet, het onbetwistbaar
recht van vrijgebruik heeft (behoudens bepaalde beperkingen; zie hierna);b.de “weg” in de zin van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994), te weten de voor
hetopenbaar verkeer openstaande weg: een begrip ontstaan als gevolg van de noodzaak
om metbetrekking tot de verkeersveiligheid en het in stand houden van de weg in te
grijpen.Op of aan de wegVerschillende bepalingen in deze verordening hebben betrekking op (verboden)
gedragingen “opof aan de weg”. De term “aan de weg” duidt begripsmatig op een zekere nabijheid
ten opzichtevan de weg. Daaronder vallen bijvoorbeeld voortuinen van huizen en andere open
ruimtes dieaan de weg zijn gelegen. Daaronder valt echter niet wat zich binnenshuis bevindt
of afspeelt.Ook treinstations vallen in beginsel buiten het bereik van de APV. Artikel 27
van de Spoorwegweten de daarop gebaseerde Algemeen Reglement Vervoer regelen het bevoegd gezag
inzakeveiligheid, orde en rust op en om stations. Tegenwoordig hebben veel stations
echter ook eendoorloopfunctie, en zijn er bijvoorbeeld winkels in aanwezig. Dan zijn deze
doorgangen instations weliswaar geen weg, maar wel openbare plaats.Artikel 1:2 BeslistermijnHet uitgangspunt van artikel 4:13 van de Awb is dat in het wettelijk voorschrift
de termijnaangegeven wordt waarbinnen de beschikking gegeven dient te worden. Zo kan
wordennagegaan wat voor iedere situatie een goede beslistermijn is. In artikel 1:2 is
de beslistermijnvastgesteld op acht weken (eerste lid). Hiermee is aangesloten bij artikel 4:13
Awb waar isbepaald dat de redelijke termijn is in ieder geval verstreken wanneer het
bestuursorgaan binnenacht weken na ontvangst van de aanvraag geen beschikking heeft gegeven.Het merendeel van de aanvragen zal binnen acht weken kunnen worden afgehandeld.
Meeringewikkelde aanvragen, zeker die waarvoor meerdere adviezen moeten worden
ingewonnen,vergen soms meer tijd. Op grond van het derde lid kan de beslistermijn worden
verlengdmet een duur van acht weken.Artikel 4:14 Awb verplicht tot kennisgeving aan de aanvrager van dit
verlengingsbesluit. Indien deaanvrager meent dat de verlenging niet redelijk is, kan hij daartegen in bezwaar
en beroep gaan.Artikel 4:14 schort de termijn niet op, het is alleen een
'beleefdheidsvoorschrift' om te laten wetendat de termijn niet gehaald wordt. Het is dus geen besluit.Zie hierover ook bijv. TK 2004/05, 29 934, nr. 6 (memorie van toelichting Wet
dwangsom enberoep), p. 10, waarin dit nog eens uitdrukkelijk wordt uitgelegd. Daar wordt
zelfs gezegd dat eendergelijk briefje in feite juist 'een uitdrukkelijke erkenning door het
bestuursorgaan [is] dat het ingebreke is'.Op vergunningprocedures voor wat betreft diensten is artikel 13 van de
Dienstenrichtlijn vantoepassing. Het derde lid bepaalt dat de aanvraag binnen een redelijke, vooraf
vastgesteldetermijn wordt behandeld. De achtweken-termijn van artikel 1:2 voldoet
daaraan.Artikel 13, derde lid, van de Dienstenrichtlijn bepaalt voorts dat de
beslistermijn eenmaal door debevoegde instantie mag worden verlengd, indien dit gerechtvaardigd wordt door de
complexiteitvan het onderwerp. Dit houdt in dat voor verlenging een stevige motivering is
vereist metgebruikmaking van dit criterium.De verlenging en duur ervan worden met redenen omkleed vóór het verstrijken van
deoorspronkelijke termijn ter kennis van de aanvrager gebracht. Het tweede lid is
een implementatievan deze verplichting.Het derde lid is toegevoegd omdat artikel 3.9, tweede lid van de Wabo bepaalt
dat debeslistermijn niet met acht, maar slechts met zes weken kan worden verlengd.
Dewegaanlegvergunning (art 2:11) valt onder de Wabo, en ook onder bepaalde
omstandigheden hetplaatsen van voorwerpen op of aan de weg (art 2:10). De vergunning voor het
aanleggen ofveranderen van een weg is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid onder d. van de
Wabo. De Wabokan ook van toepassing zijn op het gebruik van de weg anders dan overeenkomstig
de publiekefunctie daarvan, namelijk als het gaat om het opslaan van roerende zaken
(artikel 2:10). Deontheffing voor het opslaan van roerende zaken is aangewezen in artikel 2.2,
eerste lid, onder jen k van de Wabo.Artikel 1:3 Indiening aanvraagIn de praktijk gebeurt het nog wel eens dat burgers met de aanvraag om een
vergunning tot hetlaatste moment wachten. Als algemene richtlijn wordt daarom een termijn van drie
wekenaangehouden. De bewoordingen van het onderhavige artikel (“kan”) laten uitkomen,
dat niet elkete laat ingediende aanvraag buiten behandeling hoeft te worden gelaten. Voor
vergunningen dieniet binnen drie weken kunnen worden behandeld, is in het tweede lid de
mogelijkheidgeschapen om de termijn van drie weken te verlengen tot maximaal acht weken. Als
eenaanvraag echt veel te vroeg wordt gedaan en dan nog niet kan worden beoordeeld,
volstaat eengemotiveerde mededeling daarvan aan de aanvrager.Artikel 1:4 Voorschriften en beperkingenIn literatuur en jurisprudentie is men het erover eens dat de bevoegdheid tot
het verbinden vanvoorschriften in beginsel aanwezig is in die gevallen waarin het al dan niet
verlenen van dievergunning of ontheffing ter vrije beslissing staat van het beschikkende orgaan.
Toch verdient hetuit een oogpunt van duidelijkheid aanbeveling deze bevoegdheid uitdrukkelijk
vast te leggen.Daarbij moet ook - ten overvloede - worden aangegeven dat die voorschriften
uitsluitend mogenstrekken ter bescherming van de belangen in verband waarmee het vereiste van
vergunning ofontheffing is gesteld.Niet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden
zijn, kan grondopleveren voor intrekking van de vergunning of ontheffing dan wel voor
toepassing van andereadministratieve sancties. In artikel 1:6 is deze intrekkingsbevoegdheid
vastgelegd.De vraag of bij niet-nakoming van vergunningsvoorschriften bestuursdwang kan
wordentoegepast, wordt in het algemeen bevestigend beantwoord. Doordat in het tweede
lid van artikel1:4 naleving van deze voorschriften wordt omschreven als verplichting, wordt
hierover alleonzekerheid weggenomen.DienstenrichtlijnArtikel 10 van de Dienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd
moeten zijn opcriteria die ervoor zorgen dat de bevoegde instanties hun
beoordelingsbevoegdheid niet opwillekeurige wijze uitoefenen. Die criteria zijn: niet-discriminatoir,
gerechtvaardigd om eendwingende reden van algemeen belang; evenredig met die reden van algemeen
belang; duidelijken ondubbelzinnig; objectief; vooraf openbaar bekendgemaakt; transparant en
toegankelijk. Ookde voorschriften en beperkingen die aan de vergunning worden verbonden, dienen
hieraan tevoldoen. Zie voor wat onder dwingende reden van algemeen belang en evenredigheid
wordtverstaan: de algemene toelichting en het commentaar onder artikel 1:8. Op grond
van het vijfdelid van artikel 10 wordt de vergunning pas verleend nadat na een passend
onderzoek isvastgesteld dat aan de vergunningvoorwaarden is voldaan.In de algemene strafbepaling die in deze APV is opgenomen (artikel 6:1) wordt
overtreding vanhet bij of krachtens deze verordening bepaalde met straf bedreigd. Daardoor
staat ook straf ophet overtreden van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden
zijn.Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffingEen vergunning wordt persoonlijk genoemd, als die alleen of vooral is verleend
vanwege depersoon van de vergunningaanvrager (diens persoonlijke kwaliteiten, zoals het
bezit van eendiploma of een bewijs van onbesproken levensgedrag). De persoonlijke vergunning
is in beginselniet overdraagbaar, tenzij de regeling dat uitdrukkelijk bepaalt. Een voorbeeld
van eenpersoonsgebonden vergunning is de vergunning als bedoeld in artikel 3 van de
Drank- enHorecawet. Deze wet bepaalt dat voor het verkrijgen van een vergunning de nodige
diploma’smoeten zijn gehaald. Een persoonlijke vergunning is ook de
standplaatsvergunning. Dit vanwegehet persoonlijke karakter van de ambulante handel en omdat het aantal aanvragen
omvergunning het aantal te verlenen vergunningen meestal verre overtreft. Het zou
onredelijk zijnals een standplaatsvergunning zonder meer kan worden overgedragen aan een andere
terwijleen groot aantal aanvragers op de wachtlijst staat.Als een vergunning of ontheffing zowel voor de aanvrager als voor zijn
rechtsopvolger geldt, ishet verstandig een voorschrift op te nemen dat de houder van de vergunning of
ontheffingverplicht binnen twee weken schriftelijk te melden dat hij zijn vergunning heeft
overgedragen, metvermelding van de naam en het adres van de nieuwe houder van de vergunning of
ontheffing.Een kennisgeving is juridisch gezien van een andere orde dan een vergunning of
ontheffing (wantniet op rechtsgevolg gericht). Ook voor een kennisgeving die in het kader van
vergunning- ofontheffingverlening aan een vergunning- of ontheffinghouder wordt verstrekt,
geldt echter datdeze persoonsgebonden is.Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of
ontheffingDe in het eerste lid genoemde intrekkings- en wijzigingsgronden hebben een
facultatief karakter(“kan”). Het hangt van de omstandigheden af of tot intrekking of wijziging wordt
overgegaan. Zozal niet iedere niet-nakoming van vergunningsvoorschriften leiden tot intrekking
van devergunning. Met name het rechtzekerheids- en het vertrouwensbeginsel beperken
nogal eens debevoegdheid tot wijziging en intrekking.Als het bestuursorgaan overweegt om de vergunning of ontheffing in te trekken of
te wijzigen,dient het de belanghebbenden in de gelegenheid te stellen hun bedenkingen in te
dienen (artikel4:8 Awb).Artikel 1:7 TermijnenArtikel 1:7 bepaalt dat de vergunning of ontheffing in beginsel voor onbepaalde
tijd geldt. Ditvloeit mede voort uit artikel 11 van de Dienstenrichtlijn, dat stelt dat
vergunningen geen beperktegeldingsduur mogen hebben, tenzij: a. de vergunning automatisch wordt verlengd
of alleenafhankelijk is van de voortdurende vervulling van de voorwaarden; b. het aantal
beschikbarevergunningen beperkt is door een dwingende reden van algemeen belang; c. een
beperkte duurgerechtvaardigd is om een dwingende reden van algemeen belang.Over punt b.: Uit de Europese Dienstenrichtlijn volgt dat een vergunning in
beginsel vooronbepaalde tijd geldt. Maar wanneer het aantal vergunningen logischerwijs
beperkt is,bijvoorbeeld omdat de gemeente geen onbeperkt grondgebied heeft, mag de markt
juist nietgesloten blijven voor nieuwe aanbieders omdat de bestaande aanbieders voor
onbepaalde tijdalle beschikbare vergunningen in handen hebben. In dat geval moet geregeld een
transparanteen onpartijdige “herverdeling” van de schaarse vergunningen worden
georganiseerd.Over punt c: Als gemeenten een vergunning voor bepaalde tijd verlenen, moeten
zijbeargumenteren waarom deze beperking nodig is en de evenredigheidstoets kan
doorstaan.Sommige vergunningen lenen zich uit de aard alleen voor verlening voor bepaalde
tijd. Dit isbijvoorbeeld het geval bij een evenementenvergunning of een
standplaatsvergunning voor eenoliebollenkraam rond de jaarwisseling.Zie voor de betekenis van “een dwingende reden van algemeen belang” bij de
toelichting onderartikel 1:8.Artikel 1:6 bepaalt dat bij gewijzigde omstandigheden de vergunning kan worden
gewijzigd ofingetrokken. Het ligt ook daarom in de rede dat een vergunning voor onbepaalde
duur blijftgelden indien de omstandigheden niet wijzigen. Pas bij gewijzigde omstandigheden
dient devergunning opnieuw te worden bezien. Ook daarbij wordt rekening gehouden met de
noodzaakenproportionaliteitseis. Bij geringe wijziging van omstandigheden die geen
gevolgen hebben voorhet algemeen belang, kan de vergunning niet worden gewijzigd of ingetrokken. De
noodzaakdaarvoor ontbreekt.Artikel 1:8 WeigeringsgrondenVergunningstelsels zijn in de APV als volgt geformuleerd: een verbodsbepaling om
een bepaaldeactiviteit te verrichten behoudens vergunning. Vergunningstelsels kenden tot
2007 vervolgenseen artikellid of –leden met weigeringsgronden. Deze werden op verschillende
manieromschreven wat suggereerde dat in verschillende bepalingen materieel andereweigeringsgronden golden. Dit was meestal niet het geval. In het kader van
deregulering envermindering van administratieve lasten is kritisch naar de weigeringsgronden
gekeken. Wehebben ter bevordering van de systematiek en duidelijkheid binnen de APV ervoor
gekozen om inHoofdstuk I algemene weigeringsgronden te benoemen. In de afzonderlijke
vergunningstelselszijn de betreffende artikel(led)en vervallen. Alleen als er voor een vergunning
andereweigeringsgronden gelden dan de in artikel 1:8 genoemde, worden die in het
betreffende artikelgenoemd.VergunningenTegelijkertijd met de deregulering van de vergunningstelsels van de model-APV
van de VNG zijndeze gescreend aan de Europese Dienstenrichtlijn. Het gaat daarbij om de
volgende stelsels:gebiedsaanwijzing in geval van straatartiesten, de evenementenvergunning,horecaexploitatievergunning, vergunning voor een seksinrichting,
standplaatsvergunning en devergunning voor een snuffelmarkt. Gokactiviteiten zijn van de werking van de
Europese Richtlijnuitgezonderd, zodat de speelautomatenvergunning niet onder het regime valt.Vestiging of tijdelijke overschrijdingBij het screenen van de model-APV van de VNG aan de Dienstenrichtlijn is het
volgende inogenschouw genomen. In theorie bestaan er drie verschillende regimes: voor de
‘vestiger’, de‘tijdelijke grensoverschrijder’ en de Nederlandse dienstverrichter.De richtlijn staat toe dat er onderscheid wordt gemaakt tussen deze drie
categorieën. Het zou intheorie kunnen dat de overheid aan een Nederlandse dienstverlener zwaardere
eisen stelt danaan een buitenlandse ’tijdelijke grensoverschrijder’, maar dit is in de praktijk
en vanuit hetoogpunt van rechtsgelijkheid niet wenselijk.Op diezelfde gronden is het evenmin gewenst een onderscheid aan te brengen
tussenverschillende soorten van dienstverleners (tijdelijke grensoverschrijders,
vestigers en dus ookNederlandse dienstverleners). Anders zou de dienstverlener die zich vanuit een
andere lidstaathier vestigt een bevoorrechte positie hebben ten opzichte van degene die de
grens overschrijdtom zijn diensten aan te bieden of beide dienstverleners ten opzichte van de
eigen onderdanen.Alleen in het geval van prostitutie is daarop een uitzondering gemaakt. Zie
daarvoor de toelichtingbij hoofdstuk 3.Niet alleen de eis van het hebben van een vergunning geldt voor hen gelijkelijk,
maar ook degronden om een vergunning te weigeren zijn voor de drie categorieën aanvragers
dezelfde.Daarom zijn de weigeringsgronden algemeen geformuleerd zodat ze gelden voor
interne éninternationale verhoudingen. Er is aangesloten bij het lichtste regime van de
richtlijn (artikel 16):de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu.De richtlijn geldt niet voor het verkopen van goederen. Dit is immers geen
dienst. Bijstandplaatsvergunningen kan er echter zowel sprake zijn van een vergunning voor
eenstandplaats voor het verkopen van goederen en/of voor het verlenen van diensten.
Ook in ditgeval zou rechtsongelijkheid kunnen ontstaan doordat de verkoper niet, maar de
dienstverlenerwel onder de richtlijn valt. Daarom is in de model-APV geen onderscheid gemaakt
tussenverkoop en dienstverlening voor wat betreft de weigeringsgronden.Enkele voorheen gehanteerde weigeringsgronden komen niet meer als zodanig voor
in derichtlijn. De vraag waar deze dan wel onder vallen kan als volgt worden
beantwoord:OverlastVanouds is de APV een openbare orde en overlastverordening. Het begrip
‘overlast’ komt in hetEG-recht bij de toetsing van uitzonderingen op het vrij verkeer niet voor. Ook
de Dienstenrichtlijnspreekt niet over overlast. Het milieubegrip omvat echter alle soorten van
overlast die gerelateerdzijn aan de omgeving/het milieu. Te denken valt aan geluidsoverlast, geurhinder,
overlastveroorzaakt door stof, afval e.d. Overlast, veroorzaakt door vuurwerk, valt
eveneens onderbescherming van het milieu of zelfs gezondheid.VerkeersveiligheidDe verkeersveiligheid valt aan te merken als een dwingende reden van algemeen
belang alsbedoeld in artikel 9 van de Dienstenrichtlijn. Maar ook is er sprake van een
belang dat te scharenvalt onder de volksgezondheid, als het voorkomen van verkeersslachtoffers het te
beschermenbelang betreft.Veiligheid van personen en gezondheidDeze gronden waarop grond voorheen een evenementenvergunning kon worden
geweigerd,bijvoorbeeld bij het uitbreken van mond- en klauwzeer (gezondheid) kunnen als
een belang vanvolksgezondheid worden aangemerkt.ZedelijkheidHet begrip zedelijkheid valt onder het begrip openbare orde, zoals dit wordt
uitgelegd inoverweging 41. Te denken valt aan de bescherming van de menselijke waardigheid
of in hetgeval van dierenmishandeling (bijvoorbeeld gansslaan, palingtrekken of
zwijntjetik) aan hetbelang van dierenwelzijn. Ook andere dwingende redenen dan de openbare orde
kunnen een‘zedelijkheidsaspect’ hebben. [check]Voorzieningenniveau bij standplaatsenIn het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de
gemeente tenbehoeve van de consument als een openbare ordebelang aangemerkt. De gedachte was
datgevestigde winkeliers geconfronteerd worden met hoge exploitatiekosten die niet
in verhoudingstaan tot de vrij lage exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit
jurisprudentie van de Afdelingbestuursrecht van de Raad van State blijkt dat het reguleren van de
concurrentieverhoudingenniet als een huishoudelijk belang van de gemeente wordt aangemerkt. Hierop wordt
door deAfdeling slechts één uitzondering toegestaan, namelijk wanneer het
voorzieningenniveau voor deconsument in een deel van de gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis
hiervan eenvergunning weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van de
boekhouding vande plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de winkel in gevaar komt als
vanaf eenstandplaats dezelfde goederen aangeboden worden.De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsvergunningen
waar (mede)diensten worden verleend niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een
economische, niettoegestane, belemmering voor het vrij verkeer van diensten. Het blijft echter
nog wel mogelijk omdeze weigeringsgrond te hanteren bij een standplaats voor het verkopen van
goederen (zieartikel 5:18, derde lid, onder b). Daarop is de richtlijn immers niet van
toepassing.Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een
vergunningeen verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot vergunningverlening
kan wordenovergegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000 schept een verplichting om
desgevraagd bijeen aanvraag voor een beschikking anders dan op grond van de Vw 2000, een
document teoverleggen waaruit het rechtmatige verblijf blijkt. Artikel 8.3, tweede lid, van
hetVreemdelingenbesluit (Vb 2000) bepaalt dat een vreemdeling die geen rechtmatig
verblijf heeftop grond van artikel 8 van de Vw 2000 geen aanspraak kan maken op de toekenning
vanvergunningen en ontheffingen door bestuursorganen van o.m. gemeenten , voor
zover diebetrekking hebben op standplaatsen, markten, venten, collecteren, evenementen
ofberoepsmatige dan wel bedrijfsmatige activiteiten.HOOFDSTUK 2. OPENBARE ORDEAFDELING 1 ORDE EN VEILIGHEID OP OPENBARE PLAATSENIn deze afdeling zijn bepalingen opgenomen die bedoeld zijn om zowel het gebruik
als debruikbaarheid van de weg in goede banen te kunnen leiden en de openbare orde op
andereopenbare plaatsen te waarborgen. De diverse functies van de openbare ruimte,
onder anderevoor demonstraties, optochten en feesten, vraagt om een scheiding dan wel
regulering van hetgebruik.Artikel 2:1 Samenscholing en ongeregeldhedenEerste lidHet begrip “samenscholing” is ontleend aan artikel 186 WvSr: “Hij die
opzettelijk bij gelegenheidvan een volksoploop zich niet onmiddellijk verwijdert na het derde door of
vanwege het bevoegdebestuursorgaan gegeven bevel, wordt, als schuldig aan deelneming aan
samenscholing, gestraftmet gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede
categorie.”Zie hierover de in het commentaar bij het tweede lid genoemde jurisprudentie.
Onderomstandigheden is het denkbaar dat een samenscholing het karakter heeft van
bijvoorbeeld eenbetoging. Gelet op de Wet openbare manifestaties moeten dit soort
samenscholingen van dewerking van dit artikel uitgezonderd worden. In het vijfde lid is dit dan ook
gebeurd.Er zijn situaties denkbaar waarbij een samenscholing zonder meer overlastgevend
is. In eendergelijke situatie hoeft de overlast die voortvloeit uit de samenscholing niet
als zodanig teworden aangetoond. Hiervan is sprake, indien de verzameling van personen verband
houdt metdrugsgebruik, dan wel -handel. De politie zal in het concrete geval moeten
beoordelen of hiersprake van is en men toekomt aan artikel 2:1. Een en ander op basis van ervaring
en de concreteomstandigheden, zoals het aanspreken van voorbijgangers, het waarnemen van
transacties, hetruziën tussen aanbieders en afnemers etc.In het tweede lid van artikel 2:1 is het verwijderingsbevel - gegeven door een
politieambtenaar -opgenomen. Dit conform de jurisprudentie welke heeft bepaald dat een bevel ter
handhaving vande openbare orde op grond van artikel 2 Politiewet in de gemeentelijke
regelgeving moet zijnverankerd. Het gaat dus niet om nieuwe politiebevoegdheden. De sanctionering van
het nietopvolgen van een krachtens een APV-bepaling gegeven politiebevel vindt plaats op
grond van deartikelen 184 of 186 WvSr. Dit conform het standpunt van het college van
Procureurs Generaal(mei 2012). Zij stelt dat vervolging op grond van artikel 184 WvSr mogelijk is
indien debevoegdheid is verankerd in de APV. Dit laatste is het geval.Artikel 2:2 Optochten (gereserveerd)In 2006 is met het oog op het vereenvoudigen van de APV dit artikel opgenomen
onder deevenementenbepaling (artikelen 2:24 en 2:25). Zie verder de toelichting bij die
artikelen.Artikel 2:3 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsenDit artikel is gebaseerd op enkele artikelen uit de Wet openbare manifestaties
(WOM).In artikel 1 van de Wet openbare manifestaties wordt in het eerste lid “openbare
plaats”gedefinieerd als: een plaats die krachtens bestemming of vast gebruik openstaat
voor hetpubliek. In het tweede lid is bepaald dat daaronder niet is begrepen: een gebouw
of beslotenplaats als bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de Grondwet (een kerk, moskee,
synagoge of eenander gebouw dat met name wordt gebruikt voor godsdienstige of
levensbeschouwelijke doelen).Deze definitie is in artikel 1:1 overgenomen (zie toelichting aldaar).Uit de artikelen 3 en 4 WOM volgt dat de gemeenteraad moet bepalen of, en zo ja,
voor welkeactiviteiten een kennisgeving is vereist en daarbij enkele procedurebepalingen
moet vaststellen.Artikel 5 WOM kent de burgemeester de bevoegdheid toe om naar aanleiding van
eenkennisgeving voorschriften en beperkingen te stellen of een verbod te geven;
artikel 6 WOM kenthem een aanwijzingsbevoegdheid toe, terwijl artikel 7 WOM bepaalt dat hij
bevoegd is aan deorganisatoren van de desbetreffende activiteit de opdracht te geven deze te
beëindigen en uiteente gaan. Ten aanzien van vergaderingen en betogingen op andere dan openbare
plaatsen kentartikel 8 WOM de burgemeester o.a. de bevoegdheid toe opdracht te geven deze te
beëindigen.De meeste APV’s kennen alleen een kennisgevingeis voor betogingen. De overige
activiteitenzijn ongereguleerd gebleven. In verband hiermee heeft artikel 2:3. alleen
betrekking opbetogingen. Het artikel kan zonodig worden uitgebreid tot samenkomsten tot het
belijden vangodsdienst of levensovertuiging, tot vergaderingen en tot “processies”.Uitgangspunten Wet openbare manifestatiesDe WOM beoogt een eenvormige regeling te geven voor de activiteiten die onder
debescherming van de artikelen 6 en 9 Grondwet vallen. Het gaat daarbij om
betogingen,vergaderingen en samenkomsten tot het belijden van godsdienst of
levensovertuiging voor zoverdie op openbare plaatsen gehouden worden.De WOM heeft betrekking op collectieve uitingen. Van een collectieve uiting kan
volgens deregering al sprake zijn wanneer daaraan meer dan twee personen deelnemen (TK
1986-1987, 19427, nr. 5, p. 8).Individuele uitingsvormen zijn buiten de regeling gebleven. Zowel artikel 6 als
artikel 9 Grondwetmaken het mogelijk ook deze onder de WOM te brengen, maar de wetgever acht dat
niet nodig.Overigens vallen individuele uitingen wel onder de bescherming van artikel 7
Grondwet. Heteerste lid van artikel 7 verbiedt expliciet een voorafgaand verlof ten aanzien
van schriftelijkeuitingen, ook als die uitingen godsdienstig of levensbeschouwelijk van aard
zijn.De memorie van toelichting geeft een opsomming van de bevoegdheden die de WOM
aangemeenteraden en burgemeesters toekent (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p.
5/6):-de bevoegdheid tot het creëren van een kennisgevingstelsel voor betogingen,
vergaderingen ensamenkomsten tot het belijden van godsdienst of levensovertuiging op openbare
plaatsen. Dewet laat een zekere variatie toe ten aanzien van kwesties als: voor welke
activiteiten is eenkennisgeving vereist; aan welke vereisten moet een kennisgeving voldoen; welke
voorschriftenen beperkingen kunnen opgelegd worden;
de bevoegdheid tot het geven van aanwijzingen;
de bevoegdheid in het uiterste geval de betreffende activiteit te doen
beëindigen.
Een aantal onderwerpen is daarentegen geheel of gedeeltelijk aan de plaatselijke
regelgevingonttrokken. De reden is dat enerzijds de Grondwet zich tegen een dergelijke
regeling verzet endat anderzijds de rechtsgelijkheid een uniforme regeling van de centrale
wetgever rechtvaardigt.Het gaat met name om de volgende onderwerpen (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p.
6):-het aanwijzen van de gronden waarop beperking van de onderhavige grondrechten
doorgemeentelijke organen is toegestaan (artikelen 2 en 8 WOM);-een verbod van voorafgaand toezicht op de inhoud van uitingen die tijdens
eerder genoemdeactiviteiten zullen worden gedaan (artikelen 3, vierde lid, 4, derde lid, en 5,
derde lid);-de bescherming van het functioneren van buitenlandse vertegenwoordigingen en
bepaaldeandere instellingen die een bijzondere volkenrechtelijke bescherming genieten,
voor zover dezebescherming verder dient te reiken dan “de bestrijding of voorkoming van
wanordelijkheden”(artikel 9 WOM);-de strafbaarstelling van overtreding van een aantal bij de WOM gegeven normen
(artikel 11WOM) en de strafbaarstelling van verhindering en verstoring van geoorloofde
openbaremanifestaties (wijziging van de artikelen 143-146 Wetboek van Strafrecht, onder
artikel 11 WOM);-de bescherming van de zondagsrust, deze bescherming verder dient te reiken dan
“debestrijding of voorkoming van wanordelijkheden” (wijziging van de artikelen 3, 5
en 5a en 8Zondagswet, onder artikel III WOM).Voor op vaste tijdstippen regelmatig terugkerende godsdienstige of
levensbeschouwelijkebijeenkomsten op openbare plaatsen, uitgaande van een kerkgenootschap en
zelfstandigonderdeel daarvan of een genootschap op geestelijke grondslag is, gelet op
artikel 3, derde lid,WOM een eenmalige kennisgeving voldoende. De gemeenteraad heeft twee
mogelijkheden; ofdeze bijeenkomsten ongeregeld laten of een eenmalige kennisgeving
voorschrijven.Ten aanzien van vergaderingen en betogingen op andere dan openbare plaatsen kent
de WOMuitsluitend repressieve bevoegdheden toe aan de burgemeester (artikel 8 WOM).
Voor dezeactiviteiten is geen voorafgaande kennisgeving vereist.Voor een nadere toelichting over “openbare en andere dan openbare plaatsen”: zie
de toelichtingbij artikel 1:1.BetogingWanneer kan van een betoging worden gesproken? Blijkens de jurisprudentie van de
Hoge Raadkan sprake zijn van een betoging als:
een aantal personen openlijk en in groepsverband optreedt, al dan niet
in beweging, en
de groep er op uit is een mening uit te dragen.
De memorie van toelichting bij de WOM geeft aan dat het bij de betoging gaat om
het uitdragenvan gemeenschappelijk beleefde gedachten of wensen op politiek of
maatschappelijk gebied (TK1986-1987, 19 427, nr. 3, p. 8). Er worden dus drie eisen gesteld: meningsuiting
(openbaren vangedachten en gevoelens), openheid en groepsverband. Het gezamenlijk optreden
moet ookgericht zijn op het uitdragen van een mening. Een betoging is niet
noodzakelijkerwijs een optochten een optocht is niet perse een betoging. Een betoging kan een optocht zijn (HR
30-05-1967, NJ1968, 5). De Hoge Raad acht voor het aanwezig zijn van een betoging geen
“menigte” nodig.Acht personen worden al voldoende geacht om van een betoging te kunnen spreken
(HR 11-05-1976, NJ 1976, 540).Bij de parlementaire behandeling van artikel 9 Grondwet is “betoging” omschreven
als “het middelom, het liefst met zoveel mogelijk mensen, in het openbaar uiting te geven aan
gevoelens enwensen op maatschappelijk en politiek gebied”.Alleen een vreedzame betoging kan aanspraak maken op grondwettelijke
bescherming. Hetaspect van de meningsuiting moet voorop staan. Als onder het mom van een
betoging activiteitenworden ontplooid die strijdig zijn met onze rechtsorde, zal de vraag moeten
worden beoordeeld ofer nog wel sprake is van een betoging in de zin van het grondwettelijk erkende
recht (TK 1975-1976, 13872, nr. 4, p. 95-96). Bij de parlementaire behandeling van artikel 9
heeft de regering erop gewezen dat de door haar gegeven karakterisering van het begrip “betoging”
meebrengt datacties, waarvan de hoedanigheid van gemeenschappelijke meningsuiting op de
achtergrond isgeraakt en die het karakter hebben van dwangmaatregelen jegens de overheid of
jegens derden,geen betogingen in de zin van het voorgestelde artikel 9 zijn. Dit kan
bijvoorbeeld het geval zijnbij blokkades van wegen en waterwegen (TK 1976-1977, 13872, nr. 7, p. 33).Een optocht die niet primair het karakter heeft van een gemeenschappelijke
meningsuiting, zoalsSinterklaas- en carnavalsoptochten en bloemencorso’s, is geen manifestatie in de
zin van artikel1, eerste lid, onder a WOM (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 8). Zo’n optocht
kan, als dieopiniërende elementen bevat, wel onder de bescherming van artikel 7, derde lid,
Grondwetvallen.Onwettig en intolerant gedrag tegenover een betogingHet recht van betoging kan niet zonder meer beperkt worden. In de jurisprudentie
over hetonwettig of intolerant gedrag van derden tegenover de deelnemers aan een
betoging, isuitgemaakt dat een beperking van het recht tot betoging moet zijn gelegen in
zwaarwegendeomstandigheden.Klokgelui en oproepen tot gebedArtikel 10 WOM stelt dat de gemeenteraad bevoegd is om regels te stellen over de
duur, hettijdstip en het geluidsniveau van klokgelui en oproepen tot gebed.De strekking van artikel 10 WOM is niet om een beperkingsbevoegdheid op het
grondrechtvrijheid van godsdienst of levensovertuiging te creëren, maar om het recht tot
klokluiden enoproepen tot gebed buiten twijfel te stellen en daarnaast de autonome
bevoegdheid vangemeentebesturen om in het kader van de beperking van geluidsoverlast regelend
op te tredenonverlet te laten.Gemeentelijke regels die klokgelui en oproepen tot gebed in het kader van
geluidsoverlastbeperken zijn dus geen medebewind, maar autonome bepalingen.Artikel 10 WOM vertoont een zekere overlap met artikel 4:5 APV (overige
geluidhinder). Zie detoelichting bij dat artikel.Gemeentelijke bevoegdhedenLos van zijn bevoegdheden krachtens de WOM, blijft de burgemeester bevoegd tot
optredenkrachtens de artikelen 175 en 176 Gemeentewet. De memorie van toelichting bij de
WOM geeftdit aan en ook de minister belicht tijdens de Kamerbehandeling deze bevoegdheid
nadrukkelijk.Deze twee artikelen zijn echter slechts beperkt toepasbaar. Er mag namelijk pas
gebruik vangemaakt worden wanneer er sprake is van ernstige vrees voor verstoring van de
openbare ordeof als er daadwerkelijk sprake is van ernstige verstoring van de openbare orde.
In die gevallenkan de burgemeester krachtens artikel 175 de nodige bevelen of krachtens artikel
176Gemeentewet een noodverordening uitvaardigen.Het verbod van delegatie zou een obstakel kunnen zijn voor de burgemeester om
krachtensartikel 176 Gemeentewet een grondrecht te beperken door middel van een
noodverordening.Volgens de Hoge Raad voegt het voorschrift op grond van artikel 176 Gemeentewet
zich alsbestanddeel in de omschrijving van de overtreding tegen het openbaar gezag van
artikel 443 Sr.en het is “dus de wet (in formele zin), die in die noodtoestand de zeer
tijdelijke onderbreking vande uitoefening van het grondrecht gedoogt”, HR 28-11-1950, NJ 1951, 137
(Tilburgse APV).Bij betogingen waarbij ernstige vrees voor verstoring van de openbare orde
bestaat of deverstoring daadwerkelijk plaatsvindt, kan de burgemeester dus bevelen, zoals
bedoeld in artikel175 of de noodverordening zoals bedoeld in artikel 176 Gemeentewet uitvaardigen.
Dit zou in hetuiterste geval zelfs een verbod tot het houden van een betoging kunnen inhouden.
Deburgemeester heeft in de noodsituaties, bedoeld in de artikelen 175 en 176, de
bevoegdheid omgrondrechtbeperkende bevelen te geven ter bescherming van de gezondheid, in het
belang vanhet verkeer of ter bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden.Vierde lidArtikel 145 van de Gemeentewet bepaalt dat de Algemene Termijnenwet van
overeenkomstigetoepassing is op termijnen in gemeentelijke verordeningen, tenzij in de
verordening anders isbepaald. Het vierde lid bevat zo’n afwijkende bepaling, die voorkomt dat
afhandeling op zaterdagof zondag of op een algemeen erkende feestdag of op een werkdag na 12.00 uur
moetplaatsvinden. Dat laatste is gedaan om toch nog over enige uren voor beoordeling
enbesluitvorming te beschikken.Artikel 2:4 Afwijking termijn(gereserveerd)Opgenomen in artikel 2:3, vijfde lidArtikel 2:5 Te verstrekken gegevens(gereserveerd)Opgenomen in artikel 2:3, tweede lidArtikel 2:6 Beperking verspreiden van voorwerpen voor
handelsreclamedoeleindenGekozen is voor een opzet, waarbij de verspreiding is toegestaan behalve op of
aan door hetcollege aangewezen wegen of gedeelten daarvan. Het verbod raakt het grondrecht
waarmee degemeentelijke wetgever het meest wordt geconfronteerd, namelijk de vrijheid van
meningsuiting.Dit grondrecht is geformuleerd in artikel 19 IV, artikel 10 EVRM en artikel 7
Grondwet. De vrijheidtot verspreiding van ideële reclame en van gedachten en gevoelens worden daarin
beschermd.Het verbod in de aangewezen gebieden beperkt zich dan ook tot het maken van
handelsreclame.De formulering van het verbod is evenwel zodanig opgesteld dat ook verspreiding
“met hetkennelijke doel” van het maken van handelsreclame is beperkt. Dit maakt het
mogelijk om ookcommerciële reclame-uitingen in combinatie met niet commerciële uitingen te
beperken,indien het primaire doel is het maken van handelsreclame. In bepaalde gebieden
of tijdensbepaalde gebeurtenissen (evenementen, optochten, demonstraties) is het wenselijk
vanuit hetoogpunt van overlasten milieu preventief op te treden met een tijdelijk verbod.
Een absoluutverbod is daarom onwenselijk. Van de in het eerste lid toegekende bevoegdheid
mag het collegeniet zodanig gebruik maken dat er 'geen gebruik van enige betekenis' overblijft.
Het collegeontleent zijn bevoegdheid aan artikel 160, onder a, van de Gemeentewet.
Aanwijzing van de helestad is niet mogelijk en niet wenselijk. Ook in gebieden waar het verbod geldt,
kan het wenselijkzijn om het verspreiden beperkt toe te staan.Het tweede lid biedt de mogelijkheid om het verbod voor die wegen te beperken
tot nader aan tegeven dagen en uren. Dit betekent ook dat bepaalde gebeurtenissen of
evenementenaangewezen kunnen worden.In het derde lid is een opruimplicht opgenomen.In het vierde lid is een algemene vrijstelling opgenomen van het verbod tot het
verspreiden vanhuis aan huis verspreiding of bezorging.Het vijfde lid regelt dat de burgemeester vrijstelling kan verlenen van het
verbod voor bepaaldecategorieën en ontheffing kan verlenen in individuele gevallen.Artikel 7 Grondwet luidt als volgt:1.Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of
gevoelens teopenbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.2.De wet stelt regels omtrent radio en televisie. Er is geen voorafgaand
toezicht op de inhoudvan een radio of televisie uitzending.3.Voor het openbaren van gedachten of gevoelens door andere dan in de
voorafgaande ledengenoemde middelen heeft niemand voorafgaand verlof nodig wegens de inhoud
daarvan,behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet. De wet kan het geven van
vertoningen,toegankelijk voor personen jonger dan zestien jaar, regelen ter bescherming van
de goedezeden.4.De voorgaande leden zijn niet van toepassing op het maken van
handelsreclame.Artikel 2:7 Feest, muziek en wedstrijd e.d.In 2006 is met het oog op het vereenvoudigen van de APV dit artikel opgenomen
onder deevenementenbepaling (artikelen 2:24 en 2:25). Zie het commentaar bij die
artikelen.Artikel 2:8 DienstverleningDe VNG heeft het dienstverleningsartikel in 2007 geschrapt vanwege het streven
naarvermindering van administratieve lasten voor ondernemers en het bedrijfsleven
(deregulering).Artikel 2:9 StraatartiestNet als straatfotografen en de andere categorieën genoemd in artikel 2:9 wordt
eenstraatmuzikant onder de straatartiesten gebracht.De motieven om openbare plaatsen aan te wijzen zijn: dwingende redenen van
algemeen belang,hetgeen omvat: openbare orde, openbare veiligheid, volksgezondheid en milieu.
Zie voor debetekenis van deze begrippen het commentaar onder artikel 1:8.De activiteiten van de straatartiest, straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur
en gids vallen onderde werking van artikel 7, derde lid, Grondwet. Het begrip “openbaren van
gedachten ofgevoelens” moet volgens de jurisprudentie en de toelichting op artikel 7
Grondwet haastgrammaticaal worden uitgelegd. Elke uiting van een gedachte of een gevoelen,
ongeacht deintenties of motieven van degene die zich uit, wordt door artikel 7 Grondwet
beschermd. (KB 5juni 1986, Stb. 337 t/m 342, KB 29 mei 1987, Stb. 365, AB 1988, 15 m.nt. PJS.)
Artikel 7, derdelid, Grondwet laat door zijn formulering (niemand heeft voorafgaand verlof nodig
wegens deinhoud) een verbod toe voor andere aspecten van de uiting dan de inhoud, zoals
bijvoorbeeld deverspreiding. Het is bij de genoemde activiteiten echter moeilijk te scheiden
tussen inhoud enverspreiding. Immers, het verbieden van een optreden van een straatartiest op
een bepaaldeplaats houdt in veel gevallen ook in dat de inhoud van het optreden niet kan
worden geuit. Datbetekent dat voor de beperkingsgronden van het in artikel 7, derde lid,
opgenomen grondrecht,het best kan worden gekozen voor de beperkingsgronden die bij artikel 7, eerste
lid, Grondwetzijn toegelaten. In artikel 2:6, Beperking aanbieden e.d. van geschreven of
gedrukte stukken ofafbeeldingen, is dat uitgewerkt in een verbod met ontheffingsmogelijkheid dat
voor bepaaldestraten en uren geldt. In artikel 2:9 is dezelfde redactie gevolgd.De bevoegdheid van de burgemeester berust op artikel 174 van de
Gemeentewet.Artikel 2:10 Voorwerpen of stoffen op, in, aan of boven de wegDit artikel geeft het college de mogelijkheid greep te houden op situaties die
hinder of gevaarkunnen opleveren of ontsierend kunnen zijn. Voor de toepassing kan gedacht
worden aan hetplaatsen van reclameborden of containers.Eerste lidBij de term ‘overeenkomstig de publieke functie’ gaat het er niet om welke
bestemming er opgrond van het ter plaatse geldende bestemmingsplan geldt, maar om welke functie
de weg of hetweggedeelte heeft. Plaatst iemand voorwerpen op de weg, zoals bijvoorbeeld
goederen, kisten,afval, bouwmaterialen of meubilair, dan wordt daardoor een gebruik van de
(openbare) weggemaakt dat de algemene gebruikswaarde als verkeersbaan aantast. Hierdoor is een
vorm vangebruik aanwezig welk beslag legt op de weg als object ten nadele van het
algemeenopenstaand gebruik. Dit raakt wel de bruikbaarheid van de weg zelf, waarvoor de
beheerder (degemeente) van de weg heeft te verzorgen.In het tweede lid zijn in aanvulling op artikel 1:8 een aantal weigeringsgronden
opgenomen. Zowordt de vergunning bijvoorbeeld geweigerd als het gebruik schade kan toebrengen
aan de weg,gevaar oplevert of niet voldoet aan de redelijke eisen van welstand.Het college is bevoegd categorieën aan te wijzen waarvoor de vergunning plicht
niet geldt envolstaan kan worden met een melding.Het in artikel 2:10 bedoelde verbod gebruik van de weg geldt niet voor terrassen
behorend bij eeninrichting, waarvoor door de burgemeester vergunning is verleend op grond van
artikel 2:29e.Zo’n terras maakt blijkens de definitie in artikel 2:27 deel uit van die
inrichting. Daarom is hier eenafbakeningsbepaling opgenomen. Voor de duidelijkheid: het gaat hierom een terras
dat behoortbij een voor het publiek openstaand gebouw.In het geval een terras niet behoort bij een voor het publiek openstaand gebouw
of een in artikel2:27 bedoelde inrichting en het terras is gelegen op de weg of een weggedeelte
kunnen alleen dein artikel 2:10 bedoelde eisen worden gesteld en is het college het bevoegd
gezag.Onder c: standplaatsen Hier wordt een uitzondering gemaakt voor standplaatsen
waarop afdeling5.4 van toepassing is.Het zesde lid regelt dat wanneer het Rijk, de provincie, de gemeente of het
waterschap bij hetuitvoeren van zijn/haar publiekrechtelijke taak handelt, zij geen vergunning op
grond van artikel2:10 nodig heeft. Er mag van uitgegaan worden dat zij hun werkzaamheden
afstemmen op debruikbaarheid van de weg. Tevens regelt dit lid de afbakening met landelijke
verkeerswetgeving.Artikel 2:11 Aanleggen, beschadigen en veranderen van een wegOp het aanleggen of veranderen van een weg is artikel 2.2, eerste lid onder d.
van de Wabo vantoepassing als de activiteit verboden is in een bestemmingsplan,
beheersverordening,exploitatieplan of voorbereidingsbesluit. Dat betekent dat de termijnen genoemd
in artikel 3.9 vande Wabo van toepassing zijn op deze vergunning. De beslistermijn is 8 weken,
deverdagingstermijn zes weken. Let wel: indien er meerdere activiteiten worden
aangevraagd en eréén onder artikel 3.10 van de Wabo valt, dan is de uitgebreide procedure van
toepassing(beslistermijn van 6 maanden met een mogelijkheid tot verdagen van zes
weken).De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning die onder de Wabo
valt, staan inde Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor). Het gaat dan om de algemene
indieningsvereistenuit artikel 1.3 van de Mor. Zie daarvoor de toelichting bij artikel 1.2 APV.
Voor het aanleggen ofveranderen van een weg zijn in de Mor geen aanvullende indieningsvereisten
opgenomen.In artikel 2:18 van de Wabo is bepaald dat de vergunning alleen kan worden
verleend ofgeweigerd op de gronden vermeld in deze verordening. De weigeringsgronden staan
in artikel 1.8van deze verordening.Indien de activiteit niet is verboden in een bestemmingsplan, beheersverordening
ofvoorbereidingsbesluit is de Wabo niet van toepassing en is het college bevoegd.
Wanneer hetgaat om normaal onderhoud van de weg is er ingevolge het derde lid geen
vergunning nodig: hetcollege hoeft zichzelf geen vergunning te verlenen. Zie verder de toelichting
aldaar.Eerste lidAan artikel 2:11 ligt als motief ten grondslag de behoefte om de aanleg,
beschadiging enverandering van wegen te binden aan voorschriften met het oog op de
bruikbaarheid van dieweg.Naast het opleggen van min of meer technische voorschriften kan het ook gewenst
zijn het tempovan wegenaanleg in de hand te houden. Het is natuurlijk hoogst onwenselijk dat
wegen voortijdigaangelegd worden waardoor - door de latere aanleg van zogenaamde complementaire
openbarevoorzieningen, zoals riolering, water en gasvoorziening en verlichting - de
bruikbaarheid van dieweg gedurende lange tijd sterk verminderd zal zijn, nog daargelaten dat het veel
extra kostenmeebrengt.Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet uiteraard ook
privaatrechtelijketoestemming worden gegeven. Een afgegeven vergunning mag niet worden
gefrustreerd doorprivaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een derde eigenaar van de
grond is, ligt datanders. Het college kan in dat geval de aanvrager om vergunning erop wijzen dat
hij ookprivaatrechtelijke toestemming behoeft.Tweede lidOmdat voor de toepassing van dit artikel o.a. het begrip “weg” uit de
Wegenverkeerswet 1994gebruikt wordt, is een vergunning vereist voor de aanleg, verandering enz. van
wegen die feitelijkvoor het openbare verkeer openstaan. Dit betekent dat in beginsel de
vergunningsplicht ook geldtvoor de zogenaamde “eigen wegen” die feitelijk voor het openbare verkeer
openstaan. Ook voordeze wegen is het namelijk wenselijk dat ten behoeve van de bruikbaarheid
daarvan voorbrandweer, ambulance e.d. voorschriften gesteld kunnen worden over de wijze van
verharding,breedte e.d.Derde lidVan de vergunningplicht zijn uitgezonderd de overheden die in de uitvoering van
hunpubliekrechtelijke taak wegen aanleggen of veranderen. Er mag van uitgegaan
worden dat zij hunwerkzaamheden afstemmen op de bruikbaarheid van de weg.Vierde lidHet nutsbedrijf zal op grond van artikel 2:11 een vergunning nodig hebben voor
het leggen vanleidingen e.d. in een weg. Dat is niet zo voor telecommunicatiebedrijven enkabeltelevisiebedrijven en de door hen beheerde telecommunicatiekabels met een
openbarestatus (telecommunicatie- en omroepnetwerken). Voor deze werken wordt een
regeling getroffenin de Telecommunicatiewet en de daarop gebaseerde (gemeentelijke)Telecommunicatieverordening.Artikel 2:12 Maken, veranderen van een uitwegUit de jurisprudentie omtrent artikel 14 Wegenwet is duidelijk geworden dat de
eigenaar van eenweg het uitwegen daarop moet gedogen. Voorts blijkt uit de jurisprudentie dat
regels in eenverordening mogen worden gesteld, bijvoorbeeld in het kader van de vrijheid van
het verkeer,veiligheid op de weg of de instandhouding van de bruikbaarheid van de weg.Artikel 2:12 beoogt te voorkomen dat iedereen op willekeurige plaatsen uitwegen
creëert. Dat zoude bruikbaarheid van de weg (bijvoorbeeld parkeerruimte aan de kant van de weg)
te veelbelemmeren.Ten aanzien van het stellen van financiële voorwaarde aan een uitwegvergunning
is uitjurisprudentie op te maken dat dit op zich zelf wel toelaatbaar is, indien die
voorwaarde strekt terbehartiging van het belang waarvoor het vergunningvereiste is gesteld,
bijvoorbeeld de vrijheidvan het verkeer, de veiligheid op de weg of de instandhouding van de
bruikbaarheid van de weg.Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet uiteraard ook
privaatrechtelijketoestemming worden gegeven. Een afgegeven vergunning mag niet worden
gefrustreerd doorprivaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een derde eigenaar van de
grond is, ligt datanders. Het college kan in dat geval de aanvrager om vergunning erop wijzen dat
hij ookprivaatrechtelijke toestemming behoeft.Tweede lidEen uitwegvergunning kan slechts worden geweigerd op basis van een van deweigeringsgronden in de verordening.Ten einde de bruikbaarheid van de weg te waarborgen is het toegestaan een
vergunning te eisenen via voorschriften de wijze waarop wordt uitgeweegd te regelen. Daarmee komt
de bepalingniet in strijd met de Wegenwet. Deze wet houdt o.a. een regeling in ter zake van
deonderhoudsplicht van wegen en ziet niet toe op de bescherming van de
bruikbaarheid ervan. Alsvoorschrift aan de vergunning kan o.a. een onderhoudsplicht opgelegd
worden.Een weigeringsgrond die in het belang van de verkeersveiligheid is gesteld,
strijdt evenmin metartikel 14 Wegenwet.Hetzelfde geldt ten aanzien van de weigeringsgrond die in het belang van de
bescherming vanhet uiterlijk aanzien van de gemeente wordt gesteld.De grond bescherming van groenvoorzieningen in de gemeente kan bijvoorbeeld
gebruikt wordenter weigering van het maken van een uitweg als daarbij een (gedeelte van) een
gemeentelijkplantsoen moet wijken. Ook kunnen ter bescherming van groenvoorzieningen aan de
vergunningvoorschriften worden verbonden, zodat de groenvoorziening zo min mogelijk wordt
aangetast.AFDELING 6 VEILIGHEID OP DE WEGAlgemeenArtikel 2a van de Wegenverkeerswet 1994 geeft uitdrukkelijk de bevoegdheid tot
het maken vanaanvullende gemeentelijke verordeningen ten aanzien van het onderwerp waarin
deze wetvoorziet, voor deze verordeningen niet in strijd zijn met het bepaalde in deze
wet (of krachtens deop dit punt vergelijkbare oude Wegenverkeerswet, zoals bij het RVV; aldus HR
16-12-1975, NJ1976, 204 m.nt. W.F. Prins).Volgens de wegenverkeerswetgeving kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen
wordenovergegaan in het belang van de vrijheid van het verkeer of de veiligheid op de
weg, of in hetbelang van de instandhouding en de bruikbaarheid van de weg.JurisprudentieDe gemeenteraad is niet bevoegd tot het treffen van regelen inzake het verkeer
op wegen - ookal beogen deze regelen andere belangen te beschermen dan verkeersbelangen indien
dezeregels zo diep en zo algemeen ingrijpen in het normale verkeer op wegen, dat het
stelsel van dewegenverkeerswetgeving wordt doorkruist.Artikel 2:13 Veroorzaken van gladheid[gereserveerd]Artikel 2:14 WinkelwagentjesDeze bepaling bestrijdt het ‘zwerfkarrenprobleem’ door het gebruik van
winkelwagens niet toe testaan buiten de door het college aangewezen weg of weggedeelten.In de Apv 2009 was alleen een bepaling opgenomen die de winkelier verplichtte
achtergelatenwinkelwagentjes terstond te verwijderen. Voor het winkelend publiek was geen
verbodopgenomen om winkelwagentjes onbeheerd achter te laten. De reden hiervoor was
dat eendergelijke verbod slecht te handhaven is. Immers, de handhaver moet constateren
dat er sprakeis ‘onbeheerd achterlaten op heterdaad’ voordat hij kan ingrijpen.In Capelle wordt in sommige gedeelten van de stad echter veelvuldig
winkelwagentjes gebruiktom de boodschappen tot aan de voordeur te vervoeren. Vervolgens worden de
wagentjes ofonbeheerd achtergelaten of op een galerij bij de voordeur ‘geparkeerd’. Dit tast
een veilige enleefbare woonomgeving aan.Het gaat te ver om de winkelier verantwoordelijk te stellen voor winkelwagentjes
buiten de directeomgeving van zijn bedrijf. Om het ‘zwerfkarrenprobleem’ effectief aan te kunnen
pakken isdaarom het gebruik van een winkelwagen buiten een door het college vastgesteld
gebiedverboden. Dit artikel schept zowel voor de burger als de handhaver duidelijkheid
over de norm.Immers, bij de winkelcentra zal duidelijk worden aangegeven buiten welke grens
men zich nietmet een winkelwagentje mag begeven en wat de consequenties zijn als men over die
grens heengaat.Artikel 2:15 Hinderlijke beplanting of voorwerpIndien door bomen, planten of voorwerpen het uitzicht zodanig wordt belemmerd
dat deverkeersveiligheid in het gedrang komt, kan het college op basis van zijn
bevoegdheid ombestuursdwang toe te passen ex artikel 125 Gemeentewet, een last opleggen om de
bomen ofbeplanting te verwijderen of te snoeien.Het is verboden beplanting of een voorwerp aan te brengen of te hebben op
zodanige wijze dataan het wegverkeer het vrije uitzicht wordt belemmerd of daaraan op andere wijze
hinder ofgevaar oplevert.Artikel 2:16 Openen straatkolken e.d.Dit artikel ziet er op toe dat te allen tijde gebruik van de openbare
nutsvoorzieningen kan wordengemaakt, zodat er bij calamiteiten snel opgetreden kan worden. Tevens kan met
deze bepalingvandalistisch gedrag worden bestreden.Het verbod geldt – vanzelfsprekend – niet voor degene die handelingen verricht
aan denutsvoorzieningen in opdracht van de beheerder.Artikel 2:17 Kelderingangen e.d.[gereserveerd]Capelle heeft geen kelderingangen.Artikel 2:18 Rookverbod in bossen[gereserveerd]Aangezien een verbod nauwelijks handhaafbaar is afgezien van een rookverbod.
Bovendienbiedt artikel 429, aanhef en onder 3, van het Wetboek van Strafrecht,
luidende:"Met hechtenis van ten hoogste veertien dagen of geldboete van de tweede
categorie wordtgestraft: hij die door gebrek aan de nodige omzichtigheid of voorzorg gevaar
voor bos-, heide-,helm-, gras- of veenbrand doet ontstaan" al een mogelijkheid om op te
treden.Artikel 2:19 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerpElektrische schrikdraadinstallaties worden niet meer uitsluitend in de
agrarische sector gebruikt;ook particulieren blijken er steeds vaker toe over te gaan ter bescherming van
hun (volks)tuin,volière en dergelijke tegen dieven schrikdraadinstallaties aan te leggen.Artikel 2:20 Vallende voorwerpen[gereserveerd]Artikel 2:21 Voorzieningen voor verkeer en verlichting[gereserveerd]Dit artikel is nuttig voor de oude binnensteden. In Capelle is echter geen
behoefte aan dit artikel.Artikel 2:22 Objecten onder hoogspanningslijn[gereserveerd]Capelle heeft geen hoogspanningslijnen.Artikel 2:23 Veiligheid op het ijs[gereserveerd]Is bedoeld voor gemeenten waar bijvoorbeeld schaatswedstrijden worden
gehouden.Artikel 2:23a (Slaap)verblijf op de weg, in voertuigen en in
kampeermiddelenHet slapen op de openbare weg wordt als hinder beschouwd en draagt bij aan de
verloederingvan de stad. Ook het gebrek aan sanitaire voorzieningen draagt bij aan de
verloedering terplekke. Bij de handhaving van dit artikel staat voorop dat de eisen van
proportionaliteit in achtworden genomen. Zo valt onder andere het slapen op de openbare weg door kinderen
in eenkinderwagen niet onder de reikwijdte van dit artikel.Afdeling 7. EvenementenAlgemeenDe artikelen die de gemeente Rotterdam hanteert zijn overgenomen. Hierdoor wordt
aangeslotenbij wat in de regio gebruikelijk is bij de regeling van evenementen.Artikel 2:24 BegripsbepalingBij evenement kan in de praktijk worden gedacht aan voor het
publiektoegankelijke verrichtingenvan kunst, tentoonstellingen, feesten, kermissen, circussen e.d. De omschrijving
omvat alleactiviteiten van vermaak, ongeacht of het publiek zelf deelneemt, met
uitzondering van deactiviteiten genoemd in het eerste lid, onderdelen a tot en met f. In onderdeel
e zijnsamenkomsten als bedoeld in de Wet openbare manifestaties uitgezonderd van
hetevenementenbegrip. De WOM beoogt een eenvormige regeling te geven voor de
activiteiten dieonder de bescherming van de artikelen 6 en 9 Grondwet vallen.Ingevolge het eerste lid, onder d, is voor evenementen in openbare inrichtingen
geenevenementenvergunning nodig, mits de inrichting is vergund op grond van artikel
2:28, en voorzover die evenementen tot de toegestane exploitatievorm behoren. Een en ander
doet niets afaan de voorschriften ten aanzien van geluidsoverlast, zoals omschreven in het
Besluit algemeneregels voor inrichtingen milieubeheer en in hoofdstuk 4, afdeling 1 van deze
APV. Dezevoorschriften blijven onverkort van toepassing.Voor evenementen op het terras van een openbare inrichting zal veelal eenevenementenvergunning nodig zijn, omdat de activiteiten meestal niet zullen
vallen binnen detoegestane exploitatievorm. Het terras maakt onderdeel uit van de inrichting,
waardoor er voorhet terras in principe dezelfde geluidsnormen gelden als voor in de inrichting.
Geluid veroorzaaktop het terras meer geluidsoverlast dan geluid dat binnen wordt geproduceerd. Om
meer geluid temogen produceren op het terras dient er naast een evenementenvergunning tevens
eenkennisgeving worden gedaan om ontheffing van de geluidsvoorschriften uit het
Besluit algemeneregels voor inrichtingen milieubeheer te krijgen. In de evenementenvergunning
kunnenaanvullende geluidsvoorschriften worden gesteld.De vrijstelling van een vergunningplicht voor het houden van een sportwedstrijd
binnengebouwen kan op gespannen voet komen te staan met andere belangen zoals openbare
orde enveiligheid. Zo wijst de praktijk uit dat er bij sommige sportevenementen een
verhoogde kansbestaat op ongewenste situaties. Het is daarbij niet relevant of een dergelijk
evenement wordtgeorganiseerd in een gebouw dat voor sportwedstrijden is bestemd of niet. Het is
niet mogelijkeen limitatieve opsomming te geven van dergelijke sportevenementen. Er blijken
steeds nieuwevarianten te worden ontwikkeld. Het onderscheid dat in het tweede lid, onderdeel
e wordtgemaakt, is gebaseerd op het criterium of een organisator van het evenement is
aangesloten bijhet NOC*NSF.Erkenning door de georganiseerde sportwereld duidt op een maatschappelijke
aanvaarding vande betreffende activiteit als sport en vormt daarmee de garantie dat de sport
regulering kent.Deze sportwedstrijden worden niet beschouwd als evenement, waardoor geen
aparteevenementenvergunning is vereist.Artikel 2:25 EvenementenvergunningHet is gewenst een regeling op te nemen die toeziet op het reguleren van
evenementen. Delaatste decennia worden veel vaker openbare vermakelijkheden georganiseerd. Op
dezeevenementen komen veel bezoekers af en deze evenementen hebben afwisselend een
beperkteof (zeer) grote uitstraling op de openbare orde. Als zodanig kunnen zij
onderwerp vangemeentelijke regelgeving zijn.De handhaving van de openbare orde rond dergelijke evenementen vereist - zo
heeft de praktijkgeleerd - een intensieve overheidsbemoeienis.In het evenmentenvergunningenbeleid wordt daarom onderscheid gemaakt in vier
soortenevenementen, afhankelijk van het effect van het evenement op het
gemeenschapsleven. Hierbijwordt doormiddel van een risicoanalysemodel een evenement ingeschaald in een
0-evenementof een A-, B- of C-evenement. Op basis van de risicoscan worden evenementen
ingedeeld indeze verschillende risiconiveaus. Het analysemodel houdt rekening met het
risico, decomplexiteit en de impact op de omgeving van het evenement. De risicoscan is
gebaseerd opverschillende indicatoren die zijn gerubriceerd in drie profielen, te
weten:• het publieksprofiel (bijvoorbeeld aantal en type bezoekers),• het ruimteprofiel (bijvoorbeeld openbare/afgesloten ruimte,ingeschattegeluidsoverlast, parkeer- of verkeersoverlast), en• het activiteitenprofiel (bijvoorbeeld tijdstip, politieke gevoeligheid).De risicoscan wordt ingevuld op basis van de aanvraag en de concrete plannen van
deorganisator, de ervaringsgegevens (van onder meer vergelijkbare evenementen) en
specifiekeinformatie vanuit de diensten.Op basis van de risicoscan kan sprake zijn van een A-evenement welke een
beperkte impactheeft op de omgeving en het verkeer. Een B-evenement heeft een gemiddeld risico
met eengrote impact op de directe omgeving en gevolgen voor het verkeer.C-evenementen hebben een grote impact op de stad en/of regionale gevolgen.De term “organiseren” uit het eerste lid heeft niet alleen betrekking op het
houden van eenevenement, maar ziet tevens toe op de voorbereiding en de afbouw van het
evenement.Eveneens wordt gekeken naar de effectenvoor de omgeving, zoals parkeren en
mobiliteit.Voor een goede regulering van het evenementenbeleid is het medenoodzakelijk dat
er een aantal(kwaliteit)eisen wordt gesteld aan de organisator van het evenement. Het derde
lid ziet toe op hetfeit dat een organisator van een B- of C-evenement niet onder curatele mag
staan, er geensprake mag zijn van slecht levensgedrag en de organisator tenminste de leeftijd
moet hebbenvan 18 jaren. Indien hieraan niet is voldaan wordt er in beginsel geen
evenementenvergunningafgegeven.Het vierde lid ziet toe op de mogelijkheden om een evenementenvergunning te
weigeren dan welin te trekken of te wijzigen.Indien de bescherming van de openbare orde, dan wel de bescherming van de
bezoekers vanhet evenement (niet langer) gegarandeerd kan worden, kan een vergunning worden
geweigerd ofalsnog worden ingetrokken.De aan de vergunning te verbinden voorschriften gesteld in het vierde lid kunnen
onder meerbetrekking hebben op de plaats, het tijdstip en de "inrichting" van het
evenement, het maximaaltoe te laten aantal bezoekers, de aard en de omvang van de door de organisator
zelf te nemenmaatregelen ter waarborging van openbare orde en veiligheid, de
verkeersveiligheid, deverplichting de bereikbaarheid van het evenement per openbaar vervoer in
openbareaankondigingen aan te geven, het activiteitenprogramma, het veiligheidsplan, een
inzetschemamet betrekking tot het aantal verkeersregelaars en hekken- en bordenplan,
etc.Met de “inrichting” wordt bedoeld de indeling van het evenemententerreinen de
opstelling van dediverse voorzieningen ten behoeve van het evenement, zoals toiletten,
(drang)hekken, podia eneventueel tribunes.Belangrijk is dat de organisator primair verantwoordelijk is voor een ordelijken
veilig verloop vanzijn evenement en dat onder meer het overlast gevend nuttigen van alcohol en/of
drugs in hetpublieke domein niet is toegestaan. Primair ligt de handhavende
verantwoordelijkheid voor ditonderwerp binnen het evenemententerrein bij de organisator.Het artikel waarborgt ook dat kan worden bezien of, en zo ja, in hoeverre de
wenselijk geachteinzet van politie, GHOR, brandweer en gemeentelijke diensten in de planning van
de totaalbeschikbare bezetting kan worden ingepast. Voor de politieformatie geldt de voor
de "resterende"reguliere politietaken minimaal noodzakelijke sterkte als belangrijkste
criterium. In het uiterstegeval - indien en voor zover de organisatoren niet bereid of instaat zijn om
zélf genoegzaam inhet treffen van noodzakelijke orde- en veiligheidsmaatregelen te voorzien en er
tevensonvoldoende politiecapaciteit beschikbaar is - opent het artikel de mogelijkheid
het evenementgeheel, dan wel op een bepaalde plaats of tijd te verbieden.Artikel 2:25a 0-evenementenVoor het organiseren van kleine evenementen zoals een straatfeest of feest op
eigen terrein in deopenbare ruimte en dansbijeenkomsten is in het kader van de vermindering van
administratievelasten de termijn van kennisgeving verminderd van vier weken naar vijf
werkdagen. Het moetgaan om kleinschalige activiteiten die zich in de openbare ruimte afspelen met
als doel vermaaken ontspanning te bieden.Het vervangen van vergunningvoorschriften door algemene regels in combinatie met
het doenvan een melding geeft organisatoren van een klein evenement meer vrijheid, maar
tegelijkertijdook meer verantwoordelijkheid voor zorgvuldig gebruik van die openbare
ruimte.Een evenement kan met een melding worden afgedaan, indien aan alle in het
artikel genoemdevereisten (cumulatief) wordt voldaan. De toestemming is verleend indien de
organisator eenontvangstbevestiging van zijn melding kan tonen en na ontvangt van het formulier
geentegenbericht is verzonden. Met deze ontvangstbevestiging wordt aangetoond dat de
meldingdaadwerkelijk heeft plaatsgevonden. Zonder deze ontvangstbevestiging kan een
0-evenementgeen doorgang vinden.Voor de goede orde wordt aangegeven dat een kennisgeving niet nodig is bij een
spontanebarbecue of kinderfeest in een park bij een eerste mooie lentedag.Het feit dat een 0-evenement wordt toegestaan betekent niet dat automatisch ook
een ontheffingop grond van artikel 35 van de Drank- en horecawet is verleend. Indien de
organisator dat wenst,dient hij die apart aan te vragen. Met specifieke termijnen voor verkrijging van
een dergelijkeontheffing dient rekening te worden gehouden.Artikel 2:25b BeslistermijnOm te kunnen waarborgen dat belanghebbende op een besluit van de burgemeester om
eenvergunning te weigeren of te verlenen een rechtsmiddel heeft, zijn deze
termijnen vanvergunningverlening opgenomen.Artikel 2:26 Openbare orde en veiligheidAangesloten is bij de bepaling van Rotterdam. Het artikel 2:26 is ontleend aan
de inhoud van(nood)bevoegdheden van de burgemeester, die in het verleden bij sommige
grotereevenementen zijn uitgevaardigd. De in deze leden strafbaar gestelde gedragingen
komen vooralbij grotere evenementen voor, zowel op het evenemententerrein als daarbuiten. De
raad isbevoegd dergelijke gedragingen strafbaar te stellen, aangezien hij daardoor geen
inbreuk maaktop wettelijke regelingen (de burgemeester is tot het maken van een dergelijke
inbreuk wélbevoegd op grond van de artikelen 175 en 176 van de Gemeentewet). Het voordeel
van eenregeling door de raad is, dat de burgemeester in voorkomende gevallen minder
frequent gebruikhoeft te maken van de noodmaatregelen als bedoeld in de voornoemde artikelen van
deGemeentewet.Afdeling 8. Toezicht op openbare inrichtingenIn de APV 2013 wordt niet aangesloten bij de bepalingen over openbare
inrichtingen van de VNGof Rotterdam maar worden de artikelen uit de APV 2009 gehandhaafd. De discussie
over nut ennoodzaak van de horeca-exploitatievergunning speelt al geruime tijd en is nog
steeds actueel. Degemeente ziet deze vergunning echter als een belangrijk instrument ter
voorkoming en beperking vanoverlast in de brede zin in de omgeving van het horecabedrijf.De belangrijkste verschillen met Rotterdam zijn:-eisen exploitant/beheerder: Rotterdam hanteert een leeftijdsgrens 18 jaar, in
Capelle blijvenwe 21 jaar hanteren.-beslistermijn aanvraag: Rotterdam 8 weken, in Capelle 12 weken. De praktijk
leert dat determijn van 12 weken, gelet op de capaciteit en medewerking van andere partners,
dezetermijn noodzakelijk is;-sluitingstijden: Rotterdam kent deze wel Capelle niet. Er is geen behoefte aan
want dit heefttot nog toe nooit problemen gegeven.Artikel 2:27 BegripsomschrijvingIn plaats van de term "horecabedrijf" wordt nu de term "openbare inrichting"
gebruikt. Dit voor deduidelijkheid. In de Drank- en Horecawet wordt namelijk met "horecabedrijf"
alleen gedoeld opbedrijven waar bedrijfsmatig of anders dan om niet alcoholhoudende drank wordt
verstrekt voorgebruik ter plaatse, de zogenaamde "natte horeca". De bepalingen in de Apv
betreffen juist ookde bedrijven waar geen alcoholhoudende drank wordt verstrekt, de zogenaamde
"droge horeca":tearooms, lunchrooms en dergelijke.Artikel 2:28 Exploitatievergunning / proefvergunning
horecabedrijfLid 1Artikel 174 van de Gemeentewet bepaalt dat de burgemeester is belast met de
uitvoering vanverordeningen voor zover deze betrekking hebben op het toezicht op de voor het
publiekopenstaande gebouwen. Deze vergunning wordt daarom door de burgemeester
verleend.Lid 2 tot en met 5 maken het mogelijk dat de burgemeester bij twijfel of de
aanvrager voldoet aanalle vereisten, aan hem voor de periode van een jaar, op proef een vergunning
wordt verstrekt.Artikel 2:28a Eisen exploitant en beheerderBij de besluitvorming over een aanvraag om vergunning voor het exploiteren van
een openbareinrichting kan het van belang zijn dat rekening gehouden kan worden met de
antecedenten vande daarbij betrokken personen: de exploitant en de beheerder(s).Aan het orgaan dat bevoegd is (de burgemeester) vergunningen als bedoeld in dit
hoofdstuk af tegeven, kunnen gegevens uit de justitiële documentatieregisters worden verstrekt
over personendie als exploitant of beheerder zijn vermeld in een aanvraag (artikel 13 van het
Besluit justitiëlegegevens).Artikel 2:28b Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en
beheerderDe aanwezigheid van de exploitant of beheerder is noodzakelijk tijdens de
openingsuren van deinrichting. De exploitant is te allen tijde verantwoordelijk voor hetgeen zich
in en rond de inrichtingafspeelt. Deze bepaling is tevens opgenomen om effectief tegen schijnbeheer op
te kunnentreden.Indien zich in de inrichting strafbare feiten voordoen, kan de inrichting door
de burgemeestergesloten worden of kan de verleende exploitatievergunning ingetrokken worden.
(Onder strafbarefeiten wordt in ieder geval begrepen, de feiten genoemd in de titels XIV
(misdrijven tegende zeden), XX (mishandeling), XXII (diefstal en stroperij) en XXX (begunstiging)
van het TweedeBoek van het Wetboek van Strafrecht, in de Opiumwet en in de Wet wapens en
munitie.Artikel 2:29 Categorale vrijstellingDe burgemeester kan bepalen dat het exploiteren van categorieën inrichtingen,
genoemd inartikel 2:11 onder a, geheel of gedeeltelijk van vergunningplicht worden
vrijgesteld. Te denkenvalt aan tearooms, een ontbijthoekje bij de bakker, ijssalons, bedrijfskantines
en -restaurants etc.Artikel 2:29a VergunningaanvraagIn dit artikel is bepaald dat de burgemeester nadere regels vaststelt over de
gegevens enbescheiden die noodzakelijk zijn om de aanvraag te beoordelen.Artikel 2:29b BeslistermijnDe burgemeester beslist binnen twaalf weken op de aanvraag. Uit de praktijk is
gebleken datdeze termijn noodzakelijk is om een besluit te nemen.Artikel 2:29c Weigerings- en intrekkingsgrondenDe algemene weigerings- en intrekkingsgronden staan vermeld in de artikelen 1:6
en 1:8. Inartikel 2:18 staan daarnaast de meer specifieke weigerings-, intrekkingsgronden
voorexploitatievergunningen.Lid 1Teneinde een betere afstemming te verkrijgen tussen planologische en openbare
orde-eisen dieaan de in deze paragraaf bedoelde inrichtingen worden gesteld, is in lid 1
"strijd met een geldendbestemmingsplan opgenomen als imperatieve weigeringgrond voor eenexploitatievergunningsaanvraag. Aldus wordt voorkomen, dat de burgemeester
gehouden is eenexploitatievergunning te verlenen voor de exploitatie van een inrichting, die
volgens hetbestemmingsplan of een andere planologische regeling verboden is.Lid 2 en 3De exploitatievergunning is primair een overlastvergunning: zij biedt de
mogelijkheid preventief tetoetsen of de exploitatie van een horecabedrijf zich verdraagt met het woon- en
leefmilieu terplaatse. Daarbij is van belang in welke mate van het bedrijf zelf overlast is te
duchten, maar ookin welke mate de komst van het bedrijf de leefbaarheid en het karakter van de
buurt zullenaantasten. Met welke aspecten de burgemeester rekening moet houden, staat
omschreven in hetderde lid.Lid 4De in het vierde lid van artikel 2:18 opgenomen weigerings-, intrekkings- en
wijzigingsgrondenspreken grotendeels voor zichzelf en komen tegemoet aan de eisen van de
praktijk. Algemeneachtergrond van deze bepalingen is de behoefte om de exploitanten of beheerders
meerrechtstreeks en effectief te kunnen aanspreken op hun doen en laten. Aan de
exploitanten ofbeheerders als bedoeld in deze paragraaf dienen hoge eisen te worden gesteld
voor wat betrefthun levenswandel. Exploitanten of beheerders in gebreke blijven, lopen het
risico, dat hunexploitatievergunning door de burgemeester wordt ingetrokken.Artikel 2:29d Sluiting van inrichtingenHet kan zo zijn, dat de burgemeester het om redenen van openbare orde nodig
oordeelt eenbepaalde inrichting tijdelijk te sluiten, zonder dat dit hoeft te leiden tot
(tijdelijke) intrekking van deexploitatievergunning.In het geval dat de exploitant de exploitatie van een inrichting heeft beëindigd
vervalt deverleende exploitatievergunning van rechtswege. De burgemeester kan de
betreffende inrichtingdan sluiten op grond van onderdeel a: er wordt geëxploiteerd zonder
exploitatievergunning.In het derde lid van artikel 2:19 wordt de mogelijkheid geboden, dat de
burgemeester een sluitingop verzoek van belanghebbende(n) opheft. Artikel 2:19 voorziet ook in de
mogelijkheid voorbelanghebbende(n) om aan de burgemeester tussentijdse opheffing van een
tijdelijke sluiting tevragen. Hiertoe kan de burgemeester overgaan indien er voldoende garanties
aanwezig zijnwaardoor de kans op herhaling van de verstoring van de openbare orde tot het
minimum zijnbeperkt.Artikel 2:29e TerrassenDe belangen, genoemd in artikel 2:29, tweede lid, zijn aanvullend ten opzichte
van voorschrift4.1.4, aanhef en onder c, van de bijlage onder B van het Besluit horeca-, sport-
en recreatieinrichtingenmilieubeheer, waarin met zoveel woorden is bepaald dat het bevoegd gezag -
inrelatie met milieuhinder - een nadere eis kan stellen ten aanzien van de
situering van een terras.Deze bepaling geldt dus in zijn algemeenheid voor alle terrassen. Bij de
vergunningverlening zalde burgemeester hiermee uitdrukkelijk rekening moeten houden.Artikel 2:29, vierde lid, is opgenomen teneinde verkapte uitbreiding van
terrassen met vergunningen de daarmee samenhangende overlast tegen te gaan.Artikel 2:30 Openings- en sluitingstijdenCapelle kent geen voorschriften voor openings- en sluitingstijden. In de
praktijk levert ditgeen problemen op. Bovendien is gebleken dat de verstoring van de openbare orde
(nachtrust)aanzienlijk kan worden beperkt als er geen sluitingstijden worden gehanteerd: er
is sprake vanminder geluidsoverlast doordat cafébezoekers niet langer tegelijk maar
geleidelijk aanhuiswaarts keren en de politie is beter in staat voldoende toezicht uit te
oefenen. Mocht hetechter noodzakelijk blijken dan biedt dit artikel de mogelijkheid dat al dan
niet tijdelijk -openings-en sluitingstijden vast gesteld kunnen worden voor een inrichting.Artikel 2:31 Beëindiging exploitatieHet is van groot belang om een actueel overzicht te hebben van de in de gemeente
actieveexploitanten. Om die reden moet ook worden gemeld dat de exploitatie wordt
beëindigd ofovergedragen. De vergunning komt dan te vervallen. Ratio hiervan is gelegen in
het feit dat devergunning niet overdraagbaar is. Consequentie hiervan is dat een rechtsopvolger
van devertrekkende exploitant niet vrij is om in afwachting van de uitkomst van zijn
vergunningaanvraag deexploitatie voort te zetten. In de periode dat de vergunningaanvraag behandeld
wordt moet deinrichting gesloten zijn, tenzij uiteraard de vertrekkende exploitant de
exploitatie pas beëindigt nadatop de nieuwe aanvraag is beslist.Artikel 2:31a Wijziging beheerOm schijnbeheer te voorkomen en te bestrijden is het van groot belang dat de
beheerders bij degemeente bekend zijn.Artikel 2:32 Handel binnen openbare richtingenDit artikel betreft een verbod van heling. Het is bekend dat in sommige cafés
regelmatig gestolen goedwordt verhandeld.In een aantal grote steden doet zich het verschijnsel voor dat drugverslaafden
naar bepaalde cafésgaan om daar gestolen goederen aan de man te brengen. Artikel 2:32 sluit aan op
het in artikel 14Drank en Horecawet neergelegde verbod tot het uitoefenen van de kleinhandel. Dit
laatste verbod zietechter slechts op verkoophandelingen.Omdat artikel 2:32 een verbod bevat voor de exploitant (en niet voor de
handelaar), kan dit artikel nietworden gebaseerd op artikel 437ter of artikel 437 Wetboek van Strafrecht. Het
artikel is vastgesteld opbasis van artikel 149 Gemeentewet, terwijl de strafsanctie is gebaseerd op
artikel 154 Gemeentewet.JurisprudentieSluiting café i.v.m. heling; burgemeester moet aan het sluitingsbevel ten
grondslag liggende feitenvoldoende aannemelijk maken. ABRS 15 07 1996, AB 1996, 414 m.nt. FM, JG 96.0267
.Terechte sluiting snackloket i.v.m. heling. Bekendmaking van de sluiting dient
geen enkel doel. Pres.Rb Rotterdam 07 04 1995, JG 95.0202 .Artikel 2:33 College als bevoegd bestuursorgaanIndien een horecabedrijf geen inrichting is in de zin van artikel 174 van de
Gemeentewet, treedt nietde burgemeester, maar het college op als bevoegd bestuursorgaan voor de
toepassing van hetbepaalde in deze afdeling met uitzondering van artikel 2:30.AFDELING 9. Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van
nachtverblijfArtikel 2:35 Begripsbepaling[gereserveerd]Artikel 2:36 Kennisgeving exploitatie[gereserveerd]Artikel 2:37 Nachtregister[gereserveerd]Artikel 2:38 Verschaffing gegevens nachtregister[gereserveerd]AFDELING 10 TOEZICHT OP SPEELGELEGENHEDENArtikel 2:39 Speelgelegenheden1.In dit artikel wordt onder speelgelegenheid verstaan: een voor het publiek
toegankelijkegelegenheid waar bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze bedrijfsmatig is de
mogelijkheidwordt geboden enig spel te beoefenen, waarbij geld of in geld inwisselbare
voorwerpenkunnen worden gewonnen of verloren.2.Het is verboden een speelgelegenheid te exploiteren of te doen
exploiteren.Eerste lidHet begrip “speelgelegenheid” als omschreven in het eerste lid, betreft iedere
openbare gelegenheidwaarin de mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen waarbij geld of in
geld inwisselbarevoorwerpen kunnen worden gewonnen of verloren. In de Wet op de Kansspelen is een
uitputtenderegeling neergelegd ten aanzien van de kansspelen als bedoeld in artikel 1 van
die wet, zoalsspeelcasino’s en speelautomaten. De wet is niet van toepassing op spelen, met
uitzondering vanbehendigheidsautomaten, waarbij de spelers door hun behendigheid de kans om te
winnen kunnenvergroten. Voor deze categorie speelgelegenheden is dit artikel bedoeld. Het
gaat dus omspeelgelegenheden, waar de Wet op de Kansspelen geen betrekking op heeft.Het gaat om gelegenheden waar bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze
bedrijfsmatig is demogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen als bedoeld in lid 1. De
houder van een caféwaarin bezoekers het kaartspel kunnen beoefenen, hoeft niet zonder meer over
vergunning tebeschikken maar slechts indien de mogelijkheid daartoe bedrijfsmatig of in een
omvang alsof dezebedrijfsmatig is wordt aangeboden. Bepaalde kaartspelen , zoals poker, worden
beschouwd alskansspelen. Als die kaartspelen worden gespeeld met de bedoeling om prijzen te
winnen zonder datde organisator over een vergunning beschikt, is dat op grond van de Wet op de
kansspelen verboden.Tweede lidDe gemeente staat het exploiteren van een speelgelegenheid niet toe.Artikel 2:40 KansspelautomatenOp 1 juni 2000 is het gewijzigde hoofdstuk van de Wet op de Kansspelen over de
speelautomaten inwerking getreden (opnieuw gewijzigd per 1 november 2000). De wetgever had er
bewust voorgekozen ruimte te laten voor de uitleg van de artikelen: de rechter moest maar
voor nieuwejurisprudentie zorg dragen. Deze opvatting gaf de gemeenten nogal wat problemen.
De vraag wasmet name of een horeca inrichting als “hoogdrempelig” of “laagdrempelig”, wat
van belang was voorde vraag of er gokautomaten aanwezig mochten zijn. Er ontstond een uitvoerige en
gedetailleerdejurisprudentie. Zie hieronder voor een aantal voorbeelden.Bij de wijziging van de Wet op de kansspelen in 2010 constateerde de wetgever
dat het gezien deregels van de Europese Dienstenrichtlijn niet viel te verdedigen dat voor het
aanwezig hebben vanenkele behendigheidsautomaten een vergunning vooraf wordt geëist. Dit vooral ook
omdat eenaanwezigheidsvergunning voor gokkasten met name wordt verdedigd door te wijzen
op het risico vangokverslaving. Het valt moeilijk vol te houden dat een flipperkast een
vergelijkbaar risico op verslavingoplevert als een fruitautomaat. Dat nog los van de vele verslavende spelen die
op het internetgespeeld kunnen worden, al dan niet gratis.Voor de model APV betekent dit dat in artikel 2:40 tweede en derde lid de term
“speelautomaten”, dieook behendigheidsautomaten zoals flipperkasten omvat, wordt vervangen door
“kansspelautomaten”,waarmee gokkasten worden aangeduid waarmee ook geld kan worden gewonnen en waar
doorgaansgeen behendigheid bij te pas komt.JurisprudentieHet verstrekken van lunches tussen 12.00 uur en 15.30 uur, dat speciaal op een
reclamebord wordtaangekondigd en waarvoor een aparte lunchkaart is, vormt een laagdrempelige
activiteit. CBB 11-04-2003, AWB 02/1474, LJN AF7697.Sportkantine niet per definitie laagdrempelig. CBB 17-07-2002, AWB01/822, JG
02.0153 m.nt. T.J.van der Reijt, LJN AE 7540.Steeds geheel of gedeeltelijk geopende harmonicawand tussen café en zaalgedeelte
is nietvoldoende om te spreken van twee afzonderlijke horecalokaliteiten. In café geen
kansspelautomatentoegestaan. CBB 15-02-2002, AWB01/482 29010, JG 02.0069 m.nt. T.J. van der
Reijt, LJN AD9977.AFDELING 11 MAATREGELEN TEGEN OVERLAST EN BALDADIGHEIDArtikel 2:41 Betreden gesloten woning of lokaalEerste lidDe burgemeester is op grond van artikel 174a van de Gemeentewet bevoegd tot
sluiting vanwoningen van waaruit (drugs)overlast wordt veroorzaakt. Aangezien dit artikel in
deGemeentewet niet de rechtsgevolgen van de sluiting regelt, verdient het
aanbeveling dit in deAPV te regelen. Het is aan te raden om voor de gevallen waarin de woning niet is
verzegeld of deverzegeling reeds verbroken een strafbepaling zoals in het eerste lid van
artikel 2:41 op tenemen, waarin een sanctie wordt gesteld op overtreding van het verbod.Tweede lidHet tweede lid van artikel 2:41 is gebaseerd op de bevoegdheid van de
burgemeester ex artikel13b van de Opiumwet tot toepassing van bestuursdwang als in voor het publiek
toegankelijkelokalen en daarbij behorende erven drugs als bedoeld in artikel 2 of 3 van de
Opiumwet wordenverkocht, afgeleverd, verstrekt, of daarvoor aanwezig zijn. Zie verder onder
toelichting eerste lid.Met de laatste wijziging van de Opiumwet is het ook mogelijk om op te treden
tegen drugshandelvanuit woningen en niet voor het publiek toegankelijke lokalen.Derde lidAangezien de situatie kan ontstaan dat personen de woning of het lokaal moeten
betredenwegens dringende redenen, is het derde lid aan artikel 2:41 toegevoegd. Anders
zou het verboduit het eerste lid wel erg absoluut zijn.Artikel 2:42 Plakken en kladdenHet eerste lid van dit artikel bevat een absoluut verbod om te krassen of te
kladden. Juridisch isdit geen probleem, daar in deze terminologie reeds besloten ligt, dat het bij
krassen of kladdenniet gaat om meningsuitingen als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet, artikel
10 EVRM enartikel 19 IV (vgl. de toelichting bij hoofdstuk 1, artikel 1:1).Met deze bepaling kan worden opgetreden tegen het helaas wijd verbreide euvel
van graffiti.Ingevolge het tweede lid van artikel 2:42 is het plakverbod van toepassing niet
alleen oponroerende, maar ook op roerende zaken. Strafbaar zijn niet alleen de feitelijke
plakkers, maarook hun opdrachtgevers.Het “op andere wijze aanbrengen” omvat mede het schoonmaken van een onroerende
zaak of deopenbare weg met sjablonen. De vereiste toestemming om afbeeldingen of
aanduidingen aan tebrengen is vooral bedoeld om particulieren een titel te geven om op te treden
tegen degenen dieteksten aanbrengen op hun eigendom, zonder dat daarvoor toestemming is gegeven.
Als hetgaat om overheidseigendom geldt deze systematiek ook maar het artikel biedt
ruimte voor eengedifferentieerd beleid, waarin bijvoorbeeld rekening kan worden gehouden met de
aard,omvang, locatie van de uiting en de kans op schade.Het is de gemeentelijke wetgever niet toegestaan het aanplakken van biljetten
e.d. geheel teverbieden. Wel mag de gemeentelijke wetgever het plakken zonder toestemming van
derechthebbende (dat kan ook de gemeente zijn als privaatrechtelijk rechtspersoon)
strafbaarstellen. Dat is in artikel 2:42 gebeurd.De gemeente dient in het kader van de waarborging van de vrijheid van
meningsuiting te zorgenvoor voldoende "vrije plakmogelijkheden" in de gemeente - bezien naar aantal,
oppervlakte enplaats - opdat van “gebruik van enige betekenis” van het onderhavige middel van
bekendmakingvan meningsuitingen sprake kan zijn. Het hangt af van “bijzondere plaatselijke
omstandigheden”of er nog gesproken kan worden van gebruik van enige betekenis.Artikel 2:43 Vervoer plakgereedschap e.d.Door deze bepaling wordt de effectiviteit van het in het vorige artikel
opgenomen plak- enkladverbod vergroot. De Hoge Raad heeft een dergelijke zelfstandige
strafbaarstelling vanvoorbereidingshandelingen geaccepteerd. Het onderhavige artikel verbiedt het
vervoer vanallerlei plak- en kladgereedschappen en -attributen (waaronder verfspuitbussen
e.d., in gebruik bijgraffiti-"kunstenaars") indien dit vervoer het kennelijk doel heeft om daarmee
strafbare feiten teplegen. Dit kan op elk moment van de dag plaatsvinden. Iemand die met de
genoemdevoorwerpen over straat gaat, is in beginsel in overtreding, tenzij hij
aannemelijk kan maken,dat de betreffende voorwerpen niet zijn/worden meegenomen om zich schuldig te
maken aan hetplakken en kladden als bedoeld in artikel 2:42.Een en ander verlicht de bewijslast voor de politie.Artikel 2:44 Vervoer inbrekerswerktuigenEen verbodsbepaling inzake het vervoer van inbrekerswerktuigen kan strekken tot
beschermingvan de openbare orde als bedoeld in artikel 149 Gemeentewet. HR 07 06 1977, NJ
1978, 483(APV Wassenaar). HR 28-02- 1989, NJ 1989. 687 (APV Nijmegen).Het bij zich dragen is niet aan tijd gebonden indien deze middelen zijn bestemd
om zichonrechtmatig de toegang tot een gebouw of erf te verschaffen.Artikel 2:44a Vervoer geprepareerde voorwerpenDit artikel beoogt het plegen van winkeldiefstallen of althans het meedragen van
hulpmiddelendaarbij strafbaar te stellen. Vaak gebruiken plegers van winkeldiefstallen
speciaal uitgerustevoorwerpen als tassen, jammers, magneten of elektronische voorwerpen die
veiligheidspoortjesof veiligheidslabels dan wel andere hulpmiddelen om het plegen van diefstal te
vergemakkelijken.Politie en beveiligers zijn in staat om met geoefend ‘oog’ de geprepareerde
voorwerpen teherkennen. Met deze bepaling kan worden ingegrepen voordat de winkeldief zijn
slag heeftgeslagen.Artikel 2:45 Betreden van plantsoenen e.d.[Gereserveerd]Artikel 2:46 Rijden over bermen e.d.[Gereserveerd]Artikel 2:47 Hinderlijk gedrag op openbare plaatsenIn een samenleving waarin een groot aantal mensen op een relatief klein
grondgebied woont, zalmen elkaar hinderen en overlast aandoen. Op basis van artikel 2:47 (en ook 2:49)
kan tegenvormen van onnodige hinder of overlast worden opgetreden. Tevens kan op deze
wijze wordenopgetreden tegen zwervers die op bankjes liggen.Artikel 424 Wetboek van Strafrecht stelt reeds "straatschenderij" strafbaar".
Hij die op of aan deopenbare weg of op enige voor het publiektoegankelijke plaats tegen personen of
goederenenige baldadigheid pleegt waardoor gevaar of nadeel kan worden teweeggebracht,
wordt alsschuldig aan straatschenderij, gestraft met geldboete van de eerste categorie
(max. 225 euro)".Artikel 426bis van dat Wetboek verklaart strafbaar het belemmeren van anderen op
de openbareweg: "Hij die wederrechtelijk op de openbare weg een ander in zijn vrijheid van
bewegingbelemmert of meteen of meer anderen zich aan een ander tegen diens uitdrukkelijk
verklaarde wilblijft opdringen of hem op hinderlijke wijze blijft volgen, wordt gestraft met
hechtenis van tenhoogste een maand of geldboete van de tweede categorie (max. 2250 euro)".
Artikel 431 van hetWetboek van Strafrecht tenslotte stelt nachtelijk burengerucht strafbaar: "Met
geldboete van deeerste categorie wordt gestraft hij die rumoer of burengerucht verwekt waardoor
de nachtrust kanworden verstoord". Deze handelingen zou men kunnen omschrijven als baldadigheid.
Deomschrijving is echter strakker dan wat men in het taalgebruik meestal als
baldadigheid ervaart.Artikel 2:48 Openlijk drankgebruikPersonen die zich op de openbare weg - al dan niet in combinatie met drugs - te
goed doen aanalcoholica kunnen overlast geven. Bijvoorbeeld door passanten lastig vallen of
andere met hetgebruik van alcohol samenhangende overlast veroorzaken, zoals luid praten en
schreeuwen,onderling ruzie maken en vechten, vervuiling van de omgeving, wildplassen
etc.Wat de mogelijkheden tot optreden betreft zij vermeld, dat de politie – als
daadwerkelijkeverstoring van de openbare orde zich voordoet - op grond van de artikel 6:2
bevelen totverwijdering kan geven. Niet-naleving daarvan is strafbaar op grond van artikel
184 van hetWetboek van Strafrecht en op grond van artikel 6:1.Voorts zal in een aantal gevallen (als bijvoorbeeld wordt geconstateerd dat
flesjes worden stukgegooid) optreden mogelijk zijn op grond van artikel 424 van het Wetboek van
Strafrecht(baldadigheid; vgl. ook de toelichting bij artikel 2:47). De hantering van deze
wetsbepalingen is inde praktijk echter niet eenvoudig. Om deze reden is behoefte aan aanvullende
rechtsgronden. Inhet tweede lid is daarom bepaald dat alcoholgebruik of het voorhanden hebben
daarvan in iedergeval niet is toegestaan in winkelcentra en speelweiden of speelplaatsen.Artikel 2:49 Verboden gedrag bij of in gebouwenVoor een toelichting wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 2:47(Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen.Artikel 2:50 Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke
ruimtenDeze bepaling is opgesteld om het misbruik van bepaalde, voor het publiek
toegankelijke ruimtenzoals parkeergarages, telefooncellen en wachtlokalen voor een openbaar
vervoermiddel tegen tegaan. In deze bepaling wordt het woord “ruimte” gebruikt ter onderscheiding van
het in de APVvoorkomende begrip “weg”. Om een indicatie te geven bij het beantwoorden van de
vraag opwelke voor het publiek toegankelijke ruimten de bepaling het oog heeft, is bij
wijze van voorbeeldeen aantal ruimten concreet genoemd.Desgewenst kan deze reeks van voorbeelden met andere worden uitgebreid. Hetordeverstorende element ten slotte wordt door de zinsnede “zonder redelijk doel
of op vooranderen hinderlijke wijze” in de bepaling tot uitdrukking gebracht.Aan deze bepaling bestaat behoefte omdat op basis van artikel 138 van het
Wetboek vanStrafrecht, betreffende het wederrechtelijk vertoeven (in een woning, besloten
lokaal of erf, bijeen ander in gebruik), slechts kan worden opgetreden indien er sprake is van een
handelen vande rechthebbende. De politie kan niet zonder tussenkomst van de rechthebbende
optreden. Inhet belang van de handhaving van de openbare orde is het wenselijk dat de
politie bij baldadig ofordeverstorend gedrag in zelfbedieningsruimten in postkantoren, en in andere
soortgelijke voorhet publiek toegankelijke ruimten, onmiddellijk kan ingrijpen, mede om de
eigendommen vanderden te beschermen.Artikel 2:50a Messen en andere voorwerpen als wapenDeze bepaling is van toepassing op messen en andere voorwerpen die als wapen
kunnenworden gebruikt. Het artikel heeft ten doel de bescherming van de openbare orde
en veiligheid inheel Capelle. Het openlijk bezit van dergelijke wapens dient daarom op alle
wegen in degemeente verboden te worden. Om deze reden is gekozen voor het niet langer door
het collegelaten aanwijzen van wegen.Het tweede lid grenst het verbod af van de op 1 september 1989 in werking
getreden en in 2011aangepaste Wet wapens en munitie. Deze wet verbiedt onder meer het dragen van
steekwapensop de openbare weg of andere voor het publiektoegankelijke plaatsen, anders dan
vervoer (datwil zeggen: zodanig verpakt dat zij niet voor onmiddellijk gebruik kunnen worden
aangewend).Ondanks de wetswijziging blijft een dergelijk APV artikel noodzakelijk.Het APV artikel maakt direct optreden beter mogelijk, doordat het ook het
openlijk bij zich dragenvan een wapen strafbaar stelt. Afhankelijk van de omstandigheden vallen
hieronder voorwerpenzoals dolkmessen, knuppels, flessen en tafelpoten. In die omstandigheden gaat
het om de(directe) bescherming van de persoonlijke vrijheid of integriteit.Artikel 2:50b Glaswerk op speelweiden of speelplaatsenHet gebruik van glas, zeker als dit (gebroken) achtergelaten wordt, levert
gevaar op voorspelende kinderen. Het gebruik van glas op deze plaatsen is daarom expliciet
verboden.Artikel 2:51[gereserveerd]Artikel 2:52 Overlast van (brom)fiets, rollerskates, skateboard en
dergelijkeHet is verboden zich met een fiets of bromfiets, op rollerskates of een
skateboard, of met een dergelijkvervoermiddel te bevinden in overdekte winkelcentra, dan wel op overige door de
burgemeester ofdoor het college aangewezen openbare plaatsen op de daarin aangegeven uren.De genoemde vervoermiddelen kunnen overlast veroorzaken of tot onveilige
situaties leiden inwinkelcentra. Op grond van dit artikel worden dezen dan ook geweerd in overdekte
winkelcentra.Het college is bevoegd andere openbare plaatsen aan te wijzen.Artikel 2:53[gereserveerd]Artikel 2:54[Gereserveerd]Artikel 2:55[gereserveerd]Artikel 2:56[gereserveerd]Artikel 2:57 Loslopende hondenArtikel 2:57 beperkt het loslopen van honden op de weg, zonder dat de hond
aangelijnd is, en opkinderspeelplaatsen e.d. Aan dit artikel ligt in zijn algemeenheid het motief
van de voorkoming enbestrijding van overlast ten grondslag.In het bijzonder heeft dit artikel de volgende bedoelingen:-de bescherming van de verkeersveiligheid, die door loslopende honden in gevaar
kan wordengebracht;
het voorkomen van beschadiging aan eigendommen van derden;
het voorkomen van hinder voor voetgangers;
het bestrijden van verontreiniging (bijvoorbeeld van speelweiden,
zandbakken, e.d.);
het voorkomen van schade en dierenleed, die worden veroorzaakt doordat
loslopende honden
andere dieren en wel met name schapen en kippen naar het leven staan.Artikel 2:57 kende tot 2002 geen ontheffingsmogelijkheid. Er kunnen zich echter
situatiesvoordoen waarin de belangen van de hondenbezitter zich tegen een strikte
toepassing van hetaanlijngebod verzetten. Het betreft hier onder andere de eigenaren van
blindengeleidehonden enandere sociale hulphonden. Voor deze categorie in het derde lid een voorziening
getroffen.Als in strijd met het in dit artikel neergelegde verbod honden loslopend worden
aangetroffen,kunnen de honden op basis van artikel 125 van de Gemeentewet (bestuursdwang)
gevangenworden genomen en overgedragen aan een door het college aangewezen asiel. Dit
vindtuiteraard niet plaats wanneer de eigenaar direct te achterhalen is.Ook artikel 4 van de Wet op de dierenbescherming kan worden toegepast. Het
eerste lid van ditartikel geeft ambtenaren van de politie de bevoegdheid honden en katten op te
vangen die ‘snachts elders dan op het erf van de eigenaar of houder zonder toezicht worden
aangetroffen. Hettweede lid van artikel 4 bepaalt dat het hoofd van politie de eigenaar of houder
moet berichtenvan een en ander en hem gelegenheid moet geven om het dier gedurende veertien
dagen na dedatum van het bericht op te halen. Het ter plaatse doden van loslopende honden
en katten isgeregeld in artikel 4, eerste lid, onder b, van de Wet op de
dierenbescherming.De mogelijkheid van het ter plaatse doden van loslopende honden en katten wordt
in tweeopzichten beperkt:1.De hond of de kat moet een onmiddellijk gevaar vormen voor zich op erven of in
het veldbevindende dieren, waarvan de instandhouding gewenst is.
Geen ander middel ter afwering van het gevaar mag ten dienste
staan.
De bevoegdheid komt slechts toe aan de bezoldigde ambtenaren van politie
en de door de
minister van justitie aangewezen onbezoldigde ambtenaren van politie.Het Burgerlijk Wetboek geeft in boek 5 een regeling voor gevonden dieren. De
vinder van eenhond kan het dier bij de gemeente in bewaring geven. De gemeente moet op basis
van artikel 5:8BW vervolgens ten minste twee weken de verzorging van het dier op zich nemen. In
de praktijkwordt hieraan meestal vorm gegeven door het dier onder te brengen bij een
dierenasiel, waarbijde gemeente de kosten voor het verblijf, de voeding en de verzorging betaalt. Na
twee weken isde burgemeester bevoegd het dier te verkopen of weg te geven. Als deze
mogelijkheden zijnuitgesloten dan kan de burgemeester het dier laten afmaken. De termijn van twee
wekenkan worden bekort als de kosten voor de verzorging onevenredig hoog zullen zijn
of als hetafmaken van het dier om geneeskundige redenen is vereist.Deze regeling geldt alleen voor gevonden dieren. Wanneer de eigenaar het dier
niet is verloren,bijvoorbeeld omdat duidelijk is dat het dier slechts even verwijderd is van
eigenaar of erf, is ergeen sprake van een “gevonden dier”.Beide genoemde regelingen over het doden van dieren zijn uitputtend bedoeld. De
gemeentelijkewetgever mag derhalve het doden van loslopende honden in het geheel niet
regelen.Artikel 2:58 Verontreiniging door hondenStraatverontreiniging kan grote gevaren opleveren voor de volksgezondheid. Ook
wordt viahondenuitwerpselen die op straat, in parken en plantsoenen blijven liggen, het
voor hondendodelijke canine parvo virus verspreid. Los daarvan staat het probleem al jaren
hoog in deranglijsten van ergernissen.Er zijn verschillende manieren om de overlast van hondenuitwerpselen aan te
pakken.Handhaving vraagt betrapping op heterdaad, de bedoeling van de bepaling is
daardoor deelspreventief.Artikel 2:59 Gevaarlijke hondenDit artikel schept voor de burgemeester de mogelijkheid om na een (bijt)incident
met een honddat naar zijn oordeel niet voldoende ernstig is om strafrechtelijk op te treden
(wat er doorgaansop neer komt dat de hond in beslag wordt genomen en een gedragstest ondergaat om
te bekijkenof de hond geresocialiseerd kan worden of helaas moet inslapen), de eigenaar te
verplichten dehond te muilkorven en/of kort aan te lijnen. Sinds de intrekking van de Regeling
agressievedieren is er in landelijke wetgeving geen definitie van muilkorf meer gegeven,
vandaar dat er hiereen definitie is opgenomen.Artikel 2:60 Houden of voeren van hinderlijke of schadelijke
dierenDoor in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer” op tennemen wordt de afbakening met de Wet milieubeheer direct vastgelegd.Het kan voor de omgeving hinderlijk zijn, als iemand dieren houdt. Er moet
kunnen wordeningegrepen als overlast of schade voor de volksgezondheid dreigt. Dan moeten
belangen wordenafgewogen. Daarom is gekozen voor de constructie dat het college bevoegd wordt
verklaard omde plaatsen aan te wijzen waar naar zijn oordeel het houden van bepaalde dieren
overlast ofschade voor de volksgezondheid veroorzaakt. Waar het college bij een aanwijzing
bevoegd isverklaard daarbij nadere regels te geven inzake het houden van dieren, is er
sprake vandelegatie van verordenende bevoegdheid als bedoeld in artikel 156 Gemeentewet.
Tevens wordtin dit verband nog gewezen worden op de Flora en Faunawet, waarin regels worden
gegevenster bescherming van dieren.Het voeren van bepaalde dieren is opgenomen om het voeren van bijvoorbeeld
meeuwen ofduiven op bepaalde plaatsen te kunnen verbieden om daar zo nodig handhavend
tegen tekunnen optreden. In lid 3 is bepaald dat degene die zorg heeft voor een dier,
moet voorkomen datdit voor een omwonende of voor de omgeving hinder veroorzaakt. Door deze
bepaling op te nemenkan worden opgetreden tegen bijvoorbeeld houders van honden die veel blaffen of
de houder vaneen haan die in alle vroegte de buurt wakker kukelt.Artikel 2:61 Wilde dieren[gereserveerd]Artikel 2:62 Loslopend vee[gereserveerd]Artikel 2:63 Duiven[gereserveerd]Artikel 2:64 Bijen[gereserveerd]Artikel 2:65 BedelarijMet name in de stadscentra wordt soms overlast ondervonden van bedelaars. Deze
gedragenzich soms agressief en hinderlijk door passanten aan te klampen, te intimideren,
de weg teversperren of te volgen. Hierdoor komt de openbare orde in het geding.Omdat in 2000 de strafbaarstelling van bedelarij uit het Wetboek van Strafrecht
(voormalig artikel432) is verdwenen, kan de politie hiertegen niet of nauwelijks meer optreden.
Bij de opheffing vande strafbaarstelling heeft de wetgever echter expliciet de mogelijkheid
opengehouden om opbasis van de gemeentelijke autonomie zo nodig een regeling ter zake van
bedelarij in het leven teroepen, indien dit gedrag de openbare orde verstoort of dreigt te verstoren. Op
grond van ditartikel kan het college gebieden aanwijzen waar een bedelverbod geldt. Wanneer
er naar hetoordeel van het college een overlastgevende situatie in een bepaald gebied
ontstaat, kan het duseen verbod instellen.Overigens valt het spelen van straatmuziek en vervolgens vragen om een
geldelijke bijdrage aantoehoorders en passanten niet onder dit bedelverbod, maar onder de regeling van
artikel 2:9.Ook de verkoop van daklozenkranten valt niet onder dit verbod. Deze kan immers
niet verbondenworden aan een vergunning vanwege strijd met de vrijheid van meningsuiting als
bedoeld inartikel 7 van de Grondwet.AFDELING 12 BEPALINGEN TER BESTRIJDING VAN HELING VAN
GOEDERENArtikel 2:66 BegripsbepalingDe bestuurlijke aanpak van heling binnen de gemeente kan een belangrijk
aanvulling vormen ophet politioneel strafrechtelijk optreden.Het Wetboek van strafrecht (WvSr.). bevat enkele bepalingen die de bestrijding
van heling op hetoog hebben. Dat zijn artikel 416, 417, 417bis, 417ter, 437, 437bis, 437ter en
437quater. Hetbinnentreden bij handelaren is - ook zonder dat een strafbaar feit wordt vermoed
- te allen tijdemogelijk op basis van artikel 552 van het Wetboek van Strafvordering
(WvSv).De in artikel 141 WvSv genoemde opsporingsambtenaren hebben om controle uit te
oefenen vrijetoegang tot alle vestigingen en andere plaatsen waarvan redelijkerwijs kan
worden vermoed datzij door een handelaar worden gebruikt. Indien deze plaatsen als woning zijn aan
te merken,moet het bepaalde in de Algemene wet op het binnentreden in acht worden
genomen.De politie kan voorwerpen in beslag nemen.Op grond van artikel 142 WvSv kunnen toezichthouders als buitengewoneopsporingsambtenaren optreden. Zie daarover meer in de toelichting bij hoofdstuk
6.Gelet op het karakter van de voorschriften inzake de heling is overigens voor
buitengewoneopsporingsambtenaren, naast de algemene opsporingsambtenaren als bedoeld in
artikel 141WvSv, bij de controle op de naleving van voorschriften inzake de
helingbestrijding in hetalgemeen geen plaats. De in artikel 552 WvSv neergelegde
binnentredingsbevoegdheid is danook alleen verleend aan de algemene opsporingsambtenaren.Voor de handhaving van de helingbepaling zal er op moeten worden toegezien dat
bekend is,welke handelaren zich in de gemeente hebben gevestigd. Aan de verplichting ex
artikel 437ter,tweede lid, WvSr om zich schriftelijk aan te melden bij de burgemeester of de
door dezeaangewezen ambtenaar wordt in de huidige praktijk door veel handelaren niet
voldaan.In dat geval zal de burgemeester gebruik moeten maken van de mogelijkheid de hem
doorartikelen 437 e.v. WvSr toegekende taken op te dragen aan door hem aan te wijzen
ambtenaren.Door capaciteitsproblemen bij de politie zal het doorgaans niet mogelijk zijn
alle handelaren aaneen regelmatige controle te onderwerpen. De controle zal zich moeten toespitsen
op diebranches waarin relatief veel gestolen goederen worden verhandeld en waarin
relatief veelnotoire helers voorkomen (de antiek, (brom)fiets, autohandel en
goudopkopers).Ten behoeve van de andere branches zou het college dan vrijstelling kunnen
verlenen van de inde gemeentelijke helingvoorschriften opgenomen registratieverplichtingen.HandelaarVoor de omschrijving van het begrip “handelaar” verwijst artikel 437, eerste
lid, Wetboek vanStrafrecht naar de Algemene Maatregel van Bestuur op grond van dit artikel
(Uitvoeringsbesluitex artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht, KB 06-01-1992).Artikel 1 van dit besluit noemt als handelaren: opkopers en handelaren in
gebruikte enongeregelde goederen, platina, goud, zilver, edelstenen, uurwerken,
kunstvoorwerpen, auto’s,motorfietsen, bromfietsen, fietsen, foto-, film-, radio-, audio- en
videoapparatuur en apparatuurvoor automatische registratie. Onder “handelaren in gebruikte en ongeregelde
goederen” wordentevens handelaren in antiek en curiosa verstaan. Daarom hoeven zij niet apart te
wordenvermeld.Voorheen werd ook het begrip “verkoopregister” omschreven in dit artikel. Bij de
herziening vande APV begin 2008 is het geschrapt, omdat dit begrip alleen nog terug komt in
artikel 2:67. In ditartikel (en de toelichting) staat het nader omschreven.Artikel 2:67 Verplichtingen met betrekking tot het
verkoopregisterDe in dit artikel opgenomen verplichtingen met betrekking tot het
verkoopregister vinden hunbasis in artikel 2 van de AMvB op grond van artikel 437 Wetboek van Strafrecht.
Artikel 437,eerste lid, onder a, WvSr verplicht de handelaar tot het aantekening houden van
het verwervendan wel voor handen hebben van alle gebruikte en ongeregelde goederen. In de
Memorie vanToelichting wordt gezegd dat de administratieplicht alleen zinvol is als het om
dit soort goederengaat, omdat dan de kans bestaat dat zij van misdrijf afkomstig zijn.In artikel 2 van eerdergenoemde AMvB worden regels gegeven betreffende de wijze
vanaantekening houden. Zo is bepaald dat de registerplichtige handelaar een
doorlopend en eendoor of namens de burgemeester gewaarmerkt register houdt en daarin onverwijld
de vereistegegevens vermeldt: het zogenaamde verkoopregister.Bij het opstellen van regels met betrekking tot het verkoopregister is
aansluiting gezocht bij determinologie van de formulering van het inkoopregister, welke overigens is
geregeld bij wet enAMvB. Net als bij het inkoopregister verdient het aanbeveling om de handelingen
die leiden tothet opstellen van een verkoopregister algemeen te omschrijven.Net als het inkoopregister moet het verkoopregister doorlopend zijn. Een
doorlopend register iseen register waarin de aantekeningen waarvoor het is bestemd achtereenvolgens
naar tijdsordenworden ingeschreven, met uitsluiting van de mogelijkheid van latere
inschrijvingen. Een registerwaarin een aantal bladzijden ontbreekt, is geen doorlopend register. Het
register mag geenonregelmatigheden en hiaten vertonen en moet chronologisch zijn.Eerste lidHier is een algemene verplichting opgenomen om een verkoopregister bij te houden
(“alle”goederen). Aangezien het meestal zal gaan om bepaalde goederen als fietsen,
auto’s of antiek,is in het tweede lid een vrijstellingsbepaling toegevoegd.Er kan ook voor worden gekozen om de goederen die niet hoeven te worden
geregistreerdexpliciet en limitatief op te sommen in het eerste en dan enige lid, óf te
bepalen dat alleen diegoederen moeten worden geregistreerd die de burgemeester heeft aangewezen.Artikel 2:68 Voorschriften als bedoeld in artikel 437 van het
Wetboekvan StrafrechtDeze bepaling, die gebaseerd is op artikel 437ter, eerste lid, Wetboek van
Strafrecht (WvSr),bevat voorschriften die in het algemeen het gevaar voor heling beogen te
voorkomen.Onderdeel a, onder 1° Artikel 437ter, tweede lid, van het WvSr legt de handelaar
de verplichtingop de burgemeester of door hem aangewezen ambtenaren tevoren schriftelijk in
kennis te stellenals hij van het opkopen een beroep of gewoonte maakt. De wetgever heeft afgezien
van eenregeling om de uitoefening van het opkopersbedrijf aan een voorafgaande
toelating doorhet gemeentebestuur te binden. De aanmeldingsplicht is in onderdeel a, onder 1°,
naderuitgewerkt.Onderdeel a, onder 2° en 3°Als er zich wijzigingen in het adres of beroep van de handelaar voordoen, dient
de burgemeesterhiervan in kennis te worden gesteld. De politie kan hierdoor de registratie van
de handelaren upto date houden.Onderdeel a, onder 4°Hier spelen onder meer de omstandigheden waaronder het goed aan de handelaar
wordtaangeboden en diens wetenschap zelf een rol.De inhoud van deze bepaling ligt dicht tegen die van artikel 437bis, eerste lid,
van het WvSr aan.Hier is het echter de ondernemer die het initiatief moet nemen. Deze bepaling
kan niet in strijdworden geacht met artikel 160 en 161 WvSv.Onderdeel bIn artikel 437, eerste lid, onder c, van het WvSr wordt aan de daartoe
aangewezen ambtenaar debevoegdheid gegeven om inzage te hebben in het inkoopregister. De bevoegdheid
tot inzage inhet verkoopregister is niet aangegeven in het WvSr, zodat een regeling in de APV
noodzakelijkis.Door de bevoegdheid tot inzage van het verkoopregister bij de daartoe aangewezen
ambtenaarte leggen, kan deze ambtenaar zowel het inkoop als het verkoopregister
inzien.Onderdeel dBij een regeling tot effectieve helingbestrijding mag een bepaling betreffende
de vervreemdingvan door opkoop verkregen goederen niet ontbreken. Artikel 2:68, onderdeel d,
voorziet hierin.De bepaling sluit nauw aan op hetgeen bepaald in artikel 437, eerste lid, onder
d en f, WvSr.Daar is de handelaar et cetera die in strijd met een schriftelijke last van de
burgemeester (of eenvanwege hem gegeven last) bepaalde goederen vervreemdt, of niet in bewaring
geeft, of die nietvoldoet aan de daarbij gegeven aanwijzingen, strafbaar gesteld. In onderdeel d
is gekozen vooreen termijn van drie dagen, zodat de bedrijfsvoering van de handelaren niet al
te zeer wordtbelemmerd.Artikel 2:69 Vervreemding van door opkoop verkregen goederen[gereserveerd]Artikel 2:70 Handel in horecabedrijven[verplaatst naar afdeling 8]AFDELING 13 VUURWERKArtikel 2:71 BegripsbepalingenDeze afdeling geeft regels omtrent de verkoop en bezigen van consumentenvuurwerk
rond entijdens de jaarwisseling, in aanvulling op het Besluit van 22 januari 2002,
houdende nieuweregels met betrekking tot consumenten- en professioneel vuurwerk (verder te
noemenVuurwerkbesluit). Het Vuurwerkbesluit is op 1 maart 2002 (grotendeels) in
werking getreden.Het Vuurwerkbesluit strekt tot integrale herziening van het Vuurwerkbesluit Wet
milieugevaarlijkestoffen waarbij zowel de regelgeving voor consumentenvuurwerk als die voor
professioneelvuurwerk in één nieuwe algemene maatregel van bestuur wordt geïntegreerd.
HetVuurwerkbesluit beoogt de gehele keten van het invoeren dan wel vervaardigen of
assembleren,verhandelen, uitvoeren, opslaan, bewerken en afsteken van vuurwerk te reguleren,
met inbegripvan bepaalde vervoershandelingen met vuurwerk. De regels ten aanzien van het
vervoer vanvuurwerk zijn gesteld ter uitwerking van artikel 3 van de Wet vervoer
gevaarlijke stoffen(Wvgs). Het Vuurwerkbesluit kent dus regels voor zowel consumentenvuurwerk als
professioneelvuurwerk. De regels inzake professioneel vuurwerk zijn voor deze afdeling niet
relevant.Definitie consumentenvuurwerkVoor de omschrijving van het begrip “consumentenvuurwerk” is aansluiting gezocht
bij deomschrijving daarvan in het Vuurwerkbesluit. Consumentenvuurwerk wordt in
hetVuurwerkbesluit als volgt gedefinieerd: “vuurwerk dat is bestemd voor
particulier gebruik” (artikel1.1.1. lid 1).Consumentenvuurwerk dient te voldoen aan welomschreven productveiligheidseisen,
zoalsuitgewerkt in de Regeling Nadere eisen aan vuurwerk (Stcrt. 243, 1997).Als consumentenvuurwerk wordt in ieder geval aangemerkt vuurwerk dat bestemd is
voorparticulier gebruik - aldus artikel 1.1.2 van het Vuurwerkbesluit - indien:
het tot ontbranding wordt gebracht door een particulier;
het te koop wordt aangeboden of ter beschikking wordt gesteld aan,
gekocht of besteld door
een particulier;
het aangetroffen wordt bij een particulier;
het binnen het grondgebied van Nederland wordt gebracht of voorhanden
wordt gehouden met
het oogmerk het aan particulieren ter beschikking te stellen ofe.het is voorzien van de aanduiding: Geschikt voor particulier gebruik.Het Vuurwerkbesluit is ingevolge artikel 1.1.3 niet van toepassing op:-vuurwerk waarvoor regels zijn gesteld bij het Warenwetbesluit Speelgoed, zoals
klappertjesvoor speelgoedpistolen;-vuurwerk dat bij de Nederlandse krijgsmacht, bij de krijgsmacht van eenbondgenootschappelijke mogendheid of bij de politie in gebruik of beheer
is;-vuurwerk dat in het kader van internationaal vervoer per zeeschip of vliegtuig
binnen hetgrondgebied van Nederland wordt gebracht en niet in Nederland wordt gelost of
rechtstreekswordt overgeladen naar een ander zeeschip onderscheidenlijk vliegtuig.Fop- en schertsvuurwerkFop- en schertsvuurwerk is een aparte groep consumentenvuurwerk, genoemd in
bijlage 1 vande Regeling Nadere eisen aan vuurwerk. Het gaat hierbij onder meer om
boobytraps, sterretjes,knalbonbons, confettibommen, trektouwtjes, Bengaalse lucifers en Bengaalse
handfakkels. Aanal deze voorwerpen worden eisen gesteld aan de lading. De lading van fop- en
schertsvuurwerkis (veel) kleiner dan de lading van overig consumentenvuurwerk. De voorschriften
opgenomen inbijlage 1 van het Vuurwerkbesluit zijn niet van toepassing, indien er binnen de
inrichting niet meerdan 200 kg fop- en schertsvuurwerk aanwezig is. Op grond van artikel 2.3.7 van
hetVuurwerkbesluit is fop- en schertsvuurwerk het hele jaar door verkrijgbaar en
kan het ookgedurende het hele jaar worden afgestoken.Uniforme regels verkoop en afsteken consumentenvuurwerk tijdens de
jaarwisselingHet Vuurwerkbesluit kent voor de verkoop en afsteken van consumentenvuurwerk
tijdens dejaarwisseling een aantal uniforme regels:-een verbod om consumentenvuurwerk ter beschikking te stellen aan een
particulier (artikel 2.3.2lid 1);-dit verbod geldt niet op 29, 30 en 31 december met dien verstande dat als een
van deze dageneen zondag is het verbod eveneens op die zondag geldt, in welk geval het verbod
om vuurwerkter beschikking te stellen dan niet geldt op 28 december (artikel 2.3.2 lid
2);-een verbod per levering meer dan 25 kilogram consumentenvuurwerk aan een
particulier terbeschikking te stellen (artikel 2.3.3);-een verbod om consumentenvuurwerk aan een particulier bedrijfsmatig ter
beschikking testellen op een andere plaats dan een verkoopruimte die voldoet aan de in bijlage
1 gesteldevoorschriften en de door het bevoegd gezag overeenkomstig artikel 2.2.3 gestelde
nadere eisen(artikel 2.3.4);-een verbod om consumentenvuurwerk bedrijfsmatig ter beschikking te stellen aan
personen diejonger zijn dan 12 jaar, voor zover het betreft categorie 1, 16 jaar voor zover
het betreft categorie2 en 18 jaar voor zover het betreft categorie 3(artikel 2.3.5);
een verbod vuurwerk tot ontbranding te brengen op een ander tijdstip dan
tussen 31 december
00 uur en 1 januari 02.00 uur van het daarop volgende jaar
(artikel 2.3.6).
De bepalingen 2:72 en 2:73 zijn gebaseerd op artikel 149 Gemeentewet enzijn een aanvulling op de uniforme regels voor de verkoop en afsteken vanconsumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling, zoals gesteld in hetVuurwerkbesluit.Artikel 2:72 Ter beschikking stellen van consumentenvuurwerk
tijdensde verkoopdagenVerkoopvergunning consumentenvuurwerkOp basis van artikel 2:72 kan het college aan een bedrijf of nevenbedrijf een
vergunning verlenenvoor het verkopen van consumentenvuurwerk tijdens de door het Vuurwerkbesluit
aangewezenverkoopdagen. Deze vergunning is als gevolg van de versoepeling van landelijke
regelgeving in2012 opnieuw geïntroduceerd.De landelijke aanpassing van het vuurwerkbesluit in 2012 houdt in dat bedrijven
pas vanaf10.000 kg vuurwerkopslag een vergunning nodig hebben. Hierdoor kunnenvuurwerkverkooppunten tot 10.000 kg zich vergunningvrij vestigen in Capelle aan
den IJssel. Ditkan een toename van het aantal verkooppunten in Capelle aan den IJssel tot
gevolg hebben. Hetbehoeft geen toelichting dat het gevaar voor de omgeving potentieel sterk wordt
vergroot door de(10 maal) grotere hoeveelheid vuurwerk die in een bedrijf vergunningvrij
opgeslagen magworden.Om deze lacune door de deregulering van het landelijke Vuurwerkbesluit te
dichten en tevens tezorgen voor een evenwichtige spreiding van het aantal vuurwerkverkooppunten in
de stad, wordtopnieuw een lokale vergunningplicht voor vuurwerkverkooppunten in de APV
opgenomen.De lokale vuurwerkvergunning koppelt een toelatingsregime aan een op langere
termijn effecthebbend spreidingsbeleid, met als doel het woon- en leefklimaat in woonwijken te
verbeterendoor (een concentratie van) vuurwerkverkooppunten aldaar tegen te gaan.Algemene weigeringsgronden in de zin van artikel1:8 in het kader van de
onderhavigevergunning zijn bijvoorbeeld het belang van de handhaving van de openbare orde
waaronderoverlast kan worden begrepen, als het om de bescherming van de kwetsbare
medemens gaat ofhet belang van de volksgezondheid die door overlast dreigt te worden aangetast.
De vergunningkan daarom worden geweigerd als het verkooppunt zich bevindt in de nabijheid
vanziekenhuizen, bejaardentehuizen, scholen en dierenasiels. In het laatste geval
is er sprake vanhandhaving van de openbare orde, waaronder de bescherming van dieren valt. Aan
deverkoopvergunning kunnen voorschriften worden verbonden, indien dit nodig is
wegensdwingende redenen van algemeen belang. Dit zijn de openbare orde, de openbare
veiligheid, devolksgezondheid en het milieu.De burgemeester kan in het belang van de openbare orde of ter voorkoming van
overlast eenspreidingsbeleid voor verkooppunten voeren of een maximaal af te geven aantal
vergunningenvaststellen. Er is daarom niet voor gekozen om in het onderhavige artikel een
maximum teverbinden aan het aantal te verlenen vergunningen. Met het spreidingsbeleid kan
bijvoorbeeldeen concentratie aan vuurwerkverkooppunten in een straat of woonwijk, wat een
ongewenstesituatie voor het woon- of leefklimaat kan zijn, worden tegengegaan. Een goede
en beheersbarevuurwerkbranche is bovendien niet alleen afhankelijk van het aantal
vuurwerkbedrijven, maar,ook op de hoeveelheid vuurwerk die binnen deze bedrijven wordt opgeslagen. In
afwijking vanartikel 1:7 APV wordt de vergunning vooralsnog verleend voor de duur van een
jaar, inafwachting van de definitieve vormgeving van een lokaal beleid, met name het
ruimtelijkebeleid. Naar verwachting zal in 2013 een looptijd van vijf jaar geïntroduceerd
kunnen worden.Een langere looptijd van een vergunning realiseert lastenvermindering, zowel
voor deondernemer als voor de gemeente.Overigens betekent de introductie van een lokale vuurwerkvergunning voor de
enkele exploitantdie meer dan 10.000 kilogram vuurwerk opslaat, dat hij twee vergunningen nodig
heeft. Dit is terechtvaardigen vanwege het verschil in doelstellingen.KoopzondagIn de Nota van toelichting bij het Vuurwerkbesluit wordt bij de toelichting op
artikel 2.3.2 dekoopzondag uitdrukkelijk uitgesloten als verkoopdag. Consumentenvuurwerk mag
niet op zondagworden verkocht. Het verbod geldt ook in die gevallen waarin de binnen de
wettelijke termijnvallende zondag door de gemeente is aangewezen als zondag waarop winkels
openmogen zijn.Derde lidIn dit artikellid zijn in aanvulling op de artikelen 1:6 en 1:8 de specifieke
weigerings- enintrekkingsgronden opgenomen. Algemene achtergrond van deze bepalingen is de
behoefte omde exploitanten of beheerders meer rechtstreeks en effectief te kunnen
aanspreken op hun doenen laten. Het derde lid vormt het sluitstuk op het
handhavingsinstrumentarium.Wanneer een ondernemer de voorschriften of beperkingen van een aan hem
verleendevergunning heeft overtreden, kan dit ertoe leiden dat aan hem geen nieuwe
vergunning meerwordt verleend of zijn bestaande vergunning wordt ingetrokken. Dit kan ook
indien in of vanuit dehet vuurwerkverkooppunt zich een feit voordoet waardoor de openbare orde en
veiligheid of hetwoon- of leefklimaat in de omgeving van het vuurwerkverkooppunt nadelig zal
worden beïnvloedof gebleken is dat de exploitant in enig opzicht van slecht levensgedrag
is;Naar analogie van de eisen zoals deze gesteld worden in horecaparagraaf, vindt
altijd eenantecedententoets van de exploitant en beheerder plaats. De toetsing aan deze
eis is niet bijvoorbaat aan regels gebonden. Derhalve is de burgemeester bij de beoordeling of
er sprake isvan slecht levensgedrag vrij in de wijze van beoordeling en zijn er geen
beperkingenopgelegd aan de feiten of omstandigheden die mogen worden betrokken bij dit
oordeel (zie ookABRvS 26 juni 2002, 200106008/1). Op basis van jurisprudentie is een
onherroepelijkeveroordeling niet noodzakelijk om in de terminologie van de APV te mogen spreken
van inenig opzicht slecht levensgedrag (zie ook ABRvS 12 maart 2001, GS 151 (2001)
7141, 2). Innavolging van de uitbreiding van het wetsvoorstel BIBOB, welke in 2013 in
werking zal treden, zalook een BIBOB-toets tot de mogelijkheden behoren.Artikel 20 van de Wet politiegegevens biedt de bevoegdheid om bij het
verstrekken vanvergunningen over politiegegevens te beschikken en deze mee te wegen bij de te
nemenbeslissing. De burgemeester moet als verantwoordelijke voor de handhaving van de
openbareorde en veiligheid kunnen beschikken over alle relevante informatie over
eventuele onveiligheidin voor publiek toegankelijke ruimten.Geen vergunning wordt verleend indien de vestiging of de exploitatie van
hetvuurwerkverkooppunt in strijd is met een geldend bestemmingsplan, een geldend
ruimtelijkexploitatieplan, een geldende beheersverordening, een geldend
voorbereidingsbesluit of de Wetmilieubeheer. Dit vanwege de wens om in de toekomst de spreiding van
vuurwerkverkooppuntenmiddels bestemmingsplannen te realiseren.Opgemerkt wordt nog dat artikel 2:35 ‘Sluiting overlastgevende voor het publiek
openstaandegebouwen’ een grondslag biedt voor een (tijdelijke) sluiting van een
vuurwerkverkooppunt.Vierde tot en met zesde lidDe vergunning is persoonsgebonden (artikel 1:5 APV) en wordt verleend voor de
aangevraagdelocatie. Wanneer andere personen het bedrijf leiden, is een nieuwe toets door
het collegenoodzakelijk. Een eenmaal verleende vergunning kan niet worden meegenomen naar
een anderelocatie. Dan zal een nieuwe toets moeten plaatsvinden. Met het begrip “drijver
van de inrichting”wordt aangesloten bij de Wet milieubeheer en het Vuurwerkbesluit.Artikel 2:73 Gebruik van consumentenvuurwerk tijdens de
jaarwisselingIn het Vuurwerkbesluit is bepaald dat het verboden is om consumentenvuurwerk af
te steken opeen ander tijdstip dan tussen 31 december 10.00 uur en 1 januari 02.00 uur van
het daaropvolgende jaar. Het afsteken van consumentenvuurwerk wordt op dit tijdstip
toelaatbaar geachtvanwege de koppeling van het vuurwerkgebruik aan de feestelijkheden rond de
jaarwisseling ende inbedding daarvan in de Nederlandse volkscultuur.Toch kunnen er, ondanks dat dit alleen op oudejaarsdag is toegelaten, plaatsen
zijn waar hetafsteken van consumentenvuurwerk te allen tijde niet toelaatbaar moet worden
geacht(bijvoorbeeld bij ziekenhuizen, bejaardentehuizen, huizen met rieten daken, in
winkelstraten, bijdierenasiels enz.). Dit artikel geeft het college de bevoegdheid om plaatsen aan
te wijzen waarhet afsteken van consumentenvuurwerk altijd verboden is.Het tweede lid maakt het mogelijk om op te treden tegen het bezigen van
consumentenvuurwerkin bijvoorbeeld een promenade, een passage, een portiek of een
volksverzameling.AFDELING 14 DrugsoverlastArtikel 2:74 Drugshandel op straatAfbakening met de OpiumwetOm niet in de sfeer van de Opiumwet te treden is de passage “onverminderd het
bepaalde in deOpiumwet” opgenomen. De Opiumwet is een strafrechtelijk instrument waarin onder
meer deverbodsbepalingen staan van middelen die worden genoemd op lijst I (“harddrugs”)
en II(“softdrugs”) die behoren bij deze wet. Zo wordt verboden deze middelen te
bereiden, tebewerken, te verwerken, te verkopen, af te leveren, te verstrekken, te vervoeren
en aanwezig tehebben. In de Opiumwet wordt geen aandacht besteed aan overlast ten gevolge van
drugshandelop straat. Om hiertegen te kunnen optreden is het noodzakelijk in de APV een
artikel op tenemen dat het voorkomen van de aantasting van de openbare orde en van strafbare
feiten totdoel heeft.Drugshandel op straat en coffeeshopbeleidArtikel 2:74 is opgenomen om de overlast op straat tegen te gaan. De
straathandel in drugs kanleiden tot een verstoring van de openbare orde. Om daartegen op te treden is het
noodzakelijk inde APV een bepaling op te nemen, die tot doel heeft het voorkomen van de
aantasting van deopenbare orde en van strafbare feiten. In praktijk gaat het met name om
harddrugs.In dit artikel zijn zowel de aanbieders als ontvangers en bemiddelaars
(“drugsrunners”) strafbaargesteld. Het “kennelijk doel” kan blijken uit ervaringsfeiten en concrete
omstandigheden zoals hetaanspreken van voorbijgangers, het waarnemen van transacties enz.Artikel 2:74a Openlijk drugsgebruikVele druggebruikers gebruiken hun (hard) drugs - of treffen daartoe
voorbereidingen - in hetopenbaar. Dit veroorzaakt veel gevoelens van onbehagen en onveiligheid bij het
publiek. Opbasis van dit artikel kan de politie overgaan tot aanhouding van de betrokken
gebruikers of dezevan bepaalde - bij hen favoriete - plekken wegsturen.Ook kan de politie de voorwerpen waarmee de overtreding wordt gepleegd
(hulpmiddelen, drugs)strafrechtelijk in beslag nemen. In het kader van de hulpverlening komt het
voor, dat ook"veldwerkers" van de GGD of van andere hulpverlenende instanties op de weg in
het bezit zijnvan voorwerpen of stoffen, die worden gehanteerd bij drugsgebruik. Deze
veldwerkers vallendesondanks niet onder deze strafbepaling, omdat zij deze voorwerpen of stoffen
"ambtshalve" bijzich hebben en daarmee geen overlast veroorzaken.Het in dit artikel gestelde verbod is in beginsel gerelateerd aan het (openlijk)
gebruik van drugsen richt zich dus tot de druggebruikers.Dat het artikel alleen ziet op het gebruik van drugs heeft ook te maken met de
uitspraak van deAfdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State van 13 juli 2011
[zaaknummer201009884/1/H3].De artikelen over drugsgebruik zijn opnieuw geredigeerd aan de hand van deze
uitspraak. Eenverbodsbepaling in de APV die ziet op het gebruik van drugs op de openbare weg
blijft echterzeer wenselijk. Voor een gemeentelijke verbodsbepaling is volgens de Afdeling
geen ruimte,indien deze handelingen reeds verboden zijn op grond van artikel 3, aanhef en
onder c, van deOpiumwet, en strafbaar gesteld op grond van artikel 11, eerste lid, van de
Opiumwet.Op grond van de huidige redactie van artikel 2:74a bestaat er geen overlap met
de artikel 2 en 3van de Opiumwet. En dergelijke strafbepaling in de APV is gerechtvaardigd en
niet in strijd metbovengenoemde uitspraak van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van
State, nuhet artikel enkel ziet op het gebruik van drugs.Artikel 2:74b Weggooien van spuiten e.d.Artikel 2:74b verbiedt het zich ontdoen van attributen die bij gebruik van(hard)
drugs wordengehanteerd. Aangezien deze attributen in deze tijd veelal gevaarvolle objecten
zijn (m.n.injectiespuiten i.r.m. AIDS) is een algemeen verbod gesteld om deze op of aan de
openbare wegachter te laten. Ook het weggooien van deze attributen in afvalbakken is op
grond van artikel2:74b niet toegestaan vanwege de risico's voor mensen die in afvalbakken graaien
of dezeambtshalve moeten legen. Spuiten e.d. dienen aan het "eigen zorgkader" te worden
toevertrouwd(medische diensten e.d.).Artikel 2:74c CoffeeshopverbodCoffeeshops kunnen veel overlast veroorzaken, criminaliteit aantrekken en
gevoelens vanonveiligheid oproepen. Om deze drugsgerelateerde criminaliteit en overlast te
voorkomen is hetverboden om in de gemeente een coffeeshop te vestigen en/of te exploiteren.AFDELING 15. Bestuurlijke ophouding,
veiligheidsrisicogebieden,cameratoezicht op openbare plaatsenArtikel 2:75 Bestuurlijke ophoudingAls gevolg van de wijziging van de Gemeentewet door toevoeging van de artikelen
154a, is voorde burgemeester de mogelijkheid gecreëerd om groepen personen voor de duur van
maximaal12 uren op te houden.Bestuurlijk ophouden is het op een bepaalde plaats onderbrengen en vasthouden
van groepenordeverstoorders, met inbegrip van het overbrengen naar die plaats.
Overeenkomstig artikel 154avan de Gemeentewet oefent de burgemeester de bevoegdheid tot bestuurlijke
ophouding pas uitin geval van groepsgewijze niet-naleving van door de raad, bij verordening
vastgestelde endaartoe specifiek aangewezen voorschriften tot handhaving van de openbare orde
of beperkingvan gevaar als bedoeld in artikel 175 Gemeentewet, en indien het ophouden
noodzakelijk is tervoorkoming van voortzetting of herhaling van de niet-naleving en de naleving
redelijkerwijs nietop andere geschikte wijze kan worden verzekerd.Gelet op het bovenstaande heeft de raad een aantal artikelen, betrekking
hebbende op deopenbare orde en veiligheid, aangewezen op basis waarvan bij overtreding de
burgemeester kanbesluiten groepen bestuurlijk op te houden.Bestuurlijk ophouden is een bestuursrechtelijk ultimum remedium.Bestuurlijk ophouden komt in beeld bij grootschalige verstoringen van de
openbare orde, zoalsbijvoorbeeld bij krakersrellen, demonstraties, risicowedstrijden of
grootschalige evenementen. Tottoepassing mag niet lichtvaardig worden besloten. Andere middelen moeten niet
toereikend zijnom de openbare orde te herstellen. Deze verstrekkende bevoegdheid zal inde
praktijk dan ookniet eerder toegepast worden dan na overleg met de korpschef van de regiopolitie
en dehoofdofficier van justitie(driehoeksoverleg).Overeenkomstig artikel 154a, zevende lid, mag de ophouding niet langer duren dan
de tijd dienodig is ter voorkoming van voortzetting of herhaling van de niet-naleving, met
een maximum van12 uren. In dat kader is het van belang dat de burgemeester met enige regelmaat
toetst of debestuurlijke ophouding nog noodzakelijk is.Artikel 2:76 VeiligheidsrisicogebiedenOp grond van artikel 151b van de Gemeentewet kan de raad de burgemeester bij
verordening debevoegdheid verlenen om gebieden aan te wijzen, waarin de officier van justitie
decontrolebevoegdheden genoemd in de artikelen 50, 51 en 52 van de Wet wapens en
munitie kanuitoefenen.Het gaat om de controlebevoegdheden om binnen het aangewezen gebied:
vervoermiddelen te onderzoeken;
een ieder aan de kleding te onderzoeken;
te vorderen dat verpakkingen die men bij zich draagt, worden
geopend.
De burgemeester kan een gebied aanwijzen als uit feiten of omstandigheden blijkt
dat er sprakeis van verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens, dan wel
bij ernstigevrees voor het ontstaan daarvan. Over deze feiten en omstandigheden wordt de
burgemeestergeïnformeerd door de korpschef.De aanwijzing als veiligheidsrisicogebied wordt gegeven voor een bepaalde duur
die niet langeris en voor een gebied dat niet groter is dat strikt noodzakelijk voor de
handhaving van deopenbare orde.Alvorens de burgemeester een gebied aanwijst, overlegt hij hierover in de lokale
gezagsdriehoekmet de officier van justitie en de korpschef. Daarbij komen de volgende
onderwerpen aan deorde:-feiten of omstandigheden waaruit blijkt dat er sprake is van verstoring van de
openbare ordedoor de aanwezigheid van wapens, dan wel bij ernstige vrees voor het ontstaan
daarvan;-zorgvuldige afweging van het objectieve en subjectieve veiligheidsbelang en het
individuelebelang van de burgers(privacy);
subsidiariteit en proportionaliteit;
breder handhavingsbeleid in het beoogd gebied ter verhoging van
leefbaarheid en veiligheid.
In artikel 151b van de Gemeentewet en de bijbehorende toelichting wordende
voorwaarden voorhet aanwijzen van veiligheidsrisicogebieden beschreven.Artikel 2:77 Cameratoezicht op openbare plaatsenOp grond van artikel 151c van de Gemeentewet heeft de raad de burgemeester bij
verordeningde bevoegdheid verleend om, indien de handhaving van de openbare orde dit
noodzakelijkmaakt, te besluiten tot plaatsing van vaste camera’s voor een bepaalde duur ten
behoeve van hettoezicht op een openbare plaats.De invulling van het begrip ‘openbare plaats’ uit artikel 151c Gemeentewet is
ontleend aan dewetsgeschiedenis van de Wet openbare manifestaties (Wom). Op grond van die wet
omvat hetbegrip openbare plaats in de meest algemene zin van het woord alle plaatsen waar
men komt engaat.Vereist is in ieder geval dat de plaats ‘openstaat voor het publiek’. Dat wil
zeggen dat iedereenvrij is om er te komen, te vertoeven en te gaan, en dat er geen beletselen zijn
in de vorm van eenmeldingsplicht, een eis van voorafgaand verlof of de heffing van een
toegangsprijs (zoalsbijvoorbeeld het geval is bij stadions, postkantoren, gemeentehuizen,
parkeerterreinen,musea, warenhuizen en ziekenhuizen). Voorts geldt dat het open staan van de
plaats dient te zijngebaseerd op bestemming of op vast gebruik.Aangezien het ongewenst is dat bij parkeerterreinen, als plaatsen die wel voor
een iedertoegankelijk zijn, geen cameratoezicht in het kader van de openbare orde
mogelijk zou zijn, heeftde raad gebruik gemaakt van zijn bevoegdheid om deze plaatsen aan te wijzen als
openbareplaatsen (artikel 2:77, tweede lid).De burgemeester kan besluiten cameratoezicht in te stellen op openbare plaatsen
als ditnoodzakelijk is voor de handhaving van de openbare orde. Het moet gaan om
plaatsing vanvaste camera’s (nagelvast bevestigd).Er moet sprake zijn van een gebied waarin zich onveilige situaties of met enige
regelmaatwanordelijkheden voordoen. Dit zal moeten blijken uit een grondige analyse van
deveiligheidssituatie die wordt aangeleverd door de korpschef. Vastgesteld moet
worden dat er eenevenwichtige verhouding bestaat tussen het doel en het middel
(proportionaliteit), en dat het doelvan de handhaving van de openbare orde niet op een minder ingrijpende wijze kan
wordenbereikt (subsidiariteit).Het gebruik van camera’s moet kenbaar zijn voor het publiek.De aanwijzing van een gebied waar cameratoezicht zal worden ingesteld, geschiedt
voor eenbepaalde duur, die niet langer is en voor een gebied dat niet groter is dan
strikt noodzakelijk voorde handhaving van de openbare orde. Doorgaans zal worden gekozen voor het
instellen vancameratoezicht voor een periode van twee jaar, waarbij jaarlijks een rapportage
wordtopgemaakt. De gemeenteraad wordt over het instellen van cameratoezicht
geïnformeerd,evenals over de jaarrapportage en tussentijdse wijzigingen in een
cameraproject.Over het voornemen tot een besluit tot het vaststellen van de periode waarin de
geplaatstecamera’s daadwerkelijk zullen worden gebruikt en de beelden in elk geval
rechtstreeks zullenworden bekeken, voert de burgemeester in het lokale driehoeksoverleg overleg met
de officiervan justitie. De beelden kunnen namelijk onder voorwaarden worden gebruikt ten
behoeve vande opsporing en vervolging van een gepleegd strafbaar feit.AFDELING 16. OmgevingsverbodArtikel 2:78 OmgevingsverbodIn artikel 2:78 van de APV is bepaald dat de burgemeester bevoegd is om een
persoon inhet belang van;• de openbare orde en veiligheid;• het voorkomen of beperken van overlast;• het voorkomen of beperken van aantastingen van het woon- en leefklimaat;• de veiligheid van personen of goederen;• of de gezondheid of zedelijkheid;een verbod op te leggen om zich gedurende een in dat verbod genoemd tijdvak te
bevinden op ineen in dat verbod aangewezen gebied. Een dergelijk verbod wordt een
omgevingsverbodgenoemd.De Burgemeester heeft in de Beleidsregel Omgevingsverbod vastgelegd op welke
wijze hijof de door of namens hem gemandateerde ambtenaren van de bevoegdheid van dit
artikelgebruik kan maken. Een omgevingsverbod wordt opgelegd aan personen die
strafbarefeiten of openbare orde verstorende handelingen verrichten en éénmaal zijn
gewaarschuwddoor de politie. De duur van een omgevingsverbod bedraagt maximaal 30 dagen,
waarbijeen cumulatie van omgevingsverboden tot de mogelijkheden behoort.Het artikel uit de APV maakt het mogelijk na een waarschuwing bij (lichte) orde
verstorendegedragingen direct een omgevingsverbod voor zeer korte duur op te leggen. Op
grond vande APV kan direct worden opgetreden op het moment dat een maatregel op dat
moment, indat gebied noodzakelijk wordt geacht voor het herstel van de openbare orde.
Eenomgevingsverbod is daarom mogelijk bij een op dat moment manifesterend probleem,
mitsde betrokkene eerder is gewaarschuwd en de persoon in de gelegenheid is gesteld
zijn/haargedrag te verbeteren, dan wel het gebied waar het ordeverstorende gedrag
heeftplaatsgehad te verlaten. Mede doordat de bevoegdheid is gemandateerd aan de
politie isdirect optreden bij openbare orde problemen bijvoorbeeld rond
uitgaansgelegenheden opdeze manier mogelijk en proportioneel gelet op de duur van de maatregel.De duur van het eerste verbod is in de beleidsregel gesteld op 24 uur, zodat het
middel ondermeer effectief kan worden ingezet in uitgaansgebieden indien sprake is van
geweld in hetweekend, dan wel bij strafbare of overlast gevende gedragingen bij evenementen.
Indien sprakeis van evenementen kan er in bepaalde gevallen worden afgezien van een
waarschuwing. Ermoet dan sprake zijn van een directe vrees voor een verdere verstoring van de
openbare ordetijdens dit evenement en de vereiste spoed zich verzet tegen het waarschuwen.
Dit kan ondermeer blijken uit de ernst van de gedraging, het effect op het evenement, gevaar
voor de overigebezoekers en overige omstandigheden van het geval. Indien er geen directe vrees
is voor eenverdere verstoring van de openbare orde en er geen direct gevaar is voor de
overige bezoekersvan het evenement, dient de persoon eerst te worden gewaarschuwd.Een omgevingsverbod wordt onder meer ingezet bij een direct manifesterend
openbare ordeprobleem of bij overlast waarbij nog geen sprake is van een structureel
karakter. Ook kan hetgaan om een persoon die meer dan eens licht ordeverstorend gedrag heeft
vertoond. Indiende overlast een structureel karakter krijgt kan inzet worden gepleegd op grond
van deOverlastwet conform de beleidsregel "Maatregelen bestrijding voetbalvandalisme
en ernstigeoverlast".Het opleggen van een omgevingsverbod betekent niet dat er geen strafrechtelijke
vervolgingdoor het OM kan plaatsvinden tegen de gepleegde strafbare feiten, zoals bij een
overtredingvan een door de burgemeester afgegeven bevel. Hierbij toetst het OM onder meer
of eenmaatregel genomen door de burgemeester gelet op de proportionaliteit en
subsidiariteit indat stadium mogelijk was.Uitgangspunt is dat gelet op de intensiteit en de aard van de gedragingen
bekeken wordt ofdirect vervolging plaatsvindt (lik op stuk). Hierbij kan gedacht worden aan een
situatietijdens het uitgaan, waarbij een persoon in korte tijd diverse overtredingen
pleegt. Indergelijk gevallen is het wenselijk om direct een signaal af te geven dat dit
gedrag nietwordt getolereerd.Indien sprake is van bijvoorbeeld een veelpleger, waarbij de intensiteit van
deoverlastgevende gedragingen over een langere periode is verspreid, kan gebruik
wordengemaakt van een gecombineerde vervolging.HOOFDSTUK 3 SEKSINRICHTINGEN, STRAATPROSTITUTIE E.D.AFDELING 1 BEGRIPSBEPALINGENArtikel 3:1 BegripsbepalingenBeheerder:De beheerder (of bedrijfsleider) van een openbare inrichting is degene die de
inrichting in depraktijk in eigen persoon drijft. Er dient steeds een beheerder in de inrichting
aanwezig te zijn alsde exploitant afwezig is. Het is niet mogelijk dat rechtspersonen beheerders van
inrichtingen zijn.Een inrichting kan meerdere beheerders hebben.De beheerder (of bedrijfsleider) van een seksinrichting is degene die inrichting
in de praktijk ineigen persoon drijft. Er dient steeds een beheerder in de seksinrichting
aanwezig te zijn als deexploitant afwezig is.Het is niet mogelijk dat rechtspersonen beheerders van seksinrichtingen zijn.
Een seksinrichtingkan meerdere beheerders hebben.Escortbedrijf:Een escortbedrijf is een bedrijf dat - meestal telefonisch – bemiddelt
tussenklanten enprostituees. De prostituee bezoekt de klant, of gaat met de klant naar een
andere plaats. Eenescortbedrijf is geen inrichting, en derhalve niet locatie gebonden. Het kan een
kantoortje zijn,maar ook een telefooncentrale, of zelfs een website op Internet. Een
escortbedrijf biedt deservices actief aan door middel van advertenties en andere reclameuitingen.Uiteraard kan er ook sprake zijn van een combinatie van een seksinrichting en
een escortservice.In dat geval dient dit uitdrukkelijk op de aanvraag te zijn vermeld en zal de
vergunning op beideactiviteiten betrekking hebben.Exploitant:Onder exploitant van een seksinrichting wordt verstaan de natuurlijke persoon of
derechtspersoon, voor wiens rekening en risico een seksinrichting of escortbedrijf
wordt gedreven,en de bestuurders van die rechtspersoon en hun gevolmachtigden.Om constructies van schijnbeheer tegen te gaan is het te allen tijde
noodzakelijk om te weten totwelke natuurlijke persoon of personen een rechtspersoon of -personen herleidbaar
is/zijn.Prostitutie en prostituee:Deze omschrijving van het begrip 'prostitutie' is afgeleid van de definitie in
artikel 250a, eerste lid,van het Wetboek van Strafrecht. Om taalkundige redenen zijn de termen 'derde' en
'betaling' uitde definitie in het Wetboek van Strafrecht in deze definitie vervangen door
respectievelijk 'ander'en 'vergoeding'. Seksuele dienstverlening zoals in een erotische massagesalon
wordt op grondvan deze definitie aangemerkt als prostitutie.Het begrip seksinrichting is het centrale begrip in hoofdstuk 3.Seksinrichtingen zijn er in verschillende varianten. Daarom is in deze definitie
bewust gekozenvoor een algemene omschrijving. Die omschrijving sluit aan bij het spraakgebruik
en in diverserechterlijke uitspraken gehanteerde definities(zie onder andere: Pres. Rb
Amsterdam 24 januari1997; Awb 96/12338GEMWT; niet gepubliceerd). De belangrijkste vereisten in deze
definitiezijnde publieke toegankelijkheid, bedrijfsmatige exploitatie en de seksuele
handelingen. Hiernazullen deze elementen nader worden toegelicht. Ook wordt ingegaan op de
regelgevingdie van toepassing is op seksbioscopen, -theaters en -winkels.In de definitie is gekozen voor de term "besloten ruimte", omdat dit meer omvat
dan het begrip“gebouw”. Onder besloten ruimte worden ook begrepen een vaar- of voertuig. Het
bijvoeglijknaamwoord "besloten" duidt erop dat de ruimte zich niet in de open lucht
bevindt. Het moet dusgaan om een overdekt en geheel of gedeeltelijk door wanden omsloten ruimte, die
al dan niet metenige beperking voor het publiek toegankelijk is. De toevoeging van het begrip
"voor publiektoegankelijk" is van belang, aangezien volgens vaste jurisprudentie van de Hoge
Raad degemeenteraad zijn bevoegdheid overschrijdt, wanneer hij handelingen verbiedt die
in geen enkelopzicht een openbaar karakter hebben en in geen enkel opzicht betrekking hebben
op deopenbare orde. Kort samengevat luidt het standpunt van de Hoge Raad over het
element vanopenbaarheid in de gemeentelijke verordeningen als volgt:-indien een handeling of toestand strafbaar wordt gesteld, die zintuiglijk vanaf
een openbareplaats waarneembaar is, dan is voldaan aan het vereiste van openbaarheid;-indien een handeling of toestand strafbaar wordt gesteld, die voornamelijk van
een ander erf ofvanuit een ander goed waarneembaar is, dan wordt onder omstandigheden aangenomen
dat isvoldaan aan het vereiste van openbaarheid;-indien van het voorgaande geen sprake is, maar de aard en de omvang van de
gevolgen van dehandeling of toestand (mede gelet op de plaatselijke omstandigheden) zodanig
kunnen zijn dat zijeen gevaar betekenen voor de openbare orde, zedelijkheid of gezondheid, dan
heeft deverboden handeling of toestand een terugslag hebben op openbare belangen en is
mitsdienvoldaan aan het vereiste van openbaarheid. In een arrest van 10 oktober 1975
overwoog deHoge Raad dat een bepaling in de Rotterdamse APV inzake de sluiting van bordelen
bleef binnende grenzen van artikel 168 gemeentewet (oud) "daar met de sluiting van een
perceel[...], ook in gevallen waarin [...] de verboden handelingen elk karakter van
openbaarheid missen,de openbare orde kan zijn gediend".Prostitutie vindt ook wel plaats in woningen, de zogenaamde privé-huizen. Deze
woningenworden niettemin als seksinrichting aangemerkt, indien het gaat om woningen die
geenwoonfunctie meer hebben. Dergelijke privé-huizen worden geacht "voorpubliek
toegankelijk" tezijn; klanten wordt immers toegang verschaft.Om een duidelijk onderscheid te maken tussen het hiervoor genoemde publieke en
privatedomein, is bovendien het vereiste van bedrijfsmatige –of daarop gelijke - wijze
van exploitatie inde definitie opgenomen. De vraag of sprake is van bedrijfsmatige exploitatie is
afhankelijk vanverschillende factoren, zoals de organisatiegraad van de inrichting, de omvang
van hetprostitutieaanbod (hoeveel prostituees zijn er werkzaam?), de wijze van
klantenwerving(uithangborden, advertenties?) etc. Indien sprake is van slechts één prostituee,
die in zijn of haareigen woning werkt en er in deze woning slechts één werkplek is, wordt dit in
beginsel niet alsbedrijfsmatige exploitatie aangemerkt. Deze uitzondering voor thuiswerksters is
echter geenautomatisme en zal in elk geval niet worden gemaakt indien de thuiswerkster
onderdeel uitmaaktvan een (escort)organisatie of indien de woning door uithangborden en
verlichting het karakterheeft van een seksinrichting.Ten aanzien van thuisprostitutie (privéhuizen) speelt het probleem dat het recht
op privacy (art.10 Grondwet, art. 8 EVRM) het lastig maakt voor de gemeente om regulerend en
handhavend opte treden als de woning (ook)nog als zodanig wordt gebruikt. Een woning die als
zodanig ingebruik is, behoort naar haar aard tot de persoonlijke levenssfeer van de
bewoner(s). Sluiting isdan bijvoorbeeld alleen mogelijk op basis van art. 174a Gemeentewet. De
uitzondering voor“thuiswerk”, is om deze reden noodzakelijk. Eveneens is deze uitzondering
noodzakelijk vanwegede ondergrens van de verordenende bevoegdheid, het privaat domein. Door het
gebruik van determ "seksuele handelingen" in de begripsomschrijving wordt enerzijds aangegeven
datinrichtingen waar geen sprake is van seksuele handelingen, maar uitsluitend van
seksuelevoorstellingen of vertoningen (seksbioscopen, sekstheaters of
seksautomatenhallen) niet alsseksinrichting worden aangemerkt, anderzijds komt hiermee tot uitdrukking dat
niet per se sprakehoeft te zijn van prostitutie om als seksinrichting te worden aangemerkt. Ook
een parenclub,(homo)sauna, darkroom en erotisch café, waar bedrijfsmatig gelegenheid wordt
gegeven tot hetverrichten van seksuele handelingen, zijn seksinrichtingen.Exploitatievergunningen voor seksbioscopen, sekstheaters en seksautomatenhallen
zijn geregeldin hoofdstuk 2, afdeling 8, van de APV.Het betreft hier slechts inrichtingen waar voorstellingen of vertoningen van
porno-erotische aardworden gegeven dan wel door middel van automaten dergelijke voorstellingen of
vertoningenkunnen worden gegeven. Indien er in de praktijk ook sprake is van een
seksinrichting (en erbehalve voorstellingen of vertoningen dus ook sprake is van seksuele
handelingen)dan is het bepaalde in deze paragraaf onverkort van toepassing. Een dergelijke
inrichting dientdan tevens over een geldige exploitatievergunning voor een seksinrichting te
beschikken.Zolang in sekswinkels geen seksuele handelingen worden verricht, is geen sprake
van eenseksinrichting. Voor sekswinkels geldt dan geen bijzonder regime. In principe
worden dezewinkels via het bestemmingsplan geregeld. Voor de openingstijden is de
Winkeltijdenwet vantoepassing. Indien echter sprake is van vertoningen of voorstelling van
pornografische aard, danis de exploitatievergunning vereist en als het een sekswinkel betreft waar
seksuele handelingenworden verricht dient er een vergunning voor een seksinrichting, ingevolge het
bepaalde in dezeparagraaf, te worden aangevraagd.Artikel 3:2 Bevoegd bestuursorgaanDe artikelen 160 en 174 van de Gemeentewet maken deze
bevoegdheidsafbakeningnoodzakelijk. Volgens artikel 160 is het college belast met de uitvoering van
raadsbesluiten(waaronder autonome verordeningen als deze) tenzij bij of krachtens de wet de
burgemeesterdaarmee is belast. Dit laatste doet zich hier voor: artikel 174 belast de
burgemeester namelijk met“het toezicht op de openbare samenkomsten en vermakelijkheden, alsmede op de
voor hetpubliek openstaande gebouwen en daarbij behorende erven” (eerste lid) en met “de
uitvoeringvan verordeningen voor deze betrekking hebben op het in het eerste lid bedoelde
toezicht” (derdelid).In veruit de meeste gevallen dient de burgemeester derhalve te worden aangemerkt
als hetbevoegde bestuursorgaan. Zijn bevoegdheid betreft namelijk de voor het publiek
openstaandegebouwen en de openbare samenkomsten en vermakelijkheden. In de definitie
vanseksinrichtingen is echter het ruimere begrip “ruimte” opgenomen. Dat betekent
dat het collegebevoegd is als het gaat om met name de vaar- en voertuigen. Ook is het college
bevoegd als hetgaat om escortbedrijven. Het gebruik van de openbare weg, waarbij in dit verband
met namegedacht moet worden aan de aanwijzing van tippelzones, is een bevoegdheid van
het college.Om deze afbakening - waar aan de orde - niet steeds opnieuw volledig te moeten
weergeven, isin hoofdstuk 3 het begrip “bevoegd bestuursorgaan” gehanteerd en is dat in
artikel 3:2 eenmaliggedefinieerd.Van de specifieke aard van de seksinrichting is afhankelijk wie in een concreet
geval bevoegd is:het college of de burgemeester. Aangezien van onbevoegd genomen besluiten
vernietiging in derede ligt, moet deze vraag met zorgvuldigheid worden beantwoord.Op grond van artikel 168, eerste lid, van de Gemeentewet kan het college een of
meer van zijnbevoegdheden opdragen aan een of meer van zijn leden. Het gaat hierbij om
mandaat: deopgedragen bevoegdheid wordt uitgeoefend uit naam en onder verantwoordelijkheid
van hetcollege (tweede lid), dat daarover bovendien aanwijzingen kan geven (derde lid).
Om deuitvoering van het gemeentelijk prostitutiebeleid zoveel mogelijk te
stroomlijnen, zou het collegezijn bevoegdheid kunnen mandateren aan de burgemeester. Dit doet er niet aan af
dat goedmoet worden bezien, of een concreet te nemen besluit een besluit van de
burgemeester zelf ofvan het college is.Artikel 3:4 Vergunningplicht seksinrichting of escortbedrijfEen vergunning is vereist als een seksinrichting wordt geëxploiteerd, of als de
seksinrichting, danwel de wijze van exploitatie wordt gewijzigd. Als de exploitant veranderingen
aanbrengt aan deinrichting, in zowel de ondernemersvorm als de exploitatievorm (activiteiten),
dient een nieuwevergunning te worden aangevraagd.Bij de wijziging van de exploitant dient eveneens een nieuwe vergunning te
worden aangevraagd.Een uitzondering hierop vormt het geval dat slechts een van de exploitanten
ophoudt metexploiteren. In dat geval is een melding aan de burgemeester als bedoeld in
artikel 3:14voldoende. Net als bij de exploitatievergunning voor horecabedrijven (zie
toelichting artikel2:28) dient de beslissing op deze aanvraag door de nieuwe exploitant te worden
afgewacht.Exploitatie vooruitlopend op het besluit van het bevoegde bestuursorgaan is niet
toegestaan.Op het indienen van een aanvraag voor een exploitatievergunning zijn de
bepalingen van deAlgemene wet bestuursrecht van toepassing.De vergunningvoorwaarden voor een escortbedrijf zijn anders en voor een deel
minderomvattend dan de vergunning voor de overige seksinrichtingen. Reden is dat de
activiteiten vaneen escortbedrijf nu eenmaal niet in een inrichting plaatsvinden. Dit is
natuurlijk anders indienhet escortbedrijf vanuit een kantoor of seksinrichting wordt uitgeoefend. De
toetsing van devergunningaanvraag zal voornamelijk bestaan uit de toetsing van de antecedenten
van deexploitant en de beheerder. Aan de vergunning zullen tevens ook een aantal
specifiekevoorschriften worden verbonden die verband houden met de exploitatie van een
escortbedrijf. Zodienen de exploitant en de beheerders voor het bevoegde bestuursorgaan
aanspreekbaar te zijn(adres en telefoonnummer moet worden doorgegeven) en mogen de escortbedrijven
bij dewerving van klanten alleen gebruik maken van de op de vergunning vermelde
telefoonnummers.In tegenstelling tot de exploitatievergunningen bedoeld in Hoofdstuk 2, Afdeling
8, van de APV,bestaat voor de onderhavige inrichtingen geen mogelijkheid om een voorlopige
vergunning aan tevragen. Met de "aard van de seksinrichting of escortbedrijf" in het tweede lid,
onder c, wordtbedoeld dat duidelijk moet worden aangegeven of de aanvraag betrekking heeft op
eenseksinrichting dan wel een escortbedrijf. Ook moet aan de hand van de
voorgenomen activiteitenen inrichting duidelijk worden beschreven wat voor een soort seksinrichting of
escortbedrijf hetbetreft (Wel of geen prostitutie? Betreft het een parenclub? Is sprake van een
horecagedeelte? Istevens sprake van een sekstheater of -bioscoop? etc.).Bij toepassing van het derde lid geldt als uitgangspunt, dat de in de tijd eerst
ingediendevergunningaanvraag in behandeling wordt genomen. Een aanvraag is in behandeling
totdat hetbesluit onherroepelijk is geworden. Tweede en opvolgende vergunningaanvragers
voor dezelfdeinrichting worden in hun aanvraag niet-ontvankelijk verklaard, tenzij uiteraard
de eerste aanvraagwordt ingetrokken.Hoewel uitgangspunt is dat vergunningen voor onbepaalde tijd worden verstrekt is
voor devergunning voor een seksinrichting opgenomen dat deze slechts voor 5 jaar wordt
verstrekt. Dereden hiervoor is het aantal vergunningen dat verstrekt wordt in Capelle is
beperkt tot 1 (zieartikel 3:13, letter n). Hierdoor is het noodzakelijk dat de vergunning niet
voor onbepaalde tijdwordt verstrekt zodat ook anderen die een seksinrichting willen vestigen of
exploiteren in Capellehiertoe de mogelijkheid hebben.Artikel 3:5 Eisen exploitant en beheerder[vervallen]Artikel 3:6 SluitingstijdenDe ontheffingsmogelijkheid, genoemd onder artikel 3:6, tweede lid, biedt het
bevoegdebestuursorgaan de mogelijkheid om individuele seksinrichtingen bij
vergunningvoorschriftontheffing van de standaardsluitingstijd te verlenen. De exploitant dient
daartoe eenexploitatieplan te overleggen. De exploitant dient concreet aan te geven hoe hij
zal voorkomendat zijn exploitatie een nadelige invloed heeft op de openbare orde of de woon-
en leefsituatie inde naaste omgeving van zijn inrichting.Artikel 3:7 Sluiting van de seksinrichtingDe toelichting bij artikel 2:30 is van overeenkomstige toepassing.Artikel 3:8 Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en
beheerderDe aanwezigheid van de exploitant of beheerder is noodzakelijk tijdens de
openingsuren van deseksinrichting. Deze bepaling is opgenomen om effectief tegen schijnbeheer op te
kunnen treden.De exploitant is te allen tijde verantwoordelijk voor hetgeen zich in en rond de
inrichting afspeelt.Er dient voortdurend op te worden toegezien dat er geen strafbare feiten in de
inrichtingplaatsvinden. Het gaat daarbij in ieder geval om de feiten genoemd in de titels
XIV (misdrijventegen de zeden), XX (mishandeling), XXII (diefstal en stroperij) en XXX
(begunstiging) van hetTweede Boek van het Wetboek van Strafrecht, in de Opiumwet en in de Wet wapens
enmunitie. Indien zich in de inrichting strafbare feiten voordoen, kan de
inrichting door het bevoegdebestuursorgaan gesloten worden, dan wel kan de verleende vergunning ingetrokken
worden (zieook artikel 3:13). De exploitant en beheerder dienen er tevens op toe te zien
dat er geenpersonen beneden de 18 jaar in de inrichting aanwezig zijn. Voor
seksinrichtingen geldt daarmeedezelfde leeftijdsgrens als voor coffeeshops en speelautomatenhallen. Dit
voorschriftvergemakkelijkt de handhaafbaarheid van het wettelijke verbod van prostitutie
doorminderjarigen.Ook bij escortbedrijven hebben de exploitant en beheerder een belangrijke
verantwoordelijkheid.Op grond van het bepaalde in het derde lid dienen zij de veiligheid van de
prostituees tewaarborgen en strafbare feiten in het kader van de uitoefening van het
escortbedrijf tevoorkomen. Omdat bij escortbedrijven doorgaans geen sprake is van een inrichting
is loutertoezicht door aanwezigheid niet mogelijk. Dat betekent dat aan andere vormen van
beschermingmoet worden gedacht, zoals bijvoorbeeld een (telefonisch) alarmeersysteem voor
de prostituee.AFDELING 2. STRAAT- EN RAAMPROSTITUTIEArtikel 3:9 ProstitutieArtikel 3:9 bevat regels inzake de straat- en raamprostitutie. Dat artikel werd
later uitgebreid meteen vergunningstelsel voor de prostituees die werkzaam waren op deze tippelzone
(de ledentwee tot en met acht). Deze vergunningplicht had tot doel de toegang voor
prostituees tot de zonenader te reguleren. Deze regulatie diende bij te dragen aan de veiligheid van de
prostituees, debestrijding van de overlast op en rondom de zone, een beter inzicht in de
populatie en het daaropaf te stemmengericht hulp- en zorgverleningsaanbod en het tegengaan van nieuwe
aanwas.Onderdeel a bevat de omschrijving van straatprostitutie (tippelen). De redactie
van deze bepalingis zó gekozen, dat niet alleen de prostituee, maar ook de klant strafbaar is bij
het zoeken naarseksueel contact. Het eerste lid van dit artikel betreft het verbod op
gedragingen waarmeeiemand - in het openbaar (winkels daaronder begrepen) - tot prostitutie kan
worden uitgenodigdof uitgelokt, dan wel op deze uitnodiging of uitlokking ingaat. Met de
onderhavige bepaling kanook worden opgetreden tegen raamprostitutie.In onderdeel b wordt het verrichten van ontuchtige handelingen in het kader van
prostitutiestrafbaar gesteld. Het verrichten van deze ontuchtige handelingen wordt in
algemene zinverboden, waarbij het er niet toe doet of deze handelingen in de open lucht, dan
wel in voertuigenplaatsvinden.Artikel 3:10 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van
erotisch-pornografischegoederen, afbeeldingen en dergelijkeDit artikel heeft een repressief karakter: het schept niet zonder meer een
verbod, maar slechtsvoor het bevoegd bestuursorgaan daaromtrent nader heeft besloten. Hoewel
denkbaar is datdeze bepaling in de praktijk vooral zal worden toegepast ten aanzien van
sekswinkels, richt zijzich op het tentoonstellen en dergelijke als zodanig; zij kan dus bijvoorbeeld
ook betrekkinghebben op erotisch-pornografische foto’s of afbeeldingen aangebracht aan
sekstheaters, bedoeldom de aandacht van het publiek te vestigen op de voorstellingen.AFDELING 3. BESLISTERMIJN: WEIGERINGSGRONDENArtikel 3:12 BeslistermijnDe voorbereiding van een besluit op een aanvraag om vergunning voor het
exploiteren van eenseksinrichting kan complex van aard zijn. De beslistermijn is gesteld op 12
weken met demogelijkheid deze te verlengen met nog eens 12 weken.Artikel 3:13 Weigerings-, intrekkings- en wijzigingsgrondenDe toelichting bij artikel 2:28 APV is van overeenkomstige toepassing. Met
betrekking tot deleeftijdseis uit het eerste lid, onder e, bestaat er echter een verschil. Voor
seksinrichtingenbestaat er niet, zoals voor exploitatievergunningen het geval is, een
mogelijkheid om doorcategorale vrijstelling af te wijken van deze eis.Het derde lid bevat specifieke gronden voor seksinrichtingen en
escortbedrijven.3:13, tweede lid, onder b: veiligheid van personen of goederenBij de exploitatie van seksinrichtingen, is het van groot belang
de(brand)veiligheid te kunnenwaarborgen. Voor wat betreft de inrichtingen die zijn aan te merken als bouwwerk
in de zin vande Woningwet:
is het Bouwbesluit van toepassing met het oog op de brandveiligheid van
de seksinrichting zelf;
is de Bouwverordening van toepassing waar het gaat om het gebruik van de
seksinrichting zelf.
Voor seksinrichtingen gelden - naar analogie van de verblijfinrichtingen-bovendien inrichtingseisen die bij nadere regels zijn gesteld.3:13, tweede lid, onder c: gezondheid en zedelijkheidGezondheid: hier gaat het met name om de behartiging van de positie van de
prostituee, voorwat betreft het voorkomen en tegengaan van zogenaamde seksueel
overdraagbareaandoeningen, waaronder aids. Het betreft voorlichtingsactiviteiten,
laagdrempelige faciliteitenvoor wat betreft de toegankelijkheid van de gezondheidszorg en periodiek
medischecontroles voor de prostituees.3:13, tweede lid, onder d: arbeidsomstandighedenDoor opheffing van het bordeelverbod is de Arbeidsomstandighedenwet van
toepassing op delenvan de prostitutiebranche. Uitgangspunt voor de toepasselijkheid van de Arbo-wet
is namelijk hetbestaan van een gezagsrelatie tussen werkgever en werknemer. Op zelfstandig
werkendeprostituees, de freelancers, is de Arbo-wet derhalve niet van toepassing.Wel is ook voor deze groep van gemeentewege een aantal basisnormen opgesteld
(metbetrekking tot de inrichting en de bedrijfsvoering) ter bevordering van de
arbeidsomstandigheden.Deze normen zijn gesteld in het kader van de nadere regels, bedoeld in artikel
3:3.Deze weigeringsgrond heeft voornamelijk tot doel om bij de vergunningverlening
rekening tekunnen houden met misstanden die door de Arbeidsinspectie zijn gesignaleerd en
de vergunningzo nodig te weigeren.AFDELING 4 BEËINDIGING EXPLOITATIE; WIJZIGING BEHEERArtikel 3:14 Beëindiging exploitatieDe vergunning vervalt zodra alle exploitanten de exploitatie hebben beëindigd.
Ook wanneerslechts een van de exploitanten stopt, dient dit op grond van het tweede
lidte worden gemeld. De vergunning vervalt dan echter niet.Voorheen was in dit artikel het woord ‘feitelijk’ opgenomen. Dit woord is echter
geschrapt om bijovernames schijnconstructie tegen te gaan.Artikel 3:15 Wijziging beheerOm schijnbeheer te voorkomen en te bestrijden is het van groot belang dat de
beheerders bij degemeente bekend zijn. Een wijziging in het beheer kan pas plaatsvinden indien
het bevoegdebestuursorgaan op aanvraag van de exploitant heeft besloten de verleende
vergunning tewijzigen overeenkomstig de wijziging in het beheer. Het bevoegde bestuursorgaan
kan deverzochte bijschrijving weigeren als de nieuwe beheerder niet voldoet aan de
voor beheerdersgeldende criteria (artikel 3:13).Artikel 3:16 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van
erotisch-pornografischegoederen, afbeeldingen en dergelijkeHet openlijk tentoonstellen van erotische-pornografische afbeeldingen kan tot
veel onrust leidenin de woonomgeving. Dit artikel maakt het mogelijk dat deze afbeeldingen
verwijderd moetenworden als dit de openbare orde of de woon- en leefomgeving in gevaar brengt.
Het moet danwel om ernstige onrust gaan die leidt tot gevaarlijke situaties.HOOFDSTUK 4. BESCHERMING VAN HET MILIEU EN HET NATUURSCHOON
ENZORG VOOR HET UITERLIJK AANZIEN VAN DE GEMEENTEAFDELING 1 GELUIDHINDER EN VERLICHTINGArtikel 4:1 BegripsbepalingenBesluit.Het Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer, hierna aangeduid als
Besluit, biedtde mogelijkheid om in de gemeentelijke verordening voorwaarden te stellen aan
festiviteiten tervoorkoming of beperking van geluidhinder. Het Besluit wordt vaak aangeduid
alsActiviteitenbesluit.InrichtingOp grond van de Wet milieubeheer moeten inrichtingen die nadelige gevolgen voor
het milieukunnen veroorzaken ofwel over een milieuvergunning beschikken, of voldoen aan
een algemenemaatregel van bestuur (AMvB), welke artikelen met betrekking tot de bescherming
van het milieubevat.Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve festiviteitenEerste lidDe bevoegdheid om te bepalen dat de in dit lid bedoelde geluidsnormen niet
gelden bijcollectieve festiviteiten komt voort uit artikel 2.21, eerste lid, onder a, van
het Besluit. Evenals inhet oude besluit voorziet dit artikel van het Besluit erin dat op deze dagen
overmatigegeluidhinder zo veel mogelijk moet worden voorkomen: De voorschriften gelden
niet “voor zoverde naleving van deze voorschriften redelijkerwijs niet kan worden gevergd”.
Voorbeelden vancollectieve festiviteiten zijn carnaval, kermis of culturele, sport- en
recreatieve manifestaties.In artikel 4:2 is de uitvoering van de regeling neergelegd bij het college. Er
hoeft dus niet jaarlijkseen raadsbesluit te worden genomen om te bepalen welke feesten als collectieve
festiviteitenworden aangewezen. Het verdient aanbeveling dat het college jaarlijks – in
samenspraak met hetplaatselijke bedrijfsleven – vaststelt op welke data de betreffende
voorschriften uit het Besluit nietvan toepassing zijn. Voor de collectieve dagen is geen begrenzing voor het
aantal dagenopgenomen. Vaak zal er toch behoefte zijn om vooraf een bepaald maximum aantal
festiviteitenvast te stellen. Dit maximum zou door het college kunnen worden vastgelegd in
een beleidsregel.Als de gemeenteraad dit zelf wenst te bepalen, dan dient het maximum te worden
vastgelegd inde verordening zelf.Tweede lidVolgens artikel 4.113, eerste lid, van het Besluit moet de verlichting bij
sportbeoefening in debuitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur zijn uitgeschakeld en indien er geen
sport wordtbeoefend of onderhoud wordt uitgevoerd. De bevoegdheid om te bepalen dat deze
beperkingenniet gelden bij collectieve festiviteiten staat in artikel 4.113, tweede lid,
onder a, van het Besluit.Dit voorschrift is met name bedoeld voor sportverenigingen die buiten de
reguliere en recreatievewedstrijden en trainingen gebruik willen maken van hun lichtinstallatie. Een
voorbeeld van eencollectieve festiviteit is een sportieve manifestatie waar meerdere
sportverenigingen aan meedoen. Ook hier verdient het aanbeveling het college – in samenspraak met de
plaatselijkesportverenigingen - vast te laten stellen op welke data de betreffende
beperkingen niet vantoepassing zijn.In het Besluit wordt net als voor de festiviteiten als bedoeld in het eerste lid
geen maximumgesteld voor het aantal collectieve festiviteiten. Kortheidshalve wordt voor de
verdere toelichtingover dit maximum verwezen naar de bovenstaande toelichting bij het eerste
lid.Derde lidDe gemeente kan rekening houden met de aard van het gebied door in de
verordeninggebiedsdifferentiatie toe te passen. De gemeenteraad kan het grondgebied van de
gemeente inde verordening bijvoorbeeld verdelen naar verschillende dorpskernen of wijken.
De vaststellingvan deze gebieden dient plaats te vinden in een apart besluit waarop bezwaar en
beroep volgensde Awb mogelijk is. Van deze mogelijkheid kan bijvoorbeeld gebruik worden
gemaakt tijdenscarnaval, kermissen of culturele, sport- en recreatieve manifestaties. De
mogelijkheid vangebiedsdifferentiatie was ook in het oude besluit opgenomen. Wel kan bijstelling
van gebiedenwenselijk zijn doordat de werkingssfeer van de festiviteitenregeling sterk wordt
uitgebreid.Bij de vaststelling van deze gebieden moet er wel rekening mee worden gehouden
dat deze destrekking van de regeling niet ondermijnt. Het onderscheid tussen collectieve en
incidentelefestiviteiten moet duidelijk blijken. Gebiedsdifferentiatie betekent ook dat het
aantal aangewezendagen of dagdelen per gebied kan verschillen. Artikelen 2.21 en 4.113 van het
Besluit kennenalleen gebiedsdifferentiatie voor collectieve festiviteiten.Zesde tot en met het achtste lidIn tegenstelling tot het oude besluit biedt dit Besluit gemeenten de
mogelijkheid om in ofkrachtens een gemeentelijke verordening voorwaarden te stellen aan de
collectieve festiviteitenen activiteiten. De basis voor deze bevoegdheid staat in het tweede lid van
artikel 2.21,onderdeel a. Hierin wordt wel duidelijk gesteld dat het moet gaan om voorwaarden
tervoorkoming van geluidhinder. Voor de verlichting bij sportbeoefening is deze
mogelijkheid niet inhet Besluit opgenomen.De voorwaarden kunnen gaan over bijvoorbeeld beperking van het geluidsniveau,
het bepalenvan het eindtijdstip of gedragsvoorschriften. De keuze om bepaalde voorschriften
wel of juist nietop te nemen in de APV is afhankelijk van de lokale situatie en bestuurlijke
prioriteiten. Wanneerer veel (horeca- of andere) inrichtingen dicht bij geluidgevoelige bestemmingen
zoals woonwijkenliggen kan het wenselijk zijn om beperkende voorwaarden op te nemen. Anderzijds
kan ookgekozen worden om bedrijven meer geluidsruimte te geven en (net als onder het
Besluit horeca-,sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer) geen voorwaarden in de APV op te
nemen. Daarbijis het wel zo dat voortaan de regeling voor collectieve festiviteiten geldt voor
àlle type A- en Binrichtingenonder het Besluit en niet alleen voor horeca-, sport- en
recreatie-inrichtingen.Voor de hoogte van het geluidsniveau in het zesde lid wordt bij het Besluit een
suggestie gedaanvan 10 of 20 dB(A) hoger dan de reguliere norm. Bij enkele gemeenten wordt
mogelijk eenaanvullende norm opgenomen voor lagere frequenties (gesteld in dB(C). De reden
voor eengeluidsnorm met gebruik van een C-filter is het effect van lage bastonen bij
hogeregeluidsniveaus. Bij de C-filter worden deze lage frequenties sterker meegewogen
dan bij een Afiltervanwege de problematiek met lage geluidsfrequenties. Een andere mogelijkheid is,
alswoningen op grotere afstand van de inrichtingen liggen, een geluidsnorm op een
vaste, kortereafstand van de inrichtingen op te nemen.In het zevende lid wordt gesproken over onversterkte muziek. In het Besluit is
onversterktemuziek uitgezonderd bij het bepalen van de geluidsniveaus. De reden hiervoor is
datmaatregelen ter beperking van de geluidsemissies moeilijk zijn. Dit betekent dat
vooronversterkte muziek in principe geen maximum geluidsnorm geldt. Op basis van
artikel 2.18,eerste lid, onder f en vijfde lid, van het Besluit hebben gemeenten wel de
mogelijkheid om dit ineen gemeentelijke verordening aan te passen (zie ook artikel 4:5). De reguliere
geluidsnormengelden niet bij festiviteiten, waardoor bedrijven dan meer geluid mogen
produceren. Om deomgeving enige bescherming te bieden en geluidniveaus van onversterkte muziek
bij festiviteitente begrenzen is onversterkte muziek meegenomen in de geluidsnorm.Bij de bepaling van het geluidsniveau wordt in het zevende lid de
bedrijfsduurcorrectie bijmuziekgeluid buiten beschouwing gelaten. Dit in tegenstelling tot de Handleiding
meten enrekenen industrielawaai. Hiervoor wordt aangesloten bij de systematiek en
motivatie uit hetBesluit: in de handleiding is de correctie geïntroduceerd met het oog op
continubedrijven.Toepassing van de bedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid bij horecabedrijven die
bijvoorbeeld om1.00 uur sluiten brengt met zich mee dat het geluidsniveau in de nachtperiode
hoger mag zijndoor correctie voor de resterende nachtperiode. Omdat dit niet wenselijk is, is
toepassing van debedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid niet toegestaan.In het achtste lid is een eindtijdstip voor muziekgeluid vastgesteld om te
voorkomen dat feestenbij bedrijven zonder wettelijke sluitingstijden (theoretisch) de hele nacht door
kunnen gaan.Artikel 4:3 Kennisgeving incidentele festiviteitenEerste lidDe bevoegdheid voor het vaststellen van het aantal incidentele festiviteiten
voor inrichtingen ineen gemeentelijke verordening staat in de artikelen 2.21 en 4.113 van het
Besluit. Volgens artikel2.21, eerste lid, onderdeel b kan de gemeenteraad bij verordening het aantal
dagen of dagdelenaanwijzen waarop individuele inrichtingen voor incidentele festiviteiten
vrijstelling kunnenverkrijgen van de geluidsnormen. Een incidentele festiviteit is een festiviteit
die aan één of eenklein aantal inrichtingen gebonden is. Dit is bijvoorbeeld een optreden met
levende muziek bij eencafé, een jubileum, een personeels- of straatfeest of een “vroege
vogels”-toernooi. In het Besluitis bepaald dat het maximum aantal dagen waarvoor de geluidsnormen niet gelden
maximaal 12dagen of dagdelen per jaar betreft. Het betreft een maximum: de raad heeft de
bevoegdheid om,rekening houdend met de plaatselijke omstandigheden, in dit artikel het aantal
te verlagen. In hetonderhavige artikel dient de raad in de verordening te bepalen hoeveel
incidentele festiviteitenper inrichting maximaal zijn toegestaan in de gemeente. Het maximum aantal van
12 incidentelefestiviteiten is ongewijzigd in vergelijking met de vorige regeling voor
horeca-, sport- en recreatieinrichtingen.Wat wel verandert is dat de regeling nu ook geldt voor festiviteiten bij alle
anderetype A- en B-inrichtingen die onder het Besluit vallen. Dit betekent dat
bijvoorbeeld ookdetailhandel, kantoren, opslag- en transportbedrijven en metaalelektro-bedrijven
een beroep opdeze regeling kunnen doen. De enige uitzonderingen waarvoor de regeling niet
geldt, zijn de typeC-inrichtingen (d.w.z. inrichtingen die vergunningplichtig blijven of vallen
onder Besluit landbouwof Besluit glastuinbouw).Tweede lidVolgens artikel 4.113, eerste lid, van het Besluit moet bij inrichtingen de
verlichting voorsportbeoefening in de buitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur zijn
uitgeschakeld en indien ergeen sport wordt beoefend of onderhoud wordt uitgevoerd. Op basis van het tweede
lid vanartikel 4.113 kan hiervan worden afgeweken. Dit kan bijvoorbeeld als
sportverenigingen buiten dereguliere competities en recreatieve wedstrijden en trainingen gebruik willen
maken van hunlichtinstallatie bij het houden van een veteranentoernooi of een “vroege
vogels”-toernooi. Volgenshet Besluit is het maximum aantal dagen waarvoor de beperkingen voor de
verlichting niet geldenmaximaal 12 dagen of dagdelen per jaar. Kortheidshalve wordt voor de verdere
toelichting overdit maximum verwezen naar de bovenstaande toelichting bij het eerste lid.Volgens de toelichting bij het Besluit blijft ook bij gebruik van artikel 4.113
tweede lid dealgemene zorgplicht met betrekking tot lichthinder en duisterte voor de
sportinrichtingen gelden,al is enige mate van hinder is bij incidentele activiteiten aanvaardbaar. De
beoordeling of sprakeis van onaanvaardbare lichthinder in geval van de viering van een festiviteit is
aan het bevoegdgezag.Zesde tot en met het tiende lidIn tegenstelling tot het oude besluit horeca-. sport en recreatie-inrichtingen
biedt het Besluitgemeenten de mogelijkheid om in of krachtens een gemeentelijke verordening
voorwaarden testellen aan de incidentele festiviteiten. De basis voor deze bevoegdheid staat
in het tweede lidvan artikel 2.21, onderdeel b. Voor de algemene toelichting over de mogelijkheid
omvoorwaarden te stellen bij festiviteiten en de toelichting bij het zesde tot en
met het tiende lidwordt kortheidshalve verwezen naar bovenstaande toelichting bij artikel 4:2 APV,
zesde tot enmet het achtste lid. Net als bij de collectieve festiviteiten geldt de regeling
voor incidentelefestiviteiten voor àlle type A- en B-inrichtingen onder het Besluit in plaats
van alleen voor horeca-,sport- en recreatie-inrichtingen zoals onder het oude besluit.In het negende en tiende lid wordt de mogelijkheid om muziekgeluid te produceren
bij eenfestiviteit beperkt tot binnen de gebouwen van de inrichting. Gebouwen hebben
over hetalgemeen een bepaalde geluiddempende werking. Op het buitenterrein zijn
mindermogelijkheden voor het beperken van geluidemissies. Daarbij is het zo dat de
regeling niet langeralleen geldt voor horeca, sport- en recreatie-inrichtingen maar ook voor alle
andere type A- en Binrichtingen,wat met name een belasting kan geven voor woningen met diverse bedrijven in
deomgeving die op verschillende momenten festiviteiten organiseren. Voor
muziekgeluid opbuitenpodia of het buitenterrein van horecagelegenheden bij evenementen, kan dit
in deevenementenvergunning worden geregeld.Artikel 4:4 Onversterkte muziekDe burgemeester heeft deze (autonome) bevoegdheid op grond van artikel 174 van
deGemeentewet, waarbij is bepaald dat de burgemeester is belast met de uitvoering
vanverordeningen voor zover deze betrekking hebben op het toezicht op de voor
publiekopenstaande gebouwen en andere openbare vermakelijkheden. Die bevoegdheid van
deburgemeester hoeft in de verordening niet te worden herhaald.Artikel 4:5 Overige geluidhinderArtikel 4:5 is een "kapstokbepaling" voor het bestrijden van geluidhinder in
gevallen die niet ondereen andere regeling te vangen zijn. Aan een dergelijk 'vangnet'-artikel blijft
behoefte bestaan. Hetartikel is met name van belang om de niet-inrichtinggebonden (veelal
incidentele) activiteitenaan een ontheffingenstelsel te binden.Artikel 4:5 heeft betrekking op de vormen van geluidhinder waarin de in het
derde lid genoemdeandere wetten niet voorzien. Onder andere valt te denken aan:-een niet permanente activiteit, in een niet-besloten ruimte, zoals een kermis,
een braderie, eenrally, een straatfeest, enz.;-het door middel van luidsprekers op voertuigen of anderszins reclame of muziek
maken ofmededelingen doen;
het ten gehore brengen van achtergrondmuziek in winkelstraten;
het gebruik van diverse geluidproducerende recreatietoestellen;
het gebruik van bouwmachines, zoals compressors, cirkelzagen, trilhamers
en heistellingen;
het toepassen van knalapparatuur om vogels te verjagen, enz., enz.;
overige handelingen waardoor geluidsoverlast ontstaat;
geluidhinder door voer- of vaartuigen.
Voorts kunnen onder artikel 4:5 vormen van geluidhinder vallen, veroorzaakt door
het beoefenenvan 'lawaaiige' hobby's, het voortdurend bespelen van muziekinstrumenten, het
gebruiken vanelektro-akoestische apparatuur, het laten draaien van koelaggregaten op
vrachtwagens, enz.Met name voor deze vormen van geluidhinder ontbreken algemeen geldende criteria
of normen.Dit behoeft ook niemand te verwonderen: de bron van geluidhinder is niet een
bepaalde,aanwijsbare inrichting of gedraging. In beginsel kan het elke gedraging
betreffen. Van geval totgeval zal daarom moeten worden nagegaan in welke situatie en gedurende welke
tijden ersprake is van geluidhinder, en welke maatregelen kunnen worden genomen.
Uitgangspuntdaarbij zal moeten zijn dat een zekere mate van (geluid)hinder als zijnde
onvermijdelijk zalmoeten worden aanvaard. Het college kan ontheffing van het verbod verlenen, zo
nodigmet voorschriften.In het derde lid van artikel 4:5 is een uitzondering gemaakt van het verbod voor
zover de Wetmilieubeheer van toepassing is. Dit houdt onder andere in dat het verbod van dit
artikel niet geldtvoor zover de activiteiten bedrijfsmatig worden ondernomen, dan wel worden
ondernomen in eenomvang alsof zij bedrijfsmatig zijn.Artikel 4:5 biedt derhalve slechts mogelijkheden ten aanzien van hobbymatige
activiteiten. Dezemogen echter weer niet dusdanige omvang hebben aangenomen dat zij alsnog onder
de Wetmilieubeheer vallen. Te denken valt dan aan beunhazerij of een uit de hand
gelopen hobby.Zoals aangegeven verbiedt dit artikel ook het zich ‘(geluid)hinderlijk’ gedragen
met een voertuigof vaartuig. ‘Gedragen’ betreft niet alleen het rondrijden, maar ook het
stilstaan met (luidruchtig)draaiende motor of het veroorzaken van geluidhinder door geluidsapparatuur in
voertuigen. Hetartikel komt niet in strijd met het bepaalde in de Wegenverkeerswet 1994; de
Hoge Raad heeftuitgemaakt dat deze wet geen betrekking heeft op het misbruiken van de weg door
personen diedaarbij geen eigen verkeersbelang kunnen doen gelden. Naar de mening van de
Minister vanVerkeer en Waterstaat biedt de Wegenverkeerswet 1994 vooralsnog geen
mogelijkheden omverkeersmaatregelen te nemen uit het oogpunt van beperking van geluidhinder. Op
dit ogenblik iseen wijziging van de Wegenverkeerswet 1994 in voorbereiding, die deze
mogelijkheden wellichtwel zal bieden. Aangezien nog niet duidelijk is wanneer deze wijziging van
kracht wordt, isvoorlopig deze bepaling opgenomen.Artikel 4:5a MosquitoDe burgemeester kan besluiten een Mosquito op te hangen op openbare plaatsen als
ditnoodzakelijk is voor de handhaving van de openbare orde. Hierbij moet worden
vastgesteld dater een evenwichtige verhouding bestaat tussen het doel en het middel
(proportionaliteit) en dathet doel, de handhaving van de openbare orde, niet op een minder ingrijpende
wijze kan wordenbereikt (subsidiariteit). Het gebruik van de Mosquito moet daarnaast kenbaar
zijn voor hetpubliek.Onder het begrip “openbare plaats” wordt bij dit artikel verstaan alle plaatsen
waar men komt engaat. Vereist is dat de plaats voor het publiek toegankelijk is. Dat wil zeggen
dat iedereen er vrij iste komen, te vertoeven en te gaan en dat er geen beletselen zijn in de vorm van
eentoegangsbewijs of een meldingsplicht. Gelet op de schending van het rechtop
onaantastbaarheidvan het lichaam vormt de locatie een aparte afwegingsgrond. De Mosquito wordt
niet geplaatst inde buurt van voorzieningen die voor een ieder toegankelijk moeten zijn. Hierbij
moet gedachtworden aan een bushokje of een perron van de metro.Jongeren moeten bijvoorbeeld kunnen wachten op het openbaar vervoer. Een
Mosquito kan welworden opgehangen in de buurt van een supermarkt, een(metro)station, in een
winkelcentrum,omdat jongeren hierbij niet worden beperkt in het gebruik van deze
voorzieningen.Het voornemen tot het besluit over te gaan tot plaatsing van een Mosquito
bepreekt deburgemeester in het lokale driehoeksoverleg met de officier van justitie en de
korpschef. Hetbesluit van de burgemeester tot plaatsing van de Mosquito op een openbare plaats
is een besluitin de zin van de Algemene wet bestuursrecht waartegen bezwaar en beroep
openstaat.AFDELING 2 BODEM-, WEG- EN MILIEUVERONTREINIGINGArtikel 4:6 Natuurlijke behoefte doenArtikel 4:6 wordt gebruikt tegen personen, die hun natuurlijke behoefte doen op
een openbareplaatsArtikel 4:7 Verontreiniging op openbare plaatsenIndien bij het laden of lossen of vervoeren van stoffen of voorwerpen de bodem
wordt verontreinigdbiedt dit artikel de mogelijk de overtreder te gebieden dit op te ruimen.Afdeling 3. Het bewaren van houtopstandenArtikel 4:10[gereserveerd]Artikel 4:11[gereserveerd]Artikel 4:12[gereserveerd]AFDELING 4 MAATREGELEN TEGEN ONTSIERING EN STANKOVERLASTArtikel 4:13 Opslag voertuigen, vaartuigen, caravans, mest,
ingekuildelandbouwproducten e.d.Deze bepaling verschaft een basis voor het treffen van maatregelen tegen een uit
oogpunt vanwelstand en bescherming van de openbare gezondheid ontoelaatbare opslag van
bromfietsen encaravans e.d., en landbouwproducten . Het college is bevoegd bepaalde plaatsen
aan te wijzenwaar deze opslag verboden is c.q. aan bepaalde regels gebonden is.Deze bepaling ziet niet op handelingen die plaatsvinden op de “weg” in de zin
van dewegenverkeerswetgeving. Deze afbakening is aangebracht omdat voor zover de in
deze bepalinggenoemde activiteiten plaatsvinden op de “weg” daartegen kan worden opgetreden
op basis vanandere in deze verordening opgenomen voorschriften.AfbakeningDoor in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer” op tenemen wordt de afbakening met de Wet milieubeheer direct vastgelegd. Hierdoor
vervalt in hetvierde lid de afbakening met de Wet milieubeheer.Artikel 4:15 Vergunningplicht handelsreclameHet aanbrengen (maken) en hebben (voeren) van handelsreclame aan een onroerende
zaakwordt in deze bepaling gebonden aan een vergunning. In het tweede lid staan de
uitzonderingenopgesomd. Zo is bijvoorbeeld geen vergunning vereist voor makelaarsborden van
een bepaaldeafmeting en bouwborden.Handelsreclame is te definiëren als elke openbare aanprijzing van goederen of
diensten,waarmee kennelijk beoogd wordt een commercieel belang te dienen. Onroerende
zaken zijnvolgens artikel 3:3, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek onder meer de grond,
de met de grondverenigde beplantingen en de gebouwen en werken die duurzaam met de grond
zijnverenigd. In het begrip handelsreclame ligt besloten dat het in dit artikel gaat
om niet-ideëlereclame, waardoor geen gedachten of gevoelens worden geopenbaard. Volgens
vastejurisprudentie behoren reclame-uitingen in de commerciële sfeer niet tot het
eigenlijke gebied vande vrijheid van meningsuiting als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet. Dit
artikel is dus niet instrijd met artikel 7 van de Grondwet. In artikel 7, vierde lid, van de Grondwet
wordt dehandelsreclame met zo veel woorden van de vrijheid van drukpers uitgezonderd. De
bedoelinghiervan is uitsluitend die reclame-uitingen buiten de grondwettelijke
bescherming overhet openbaren van gedachten of gevoelens te houden, waaraan het ideële,
maatschappelijke ofpolitieke aspect ontbreekt.Nadere regelsHet college komt op grond van het zevende lid de bevoegdheid toe categorieën van
reclameuitingenaan te wijzen waarvoor een meldingsplicht geldt.Een vergunning wordt geweigerd als de reclame-uiting niet voldoet aan eisen op
het gebied vanconstructieve - en brandveiligheid,verkeersveiligheid, redelijke eisen van welstand en het voorkomen van hinder
voor buren enomwonenden.Daarnaast kunnen beleidsregels die al zijn vastgelegd in relevante
beleidsdocumenten een rolspelen, zoals de door de raad goedgekeurde Nota Buitenreclame.Relatie met hogere regelgevingIndien een hogere regeling van toepassing is, is artikel 4:15 niet van
toepassing.Indien een reclameconstructie is aan te merken als bouwwerk, is voor het
plaatsen ervan eenreguliere of lichte bouwvergunning vereist. Het welstandsbelang wordt dan
meegewogen bij debeoordeling.Voor het aanbrengen van reclame op een beschermd monument is volgens artikel 14
van deMonumentenwet 1988 een vergunning nodig van het college, dan wel van de minister
van OCW,indien deze op grond van artikel 17 van de Monumentenwet 1998 beslist op devergunningaanvraag.De provinciale Verordening Bescherming Landschap en Natuur Zuid-Holland bevat
bepalingendie het aanbrengen van opschriften en dergelijke op onroerend goed in de
landelijke gedeeltenvan de gemeente verbieden, behoudens ontheffing van Gedeputeerde Staten.
Toetsingscriteriumis daarbij het belang van het landschapsschoon.De afbakening met de Wet milieubeheer is alleen noodzakelijk ten aanzien van
lichtreclame.Voorschriften over hinder veroorzaakt door lichtreclame aan de gevel van een
horecabedrijfmoeten worden opgenomen in de milieuvergunning van het desbetreffende bedrijf
ofworden gebaseerd op het Besluit horeca-, sport, en recreatie-inrichtingen
milieubeheer. Hinder inde zin van de Wet milieubeheer zal veelal samenvallen met het voorkomen of
beperken vanoverlast voor gebruikers van de in de nabijheidgelegen onroerende zaak. Dit is
geregeld in artikel4:15 waardoor ook inrichtingen die niet vallen onder de Wet milieubeheertoch op dit punt zullen kunnen worden beoordeeld.Artikel 4:16 Vergunningplicht lichtreclame[vervallen]In het per 1 januari 2008 van kracht geworden Activiteitenbesluit is een
zorgplicht opgenomen dieertoe verplicht geen lichthinder te veroorzaken. Daarmee vervalt de noodzaak om
dit onderwerpbij APV te regelen.AFDELING 5 KAMPEREN BUITENArtikel 4:17 BegripsbepalingIn de begripsomschrijving gaat het in het algemeen over een tent, tentwagen,
kampeerwagen encaravan.Artikel 4:18 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinenZie de algemene toelichting bij deze afdeling en de VNG-publicatie in de groene
reeks nummer129 “Het kampeerbeleid na de Wet op de Openluchtrecreatie. Handreiking voor
bestuurders enambtenaren”.Lex silencio positivo: Dit artikel dient met name de bescherming van natuur en
milieu. Het zouhoogst onwenselijk zijn als er een vergunning van rechtswege zou ontstaan die
toestaat dat ineen kwetsbaar natuurgebied gekampeerd wordt. Paragraaf 4.1.3.3. Awb wordt niet
vantoepassing verklaard.Artikel 4:19 Aanwijzing kampeerplaatsenZie de algemene toelichting bij deze afdeling en de VNG-publicatie in de groene
reeks nummer 129“Het kampeerbeleid na de Wet op de Openluchtrecreatie. Handreiking voor
bestuurders enambtenaren”.HOOFDSTUK 6 ANDERE ONDERWERPEN BETREFFENDE DE HUISHOUDING DERGEMEENTEAFDELING 1 PARKEEREXCESSENBevoegdheid tot regeling van parkeerexcessen.Sinds de inwerkingtreding van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) kunnenverkeersbesluiten, behalve ten behoeve van de verkeersveiligheid en de vrijheid
van het verkeer,ook worden genomen ter bescherming van de zogenaamde milieubelangen. Hierbij
moet wordengedacht aan maatregelen ter voorkoming of beperking van overlast, hinder of
schade dan welaantasting van het karakter of de functie van objecten of gebieden ten gevolge
van het verkeer(zie art. 2, tweede lid WVW 1994).Op initiatief van de VNG heeft de Tweede Kamer door middel van een amendement
een nieuwartikel 2a in de Invoeringswet WVW 1994 ingevoegd. Dit artikel luidt als
volgt:“Provincies, gemeenten en waterschappen behouden hun bevoegdheid om bij
verordening regelsvast te stellen ten aanzien van het onderwerp waarin deze wet voorziet, voor
zover die regels nietin strijd zijn met de bij of krachtens deze wet vastgestelde regels en voor
zover verkeerstekenskrachtens deze wet zich daar niet toe lenen.”Hierbij werd met name gedacht aan de regeling van parkeerexcessen, zoals ook
blijkt uit detoelichting bij dit amendement. Artikel 2a WVW 1994 geeft derhalve aan dat
gemeentenbevoegdheid zijn om parkeerexcessenbepalingen vast te stellen. De grondslag voor
dergelijkebepalingen is overigens gewoon artikel 149 Gemeentewet.Begrip “parkeerexces”In de wegenverkeerswetgeving wordt nergens aangegeven wat het begrip
“parkeerexces” preciesinhoudt. Degene die tot taak heeft hieromtrent verbodsbepalingen te formuleren,
zal evenweltevoren dienen te weten wat dit begrip omvat. Mede omdat ook dit aspect van het
verkeer aaneen voortschrijdende ontwikkeling onderhevig is, is van het begrip
“parkeerexces” bezwaarlijkeen voldoende concrete definitie te geven. Blijkens de jurisprudentie kan onder
het begrip“parkeerexces” ieder excessief parkeren op de weg worden begrepen, dus:a. wanneer het parkeren op de weg betreft dat met het oog op de verdeling van
debeschikbare parkeerruimte jegens andere weggebruikers, die gelegenheid om
teparkeren behoeven, buitensporig is en uit dien hoofde niet toelaatbaar kan
worden geacht(verkeersmotief; eigenlijke aanvulling), enb. wanneer het gebruik van de weg als parkeerplaats op zich zelf niet
ongeoorloofd is teachten, maar wel dat de aard van het voertuig, het met het parkeren beoogde doel
of hetaantal te parkeren voertuigen relatief gezien een te grote ruimte opeist in
vergelijking metde behoefte aan parkeerruimte van anderen; alsookc. wanneer het gaat om parkeren dat onaanvaardbaar is te achten om andere
motieven,zoals het tegengaan van aantasting van de openbare orde of veiligheid en debescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente, voorkoming vanuitzichtbelemmering en stankoverlast (oneigenlijke aanvulling).Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad valt op te maken dat in de eerste plaats
van eenparkeerexces sprake is als het gaat om excessief gebruik van de weg, strijdig
met debestemming die de weg heeft. Wegen zijn - zo lijkt de zienswijze van dit
rechtscollege in het kortte kunnen worden weergegeven - in de eerste plaats bestemd om zich daarover te
kunnenverplaatsen en daarop tijdelijk een voertuig te kunnen laten staan. Ten aanzien
van bepaalde(categorieën van) voertuigen, die de weg in strijd met deze bestemming
gebruiken, is het bestuurgerechtigd strengere eisen te stellen en scherpere grenzen te trekken. Daarbij
mag het niet tediep ingrijpen in het “normale” verkeer, en dus ook niet in het “normale”
parkeren. In het“normale” verkeer voorziet de geldende wettelijke verkeersregeling exclusief,
aldus de meningvan de Hoge Raad, NG 1974, blz. S88 m.nt. jhr. J.J.M.M. van Rijckevorsel.Voorts is volgens de Hoge Raad sprake van een parkeerexces ingeval het parkeren
op de weggepaard gaat met ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente, beneming
van uitzicht,stankoverlast of gevaar voor de veiligheid van personen. Al deze vormen van
excessief, hinderlijken ontsierend gebruik van de weg kunnen door de gemeentelijke wetgever aan
regels wordengebonden. Zie bij voorbeeld de beide Dordtse arresten van de Hoge Raad, HR 15
juni 1971, NJ1971, 432, m.nt. W.F. Prins, VR 1972, nr. 32, m.nt. A. Herstel, OB 1972,
XIV.1.2.2, nr. 32566 en25 april 1972, NJ 1972, 296, m.nt. W.F. Prins, VR 1972, nr. 113, m.nt. A.
Herstel, OB 1972, XIV.1.2.2, nr. 32567, NG 1972 blz. S 75, m.nt. J.H. van dcr Veen.Plaatsing en rubricering parkeerexcesbepalingenGezien de ruime uitleg van het begrip “parkeerexces” is het niet nodig om een
onderscheid temaken tussen twee soorten van excessief gebruik van de weg: gevallen die
excessief zijn opgrond van een verkeersmotief en die als “parkeerexcessen” moeten worden
gekwalificeerd engevallen waarin een ander motief aan het stellen van regels (in hoofdzaak) ten
grondslag ligt. Erbestaat geen noodzaak deze soorten in aparte verordeningen onder te brengen,
eenparkeerexcessenverordening respectievelijk de algemene plaatselijke
verordening.In de afdeling “parkeerexcessen” is ook een aantal onderwerpen opgenomen, die
niet kunnenworden aangeduid als “parkeerexcessen in eigenlijke zin”, waarvan gesproken kan
worden alshet gaat om gedragingen op de weg in de zin van de WVW 1994. Daar deze
voorschriften doorhet publiek wel als zodanig (zullen) worden ervaren geven wij er de voorkeur aan
ook dezeonderwerpen in deze paragraaf te regelen. Men denke hierbij aan een onderwerp
als het“aantasten van groenvoorzieningen”.Beperking tot gedragingen op de weg?Bij parkeerexcessen “in eigenlijke zin” gaat het om gedragingen op de weg in de
zin van de WVW1994.In de afdeling “Parkeerexcessen” zijn niet uitsluitend onderwerpen geregeld
die alsparkeerexcessen “in eigenlijke zin” kunnen worden aangeduid. Zo hebben de
artikelen 5:6 en5:7, eerste lid, ook betrekking op gedragingen buiten de weg in de zin van de
WVW 1994.Beperking van de hierin neergelegde verbodsbepalingen tot “op de weg” ligt niet
voor de hand,wanneer men let op het motief dat aan deze bepalingen ten grondslag ligt. Deze
bepalingenstrekken niet (mede) ter bescherming van verkeersbelangen.Bedoelde gedragingen zijn daarom in die verbodsbepalingen ook strafbaar gesteld,
indien zijbuiten de weg (in de zin van de WVW 1994) zijn gepleegd. Indien aan een bepaling
uitsluitendverkeersmotieven ten grondslag liggen, is de werkingssfeer van die bepaling
uiteraard beperkt totde weg (in de zin van de WVW 1994). Zie bijvoorbeeld de artikelen 5:2 en
5:8.Aan de andere bepalingen liggen behalve verkeersmotieven ook andere motieven ten
grondslag.Toch regelen ook deze bepalingen slechts gedragingen op de weg (in de zin van de
WVW 1994).Voor zover deze gedragingen plaatsvinden buiten de weg, kan hiertegen reeds op
basis vanandere voorschriften in voldoende mate worden opgetreden. Zie bij voorbeeld
artikel 4:19.Ter wille van de overzichtelijkheid zijn de bepalingen betreffende
parkeerexcessen - zowel de“eigenlijke” als de “oneigenlijke” - zoveel mogelijk in een afdeling
samengevoegd. De bedoeldegedragingen zullen door het publiek immers alle als parkeerexces worden
ervaren.Voor in de begripsomschrijvingen van artikel 5:1 opgenomen definities van
“voertuig” en“parkeren” is aansluiting gezocht bij de in de wegenverkeerswetgeving voor deze
begrippengebruikte definities. Uit de verschillende bepalingen blijkt dan, of zij al dan
niet slechts betrekkinghebben op gedragingen op de weg (in de zin van de WVW 1994).Vervangende parkeergelegenheidComplementair aan de vaststelling van parkeerexcesbepalingen zal voor bepaalde
categorieënvoertuigen - in het bijzonder voor vrachtwagens - de aanwezigheid van
vervangendeparkeergelegenheid moeten worden bezien.Uitgangspunt dient te zijn dat de desbetreffende ondernemingen in principe zelf
hiervoor behorente zorgen. De indruk bestaat, dat er (met name buiten de werkuren) in diverse
gevallen op debedrijfsterreinen toch voldoende parkeergelegenheid voor de eigen vrachtwagens
is of kanworden gecreëerd. In beginsel is het niet onredelijk te achten, dat de
chauffeurs die op enigeafstand van hun bedrijven wonen, hun vrachtwagens ’s avonds en in het weekeinde
niet meervoor de woning, maar bij voorbeeld op het eigen bedrijfsterrein parkeren en dat
zij zich, evenalsandere forensen, met “normale” vervoermiddelen begeven van het bedrijf naar de
woning enomgekeerd.Bij onderscheidene bedrijven ontbreekt evenwel de hiervoor benodigde ruimte.
Verder zijn dekosten, verbonden aan het creëren van eigen parkeergelegenheid, dermate hoog,
dat er devoorkeur aan gegeven zal worden het parkeren van die vrachtwagens, waarvoor het
bestaandeeigen terrein geen plaats biedt, te doen geschieden op openbare wegen en
terreinen.Om aan de zich hier voordoende praktische bezwaren tegemoet te komen, zou de
overheid hetparkeren kunnen blijven toelaten (of wellicht zelfs parkeergelegenheid kunnen
scheppen) opparkeerterreinen en op die wegen waar het parkeren van vrachtwagens op weinig of
geenbezwaren stuit. Hoewel er niet a priori van een plicht van de gemeentelijke
overheid tot aanlegvan vervangende parkeergelegenheid kan worden gesproken, mag er anderzijds van
wordenuitgegaan dat naleving van de hier bedoelde verbodsbepalingen met des te meer
reden gevergdkan worden, wanneer de belanghebbende een andere parkeerplaats als alternatief
terbeschikking staat. In het bijzonder kan zulks het geval zijn ten aanzien van
exploitanten vanbestaande bedrijven, aan wie onder omstandigheden bezwaarlijk een ontheffing kan
wordenonthouden, wanneer een redelijk te realiseren alternatief voor hen
ontbreekt.Voor het geval van gemeentewege tot aanleg van een parkeerplaats wordt
overgegaan, zal erwellicht van het gemeentebestuur een zekere waarborg worden verwacht dat
voertuigen op eendergelijk parkeerterrein veilig kunnen worden gestald. In het algemeen kan niet
worden gesteld,dat de gemeentelijke overheid een dergelijk verlangen dient te honoreren.
Immers,parkeerterreinen hebben, zo zij al onder toezicht staan, dit toezicht zelden ook
’s nachts;bovendien is de toezichthouder in het algemeen niet aansprakelijk voor aan de
gestaldevoertuigen door derden toegebrachte schade; men denke hierbij aan de
zogenaamdeexoneratieclausules.Ten slotte zij erop gewezen dat een eventueel door de gemeente aan te leggen
parkeerterreinvoor vrachtwagens zal moeten passen binnen een planologisch kader
(bestemmingsplan).Parkeerplaatsen zouden kunnen worden aangeduid met een bord model E4 van bijlage
1 van hetRVV 1990.De aanduiding van parkeerplaatsen voor vrachtwagens in het kader van de
voorkoming vanparkeerexcessen moet gebeuren op basis van de betreffende bepalingen uit de APV
en niet opbasis van verkeersborden die gebaseerd zijn op de wegenverkeerswetgeving.OntheffingenBij de onderscheidene verbodsbepalingen is aangegeven ten aanzien van welke
bepalingen demogelijkheid tot het verlenen van ontheffingen als een noodzakelijk element moet
wordenbeschouwd. Met name zal ten aanzien van bestaande bedrijven aan het verlenen van
eenontheffing, waaraan voorschriften kunnen worden verbonden en welke een naar
plaats of tijdbeperkt karakter hebben, niet steeds kunnen worden ontkomen.Overleg met vervoerders(organisaties)Het behoeft geen nader betoog dat het wenselijk is overleg te plegen met de
betrokkenchauffeurs en bedrijven betreffende de vaststelling of uitvoering van
parkeerregelingen vanvrachtwagens e.d.Artikel 5:1 BegripsbepalingenDe definitie van “weg” in artikel 1:1 van deze verordening is ook op deze
afdeling van toepassing.Concreet gaat het om alle voor het openbaar verkeer openstaande wegen of paden
met inbegripvan de daarin liggende bruggen en duikers en de tot die wegen behorende paden en
bermen ofzijkanten. De artikelen 5:2, 5:3, 5:4, 5:5, 5:6, 5:7, 5:8 en 5:9 hebben derhalve
slechts op “echte”parkeerexcessen betrekking. De andere artikelen in deze afdeling strekken zich
ook uit totgedragingen buiten de weg in de zin van de WVW 1994.Onder aOm te voorkomen dat over de inhoud van het begrip “voertuigen” onzekerheid zal
bestaan, is eendefinitie van dit begrip opgenomen. Tot uitgangspunt is genomen de definitie van
“voertuigen” diein artikel 1, onder al, van het RVV 1990 wordt gegeven. Voertuigen in de zin van
dit artikel zijn:fietsen, bromfietsen, gehandicaptenvoertuigen, motorvoertuigen, trams en wagens.
Voor kleinevoertuigen, zoals kruiwagens, kinderwagens, rolstoelen e.d. is een uitzondering
gemaakt, omdatanders sommige bepalingen een te ruime strekking zouden krijgen.Fietsen, bromfietsen en gehandicaptenvoertuigen vallen ook onder de definitie
van voertuigen.Ook deze kunnen immers parkeerexcessen veroorzaken en worden daarom als
voertuigbeschouwd.Onder bDe omschrijving van het begrip “parkeren” is dezelfde als de omschrijving in
artikel 1, onder ac,van het RVV 1990. Dit artikelonderdeel verstaat onder parkeren: het laten
stilstaan van eenvoertuig anders dan gedurende de tijd die nodig is voor en gebruikt wordt tot
het onmiddellijk inofuitstappen van passagiers of voor het onmiddellijk laden of lossen van goederen.
De gegevendefinitie bewerkstelligt dat enkele vormen van doen of laten staan van
voertuigen, die moetenworden ontzien, buiten de werking van de voorgestelde verbodsbepalingen blijven.
Hetonmiddellijk in- en uitstappen van personen en het onmiddellijk laden en lossen
van goederenzijn dan immers activiteiten die door deze bepalingen niet worden bestreken.
Evenmin zullendeze bepalingen van toepassing kunnen zijn ten aanzien van voertuigen die bij
een garagebedrijfstilstaan om benzine te tanken; in dit geval is er geen sprake van
parkeren.Anders dan het RVV 1990 richten de bepalingen van afdeling 5.1. van de APV zich
ook tot nietbestuurdersdie anderszins belanghebbend zijn bij een voertuig (de eigenaar, huurder,opdrachtgever etc.) zodat de zinsnede “het laten stilstaan” een iets ruimere
strekking heeft dan inde wegenverkeerswetgeving gebruikelijk is. Die ruimere strekking maakt het
mogelijk dat ook deandere belanghebbenden bij het voertuig (dan de bestuurder) kunnen worden
aangesproken opniet-naleving van de (parkeer)verboden in deze afdeling.Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.Eerste lidAangezien het parkeren van voertuigen van rijschoolhouders en taxiondernemers
excessievevormen kan aannemen, is in het tweede lid daarom expliciet bepaald dat onder
“verhuren”, zoalsin het eerste lid bedoeld, mede wordt verstaan het gebruiken van voertuigen voor
het geven vanrijlessen of voor het vervoeren van personen tegen betaling. Aldus kan ook tegen
excessiefgebruik van de weg door rijschoolhouders en taxiondernemers worden
opgetreden.Tweede lidOnder a is het woord “vergen” gebezigd in plaats van “duren” ten einde twijfel
over de vraag ofmet een bepaalde herstel- of onderhoudswerkzaamheid meer dan een uur gemoeid is,
zoveelmogelijk uit te sluiten. Bij het gebruik van de term “vergen” beschikt men over
een meerobjectieve maatstaf.Derde lid, onder aDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen die autohandelaren en
exploitanten vangarage-, herstel- en autoverhuurbedrijven die de weg voortdurend gebruiken als
stallingsruimtevoor auto’s die hun toebehoren of zijn toevertrouwd. Bij het opstellen van deze
bepaling is er naargestreefd de delictomschrijving zoveel mogelijk vrij te houden van elementen
waarvan debewijslevering moeilijkheden kan opleveren. Niettemin kan met name het bewijs
dat betrokkene“zijn bedrijf of nevenbedrijf dan wel een gewoonte” van de hier bedoelde
activiteiten maakt,alsook dat de desbetreffende voertuigen “hem toebehoren of zijn toevertrouwd”,
onderomstandigheden problemen opleveren. De woorden “drie of meer voertuigen” zijn
gekozen om debewijslast niet onevenredig zwaar te doen zijn. Doordat het verbod slechts
betrekking heeft ophet parkeren dat in het kader van (neven)bedrijf of gewoonte plaatsvindt, blijft
het normaalparkeren van de voor persoonlijk gebruik gebezigde auto(’s) van de exploitant en
eventueel vanzijn gezinsleden mogelijk. (Zie het eerste lid, onder b).Deze bepaling heeft slechts betrekking op “eigenlijke” parkeerexcessen, dat wil
zeggen op hetparkeren van voertuigen op de weg (in de zin van de WVW 1994). Het zou uiteraard
te ver gaandeze bepaling ook te laten gelden voor gedragingen buiten de weg.De gemeente dient zelf het aantal meters in te vullen. In de APV’s van Rotterdam
en Den Haagbijvoorbeeld wordt een straal van 25 meter genoemd.Derde lid, onder bReparatie- en sloopwerkzaamheden aan op de weg geparkeerde voertuigen in het
kader van deuitoefening van een (neven)bedrijf, geven veelal klachten inzake geluidsoverlast
enverontreiniging van de weg; in mindere mate wordt geklaagd over de als gevolg
van dezeactiviteiten verminderde parkeergelegenheid.Vierde lidHet verlenen van een ontheffing ingevolge dit lid zal in het algemeen op zijn
plaats zijn in geval,alle omstandigheden in aanmerking genomen, redelijkerwijs moet worden aanvaard
dat deexploitant geen andere mogelijkheden ten dienste staan dan de hem toebehorende
oftoevertrouwde auto’s op de weg te parkeren. Te denken is hierbij aan het geval
dat de exploitantvan een reeds lang bestaand bedrijf in de feitelijke onmogelijkheid verkeert op
eigen terrein of inde nabijheid van zijn bedrijf stallingsruimte te creëren c.q. daarover op andere
wijze debeschikking te krijgen. Aan de ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden
verbonden,onder meer omtrent de plaats waar en de tijd gedurende welke voertuigen voor de
hier aan deorde zijnde doeleinden op de weg mogen worden geplaatst, alsmede ten aanzien van
het aantalvoertuigen dat ter plaatse door de houder van de ontheffing mag worden
geparkeerd.De Afdeling rechtspraak keurde zelfs de weigering van de gemeente Binnenmaas om
ontheffingte verlenen voor het parkeren van meer dan twee auto’s bij elkaar goed. Het feit
dat het bedrijf terplaatse was toegestaan deed daaraan niet af. Het behoud van het beperkte
aantalparkeerplaatsen in de omgeving van het bedrijf woog zwaarder. ARRS 16-8-1988, AB
1989, 373.Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigenHet komt regelmatig voor dat eigenaren hun voertuig te koop aanbieden op de
openbare weg.Wanneer het een enkel voertuig betreft, is dit geen echt probleem. Van
aantasting van het uiterlijkaanzien van de omgeving is niet of nauwelijks sprake, de overlast voor de
omwonenden blijftbeperkt en het gebruik van de beschikbare parkeerruimte kan niet excessief
genoemd worden.Anders ligt het wanneer de voertuigen met grote aantallen tegelijk aangeboden
worden. Behalvedat het uiterlijk aanzien wordt aangetast, brengt het voor de omwonenden
aanzienlijke overlastmet zich mee. Een dergelijke uitstalling van voertuigen trekt immers
kooplustigen aan. Ook wordter een aanmerkelijk beslag op de beschikbare parkeerruimte gelegd.Derde lid Lex silencio positivo (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen). Dit artikeldient om te kunnen optreden tegen geïmproviseerde kleine automarkten op de
openbare weg.Gezien de overlast die daarmee gepaard kan gaan is het niet wenselijk om hier
een lex silenciopositivo toe te passen.Artikel 5:4 Defecte voertuigenDe eigenaar of houder van een of meer niet-rijklare voertuigen heeft deze
meestal aangekochtom na weken of zelfs maanden van nijvere zelfwerkzaamheid weer een volwaardig
voertuig tecreëren. Veelal slaagt hij in deze poging niet, waarna het voertuig op de weg
wordt achtergelaten,waar het na verloop van tijd degenereert tot autowrak. Deze bepaling richt zich
in het bijzondertegen dit soort parkeergedragingen. Het excessieve is in het bijzonder gelegen
in het in relatie tothet tekort aan parkeerruimte niet gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig
op de weg zet.Daarnaast kan het hier bedoelde parkeren een ontsiering van het uiterlijk
aanzien van degemeente meebrengen en om die reden excessief zijn. Beperking van het verbod tot
die gevallenwaarin er sprake is van min of meer ernstige gebreken aan het voertuig, moet
noodzakelijkworden geacht, wil het verbod niet een te ruime strekking krijgen.Artikel 5:5 VoertuigwrakkenAnders dan de niet-rijklare voertuigen die ingeval van parkeren gedurende zekere
tijd in hetbijzonder een parkeerexces kunnen opleveren door het in relatie tot het tekort
aan parkeerruimteniet gerechtvaardigde doel waartoe men een voertuig op de weg zet, geeft een
achtergelatenvoertuigwrak, inclusief een fiets of bromfiets, in de eerste plaats aanstoot,
doordat het eenontsierend element in het straatbeeld vormt. Ook houdt een wrak een gevaar in
voor spelendekinderen en voor de weggebruikers.Het verbod in dit artikel richt zich op degene die het voertuigwrak op de weg
plaatst of heeft. Datis op zich al een ruimere kring van subjecten dan alleen de bestuurder; ook
anderebelanghebbenden bij het voertuig vallen onder deze bepaling.Artikel 5:6 Recreatievoertuigen, aanhangwagens e.d.Als algemene regel geldt dat voertuigen mogen worden geparkeerd op plaatsen die
daarvoorbedoeld zijn. Artikel 5:6 geeft echter een belangrijke uitzondering op de
algemene regel. InCapelle is het, in verband met de schaarse parkeerruimte, alleen toegestaan
omrecreatievoertuigen te parkeren op een door het college aangewezen plek. Deze
bepaling richtzich tegen het langer dan nodig plaatsen of hebben van voertuigen die voor
recreatie e.d. wordengebruikt. Hieronder vallen in ieder geval: caravans, campers, kampeerwagens,
aanhangwagens,magazijnwagens, keetwagens e.d. op de weg. In deze bepaling zijn de woorden
“parkeren”gewijzigd in “te plaatsen of te hebben” om de handhaving van deze bepaling
eenvoudiger temaken.Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigenDeze bepaling richt zich tegen degenen die voor een beroep of bedrijf reclame
maken door eenof meer voertuigen, voorzien van reclameopschriften, op de weg te parkeren.
Hierbij staat hetmaken van reclame voorop. Als handelsreclame in de zin van dit artikel wordt
niet gezien devermelding op een voertuig van de naam van het bedrijf waarbij het voertuig in
gebruik is en een(korte) aanduiding van de goederen of diensten die dat bedrijf pleegt aan te
bieden. Dezevoertuigen worden immers niet primair gebruikt “met het kennelijke doel om
daarmeehandelsreclame te maken”, maar vooral als vervoersmiddel.Het excessieve is primair gelegen in het in relatie tussen het tekort aan
parkeerruimte en het nietgerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de weg zet. Dit doel kan reeds
met éénvoertuig worden bereikt. In de tweede plaats kan het excessieve gelegen zijn in
het motief vanhet tegengaan van ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente.In deze bepaling gaat het om een “eigenlijk” parkeerexces, hetwelk veronderstelt
dat degedraging plaatsvindt op een weg (in de zin van de WVW 1994). Het hebben van
handelsreclameop of aan onroerend goed op een vanaf de weg zichtbare plaats is geregeld in
artikel 4:15.Het in dit artikel omschreven verbod is beperkt tot het maken van handelsreclame
(commerciëlereclame). Uit de jurisprudentie en uit artikel 7, vierde lid, van de Grondwet
blijkt, dat degemeentelijke wetgever in ieder geval het maken van handelsreclame aan
beperkingen magonderwerpen.Artikel 5:8 Parkeren van grote voertuigenIn gemeentelijke kring wordt het meer en meer als noodzakelijk ervaren dat het
parkeren vangrote voertuigen - in het bijzonder vrachtwagens - op wegen in de stadscentra en
in dewoonwijken zoveel mogelijk wordt tegengegaan. Maatschappelijk gezien is er een
tendenswaarneembaar dat dit parkeren wordt ervaren als misbruik van de weg. De gevaren
eninconveniënten die deze parkeergedragingen kunnen opleveren, zijn velerlei:
onvoldoendeopvallen bij schemer en duisternis van geparkeerde vrachtwagens, onvoldoende
zichtbaarheidvan tussen of achter deze voertuigen spelende kinderen, buitensporige
inbeslagneming van deschaarse parkeerruimte, belemmering van het uitzicht vanuit de woning, afbreuk
aan het uiterlijkaanzien der gemeente enz. Op den duur zal het parkeren van grote voertuigen dan
ook niet meerdienen te geschieden op wegen binnen de bebouwde kom, althans niet op die wegen
binnen debebouwde kom, welke gelegen zijn in het centrum of in de woonwijken. Uit de
jurisprudentie kanworden opgemaakt, dat ook volgens de Hoge Raad het parkeren van vrachtwagens
inwoonwijken enz., bezien tegen de achtergrond van de recente
verkeersomstandigheden enmaatschappelijke inzichten, niet (meer) redelijkerwijze als “normaal” verkeer
kan wordenbeschouwd. De artikelen 5:8 en 5:9 bevatten regels waarmee het parkeren van
grote voertuigen,voor zover dit excessief is, kan worden tegengegaan.Het eerste lid van artikel 5:8 beoogt optreden mogelijk te maken tegen het
parkeren van grotevoertuigen op de weg, als dat gepaard gaat met een excessief gebruik van de weg.
Metbetrekking tot dit motief "buitensporig gebruik van de weg", moge nog worden
opgemerkt, dat hetin dat verband niet noodzakelijkerwijs om (het parkeren van) méér voertuigen
behoeft te gaan.Ook het parkeren van één groot voertuig kan een parkeerexces in deze zin
opleveren.De werking van het in het eerste lid gestelde verbod is ingevolge het tweede lid
beperkt tot deavond en de nacht. Het lijkt in het algemeen niet redelijk om het parkeren van
grote voertuigen opde weg ook gedurende de werkdag te verbieden. Dit zou de belangen van met name
handel enindustrie te zeer schaden.Lid drie regelt de mogelijkheid van een ontheffing. Verzoeken om ontheffing
zullen van geval totgeval moeten worden bekeken. Omstandigheden welke in beginsel door alle
bedrijven –ongeacht de aard - kunnen worden aangevoerd, rechtvaardigen op zich nog geen
ontheffing. Aaneen ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden verbonden betreffende de
tijd en de plaatswaarop deze zal gelden.Artikel 5:9 Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigenEerste lidDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het op de weg parkeren
vanvrachtwagens e.d. bij andermans voor bewoning of ander dagelijks gebruik bestemd
gebouw,zodanig, dat daardoor het uitzicht van bewoners of gebruikers van het gebouw op
hinderlijkewijze wordt belemmerd of hun anderszins hinder of overlast wordt aangedaan. Zie
voorts ook detoelichting bij artikel 5:8.Door opneming van de bestanddelen “of hun anderszins hinder of overlast wordt
aangedaan” zijnook mogelijke andere vormen van hinder of overlast dan uitzichtbelemmering, door
het parkerenvan grote voertuigen aan bewoners of gebruikers van gebouwen berokkend,
verboden. Hierbijkan worden gedacht aan belemmering van de lichtval, stankoverlast en
geluidsoverlast, bijvoorbeeld ten gevolge van het starten en warmdraaien van grote voertuigen.Dat een dergelijke zinsnede houdbaar is, blijkt uit een reeds oude uitspraak van
de Hoge Raad(HR 16 januari 1986, NJ 1968, 198) waarin de Hoge Raad de bedoelde zinsnede in
de APV vanEnschede verbindend achtte.Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zouitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder
van een voertuigmaar ook op de andere belanghebbenden bij het voertuig.Tweede lidDe in dit lid opgenomen uitzondering ziet bij voorbeeld op (het parkeren van)
"hoogwerkers",meetwagens e.d.Een ontheffingsmogelijkheid is niet geboden. Niet goed valt in te zien hoe deze
mogelijkheid terijmen valt met het hinderlijke karakter van het hier bedoelde parkeren.Artikel 5:10 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigenEerste lidHet is helaas een veelvuldig voorkomend verschijnsel dat groenstroken, openbare
beplantingen,plantsoenen en grasperken worden benut voor het parkeren van voertuigen.Met de onderhavige bepaling wordt beoogd beschadiging van groenstroken e.d., die
het uiterlijkaanzien van de gemeente beogen te verfraaien, te voorkomen en het groen beter
aan zijnbestemming te doen beantwoorden.Aangezien deze bepaling zich uitsluitend richt tegen een “oneigenlijk”
parkeerexces - dat wilzeggen tegen een gedraging welke buiten de “weg” (in de zin van de
wegenverkeerswetgeving)plaatsvindt, behoeft voor strijd met de bepalingen van de wegenverkeerswetgeving
niet te wordengevreesd. Om deze reden bestaat er geen bezwaar tegen dat in deze bepaling ook
het rijdenover openbare beplantingen enz. wordt verboden.Doorgaans zal een groenstrook geen deel uitmaken van de weg. Bermen maken wel
deel uit vande “wegen” in de zin van artikel 1 van de WVW 1994. Aangezien de berm rechtens
deel uitmaaktvan de weg, gelden de op de desbetreffende weg betrekking hebbende
verkeersvoorschrifteneveneens voor de berm, zoals parkeerverboden e.d. Artikel 10 van het RVV 1990
bepaalt datauto’s, motoren e.d. op de rijbaan en op andere weggedeelten - met uitzondering
van het trottoir,het voetpad, het fietspad of het ruiterpad - mogen worden geparkeerd. Onder deze
andereweggedeelten waar wel geparkeerd mag worden vallen ook de bermen van een weg.
Indien ineen bepaald geval het parkeren in een berm als ongewenst moet worden aangemerkt,
kan eenparkeerverbod voor die berm worden ingesteld. Dit kan door plaatsing van het
bord E1 vanBijlage 1 van het RVV 1990 met een onderbord, waarop staat dat het parkeerverbod
alleen geldtvoor de berm. Het is tevens mogelijk dat het parkeren op de rijbaan niet
wenselijk is, bijvoorbeelduit oogpunt van de verkeersveiligheid, maar dat het parkeren in de berm wel kan
wordentoegestaan. Ook in dit geval is plaatsing van het genoemde bord E1 noodzakelijk,
maar nu meteen onderbord waarop staat dat parkeren in de berm wel is toegestaan.Omdat de wegenverkeerswetgeving onder “wegen” ook de bermen begrijpt, is het in
artikel 5:11vervatte verbod beperkt tot groenstroken. De wegenverkeerswetgeving voorziet
niet in degevallen waarin het voertuig op of in een groenvoorziening wordt geplaatst,
welke geen deeluitmaakt van de weg (in de zin van de Wegenverkeerswet). Zie hierover artikel
2:46.Bij een parkeerverbod is het doen of laten staan van een voertuig niet
strafbaar, indien zulksgeschiedt om personen de gelegenheid te geven in of uit te stappen dan wel voor
het laden oflossen van goederen.Het moge duidelijk zijn dat de laatstgenoemde beperkingen niet van toepassing
behoren te zijnop een verbod tot het doen of laten staan van voertuigen in
groenvoorzieningen.Bewust is hier derhalve gekozen voor de bestanddelen “doen of laten staan” in
plaats van“parkeren”, omdat ook het tot stilstand brengen van een auto in een plantsoen
beschadiging vanhet groen en vermindering van de aantrekkelijkheid veroorzaakt.Opgemerkt mag nog worden dat gedragingen als de onderhavige in sommige gevallen
ookzaakbeschadiging in de zin van artikel 350 van het Wetboek van Strafrecht met
zich meebrengen.Zie voorts HR 27 oktober 1930, NJ 1931, blz. 62, waarbij een bepaling in de APV
van Assen,volgens welke het in de kom van de gemeente verboden was zich te bevinden op de
vangemeentewege aangelegde grasperken, verbindend werd geacht. De bewering dat
degemeentelijke wetgever niet bevoegd zou zijn naast het algemene verbod van
artikel 461,Wetboek van Strafrecht bedoelde verbodsbepaling uit te vaardigen, ging niet
op.Deze APV-bepaling had naar het oordeel van de Hoge Raad kennelijk ten doel
“maatregelen tenemen tegen beschadiging van stadsbosch en door de gemeente aangelegde
grasperken,derhalve zorg voor de instandhouding van gemeentelijk terrein, zijnde een
onderwerp dat dehuishouding van de gemeente betreft”.Indien het in artikel 5.1.10 (oud) bedoelde voertuig een door een
woonwagenbewoner bewoondewoonwagen is, zal het college deze niet met toepassing van bestuursdwang op
grond van artikel61 Woonwagenwet uit de gemeente kunnen doen verwijderen dan nadat hiervoor
doorgedeputeerde staten toestemming is verleend als bedoeld in dat artikel en nadat
eenwaarschuwing op grond van het vierde lid van dat artikel is uitgevaardigd. Zie
Wnd. Vz. ARRS 24juni 1983, nr. RO3.83.3806/S 5980 (Oosterhout).Tweede lidBij de onder b bedoelde voertuigen kan worden gedacht aan voertuigen, in gebruik
bij de politieof de brandweer, als ook bij de gemeentelijke plantsoenendienst. Campings vallen
onderterreinen als bedoeld onder c.Vierde lid Lex silencio positivo (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen)Gezien het belang dat hier aan de orde is: het voorkomen van schade aan
groenvoorzieningen,lijkt het niet bijzonder wenselijk om hier een lex silencio positivo toe te
passen. Daarvan is danook afgezien.Artikel 5:11 Overlastgevend parkeren van voertuigenDeze bepaling ziet op hinder en overlast die voor bewoners of gebruikers van
nabijgelegengebouwen of terreinen kunnen ontstaan door het parkeren van voertuigen metstankverspreidende stoffen, zoals vrachtauto's van destructiebedrijven,
vismeelfabrieken e.d.Onder de werking van deze bepaling valt ook het doen of laten staan van
voertuigen metstankverspreidende stoffen buiten de weg in de zin van de WVW.Een ontheffingsmogelijkheid wordt niet geboden. Deze mogelijkheid valt niet goed
te rijmen methet hinderlijke karakter van het hier bedoelde parkeren.Artikel 5:12 Overlast van fiets of bromfietsIn de praktijk wordt regelmatig overlast ondervonden van fietsen en bromfietsen
die her en derbuiten de daartoe bestemde fietsenstallingen worden geplaatst. Het gaat hierbij
doorgaans omplaatsen, waar zich grote concentraties van gestalde (brom)fietsen voordoen,
zoals bijvoorbeeldbij stations, winkelcentra en dergelijke. Voorop staat dat dan wel
voldoendestallingsmogelijkheden ter plekke aanwezig zijn.Ter regulering van overlast van foutief geplaatste (brom)fietsen is in het
eerste lid van dit artikelaan het college de bevoegdheid gegeven om plaatsen aan te wijzen waar het
verboden is(brom)fietsen neer te zetten buiten de daarvoor bestemde ruimten of plaatsen dan
wel deze daarte laten staan. De belangen die het college hierbij onder meer in overweging kan
nemen zijn: debescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente, de voorkoming of
opheffing van overlastof de voorkoming van schade aan de openbare gezondheid. Bij het laatste motief
kan wordengedacht aan het voorkomen van mogelijke verwondingen aan voetgangers die zich
tussen eenwoud van (brom)fietsen een weg moeten banen.Na aanwijzing van een plaats waar het verbod zal gelden, kan tegen een foutief
geplaatste(brom)fiets worden opgetreden. Door middel van borden moet worden aangegeven dat
foutiefgeplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd. Het feitelijk verwijderen
dient dan beschouwdte worden als toepassing van bestuursdwang.Alvorens deze vorm van bestuursdwang te effectueren is het verstandig aan het
publiek bekendte maken, bijvoorbeeld door mededeling in het gemeenteblad, de plaatselijke
krant of een huisaan-huisblad, met affiches en dergelijke, dat onjuist geplaatste (brom)fietsen
zullen wordenverwijderd. Tevens is het raadzaam aan te geven waar de verwijderde fietsen weer
kunnenworden opgehaald en hoe hoog de kosten zijn die vergoed moeten worden.AFDELING 2 COLLECTERENArtikel 5:13 Inzameling van geld of goederenAlgemeenVan oudsher wordt in Nederland op ruime schaal een beroep gedaan op de
liefdadigheidszin vanhet publiek door middel van collecten, inschrijvingen, verkoop van
steunbonnetjes enz.Doorgaans gaan inzamelingsacties uit van volkomen betrouwbare instellingen.
Incidenteel komthet voor dat bij de inzamelaar niet de charitatieve doelstelling voorop staat
maar een ander(commercieel) belang. Hierbij wordt bij de burger de indruk gewekt dat de
opbrengst naar hetgoede doel gaat terwijl dit voor maar een klein deel het geval is.Buiten de sfeer van het strafrecht ligt het bestrijden van ongewenste praktijken
primair op de wegvan de gemeenten die het vergunningenbeleid voor inzamelingen in handen hebben.
Dit isdestijds verwoord in de Memorie van Toelichting (MvT) bij het wetsontwerp tot
aanvulling van hetWetboek van Strafrecht met een bepaling omtrent telefonische colportage voor een
goed doel(Kamerstuk 15678, Stb. 1982,12). In de MvT wordt het volgende opgemerkt: “Ook de
overheidheeft een taak om het misbruik dat in sommige gevallen van de betere gevoelens
van de mensenen van hun goedgeefsheid wordt gemaakt te bestrijden. Niet alleen is dit nodig
ter beschermingvan het publiek, maar ook ter bescherming van de bonafide charitatieve
instellingen, die voor definanciering van hun activiteiten in meerdere of mindere mate zijn aangewezen op
de offerzin vanhet publiek”.De rol van het Centraal Bureau FondsenwervingHet CBF is een onafhankelijke stichting die al sinds 1925 toezicht houdt op de
inzameling vangeld voor goede doelen. Een van de belangrijkste taken van het CBF is het
beoordelen vanfondsenwervende instellingen. Vrijwel alle Nederlandse gemeenten zijn
aangesloten bij het CBF.Ze worden regelmatig door het CBF geïnformeerd, of nemen zelf contact op voor
nadereinformatie. Het CBF is zo het eerste aanspreekpunt voor gemeenten bij nieuwe
ontwikkelingen ophet gebied van fondsenwerving en goede doelen. De beoordelingen van het CBF
vormen eenleidraad bij het verstrekken van de incidentele inzamelingsvergunningen door de
gemeenten aaninstellingen die niet voorkomen op het collecterooster. Via afspraken met alle
gemeenten en eenaantal grote nationale fondsen is in 1949 een “collectenplan” gerealiseerd. Dit
plan houdt ondermeer in dat het CBF jaarlijks, op voorstel van de Stichting Collectenplan, een
rooster vaststeltwaarin aan grote landelijk collecterende fondsen voor hun inzamelingsactie een
week wordttoegewezen. De “vrije” perioden zijn beschikbaar voor andere instellingen. Een
essentieelelement van het rooster is de exclusiviteit. De fondsen krijgen desgevraagd als
enige eeninzamelingsvergunning van alle gemeenten voor de betreffende week. Slechts in
goed overlegtussen betrokken instelling en de gemeente in kwestie zijn hierop uitzonderingen
mogelijk. Opgrond van lid 4 kan het college ook vrijstelling verlenen.Zie ook de website van het CBF: http://www.cbf.nl/Huidige ontwikkelingenDe vraag is of in de huidige maatschappij nog steeds behoefte is aan een
beschermendeoverheid zowel in het kader van het toezicht op bonafide instellingen als van de
beperking vanhet aantal inzamelingen met het oog op het voorkomen van overlast voor burgers.
Er zijnverschillende redenen om deze rol van de overheid voort te zetten.De manieren waarop wordt ingezameld zijn steeds indringender geworden: via de
post(direct mail), de telefoon, het aanspreken op straat (direct dialogue), door
shows op tv(het Glazen Huis) en concerten (Live Aid, ) direct of indirect
aangesproken.De goede doelen-branche is steeds verder is geprofessionaliseerd; denk aan
deprofessionele (commerciële) enwervingsbedrijven. Deze sales- en
marketingbedrijven zijngericht op het werven van klanten (leden of donateurs) voor hun
opdrachtgevers.Er zijn daarnaast nog steeds kwetsbare groepen in de samenleving die
enigebescherming nodig hebben. Niet voor niets wordt regelmatig aangegeven dat het
bijbezoek aan de deur, voor wat voor reden dan ook, verstandig is een legitimatie
te vragen.Dit alles doet vermoeden dat de gevolgen van het afschaffen van een
inzamelingsvergunningongewenst zijn. Dit is voor de VNG reden geweest om de inzamelingsvergunning
niet teschrappen uit de model-APV.Voor instellingen die niet voorkomen op het collecterooster (zie hiervoor) wordt
een vergunningvoor bepaalde tijd afgegeven. Juist doordat de gemeente bij deze instellingen
niet kan afgaan opeen oordeel van het CBF dient deze zelf een afweging te maken of sprake is van
een bonafideinstelling. Daarbij is het uitgangspunt van het collecterooster dat er slechts
één organisatie perweek huis-aan-huis mag collecteren met het oog op het voorkomen van
overlast.De landelijke instellingen doen een aanvraag om in een bepaalde week te mogen
inzamelen.Beide partijen (gemeente en aanvrager) zullen er voor zorgen dat de vergunning
ruim voor die tijdis verleend, omdat bij overschrijden van de termijn de vergunning geen nut
heeft. Gezien hetcollecterooster is namelijk uitwijken naar een andere week niet eenvoudig. Er
zijn overigens geensignalen ontvangen uit de praktijk dat het niet halen van de termijnen een
probleem is.Direct dialogueDirect dialogue is een fondsenwervingmethode waarbij mensen worden aangesproken
engevraagd om donateur of lid te worden van een instelling voor een goed doel en
waarbij eenintekenlijst wordt aangeboden. Het publiek geeft een machtiging af. Het is een
wervingmethodedie de laatste jaren snel populair is geworden. Bij het opstellen van de
bepaling van de model-APV is met deze methode geen rekening is gehouden. Deze zag immers voornamelijk
oplandelijk georganiseerde inzamelingen huis-aan-huis.Tot voor kort voor was de meest voorkomende vorm van direct dialogue inzameling
op plekkenmet veel lopend publiek, bijvoorbeeld in het winkelgebied of bij stations.
Tegenwoordig wordtdeze vorm van inzamelen ook huis-aan-huis toegepast. Dit maakt de
vergunningverleningcomplexer. Duidelijk is dat voor de huis-aan-huiswerving rekening gehouden dient
te worden methet collecterooster. De vergunning voor huis-aan-huis direct dialogue kan dan
ook alleenverleend worden voor de vrije perioden, waarin ook ruimte dient te zijn voor
lokale instellingen.Organisaties die gebruik maken van direct dialogue, willen graag meerdere malen
per jaar,gedurende enkele dagen leden werven. Een systeem van vergunningverlening zoals
aan de huisaan-huiscollecten ten grondslag ligt (één keer per jaar één week) voldoet niet aan
deze behoefte.Duidelijk is ook dat er een verschil is tussen huis-aan-huis collecteren en
inzamelingen op straat.Een groot aantal huis-aan-huiscollecten geeft eerder dan een groot aantal
straatcollectenaanleiding tot afkeer en wrevel onder de bevolking (AR 02-12-1983, Gst. 1984,
6763, 3).Niet elke gemeente heeft te maken met direct dialogue-activiteiten, maar
gemeenten dieregelmatig aanvragen krijgen kunnen overwegen om beleidsregels vast te stellen.
De gemeentekan aangeven hoeveel instellingen op een zelfde dag een inzamelingsvergunning
krijgen voorstraatwerving, waarbij ook gekeken kan worden naar het aantal wervers dat per
instelling ingezetmag worden. Ook kan de gemeente bepalen op welke plaatsen gebruik kan worden
gemaakt vande vergunning. Afgewogen dient te worden welke plekken het meest wenselijk zijn
vanuit debelangen van de wervende instelling en welke plekken geschikt zijn in het kader
vanverkeersveiligheid, openbare orde en overlast. De in artikel 1:8 opgenomen
weigeringgrondengeven de gemeente de mogelijkheid aan de hand van daar genoemde criteria
eenmaximumstelsel te hanteren.Er bestaat een Gedragscode brancheorganisatie van de Vereniging Direct
DialogueDonateurswervers Nederland. In deze gedragscode zijn regels opgenomen voor het
werven vanleden en donateurs door middel van persoonlijke gesprekken. Enkele van die
regels zijn: dedienstverleners en hun medewerkers zullen zich aan landelijke en lokale
regelgeving houden(o.a. de APV), geen gebruik maken van een intimiderende of agressieve werkwijze,
de wervershebben altijd een identificatie bij zich en zijn goed getraind en
geïnformeerd.Direct dialogue in relatie tot ventenHet komt de laatste tijd regelmatig voor dat gemeenten benaderd worden door
marketing- ensalesorganisaties die een vergunning aanvragen om huis-aan-huis klanten te
werven voor hunopdrachtgevers. Een opdrachtgever kan een charitatieve instelling zijn waarvoor
leden wordengeworven door middel van een intekenlijst, maar ook een bedrijf dat producten
verkoopt.Bijvoorbeeld een energie- of telefonieleverancier werft huis-aan-huis klanten
waarbij aan de deureen contract wordt ondertekend.De vergunningen die mogelijk op deze activiteiten van toepassing zijn, zijn
deinzamelingsvergunning (art 5:13 APV) en de ventvergunning (art. 5:14 e.v. APV).
Wat betreft deinzamelingsvergunning is het verwarrend dat het niet het charitatieve doel zelf
is dat devergunning aanvraagt, maar de commerciële organisatie in opdracht van een goed
doel. Voor dehand ligt dat aan deze instelling bij het verlenen van de inzamelingsvergunning
dezelfdevoorwaarden worden opgelegd als aan een charitatieve instelling, dus ook het
terugkoppelen vanwat ingezameld is (hoeveel machtigingen en voor welk bedrag).Bij venten ziet de vergunningplicht zowel op het aanbieden van goederen als het
aanbieden vandiensten. Het werven van klanten voor energieleveranciers valt onder het
aanbieden vandiensten. Doel is immers om via deze methode een contract af te sluiten voor de
levering van eendienst. Een andere vorm van venten is het op straat of huis-aan-huis verkopen
van producten alseen hotelbon of bon voor vakantiepark.Gemeentelijk beleid met betrekking tot de verlening van de
inzamelingsvergunningenHet gemeentelijk beleid inzake de verlening van inzamelingsvergunningen heeft
tweeuitgangspunten: de inzameling geschiedt door bonafide te achten instellingen en
in het kader vanoverlast wordt het aantal collecten beperkt en gelijkmatig over het jaar
verdeeld. Desgewenstwordt een onderscheid gemaakt tussen inzamelingen huis-aan-huis en op
straat.De collecten van landelijke instellingen, voorkomende op het collecterooster
krijgen eendoorlopende vergunning. De gemeente volgt hierbij het CBF en de Stichting
Collecteplan.Instellingen die niet op dit collecterooster voorkomen en een vergunning vragen
voor een vrijeperiode of voor werving op straat dienen door de gemeente beoordeeld te worden.
Bij debeoordeling van de aanvragen worden in de praktijk onder meer de volgende
criteria gehanteerd(indien van toepassing):- de instelling moet als bonafide zijn aan te merken (advies inwinnen bij
CBF);- de instelling moet specifiek plaatselijke kenmerken bezitten; en/of- de voorgenomen actie is geen duplicering van andere al “gevestigde”
inzamelingen tenbate van een identiek doel, met name dat van instellingen vermeld op het
collecteplan;en/of- de opbrengst van de voorgenomen collecte moet worden besteed ten behoeve
vanpersonen of instellingen buiten de kring van collecterende instellingen;
en/of- de aanvragende instelling mag geen (controversiële) politieke doeleinden
nastreven;- controle van de begroting op besteding van de gelden;- tellen onder toezicht van een notaris;- betalingsbewijs achteraf (dat het geld daadwerkelijk is overgemaakt aan
doel);- gesloten bus, legitimatie inzamelaars etc.;- onderschrijven Gedragscode brancheorganisatie van de Vereniging Direct
DialogueDonateurswervers Nederland.Dierenrechtenactivisme en dierenrechtenextremismeIn het voorjaar van 2009 heeft er een Algemeen Overleg in de Tweede Kamer
plaatsgevondenwaarbij de inzamelingsvergunning ter sprake kwam. Aanleiding voor het AO vormt
een rapportvan de AIVD Dierenrechtenextremisme in Nederland gefragmenteerd maar groeiende.
In ditrapport wordt het volgende opgemerkt: “Zeer regelmatig wordt er gecollecteerd in
bijvoorbeeldwinkelcentra, waarbij getracht wordt de goedgeefsheid van het publiek te
bevorderen door hetvertonen van shockerende foto’s”.In het AO hebben Kamerleden aan de minister gevraagd of het voorkomt dat
gecollecteerd wordtdoor organisaties die illegale activiteiten plegen. De minister heeft toegezegd
in overleg met deVNG na te gaan hoe gemeenten omgaan met de vergunning verlening voor collecten
en welkecriteria daarbij gehanteerd worden.Zowel het CBF als de VNG herkennen het beeld dat de AIVD in haar rapport schetst
niet. Wijvermoeden dat deze collectes vooral plaatsvinden zonder vergunning. Het is
daarmee allereersteen handhavingstaak.In het geval er wel een vergunning wordt aangevraagd zal dit waarschijnlijk een
incidentelevergunning betreffen. In de paragraaf hierboven is aangegeven welke criteria de
gemeente kanhanteren bij het verlenen van een incidentele vergunning.Van belang is dat altijd contact wordt opgenomen met het CBF. Zij kunnen
aangeven of dezeorganisatie een keurmerk of certificaat heeft. Ook kan worden aangegeven of de
organisatierecent ook in andere gemeenten een aanvraag voor een inzamelingsvergunning heeft
ingediend.Indien bij het CBF wordt gemeld dat zich problemen voordoen met dergelijke
organisaties kan hetCBF besluiten om daar bekendheid aan te geven door bijvoorbeeld een waarschuwing
teplaatsen op de website van het CBF.Eerste lidVoor het houden van een openbare inzameling is een vergunning van het college
nodig. Hetartikel ziet op de welbekende inzamelingen van geld middels collectebussen, maar
ook opinzamelingen met gebruik van intekenlijsten en de inzameling van goederen. Dit
laatste komtbijvoorbeeld voor als burgers gevraagd wordt een bijdrage te leveren aan een
voedselpakket. Ditkan middels een gift in geld maar ook door (vooraf bepaalde) producten te kopen
en vervolgenste doneren. Voor de openbaarheid van de inzameling is het voldoende dat deze op
of aan deopenbare weg dan wel op een andere voor het publiek toegankelijke plaats
plaatsvindt. Debepaling ziet zowel op het collecteren voor een ideëel als voor een commercieel
doel.Deze bepaling ziet formeel ook op inzamelen met collectebussen die op de
toonbank van winkelsgeplaatst zijn. Meestal betreft het hier een collectebus die voor langere tijd
geplaatst wordt.Hoewel dit formeel vergunningplichtig is, wordt hier in de praktijk soepel mee
omgegaan. Hetheeft nog nooit tot klachten van hetzij burgers hetzij organisaties op het
collecterooster geleid.Tweede lidIn het tweede lid is aangegeven dat ook een vergunning vereist is, indien bij
een inzamelinggeschreven of gedrukte stukken worden aangeboden. Het komt veelvuldig voor dat
hetcollecteren plaatsvindt onder gelijktijdige aanbieding van gedrukte stukken,
zoalsprentbriefkaarten, mapjes briefpapier e.d., waarbij de opbrengst een
charitatieve bestemmingheeft.BriefkaartenactiesBij briefkaartenacties worden briefkaarten huis-aan-huis te koop aangeboden.
Deze activiteitkomt tot stand op initiatief van commerciële organisaties waarbij de naam van
een goed doelwordt gebezigd. Er wordt gebruikt gemaakt van studenten bij de verkoop. Een
klein deel van deopbrengst komt ten goede aan het goede doel, de rest van de opbrengst aan de
initiatiefnemersvan de commerciële instelling. Het is verwarrend dat erkende goede doelen
(CBF-keur)meewerken aan dergelijke acties, Het CBF dringt er bij de door haar erkende
goede doelen danook op aan om goed toezicht te houden op de verkoopactiviteiten en de informatie
die daarbijvertrekt wordt. Vanwege klachten over deze activiteiten die zowel bij het CBF
als bij de goededoelen zijn binnengekomen, is door verschillende instellingen met een goed doel
besloten testoppen met deze activiteiten.Vrijheid van meningsuitingDe vraag rijst of deze wijze van collecteren valt onder de bescherming van
artikel 7, eerste lid,van de Grondwet (recht op vrije meningsuiting). Dit is niet het geval. In vaste
rechtspraak is eenscheiding aangebracht tussen het collecteren enerzijds en het daarbij aanbieden
van gedruktestukken anderzijds (HR 26-05-1987, 106, Vz ARRS 16-08-1979, AB 1979, 297 en
18-10-1979,OB 180, nr. 41340, rubriek III.2.2.7). Ook een beroep op artikel 10 van het EVRM
en artikel 19van het IVBPR heeft de verbindendheid van een dergelijke bepaling niet
aangetast.In het tweede lid van artikel 5:13 zijn de beide handelingen - het collecteren
en het daarbijaanbieden van geschreven of gedrukte stukken - bewust van elkaar gescheiden.
Volgens dittweede lid is uitsluitend het houden van openbare inzamelingen van een
vergunning afhankelijk,niet het daarbij aanbieden of verspreiden van geschreven of gedrukte stukken.
Dit houdt dus indat als een aanvraag om een inzamelingsvergunning wordt geweigerd waarbij de
aanvrager vanplan was om bij de geldinzameling gedrukte stukken aan te bieden, dan blijft het
recht om dezestukken aan te bieden zonder meer bestaan. Daarbij maakt het bijzondere element
“... indiendaarbij te kennen wordt gegeven of de indruk wordt gewekt dat de opbrengst
geheel of ten delevoor een liefdadig of een ideëel doel is bestemd” nog eens duidelijk, dat het
gaat om een regelingvan het collecteren en niet om een regeling van het venten of colporteren met
gedrukte stukken.Huis-aan-huisverkoop van briefkaarten e.d. waarbij te kennen wordt gegeven dat
dit geheel ofgedeeltelijk plaatsvindt ten behoeve van het goede doel is op basis van het
bovenstaande danook een vergunningplichtige activiteit. De uitspraak van de Hoge Raad van 21
maart 2000, NJ2000, 482 waar door commerciële kaartverkooporganisaties nog wel eens naar
verwezen wordt,doet daar niet aan af. Bij deze kaartverkoopacties is het voornaamste doel het
inzamelen vangeld (veelal deels ten behoeve van het goede doel).Venten/colporteren (met gedrukte stukken) of inzamelen (onder gelijktijdige
aanbieding vangedrukte stukken)Het collecteren onder gelijktijdige aanbieding van gedrukte stukken moet
onderscheiden wordenvan het venten of colporteren met gedrukte stukken. Venten of colporteren met
gedrukte stukkenvalt onder de werking van artikel 7, eerste lid, van de Grondwet. Het venten of
colporteren beoogtvooral het dekken van de kosten van verspreiding (het drukken en redigeren
daaronderbegrepen) van gedrukte stukken. Het aanvaarden van geld is dus duidelijk
dienstbaar aan deverspreiding. Van venten of colporteren met gedrukte stukken is sprake, wanneer
voor dezestukken een reële contraprestatie in de vorm van een vast bedrag wordt gevraagd.
Denk hierbijaan de verkoop van abonnementen op kranten of tijdschriften. Verkrijgt men een
of anderdrukwerk door een willekeurig bedrag of een weliswaar vast, maar niet meer als
reëlecontraprestatie aan te merken, bedrag aan geld in een bus te werpen of te
overhandigen alsbijdrage voor een duidelijk kenbaar liefdadig of ideëel doel, dan is er in onze
opvatting sprake vaneen collecte. De gedrukte stukken worden daarbij slechts ter ondersteuning van
die actieuitgereikt en zijn niet elementair voor het verschijnsel collecte. Bij
strafrechtelijk optreden tegendit soort, zonder vergunning gehouden inzamelingen zal ten laste gelegd en
bewezen moetenworden, dat te kennen is gegeven of de indruk is gewekt dat de opbrengst geheel
of gedeeltelijkis bestemd voor een ideëel doelDerde lidIn het derde lid van artikel 5:13 is een uitzondering op de vergunningplicht
opgenomen voorinzamelingen die gehouden worden “in besloten kring”. Voor deze uitdrukking is
aansluitinggezocht bij artikel 435e WvSr, waarin het telefonisch colporteren voor
charitatieve doeleindenwordt verboden. De uitdrukking “in besloten kring” doelt op gevallen waarin
tussen deinzamelende instelling en de persoon tot wie zij zich richt een bepaalde
kerkelijke,maatschappelijke of verenigingsband bestaat, welke binding de achtergrond vormt
van de actie.Het begrip “besloten kring” veronderstelt een nauwere band dan alleen het
gemeenschappelijklidmaatschap. Men zal moeten aangeven dat er ook een zekere gemeenschappelijke
bekendheidis. Dit zal niet het geval zijn, indien de band tussen aanbieder en cliënt
uitsluitend wordtgevonden in het gemeenschappelijk lidmaatschap van een grote organisatie als een
vak- of eenomroepvereniging. Ditzelfde geldt voor het behoren tot een zelfde
kerkgenootschap. Wordt deactie echter gevoerd binnen een bepaalde kerkelijke gemeente of wijk, of door
een plaatselijkeafdeling van een landelijke vereniging, dan zal weer wel sprake kunnen zijn van
een beslotenkring.Vierde lidHet college is bevoegd om bepaalde collecten vrijstelling te verlenen van de
vergunningplicht.enkan met name denken aan de collecten die genoemd worden in het landelijke
collecteplan.AFDELING 3 VENTENArtikel 5:14 BegripsbepalingBij de herziening van 2007 is omschreven wat onder venten wordt verstaan. Dit is
eenverbetering omdat het uitoefenen van de ambulante handel (het venten)
onderscheiden moetworden van enerzijds de collectevergunning en anderzijds de
standplaatsvergunning. Bij ventenis het van belang dat de venter in beweging is. De venter biedt zijn waren
voortdurend aan vanafeen andere plaats. Het tijdelijk stilstaan in afwachting van klanten is geen
venten. HR 26-03-1974, NJ 1974, 239.Het onderscheid tussen venten en collecteren is het volgende. Van venten of
colporteren issprake wanneer voor deze goederen een reële contraprestatie in de vorm van een
vast bedragwordt gevraagd. In principe worden bij collecteren geen goederen aangeboden,
maar gaat hetom het inzamelen van geld en goederen. Verkrijgt men een drukwerk of ander goed
door eenwillekeurig bedrag of een weliswaar vast, maar niet meer als reële
contraprestatie aan te merken,bedrag aan geld in een bus te werpen of te overhandigen als bijdrage voor een
duidelijk kenbaarliefdadig of ideëel doel, dan is sprake van een collecte. De goederen worden
daarbij slechts terondersteuning van die actie uitgereikt. Bij strafrechtelijk optreden tegen dit
soort zondervergunning gehouden inzamelingen zal ten laste gelegd en bewezen moeten worden
dat tekennen is gegeven of de indruk is gewekt dat de opbrengst geheel of gedeeltelijk
is bestemd vooreen ideëel doel.Het onderscheid tussen venten en het innemen van een standplaats betreft de
periodegedurende welke goederen vanaf dezelfde plaats op straat worden aangeboden aan
willekeurigevoorbijgangers. Onder het innemen van een standplaats wordt verstaan het te koop
aanbiedenvan goederen vanaf eenzelfde plaats, gebruikmakend van fysieke hulpmiddelen als
een kraam ofeen aanhangwagen, in de openbare ruimte. Het tien minuten standplaats innemen
vereist eenstandplaatsvergunning en geen ventvergunning, HR 26-03-1974, NJ 1974, 239.
Venten enstandplaatsen sluiten elkaar dus uit.Direct dialogue in relatie tot ventenIn het algemene gedeelte van de toelichting bij artikel 5:13 (inzamelen geld of
goederen) ishierover een passage opgenomen onder de kop “direct dialogue”.Artikel 5:15 VentverbodDit artikel gaat uit van een algeheel ventverbod. De VNG heeft in het model
ervoor gekozen dede vergunningplicht af te schaffen en het venten alleen te verbieden als de
openbare orde wordtverstoord, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of het milieu in gevaar
komt. De VNG achthet risico van achteraf controleren niet veel groter dan van het vooraf
vaststellen van devoorwaarden die vaak dezelfde zijn. Volgens de Dienstenrichtlijn is een
vergunning alleenproportioneel als een controle achteraf onvoldoende is.Capelle heeft het model niet overgenomen en de vergunningplicht gehandhaafd voor
het huisaan-huis venten omdat het risico van achteraf ingrijpen juist wel groter wordt
geacht. Het eisenvan een vergunning zorgt er voor dat bekend is waar en wanneer er venters actief
zijn. Mochtener klachten over de venter zijn of heeft hij overlast veroorzaakt dan kan daar
bij een volgendeaanvraag rekening mee worden gehouden.Een onderscheidt wordt gemaakt tussen het huis-aan-huis venten en het venten op
de weg. Hethuis-aan-huis venten is een vorm van venten die meer ingrijpt in het alledaagse
leven dan hetventen langs de weg. Voor het venten uitsluitend op de weg (lid 2) is dan ook
geen vergunningvereist en kan de venter volstaan met een melding.Artikel 5:16 Vrijheid van meningsuitingAlgemeenArtikel 7 Grondwet bepaalt dat geen vergunning mag worden geëist voor de
gebruikmaking vaneen zelfstandig middel van bekendmaking. In de jurisprudentie is het aanbieden
van of ventenmet gedrukte stukken als een zelfstandig middel van bekendmaking aangemerkt.
Eenafzonderlijk probleem is het beoordelen of er in een concrete situatie sprake is
van de uitoefeningvan “een zelfstandig middel van bekendmaking” in de zin van artikel 7 van de
Grondwet of dat ersprake is van het te koop aanbieden van drukwerk, waarbij geen gedachten of
gevoelens wordengeopenbaard. Het verspreiden van handelsreclame wordt niet tot de vrijheid van
drukpersgerekend, zie artikel 7, vierde lid van de Grondwet.Ook het trekken van een grens tussen het aanbieden van gedrukte stukken in het
kader van devrijheid van drukpers en het verkopen van gedrukte stukken is in de praktijk
dikwijls moeilijk vastte stellen. Zo is in de jaren tachtig in een groot aantal gemeenten het verzoek
gedaan tot hetventen met prentbriefkaarten. De firma die in deze gemeenten haar
prentbriefkaarten in het kadervan een commerciële protestactie wilde verkopen was van mening dat het gedrukte
stukkenbetrof die, gelet op artikel 7 Grondwet, zonder ventvergunning verkocht mogen
worden. Hoewelbij de verkoop van deze kaarten gesuggereerd werd dat de opbrengst voor een goed
doelbestemd was, bleek de opbrengst geheel ten goede te komen aan de verkoper van
deprentbriefkaarten. Optreden tegen de verkoper op grond van overtreding van een
APV-bepalingwaarin een ventverbod wordt vastgelegd, is in een dergelijk geval echter niet
mogelijk.In een geval van verkoop van posters met reproducties van aquarellen en
afbeeldingen van foto’sal dan niet voorzien van teksten, is bepaald dat deze voor geen andere uitleg
vatbaar zijn dan datzij een bepaalde uiting van kunst bevatten of ludiek van aard zijn. Bezwaarlijk
kan van zulkegedrukte stukken gezegd worden dat zij geen gedachten of gevoelens openbaren als
bedoeld inart. 7, eerste lid, van de Grondwet.Het stellen van beperkingen aan het venten met gedrukte stukken is onder de
volgende criteriatoegestaan: de beperking mag geen betrekking hebben op de inhoud van de gedrukte
stukken ener dient gebruik van enige betekenis te resteren; de beperking mag niet
resulteren in eenalgeheel verbod.Een constructie, waarbij aan een (beperkt) verbod de mogelijkheid tot het
verlenen van eenontheffing is verbonden, is volgens de jurisprudentie wel toelaatbaar. De
beperking van deverkoop van drukwerk waarop een mededeling staat is, gelet op artikel 7 van de
Grondwet, nietmogelijk voor zover het betreft de inhoud van het drukwerk. Artikel 7 van de
Grondwet beschermtimmers “iedere openbaarmaking van een - meer of minder weloverwogen - gedachte
of eengevoelen, ongeacht de intenties of motieven van degene die zich uit” (Kb 5 juni
1986, Stb. 339).Wel kan de verkoop van drukwerk in het belang van de openbare orde en veiligheid
naar tijd enplaats worden ingeperkt.DaklozenkrantDe verkoop van daklozenkranten is noch venten noch collecteren. Op grond van
artikel 7 van deGrondwet kan het verkopen niet verbonden worden aan een vergunning. Wel kan de
gemeentegebruik maken van artikel 2:6. Als verkoop plaats vindt op het grondgebied van
bijvoorbeeld eensupermarkt, dan kan de eigenaar de verkoper verzoeken weg te gaan. Het verdient
aanbevelingom te overleggen met de koepelorganisaties die de daklozen vertegenwoordigt.
Immers nietiedereen kan een straatkrant verkopen. De verkopers moeten in het bezit zijn van
eenidentiteitsbewijs van de koelorganisatie waarmee ze kunnen aantonen dat ze
officiëlestraatkantverkopers zijn.Vierde lid Lex silencio positivoEr is voor gekozen hier wel een lex silencio positivo op te nemen. De vrijheid
van meningsuitingis een zaak van belang, en het zou niet wenselijk zijn als de overheid hier door
niet te beslissende zaak in het onzekere zou laten.De gemeenteraad kan hier een andere afweging maken.JurisprudentieStrafrechtelijk verleden staat in de weg aan het verlenen van ventvergunning.
Geen uitzonderingop het beleid gezien de aard van de gepleegde feiten en de veelvuldige
veroordelingen. ARRS26-07-1993, AB 1994, 2 m.nt. LJJR. Zie ook Vz. ARRS 20-10-89, JG 90.0181 .Relatie Colportagewet en ventverbod uit de APV. Colportagewet niet uitputtend
bedoeld. HR 20-10-1992, JG 93.0258 , NJ 1993, 155, Gst.1993, 6972, 5 m.nt. EB.Verkoopactiviteiten vanuit rijdende winkel is vergunningplichtig op grond van de
APV. De regelingin de APV is niet in strijd met de Vestigingswet Bedrijven 1954 (inmiddels
ingetrokken). Aantoetsing van de APV-bepaling aan artikel 30 van het EG-verdrag komt de afdeling
niet toe. ABRS27-11-1998, Gst.1999, 7090, 4 m.nt. HH.Het aanbieden van goederen in een rijdende winkelwagen kan aan regels worden
gebonden tenbehoeve van de handhaving van de openbare orde. Er is sprake van venten. ARRS
15-06-1984,Gst. 1984, 6789, 4 m.nt. J.C. Schroot.Van venten is sprake als de venter zijn waren voortdurend vanaf een andere
plaats aanbiedt,tenzij hij zijn clientèle aan het bedienen is. Er geldt een verbod tot het
aanbieden vanaf een vasteplaats. Het tijdelijk stilstaan in afwachting van klanten is in strijd met de
verleendeventvergunning. HR 26-03-1974, NJ 1974, 239.Venten met gedrukte of geschreven stukken wordt aangemerkt als een zelfstandig
middel vanverspreiding. HR 17-03-1953, NJ 1953, 389, Wachttorenarrest en HR 20-06-1950, NJ
1950, 619.Terechte weigering van ventvergunning. Het reguleren van de ambulante handel is
een zaak dietot de gemeentelijke huishouding behoort. Pres. Rb. Assen 31-10-1996, JG
97.0078Wanneer ondanks verleende ventvergunning feitelijk vanaf een standplaats wordt
gehandeld,dient een aanschrijving te worden gebaseerd op artikel 5.2.3 en niet (mede) op
artikel 5.2.2.Gelet op het bepaalde in artikel 5.2.2 lid 2 onder d (oud) en artikel 5.2.3
(oud) sluiten venten enhet innemen van een standplaats elkaar uit, zodat deze artikelen niet naast
elkaar aan deaanschrijving ten grondslag kunnen worden gelegd. ABRS 23-03-1998, AB 1998,-
277.Venten met posters valt onder de vrijheid van meningsuiting. Posters zijn een
bepaalde uiting vankunst of ludiek van aard. Er kan daarom niet gezegd worden dat de posters geen
gedachten ofgevoelens openbaren. HR 21-03-2000, NJ 2000, 482.AFDELING 4 STANDPLAATSENArtikel 5:17 BegripsbepalingArtikel 5:17 bevat een begripsomschrijving en voorziet voorts in uitzonderingen.
Het hebben vaneen standplaats ziet op het te koop aanbieden van goederen vanaf een vaste
plaats. Dit is danook het onderscheidend criterium ten opzichte van het venten met goederen. Bij
het venten metgoederen wordt er immers vanuit gegaan dat de venter voortdurend zijn goederen
vanaf eenandere plaats in de openbare ruimte aanbiedt. Met andere woorden: de venter is
ambulant, destandplaatshouder niet.Tweede lidHet tweede lid bepaalt dat de definitie van het eerste lid niet bevat het
innemen van eenstandplaats op een door de gemeente ingestelde markt op basis van artikel 160,
eerste lid,aanhef en onder h, van de Gemeentewet. Degene die op een door de gemeente
ingestelde markteen standplaats wil innemen zal zich moeten houden aan de regels die voor de
markt gelden.Deze zijn in veel gemeenten in een marktverordening neergelegd. Een afbakening
met desnuffelmarkt is niet nodig, omdat snuffelmarkten in gebouwen plaats vinden en
standplaatsenworden ingenomen in de open lucht.Voor het innemen van een standplaats op een bepaald evenement is geen vergunning
krachtensafdeling 5.4 nodig. Op het evenement zijn de artikelen 2:24 en 2:25 van
toepassing, waarbij debepalingen met betrekking tot het innemen van een standplaats niet van
toepassing zijn.Artikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgrondenAlgemeenEen vergunning voor het hebben van een standplaats, is hoe eenvoudig ook,
noodzakelijk enevenredig. De vergunning dient om te voorkomen dat de openbare orde wordt
verstoord enoverlast wordt tegengegaan. Gedacht kan worden aan bijvoorbeeld:
geluidsoverlast,stankoverlast, verkeershinder en overlast door zwerfafval. De vergunning is
persoonsgebonden(artikel 1:6).Vergunning voor onbepaalde tijdEen vergunning wordt in beginsel voor onbepaalde tijd verleend (artikel 1:7).
Indien de gemeentede vergunning met het oog op de verdeling van standplaatsen aan een termijn wil
verbinden, danis het zaak te motiveren waarom dit noodzakelijk is in het belang van onder meer
de openbareorde, overlast en de verkeersveiligheid en milieu. Zie voor nadere toelichting
bij de artikelen 1:7.Vrijheid van meningsuitingHet wordt gezien als een zelfstandig middel van verspreiding. Wel is een
vergunning noodzakelijkindien vanaf een standplaats gedrukte stukken worden aangeboden. Deze vergunning
is nietvereist vanwege het feit dat gedrukte stukken worden aangeboden, maar vanwege
het feit dateen standplaats wordt ingenomen. Dus het gaat hier om een
standplaatsvergunning.Tweede lid BestemmingsplanDe bepalingen in de APV met betrekking tot het innemen van een standplaats zijn
gebaseerd opordening van de straathandel en zijn gebaseerd op de regulerende bevoegdheid van
degemeente van zaken die tot haar huishouding behoren. Daarnaast vormen de
besluiten op grondvan de Wet op de ruimtelijke ordening, zoals een bestemmingsplan, een
zelfstandigeweigeringsgrond. Dit betekent dat bij de beoordeling van een aanvraag voor een
vergunning voorhet innemen van een standplaats altijd gelet moet worden op de voorschriften die
uit hetbestemmingsplan voortvloeien.Als het bestemmingsplan standplaatsen ter plaatse niet toelaat, is het moeilijk
uit te leggen dat devergunning weliswaar wordt verleend, maar dat daarvan geen gebruik gemaakt kan
wordenwegens strijd met het bestemmingsplan. Strijd met het bestemmingsplan is daarom
alsimperatieve weigeringsgrond opgenomen. Blijkens jurisprudentie is dit
aanvaardbaar omdat eendergelijke bepaling geen zelfstandige planologische regeling bevat.Derde lid, onder a Redelijke eisen van welstandDe weigeringsgrond kan gehanteerd worden indien een of meer standplaatsen
wordeningenomen op een zodanige plaats dat het straatbeeld ernstig verstoord wordt.
Met dezeweigeringsgrond kan niet alleen verkapte marktvorming worden tegengegaan, ook
wordtdaarmee het aanzien van monumentale gebouwen of stedenbouwkundige ensemblesgewaarborgd. Het college bepaalt zelfstandig de inhoud van deze weigeringsgrond.
Het is nietnoodzakelijk, maar wel verstandig om bij voorbeeld de welstandscommissie om
advies te vragen.Derde lid onder b Redelijk verzorgingsniveauIn het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de
gemeente tenbehoeve van de consument als een openbare ordebelang aangemerkt. De gedachte was
datgevestigde winkeliers geconfronteerd worden met hoge exploitatiekosten die niet
in verhoudingstaan tot de vrij lage exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit
jurisprudentie van de Afdelingbestuursrecht van de Raad van State blijkt dat het reguleren van de
concurrentieverhoudingenniet als een huishoudelijk belang van de gemeente wordt aangemerkt. Hierop wordt
door deAfdeling slechts één uitzondering toegestaan, namelijk wanneer het
voorzieningenniveau voor deconsument in een deel van de gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis
hiervan eenvergunning weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van de
boekhouding vande plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de winkel in gevaar komt als
vanaf eenstandplaats dezelfde goederen aangeboden worden.De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsen die (mede)
diensten verlenenniet toe, omdat dit wordt beschouwd als een economische, niet toegestane,
belemmering voorhet vrij verkeer van diensten. Het blijft echter nog wel mogelijk om deze
weigeringsgrond tehanteren voor het verkopen van goederen. De Dienstenrichtlijn is daarop immers
niet vantoepassing.MaximumstelselDe Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft bepaald, dat het in
het belang vande openbare orde kan zijn om het aantal te verlenen vergunningen aan een maximum
te binden.Het aantal te verlenen vergunningen kan worden beperkt tot een van tevoren
vastgesteldmaximum als de openbare orde in gevaar wordt gebracht. Wel dient te worden
aangetoond ofaannemelijk gemaakt dat van zo'n gevaar in concreto daadwerkelijk sprake
is.De Europese Dienstenrichtlijn komt wat dit betreft overeen met de bestaande lijn
in deNederlandse rechtspraak: een maximumstelsel mag. Wel geldt op grond van artikel
9 jo artikel 10dat er een transparante en non-discriminatoire op objectieve gronden
gebaseerdeverdeling/toekenning van vergunningen moet zijn.Het aantal vergunningen moet vastgesteld worden voordat tot uitvoering van het
beleid wordtovergegaan. De locaties waar een standplaats mag worden ingenomen moeten zo
zorgvuldigmogelijk worden geselecteerd. Het totaal aantal aangewezen standplaatsen tezamen
levert hetmaximum aantal af te geven standplaatsvergunningen op. Het laten opmaken van
eenpolitierapport met betrekking tot de mogelijkheden tot het innemen van een
standplaats op deverschillende locaties kan een verdere onderbouwing leveren van het vastgestelde
maximumaantal standplaatsvergunningen. In dit politierapport kan worden aangegeven
welke gevolgen hetinnemen van standplaatsen zal hebben voor de verkeersveiligheid en de handhaving
van deopenbare orde.Het innemen van een standplaats kan verder worden geordend door tijdstippen aan
te wijzenwanneer een standplaats mag worden ingenomen. Een verdeling naar dagen van de
week eneventueel naar dagdelen kan een nadere invulling geven aan het maximum
aantalstandplaatsvergunningen. Een dergelijk beleid kan zowel voor de gehele gemeente
als voornader aan te geven gedeelten van de gemeente van kracht zijn.Een verdere verfijning van het maximum aantal standplaatsvergunningen kan worden
bereiktdoor een onderverdeling naar een aantal branches in te stellen. Per branche kan
dan eenmaximum aantal af te geven vergunningen worden bepaald. Opgemerkt moet worden,
dat eendergelijk maximum aantal vergunningen slechts door de rechter wordt toegelaten
indien hetaantal aanvragen per branche het totaal aantal af te geven vergunningen
overtreft.Indien voor een branche niet het maximum aantal vergunningen wordt afgegeven,
acht de rechtergeen noodzaak tot handhaving van dit stelsel aanwezig.Bij het vaststellen van een maximum aantal vergunningen, eventueel uitgesplitst
naar plaats,tijdstip of branche, moet rekening gehouden worden met het aantal reeds
afgegevenvergunningen.Indien het totaal aantal aanvragen om een standplaatsvergunning het totaal
aantal af te gevenvergunningen overtreft kan het college een wachtlijst opstellen. De aanvragen
worden dangeregistreerd in volgorde van binnenkomst. Indien een standplaatshouder te
kennen geeft zijnstandplaats niet meer in te zullen nemen, kan deze vergunning aan de eerste op
de wachtlijsttoegekend worden.Ten slotte moet opgemerkt worden dat iedere aanvraag tot het innemen van een
standplaatsafzonderlijk beoordeeld moet worden. Aan de hand van de in de APV
vastgesteldeweigeringsgronden en het aan de hand hiervan geformuleerde beleid moet een
afwegingplaatsvinden of de aangevraagde standplaatsvergunning verstrekt kan worden.Men houde ook de eis van de Dienstenrichtlijn voor ogen dat een wachtlijst noch
direct nochindirect discriminatoir mag zijn.BeleidsregelsAan de hand van de motieven, genoemd in artikel 1:8, kan het college
beleidsregels vaststellen,waarin wordt aangegeven wanneer wel of niet tot het afgeven van een
standplaatsvergunningwordt overgegaan. Het vaststellen van een dergelijk beleid, waarin objectieve,
algemeenbekendgemaakte criteria worden aangegeven, die bij de beoordeling van eenvergunningaanvraag worden gehanteerd, is blijkens de jurisprudentie toegestaan.
Wel moetworden opgemerkt dat te voeren beleid niet mag leiden tot een beslissing omtrent
eenaangevraagde vergunning die niet kan worden herleid tot één van de in artikel
1:8 genoemdeweigeringsgronden. Rb Utrecht 23-12-1998, KG 1999, 78. Ook beleidsregels zijn
volgens artikel4, van de Dienstenrichtlijn onderworpen aan dwingende reden van algemeen belang:
deopenbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu.Bij het hanteren van deze weigeringsgronden kan een verdeling gerealiseerd
worden van hetaantal standplaatsen, waarbij de af te geven vergunningen zodanig over de week
verspreidworden, dat een concentratie van de in te nemen standplaatsen wordt tegengegaan.
Deweigeringsgronden kunnen ook gebruikt worden wanneer veel belangstelling voor
dezelfdelocatie ontstaat. Een aantal standplaatsen op één plek doet ook de kans op
feitelijkemarktvorming ontstaan. Ook is het mogelijk om specifieke standplaatsen op
bepaalde locaties teweren. Gedacht kan bijvoorbeeld worden aan bakkramen die in verband met
stankoverlast ofbrandgevaarlijkheid niet in de directe nabijheid van gebouwen gewenst zijn.Inhoud standplaatsenbeleid.De motieven waarop een beleid met betrekking tot het innemen van standplaatsen
berust, mogenniet strijdig zijn met de bevoegdheidsgrondslag om ordenend op te treden. Het
beleid dat doorhet college wordt vastgesteld ter uitvoering van de APV-bepalingen mag niet de
wettelijkegrondslag (art. 149 Gemeentewet) van deze APV-bepalingen overschrijden.De zaken die het college in het standplaatsenbeleid kan vastleggen
betreffen:
de vaststelling van het maximum aantal af te geven
standplaatsvergunningen;
de vaststelling van het aantal af te geven standplaatsvergunningen per
branche. de aanwijzing
van locaties waar standplaatsen mogen worden ingenomen;-de aanwijzing van tijdstippen waarop standplaatsen mogen worden ingenomen.De vaststelling van het aantal af te geven vergunningen wordt bepaald aan de
hand van eenfeitelijke invulling van de verschillende in artikel 1:8 genoemde
weigeringsgronden. Nadat aan dehand van ieder motief afzonderlijk is bepaald op welke plaats in de gemeente een
standplaatskan worden ingenomen, valt aan de hand van het totaalbeeld dat hieruit
resulteert, aan te gevenwat het maximum aantal af te geven standplaatsvergunningen is. Aan de hand van
ieder motiefafzonderlijk is een aantal plaatsen aan te duiden waar een standplaats ingenomen
kan worden.Nadat een overzicht van het aantal mogelijk in te nemen standplaatsen en het
maximumaantalstandplaatsvergunningen is vastgesteld, kan het college een beleid vaststellen
ten aanzien vande handhaving en het toezicht en de wijze waarop gehandeld wordt als het maximum
aantalvergunningen reeds is afgegeven. Het betreft hier dan een wachtlijstensysteem
dat vantoepassing is wanneer het aantal aanvragen het maximum aantal af te gevenstandplaatsvergunningen overschrijdt.VergunningsvoorschriftenAan de standplaatsvergunning kunnen voorschriften worden verbonden. Artikel 10
van deDienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd moeten zijn op
criteria die ervoorzorgen dat de bevoegde instanties hun beoordelingsbevoegdheid niet op
willekeurige wijzeuitoefenen. Die criteria zijn: niet-discriminatoir, gerechtvaardigd om een
dwingende reden vanalgemeen belang; evenredig met die reden van algemeen belang; duidelijk en
ondubbelzinnig;objectief; vooraf openbaar bekendgemaakt; transparant en toegankelijk. Zie ook
artikel 1:4 en detoelichting bij dit artikel.Voorschriften die aan een vergunning gesteld kunnen worden betreffen:-het vervallen van de standplaats indien gedurende een bepaalde periode geen
standplaats isingenomen;-de soort goederen of diensten die mogen worden aangeboden. Hierbij moet men wel
het ooghouden op een goede verdeling van de te verkopen goederen voor de consument.
Anders zou eroneerlijke concurrentie kunnen zijn;- de grootte van de standplaats;- de ruimte waarbinnen de waren uitgestald mogen worden;- het uiterlijk aanzien van de standplaats;- tijden van opbouw en ontruiming van de standplaats;- eisen met betrekking tot de (brand)veiligheid;- opruimen van rommel en schoon achterlaten van de locatie.Overige regelgevingOp het drijven van straathandel zijn ook andere regels dan de regels van de APV
van toepassing.Deze regels stellen vanuit andere motieven eisen aan de straathandel.Wet op de Ruimtelijke ordeningEen vergunning voor het innemen van een standplaats kan worden geweigerd vanwege
strijd meteen geldend bestemmingsplan. Wanneer wel een vergunning, zoals vereist krachtens
de APV,wordt verstrekt, blijven eventuele eisen die in het geldende bestemmingsplan
worden gesteld,van kracht.Het college kan een aanvraag voor het innemen van een standplaats mede opvatten
als eenverzoek om vrijstelling van de gebruiksvoorschriften van het bestemmingsplan. In
een dergelijkgeval wordt een aanvraag gebruikt voor twee afzonderlijke procedures. Het is dan
niet nodig tweeafzonderlijke aanvragen in te dienen.WinkeltijdenwetDe Winkeltijdenwet regelt een aantal zaken met betrekking tot de openingstijden
van winkels enhet leveren van goederen aan particulieren. De bepalingen uit de Winkeltijdenwet
gelden ookvoor de verkoop van goederen vanaf een standplaats.. Dit is dus op zon- en
feestdagen inbeginsel niet toegestaan, maar het Vrijstellingenbesluit Winkeltijdenwet maakt
daarop in artikel12, eerste lid een uitzondering voor de verkoop van eet- en drinkwaren die
direct voorconsumptie geschikt zijn en alcoholvrije dranken. In het tweede lid is bepaald
dat de raad (eendeel van) de daarvan kan uitzonderen. De model-Winkeltijdenverordening van de
VNG heeftdaarvoor een bepaling.WarenwetOp het drijven van handel in waren zoals bedoeld in artikel 1 van de Warenwet
(eetwaren,waaronder tevens worden begrepen kauwpreparaten, andere dan van tabak, en
drinkwaren,alsmede andere roerende zaken) zijn de bepalingen uit de Warenwet van
toepassing. DeWarenwet stelt regels met betrekking tot de goede hoedanigheid en aanduiding van
waren.Daarnaast stelt de Warenwet regels met betrekking tot de hygiëne en degelijkheid
van producten.Met betrekking tot het toezicht op de naleving van de bepalingen van de Warenwet
is eenafzonderlijk regime van toepassing.De voorschriften die uit de Warenwet voortvloeien gelden naast de voorschriften
die door hetcollege gesteld kunnen worden op basis van een standplaatsvergunning.Wet milieubeheerIn de Wet milieubeheer wordt een regeling getroffen ten aanzien van inrichtingen
die hinder ofoverlast kunnen veroorzaken voor de omgeving. Deze bepalingen gelden ook voor
eenstandplaatshouder, voor zover zijn verkoopplek als “inrichting” kan worden
aangemerkt. Vanbelang is de regelgeving die geldt voor bijvoorbeeld patatverkopers, die voor
wat betreft defrituurinrichting aan bepaalde voorwaarden moeten voldoen. Ook van belang is
deAfvalstoffenverordening.Gebruik van de openbare wegVoor het innemen van een standplaats op de openbare weg is een vergunning
vereist. In veelgevallen zal de gemeente de eigenaar of rechthebbende van de openbare weg zijn.
Op grondhiervan kan de gemeente van degene die op de openbare weg met vergunning een
standplaatsinneemt een vergoeding bedingen voor het gebruik van het deel van de openbare
weg. Degrondslag voor het bedingen van een dergelijke vergoeding kan gegeven worden in
eenretributieverordening of in een huurovereenkomst.In een retributieverordening kan afhankelijk van het formaat en de locatie van
de standplaats eenbepaald bedrag worden vastgesteld.Voor wat betreft de huurovereenkomst kan worden opgemerkt dat een beleid kan
wordenvastgesteld met betrekking tot de plaats en de grootte van de standplaats. Per
in te nemenlocatie kan een vaste prijs worden berekend. De huurprijs en andere voorwaarden
die in eenhuurovereenkomst worden bedongen mogen geen belemmering vormen voor het innemen
vaneen standplaats. Uit jurisprudentie is gebleken dat het bedingen van een hoge
huurprijs voor hetgebruik van de openbare weg niet zover kan gaan dat een feitelijke belemmering
ontstaat voorhet innemen van een standplaats waarvoor een vergunning is verleend, zie Vz.
ARRS 12-04-1991, JG 91.0369 .Met betrekking tot de keuze tussen het vaststellen van een retributieverordening
en het aangaanvan een huurovereenkomst moet opgemerkt worden dat een dergelijke keuze
consequentgehanteerd dient te worden. (Zie hierover de algemene leerstukken met betrekking
tot detweewegenleer).Artikel 5:19 Toestemming rechthebbendeDit artikel verbiedt de rechthebbende op een terrein toe te laten dat een
standplaats wordtingenomen, zonder dat hiervoor een vergunning is verstrekt. Met dit verbod is
het mogelijk nietalleen maatregelen te nemen tegen degene die zonder vergunning een standplaats
inneemtmaar ook tegen de eigenaar van de grond die het innemen van een standplaats
zondervergunning toestaat.Artikel 5:20 Aanhoudingsplicht[gereserveerd]Afdeling 5. Snuffelmarkten[Het begrip snuffelmarkt valt op grond van deze verordening onder het begrip
evenement][gereserveerd]Afdeling 6. Openbaar water[gereserveerd]Afdeling 7. Crossterreinen en gemotoriseerd en ruiterverkeer in
natuurgebieden[gereserveerd]AFDELING 8 VERBOD VUUR TE STOKENArtikel 5:21 Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of
anderszins vuur testokenIn deze toelichting wordt allereerst uitgebreid ingegaan op de wetgeving voor
het verbranden vanafvalstoffen buiten inrichtingen, geregeld in artikel 10.2, eerste lid en
artikel 10.63, tweede lid, vande Wet milieubeheer.Artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer beperkt zich alleen tot de
bescherming van hetmilieuhygiënische belang. Indien het college de openbare orde- en
veiligheidsaspecten wilreguleren is het verlenen van een (tweede) ontheffing op grond van de APV
noodzakelijk.Het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen als geregeld in artikel
10.2, eerste lid en10.63, tweede lid, Wet milieubeheerIn de circulaire van 27 maart 2002 aan de provincies en gemeenten van het
voormalig ministerievan VROM (Stcrt. 2002, 65) is aandacht besteed aan het storten en verbranden van
afvalstoffenbuiten inrichtingen.Voor welke afvalstoffen kan er een ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede
lid, Wetmilieubeheer worden gegeven en wat is de reikwijdte van de wet?Uit de kamerbehandeling blijkt dat de ontheffing kan worden verleend voor de
volgende zaken:- vreugdevuren, zoals paas- en oudejaarsvuren.- instandhouding van waardevolle cultuurlandschappen, in het kader van
kleinlandschapsbeheer.De minister gaf tegenover de Kamer voorts aan dat fruitsnoeihout en
aardappelloof onder deontheffing zouden kunnen vallen. Hij sprak in zijn algemeenheid over hout dat
men van bomen ofstruiken afhaalt om het natuurlijke proces om welke reden dan ook te bevorderen.
Ook riet zouons inziens hieronder kunnen vallen. Voor welke gevallen er nog meer een
ontheffing kan wordengegeven, is sterk afhankelijk van de lokaal specifieke situatie, bijvoorbeeld
indien er sprake is vaneen heidegebied of specifieke beplanting. Op grond van artikel 10.63, tweede
lid, Wetmilieubeheer is het in ieder geval verboden ontheffing te verlenen voor het
verbranden vangevaarlijke afvalstoffen. Verder is het meeverbranden van allerlei afvalstoffen
(banden, verf,afgewerkte olie) verboden.Artikel 10.2 Wet milieubeheer ziet alleen toe op het verbranden van afvalstoffen
buiteninrichtingen. Dit betekent dat, indien er sprake is van een inrichting in de zin
van de Wetmilieubeheer, het verbrandingsverbod hierop niet van toepassing is. Hiervoor
geldt namelijk eenander wettelijk regiem. De verbranding van afvalstoffen binnen een inrichting
dient enerzijds teworden geregeld in de milieuvergunning of wordt anderzijds geregeld in een van
de zogenaamdeartikel 8.40-Besluiten, waarin algemene milieuregels zijn opgenomen voor
homogenebedrijfscategorieën.Tevens dient rekening gehouden te worden met de gemeentelijke zorgplicht voor de
inzamelingvan huishoudelijk GFT-afval (groente-, fruit- en tuinafval) op grond van artikel
10.21 Wetmilieubeheer. GFT-afval, afkomstig van huishoudens, dient in de eerste plaats
door de burger teworden aangeboden aan de aangewezen inzameldienst. Het buitengebied wordt door
gemeentensoms vrijgesteld van de inzamelplicht in het belang van een doelmatig beheer van
afvalstoffen. Indeze gevallen kan een ontheffing voor het verbranden van tuinafval worden
gerechtvaardigd.Voor wat betreft stedelijke of bebouwde komgebieden, is het verlenen van een
ontheffing mindergerechtvaardigd. Immers, de gemeente draagt zorg voor inzameling van
huishoudelijk tuinafvalen ook grof tuinafval, een ontheffing voor het verbranden van snoeihout, lijkt
daarmee nietwenselijk.Benadrukt dient te worden dat het aan het bevoegde gezag is om zelf invulling te
geven aan hetontheffingenbeleid. Dit geldt zeker ook voor een absoluut verbrandingsverbod.
Ook al geeft deWet milieubeheer de mogelijkheid om een ontheffing te verlenen, dit betekent
niet dat eengemeente ook verplicht is dit te doen. Gemeenten kunnen dus – óók onder het
regiem van deWet milieubeheer - een absoluut stookverbod blijven hanteren. Het verdient
aanbeveling om eenabsoluut stookverbod in een beleidsnota of milieubeleidsplan vast te
leggen.Het verdient sterk de aanbeveling om het ontheffingenbeleid schriftelijk vast te
leggen inbijvoorbeeld beleidsregels. Op deze manier beschikt het bevoegde gezag over een
duidelijkafwegingskader, op grond waarvan de beslissing om een ontheffing te verlenen kan
wordengebaseerd.Welke voorschriften kunnen worden verbonden aan een ontheffing op grond van
artikel 10.63,tweede lid Wet milieubeheer?Aan een ontheffing kunnen de volgende voorschriften worden verbonden. Gedacht
kan wordenaan het voorschrift dat:- het stoken geen gevaar, schade of hinder mag opleveren voor de
omgeving;- de houder van de ontheffing tijdens de verbranding voortdurend ter plaatse
aanwezigdient te zijn en zorg dient te dragen voor een goed brandend vuur, zodat zo min
mogelijkrookontwikkeling plaatsvindt;- de verbranding niet mag plaatsvinden in de periode tussen zonsondergang
enzonsopgang;- verbranding slechts mag plaatsvinden met inachtneming van een bepaalde
afstand totbouwwerken;- van de voorgenomen verbranding het hoofd van de afdeling milieuzaken van de
dienst... of zijn plaatsvervanger of de alarmcentrale van de regionale brandweer, ten
minste éénuur voor de verbranding telefonisch moet worden geïnformeerd (telefoon
...).In de ontheffing op grond van de Wet milieubeheer kunnen ook voorschriften
worden opgenomenover bodembeschermende voorzieningen en maatregelen. Veel gemeenten eisen
eenbodembeschermende voorziening, bijvoorbeeld een betonplaat of zandbed. De
grondslag vaneen dergelijk voorschrift is in dit geval artikel 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheer. Het verdient deaanbeveling om in de ontheffing ook een verwijzing naar de zorgplicht van
artikel 13 Wetbodembescherming op te nemen.Hoe kan het beste worden omgegaan met gevallen van bestrijding van bepaalde
ziektes?In enkele gevallen, bijvoorbeeld bij de bestrijding van bepaalde ziektes is het
noodzakelijk opkorte termijn passende maatregelen, zoals het verbranden van de zieke bomen, te
nemen. Deprocedure van ontheffingverlening duurt in deze gevallen te lang om telkens een
ontheffing teverlenen. Daarom zou voor deze gevallen de ontheffing bij voorbaat verleend
kunnen worden,waarbij in de ontheffing nauwkeurig wordt aangegeven in welke gevallen en onder
welkeomstandigheden van de ontheffing gebruik mag worden gemaakt. Een aantal
gemeenten eistbijvoorbeeld een verklaring van de Plantenziektekundige Dienst te Wageningen.
Als voorschriftkan worden opgenomen dat in geval van verbranding van met ziekte aangetast hout,
besmet enniet-besmet snoeihout zoveel mogelijk moet worden gescheiden.Kan een ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer voor
onbepaalde tijdworden verleend?Nee, volgens het ministerie van I&M hangt de beantwoording van deze vraag
samen met hetkarakter van de ontheffing. Het gaat om een ontheffing van een wettelijk verbod
of eenuitzondering op de regel. Het verlenen van een ontheffing voor onbepaalde tijd
verhoudt zichhiermee per definitie niet. Het zou daarmee een soort vergunningstelsel worden.
Een ontheffingzal derhalve altijd voor een bepaalde tijd verleend moeten worden. De precieze
omvang voor eenbepaalde tijd is onder andere afhankelijk van de invulling van het in artikel
10.63, tweede lid, Wetmilieubeheer opgenomen criterium. Na verloop van tijd kunnen er bijvoorbeeld
mogelijkhedenkomen om de betreffende afvalstoffen op een hoogwaardiger wijze te verwerken in
plaats van teverbranden. Tevens is de looptijd van de ontheffing afhankelijk van de
formulering van deontheffing zelf. Naarmate bijvoorbeeld de tijdsperiode waarin verbrand mag
worden exacter in deontheffing staat geformuleerd (bijvoorbeeld twee keer veertien dagen in de nader
omschrevenperiode, bijvoorbeeld het snoeiseizoen met melding aan de gemeente) is het
volgens I&Mdenkbaar dat een ontheffing voor maximaal drie jaar wordt verleend. Als de
periode niet exactstaat omschreven, stuit een dergelijke looptijd van een ontheffing op bezwaren.
Er zijn dusverschillende mogelijkheden voor de duur van een ontheffing op grond van artikel
10.63, tweedelid, Wet milieubeheer. Variërend van bijvoorbeeld een ontheffing per keer tot
een jaarlijkseontheffing tot een ontheffing voor een periode van drie jaar. Gemeenten hebben
dus debeleidsvrijheid om zelf de duur van een ontheffing te bepalen.De aanvullende werking van artikel 5:34 APVBenadrukt wordt dat voor het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen
altijd een ontheffingnodig is op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer. Het college
kan een ontheffingverlenen, indien het belang van de bescherming van het milieu zich daartegen
niet verzet. Metandere woorden, het college kan een ontheffing weigeren op grond van
milieuhygiënischeargumenten.Bij het verbranden van afvalstoffen zijn echter vaak openbare orde- en
veiligheidsaspecten vanbelang. Artikel 10.63, tweede lid, van de Wet milieubeheer biedt geen
mogelijkheid om deontheffing te weigeren, indien de openbare orde en veiligheid in het geding is.
Bovendien kunnende voorschriften verbonden aan een dergelijke ontheffing alleen dienen ter
bescherming van hetbelang van het milieu. Artikel 5:34 vult daarom voor wat betreft deze aspecten
de Wetmilieubeheer aan.Voor artikel 5:34 APV betekent dit concreet het volgende. Artikel 5:34, tweede
lid, APV biedt demogelijkheid om - naast de ontheffing op grond van de Wet milieubeheer - een
ontheffing teverlenen, waarin de aspecten van openbare orde en veiligheid worden geregeld. Er
ligt dus eenander motief ten grondslag aan de APV dan aan de Wet milieubeheer. Tevens wordt
het collegede mogelijkheid geboden om aan deze ontheffing voorschriften te verbinden die
het belang vande openbare orde en veiligheid beogen te beschermen. De weigeringsgronden worden
genoemdin vierde lid.Kan de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer en de
ontheffing opgrond van artikel 5:34, tweede lid, APV worden gecombineerd tot één te verlenen
ontheffing?Er is een aantal redenen om dit niet te doen. In de eerste plaats zijn de
gronden waarop hetbesluit wordt genomen, gebaseerd op twee verschillende wettelijke regelingen.
Het gaat dus omtwee verschillende afwegingskaders. Indien beide afwegingskaders in één
ontheffing wordtverwerkt, is de vraag in hoeverre een dergelijk besluit juridisch stand houdt.
Bovendien wordt,indien bezwaar of beroep wordt ingesteld tegen het ene besluit, het bezwaar
daarmee implicieteveneens gericht tegen het andere besluit. Tenslotte is ook de strafbaarstelling
verschillend.Overtreding van de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheer wordtstrafbaar gesteld in de Wet op de economische delicten (Wed), terwijl
overtreding van artikel 5:34strafbaar wordt gesteld op grond van artikel 154 Gemeentewet.Het verschil in wettelijke grondslag (Wet milieubeheer versus Gemeentewet), het
verschil intoetsingskader (milieu versus openbare orde) en het verschil in
strafbaarstelling (Wet op deeconomische delicten versus Gemeentewet) pleit ervoor om een systeem van twee
separateontheffingen te hanteren. Dit neemt niet weg dat gemeenten de aanvraag voor
beide ontheffingenkunnen coördineren. Het blijven echter wel twee afzonderlijke besluiten.Indien de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer
wordt geweigerd,wat betekent dit voor de ontheffing op grond van artikel 5:34 APV?Indien de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer
wordt geweigerd, iser geen ruimte meer voor een ontheffing op grond van artikel 5:34 APV. Dit volgt
uit het systeemvan de wet. Een ontheffing op grond van artikel 5:34 APV kan in dit geval
namelijk nooit wordenverleend wegens strijd met de Wet milieubeheer. De aanvraag voor een ontheffing
op grond vanartikel 5:34 APV hoeft daarom niet in behandeling te worden genomen. De
grondslag hiervoor isartikel 4:5 Awb.Uitzonderingen artikel 5:34 APVIn het tweede lid is een aantal uitzonderingen opgenomen op het verbod in het
eerste lid. Hierbijzijn de volgende punten van belang. In de eerste plaats valt verlichting door
middel van kaarsen,fakkels, sfeervuren – waarbij geen afvalstoffen worden verbrand -, zoals
terrashaarden envuurkorven of vuur voor koken, bakken en braden niet onder het nieuwe regiem van
de Wetmilieubeheer. Er is immers geen sprake van het verbranden van afvalstoffen
buiten inrichtingen.Vervolgens mag er geen sprake zijn van gevaar, overlast of hinder voor de
omgeving. Vooralbinnen de bebouwde kom kunnen klachten ontstaan over overlast of hinder door met
nameterrashaarden en vuurkorven. De aanhef van het tweede lid biedt dus een handvat
omhandhavend op te treden.De uitzonderingen betreffen een aanvulling op hogere regelgeving. Lid 1 regelt
namelijk hetaanleggen, stoken of hebben van vuur, maar in de genoemde uitzonderingsgevallen
is geensprake van het verbranden van afvalstoffen. De gemeentelijke wetgever regelt dus
een bepaaldematerie (verbranden) vanuit eenzelfde motief (namelijk een milieumotief: het
voorkomen vanoverlast of hinder) als de hogere regelgever, maar beperkt zich daarbij tot
gedragingen die niet ofnog niet worden bestreken door de hogere regelgeving (namelijk het verbranden
van nietafvalstoffenbuiten inrichtingen).Normaal gesproken is de afbakening tussen de Wet milieubeheer en de APV helder,
indien ersprake is van een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer. Daar waar de Wet
milieubeheer ofhierop gebaseerde regels of voorschriften in een onderwerp voorzien, is geen
ruimte voor deAPV.AFDELING 5:22 VERSTROOIING VAN ASAlgemene toelichting Afdeling 9:Verstrooiingen die plaatsvinden door of op last van de houder van een
crematorium ofbewaarplaats van asbussen kunnen alleen plaatsvinden op het terrein dat daartoe
permanent isbestemd (uiteraard blijft ook de mogelijkheid bestaan dat de as op open zee
verstrooid wordt).In de Wet op de lijkbezorging is de mogelijkheid geopend voorde nabestaande om
de as zelf teverstrooien.In artikel 5:36 is aangegeven waar dit op het grondgebied van de gemeente
verboden is.Uiteraard geldt steeds, ook in het geval het college een ontheffing ter zake
verleent, dat ookandere relevante wet- en regelgeving in acht moet worden genomen. Zo moeten
deverantwoordelijke overheden als waterkwaliteitsbeheerder, zoals Rijkswaterstaat,
deHoogheemraadschappen en de Waterschappen, instemmen met de incidentele
verstrooiingboven water alvorens hiertoe wordt overgegaan.Artikel 5:36 Verboden plaatsen voor incidentele
asverstrooiingAsverstrooiing is om uiteenlopende redenen niet op alle plaatsen even wenselijk.
Dit geldt zekervoor plaatsen waar de as niet of nauwelijks in de bodem kan worden opgenomen en
door dewind kan gaan dwarrelen. Dit speelt met name een rol op stoepen, straten,
pleinen en dergelijke.Daarom is er een verbod opgenomen voor het verstrooien van as op de
verhardedelen van deweg. Gezien de mogelijke overlast die asverstrooiing op straten en dergelijke op
kan leveren voorderden en de kans op het snelle verwaaien van de as, is het overigens niet
waarschijnlijk datnabestaanden de verharde delen van de weg zullen uitkiezen als plaats om de as
te verstrooien.Het verbod zal dus naar verwachting geen wezenlijke beperking opleveren voor
nabestaanden.Op de begraafplaats Schollevaar is alleen de mogelijkheden voor asverstrooiing
op eenzogenaamd strooiveld. Buiten de door de begraafplaats aangewezen terreinen is
asverstrooiingniet toegestaan.Ook is het niet wenselijk wanneer asverstrooiing plaatsvindt op
kinderspeelplaatsen, ligweiden enopenbare sport- en spelterreinen.Enerzijds om te voorkomen dat op deze vaak druk bezette terreinen mensen met
eenasverstrooiing geconfronteerd worden en anderzijds om te voorkomen dat, met
name, kinderenbij het spelen in aanraking komen met asrestanten.Het verbod om as te verstrooien op of vanaf bruggen, sluiscomplexen,steigers
enremmingswerken hangt samen met het gebruik van dit havenmeubilair voor de
scheepvaartalsmede met het gevaar dat het verstrooien vanaf dergelijke plaatsen zou kunnen
opleveren.Het is mogelijk dat het op bepaalde terreinen (vanwege daar te houden
evenementenbijvoorbeeld) slechts tijdelijk onwenselijk is om as te verstrooien. Daarom is
een mogelijkheidopgenomen voor het college om in die gevallen een terrein tijdelijk, in verband
met die bijzondereomstandigheden, te onttrekken aan de mogelijkheid om er as op te
verstrooien.Artikel 5:37 Hinder of overlastHet verstrooien van as is een emotionele gebeurtenis. Zowel voor nabestaanden
als voor omstandersdie ermee worden geconfronteerd. Het is daarom van belang dat omstanders geen
hinderondervinden van de activiteit op zich en van de as die na de activiteit wordt
achtergelaten.Een typerend voorbeeld is het verstrooien van as in de nabijheid van een groep
mensen, terwijl er eenstevige bries die kant uitwaait. Dit levert vanzelfsprekend een onwenselijke
situatie op.Ook tot enige tijd na de verstrooiing kan as, bijvoorbeeld op de hiervoor
aangegeven wijze, hinderopleveren voor omstanders. Daar moet tijdens het verstrooien rekening mee worden
gehouden. Ditkan door de as bijvoorbeeld over een groter oppervlak te verspreiden, zodat deze
eerder in de bodemwordt opgenomen. Een ander voorbeeld in dit geval is het verstrooien vanaf een
gebouw of vanaf eenbalkon. Er zijn genoeg situaties denkbaar waarin dit hinder oplevert voor het
publiek.Overigens is uit de toelichting bij de wijziging van de Wet op de Lijkbezorging
van 26 maart 1998 af teleiden dat het waarnemen door omstanders van de handeling op zich geen hinder
oplevert. Door dewet op het punt van asverstrooiing te verruimen heeft de wetgever bewust
aanvaard dat het publiekgeconfronteerd kan worden met incidentele verstrooiing.HOOFDSTUK 6 STRAFBEPALINGAlgemene toelichtingGelet op het belang van effectieve handhaving van de APV-voorschriften en de
vraag vangemeenten naar meer informatie op dit punt (zoals bleek uit de enquête van SGBO
in 2001), ishier een algemene introductie opgenomen over bestuurlijk toezicht,
bestuursrechtelijke enstrafrechtelijke handhaving.Handhaving algemeenHandhaving is elke handeling die erop gericht is de naleving door anderen van
rechtsregels tebevorderen. De belangrijkste redenen voor een goede handhaving zijn in het kort
de volgende.Door een goede handhaving zal de overheid uiteindelijk in steeds grotere mate
het door haarbeoogde doel bereiken. Door handhaving kan de achteruitgang van de kwaliteit van
desamenleving worden tegengegaan. De rechtszekerheid en de gelijke behandeling van
burgersdienen te worden gewaarborgd. Dit kan door een goed handhavingsbeleid te voeren.
De relatievan rechtszekerheid en rechtsgelijkheid met handhaving wordt verder uitgediept.
Degeloofwaardigheid, betrouwbaarheid en integriteit van bestuurders zullen het
ambtelijk enmaatschappelijk draagvlak vergroten.Handhaving kan zowel strafrechtelijk als bestuursrechtelijk zijn. Hoofdstuk 5
van de Algemenewet bestuursrecht (Awb) bevat een opsomming van de aan het bestuursorgaan
toekomendedwangmiddelen en de regels die bij de toepassing van de dwangmiddelen in acht
genomenmoeten worden. Hierna worden deze dwangmiddelen en regels toegelicht. Ook is er
een korteintroductie tot de strafrechtelijke handhaving opgenomen.Strafrechtelijke handhavingHet strafrecht en het bestuursrecht worden elk op een geheel eigen wijze
genormeerd. In artikel1:6 van de Awb is bepaald dat de Awb niet van toepassing is op de opsporing en
vervolging vanstrafbare feiten noch op de tenuitvoerlegging van strafrechtelijke beslissingen.
Het handelen vanstrafrechtelijke organen wordt genormeerd door de regels van het Wetboek van
Strafrecht endoor de diverse bijzondere wetten, waarin de geldende materiële normen zijn
verwoord en waarinsoms ook van de algemene strafvordering afwijkende strafprocessuele bevoegdheden
zijnopgenomen, en het Wetboek van Strafvordering, dat algemene regels van
strafprocesrechtbevat, bevoegdheden in het leven roept en de grenzen van de bevoegdheden
bepaalt.Op grond van artikel 2 van de Politiewet 1993 heeft de politie tot taak te
zorgen voor dedaadwerkelijke handhaving van de rechtsorde en het verlenen van hulp aan hen die
dezebehoeven. Op grond van deze algemene politietaak, alsmede op grond van de last
die in deartikelen 141 en 142 van het Wetboek van Strafvordering aan de aldaar genoemde
ambtenarenwordt gegeven om strafbare feiten op te sporen, kunnen opsporingsambtenaren
onderzoek doen.Een opsomming van de daarbij te hanteren methoden ontbreekt. Algemene
opsporingsmethodenzijn niet in het Wetboek van Strafvordering geregeld. Er zijn wel
bijzondereopsporingsbevoegdheden geregeld. Dit zijn observatie, infiltratie, de
pseudo-koop of pseudodienstverlening,het stelselmatig inwinnen van informatie, het onderzoek doen in een
beslotenplaats zonder toestemming van de rechthebbende, het opnemen van
vertrouwelijkecommunicatie, het onderzoek van telecommunicatie en het stelselmatig volgen of
waarnemen.Opsporingsambtenaren kunnen, naast dat zij bevoegd zijn opsporingshandelingen te
verrichten,ook bevoegd zijn tot het uitoefenen van controlebevoegdheden die in bijzondere
wetten wordentoegekend. Op grond van artikel 160 Wegenverkeerswet bijvoorbeeld kan een
ambtenaar debestuurder van een voertuig vorderen zijn voertuig te doen stilhouden, terwijl
het vijfde lid van hetartikel bepaalt dat de bestuurder op eerste vordering van de opsporingsambtenaar
verplicht ismedewerking te verlenen aan een ademonderzoek. Als een bevoegde ambtenaar van
dezebevoegdheid gebruikmaakt en de ademtest wijst een te hoog alcoholpromillage uit,
dan is er eenverdenking ontstaan en gaat controle over in opsporing.In het bestuursrecht worden de sancties opgelegd door een bestuursorgaan. De
rechter speelt inhet bestuursrecht pas een rol indien een belanghebbende, na bezwaar of
administratief beroep,beroep instelt bij de rechter. De rechter speelt in het strafrecht een centrale
rol. Sancties in hetstrafrecht worden opgelegd door de rechter.Bestuursdwang, dwangsom en gedogenDe Gemeentewet kent in artikel 125 aan het gemeentebestuur een algemene
bevoegdheid toetot het opleggen van een last onder bestuursdwang.In artikel 5:21 van de Awb is de last onder bestuursdwang als volgt
gedefinieerd: deherstelsanctie, inhoudende:a. een last tot geheel of gedeeltelijk herstel van de overtreding, enb. de bevoegdheid van het bestuursorgaan om de last door feitelijk handelen
ten uitvoerte leggen, indien de last niet of niet tijdig wordt uitgevoerd.Het feitelijk handelen omvat onder meer: het doen wegnemen, ontruimen, beletten,
in de vorigetoestand herstellen of het treffen van maatregelen om verdere nadelige gevolgen
van eenovertreding te voorkomen.Het opleggen van een last onder bestuursdwang is dus zuiver gericht op het
feitelijk inovereenstemming brengen met de bestuursrechtelijke voorschriften van een
onwettige situatie.Dit heeft dus een herstellende werking en heet daarom “reparatoire sanctie” of
in termen van deAwb: een herstelsanctie (art 5:2, eerste lid onder b).Onder overtreding van een voorschrift wordt verstaan: een gedraging die in
strijd is met hetbepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift (art 5:1, eerste lid Awb).
Daaronder valt dusook het niet nakomen van voorschriften die aan een vergunning zijn verbonden,
zoalsbijvoorbeeld geluidsvoorschriften bij een milieuvergunning.In artikel 5:32 van de Awb is aangegeven dat een bestuursorgaan dat bevoegd is
om een lastonder bestuursdwang op te leggen, ook bevoegd is om een dwangsom op te leggen.
Hetopleggen van een dwangsom is een middel om de overtreder door het opleggen van
een last omte betalen, te bewegen de overtreding te beëindigen. Bijna vanzelfsprekend hoort
hier de vraagbij welk instrument het geschiktst is om aan de geconstateerde overtreding een
einde te maken.Deze vraag zal steeds beantwoord moeten worden aan de hand van feiten, de
omstandighedenen de belangen die aan de orde zijn. De wet laat zich hier niet over uit. Wel is
in artikel 5:6 van deAwb bepaald dat het bestuursorgaan geen herstelsanctie oplegt zolang een andere
wegensdezelfde overtreding opgelegde herstelsanctie van kracht is.Met andere woorden: een combinatie van bestuursdwang met last dwangsom is niet
mogelijk.De eerste stap in een handhavingscyclus zal zijn dat een overtreding plaatsvindt
dan wel gaatplaatsvinden. Dat betekent dat er een onderzoek moet worden gedaan. Met behulp
van detoezichtsbevoegdheden wordt de situatie onderzocht. Hiervan zal de ambtenaar een
rapport vanbevindingen moeten opmaken. Het is belangrijk dat een dergelijk rapport van
foto’s of anderbewijsmateriaal wordt voorzien. Bij de voorbereiding van een besluit moet immers
wordenvoldaan aan het zorgvuldigheidsbeginsel.Het kan een keuze zijn van het bestuursorgaan om niet over te gaan tot
handhaven. De met dewet strijdige situatie wordt dan gedoogd. Is een bestuursorgaan op de hoogte van
de overtreding,maar wordt er geen actie nomen, dan is er sprake van passief gedogen. Het
toepassen vanbestuursdwang is een bevoegdheid, geen absolute verplichting. Een gemeente heeft
dus demogelijkheid om het belang van de handhaving door middel van bestuursdwang af te
wegentegen andere belangen, zoals de mogelijkheid om een andere bestuursrechtelijke
sanctie in tezetten of over te gaan tot het gedogen. Deze vrijheid is echter betrekkelijk.
Uit jurisprudentie blijktdat er een beginselplicht tot handhaving bestaat. Bijvoorbeeld: ABRS 22 maart
2001,BR2001/778, Dwangsom Camping Nunspeet. Enkel in geval van bijzondere
omstandigheden kanvan handhavend optreden worden afgezien. Het is goed dit te beseffen. Indien er
namelijk eenveelheid aan regelgeving binnen een gemeente bestaat, en de gemeente wordt op
handhavingvan die regels aangesproken, is zij in beginsel dus verplicht hier gevolg aan te
geven. Dehandhaafbaarheid speelt dus een grote rol bij het opstellen van regels. Een
duidelijkhandhavingsbeleid is hierbij eveneens onontbeerlijk. Zeker als er een
handhavingsachterstandmoet worden ingelopen, is het van groot belang om in het handhavingsbeleid vast
te leggen hoede prioriteiten zijn bepaald.Bestuursrechtelijk instrumentarium gemeentenGemeenten hebben in het kader van toezicht en handhaving een aantal
bestuursrechtelijkeinstrumenten ter beschikking. Voor de bestuursrechtelijke instrumenten waarover
gemeentenbeschikken geldt een scheiding in sancties die erop zijn gericht de ontstane
situatie in degewenste situatie te herstellen (herstelsancties) en sancties die primair zijn
bedoeld ombestraffend op te treden (punitieve sancties).Bij de herstelsancties gaat het om de last onder bestuursdwang [is voor
gemeenten geregeld inartikel 125 Gemeentewet juncto artikel 5.21 Awb] en de last onder dwangsom
[artikel 5:31d Awb].Deze sancties kunnen alleen worden ingezet in situaties waarin herstel
daadwerkelijk mogelijk is,zoals het terugbrengen van een bouwwerk in de oorspronkelijke staat. Het
intrekken van eenbegunstigend besluit (vergunning, ontheffing, subsidie) is een voorbeeld van een
herstelsanctiedie vaak gevoeld wordt als een punitieve sanctie. De meeste normen uit de APV
dieverloederingsfeiten en onveiligheidsgevoelens van burgers moeten tegengaan lenen
zich nietvoor handhaving via dwangsom of bestuursdwang. Of het herstel is feitelijk niet
mogelijk (denkaan geluidsoverlast), óf het herstel zélf, dan wel de controle daarop, leveren
problemen op (denkaan een last onder dwangsom tot het niet meer voortijdig plaatsen van
vuilniszakken op straat,die wekelijks gecontroleerd zou moeten worden).Op 14 januari 2009 zijn de Wet bestuurlijke boete overlast in de openbare ruimte
(BBOOR) enhet bijbehorende Besluit (AMvB) in werking getreden. De BBOOR is neergelegd in
de artikelen154b en verder van de Gemeentewet. De wet geeft gemeenten een zelfstandige
bevoegdheid omop te treden tegen veel voorkomende en overlastveroorzakende, lichte
overtredingen van de APVen de Afvalstoffenverordening (Asv). Het is een punitieve sanctie.Het betreft een zelfstandige bevoegdheid waarbij de raad bij verordening kan
bepalen dat eenbestuurlijke boete kan worden opgelegd voor overtreding van voorschriften uit de
APV diestrafbaar zijn gesteld en die niet bij AMvB zijn uitgezonderd. Ook overtreding
van voorschriften uitde Afvalstoffenverordening die strafbaar zijn gesteld en die zijn genoemd in de
AMVB kunnenbestuurlijk worden beboet. Heeft een gemeente de bestuurlijke boete ingevoerd
dan kan zij teallen tijde besluiten de bestuurlijke boete weer af te schaffen. Een besluit van
de raad totintrekking van het besluit tot invoering van de bestuurlijke boete treedt echter
niet eerder inwerking dan na twaalf maanden na de bekendmaking van het
intrekkingsbesluit.De bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete wordt uitgeoefend of
door hetcollege, of door de burgemeester, namelijk indien de toepassing van dit middel
dient tothandhaving van regels die de burgemeester uitvoert.Tegen de boeteoplegging kan conform de rechtsgang van de Awb bezwaar worden
gemaakt enberoep worden ingesteld. De boete dient door een bestuurlijk toezichthouder in
dienst van degemeente te worden opgelegd, die tevens buitengewoon opsporingsambtenaar is.
Mandaterenvan deze bevoegdheid aan particuliere toezichthouders is niet toegestaan. Veel
overtredingen inhet publieke domein worden gepleegd door daders van wie de identiteit niet
bekend is. Om eenvoorziening te treffen voor deze zogenaamde “anonieme daderproblematiek” wordt
gekozen vooraansluiting bij het wetsvoorstel Wet op de uitgebreide identificatieplicht:
toezichthouders in hetpubliek domein krijgen de bevoegdheid de identificatie van de betrokkene te
vorderen. De eis datde toezichthouder tevens buitengewoon opsporingsambtenaar is, complementeert het
geheelaan bevoegdheden om de bestuurlijke boete te effectueren. Mocht niet voldaan
worden aan hetverzoek van de toezichthouder om inzage te verlenen in het identiteitsbewijs,
dan kan detoezichthouder optreden als buitengewoon opsporingsambtenaar en hiervan een
proces-verbaalopmaken.De opbrengsten van de boeten komen toe aan de gemeenten. Gemeenten zijn
zelfverantwoordelijk voor de incasso en de registratie van opgelegde boeten (daarbij
kunnen zeeventueel externen, zoals het Centraal Justitieel Incassobureau,
inschakelen).In gemeenten waar gekozen wordt voor invoering van de bestuurlijke boete krijgt
hetgemeentebestuur voor wat betreft de aanpak van de kleine ergernissen het primaat
bij dehandhaving in de publieke ruimte en neemt de rol van de politie hierbij af.
Daarbij zal de lijn zijndat waar gekozen is voor bestuurlijke beboeting, de politie niet meer
stelselmatig aandachtbesteedt aan kleine ergernissen en het bestuur een 24-uurs beschikbaarheid van
de bestuurlijketoezichthouders waarborgt. De politie blijft wel bevoegd om, waar nodig,
strafrechtelijk op tetreden tegen de overtreding van de APV-normen.Strafrechtelijk instrumentarium gemeentenOp 7 juli 2006 is de wet OM-afdoening van kracht geworden. Hiertoe zijn de
Wetboeken vanStrafvordering en Strafrecht gewijzigd. Vanaf 2009 hebben gemeenten gefaseerd de
mogelijkheidgekregen OM strafbeschikkingen uit te vaardigen.Het gaat hierbij om zogeheten bestuurlijke strafbeschikkingen waarmee aan
personen dieovertredingen begaan een geldboete kan worden opgelegd. De te bestraffen
overtredingen staanvermeld in de OM- beleidsregels voor de (bestuurlijke)strafbeschikking overlast
en zien op lichte(aan de APV en afvalstoffenverordening gerelateerde) overlastfeiten Zij komen in
feite overeenmet de te beboete feiten op grond van de wet bestuurlijke boete overlast.Het ministerie van Justitie kent in overleg met het Openbaar Ministerie
dezestrafbeschikkingsbevoegdheid toe. Artikel 257b van het WvSv is op dit moment de
grondslagvoor de gemeentelijke bevoegdheid om (middels een boa) een bestuurlijke
strafbeschikking uit tevaardigen. Van de bevoegdheid kan gebruik worden gemaakt onder toezicht van en
volgensrichtlijnen vastgesteld door het College van procureurs-generaal (OM).Indien is gekozen voor het instrument van de bestuurlijke strafbeschikking biedt
artikel 576a Sveen grondslag om geldbedragen die uit de tenuitvoerlegging van bestuurlijke
strafbeschikkingenzijn verkregen deels ten goede te laten komen aan het handhavende
bestuursorgaan. Deopbrengst van de strafbeschikking gaat naar het Rijk, maar gemeenten ontvangen
eenvergoeding per uitgeschreven proces-verbaal voor overlast. Op dit moment
bedraagt dezevergoeding 40 euro.Omdat op de strafbeschikking het strafrecht van toepassing is kan een
belanghebbendehiertegen geen bezwaar en beroepsprocedure bij de bestuursrechter voeren. Men
zal in verzetkunnen gaan bij het OM en uiteindelijk in bij hoger of cassatie kunnen
gaan.Artikel 6:1 StrafbepalingOp grond van artikel 154 van de Gemeentewet kan de gemeenteraad op overtreding
van zijnverordeningen straf stellen. Deze straf mag niet zwaarder zijn dan hechtenis van
ten hoogste driemaanden of een geldboete van de tweede categorie, al dan niet met openbaarmaking
van derechterlijke uitspraak. In artikel 23 van het Wetboek van Strafrecht (WvSr) zijn
de maxima van dezes boetecategorieën opgenomen. Het maximum van een boete van de eerste
categoriebedraagt € 380 en van de tweede categorie € 3800. Het is overigens uiteindelijk
de strafrechterdie de soort en de maat van de straf in een concreet geval bepaalt, tot de grens
van de door degemeenteraad gekozen boetecategorie. Hierbij dient de rechter op grond van
artikel 24 WvSrrekening te houden met de draagkracht van de verdachte. Het algemeen geldende
minimum vande geldboete bedraagt € 3 (artikel 23, tweede lid, WvSr).In het onderhavige artikel 6:1 is van de door de wetgever gegeven
keuzemogelijkheid gebruikgemaakt.Er is, conform de Apv van Rotterdam, gekozen voor onderbrenging van alle
strafbepalingen indeze verordening in de tweede categorie (maximum € 3.800-). Ieder soort delict
kan namelijkonder zodanige omstandigheden worden gepleegd, dat een geldboete van meer dan €
380,- inde rede ligt. Niet zelden gebeurde het, dat de rechter er behoefte aan had om
voor bijvoorbeeldbepaalde baldadigheidsdelicten een geldboete van de tweede categorie op te
leggen terwijl datniet mogelijk was. In plaats van een geldboete van maximaal de tweede categorie
is het op basisvan artikel 6:1, eerste lid, eveneens mogelijk om voor genoemde overtredingen
een hechtenis teeisen van ten hoogste drie maanden. Hierdoor wordt aan het Openbaar Ministerie
de keuzegelaten om in plaats van een geldboete voor hechtenis te kiezen.De strafbedreiging op overtreding van gemeentelijke medebewindsvoorschriften is
meestal tevinden in de bijzondere wetten die de raad bevoegd verklaren of verplichten tot
het vaststellenvan deze voorschriften. De opsomming in het eerste lid van artikel 6:1 bevat dan
ook geen indeze verordening opgenomen medebewindvoorschriften, op overtreding waarvan straf
isbedreigd in de bijzondere wet. Deze voorschriften zijn de voorschriften met
betrekking tot helingmet uitzondering van artikel 2:32 (overtreding van deze voorschriften is
strafbaar gesteld in deartikelen 437 en 437ter van het Wetboek van Strafrecht (tweede, respectievelijk
derdegeldboetecategorie)).Door ook overtreding van het krachtens de verordening bepaalde met straf te
bedreigen, wordtook het niet naleven van door het college krachtens delegatie door de raad
gestelde nadereregels bestempeld tot strafbaar feit.De strafbaarstelling van overtreding van de door het college gestelde nadere
regels moet immerssteunen op de raadsverordening. Ook het niet nakomen van de aan een vergunning
of ontheffingverbonden voorschriften wordt door het gebruik van de term "krachtens" een
strafbaar feit.WaboDe vergunning voor het aanleggen of veranderen van een weg (artikel 2:11), het
maken ofveranderen van een uitweg (artikel 2:12) bij inwerkingtreding van de Wabo onder
de Wabo. Zierespectievelijk artikel 2.2, eerste lid onder d, onder een onder g, van de Wabo.
Artikel 2.3 van deWabo verbiedt het handelen in strijd met een voorschrift van een
omgevingsvergunning.Via artikel 5.4 van de Invoeringswet Wet algemene bepalingen omgevingsrecht is
de Weteconomische delicten van toepassing op handelen zonder of in strijd met de
hierbovengenoemde vergunningen. De strafbepalingen van de APV zijn dus niet op de
naleving van dezevergunningen van toepassing.Strafbaarheid rechtspersonenOp grond van artikel 91 jo. artikel 51 WvSr. vallen ook rechtspersonen onder de
werking vangemeentelijke strafbepalingen. Bij veroordeling van een rechtspersoon kan de
rechter eengeldboete opleggen tot ten hoogste het bedrag van de naasthogere categorie
“indien de voor hetfeit bepaalde boetecategorie geen passende bestraffing toelaat” (artikel 23,
zevende en achtstelid WvSr). Dat betekent dat voor overtredingen van de APV door een rechtspersoon
de rechter demogelijkheid heeft een boete van de derde categorie op te leggen € 7 600).Hechtenis?Het zal zelden voorkomen dat voor overtreding van een APV-bepaling
hechteniswordt opgelegd, zeker nu ernaar gestreefd wordt de korte vrijheidsstraf nog meer
terug te dringen“ten gunste” van de geldboete. Toch is in het eerste lid van dit artikel de
mogelijkheid vanhechtenis opgenomen omdat niet bij voorbaat kan worden uitgesloten dat in
bepaalde(uitzondering)gevallen (bijvoorbeeld in het geval van recidive) de rechter
behoefte heeft aan demogelijkheid tot oplegging van een vrijheidsstraf.Op overtreding van de in het tweede lid van dit artikel genoemde - in de
eerstegeldboetecategorie ingedeelde - bepalingen, is echter geen hechtenis gesteld,
omdat het hierlichte overtredingen betreft.Artikel 6:2 Toezicht en opsporingMen kan een onderscheid maken tussen opsporingsbevoegdheden enerzijds en
controlerende oftoezichthoudende bevoegdheden anderzijds. Van opsporing kan eerst worden
gesproken indienuit feiten of omstandigheden een redelijk vermoeden van een strafbaar feit
voortvloeit.Onderzoek zonder dat een redelijk vermoeden van een strafbaar feit aanwezig is,
draagt hetkarakter van toezicht (controle). Toezichthoudende bevoegdheden kunnen worden
toegepast tenaanzien van al degenen tot wie de betrokken voorschriften zijn gericht.
Uiteraard kan deuitoefening van toezicht wel feiten of omstandigheden aan het licht brengen die
leidentot een redelijk vermoeden van een strafbaar feit en dus tot het intreden van de
opsporingsfase.(Buitengewone) opsporingsambtenaren, tevens toezichthoudersDe met de opsporing van strafbare feiten belaste ambtenaren worden genoemd in de
artikelen141 en 142 van het Wetboek van Strafvordering.De in artikel 141 genoemde ambtenaren (onder andere de ambtenaren van de
regionalepolitiekorpsen) hebben een algemene opsporingsbevoegdheid. Artikel 142, eerste
lid, aanhef enonder c, bepaalt dat met de opsporing van strafbare feiten als buitengewoonopsporingsambtenaar zijn belast de personen aan wie bij verordeningen de
handhaving of dezorg voor de naleving daarvan is toevertrouwd, een en ander voor zover het die
feiten betreft ende personen zijn beëdigd. De aangewezen personen hebben dus ingevolge het
bepaalde inartikel 142,eerste lid, onder c, van het Wetboek van Strafrecht tevens
opsporingsbevoegdheidvoor die zaken waarvoor zij toezichthouder zijn.Om buitengewone opsporingsambtenaar te kunnen worden dient men éérst in een
verordening tezijn aangewezen als 'toezichthoudend persoon'.Aangezien het Wetboek van Strafvordering niet voorziet in de mogelijkheid van
'delegatie' van deaanwijzing van toezichthoudende ambtenaren als buitengewone opsporingsambtenaren
aan hetcollege, zal de raad deze ambtenaren in de verordening zelf moeten aanwijzen.
Artikel 6:2,eerste lid, voorziet hierin. Naar het voorkomt behoeven de betreffende personen
niet 'in persoon'te worden aangewezen (dan zou de APV wel erg vaak gewijzigd moeten worden), maar
kanworden volstaan met een 'functionele' of 'categorale' aanwijzing.Het vierde lid van artikel 142 van het Wetboek van Strafvordering geeft aan, dat
bij algemenemaatregel van bestuur voor buitengewone opsporingsambtenaren regels kunnen
wordengegeven inzake onder meer de beëdiging, het toezicht waaraan deze
opsporingsambtenaren zijnonderworpen, de eisen van bekwaamheid en betrouwbaarheid ("Besluit
buitengewoonopsporingsambtenaar"). De opsporingsbevoegdheid van de buitengewone
opsporingsambtenaarbeperkt zich tot die zaken waarvoor zij toezichthouder zijn.Pure toezichthoudende personen.Het eerste lid, onder a , voorziet in de aanwijzing van 'toezichthoudende
personen' door hetcollege.De achtergrond van deze in 1998 in de APV opgenomen bepaling is de regeling
terzake van'handhaving' in de Algemene wetbestuursrecht (derde tranche). In artikel 5.11
van de Algemenewet bestuursrecht wordt met zoveel woorden aangegeven dat onder 'toezichthouder'
wordtverstaan een natuurlijk persoon, die bij of krachtens een wettelijk voorschrift
is belast methet houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens enig
wettelijkvoorschrift.De grondslag voor de aanwijzing van toezichthouders op autonome gemeentelijke
regels wordtontleend aan een op basis van de artikelen 147en 149 van de Gemeentewet
vastgesteldeverordening (i.c. de APV). Een persoon die aangewezen is als toezichthouder
beschikt inbeginsel over alle in afdeling 5.2 van de Algemene wet bestuursrecht
opgenomenbevoegdheden. Ook aan opsporingsambtenaren (in dit verband met name de
regulierepolitie) mag uiteraard de (beperkte) controlebevoegdheid tot inzage vanvergunningen/ontheffingen worden verleend. Dat is op verschillende plekken in
deze verordeningook gebeurd.In het tweede lid is vastgelegd dat bij overtreding van de voorschriften uit de
APV de in het eerstelid, onder b genoemde ambtenaren bevoegd zijn de bevelen te geven die
noodzakelijk wordengeacht. Dit conform de jurisprudentie welke heeft bepaald dat een bevel ter
handhaving van deopenbare orde op grond van artikel 2 Politiewet in de gemeentelijke regelgeving
moet zijnverankerd. Het gaat dus niet om nieuwe politiebevoegdheden. De sanctionering van
het nietopvolgen van een krachtens een APV-bepaling gegeven politiebevel vindt plaats op
grondvan de artikelen 184 of 186 WvSr. Dit conform het standpunt van het college van
ProcureursGeneraal (mei 2012). Zij stelt dat vervolging op grond van artikel 184 WvSr
mogelijk is indien debevoegdheid is verankerd in de APV. Dit laatste is het geval. Het betreft hier
bevelen zoalsbijvoorbeeld een verwijderingsbevel ingeval van overlast of hinder op
straat.Artikel 6:3 Binnentreden woningenHet is soms noodzakelijk dat personen die belast zijn met het toezicht op de
naleving dan wel deopsporing van overtredingen van de APV bepaalde plaatsen kunnen betreden. In
artikel 5:15 vande Awb is deze bevoegdheid aan toezichthouders reeds toegekend voor alle
plaatsen metuitzondering van woningen zonder toestemming van de bewoners. De woning geniet
extrabescherming op basis van artikel 12 van de Grondwet, dat het zogenaamde
“huisrecht” regelt.Het betreden van de woning zonder toestemming van de bewoner is daarom met
veelwaarborgen omkleed. Op het betreden van een woning met toestemming van de
bewoner zijndeze waarborgen niet van toepassing, al gelden daar wel, zij het wat
beperktere,vormvoorschriften van de Awbi (zie de toelichting , Algemene wet op het
binnentreden (Awbi), a.vormvoorschriften). In de toelichting bij artikel 6.1a is reeds ingegaan op de
bevoegdheid om alleplaatsen te betreden met uitzondering van woningen zonder toestemming van de
bewoners.De bevoegdheid voor het binnentreden zonder toestemming van de bewoner kent
drieelementen:1. de bevoegdheid tot binnentreden dient bij of krachtens de wet te zijn
verleend;2. de personen aan wie de bevoegdheid is verleend dienen bij of krachtens de
wet teworden aangewezen;3. er dienen bepaalde vormvoorschriften in acht te worden genomen.Zowel het verlenen van de bevoegdheid tot het binnentreden als het aanwijzen van
de personendie mogen binnentreden dient bij of krachtens de wet te gebeuren. In vele wetten
zijn dan ookbinnentredingsbevoegdheden opgenomen, zoals in artikel 100 van de Woningwet.
Dezebevoegdheden zijn vooral toegekend aan ambtenaren of personen die belast zijn
met eenopsporings- of toezichthoudende taak in het kader van de wetshandhaving. Voorts
bestaanbevoegdheden tot binnentreden voor de uitvoering van rechterlijke taken en
bevelen, deuitoefening van bestuursdwang, de handhaving van de openbare orde, ter
bescherming van devolksgezondheid en ter uitvoering van noodwetgeving.Artikel 149a van de Gemeentewet geeft de gemeenteraad de bevoegdheid om bij
verordeningpersonen aan te wijzen die woningen mogen binnentreden zonder toestemming van de
bewoner.Het moet dan gaan om personen die belast zijn met het toezicht op de naleving of
de opsporingvan de overtreding van bij verordening gegeven voorschriften die strekken tot
handhaving van deopenbare orde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van
personen. Inartikel 6:3 is gebruikgemaakt van deze bevoegdheid.Voor enkele bepalingen in de APV wordt de bevoegdheid om een woning zonder
toestemmingvan de bewoner te betreden rechtstreeks ontleend aan een bijzondere wet. Het
betreft artikel2:67 en 2:68, de op artikel 437 en 437ter van het WvSr gebaseerde
gemeentelijkehelingvoorschriften. Artikel 552 van het WvSv bepaalt dat de in artikel 141
bedoeldeopsporingsambtenaren (dus niet de buitengewone opsporingsambtenaren) toegang tot
elkeplaats hebben waarvan redelijkerwijs vermoed kan worden dat zij door een van de
daargenoemde ondernemers worden gebruikt; dit geldt zowel voor toezicht als
opsporing.Algemene wet op het binnentreden (Awbi)a. VormvoorschriftenIn de Awbi zijn de vormvoorschriften opgenomen die een persoon die een woning
wil betreden inacht moet nemen. Hij dient:- zich te legitimeren (artikel 1 Awbi);- mededeling te doen van het doel van het binnentreden (artikel 1 Awbi);- te beschikken over een schriftelijke machtiging (artikel 2 Awbi);- verslag te maken van het binnentreden (artikel 10 Awbi).De in artikel 1 opgenomen voorschriften gelden voor iedere binnentreding, dus
ook indien ditgebeurt met toestemming van de bewoner.De artikelen 2 tot en met 11 van de Awbi gelden alleen als zonder toestemming
van de bewonerwordt binnengetreden. Degene die binnentreedt, dient te beschikken over een
machtiging. Indeze machtiging is aangegeven in welke woning binnengetreden kan worden. De Awbi
gaatdaarbij in beginsel uit van een machtiging voor een woning. Zo nodig kunnen in
de machtigingechter maximaal drie andere afzonderlijk te noemen woningen worden opgenomen. De
ministervan Justitie heeft een model voor de machtiging vastgesteld (opgenomen in de
circulaire van hetMinisterie van Justitie, 15 augustus 1994, 452425/294).In artikel 3 van de Awbi wordt aangegeven wie een machtiging tot binnentreden
kunnen afgeven:de procureur-generaal bij het gerechtshof, de officier van justitie en de
hulpofficier van justitiehebben een algemene bevoegdheid hiertoe gekregen. Hiernaast kan ook de
burgemeesterbevoegd zijn machtigingen te verlenen. Dit is het geval indien het binnentreden
in de woning ineen ander doel is gelegen dan in het kader van strafvordering (bijvoorbeeld
bijwoningontruimingen).In artikel 5:27 van de Awb is voor het binnentreden zonder toestemming van de
bewoner bij deuitoefening van bestuursdwang een andere regeling opgenomen. De bevoegdheid tot
hetafgeven van de machtiging is daar met uitsluiting van de in de Awbi genoemde
functionarissen bijhetzelfde bestuursorgaan gelegd dat de bestuursdwang toepast. Dit betekent dat
een college datbestuursdwang wil uitoefenen, ook de eventueel benodigde machtiging moet
afgeven.Van het binnentreden dient na afloop een verslag opgemaakt te worden (artikel 10
Awbi). Eenvoorbeeldverslag is opgenomen in de circulaire van het ministerie van Justitie
van 15 augustus1994, 452425/294.b. BevoegdhedenIn de Awbi wordt aan de binnentreder een aantal algemene bevoegdheden toegekend.
Degenedie bevoegd is een woning zonder toestemming van de bewoner binnen te treden,
kan zichdaarbij door anderen doen vergezellen (artikel 8, tweede lid, Awbi). Dit is
slechts toegestaan voordit voor het doel waartoe wordt binnengetreden vereist is en de machtiging dit
uitdrukkelijkbepaalt. Deze personen hoeven zelf niet te beschikken over een machtiging. Het
aantal en dehoedanigheid van de vergezellende personen moeten in het verslag worden vermeld;
de namenvan deze personen hoeven niet vermeld te worden.Dat anderen de binnentreder kunnen vergezellen kan noodzakelijk zijn in het
belang van deveiligheid van de binnentreder, maar ook indien de nodige werkzaamheden door
mensen meteen bepaalde vakbekwaamheid moeten worden uitgevoerd.Artikel 9 van de Awbi bepaalt dat de binnentredende ambtenaar zich de toegang
kan verschaffenindien hij de woning of een deel daarvan afgesloten vindt. Dit geldt ook indien
de bewoner welthuis is, maar zijn medewerking niet wil verlenen. Hierbij kan degene die wil
binnentreden zonodig de hulp van de sterke arm inroepen.c. Het begrip “woning”Het huisrecht strekt tot bescherming van het ongestoorde gebruik van de woning.
Het begripwoning omvat de ruimten die tot exclusief verblijf voor een persoon of voor een
beperkt aantal ineen gemeenschappelijke huishouding levende personen ingericht en bestemd zijn.
Door hethuisrecht wordt dus niet de eigendom of de huur van een woning beschermd.Of een ruimte een woning is, wordt niet zonder meer bepaald door uiterlijke
kenmerken zoals debouw en de aanwezigheid van een bed en ander huisraad, maar ook door de daaraan
werkelijkgegeven bestemming. Woning is derhalve een ruim begrip, ook een woonboot,
stacaravan, tenten keet. kunnen hieronder worden verstaan. Zelfs een hotelkamer kan onder het
begrip woningvallen. Een bepaalde ruimte kan ook uit meer woningen bestaan. De verschillende
kamers in eenwoongroep gelden bijvoorbeeld als aparte woningen. Dit geldt ook voor een binnen
een woninggelegen kamer van een kamerbewoner.d. Spoedeisende situatiesArtikel 2, derde lid van de Awbi voorziet in de bevoegdheid om in uitzonderlijke
omstandighedenzonder machtiging en zonder toestemming de woning binnen te treden. Dit is
bijvoorbeeld hetgeval in situaties waarbij ernstig en onmiddellijk gevaar voor de veiligheid van
personen ofgoederen dreigt, zoals bij de ontdekking op heterdaad van een geweldsdelict in
een woning of deaanwezigheid in een woning van een bewapend persoon die van zijn wapen gebruik
zou kunnenmaken. De politieambtenaar die geen machtiging op zak heeft en die terstond moet
optreden, isdan voor het binnentreden niet op toestemming van de bewoner aangewezen en is
bevoegd omzonder toestemming binnen te treden. Men kan ook denken aan gevallen waarin de
belangenvan de bewoner ernstig worden aangetast. Hierbij kan worden gedacht aan
ontdekking opheterdaad van een inbraak in de woning. Indien de opsporingsambtenaar de
bewoner,bijvoorbeeld als gevolg van diens afwezigheid, niet om toestemming tot
binnentreden kan vragen,is hij bevoegd om ter bescherming van diens belangen zonder machtiging binnen te
treden.Onder deze omstandigheden bestaat er dus steeds de noodzaak om terstond op te
treden en isbinnentreden zonder toestemming en zonder machtiging gerechtvaardigd.Op het binnentreden van een woning zonder toestemming van de bewoner, blijft ook
bijspoedeisende gevallen de Awbi zo veel mogelijk van toepassing. Het spoedeisende
karakter vande situatie is derhalve voornamelijk van invloed op het hebben van een
machtiging. Dat betekentdat deze bevoegdheid slechts kan worden uitgeoefend door personen die bij of
krachtens de wetbevoegd zijn verklaard zonder toestemming van de bewoner binnen te treden. Van
hetbinnentreden zal een verslag moeten worden gemaakt.e. Mandaat is niet geoorloofdDe bevoegdheid machtigingen om binnen te treden af te geven, kan niet worden
gemandateerd.De machtiging voor het binnentreden in een woning zonder toestemming vormt de
basis voor hetplegen van een inbreuk op de grondwettelijke vrijheden van de bewoner. Op grond
van artikel10:3, eerste lid, van de Awb is mandaatverlening geoorloofd, tenzij bij
wettelijk voorschrift andersis bepaald of de aard van de bevoegdheid zich daartegen verzet. Gezien de
zwaarte van dezeinbreuk is hier sprake van een bevoegdheid waarvan de aard zich tegen
mandaatverlening verzet(zie de parlementaire behandeling van de Awbi).f. De strafrechtelijke sanctieEen ambtenaar die zonder dat hij de bevoegdheid daartoe heeft of zonder dat hij
devormvoorschriften in acht neemt, een woning, lokaal of erf betreedt, dient zich
op vordering vande rechthebbende direct te verwijderen. Het niet opvolgen van deze vordering
levert hetambtsmisdrijf van artikel 370 WvS. op.HOOFDSTUK 7 OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGENArtikel 7:1 Intrekking Algemene plaatselijke verordening 2009Bij de inwerkingtreding van de Algemene Plaatselijke Verordening Capelle aan den
IJssel 2013wordt de Algemene Plaatselijke Verordening Capelle aan den IJssel 2009
ingetrokken.Artikel 7:2 OvergangsrechtNu een nieuwe APV wordt vastgesteld is het noodzakelijk overgangsrecht op te
nemen, om tevoorkomen dat bevoegde organen die in het verleden nadere regels, beleidsregels,
vrijstellingen,aanwijzingsbesluiten e.d., op basis van de oude APV hebben vastgesteld, nieuwe
regels moetenvaststellen. Op grond van dit overgangsrecht blijven genomen besluiten
geldig.Artikel 7:3 Overgangsbepaling vergunningen en ontheffingenHet overgangsrecht in dit artikel regelt dat aanvragen om een vergunning of
ontheffing, alsmedebezwaarschriften die voor de inwerkingtreding van de verordening zijn ingediend,
maar waaropniet is beslist, nog worden afgehandeld op basis van het oude recht.Artikel 7:4 CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Apv Capelle aan den IJssel 2013.Artikel 7:5 InwerkingtredingDit artikel regelt de inwerkingtreding.