CVDR300985_1Maatregelenverordening Wet werk en bijstand 2013nlregelingRegionale Dienst Werk en Inkomen Kromme Rijn Heuvelrug2019-01-15BunnikDe BiltUtrechtse HeuvelrugWijk bij DuurstedeZeisthuis- aan huisbladen deelnemende gemeentenMaatregelenverordening Wet werk en bijstand 2013artikel 8, eerste lid, onderdelen b en h, en artikel 18 van de Wet werk en bijstandalgemeen bestuurmaatschappelijke zorg en welzijn2013-02-27De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-03-142015-01-01OnbekendOnbekendgeengeenGeenMaatregelenverordening Wet werk en bijstand 2013Het Algemeen Bestuur van de gemeenschappelijke regeling “Regionale Dienst
Werk en Inkomen Kromme Rijn Heuvelrug (RDWI)”Gezien het voorstel van het Dagelijks Bestuur,Gelet op het advies van het MT van de RDWI,Gelet op artikel 8, eerste lid, onderdelen b en h, en artikel 18 van de Wet
werk en bijstand;Besluit vast te stellen de volgende verordening:Maatregelenverordening Wet werk en bijstand 20131Algemene bepalingen1Begripsbepalingena.De wet: de Wet werk en bijstand
(WWB);b.Bbz: het Besluit bijstandverlening
zelfstandigen 2004;c.Het algemeen bestuur: het algemeen
bestuur van de gemeenschappelijke regeling Regionale Dienst Werk en
Inkomen Kromme Rijn Heuvelrug;d.Het dagelijks bestuur: het dagelijks
bestuur van de gemeenschappelijke regeling Regionale Dienst Werk en
Inkomen Kromme Rijn Heuvelrug .e.Bijstandsnorm: de bijstandsnorm bedoeld
in artikel 5, onderdeel c van de wet (= de van toepassing zijnde
norm, vermeerderd of verminderd met de op grond van paragraaf 3.3
van de WWB door het dagelijks bestuur vastgestelde verhoging of
verlaging); of, in geval van bijzondere bijstand op grond van
artikel 12 van de wet, de van toepassing zijnde norm vermeerderd met
het bedrag van de bijzondere bijstand. Voor zelfstandigen van 18 tot
27 jaar die een Bbz-uitkering ontvangen of hebben ontvangen wordt
onder ‘bijstandsnorm’ verstaan de norm die op grond van artikel 78f,
tweede lid, van de wet op hen van toepassing is;f.Langdurigheidstoeslag: de
langdurigheidstoeslag bedoeld in artikel 36 van de wet;g.Belanghebbende: degene die een
uitkering krachtens de WWB heeft aangevraagd of aan wie een
uitkering krachtens de WWB is toegekend;h.Maatregel: een verlaging van de
bijstandsnorm, als bedoeld in artikel 18, tweede lid van de
wet;i.Benadelingsmaatregel: een percentage
van het benadelingsbedrag dat wordt opgelegd als gevolg van
schending van de verplichting genoemd in artikel 38, tweede lid van
het Bbz, waarbij de RDWI benadeeld is.j.Benadelingsbedrag: de bijstand of de
langdurigheidstoeslag die als gevolg van schending van de
verplichting genoemd in artikel 38, tweede lid van het Bbz, ten
onrechte of tot een te hoog bedrag is verstrekt;k.Gelden: de totaalsom van de positieve
banksaldi waarover belanghebbende of diens gezin beschikt of
redelijkerwijs kan beschikken;l.Bijstand: algemene en bijzondere
bijstand;m.Arbeidsverplichtingen: de
verplichtingen als bedoeld in artikel 9, eerste lid van de wet;n.Re-integratieverordening: de
verordening als bedoeld in artikel 8, eerste lid onder a van de
wet.2Het opleggen van een maatregel
Als de belanghebbende naar het oordeel van het dagelijks bestuur
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de
voorziening in het bestaan dan wel de uit de wet voortvloeiende
verplichtingen niet of onvoldoende nakomt, waaronder begrepen
het zich jegens het dagelijks bestuur zeer ernstig misdragen,
kan overeenkomstig deze verordening een maatregel worden
opgelegd.
De verplichtingen die voortvloeien uit art 17, eerste lid Wwb of
uit artikel 30c, tweede en derde lid van de Wet structuur
uitvoeringsorganisatie werk en inkomen behoren niet tot de
verplichtingen zoals bedoeld in lid 1. Indien deze
verplichtingen niet of onvoldoende nagekomen worden kan geen
maatregel opgelegd worden.
Bij het opleggen van een maatregel worden de ernst van het
feit, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van de
belanghebbende in ogenschouw genomen.
Het dagelijks bestuur kan in afwijking van het gestelde in deze
verordening de hoogte of de duur van de maatregel hoger of lager
vaststellen.
3Horen van belanghebbende1.Voordat een maatregel wordt opgelegd, wordt de belanghebbende in de
gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen.2.Het horen van belanghebbende kan achterwege worden gelaten
indien:
De vereiste spoed zich hiertegen verzet;
De belanghebbende reeds eerder in de gelegenheid is gesteld
zijn zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen
nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan; of
Het dagelijks bestuur het horen niet noodzakelijk acht voor
het vaststellen van de ernst van de gedraging of de mate van
verwijtbaarheid.
4Afzien van een maatregel1.Van het opleggen van een maatregel wordt afgezien, als elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt.2.Het dagelijks bestuur ziet af van een maatregel indien de gedraging
meer dan één jaar voor de constatering van die gedraging door het
dagelijks bestuur plaatsgevonden heeft.3.Het dagelijks bestuur kan van het opleggen van een maatregel afzien,
als sprake is van dringende redenen. Omstandigheden die het
rechtstreekse gevolg zijn van een als verwijtbaar aan te merken
gedraging zijn geen dringende redenen.4.Indien het dagelijks bestuur afziet van het opleggen van een
maatregel op grond van dringende redenen, wordt de belanghebbende
daarvan schriftelijk mededeling gedaan.5Berekening van de maatregel1.De maatregel wordt vastgesteld in de vorm van een percentage van de
netto bijstandsnorm. Indien de gedraging betrekking heeft op een
aanvraag of besluit op grond van de bijzondere bijstand of de
langdurigheidstoeslag wordt geen maatregel toegepast.2.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel ook worden
toegepast op de bijzondere bijstand indien aan de belanghebbende
bijzondere bijstand wordt verleend met toepassing van artikel 12 van
de wet.3.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel ook worden
toegepast op de bijzondere bijstand voor woonkosten en premie
arbeidsongeschiktheids- verzekering aan zelfstandigen die bijstand
voor het levensonderhoud krachtens het Bbz ontvangen, of hebben
ontvangen.6Besluit tot opleggen van een maatregelIn het besluit tot opleggen van een maatregel wordt in ieder geval
vermeld:
De reden van de maatregel;
De duur van de maatregel;
Het percentage waarmee de bijstandsnorm wordt verlaagd;
En indien van toepassing de reden om af te wijken van de hoogte
en/of duur van de maatregel als gesteld in artikel 12 van deze
verordening.
7Waarschuwing1.Bij een maatregelwaardige gedraging kan het dagelijks bestuur
besluiten een waarschuwing op te leggen, indien de belanghebbende de
afgelopen twee jaar geen waarschuwing heeft gehad. De datum van de
beschikking van de vorige waarschuwing is hiervoor bepalend. Deze
waarschuwing telt mee voor de vaststelling van recidive.2.Het eerste lid is alleen van toepassingen op gedragingen behorend
tot de eerste categorie uit artikel 11 met uitzondering van het
derde punt van de eerste categorie (het desgevraagd niet terstond
verstrekken van een geldig identiteitsbewijs).8Ingangsdatum en tijdvak1.De maatregel wordt opgelegd met ingang van de eerstvolgende
kalendermaand volgend op de datum waarop het besluit tot het
opleggen van de maatregel aan belanghebbende is bekend gemaakt.
Daarbij wordt uitgegaan van de bijstandsnorm die geldt voor de maand
die volgens het betaalschema wordt uitbetaald in die eerstvolgende
kalendermaand.2.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende
kracht worden opgelegd, voor zover de bijstand nog niet is
uitbetaald.3.In afwijking van het eerste en tweede lid kan de maatregel met
terugwerkende kracht worden opgelegd indien de bijstand reeds is
uitbetaald.4.In afwijking van het eerste lid kan, voor zover het zelfstandigen
betreft die een uitkering voor het levensonderhoud in de vorm van
een geldlening op grond van het Bbz hebben ontvangen, de maatregel
met terugwerkende kracht worden betrokken bij de definitieve
vaststelling van die bijstand.5.Een maatregel wordt voor bepaalde tijd opgelegd. Een maatregel die
voor een periode van meer dan drie maanden wordt opgelegd, wordt
uiterlijk na drie maanden nadat deze ten uitvoer is gelegd
heroverwogen.9Samenloop van gedragingen1.Indien een belanghebbende zich binnen één maand schuldig maakt aan
verschillende maatregelwaardige gedragingen, wordt de hoogte van de
maatregelen bij elkaar opgeteld en de uitkering afgestemd met een
maximale verlaging van 100 % van de bijstandnorm.2.Indien sprake is van schending van meerdere verplichtingen door één
maatregelwaardige gedraging dan dient voor de toepassing van een
maatregel te worden uitgegaan van de schending van de verplichting
waarop de zwaarste maatregel van toepassing is.3.Indien sprake is van een gedraging die schending oplevert van een in
deze verordening genoemde verplichting en van de inlichtingenplicht
zoals bedoeld in artikel 17 lid 1 WWB wordt geen verlaging
opgelegd.10Recidive1.De duur van de maatregel wordt verdubbeld, als de belanghebbende
zich binnen een jaar, te rekenen vanaf het moment van oplegging van
de maatregel, opnieuw schuldig maakt aan een gedraging van dezelfde
of hogere categorie. Een waarschuwing als bedoeld in artikel 7 geldt
voor de beoordeling van recidive als een maatregel.2.Het percentage van de benadelingsmaatregel wordt verdubbeld, als de
belanghebbende zich binnen een jaar, te rekenen vanaf het moment van
oplegging van de benadelingsmaatregel, opnieuw schuldig maakt aan
een gedraging waarvoor een benadelingsmaatregel opgelegd wordt.2Maatregelwaardige gedragingen en gevolgen voor de bijstand11Indeling in categorieënDe gedragingen bedoeld in artikel 18, tweede lid van de wet worden
onderscheiden in de volgende categorieën:
Eerste categorie:
Het zich niet als werkzoekende doen inschrijven bij het
UWV WERKbedrijf, dan wel inschrijving niet of niet
tijdig verlengen.
Het niet, niet tijdig of niet behoorlijk nakomen van de
inlichtingenplicht als bedoeld in artikel 38, tweede lid
van het Bbz, voor zover dit niet heeft geleid tot een
benadeling van de RDWI.
Het desgevraagd niet terstond ter inzage verstrekken van
een geldig identiteitsbewijs.
Tweede categorie:
Het niet, niet tijdig of niet behoorlijk nakomen van de
medewerkingspicht als bedoeld in artikel 17, 2e lid
WWB.
Het niet voldoen aan een oproep om, in verband met de
arbeids- inschakeling, op een aangegeven plaats en tijd
te verschijnen.
Het niet voldoen aan de verplichtingen die zijn opgelegd
op grond van artikel 55 WWB.
Derde categorie:
Het niet ondertekenen of het niet aan het algemeen
bestuur verstrekken van een trajectplan of plan van
aanpak, dat gericht is op het vergroten van de
mogelijkheden tot inschakeling in het
arbeidsproces.
Het niet naar vermogen trachten arbeid in
dienstbetrekking te bemachtigen.
Het zich zeer ernstig misdragen jegens het dagelijks
bestuur en de in zijn opdracht werkende ambtenaar en
medewerkers. De eerste maal dat de cliënt zich schuldig
maakt aan deze gedragingen zal de mogelijkheid worden
geboden tot het volgen van een gedragscursus gericht op
het voorkomen van dergelijke gedragingen. Bij
succesvolle deelname zal de hoogte van de maatregel
genoemd in artikel 12 lid 1 onder c worden
gehalveerd.
Het niet of onvoldoende nakomen van de verplichting tot
gebruik maken van geboden re-integratie voorzieningen,
waaronder begrepen sociale activering, als dit niet
heeft geleid tot het geen doorgang vinden of tot
voortijdige beëindiging van het
re-integratietraject.
het onvoldoende meewerken aan het opstellen, uitvoeren
dan wel evalueren van een plan van aanpak als bedoeld in
artikel 44a WWB.
het onvoldoende nakomen van de verplichtingen zoals
bedoeld in artikel 9 lid 1 WWB, voorzover het gaat om
een persoon jonger dan 27 jaar, gedurende vier weken na
de melding zoals bedoeld in artikel 43 lid 4 en 5
WWB.
het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken
de verplichtingen zoals bedoeld in artikel 9 lid 1
onderdeel b WWB niet te willen nakomen, wat heeft geleid
tot het intrekken van de ontheffing van de arbeidsplicht
zoals bedoeld in artikel 9a lid 1 WWB.
Vierde categorie:
Het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde
arbeid.
Het blijk geven van tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan,
waaronder begrepen inkomen uit arbeid.
Het door eigen toedoen niet verkrijgen of behouden van
een voorliggende voorziening en/of algemeen
geaccepteerde arbeid.
Het niet of onvoldoende nakomen van de verplichting om
medewerking te verlenen aan het opstellen van een
diagnose gericht op het onderzoek naar de
reintegratiemogelijkheden.
Het niet of onvoldoende nakomen van de verplichting tot
gebruik maken van geboden re-integratievoorzieningen,
waaronder begrepen sociale activering, als dit wel heeft
geleid tot het geen doorgang vinden of tot voortijdige
beëindiging van het re-integratietraject.
het in het geheel niet nakomen van de verplichtingen
zoals bedoeld in artikel 9 lid 1 WWB, voorzover het gaat
om een persoon jonger dan 27 jaar, gedurende vier weken
na de melding zoals bedoeld in artikel 43 lid 4 en 5
WWB, waarbij de jongere aangeeft dat hij wel de intentie
heeft om aan de verplichtingen te voldoen.
12De hoogte en duur van de maatregel1.De maatregel wordt vastgesteld op:
Tien procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
een gedraging van de eerste categorie;
Twintig procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
een gedraging van de tweede categorie;
Vijftig procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de derde categorie;
Honderd procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de vierde categorie. Met uitzondering van
het interen van vermogen waarbij op grond van het
individualiseringsprincipe een relatie kan worden gelegd
tussen de hoogte van het bedrag en de snelheid van interen
en de hoogte van de maatregel.
13Tegenprestatie naar vermogenOnder gedragingen als bedoeld in de tweede categorie uit artikel 11
wordt mede verstaan: het niet of onvoldoende verrichten van een door het
college opgedragen tegenprestatie naar vermogen zoals bedoeld in artikel
9 lid 1 onderdeel c WWB;14Maatregelwaardige gedraging met gevolgen voor de bijstand1.Indien het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht
bedoeld in artikel 38, tweede lid van het Bbz, heeft geleid tot
benadeling van de RDWI door ten onrechte of tot een te hoog bedrag
verlenen van bijstand, wordt een benadelingsmaatregel opgelegd van
15% van het benadelingsbedrag.2.De in het eerste lid bedoelde benadelingsmaatregel wordt opgelegd
over één maand of, indien de benadelingsmaatregel hoger is dan de
maanduitkering, over de maanden die volgen op de maand waarover voor
het eerst de benadelings- maatregel is toegepast.3.Indien de maatregel niet of niet volledig kan worden opgelegd over
de periode dat de gedraging heeft plaatsgevonden, wordt deze
maatregel opgelegd met ingang van de eerst volgende kalendermaand
nadat het dagelijks bestuur het besluit tot het opleggen van de
maatregel heeft genomen.15Maatregel bij verlies van een passende en toereikende
voorliggende voorziening door toepassing van bestuurlijke
boete1.In afwijking van het bepaalde in artikel 11 wordt, indien
belanghebbende(n) geen beroep meer kan doen op een passende en
toereikende voorliggende voorziening, omdat deze volledig wordt
verrekend met een bestuurlijke boete in het kader van het bij
herhaling schenden van de inlichtingenplicht, een maatregel opgelegd
van 100% gedurende de eerste drie maanden gerekend vanaf de start
van de verrekening.2.In afwijking van het bepaalde in het eerste lid, wordt de maatregel
in de tweede en derde maand gerekend vanaf de start van de
verrekening gematigd tot 20% indien belanghebbende geen gelden heeft
ter hoogte van ten minste driemaal de toepasselijke
bijstandsnorm3Handhavingsbeleid16HandhavingsbeleidHet dagelijks bestuur stelt jaarlijks een beleidsplan vast waarin onder
meer is opgenomen het te voeren beleid op het gebied van handhaving,
bestrijding en misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet.4Slotbepalingen17BeleidHet dagelijks bestuur kan ten behoeve van de uitvoering van deze
verordening nadere beleidsregels vaststellen.18CiteertitelDeze verordening kan worden aangehaald als “Maatregelenverordening Wet
werk en bijstand 2013”.19InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking met ingang van de dag volgend na
bekendmaking van dit besluit, onder gelijktijdige intrekking van de
“Maatregelenverordening Wet werk en bijstand 2011”.Aldus vastgesteld door het Algemeen Bestuur van de gemeenschappelijke
regeling “Regionale Dienst Werk en Inkomen Kromme Rijn Heuvelrug” in zijn
openbare vergadering van 27 februari 2013.De secretaris, De voorzitter,Toelichting op de maatregelenverordeningInleidingDeze verordening vloeit voort uit de wettelijke verplichting regels op te
stellen met betrekking tot afstemming van de bijstand als bedoeld in artikel 18
van de Wet werk en bijstand (WWB). De regels moeten bij verordening door het
Algemeen Bestuur worden vastgesteld. De gemeenschappelijke regeling is vrij in
het vaststellen van de hoogte en duur van de afstemming. Dit past in het stelsel
van de WWB en de gemeenschappelijke regeling, waarin aan de gemeenschappelijke
regeling opmeerdere beleidsterreinen beleidsvrijheid is toegekend. De verlaging
van een uitkering wanneer een uitkeringsgerechtigde niet voldoet aan de aan de
uitkering verbonden verplichtingen is een van de terreinen waarop de
beleidsvrijheid van toepassing is. Het is op grond van de wet verplicht een
verlaging op de uitkering toe te passen, maar de hoogte en de duur moeten lokaal
worden vormgevenen opnemen in een verordening.Aard en doel van de verordeningMet de inwerkingtreding van de WWB is nog meer dan onder de Abw de nadruk komen
te liggen op ondersteuning van de uitkeringsgerechtigde bij inschakeling in de
arbeid. De periode van bijstandsverlening moet zo kort mogelijk blijven. De wet
heeft daartoe een stelsel van rechten en verplichtingen gecreëerd die verband
houden met de arbeidsinschakeling. Waar de uitkeringsgerechtigde op grond van de
wet aanspraak kan maken op ondersteuning en daarbij behorende voorzieningen, is
hij tegelijkertijd verplicht hiervan gebruik te maken als het hem wordt
aangeboden. Het verwijtbaar niet benutten van de door de RDWI aangeboden
ondersteuning is eenongewenste situatie, die door het treffen van een financiële
maatregel op de uitkering zoveel mogelijk moet worden voorkomen. Daartoe wordt
allereerst gebruik gemaakt van intensieve voorlichting over de gevolgen van het
niet nakomen van de arbeidsverplichtingen. In vervolg daarop wordt zonodig
gebruik gemaakt van het maatregelinstrumentarium dat door de RDWI in de WWB
zwaarder isaangezet. Daarmee wordt het belang dat de RDWI aan
arbeidsinschakeling hecht, duidelijk gemaakt en kan met de maatregel een
gedragsverandering bij de uitkeringsgerechtigde worden bewerkstelligd. De
verordening heeft tot doel maatwerk te leveren als een (voormalig)
uitkeringsgerechtigde een maatregelwaardige gedraging heeft begaan.Hoewel de wet spreekt van ‘afstemming van de bijstand’ wordt in de verordening
het begrip ‘maatregel’ gebruikt. Dit is omdat het begrip maatregel ook in de
Algemene bijstandswet voorkwam en begrijpelijker is dan ‘een afstemming van de
uitkering’. De verordening is dan ook ‘Maatregelenverordening Wet werk en
bijstand’ genoemd. Materieel maakt het gebruik van het begrip maatregelen in
plaats van afstemming natuurlijk geen verschil. Aan de toekenning en
voortzetting van een WWB-uitkering kan de burger rechten ontlenen. In directe
samenhang met deze rechten heeft de burger ook plichten, die eveneens verbonden
zijn aan het ontvangen van de uitkering. Zowel de rechten als de plichten zijn
in de wet opgenomen en wordenverder uitgewerkt in de Re-integratieverordening en
de Afstemmingsverordening. Uitdrukkelijk wordt in beide verordeningen naar de
rechten/plichten verwezen.Op grond van artikel 18, tweede lid, WWB kan zowel de bijstand (de algemene
bijstand én de bijzondere bijstand) als de langdurigheidstoeslag worden
verlaagd.In deze is er voor gekozen dat maatregelen in beginsel worden opgelegd over de
bijstandsnorm (de voor belanghebbende van toepassing zijnde norm plus eventuele
toeslagen of minus eventuele verlagingen op grond van de Toeslagen en
verlagingenverordening), dus over de algemene bijstand.Gezien het karakter van de bijzondere bijstand, ligt een verlaging van het
uitkeringsbedrag wegens schending van een of meer verplichtingen niet in de
rede. De uitzondering hierop vormt de bijzondere bijstand voor jongeren van 18
tot 21 jaar. Deze groep ontvangt een lage algemene bijstandsuitkering die wordt
aangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand in de kosten van
levensonderhoud. Indien de maatregel alleen op de lage jongerennorm wordt
opgelegd, zou dit leidentot rechtsongelijkheid ten opzichte van de groep
21-jarigen en ouder.Het ligt niet voor de hand om niet-bijstandsgerechtigden die in aanmerking komen
voor een langdurigheidstoeslag een maatregel op te leggen. De enige verplichting
die zij kunnen schenden in verband met de langdurigheidstoeslag is het
verstrekken van geen of onvoldoende gegevens waardoor het dagelijks bestuur de
rechtmatig-heid van het verlenen van deze uitkering niet kan vaststellen. De
sanctie die hierop rust is niet het verlagen van de langdurigheidstoeslag, maar
het weigeren van deze toeslag.Schenden van de inlichtingenplichtDe bestuurlijke boete is per 1 januari 2013 opnieuw ingevoerd in de WWB, IOAW en
IOAZ. Deze moet worden opgelegd bij een schending van de inlichtingenplicht en
komt in de plaats van de verlaging van de bijstand.Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1De meeste begripsbepalingen behoeven geen nadere toelichting. Onder het begrip
bijstandsnorm wordt de landelijke norm plus eventuele gemeentelijke toeslag of
gemeentelijke verlaging, inclusief de vakantietoeslag verstaan. Met het begrip
‘maatregel’ wordt de wettelijke term ‘afstemming van de bijstand’ bedoeld.Deze verordening gaat bij de toepassing van een maatregel uit van de netto
bijstandsnorm die maandelijks aan uitkeringsgerechtigden wordt toegekend,
inclusief vakantietoeslag of de jongerennorm aangevuld met bijzondere bijstand
of in geval van bijzondere bijstand op grond van artikel 12 van de wet, de van
toepassing zijnde norm aangevuld met bijzondere bijstand.Artikel 2In dit artikel wordt uitdrukkelijk beschreven dat een maatregel wordt opgelegd
op basis van deze verordening, als sprake is van schending van een in de wet
genoemde verplichting. Hiermee wordt aangegeven dat sprake is van een gesloten
stelsel van maatregelen en dat buiten deze verordening geen maatregelen worden
opgelegd. Zowel ten tijde van de aanvraag om bijstand als gedurende de verlening
van bijstand kunnen maatregelwaardige gedragingen plaatsvinden.In dit artikel is (wellicht ten overvloede) ook vastgelegd dat het niet, niet
tijdig of onvoldoende nakomen van de verplichtingen genoemd in artikel 17 eerste
lid Wwb en artikel 30c, tweede en derde lid van de Wet SUWI niet kan leiden tot
een maatregel.De ernst van het feit, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van
persoon en gezin zijn een toetsingskader bij de beantwoording van de vraag of
een maatregel moet worden opgelegd.Is sprake van zeer ernstige verwijtbaarheid, of juist van verminderde
verwijtbaarheid, dan kan besloten worden de maatregel hoger of lager vast te
stellen. Er is sprake van de mogelijkheid ‘maatwerk’ te leveren, om zo tot de
meest adequate maatregel te komen.Artikel 3Op grond van afdeling 4.1.2. van de Awb is in een aantal gevallen het horen van
de belanghebbende verplicht bij de voorbereiding van beschikkingen. Deze
hoorplicht geldt echter niet bij de voorbereiding van beschikkingen die
betrekking hebben op een financiële aanspraak (artikel 4:12).In dit artikel wordt het horen van de belanghebbende voordat een maatregel wordt
opgelegd in beginsel voorgeschreven.Het tweede lid bevat een aantal uitzonderingen op deze hoorplicht. De onderdelen
a en b. staan ook genoemd in artikel 4:11 van de Algemene wet
bestuursrecht.Artikel 4Ontbreekt de verwijtbaarheid bij belanghebbende, dan kan geen maatregel worden
opgelegd. Deze situatie is bijvoorbeeld denkbaar als belanghebbende naar
aanleiding van een oproep ergens had moeten verschijnen maar als gevolg van een
ziekte of een ongeval niet aan de oproep kon voldoen en ook niet in de
gelegenheid was zich tijdig af te melden. Er is geen keuzevrijheid: ontbreekt de
verwijtbaarheid, dan wordt geen maatregel opgelegd en dus ook geen
waarschuwing.Wat onder dringende redenen moet worden verstaan wordt niet nader omschreven.
Uit de schaarse jurisprudentie over dit begrip komt naar voren dat sprake moet
zijn van een situatie waarin oplegging van de maatregel leidt tot onafwendbare
ernstige psychische of lichamelijke problemen bij belanghebbende, die een
levens-bedreigende situatie tot gevolg zouden hebben.Een andere reden om af te zien van het opleggen van een maatregel is dat de
gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit (‘lik op stuk’) is het nodig dat een maatregel spoedig nadat de
gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden wordt onder 2
geregeld dat het dagelijks bestuur geen maatregelen opgelegd voor gedragingen
die langer dan één jaar geleden hebben plaatsgevonden.Het doen van een schriftelijke mededeling dat het dagelijks bestuur afziet van
het opleggen van een maatregel wegens dringende redenen is van belang in verband
met eventuele recidive.Artikel 5In dit lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel wordt opgelegd over
de bijstandsnorm.Onder de bijstandsnorm wordt verstaan de wettelijke norm, inclusief
gemeentelijke toeslag of verlaging en inclusief vakantietoeslag.De 18 tot 21-jarigen ontvangen een lage jongerennorm, die indien noodzakelijk
wordt aangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand in de kosten van
levensonderhoud. Indien de maatregel alleen op de lage jongerennorm wordt
opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte van de
21-jarigen.Geen verlaging wordt er opgelegd op de bijzondere bijstand en de
langdurigheids-toeslag of op de bijstand indien de gedraging betrekking heeft op
een aanvraag of besluit op het gebied van de bijzondere bijstand of de
langdurigheidstoeslag.Artikel 6Het verlagen van de bijstand omdat een maatregel wordt opgelegd, vindt plaats
door middel van een besluit, vastgelegd in een beschikking. Wanneer de maatregel
bij een lopende uitkering wordt opgelegd, wordt een besluit tot vaststelling van
de algemene bijstand op grond van artikel 45 WWB genomen.Wordt een maatregel met terugwerkende kracht opgelegd, dan moet een besluit tot
herziening van de bijstand worden genomen (artikel 54, derde lid). Tegen beide
besluiten kan door de belanghebbende bezwaar en beroep worden aangetekend.In dit artikel wordt aangegeven wat in ieder geval in het besluit wordt vermeld.
De eisen vloeien rechtstreeks voort uit de bepalingen in de Algemene wet
bestuursrecht (Awb) betreffende het motiveringsbeginsel. Het motiveringsvereiste
houdt onder meer in dat een besluit kenbaar is en van een deugdelijke motivering
wordt voorzien.Artikel 7Bij een eerste maatregelwaardige gedraging behorend tot de eerste categorie kan
een waarschuwing worden opgelegd. Een waarschuwing kan alleen worden opgelegd
indien belanghebbende zich niet tijdig heeft in laten schrijven bij het UWV
WERKbedrijf of deze inschrijving niet of niet tijdig is verlengd.Daarnaast kan een waarschuwing worden gegeven indien de belanghebbende de
inlichtingenplicht als bedoeld in artikel 38 tweede lid van de Bbz niet of niet
behoorlijk nakomt, maar waarbij geen sprake is van een benadelingsbedrag.Artikel 8Het opleggen van een maatregel vindt plaats door het verlagen van de uitkering.
Verlaging van de uitkering kan in beginsel op twee manieren:
met terugwerkende kracht, door middel van een herziening van de
uitkering; of
door middel van verlaging van het uitkeringsbedrag in de eerstvolgende
maand(en).
Het verlagen van de uitkering die in de nabij toekomst wordt verstrekt, is de
gemakkelijkste methode. Gemeenten hoeven in dat geval niet over te gaan tot
herziening van de bijstand en het te veel betaalde bedrag aan bijstand terug te
vorderen. Om die reden is in dit lid vastgelegd dat een maatregel wordt opgelegd
met ingang van de eerstvolgende kalendermaand, waarbij wordt uitgegaan van de
voor die maand geldende bijstandsnorm.In situaties waarin de maatregel niet in de eerstvolgende maand(en) kan worden
opgelegd, moet de maatregel met terugwerkende kracht worden opgelegd. Uit
jurisprudentie van de Raad blijkt dat dit mogelijk is tot het moment waaropde
gedraging plaatsgevonden heeft.Het opleggen van een maatregel met terugwerkende kracht is geregeld in artikel
13.Het te veel betaalde bedrag aan bijstand van de uitkeringsgerechtigde moet
worden teruggevorderd. In dat geval wordt ook het bedrag ter hoogte van de
maatregel teruggevorderdWanneer een uitkeringsbedrag nog niet (volledig) aan de bijstandsgerechtigde is
uitbetaald, kan het praktisch zijn om de verlaging van de uitkering te
verrekenen met het bedrag dat nog moet worden uitbetaald. In dat geval moet de
bijstand wel worden herzien en teruggevorderd.Het vijfde lid regelt dat een maatregel voor bepaalde tijd wordt opgelegd. Door
een maatregel voor een bepaalde periode op te leggen, weet de
uitkeringsgerechtigde die met een maatregel wordt geconfronteerd waar hij aan
toe is.N.B. Wordt een maatregel voor een langere duur dan drie maanden opgelegd, dan
zal het dagelijks bestuur de maatregel aan een heroverweging moeten onderwerpen.
Dit is geregeld in artikel 18, derde lid WWB. De RDWI mag zelf bepalen wanneer
die heroverweging plaatsvindt, als dat maar gebeurt binnen drie maanden nadat
het besluit is genomen. Bij zo’n heroverweging dient opnieuw een besluit te
worden genomen, waarbij alle relevante feiten en omstandigheden opnieuw tegen
het licht worden gehouden. Tegen de beschikking betreffende de heroverweging staat bezwaar en beroep open.
Een marginale beoordeling volstaat: het dagelijks bestuur moet slechts
heroverwegen of het redelijk is dat de opgelegde maatregel wordt gecontinueerd.
Daarbij kan worden gekeken naar de omstandigheden waarin betrokkene verkeert,
maar bijvoorbeeld ook of de betreffende persoon nu wel aan zijn verplichtingen
voldoet.Artikel 9De regeling voor de samenloop van gedragingen heeft betrekking op verschillende
gedragingen van een bijstandsgerechtigde die (min of meer) gelijktijdig
plaatsvinden. Er wordt voor gekozen om bij samenloop van verschillende
maatregelwaardige gedragingen de hoogte van de op te leggen maatregelen bij
elkaar op te tellen en de uitkering met het opgetelde percentage te verlagen.
Indien er sprake is van schending van meerdere verplichtingen door één gedraging
dan wordt de schending waarop de zwaarste maatregel van toepassing
bestraft.Bij samenloop van een maatregelwaardige gedraging met een overtreding van de
inlichtingenplicht wordt er geen verlaging toegepast, maar zal er een
boetebeoordeling plaatsvinden ivm de overtreding van de inlichtingenplicht.Artikel 10Indien binnen één jaar na een eerste verwijtbare gedraging sprake is van een
herhaling van de verwijtbare gedraging, wordt de grotere mate van
verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de duur van de
maatregel. Indien er sprake is van een benadelingsmaatregel wordt niet de duur,
maar het percentage verdubbeld. Met eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste
gedraging verstaan die aanleiding is geweest tot een (benadelings)maatregel, ook
indien de (benadelings-) maatregel wegens dringende redenen niet is
geëffectueerd. Voor het bepalen van deaanvang van de termijn van 12 maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit
waarmee de (benadelings)maatregel is opgelegd, bekend is gemaakt.Deze bepaling heeft betrekking op het één keer toepassen van de recidive. Indien
belanghebbende na een tweede verwijtbare gedraging wederom hetzelfde verwijtbare
gedrag vertoont, zal de hoogte en de duur van de (benadelings-) maatregel
individueel moeten worden vastgesteld, waarbij gekeken zal moeten worden naar de
ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de individuele
omstandigheden van de betrokkene.Artikel 11De gedragingen die verband houden met het geen of onvoldoende medewerking
verlenen aan het verkrijgen of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid,
worden in vier categorieën onderscheiden. Hierbij is de ernst van de gedraging
het onderscheidend criterium. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de
gedraging concretere gevolgen heeft voor het niet verkrijgen of behouden van
betaalde arbeid.De gedragingen die in dit artikel worden genoemd zijn minder concreet omschreven
dan in het Maatregelenbesluit Abw, Ioaw en Ioaz. De reden hiervoor is dat de
WWB, in tegenstelling tot de Abw, volstaat met een algemene omschrijving van de
plicht tot arbeidsinschakeling. De concrete invulling van de verplichtingen
dient zoveel mogelijk te worden afgestemd op de mogelijkheden van de individuele
bijstandsgerechtigde.De eerste categorie, punt a., betreft de formele verplichting om zich
als werkzoekende in te schrijven bij het UWV WERKbedrijf en ingeschreven te doen
blijven.Punt b. betreft het niet, niet tijdig of niet behoorlijk verstrekken van
inlichtingen aan de RDWI o.b.v. artikel 38 tweede lid Bbz. Zie daarvoor ook de
toelichting bij artikel 14Punt a. van de tweede categorie verwijst naar het niet voldoen aan de
medewerkingsplicht.Punt b. naar het geen gehoor geven om op een afgesproken plaats en tijd te
verschijnen op een afspraak met bijvoorbeeld een re-integratiebedrijf of het UWV
WERKbedrijf. En onder het punt c. wordt verwezen naar het niet verschijnen op een oproep van
een arts in verband met een keuring of het afgegeven van een medisch advies. Ook
indien de belanghebbende geen medewerking verleend aan behandeling van medische
aard indien deze behandeling als noodzakelijk wordt geacht en de verplichting
tot medewerking aan de belanghebbende is opgelegd, wordt op grond van het punt
c. van de tweede categorie aan de belanghebbende een maatregel opgelegd.Onder de derde categorie vallen gedragingen die grotendeels te maken
hebben met de arbeids- en re-integratieverplichting.Het niet naar vermogen trachten arbeid in dienstbetrekking te bemachtigen heeft
betrekking op de actieve sollicitatieverplichting. De belanghebbende is
verplicht sollicitaties te verrichten en hiervan bewijsstukken te
overleggen.Voor zelfstandigen en hun partners geldt met betrekking tot de verplichtingen,
gericht op het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid het volgende:• De in artikel 9 en 10 van de wet opgenomen verplichtingen gelden alleen voor
de zelfstandige die geschikt is voor het verrichten van arbeid, maar die ten
minste zes maanden zijn bedrijf of zelfstandig beroep niet kan uitoefenen
(artikel 38, derde lid Bbz).• De verplichtingen, bedoeld in artikel 9 en 10 van de wet kunnen aan de partner
van de zelfstandige worden opgelegd, voor zover die partner tevens rechthebbende
is voor de WWB en niet zelf een zelfstandige in de zin van het Bbz is, of
fulltime meewerkt in het bedrijf of zelfstandig beroep van de zelfstandige.
Uiteraard kan ook bij minder uren rekening worden gehouden met de meewerkuren in
het bedrijf of zelfstandig beroep van de zelfstandige.Ook onder de derde categorie (punt c.) valt het zich jegens het dagelijks
bestuur en de in zijn opdracht werkende ambtenaren zeer ernstig misdragen. Onder
de term "zeer ernstige misdragingen" kunnen diverse vormen van agressie worden
verstaan, zij het dat sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van gedrag dat in
het normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel kan worden
beschouwd.Gemeenten kunnen alleen een maatregel opleggen indien een verband bestaat tussen
de ernstige misdraging en de uitvoering van WWB. Voor wat betreft de
misdragingen kan de cliënt deelnemen aan een gedragscursus ter beheersing van de
eigen agressie om zodoende gedragingen in de toekomst te voorkomen, het
deelnemen aan de cursus leidt tot een halvering van de maatregel.In artikel 18, tweede lid, wordt gesproken over "het zich jegens het dagelijks
bestuur zeer ernstig misdragen". Dit betekent dat alleen (zeer) agressief gedrag
tegenover leden van het dagelijks bestuur en hun ambtenaren aanleiding kan zijn
voor het opleggen van een maatregel. Er kan dus geen maatregel worden opgelegd
als een klant zich agressief heeft gedragen tegenover een medewerker van een
andere organisatie die belast is met de uitvoering van de WWB (bijvoorbeeld een
re-integratiebedrijf).Bij de toekenning van de bijstand of in een later stadium kan aan de
belang-hebbende, die niet in staat is om op eigen kracht weer in zijn
levensonderhoud te voorzien, de verplichting opgelegd worden om mee te werken
aan aangeboden re-integratievoorzieningen (punt d.). Het gaat hierbij om de
voorzieningen zoals deze zijn opgenomen in de re-integratieverordening. De
arbeidsinschakeling wordt geschaad indien de belanghebbende deze verplichting
niet of onvoldoende nakomt hetgeen weer gevolgen kan hebben voor de duur van de
aanspraak op bijstand. Het niet of onvoldoende meewerken aan een traject zal
immers leiden tot vertraging van het traject. De gedragingen in deze categorie
heeft echter niet tot gevolg dat het re-integratietraject beëindigd zal worden
of geen doorgang vindt. Van onvoldoende medewerking is sprake als belanghebbende
meerdere malen niet op afspraken van het re-integratie bedrijf verschijnt. Is
hiervan namelijk eenmalig sprake valt deze gedraging onder de tweede categorie.
Ook is sprake van onvoldoende medewerking indien de belanghebbende opdrachten in
het kader van scholing niet naar behoren uitvoert of zich niet coöperatief
opstelt ten aanzien van een beroepskeuze onderzoek. Ook het onvoldoende
medewerking verlenen aan een schuldhulp-verleningstraject valt onder deze
gedraging als de schuldhulpverlening onderdeel is van het
re-integratietraject.Hierbij geldt natuurlijk, zoals bij het eerste punt van de derde categorie is
verwoord, dat de belanghebbende verplicht is het individuele trajectplan te
ondertekenen en te retourneren zodat er geen misverstanden kunnen ontstaan over
de verplichtingen die in het kader van het reintegratietraject opgelegd
worden.Onder de derde categorie (bij e en f) vallen ook gedragingen specifiek voor
jongeren: het onvoldoende meewerken aan het opstellen, uitvoeren dan wel
evalueren van een plan van aanpak. Ook het verrichten van onvoldoende
inspanningen door de jongere tijdens de zoektermijn is opgenomen .Bij punt g. staat de maatregelwaardige gedraging beschreven dat de ontheffing
van de arbeidsplicht wordt ingetrokken omdat de alleenstaande ouder (met een
kind onder de 5 jaar) door houding en gedrag ondubbelzinnig laat blijken de
verplichtingen uit artikel 9 lid 1 onderdeel b niet te willen nakomen.De eerste gedraging benoemd in de vierde categorie heeft betrekking
op het weigeren van algemeen geaccepteerde arbeid. Wat onder algemeen
geaccepteerde arbeid wordt verstaan is vastgesteld in de
re-integratieverordening. Het kan gaan om allerlei soorten arbeid, zowel
regulier als gesubsidieerd, parttime en fulltime, tijdelijke als voor onbepaalde
tijd. Essentieel is dat de belanghebbende door de weigering van arbeid afziet
van een concrete kans om geheel of gedeeltelijk uit de bijstand te komen.De verplichting om voldoende besef van verantwoordelijkheid te tonen voor de
voorziening in het bestaan (punt b.), geldt reeds voordat een bijstandsuitkering
wordt aangevraagd. Dit betekent dat wanneer iemand in de periode voorafgaand aan
de bijstandaanvraag een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid heeft
getoond, waardoor hij niet langer beschikt over de middelen om in de kosten van
het bestaan te voorzien en als gevolg daarvan een bijstandsuitkering aanvraagt,
de RDWIbij de toekenning van de bijstand hiermee rekening kan houden door het opleggen
van een maatregel.Een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid kan uit allerlei gedragingen
blijken, zoals een onverantwoorde besteding van vermogen, geen of te late
aanvraag doen voor een voorliggende voorziening en het behouden daarvan en het
geen gebruik maken van de mogelijkheid tot het instellen van een
alimentatievordering.De gedraging tekortschietend besef van verantwoordelijkheid is een gedraging die
ook voor het Bbz kan leiden tot een maatregel. Artikel 18, tweede lid, van de
wet is onverkort van toepassing op het Bbz.Uit artikel 38, eerste lid Bbz vloeit voort dat de zelfstandige de door het
dagelijks bestuur opgelegde verplichtingen, gericht op een doelmatige bedrijfs-
of beroepsuitoefening, moet nakomen. Doet hij dat niet of in onvoldoende mate,
dan is het dagelijks bestuur bevoegd om een maatregel op te leggen, omdat de
zelfstandige door deze verplichting niet of niet voldoende na te komen, blijk
heeft gegeven van een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
bestaansvoorziening.De RDWI kan bijvoorbeeld een verplichting opleggen, gericht op beperking van de
bedrijfskosten (zoals uitzien naar een goedkopere bedrijfsruimte, inruil dure
leaseauto voor een goedkopere, stopzetten niet-noodzakelijke abonnementen etc.),
op verbetering van de omzet (effectievere acquisitie, verandering
brutowinstmarge, verandering openstelling, ontwikkeling internetverkoop etc.),
of op vermindering van de privé-uitgaven. Als later blijkt dat de zelfstandige
niet (volledig) aan de gesteldeverplichtingen heeft voldaan, kan dat leiden tot beëindiging van de bijstand, of
voortzetting van de bijstand met een maatregel. Uiteraard is het opleggen van
een maatregel alleen aan de orde, indien er nog sprake is van een lopende
Bbz-uitkering.Als wegens ziekte of arbeidsongeschiktheid een beroep op Bbz wordt gedaan kan
eveneens een maatregel aan de orde zijn wegens tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de bestaansvoorziening. Het Bbz 2004 gaat primair uit
van de eigen verantwoordelijkheid van de zelfstandige. In dit kader betekent dit
dat de zelfstandige zelf verantwoordelijk is voor het afsluiten van een
toereikende particuliere arbeidsongeschiktheidsverzekering. Deze verzekering
wordt beschouwdals een voorliggende voorziening op bijstand. Een zelfstandige
die verwijtbaar geenarbeidsongeschiktheidsverzekering of een
arbeidsongeschiktheidsverzekering met een te lage dekking of te lange wachttijd
heeft afgesloten en die bij ziekte/arbeids-ongeschiktheid een beroep doet op
bijstand (Bbz), heeft een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
bestaansvoorziening betoond. Een afwijzing van de bijstandsaanvraag op grond van
artikel 15, eerste lid, van de WWB is echter niet aan de orde, aangezien na het
ingaan van de arbeidsongeschiktheid sprake zal zijn van feitelijke
onverzekerbaarheid. Er kan dan geen sprake meer zijn van een beroepkunnen doen
op een voorliggende voorziening. Wel kan, als uitkering wordt verleend omdat aan
de overige voorwaarden voor het verkrijgen van recht op uitkering is voldaan,
een maatregel aan de orde zijn.Bij beëindigende ondernemers die een beroep op het Bbz doen, moet worden
beoordeeld of de noodzakelijke beëindiging wegens niet-levensvatbaarheid van het
bedrijf is veroorzaakt door verwijtbaar gedrag van de zelfstandige (bijvoorbeeld
door slechte betalingsmoraliteit, of een onverantwoord hoog uitgavenpatroon).
Als daarvan sprake is, is een maatregel wegens tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de bestaansvoorziening aan de orde.Bij punt f. staat de gedraging beschreven van de jongere die tijdens de
zoektermijn geen inspanningen heeft verricht, maar na de zoektermijn aangeeft
wel de intentie te hebben om alsnog aan de verplichtingen te voldoenArtikel 12Aan de categorieën is een bepaald wegingspercentage gekoppeld al naar gelang de
zwaarte van de gedraging. Dit percentage dient als uitgangspunt bij de
uiteindelijke vaststelling van de maatregel, waarbij te allen tijde de ernst van
de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden zoals
omschreven in artikel 2 moeten worden meegewogen.Artikel 13Dit artikel regelt de mogelijkheid om een maatregel op te leggen als er sprake
is van het niet of onvoldoende verrichten van een opgedragen tegenprestatie naar
vermogen.Artikel 14Het gaat hierbij om de verplichting, opgenomen in artikel 38, tweede lid van het
Bbz:• De zelfstandige aan wie bijstand wordt verleend is verplicht naar behoren een
administratie tevoeren en deze op eigen initiatief binnen 6 maanden na afloop
van het boekjaar waarin bijstand is verleend, aan het dagelijks bestuur te
overleggen. Die plicht geldt ook als de RDWI om de administratie vraagt,
bijvoorbeeld om de bedrijfsontwikkeling te beoordelen in het geval verlenging
van de uitkeringstermijn aan de orde is.Ten aanzien van het niet leveren van de administratie (jaarcijfers) voor de
definitieve vaststelling van de verleende uitkering over het betreffende
boekjaar, geldt op grond van artikel 45, eerste lid Bbz dat het dagelijks
bestuur de bijstand van de zelfstandige terugvordert voor zover de bijstand ten
onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend als gevolg van het niet nakomen
van de verplichting, bedoeld in artikel 38, tweede lid. In artikel 47 Bbz is
opgenomen dat het dagelijks bestuur kosten van bijstand in de vorm van een
geldlening terugvordert, indien de zelfstandige de uit de geldlening
voortvloeiende verplichtingen niet of niet behoorlijk nakomt. Het dagelijks
bestuur is onder toepassing van beide artikelen gehouden de geldlening over het
betreffende boekjaar geheel van de zelfstandige terug te vorderen, in het geval
de hier bedoelde verplichting niet wordt nagekomen. Er is in dat geval in
principe geen aanleiding om tevens een maatregel op grond van deze verordening
op te leggen: degehele jaaruitkering wordt immers al teruggevorderd.Het leveren van de jaarcijfers is ook nodig voor vaststelling van het bedrag om
niet of de rentereductie, bedoeld in artikel 21 Bbz (bedrijfskapitaal aan
gevestigde zelfstandigen). Als de zelfstandige hiervoor geen jaarcijfers
overlegt, kent de RDWI geen bedrag om niet of rentereductie toe. Er is dan ook
geen aanleiding voor een maatregel, nog daargelaten dat een maatregel niet op
een reeds verstrekte geldlening kan worden geëffectueerd.De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in de hoogte van het
benadelingsbedrag. Dat is het door de RDWI te veel betaalde bedrag aan
bijstand.De benadelingsmaatregel wegens het niet of niet behoorlijk nakomen van de
inlichtingenplicht bedoeld in artikel 38, tweede lid van de Bbz wordt
afhankelijk gesteld van de hoogte van het bedrag aan bijstand dat als gevolg van
de schending van die verplichting ten onrechte of te veel aan de belanghebbende
is betaald.De benadelingsmaatregel wordt toegepast over één maand, tenzij de maatregel
hoger is dan de uitkering in die maand, in welk geval de maatregel ook
betrekking kan hebben op de volgende maanden.Indien het ten onrechte verstrekte bedrag hoger is dan 90% van de ontvangen
bijstandsorm, kan de maatregel niet of niet volledig geëffectueerd worden. Er
kan namelijk niet meer teruggevorderd worden dan er aan uitkering is verstrekt.
In deze gevallen kan de maatregel over de toekomistig Bbz/bijstandsuitkering
worden opgelegd, indien er sprake is van een lopende uitkering.Artikel 15In beginsel wordt het feit dat het recht op een passende en toereikende
voorliggende voorziening teloor is gegaan, aangemerkt als tekortschietend besef
van verantwoordelijkheid. Een en ander levert daarom maatregelwaardig gedrag op,
op basis waarvan de bijstand kan worden verlaagd. Dit artikel is zo opgesteld
dat betrokkene in beginsel in een vergelijkbare situatie terecht komt als de
recidiverende bijstandgerechtigde. Artikel 16Op grond van artikel 8a van de wet zijn gemeenten verplicht om in het kader van
financieel beheer bij verordening regels voor de bestijding van het ten onrechte
ontvangen bijstand alsmede van misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet. Deze
regels behoeven niet in een aparte verordening opgenomen te worden maar kunnen
onderdeel zijn van de maatregelenverordening. Dit artikel voorziet hierin
enverwijst naar het beleidsplan WWB waarin deze regels zijn opgenomen. Het gaat
hierbij bijvoorbeeld om het onderdeel van het beleidsplan op het gebied van
terugvordering en verhaal en het controle op maat plan.Artikel 17Het dagelijks bestuur kan nadere beleidsregels opstellen ten behoeve van de
uitvoering van deze verordening.Artikel 18De verordening wordt aangehaald als de maatregelenverordening Wet werk en
bijstand 2013. In het algemene deel van de verordening is aangegeven waarom niet
is gekozen voor de term afstemmingsverordening.Artikel 19Deze bepaling spreekt voor zich