CVDR292675_1Afstemmingsverordening WWB, Ioaw en Ioaz gemente Opmeer 2013nlregelingOpmeer2017-06-20OpmeerDe Koggenlander d.d. 28-3-2013Afstemmingsverordening WWB, Ioaw en Ioaz gemente Opmeer 2013Gemeentewet, art. 147, eerste lid; Wet werk en bijstand, art. 8 en 18; Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers, art. 35 en Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandiggen, art. 35 en 20gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2013-03-14De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-01-012013-01-012015-01-01Nieuwe regelingRVS 2.64 d.d. 14-3-2013Geen
Afstemmingsverordening WWB, Ioaw en Ioaz gemente Opmeer 2013
De raad van de gemeente Opmeer;Gezien het voorstel van burgemeester en wethouders van ; Gelet op het advies van de commissie Samenlevingszaken van ;Gelet op artikel 147, eerste lid, van de Gemeentewet en de artikelen 8 en 18
van de Wet werk en bijstand (WWB), de artikelen 35 en 20 van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers (Ioaw) en de artikelen 35 en 20 van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (Ioaz);besluit:
in te trekken de Afstemmingsverordening WWB gemeente Opmeer 2012 per
1 januari 2013 en;
vast te stellen de Afstemmingsverordening WWB, Ioaw en Ioaz gemeente
Opmeer 2013.
1ALGEMENE BEPALINGEN1Definities
Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die
niet nader worden omschreven hebben dezelfde betekenis als in de
Wet werk en bijstand en de Algemene wet bestuursrecht.
In deze verordening wordt verstaan onder:
de wet; Wet werk en bijstand of Wet Inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers of de Wet Inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen of
het Besluit bijstandverlening Zelfstandigen 2004.
maatregel: het verlagen van de uitkering op grond van de
bepalingen in de wet
waarschuwing: een besluit inhoudende een terechtwijzing
zonder een verlaging van de uitkering;
het college: het college van burgemeester en wethouders
van de gemeente Opmeer;
benadelingsbedrag: het door de gemeente ten onrechte
uitbetaalde bedrag aan bijstand verhoogd met de
loonbelasting en premies volksverzekeringen waarvoor de
gemeente de bijstand verstrekt op grond van de Wet op de
loonbelasting en inhoudingsplichtige is;
recidive: het binnen 12 maanden na bekendmaking van een
besluit tot het opleggen van een maatregel of een
waarschuwing in de zin van artikel 8 van deze
verordening, opnieuw plegen van een verwijtbare
gedraging uit dezelfde of een hogere categorie.
2Het opleggen van een maatregel1.Overeenkomstig deze verordening legt het college een maatregel op
indien:a.de belanghebbende naar het oordeel van het college tekortschietend
besef van verantwoordelijkheid betoont voor de voorziening in het
bestaan, ofb.indien de belanghebbende zich jegens het college zeer ernstig
misdraagt, of c.indien de belanghebbende de verplichtingen genoemd in artikel 6 van
de vigerende re-integratieverordening gemeente Opmeer niet of
onvoldoende nakomt.2.Een maatregel wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate
van verwijtbaarheid en de omstandigheden waarin de belanghebbende
verkeert. 3.Van het opleggen van de maatregel kan worden afgezien en worden
volstaan met het geven van een waarschuwing, tenzij het niet of
onvoldoende nakomen van de verplichtingen als bedoeld in het eerste
of tweede lid plaatsvindt binnen een periode van twaalf maanden te
rekenen vanaf de datum waarop eerder aan de belanghebbende een
waarschuwing is gegeven.3BerekeningsgrondslagDe maatregel wordt toegepast op de voor de belanghebbende van toepassing
zijnde bijstandsnorm en/of grondslag.4Het besluit tot het opleggen van een maatregelIn het besluit tot het opleggen van een maatregel worden in ieder geval
vermeld: de reden van de maatregel; de duur van de maatregel; het bedrag
en het percentage waarmee de uitkering dan wel de inkomensvoorziening
wordt verlaagd en, indien van toepassing, de reden om af te wijken van
de standaardmaatregel.5Afzien van het opleggen van een maatregel1.Het college ziet af van het opleggen van een maatregel indien:a.elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of b. de gedraging meer
dan twaalf maanden vóór constatering van die gedraging a. door het college heeft plaatsgevonden;2.Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel indien het
daarvoor dringende redenen aanwezig acht.3.Indien het college afziet van het opleggen van een maatregel op
grond van dringende redenen, wordt de belanghebbende daarvan
schriftelijk mededeling gedaan.6Ingangsdatum en tijdvak1.De maatregel wordt opgelegd met ingang van de kalendermaand volgend
op de datum waarop het besluit tot het opleggen van de maatregel aan
de belanghebbende is bekendgemaakt.2.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende
kracht worden opgelegd, voor zover de uitkering nog niet is
uitbetaald en voor zover de ingangsdatum niet voor de datum van de
gesanctioneerde gedraging komt te liggen.3.Een maatregel wordt voor een bepaalde tijd opgelegd. Een maatregel
die voor een periode van drie maanden of langer wordt opgelegd,
wordt uiterlijk na drie maanden nadat met de tenuitvoerlegging is
begonnen heroverwogen. Steeds indien besloten wordt de maatregel te
continueren dient na maximaal drie maanden een herbeoordeling plaats
te vinden. De belanghebbende wordt schriftelijk mededeling gedaan
van de heroverweging.4.In de gevallen waarin een maatregel niet of niet volledig kan worden
geëffectueerd omdat de uitkering, kan de maatregel alsnog
geëffectueerd worden indien de belanghebbende binnen een termijn van
zes maanden opnieuw uitkering ontvangt.7Samenloop van gedragingen1.Indien een belanghebbende zich schuldig maakt aan één gedraging die
naar aard betrekking heeft op verschillende gedragingen of
verplichtingen als genoemd in artikel 2, eerste lid, wordt voor het
bepalen van de hoogte en duur van de maatregel uitgegaan van de
gedraging waarop de zwaarste maatregel is gesteld.2.Indien een belanghebbende zich tegelijkertijd schuldig maakt aan
verschillende gedragingen of verplichtingen die naar hun aard
betrekking hebben op verschillende gedragingen of verplichtingen als
bedoeld in artikel 2, eerste lid, wordt voor iedere gedraging een
afzonderlijke maatregel opgelegd. 2GEDRAGINGEN, HOOGTE EN DUUR8Indeling in categorieën gedragingen WWB en IOAW/IOAZDe gedragingen bedoeld in artikel 18, tweede lid WWB worden
onderscheiden in de volgende categorieën:
Eerste categorie:
het niet of onvoldoende nakomen van een verplichting als
bedoeld in hoofdstuk 6, paragraaf 3, van de WWB;
het zich niet of niet tijdig laten registreren als
werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
Werknemersvoorzieningen (UWV) of het niet of niet tijdig
laten verlengen van de registratie.
Tweede categorie: a.het niet naar vermogen trachten de mogelijkheden binnen ’s
Rijks kas bekostigde onderwijs te onderzoeken. Hieronder valt in
ieder geval het verstrekken van documenten conform artikel 41,
vijfde lid van de wet.
Derde categorie:
het blijk geven van tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan;
het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde
arbeid in dienstbetrekking te verkrijgen;
het niet of onvoldoende nakomen van de verplichting tot
het gebruik maken van geboden voorzieningen als bedoeld
in de wet, waaronder begrepen het niet of onvoldoende
meewerken aan een onderzoek naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling dan wel het niet of niet tijdig
voldoen aan een oproep om, in verband met de
inschakeling van arbeid, op een bepaalde tijd en
bepaalde plaats ergens te verschijnen, voor zover dit
niet heeft geleid tot het geen doorgang vinden of tot
voortijdige beëindiging van de geboden voorziening.
het niet of onvoldoende meewerken aan de door het
college opgedragen onbeloonde maatschappelijk nuttige
activiteiten zoals genoemd in de wet.
Vierde categorie:
het door eigen toedoen niet behouden van arbeid in
dienstbetrekking;
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid;
het niet of onvoldoende nakomen van de verplichting tot
gebruik maken van geboden voorzieningen als bedoeld in
de wet, voor zover dit heeft geleid tot het geen
doorgang vinden of tot voortijdige beëindiging van de
geboden voorziening; het zich zeer ernstig misdragen
tegenover een medewerker belast met de uitvoering van de
wet.
9.Verlies van een voorliggende voorziening door toepassing van een
bestuurlijke boete.Indien belanghebbende geen beroep meer kan doen op een passende en
toereikende voorliggende voorziening, omdat deze volledig wordt
verrekend met een bestuurlijke boete in het kader van het bij herhaling
schenden van de inlichtingenplicht, wordt een maatregel opgelegd van
100% gedurende de eerste drie maanden gerekend vanaf de start van de
verrekening.10Weigering Ioaw of Ioaz1.In gevallen als bedoeld in artikel 20, eerste lid Ioaw, wordt de
uitkering blijvend geweigerd naar de mate waarin de belanghebbende
uit of in verband met arbeid inkomen als bedoeld in of op grond van
artikel 8 Ioaw zou hebben kunnen verwerven.2.In gevallen als bedoeld in artikel 20, tweede lid Ioaz, wordt de
uitkering blijvend geweigerd naar de mate waarin de belanghebbende
die arbeid in dienstbetrekking heeft aanvaard uit of in verband met
deze arbeid inkomen als bedoeld in of op grond van artikel 8 zou
hebben kunnen verwerven.11De hoogte en duur van de maatregel1.Het college stelt de maatregel vast op:
vijf procent van betreffende bijstandsnorm en/of grondslag
gedurende een maand bij gedragingen van de eerste categorie;
tien procent van betreffende bijstandsnorm en/of grondslag
gedurende een maand bij gedragingen van de tweede categorie;
twintig procent van betreffende bijstandsnorm en/of
grondslag gedurende een maand bij gedragingen van de derde
categorie;
honderd procent van de bijstandsnorm en/of grondslag
gedurende een maand bij gedragingen van de vierde categorie.
2.De duur van de maatregel als bedoeld in het eerste lid wordt
verdubbeld, indien de belanghebbende zich binnen een periode van
twaalf maanden na bekendmaking van een besluit waarbij een maatregel
is opgelegd dan wel een waarschuwing is gegeven, opnieuw schuldig
maakt aan een verwijtbare gedraging van dezelfde categorie. 3.Indien de belanghebbende ook na toepassing van het bepaalde in het
tweede lid binnen een periode van twaalf maanden na bekendmaking van
het besluit waarbij een maatregel is opgelegd blijft volharden in
zijn verwijtbare gedraging kan het college de maatregel voor
onbepaalde tijd opleggen.4.Het college kan, in afwijking van het eerste lid, de hoogte van de
maatregel hoger of lager vaststellen, tot een minimum van vijf
procent en een maximum van honderd procent, rekening houdend met de
ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de
individuele omstandigheden van de belanghebbende.3SLOTBEPALINGEN12Hardheidsclausule
Het college is bevoegd om van deze verordening af te wijken,
indien toepassing van de bepalingen indeze verordening zou
leiden tot onbillijkheden van ernstige aard jegens de
belanghebbende.
In gevallen, waarin de uitvoering van deze verordening niet
voorziet, beslist het college.
13Inwerkingtreding en citeertitel
Deze verordening treedt in werking en werkt terug tot en met 1
januari 2013;
Deze verordening wordt aangehaald als: Afstemmingsverordening
WWB, Ioaw en Ioaz gemeente Opmeer 2013.
Besloten in de openbare vergadering van de gemeenteraad van Opmeer van 14 maart 2013.mevrouw M.C.G.M. de Vree-Bekkergriffier gemeenteraad Opmeerde heer G.J.A.M. Nijpelsvoorzitter gemeenteraad OpmeerToelichting Afstemmingsverordening WWB ,Ioaw en Ioaz gemeente Opmeer
2013Algemene toelichtingDe afstemmingsverordening 2013 is inhoudelijk grotendeels gelijk aan de
Afstemmingsverordening 2012.De algemene toelichting en de artikelsgewijze toelichting zijn daarom
grotendeels gehandhaafd. De wijzigingen per 1-1-2013 vereisen de volgende algemene toelichting:Vanaf 1 januari 2013 geldt de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid
SZW-wetgeving. Hierdoor moet de gemeente bij schending van de inlichtingenplicht
in de Wet werk en bijstand (WWB) boetes opleggen en deze verrekenen met de
bijstandsuitkering. Dit was tot 1 januari 2013 niet het geval maar kon de
gemeente de bijstand bij schending van de inlichtingenplicht op basis van de
Afstemmingsverordening verlagen. Het fraudebeleid is dus strenger geworden. Voor de uitvoering van deze Wet aanscherping is de Verordening verrekening
bestuurlijke boete bij recidive gemeente Opmeer 2013 vastgesteld. Hierin staat
hoe de gemeente omgaat met de verrekening van bestuurlijke boetes bij recidive. Door de nieuwe wet moet de Afstemmingsverordening WWB op onderdelen worden
aangepast want de bijstand verlagen vanwege schending van de inlichtingenplicht
kan niet meer.Wijzigingen Verordening 2013 t.o.v. 2012 De bepalingen in de
Afstemmingsverordening 2012 die betrekking hebben op afstemming van de uitkering
in verband met schending van de inlichtingenplicht zijn in de
Afstemmingsverordening 2013 komen te vervallen. De artikelleden zijn vernummerd.
(artikelen 5 en 8).Daarnaast is in een nieuw artikel 9 opgenomen hoe wordt omgegaan met mensen die
een beroep doen op bijstand omdat zij geen inkomen hebben en vanwege
herhaaldelijke schending van de inlichtingenplicht hun recht op een
arbeidsongeschiktheidsuitkering of werklozenuitkering hebben verloren. Vanaf
artikel 10 zijn de artikelen uit de oude verordening vernummerd.Toelichting Verordening 20131. Wet werk en bijstandIn de WWB staat de eigen verantwoordelijkheid van de burger om in zijn
levensonderhoud te voorzien centraal. Met de aanscherping van de WWB per 1
januari 2012 is deze eigen verantwoordelijkheid nog duidelijker naar voren.Per 1 januari 2012 is de WIJ opgenomen in de WWB en gelden er voor jongeren
strengere regels. Een van de nieuwe eisen is dat een jongere bij een melding
voor een uitkering eerst 4 weken zoektijd krijgt, waarbij hij of zij zich moet
gaan onderzoeken wat de mogelijkheden op het gebied van opleiding en werk zijn.
Geen onderzoek betekent ook geen uitkering.Dit zorgde ervoor dat de afstemmingsverordening aangepast is aan de terminologie
van de WWB per 1 januari 2012.De afstemmingsverordening bijstand regelt de verlaging van de bijstand bedoeld
in artikel 18 WWB. Deze luidt per 1 januari 2013:
Het college stemt de bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen af
op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen van de belanghebbende.
Het college verlaagt de bijstand overeenkomstig de verordening ter zake
van het niet of onvoldoende nakomen door de belanghebbende van de
verplichtingen voortvloeiende uit deze wet dan wel artikel 30 c, tweede
en derde lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en
inkomen, waaronder begrepen het zich jegens het college zeer ernstig
misdragen, dan wel indien de belanghebbende naar het oordeel van het
college tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de
voorziening in het bestaan. Van een verlaging wordt afgezien, indien
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt.
Het college heroverweegt een besluit als bedoeld in het tweede lid
binnen een door hem te bepalen termijn die ten hoogste drie maanden
bedraagt.
Bij de toepassing van het eerste lid wordt onder belanghebbende mede
verstaan het gezin en de ten laste komende kinderen van de alleenstaande
ouder.
1. Relatie met de re-integratieverordeningDe gemeente heeft ook een re-integratieverordening vastgesteld. In deze
verordening is vastgelegd hoe de belanghebbenden worden ondersteund bij de
arbeidsinschakeling en hoe wordt omgegaan met het aanbieden van voorzieningen
gericht op arbeidsinschakeling. In beginsel wordt aan iedere belanghebbende
arbeidsverplichtingen opgelegd, deze worden vastgelegd in een individuele
beschikking. Indien een belanghebbende de verplichtingen niet nakomt, kan dit
tot een maatregel leiden, waarvoor de basis is gelegd in de
afstemmingsverordening.2. De term ‘maatregel’Het verlagen van de bijstand op grond van het feit dat de belanghebbende zijn
verplichtingen niet of in onvoldoende mate is nagekomen, wordt in de
terminologie van de WWB aangeduid als het afstemmen van de uitkering op de mate
waarin de belanghebbende de opgelegde verplichtingen nakomt. Hier is gekozen om
het verlagen van de bijstand vanwege het niet of onvoldoende nakomen van
verplichtingen aan te duiden als het opleggen van een maatregel. Hiermee wordt
het sanctionerende karakter benadrukt. Voor ogen moet worden gehouden dat het
opleggen van een maatregel géén straf is, waarbij het leedtoevoegend karakter
voorop staat, maar een herstelsanctie, gericht op het (weer) in overeenstemming
brengen van de hoogte van de bijstand/inkomensvoorziening met de mate waarin de
/jongere de aan de uitkering/inkomensvoorziening verbonden verplichtingen
nakomt.Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1 DefinitiesDit artikel bevat enkele begripsomschrijvingen.Onder bijstandsnorm wordt in deze verordening uitdrukkelijk verstaan de
toepasselijke bijstandsnorm plus de toeslag of de verlaging. De maatregel is dus
alleen van toepassing op de bijstandsnorm..De begrippen die in de verordening worden gebruikt ten aanzien van de personen
die een Ioaw of Ioaz uitkering ontvangen, hebben een gelijkluidende betekenis
als in laatstgenoemde wetten. De maatregel is van toepassing op de van
toepassing zijnde grondslag.Artikel 2 Het opleggen van een maatregelEerste lidDe WWB, Ioaw en Ioaz verbinden aan het recht op een uitkering de volgende
verplichtingen:
Het tonen van voldoende besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan (artikel 18, tweede lid WWB).
De plicht tot arbeidsinschakeling (artikel 9 WWB en artikel 37
Ioaw/Ioaz). Deze plicht bestaat uit twee soorten verplichtingen:
de plicht om naar vermogen algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen
en deze te aanvaarden;
de plicht gebruik te maken van een door het college aangeboden
voorziening gericht op ondersteuning bij arbeidsinschakeling. Deze
verplichtingen zullen nader moeten worden uitgewerkt in specifieke
verplichtingen die zijn toegesneden op de situatie en mogelijkheden van
de de belanghebbende. De re-integratieverordening vormt de juridische
basis voor het opleggen van deze specifieke verplichtingen. Deze
verplichtingen zijn in het besluit tot het verlenen van bijstand
neergelegd.
De medewerkingsplicht (artikel 17, tweede lid WWB en artikel 13, tweede
lid Ioaw/Ioaz). Dit is de plicht van belanghebbende om desgevraagd het
college de medewerking te verlenen die redelijkerwijs nodig is voor de
uitvoering van de betreffende wet. De medewerkingsplicht kan uit
allerlei concrete verplichtingen bestaan, zoals:
het toestaan van een huisbezoek;
het meewerken aan een psychologisch onderzoek.
Artikel 18 WWB en artikel 35 Ioaw/Ioaz (nieuw) noemen nog een gedraging die in
ieder geval afstemmingswaardig is: ‘het zich jegens het college zeer ernstig
misdragen’.Tweede lid In de afstemmingsverordening zijn voor allerlei gedragingen die een schending
van een verplichting betekenen, standaardmaatregelen vastgesteld in de vorm van
een vaste (percentuele) verlaging van de uitkering/inkomensvoorziening. In het
tweede lid is de hoofdregel neergelegd: het college dient een op te leggen
maatregel af te stemmen op de individuele omstandigheden van de belanghebbende
en de mate van verwijtbaarheid. Deze bepaling brengt met zich mee dat het
college bij elke op te leggen maatregel zal moeten nagaan of gelet op de
individuele omstandigheden van de betrokken /jongere afwijking van de hoogte en
de duur van de voorgeschreven standaardmaatregel geboden is. Afwijking van de
standaardmaatregel kan zowel een verzwaring als een matiging betekenen. Dit betekent dat het college bij het beoordelen of een maatregel moet worden
opgelegd, en zo ja welke, telkens de volgende drie stappen moet doorlopen:Stap 1: vaststellen van de ernst van de gedraging.Stap 2: vaststellen van de mate van verwijtbaarheid.Stap 3: vaststellen van de omstandigheden van de /jongere.De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in het standaardpercentage
waarmee de uitkering/inkomensvoorziening wordt verlaagd. Wat betreft de
beoordeling van de mate van verwijtbaarheid wordt verwezen naar de toelichting
bij artikel 6. Indien het college vanwege de persoonlijke omstandigheden van
belanghebbende in het geheel geen verlaging wil toepassen kan dit op grond van
dringende redenen, zie toelichting bij artikel 6. Bij matiging van de opgelegde maatregel wegens persoonlijke omstandigheden
worden die persoonlijke omstandigheden bedoeld die los staan van de gedraging,
maar die individualisering rechtvaardigen. Hiervan kan bijvoorbeeld in de
volgende gevallen aan de orde zijn:
het afzien van een forse verlaging indien de belanghebbende is opgenomen
in een traject schuldhulpverlening. Het hebben van schulden hoeft
overigens alleen dan beschouwd te worden als een reden om een lagere
verlaging toe te passen, als in de maanden waarin de verlaging wordt
toegepast ook daadwerkelijk op die schulden wordt afgelost.
sociale omstandigheden.
Derde lid Een waarschuwing kan worden gegeven, als belanghebbende een verzuim binnenkorte tijd al heeft hersteld voor een maatregel is opgelegd en het opleggen van
de maatregelcontraproductief is. De waarschuwing wordt niet als zodanig benoemd in artikel
18 van de WWB, artikel 35 Ioaw/Ioaz. In de WWB/Ioaw/Ioaz wordt gesproken over
het afstemmen van de uitkering dan wel over het verlagen van de uitkering indien
niet aan de verplichtingen wordt voldaan. In de WIJ werd gesproken over het
verlagen van de inkomensvoorziening indien niet aan de verplichtingen wordt
voldaan. In bepaalde situaties kan het voorkomen dat gedragingen formeel gezien
in strijd zijn met de verplichtingen van de betreffende wetten, maar dat bij de
beoordeling van de gedraging wordt geconstateerd dat er in de situatie van
belanghebbende sprake is van een incident en dat het direct verlagen van de
uitkering/inkomensvoorziening niet in verhouding staat tot het overige goede
gedrag van belanghebbende. Het afstemmen leidt in deze gevallen niet tot een verlaging van de
uitkering/inkomensvoorziening en kan worden volstaan met het geven van een
schriftelijke waarschuwing. De waarschuwing is geen maatregel, maar wordt wel
betrokken bij de recidivebepalingen. Artikel 3 De berekeningsgrondslagIn dit artikel is het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel wordt opgelegd
over de bijstandsnorm/grondslag. Artikel 4 Het besluit tot het opleggen van een maatregelHet verlagen van de uitkering/inkomensvoorziening omdat een maatregel wordt
opgelegd, vindt plaats door middel van een besluit waartegen belanghebbende
bezwaar en beroep kan aantekenen. In dit artikel wordt aangegeven wat in het besluit in ieder geval moet worden
vermeld. Deze eisen vloeien rechtstreeks voort uit de Algemene wet bestuursrecht
(Awb). Het motiveringsvereiste houdt onder andere in dat een besluit kenbaar is
en van een deugdelijke motivering wordt voorzien.Artikel 5 Afzien van het opleggen van een maatregelEerste lidEen maatregel wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de omstandigheden
waarin de belanghebbende verkeert en de mate van verwijtbaarheid. Van het
opleggen van een maatregel wordt afgezien indien elke vorm van verwijtbaarheid
ontbreekt. Deze laatste bepaling staat in artikel 18 lid 2 van de WWB artikel 35
lid 3 Ioaw/Ioaz en is overgenomen in de verordening in artikel 5.
Belanghebbenden worden op verschillende manieren op de hoogte gesteld van hun
verplichtingen en hadden op het moment dat zij hun gedrag vertoonden
redelijkerwijs moeten kunnen weten dat hun gedragingen maatregelwaardig zijn. Indien het specifieke verplichtingen betreft moeten deze van tevoren wel
voldoende kenbaar zijn gemaakt. Alleen in evidente gevallen kan worden afgezien
van het opleggen van een maatregel wegens niet-verwijtbaarheid. Een andere reden om af te zien van het opleggen van een maatregel is dat de
gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit (‘lik op stuk’) is het nodig dat een maatregel spoedig nadat de
gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd.Om deze reden wordt onder b. geregeld dat het college geen maatregelen oplegt
voor gedragingen die langer dan twaalf maanden geleden hebben plaatsgevonden.
Deze bepaling is niet van toepassing indien als gevolg van de gedraging te veel
of ten onrechte bijstand dan wel een inkomensvoorziening is verstrekt. De
termijn voor het opleggen van een maatregel is dan niet beperkt. Tweede lidHierin wordt geregeld dat het college kan afzien van het opleggen van een
maatregel indien het daarvoor dringende redenen aanwezig acht. Nadat is besloten
tot het opleggen van een maatregel waarbij bij de bepaling van de hoogte van de
maatregel rekening is gehouden met de ernst van de gedraging, de omstandigheden
waarin de belanghebbende verkeert en de mate van verwijtbaarheid, kan in
uitzonderlijke gevallen worden besloten om af te zien van het opleggen van een
maatregel op grond van dringende redenen. Dringende redenen zijn redenen die op
zich niets van doen hebben met de maatregel. Wat onder dringende redenen
verstaan moet worden, is niet in de wet aangegeven. Wel is duidelijk dat het moet gaan om uitzonderingen en bijzondere
omstandigheden en dat de omstandigheden los staan van de maatregelwaardige
gedraging zelf. Steeds gaat het om een individuele afweging van alle relevante
omstandigheden van de belanghebbende. Het opleggen van de maatregel zou leiden
tot onaanvaardbare consequenties. Uiteraard gaat het om incidentele en
individuele gevallen. Derde lid Het doen van een schriftelijke mededeling dat het college afziet van het
opleggen van een maatregel wegens dringende redenen is van belang in verband met
eventuele recidive. Gemeenten hebben de opdracht hun klanten zo goed mogelijk te
informeren over de verplichtingen die aan de uitkering/inkomensvoorziening
verbonden zijn.Artikel 6 Ingangsdatum en tijdvakEerste lid Het opleggen van een maatregel vindt plaats door het verlagen van de uitkering.
Verlaging van de uitkering/inkomensvoorziening kan in beginsel op twee manieren:
met terugwerkende kracht, door middel van een herziening van de
uitkering/inkomensvoorziening; of
door middel van verlaging van de uitkering/inkomensvoorziening in de
eerstvolgende maand(en).
Het verlagen van de bijstand die in de nabije toekomst wordt verstrekt, is de
gemakkelijkste methode. In dat geval hoeft niet over te worden gegaan tot
herziening van de uitkering en terugvordering van het te veel betaalde bedrag.
Om deze reden is in dit lid vastgelegd dat een maatregel wordt opgelegd met
ingang van de kalendermaand volgend op de datum waarop het besluit tot het
opleggen van de maatregel aan de belanghebbende is kenbaar gemaakt.Tweede lidWanneer de uitkering nog niet (volledig) aan de is uitbetaald, zoals
bijvoorbeeld tijdens de toekenningsfase van de uitkering, kan het praktisch zijn
om de uitkering die nog moet worden uitbetaald te verlagen. Van deze
mogelijkheid kan alleen gemotiveerd gebruik worden gemaakt. Derde lidDit lid regelt dat een maatregel voor bepaalde tijd wordt opgelegd. Door een
maatregel voor een bepaalde periode op te leggen, weet de die met een maatregel
wordt geconfronteerd waar hij aan toe is. Het college kan na afloop van de
periode waarvoor de maatregel is getroffen opnieuw een maatregel opleggen.
Hiervoor is dan wel weer een apart besluit nodig. Artikel 18, derde lid van de
WWB bepalen dat de gemeente een besluit tot het treffen van een maatregel binnen
een door haar te bepalen termijn moet heroverwegen. Dit is een
dwingendrechtelijke bepaling.Een maatregel die voor een periode van meer dan drie maanden wordt opgelegd,
wordt uiterlijk na drie maanden nadat met de tenuitvoerlegging is begonnen,
heroverwogen. Het college moet beoordelen of de omstandigheden en het gedrag van
de belanghebbende aanleiding geven om de beslissing te herzien. Daarbij moeten
de algemene beginselen van behoorlijk bestuur in acht genomen worden. Omwille
van de rechtszekerheid dienen de rechten en plichten die voor de belanghebbende
van toepassing zijn, in de beschikking te worden opgenomen.Bij de heroverweging dient het college zowel te kijken naar het gedrag van
belanghebbende als de omstandigheden van belanghebbende. Het oordeel van het
college naar aanleiding van deze heroverweging kan zijn dat: • de verlaging conform het oorspronkelijke besluit tot verlaging wordt
voortgezet; • de verlaging vanaf het moment van heroverweging wordt beëindigd, of; • de hoogte of de duur van de verlaging wordt gewijzigd voor de resterende tijd
waarop de afstemmingsbeschikking betrekking had.De heroverweging leidt tot een beschikking, waartegen de mogelijkheid van
bezwaar en beroep openstaat. Door middel van bezwaar en/of beroep tegen deze
beschikking is het niet mogelijk ook bezwaar of beroep in te stellen tegen het
primaire besluit indien dit reeds rechtens onaantastbaar is geworden. Indien
belanghebbende zich tussentijds zodanig gedragen heeft dat er aanleiding is voor
een verdere verlaging, kan deze verlaging niet worden bereikt door naar
aanleiding van de heroverweging de reeds opgelegde verlaging te verlengen of te
verhogen. In dat geval dient het college ten aanzien van de nieuwe gedraging een nieuw
besluit te nemen, omdat anders de ingangsdatum van de verlaging gelegen is voor
de datum van de gedraging.In de Ioaw/Ioaz is geen bepaling opgenomen die de gemeente verplicht om een
besluit tot het treffen van een maatregel binnen een door haar te bepalen
termijn te heroverwegen. Op grond van deze verordening geldt deze verplichting
ook ten aanzien van de Ioaw/Ioaz. Vierde lidIndien de uitkering is beëindigd kan een maatregel in de toekomst binnen zes
maanden ten uitvoer worden gelegd. Bij het beëindigingsonderzoek zal de
afstemmingswaardige gedraging moeten worden meegenomen. De tenuitvoerlegging van
de afstemming kan dan bij de nieuwe aanvraagprocedure worden uitgevoerd. Artikel 7 Samenloop van gedragingenDe regeling voor de samenloop van gedragingen heeft betrekking op verschillende
gedragingen van een /jongere die (min of meer) gelijktijdig plaatsvinden. Indien
sprake is van schending van meerdere verplichtingen door één gedraging, dan
dient voor het toepassen van de maatregel te worden uitgegaan van de gedraging
waarop de zwaarste maatregel van toepassing is. Indien sprake is van schending
van de meerdere verplichtingen door meerdere gedragingen, dan moeten in principe
de afzonderlijke maatregelen opgeteld worden. Hierbij geldt dat de maatregelen,
voor zover mogelijk, in dezelfde maand worden geëffectueerd. Artikel 8 Indeling in categorieën gedragingen WWBDe artikelen acht en twaalf moeten in onderlinge samenhang worden gelezen. De
verwijtbare gedragingen zijn ondergebracht in categorieën waaraan (in artikel
twaalf) een gewicht is toegekend in de vorm van een verlagingspercentage. De
categorieën zijn gerangschikt naar toenemende zwaarte. In de indeling in
categorieën is uitdrukking gegeven aan het belang dat in de WWB wordt gehecht
aan de re-integratieverplichting. De gedragingen welke direct betrekking hebben
op verplichtingen in het kader van de inschakeling in de arbeid, met
uitzondering van het niet of niet volledig verstrekken van inlichtingen ten
behoeve van de re-integratie zijn daarom ondergebracht in de twee zwaarste
categorieën (categorie drie en vier). Voor elke verlaging geldt dat hiertoe is
beslist nadat een zelfstandige beoordeling door de gemeente is gemaakt. Een
maatregel opgelegd door bijvoorbeeld het UWV (bijv. permanente weigering WW) mag
niet klakkeloos worden overgenomen. Wel dient met dit feit rekening te worden
gehouden bij de individuele gemeentelijke beoordeling.Eerste categorie
De aanvullende verplichtingen van artikel 55 en 57 WWB moeten expliciet
bij beschikking worden opgelegd. Dat kan zowel plaatsvinden bij aanvang
van de uitkering als in een later stadium, zodra de omstandigheden
daartoe aanleiding geven. Het gaat hier om specifieke verplichtingen,
die niet rechtstreeks van invloed zijn op de hoogte van het recht, maar
wel arbeidsinschakeling en uitstroom bevorderen of verband houden met
aard en doel van de uitkering. Het kan hierbij bijvoorbeeld gaan om de
verplichting om mee te werken aan een schuldhulpverleningstraject of de
verplichting een medische behandeling te ondergaan.
Dit betreft de formele verplichting om zich als werkzoekende in te
schrijven bij het UWV en ingeschreven te blijven.
Tweede categorieDit spreekt voor zich.Derde categorie
Het tonen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid heeft
direct gevolgen voor de hoogte of de duur van de aanspraak op uitkering,
bijvoorbeeld wanneer iemand door eigen toedoen (eerder) in
bijstandsbehoeftige omstandigheden komt te verkeren.
Deze gedragingen hebben betrekking op de actieve sollicitatieplicht. De
belanghebbende is verplicht een minimaal aantal sollicitaties te
verrichten en hiervan op verzoek de bewijsstukken te tonen. Het exacte
aantal verplichte sollicitaties zal afhangen van het aanbod van algemeen
geaccepteerde arbeid. Van belanghebbende wordt verwacht dat hij of zij
uit eigen beweging tracht een baan te vinden. Met mededeling van
mondelinge sollicitaties wordt in beginsel geen genoegen genomen, tenzij
geverifieerd kan worden dat deze daadwerkelijk hebben
plaatsgevonden.
Bij toekenning van de bijstand of in een later stadium kan aan de
belanghebbende, die niet in staat is om op eigen kracht in zijn
levensonderhoud te voorzien, de verplichting worden opgelegd om mee te
werken aan een onderzoek naar zijn mogelijkheden en de benodigde
re-integratievoorziening of om deel te nemen aan een concreet aangeboden
voorziening (waaronder begrepen sociale activering; onbeloonde
additionele werkzaamheden; scholing/opleiding teneinde een
startkwalificatie te behalen), dat uiteindelijk moet leiden tot
uitstroom. De arbeidsinschakeling wordt direct geschaad, wanneer de
belanghebbende deze verplichting niet of onvoldoende nakomt, wat weer
gevolgen heeft voor de duur van de aanspraak op uitkering.
Het niet of onvoldoende verlenen van medewerking aan een traject kan er immers
toe leiden dat een traject ernstig wordt vertraagd of zelfs moeten worden
afgebroken. Van onvoldoende medewerking is in ieder geval sprake als de belanghebbende niet
op afspraken bij het re-integratiebedrijf verschijnt of opdrachten in het kader
van een scholing niet naar behoren uitvoert.Vierde categorie
in deze categorie gedragingen gaat het om verwijtbaar ontslag,
bijvoorbeeld een ontslag op staande voet wegens diefstal of
werkweigering.
Deze gedragingen hebben betrekking op het weigeren van een aangeboden
dienstverband. Het kan hierbij om allerlei soorten arbeid gaan,
gesubsidieerd of regulier, fulltime of parttime, tijdelijk of voor
onbepaalde duur. Essentieel is dat de belanghebbende door de
werkweigering afziet van een concrete kans om geheel of gedeeltelijk, op
korte of langere termijn uit de bijstand te komen.
Ten aanzien van het onderdeel misdraging is er geen bestaand kader voorhanden
waarbij kan worden aangesloten. Bij het vaststellen van de maatregel in de
situatie dat een zich ernstig heeft misdragen, zal gekeken moeten worden naar de
ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de persoonlijke
omstandigheden van de belanghebbende. Wat betreft het vaststellen van de ernst van de gedraging, kunnen de volgende
vormen van agressief gedrag in een oplopende reeks (steeds ernstiger) worden
onderscheiden:
verbaal geweld (schelden);
discriminatie;
intimidatie (uitoefenen van psychische druk);
zaakgericht fysiek geweld (vernielingen);
mensgericht fysiek geweld;
combinatie van agressievormen.
Bij het beschrijven van de ernst van de misdraging zal steeds de exacte aard van
de gedraging moeten worden vermeld.Zo kan er ten aanzien van bv verbale misdragingen weer een onderscheid worden
gemaakt in grof en/of discriminerend taalgebruik (schelden, vloeken, beledigen
etc.). Bedreiging is hierbij weer zwaarder aan te rekenen dan grof en/of
discriminerend taalgebruik. Onder bedreiging vallen uitingen gericht op
represailles richting de medewerker. Hierbij is sprake van ernstig intimiderend
gedrag en/of dreiging met geweld zoals het buiten opwachten, volgen, het dragen
van wapens of andere gevaarlijke voorwerpen etc. Ook is er een nog grijs gebied waarbij moeilijk is vast te stellen waar verbaal
en fysiek geweld in elkaar overgaan.Voor het bepalen van verwijtbaarheid van de misdraging zal gekeken moeten worden
naar de omstandigheden waaronder de misdraging heeft plaatsgehad. In dit verband
is het relevant een onderscheid te maken tussen instrumenteel geweld en
frustratiegeweld. Van instrumenteel geweld is sprake als iemand het toepassen
van geweld bewust gebruikt om een bepaald doel te bereiken (bijvoorbeeld het
verkrijgen van een uitkering).Agressie die ontstaat door onmacht, ontevredenheid, onduidelijkheid en
dergelijke kan worden aangeduid met frustratieagressie. Het zal duidelijk zijn
dat de mate van verwijtbaarheid bij instrumenteel geweld in beginsel groter is
dan bij frustratiegeweld. Voorts moet worden beoordeeld of er sprake is van een ‘medewerker belast met de
uitvoering van de wet’. Hieronder wordt niet alleen de casemanager verstaan,
maar ook de medewerker van de receptie, de telefonist en iedere andere
medewerker die namens de afdeling Werk en Inkomen of het UWV met de
belanghebbende in contact treedt.Het college kan bij het nemen van een besluit tot het opleggen van een maatregel
rekening houdend met de ernst van de gedraging, mate van verwijtbaarheid en de
omstandigheden van de belanghebbende, het percentage van de maatregel anders
vaststellen.Is er sprake van misdraging, dan moet uitvoerig worden gerapporteerd over de
exacte aard van het gedrag en de omstandigheden waaronder het zich heeft
voorgedaan. Het verlagen van de uitkering wegens wangedrag laat de bevoegdheid
van de afdeling Werk en Inkomen om de dader gedurende een periode de toegang tot
de gebouwen van de afdeling Werk en Inkomen en het UWV te ontzeggen onverlet. In
geval van bedreiging, fysiek geweld, ernstig intimiderend gedrag of het dragen
van wapens en andere gevaarlijke voorwerpen wordt er, in overleg met de
betreffende medewerk(st)er, aangifte gedaan.De Centrale Raad van Beroep wijst er in zijn uitspraak van 31 december 2007 (LJN
BC 1811) op dat onder verlaging wegens het zich jegens het college zeer ernstig
misdragen zoals bedoeld in artikel 18, tweede lid van de WWB, dient te worden
verstaan diverse vormen van agressie, zij het dat er sprake moet zijn van
verwijtbaarheid en van gedrag jegens het college of hun ambtenaren dat in het
normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel kan worden
beschouwd. Naar het oordeel van de Raad dient een dergelijke verlaging te worden
aangemerkt als een punitieve (bestraffende) sanctie. Het is volgens de CRvB dus niet noodzakelijk dat er een verband dient te zijn
tussen de ernstige gedraging en mogelijke belemmeringen voor het college bij het
vaststellen van de uitkering. Dit betekent dat ook indien een dergelijk verband
niet aanwezig is en de belanghebbende zich zeer ernstig heeft misdragen, de
uitkering kan worden verlaagd op grond van in de verordening vast te stellen
criteria. Op het college rust de bewijslast om voldoende aannemelijk te maken
dat van agressie in de zin van artikel 18, tweede lid WWB, sprake is geweest.
Punitieve sancties vallen ook onder het bereik van artikel 6 EVRM. De waarborgen
die hierin zijn opgenomen zijn van toepassing. De gemeente zal aan degene die
zich misdraagt de cautie moeten geven, dat wil zeggen dat ze hem moet wijzen op
het zwijgrecht. Iemand moet er van op de hoogte te worden gesteld dat hij mag
zwijgen en dat hij niet hoeft mee te werken aan het opgelegd krijgen van een
dergelijke sanctie. Daarnaast moet de procedure binnen een redelijke termijn
worden afgehandeld, dat wil zeggen dat binnen een redelijke termijn een
beslissing moet zijn genomen. Wat hieronder moet worden verstaan hangt van de
omstandigheden af van het geval. Artikel 9. Verlies van een voorliggende voorziening door toepassing van
een bestuurlijke boeteDit artikel is nieuw per 1-1-2013Iemand die vanwege recidive wel recht heeft op een voorliggende voorziening die
niet tot uitbetaling, kan vanaf dat moment aanspraak maken op bijstand. De
voorliggende voorziening is namelijk niet meer passend en toereikend, zodat
artikel 15 WWB niet meer als afwijzingsgrond mag worden gehanteerd. Er bestaat formeel wel recht op de voorliggende voorziening (bijvoorbeeld WW of
Wia), maar het komt niet meer tot feitelijke uitbetaling omdat er volledig wordt
verrekend.Een voorbeeld. Een belanghebbende ontvangt WW, maar geeft voor de tweede keer
binnen 5 jaar inkomsten niet op. Het UWV verrekent en stelt daarbij de
beslagvrije voet op nihil. Wanneer dat bijvoorbeeld 6 maanden zou duren, omdat
na 6 maanden de vordering is afgelost (lees de boete is betaald), heeft diegene
dus 6 maanden geen geld om in het levensonderhoud te voorzien. Hij kan daardoor
een beroep op bijstand doen. Daarbij is het wel mogelijk om de uitkering te
verlagen, omdat belanghebbende tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
heeft betoond voor de voorziening in het bestaan. Hij had immers niet hoeven
frauderen met zijn WW-uitkering. In dit nieuwe artikel in de
afstemmingsverordening wordt voorgeschreven dat op de WWB-uitkering dan een
maatregel van 3 maanden 100% wordt opgelegd. Daarbij wordt aangesloten bij de
periode dat het college maximaal mag verrekenen indien een bestuurlijke boete
bij recidive is opgelegd (artikel 60b lid 1 WWB).Merk op dat de in dit artikel beschreven situatie afwijkt van die waarin een
voorliggende voorziening (bijvoorbeeld WW) niet tot uitbetaling komt omdat er
een maatregel van 100% op de WW-uitkering wordt toegepast. In deze situatie is artikel 10 van de maatregelverordening WWB, IOAW en IOAZ
2013 van toepassing, waarbij de gemeente een eigen onderzoek doet naar de
gedraging en de toepassing van een WWB-maatregel. Artikel 10 Weigering Ioaw/IoazIn het verleden is het sanctiebeleid in de Werkloosheidswet (WW) bij verwijtbare
werkloosheid en bij het weigeren van passende arbeid, aangescherpt en is
besloten om de aanscherping van dit sanctiebeleid door te laten werken voor wat
betreft de Ioaw en Ioaz.De Ioaw beoogt een uitkering te verschaffen aan bepaalde werkloze werknemers die
de volledige uitkeringsduur van de WW hebben doorlopen op het niveau van het
sociaal minimum. De Ioaw biedt een inkomensvoorziening met een eigen uitkeringsregime als
voorlaatste vangnet bij werkloosheid. Met een uitkering op grond van de Ioaw
wordt voorkomen, dat de betreffende werkloze werknemer een beroep moet doen op
de WWB. De Ioaz beoogt een uitkering te verschaffen aan (gewezen) zelfstandigen op het
niveau van het sociaal minimum. Bij de behandeling van de Ioaw heeft de Tweede
Kamer gepleit voor een gelijkwaardige bescherming in de sociale zekerheid voor
gewezen zelfstandigen, die noodgedwongen hun zelfstandig bedrijf of beroep
hebben beëindigd. Na het ontvangen van de bedrijfsbeëindigingshulp was de
gewezen zelfstandige voorheen veelal aangewezen op een WWB-uitkering en werd dan
geconfronteerd met de stringente middelentoets daarvan.De Ioaw en Ioaz hebben niet het sluitstukkarakter van de WWB. Voor de Ioaw en de
Ioaz – beide op werkloosheid betrekking hebbende regelingen - is destijds de
vraag gesteld of het verscherpte sanctiebeleid van de WW bij verwijtbare
werkloosheid en het weigeren van algemeen geaccepteerde arbeid consequenties
moet hebben voor het sanctiebeleid met betrekking tot de Ioaw en de Ioaz.
Weliswaar zijn de Ioaw en de Ioaz geen verzekeringen, maar het feit dat het bij
de Ioaw en de Ioaz gaat om een voorziening waarbij werkloosheid mede bepalend is
voor het recht op uitkering, is er voor gekozen het aangescherpte sanctiebeleid
van de WW door te laten werken. De bescherming van het specifieke uitkeringsregiem van de Ioaw en Ioaz is dan
ook alleen bedoeld voor degenen die buiten hun schuld om op de Ioaw en Ioaz
aangewezen raken. Hier zij opgemerkt dat de WWB als vangnet blijft fungeren op
grond waarvan een minimum inkomen gewaarborgd blijft.In het kader hiervan was de Ioaw en Ioaz zo opgesteld dat, ten aanzien van
werkloze werknemers en werkloze zelfstandigen die reeds aanspraak hebben op een
Ioaw- of Ioaz-uitkering, hun uitkering bij het verwijtbaar werkloos worden of
het weigeren van algemeen geaccepteerde arbeid, blijvend geheel dient te worden
geweigerd. In de Ioaw en Ioaz is net zoals in de WW de verplichting tot het
aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid opgenomen om te voorkomen dat met
door eigen toedoen op een Ioaw- of Ioaz-uitkering aangewezen raakt of blijft.
Ten aanzien van degenen die verwijtbaar werkloos worden of algemeen
geaccepteerde arbeid weigeren moet worden geconcludeerd dat zij deze
verplichting niet zijn nagekomen en als gevolg hiervan ten onrechte aangewezen
raken op een voorziening van overheidswege als hier bedoeld.Met de invoering van de Wet bundeling uitkering inkomensvoorziening aan
gemeenten, is deze verplichting van het college omgezet in een bevoegdheid. Dit
betekent dat de gemeente met ingang van 1 juli 2010, binnen de kaders zoals
gesteld in artikel 20 Ioaw/Ioaz, vrij is om beleid vast te stellen ten aanzien
van de weigering van de Ioaw- en Ioaz-uitkering. Nu de Ioaw en Ioaz als laatste vangnet bij werkloosheid fungeren en de
werkloosheid bij deze voorzieningen mede bepalend is voor het recht op een Ioaw-
en Ioaz-uitkering, is hier gekozen om aansluiting te zoeken bij het bovenstaande
en om in de gevallen als bedoeld in artikel 20, eerste lid Ioaw en artikel 20,
tweede lid Ioaz, de uitkering blijvend te weigeren naar de mate waarin de
belanghebbende inkomen zou hebben kunnen verwerven.Artikel 11 De hoogte en duur van de maatregelEerste lidBij de onderscheiden categorieën verlagingen zijn de aard en zwaarte van de
gedragingen gekoppeld aan een bepaald verlagingspercentage.Dit percentage is het uitgangspunt bij de uiteindelijke vaststelling van de
verlaging, waarbij te allen tijde de ernst van de gedraging, de mate van
verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden moeten worden meegewogen.Dat betekent dat in individuele gevallen, met uitvoerige motivering, van het –in
beginsel van toepassing zijnde- percentage genoemd in dit artikel kan worden
afgeweken.Voorts wordt in dit lid de duur van de maatregel bij een eerste gedraging
geregeld. Een eerste gedraging kan hoogstens leiden tot een verlaging voor de
duur van een maand. Uitgangspunt is dat degene die voor het eerst
‘maatregelwaardig gedrag’ vertoont maximaal een maand een verlaging krijgt.
Doorgaans geldt dat een verlaging een bepaald opvoedkundig element met zich
meebrengt en dat de belanghebbende zijn gedrag kan aanpassen. Hoewel dit laatste
bij iedere maatregel geldt wordt aangenomen dat een langere verlaging in dit
geval disproportioneel wordt geacht. Overigens dient de beschrijving ‘eerste
gedraging’ ruimer te worden uitgelegd dan zij doet vermoeden. Een gedraging
wordt als eerste gedraging aangemerkt indien zij echt voor het eerst is
vertoond, maar ook indien er al eerder een dergelijke gedraging is vertoond,
maar dit langer dan een jaar (12 maanden) geleden vertoond is. Is sprake van een
volgende verwijtbare gedraging die een verlaging oplevert binnen een jaar, dan
is er sprake van recidive en is lid 2 of lid 3 van dit artikel van de
verordening van toepassing.Het tweede en derde lidHet tweede lid regelt de duur van de verlaging bij volharding van ongewenst,
verwijtbaar gedrag. Van volharding is sprake bij een tweede gedraging van
gelijke categorie, binnen twaalf maanden na de eerste gedraging. Bepalend voor
recidive is de datum waarop het eerste besluit inzake de eerste
afstemmingswaardige gedraging is genomen.Blijft een belanghebbende voor een derde maal (of nog vaker) volharden in het
ongewenste en verwijtbare gedrag, dan kan dit een verdere verlaging tot drie
maanden opleveren. Ook hiervoor geldt dat de gedragingen binnen twaalf maanden
moeten zijn opgetreden. Voor het overige wordt aangesloten bij de toelichting in
het vorige lid.Vierde lidBij de feitelijke vaststelling van de verlaging moet het college vanzelfsprekend
rekening houden met de individuele situatie van de belanghebbende, maar
daarnaast ook met de ernst van de gedraging en de mate van verwijtbaarheid. Zo
kan een gedraging door zijn zwaarte aanleiding zijn voor een bepaald
verlagingspercentage, maar als de belanghebbende blijk heeft gegeven van verder
verwijtbaar gedrag af te zien zou het onevenredig hard kunnen zijn om het volle
percentage toe te passen. Ook hebben de categorieën een zekere ‘bandbreedte’,
niet elke gedraging binnen dezelfde categorie is even ernstig of heeft even
grote gevolgen. Ook dit aspect zal dus in de belangenafweging moeten worden
betrokken. Zo kan er in het bijzonder bij misdraging sprake zijn van een breed scala aan
feitelijke gedragingen, van relatief ‘onschuldig’ (schreeuwen of schelden) tot
zeer ernstige (fysiek geweld). Ook kan een rol spelen of een dergelijke
gedraging zich voor de eerste maal voordoet of dat in het verleden al eerder van
verwijtbaar gedrag sprake is geweest.Artikel 12 HardheidsclausuleIn de dagelijkse uitvoeringspraktijk kan in een incidenteel geval de toepassing
van deze verordening leiden tot onbillijkheden van overwegende aard. Het college
kan dan afwijken van deze verordening.Artikel 13 Inwerkingtreding en citeertitelDit artikel behoeft geen nadere toelichting.