280187_12Verordening van de gemeenteraad van de gemeente Schiedam houdende gemeentelijke regelgeving op het gebied van openbare orde en veiligheid APV Schiedam 2013nlregelingSchiedam2017-02-08Gemeenteblad 2017, 22047APV Schiedam 2013 art. 149 Gemeentewetart. 151b Gemeentewet art. 151c Gemeentewet art. 154 Gemeentewetart. 154a GemeentewetalgemeengemeenteraadDe tekst in dit document is vrij van auteursrecht en databankrechtart. 10.21 Wet Milieubeheer art. 10.23 Wet Milieubeheer art. 30c Wet op de kansspelen2017-01-31Drank- en Horecawet2017-02-112018-01-01artikel 2:27, 2:28a, 2:28b, 2:28e, 2:28f, 2:31, 2:31a, 2:34, 2:41a, 2:77, 2:77a, 5:1216VR084Algemene Plaatselijke VerordeningInhoudsopgaveHoofdstuk 1 Algemene bepalingen Artikel 1:1 BegripsbepalingenArtikel 1:2 BeslistermijnArtikel 1:3 Indiening aanvraagArtikel 1:4 Voorschriften en beperkingen Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing Artikel 1:7 Termijnen Artikel 1:8 Weigeringsgronden Artikel 1:9 Lex Silencio PositivoHoofdstuk 2 Openbare orde Afdeling 1 Bestrijding van ongeregeldheden Artikel 2:l Samenscholing en ongeregeldheden Afdeling 2 Betoging e.a.Artikel 2:2 Optochten Artikel 2:3 Kennisgeving betogingen e.a. op openbare plaatsenArtikel 2:4 Afwijking termijn Artikel 2:5 Te verstrekken gegevens Afdeling 3 Verspreiden van gedrukte stukken Artikel 2:6 Beperking aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken of
afbeeldingen Afdeling 4 Vertoningen e.d. op de weg Artikel 2:7 Feest, muziek en wedstrijd e.d. Artikel 2:8 Dienstverlening Artikel 2:9 Straatartiest e.d. Afdeling 5 Bruikbaarheid en aanzien van de weg Artikel 2:10 Het plaatsen van voorwerpen op of aan de weg in strijd met de
publieke functie ervan Artikel 2:11 (Omgevings-) vergunning voor het aanleggen, beschadigen en
veranderen van een weg Artikel 2:12 Maken, veranderen van een uitweg Afdeling 6 Veiligheid op de weg Artikel 2:13 Veroorzaken van gladheid Artikel 2:14 Winkelwagentjes Artikel 2:15 Hinderlijke beplanting of gevaarlijk voorwerp Artikel 2:16 Openen straatkolken e.d. Artikel 2:17 Kelderingangen e.d. Artikel 2:18 Rookverbod in bossen en natuurterreinen Artikel 2:19 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp Artikel 2:20 Vallende voorwerpen Artikel 2:21 Voorzieningen voor verkeer en verlichting Artikel 2:21 a Verwijdering e.d. van voorzieningen voor verkeer- en
verlichtingArtikel 2:22 Objecten onder hoogspanningslijn Artikel 2:22 a ValschermspringenArtikel 2:23 Veiligheid op het ijs Artikel 2:23 a Verboden slaapverblijfAfdeling 7 Evenementen Artikel 2:24 Begripsbepaling Artikel 2:25 Evenementenvergunning Artikel 2:25 a Vrijstelling vergunningplicht, melding evenementArtikel 2:25 b Nadere regels, organiseren van een evenement Artikel 2:26 Verboden gedragingenAfdeling 8 Toezicht op openbare inrichtingen Artikel 2:27 BegripsbepalingenArtikel 2:28 Exploitatievergunning horecabedrijfArtikel 2:28 a Weigeringsgronden exploitatievergunningArtikel 2:28 b Vrijstelling vergunningplichtArtikel 2:28 c Vergunning aanvraag en verleningArtikel 2:28 d Vervallen exploitatievergunningArtikel 2:28 e Schorsing, intrekking en wijziging van een
exploitatievergunningArtikel 2:28 f Sluiting van horecabedrijvenArtikel 2:29 Openings- en sluitingstijdenArtikel 2:30 Afwijking openings- en sluitingstijden Artikel 2:30 a Ontheffing sluitingstijden Artikel 2:31 Verboden gedragingen Artikel 2:31 a Exploitatieregels horecabedrijven, verplichtingen
exploitantArtikel 2:32 Handel binnen horecabedrijven Artikel 2:33 Het college als bevoegd bestuursorgaan Artikel 2:34 Beperking verstrekking sterke drank Afdeling 9 Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van nachtverblijf Artikel 2:35 Begripsbepaling Artikel 2:36 Kennisgeving exploitatie Artikel 2:37 Nachtregister Artikel 2:38 Verschaffing gegevens nachtregister Afdeling 10 Toezicht op Kansspelen Artikel 2:39 Kansspeelautomaten Afdeling 10 A SpeelautomatenhallenArtikel 2:40 BegripsbepalingenArtikel 2:40 a Vergunningplicht speelautomaatArtikel 2:40 b Aanvraag vergunningArtikel 2:40 c BeslistermijnArtikel 2:40 d Wijziging beheerderArtikel 2:40 e Intrekking en wijziging vergunningArtikel 2:40 f VoorschriftenArtikel 2:40 g Weigering vergunningArtikel 2:40 h Schorsing, intrekking en wijziging van een vergunningArtikel 2:40 i Gokken op de openbare wegArtikel 2:40 j Sluiting overlastgevende gokpandenAfdeling 10b Tegengaan onveilig, niet leefbaar en malafide
ondernemersklimaatArtikel 2:40k BegripsbepalingenArtikel 2:40l Aanwijzing vergunningplichtige gebouwen, gebieden of
bedrijfsmatige activiteitenArtikel 2:40m Vergunning uitoefening bedrijfArtikel 2:40n VergunningaanvraagArtikel 2:40o Intrekking en wijziging van een vergunningArtikel 2:40p Sluiting bedrijfArtikel 2:40q Geboden en verboden exploitantArtikel 2:40r Uitgestelde werking aanwijzingsbesluiten voor bestaande
gevallenArtikel 2:40s Positieve beschikking bij niet tijdig beslissenAfdeling 11 Maatregelen tegen overlast en baldadigheid Artikel 2:41 Betreden gesloten woning of lokaal Artikel 2:41 a Sluiting overlastgevende voor het publiek openstaande
gebouwenArtikel 2:42 Plakken en kladden Artikel 2:43 Vervoer plakgereedschap e.d. Artikel 2:44 Vervoer inbrekerswerktuigenArtikel 2:44a Verbod op het vervoeren van geprepareerde voorwerpenArtikel 2:45 Betreden van plantsoenen e.d. Artikel 2:46 Rijden over bermen e.d. Artikel 2:47 Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen Artikel 2:48 Verboden drankgebruik Artikel 2:49 Verboden gedrag bij of in gebouwen of pleinenArtikel 2:50 Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke ruimten Artikel 2:50 a Overig hinderlijk gedragArtikel 2:51 Neerzetten van fietsen e.d. Artikel 2:52 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein e.d. Artikel 2:53 Bespieden van personen Artikel 2:54 Bewakingsapparatuur Artikel 2:55 Nodeloos alarmeren Artikel 2:56 Alarminstallaties Artikel 2:57 Loslopende honden Artikel 2:58 Verontreiniging door honden Artikel 2:59 Gevaarlijke honden Artikel 2:60 Houden van hinderlijke of schadelijke dieren Artikel 2:61 Wilde dieren Artikel 2:62 Loslopend vee Artikel 2:63 Duiven Artikel 2:64 Bijen Artikel 2:65 Bedelarij Afdeling 12 Bepalingen ter bestrijding van heling van goederen Artikel 2:66 Begripsbepaling Artikel 2:67 Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister Artikel 2:68 Voorschriften als bedoeld in artikel 437ter van het Wetboek van
Strafrecht Artikel 2:69 Vervreemding van door opkoop verkregen goederen Artikel 2:70 Handel in horecabedrijven Afdeling 13 Vuurwerk Artikel 2:71 Begripsbepalingen Artikel 2:72 Ter beschikking stellen van consumentenvuurwerk tijdens de
verkoopdagen. Artikel 2:73 Bezigen van consumentenvuurwerk Afdeling 14 Drugsoverlast Artikel 2:74 Drugshandel op straatArtikel 2:74a Verzamelingen van personen in verband met drugs Artikel 2:74b Openlijk drugsgebruik Artikel 2:74c Weggooien van spuiten e.d. Afdeling 15 Bestuurlijke ophouding, veiligheidsrisicogebieden,
cameratoezicht op openbare plaatsen en gebiedsontzeggingenArtikel 2:75 Bestuurlijke ophouding Artikel 2:76 Veiligheidsrisicogebieden Artikel 2:77 Cameratoezicht op openbare plaatsen Artikel 2:77a GebiedsontzeggingenArtikel 2:77b MosquitoHoofdstuk 3 Seksinrichtingen, sekswinkels, straatprostitutie e.d.
Afdeling 1 Begripsbepalingen Artikel 3:l Begripsbepalingen Artikel 3:2 Bevoegd bestuursorgaan Artikel 3:3 Nadere regels Afdeling 2 Seksinrichtingen, straatprostitutie, sekswinkels en dergelijke Artikel 3:4 Seksinrichtingen Artikel 3:5 Gedragseisen exploitant en beheerder Artikel 3:6 Sluitingstijden Artikel 3:7 Sluiting van de seksinrichting Artikel 3:8 Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en beheerder Artikel 3:9 Straatprostitutie Artikel 3:10 Sekswinkels Artikel 3:11 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van
erotisch-pornografische goederen, afbeeldingen e.d. Afdeling 3 Beslissingstermijn: weigeringsgronden en intrekkingsgrondenArtikel 3:12 Beslissingstermijn Artikel 3:13 Weigeringsgronden Artikel 3:13 a IntrekkingsgrondenAfdeling 4 Vervallen exploitatievergunning en wijziging beheer Artikel 3:14 Vervallen exploitatievergunning seksinrichting e.a. Artikel 3:15 Wijziging beheer Hoofdstuk 4 Bescherming van het milieu en het natuurschoon en zorg voor
het uiterlijk aanzien van de gemeente Afdeling 1 Geluidhinder en verlichting Artikel 4:1 Begripsbepalingen Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve festiviteiten Artikel 4:3 Kennisgeving incidentele festiviteiten Artikel 4:4 Verboden incidentele festiviteiten Artikel 4:5 Onversterkte muziek Artikel 4:6 Overige geluidhinderAfdeling 1 a AfvalstoffenArtikel 4:6 a BegripsomschrijvingenArtikel 4:6 b BeslistermijnArtikel 4:6 c Indiening aanvraagArtikel 4:6 d Voorschriften en beperkingenArtikel 4:6 e Persoonlijk karakter van de vergunning of ontheffingArtikel 4:6 f Intrekking of wijziging van de vergunning of ontheffingAfdeling 1 b Inzameling van huishoudelijke afvalstoffenArtikel 4:6 g Aanwijzing inzameldienst en andere inzamelaarsArtikel 4:6 h Afzonderlijke inzamelingArtikel 4:6 i Inzamelmiddelen en -voorzieningenArtikel 4:6 j Frequentie van inzamelenArtikel 4:6 k Inzamelverbod huishoudelijke afvalstoffen behoudens
vergunningAfdeling 1 c Ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffenArtikel 4:6 l Verbod op het ter inzameling aanbieden van huishoudelijke
afvalstoffen aan anderenArtikel 4:6 mVerbod op het ter inzameling aanbieden van huishoudelijke
afvalstoffen door anderen dan de gebruikers van percelenArtikel 4:6 n Afzonderlijk ter inzameling aanbiedenArtikel 4:6 o Ongeadreseerd reclamedrukwerkArtikel 4:6 p Ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen via
een inzamelmiddel voor de gebruiker van een perceelArtikel 4:6 q Ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen via
een inzamelvoorziening ten behoeve van een groep percelen Artikel 4:6 r Ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen via
inzamelvoorzieningen op wijkniveauArtikel 4:6 s Ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen via
een brengdepot op lokaal of regionaal niveauArtikel 4:6 t Ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen
zonder inzamelmiddelArtikel 4:6 u Dagen en tijden voor het ter inzameling aanbiedenArtikel 4:6 v Het in bijzondere gevallen ter inzameling aanbieden van
huishoudelijke afvalstoffenAfdeling 1 d Inzameling van bedrijfsafvalstoffenArtikel 4:6 w Inzameling bedrijfsafvalstoffen door de inzameldienstArtikel 4:6 x Ter inzameling aanbieden van bedrijfsafvalstoffen aan de
inzameldienstArtikel 4:6 y Het ter inzameling aanbieden van bedrijfsafvalstoffen aan een
ander dan de inzameldienstAfdeling 1 e ZwerfafvalArtikel 4:6 z Voorkomen van diffuse milieuverontreinigingArtikel 4:6 aa Achterlaten van straatafvalArtikel 4:6 bb Voorkomen van zwerfafval bij ter inzameling gereed staande
afvalstoffenArtikel 4:6 cc Afvalbakken in inrichtingen voor het verbruiken van eet- en
drinkwarenArtikel 4:6 dd Wegwerpen van reclamebiljetten of ander
promotiemateriaalArtikel 4:6 ee Zwerfafval bij vervoeren, laden en lossen of overige
werkzaamhedenAfdeling 1 f Overige onderwerpen die de verordening aangaanArtikel 4:6 ff Verbod opslag van afvalstoffenArtikel 4:6 gg Afgifte autowrakken afkomstig uit een huishoudenAfdeling 2 Bodem-, weg- en milieuverontreiniging Artikel 4:7 Straatvegen Artikel 4:8 Natuurlijke behoefte doen Artikel 4:9 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen en
putten buiten gebouwen Afdeling 3 Het bewaren van houtopstanden Artikel 4:10 Begripsbepalingen Artikel 4:11 Omgevingsvergunning voor het vellen van houtopstanden Artikel 4:11a aanvraag vergunningArtikel 4:11b WeigeringsgrondenArtikel 4:11c Bijzondere vergunningsvoorschriftenArtikel 4:11d Herplant-/instandhoudingsplichtArtikel 4:11e Schadevergoeding Artikel 4:12 Bestrijding iepziekte Afdeling 4 Maatregelen tegen ontsiering en stankoverlast Artikel 4:13 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen enz. Artikel 4:14 Stankoverlast door gebruik van meststoffen [gereserveerd]Artikel 4:15 Verbod hinderlijke of gevaarlijke reclame Artikel 4:16 Vergunningsplicht lichtreclameAfdeling 5 Kamperen buiten kampeerterreinen Artikel 4:17 Begripsbepaling Artikel 4:18 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen Artikel 4:19 Aanwijzing kampeerplaatsen Hoofdstuk 5 Andere onderwerpen betreffende de huishouding der
gemeenteAfdeling 1 Parkeerexcessen Artikel 5:l Begripsbepalingen Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d. Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigen Artikel 5:4 Defecte voertuigen Artikel 5:5 Voertuigwrakken Artikel 5:6 Kampeermiddelen e.a. Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigen Artikel 5:8 Parkeren van grote voertuigen Artikel 5:9 Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigen Artikel 5:10 Parkeren van voertuigen met stankverspreidende stoffen Artikel 5:11 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen Artikel 5:12 Overlast van fiets of bromfiets Afdeling 2 Collecteren Artikel 5:13 Inzameling van geld of goederen Afdeling 3 Venten Artikel 5:14 Begripsbepaling Artikel 5:15 Ventverbod Artikel 5:16 Vrijheid van meningsuiting Afdeling 4 Standplaatsen Artikel 5:17 Begripsbepaling Artikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgronden Artikel 5:19 Toestemming rechthebbende Artikel 5:20 Afbakeningsbepalingen Artikel 5:21 Aanhoudingsplicht Artikel 5:21 a Vergunninghouder/Overschrijven standplaatsArtikel 5:21 b Standplaatsvrije gebiedenArtikel 5:21 c Inneming en ontruiming standplaatsAfdeling 5 Snuffelmarkten Artikel 5:22 Begripsbepaling Artikel 5:23 Organiseren van een snuffelmarkt Afdeling 6 Openbaar water Artikel 5:24 Voorwerpen op, in of boven openbaar water Artikel 5:25 Ligplaats woonschepen en overige vaartuigen Artikel 5:26 Aanwijzingen ligplaats Artikel 5:27 Verbod innemen ligplaats Artikel 5:28 Beschadigen van waterstaatswerken Artikel 5:29 ReddingsmiddelenArtikel 5:29 a ZwemmenArtikel 5:30 Veiligheid op het water Artikel 5:31 Overlast aan vaartuigen Afdeling 7 Crossterreinen en gemotoriseerd en ruiterverkeer in
natuurgebieden Artikel 5:31 a BegripsbepalingenArtikel 5:32 CrossterreinenArtikel 5:33 Beperking verkeer in natuurgebieden Afdeling 8 Verbod vuur te stoken Artikel 5:34 Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of
anderszins vuur te stoken Afdeling 9 Verstrooiing van as Artikel 5:35 Begripsbepaling Artikel 5:36 Verboden plaatsen Hoofdstuk 6 Straf-, overgangs- en slotbepalingen Artikel 6:l Strafbepaling Artikel 6:2 Toezichthouders Artikel 6:3 Binnentreden woningen Artikel 6:4 Inwerkingtreding nieuwe en intrekking oude verordening Artikel 6:5 Overgangsbepaling Artikel 6:6 Citeertitel Algemene Plaatselijke Verordening gemeente Schiedam 2013De raad van de gemeente Schiedamgelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van 08-01-2013 (kenmerk:
12INT00634),betreffende het vaststellen van:Algemene Plaatselijke Verordening gemeente Schiedam 2013gelet op de Gemeentewet artikel 149;gelezen het advies van de raadcommissie Ruimtelijke Ontwikkeling en Beheer
d.d. 21-01-2013,besluit de:Algemene Plaatselijke Verordening gemeente Schiedam 2013vast te stellen:1Algemene bepalingen1:1Begripsbepalingen In deze verordening wordt verstaan onder:a. openbare plaats: hetgeen in artikel 1 van de Wet openbare
manifestaties daaronder wordt verstaan; b. weg: weg, als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder b, van de
Wegenverkeerswet 1994;c. openbaar water: wateren die voor het publiek bevaarbaar of op
andere wijze toegankelijk zijn;d. bebouwde kom: de bebouwde kom of kommen waarvan gedeputeerde staten
de grenzen hebben vastgesteld overeenkomstig artikel 27, tweede lid,
van de Wegenwet;e. rechthebbende: degene die over een zaak zeggenschap heeft krachtens
een zakelijk of persoonlijk recht;f. bouwwerk: bouwwerk als bedoeld in artikel 1 van de
Bouwverordening;g. gebouw: gebouw als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder c, van
de Woningwet;h. handelsreclame: iedere openbare aanprijzing van goederen of
diensten, waarmee kennelijk beoogd wordt een commercieel belang te
dienen;i. bevoegd gezag: bestuursorgaan als bedoeld in artikel 1.1, eerste
lid, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht;j. vaartuigen: alle vaartuigen, daaronder mede verstaan drijvende
werktuigen, alsmede woonschepen, glijboten en ponten;k. woonschepen: schepen uitsluitend of hoofdzakelijk als woning
gebezigd of tot woning bestemd.1:2Beslistermijn1. Het bevoegde bestuursorgaan beslist op een aanvraag voor een
vergunning of ontheffing binnen acht weken na de datum van ontvangst
van de aanvraag.2. Het bestuursorgaan kan de termijn voor ten hoogste acht weken
verlengen.3.In afwijking van het tweede lid is artikel 3.9 van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht van toepassing indien beslist wordt op een
aanvraag om een vergunning als bedoeld in artikel 2:10, vierde lid,
artikel 2:11, tweede lid, aanhef en onder a, of artikel 4:15.1:3Indiening aanvraag1. Indien een aanvraag voor een vergunning of ontheffing wordt
ingediend minder dan drie weken vóór het tijdstip waarop de
aanvrager de vergunning of ontheffing nodig heeft, kan het
bestuursorgaan besluiten de aanvraag niet te behandelen.2. Voor bepaalde, door het bestuursorgaan aan te wijzen, vergunningen
of ontheffingen kan de in het eerste lid genoemde termijn worden
verlengd tot ten hoogste acht weken.1:4Voorschriften en beperkingen1. Aan een vergunning of ontheffing kunnen voorschriften en
beperkingen worden verbonden. Deze voorschriften en beperkingen
strekken slechts tot bescherming van het belang of de belangen in
verband waarmee de vergunning of ontheffing is vereist.2. Degene aan wie een vergunning of ontheffing is verleend, is
verplicht de daaraan verbonden voorschriften en beperkingen na te
komen.1:5Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffingElke vergunning of ontheffing is persoonlijk, tenzij bij of krachtens
deze verordening anders is bepaald.1:6Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffingDe vergunning of ontheffing kan worden ingetrokken of
gewijzigd:a. indien ter verkrijging daarvan onjuiste of onvolledige gegevens
zijn verstrekt;b. indien op grond van een verandering van de omstandigheden of
inzichten opgetreden na het verlenen van de ontheffing of
vergunning, intrekking of wijziging noodzakelijk is vanwege het
belang of de belangen ter bescherming waarvan de vergunning of
ontheffing is vereist;c. indien de aan de vergunning of ontheffing verbonden voorschriften
en beperkingen niet zijn of worden nagekomen;d. indien van de vergunning of ontheffing geen gebruik wordt gemaakt
binnen een daarin gestelde termijn dan wel, bij het ontbreken van
een gestelde termijn, binnen een redelijke termijn;e. indien de werkelijke situatie afwijkt van de vergunde
situatie;f. indien de houder dit verzoekt.1:7TermijnenDe vergunning of ontheffing geldt voor onbepaalde tijd, tenzij bij de
vergunning of ontheffing anders is bepaald of de aard van de vergunning
of ontheffing zich daartegen verzet.1:8WeigeringsgrondenDe vergunning of ontheffing kan door het bevoegd gezag of het
bevoegde bestuursorgaan worden geweigerd in het belang van:a. de openbare orde;b.de openbare veiligheid; c. de volksgezondheid;d. de bescherming van het milieu.2Openbare orde1Bestrijding van ongeregeldheden2:1Samenscholing en ongeregeldheden1. Het is verboden op een openbare plaats zich tezamen met anderen
te begeven naar of al dan niet tezamen met anderen deel te nemen
aan een samenscholing, onnodig op te dringen, te vechten of door
uitdagend gedrag aanleiding te geven tot wanordelijkheden.2. Hij die op een openbare plaats aanwezig is bij een voorval
waardoor ongeregeldheden ontstaan of dreigen te ontstaan, of hij
een tot toeloop van publiek aanleiding gevende gebeurtenis
waardoor ongeregeldheden ontstaan of dreigen te ontstaan, dan
wel zich bevindt in of aanwezig is bij een samenscholing, is
verplicht op bevel van een ambtenaar van politie zijn weg te
vervolgen of zich in de door hem aangewezen richting te
verwijderen.3. Het is verboden zich te begeven of te bevinden op openbare
plaatsen die door of vanwege het bevoegd bestuursorgaan in het
belang van de openbare veiligheid of ter voorkoming van
ongeregeldheden zijn afgezet.4. De burgemeester kan ontheffing verlenen van het in het derde
lid gestelde verbod.5. Het bepaalde in de voorgaande leden geldt niet voor betogingen,
vergaderingen en godsdienstige en levensbeschouwelijke
samenkomsten als bedoeld in de Wet openbare manifestaties.2Betoging e.a.2:2Optochten[vervallen] 2:3Kennisgeving betogingen e.a. op openbare plaatsen1. Hij die het voornemen heeft op een openbare plaats een
betoging, vergadering of samenkomst tot belijden van godsdienst
of levensbeschouwing te houden,geeft daarvan voor de
openbare aankondiging ervan en tenminste 72 uur voordat deze
gehouden zal worden, schriftelijk kennis aan de burgemeester.
2. De kennisgeving bevat:a. naam en adres van degene die de betoging, vergadering of
samenkomst tot belijden van godsdienst of levensbeschouwing
houdt;b. het doel van de betoging, vergadering of samenkomst tot
belijden van godsdienst of levensbeschouwing;c. de datum waarop de betoging, vergadering of samenkomst tot
belijden van godsdienst of levensbeschouwing wordt gehouden en
het tijdstip van aanvang en beëindiging;d. de plaats en, voor zover van toepassing, de route en de plaats
van beëindiging;e. voor zover van toepassing, de wijze van samenstelling;f. maatregelen die degene die de betoging, vergadering of
samenkomst tot belijden van godsdienst of levensbeschouwing
houdt, zal treffen om een regelmatig verloop te bevorderen.3. Hij die de kennisgeving doet, ontvangt daarvan een bewijs
waarin het tijdstip van de kennisgeving is vermeld.4. Indien het tijdstip van de schriftelijke kennisgeving valt op
een vrijdag na 12.00 uur, een zaterdag, een zondag of een
algemeen erkende feestdag, wordt de kennisgeving gedaan
uiterlijk 12.00 uur op de aan de dag van dat tijdstip
voorafgaande werkdag.5. De burgemeester kan in bijzondere omstandigheden de in het
eerste lid, genoemde termijn van 72 uur verkorten en een
mondelinge kennisgeving in behandeling nemen.6. Van op vooraf bepaalde tijdstippen regelmatig terugkerende
samenkomsten tot belijden van godsdienst of levensbeschouwing,
kan, voordat deze voor de eerste keer worden gehouden, eenmalig
schriftelijk kennis worden gegeven. De voorafgaande leden zijn
van overeenkomstige toepassing.2:4Afwijking termijn[gereserveerd]2:5Te verstrekken gegevens[Vervallen; opgenomen in artikel 2:3]3Verspreiden van gedrukte stukken2.6 Beperking aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken
of afbeeldingen1. Het is verboden gedrukte of geschreven stukken dan wel
afbeeldingen onder publiek te verspreiden dan wel openlijk aan
te bieden op door het college aangewezen openbare plaatsen.2. Het college kan de werking van het verbod beperken tot bepaalde
dagen en uren.3. Het verbod geldt niet voor het huis-aan-huis verspreiden of het
aan huis bezorgen van gedrukte of geschreven stukken en
afbeeldingen.4. Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid
gestelde verbod.4Vertoningen e.d. op de weg2:7Feest, muziek en wedstrijd e.d.[gereserveerd]2:8Dienstverlening[gereserveerd]2:9Straatartiest en straatmuzikant1. Het is verboden ten behoeve van publiek als straatartiest of
straatmuzikant op te treden op door de burgemeester in het
belang van de openbare orde, de openbare veiligheid, de
volksgezondheid en het milieu aangewezen openbare plaatsen.2. De burgemeester kan de werking van het verbod beperken tot
bepaalde dagen en uren.3.De burgemeester kan ontheffing verlenen van het verbod.4. Op de ontheffing bedoeld in het derde lid is paragraaf 4.1.3.3
van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve
beschikking bij niet tijdig beslissen) van toepassing.5Bruikbaarheid en aanzien van de weg2:10Het plaatsen van voorwerpen op of aan de weg in strijd met de
publieke functie ervan1. Het is verboden de weg, een weggedeelte of andere openbare
plaats anders te gebruiken dan overeenkomstig de publieke
functie daarvan, indien het voorwerp of beoogde gebruik:a. door zijn omvang, vormgeving, constructie of plaats van
bevestiging schade toebrengt aan de openbare plaats;b. gevaar oplevert voor de bruikbaarheid van de openbare plaats of
voor het doelmatig en veilig gebruik daarvan;c. een belemmering vormt voor het doelmatig beheer en onderhoud
van de openbare plaats;d. hetzij op zichzelf, hetzij in verband met de omgeving niet
voldoet aan redelijke eisen van welstand;2. Het bevoegd bestuursorgaan kan in het belang van de openbare
orde of ter bescherming van de woon- en leefomgeving nadere
regels stellen ten aanzien van terrassen, uitstallingen en
driehoeksreclameborden.3. Het bevoegd bestuursorgaan kan ontheffing verlenen van het in
het eerste lid gestelde verbod.4.In afwijking van het derde lid kan het bevoegd gezageen
omgevingsvergunning verlenen voor het in het eerste lid bedoelde
gebruik, voor zover dit een activiteit betreft als bedoeld in
artikel 2.2, eerste lid, onder j of k,van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht.5. Het verbod in het eerste lid van dit artikel geldt niet
voor:a. evenementen als bedoeld in artikel 2:25;b. standplaatsen als bedoeld in artikel 5:18;6. Het verbod in het eerste lid van dit artikel geldt niet voor
zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de
Wet beheer rijkswaterstaatwerken, artikel 5 van de
Wegenverkeerswet of het provinciale wegenverordening.2:11(Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en
veranderen van een weg1. Het is verboden zonder of in afwijking van een vergunning een
weg aan te leggen, de verharding daarvan op te breken, in een
weg te graven of te spitten, aard of breedte van de
wegverharding te veranderen of anderszins verandering te brengen
in de wijze van aanleg van een weg. De vergunning wordt
verleend:2.De vergunning wordt verleend:a. als omgevingsvergunning door het bevoegd gezag, indien de
activiteiten zijn verboden bij een bestemmingsplan,
beheersverordening of voorbereidingsbesluit;b. door het college in de overige gevallen.3.Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing indien in
opdracht van een bestuursorgaan of openbaar lichaam publieke
taken worden verricht.4.Het verbod is voorts niet van toepassing op situaties waarin
wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht, de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken, de provinciale wegenverordening, de
waterschapskeur, de Telecommunicatiewet of de daarop gebaseerde
Telecommunicatieverordening.5. Op de vergunning bedoeld in het eerste lid is paragraaf 4.1.3.3
van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve
beschikking bij niet tijdig beslissen) van toepassing.2:12Maken, veranderen van een uitweg1. Het is verboden een uitweg te maken naar de weg of verandering
te brengen in een bestaande uitweg naar de weg:a. indien degene die voornemens is een uitweg te maken naar de weg
of verandering te brengen in een bestaande uitweg naar de weg
daarvan niet van tevoren melding heeft gedaan aan het college,
onder indiening van een situatieschets van de gewenste uitweg;
b. indien het college het maken of veranderen van de uitweg heeft
verboden.2. Het college kan voorschriften stellen indien door het maken of
veranderen van de uitweg het verkeer op de weg in gevaar wordt
gebracht. 3.Van de melding wordt kennis gegeven op de door het
gemeentebestuur vastgestelde wijze.4. Het college kan de aanleg van de uitweg verbieden als:a. door het stellen van voorschriften zoals bedoeld in lid 2 niet
kan worden voorkomen dat het verkeer op de weg in gevaar wordt
gebracht;b. dat ten koste gaat van een openbare parkeerplaats;c. het openbaar groen daardoor op onaanvaardbare wijze wordt
aangetast;d. er sprake is van een uitweg van een perceel dat al door een
andere uitweg wordt ontsloten.5. Het college laat binnen vier weken na ontvangst van de melding
weten of het college aan de gewenste uitweg voorschriften stelt
of dat de gewenste uitweg wordt verboden.6. Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer
Rijkswaterstaatswerken, de Waterschapskeur of het provinciale
wegenverordening. 6Veiligheid op de weg2:13Veroorzaken van gladheid[gereserveerd] 2:14Winkelwagentjes1. Een winkelier die winkelwagentjes ter beschikking stelt is
verplicht deze a. te voorzien van de naam van het bedrijf of een ander
herkenningsteken, en b. terstond te verwijderen of te doen verwijderen uit de omgeving
van dat bedrijf. 2. Het is verboden een winkelwagentje na gebruik onbeheerd op een
openbare plaats achter te laten.3. Het in het eerste lid onder b bepaalde is niet van toepassing
op situaties waarin wordt voorzien door de Wet
milieubeheer.2:15Hinderlijke beplanting of gevaarlijk voorwerpHet is verboden beplanting of een voorwerp aan te brengen of te
hebben op zodanige wijze dat aan het wegverkeer het vrije uitzicht
wordt belemmerd of dat er op andere wijze voor het wegverkeer hinder
of gevaar ontstaat.2:16Openen straatkolken e.d.Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een
straatkolk, rioolput, brandkraan of een andere afsluiting die
behoort tot een openbare nutsvoorziening, te openen, onzichtbaar te
maken of af te dekken.2:17Kelderingangen e.d.[gereserveerd] 2:18Rookverbod in bossen en natuurterreinen[gereserveerd] 2:19Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp[gereserveerd] 2:20Vallende voorwerpen[gereserveerd] 2:21Voorzieningen voor verkeer en verlichting 1. De rechthebbende op een bouwwerk is verplicht toe te laten dat
op of aan dat bouwwerk voorwerpen, borden of voorzieningen ten
behoeve van het verkeer of de openbare verlichting worden
aangebracht, onderhouden, gewijzigd of verwijderd.2. Het bepaalde geldt niet voor zover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Waterstaatswet 1900, de
Onteigeningswet, of de Belemmeringenwet Privaatrecht.2:21aVerwijdering ed. van voorzieningen voor verkeer- en
verlichting1. Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een bord
of een andere voorziening ten behoeve van het openbaar verkeer
of de openbare verlichting te verwijderen, te wijzigen, te
beschadigen, de werking ervan te beletten of te belemmeren.2. Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover het
Wetboek van Strafrecht van toepassing is.2:22Objecten onder hoogspanningslijn1. Het is verboden binnen een afstand van zes meter aan
weerszijden van voor stroomgeleiding bestemde draden van
bovengrondse hoogspanningslijnen voorwerpen, opgaand houtgewas
of andere objecten, die niet zijn aan te merken als bouwwerken,
hoger dan twee meter te plaatsen of te hebben.2. Het college kan van het in het eerste lid gestelde verbod
ontheffing verlenen indien de elektrische spanning van de
bovengrondse hoogspanningslijn dat toelaat.3. Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor objecten
die deel uitmaken van de hoogspanningslijn.2:22aValschermspringen1. Het is verboden zonder toestemming van het college uit een zich
in de lucht bevindend luchtvaartuig te springen met een
valscherm.2. Het verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Wet Luchtverkeer, het
Luchtverkeersreglement en de regeling valschermspringen.2:23Veiligheid op het ijs1.Het is verboden:a. voor het publiek toegankelijke ijsvlakten te beschadigen, te
verontreinigen, te versperren of het verkeer daarop op enige
andere wijze te belemmeren of in gevaar te brengen;b. bakens of andere voorwerpen ten behoeve van de veiligheid
geplaatst op de onder a bedoelde ijsvlakten te verplaatsen, weg
te nemen, te beschadigen of op enige andere wijze het gebruik
daarvan te verijdelen of te belemmeren.2. Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht of de
Provinciale vaarwegenverordening.2:23aVerboden slaapverblijf Het is verboden op de weg, al dan niet in een motorvoertuig, te
slapen, dan wel op of aan de weg een voertuig, woonwagen, tent,
caravan of een soortgelijk of ander onderkomen te plaatsen met het
kennelijke doel dit als slaapplaats te gebruiken of daarin te slapen
dan wel gelegenheid daartoe te bieden7Evenementen2:24BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder:1.Evenement: een voor publiek toegankelijke verrichting van
vermaak, met uitzondering van:a. bioscoopvoorstellingen;b. markten als bedoeld in artikel 160, eerste lid, onder h, van de
Gemeentewet en artikel 5:22;c. kansspelen als bedoeld in de Wet op de kansspelen en
activiteiten als bedoeld in afdeling 10 van deze verordening
(Speelgelegenheden/automatenhallen);d. het organiseren van een verrichting van vermaak in een
horecabedrijf als bedoeld in artikel 2:27, dat beschikt over een
exploitatievergunning als bedoeld in artikel 2:28, dan wel in
een van vergunningplicht vrijgesteld horecabedrijf als bedoeld
in artikel 2:28b, mits deze verrichting van vermaak behoort tot
de bij deze vergunning toegestane vorm van exploitatie
respectievelijk de gebruikelijke exploitatiewijze;e. betogingen, samenkomsten en vergaderingen als bedoeld in de Wet
openbare manifestaties;f. activiteiten als bedoeld in artikel 2:9(straatartiest/straatmuzikant) van deze
verordening.2. Onder evenement wordt mede verstaan: a. een herdenkingsplechtigheid;b. een braderie en/of een markt, niet zijnde een markt als bedoeld
in het eerste lid onder b of in artikel 5:22 van de
APV;c. een optocht, niet zijnde een betoging als bedoeld in artikel
2:3 van deze verordening, op de weg; d. een feest, muziekvoorstelling of wedstrijd op of aan de
weg.3. Grootschalig evenement: een evenement, waarvan de aard of de
publieksaantrekkende werking vanuit een oogpunt van openbare
orde en veiligheid dusdanigis, dat daarin zonder
nadere ordening niet kan worden voorzien; 4. Organisator: de natuurlijke- of rechtspersoon die een evenement
organiseert en/of als eerste verantwoordelijke aan de
evenementorganisatie leiding geeft.5. Binnenstad: het gebied omsloten door de Broersvest, de
Koemarkt, water van de Buitenhaven, water van de Nieuwe Haven,
water van de Noordvestgracht, het water van de Schie, het
Overschieseplein, de Emmastraat, de Singel en het
Emmaplein.2:25Evenementenvergunning1. Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een
evenement te organiseren.2. Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 weigert de
burgemeester de vergunning voor een grootschalig evenement in
ieder geval indien a. naar zijn oordeel noch door het stellen van voorschriften, noch
door de zijdens de organisator voorgestelde maatregelen,
onevenredige schade aan de openbare orde, de openbare
veiligheid, de volksgezondheid en het milieu kan worden
voorkomen;b.de ter handhaving van openbare orde en veiligheid noodzakelijke
politiecapaciteit een zijns inziens onevenredig beroep op de
beschikbare formatie doet.3. Indien een aanvraag voor een evenementvergunning voor een
grootschalig evenement niet ten minste acht weken vóór aanvang
van de evenementactiviteiten compleet met bijbehorende gegevens
door de aanvrager/organisator bij de burgemeester wordt
ingediend, kan de burgemeester besluiten de aanvraag niet te
behandelen.4. Het verbod van het eerste lid geldt niet voor een wedstrijd op
of aan de weg, voorzover in het geregelde onderwerp wordt
voorzien door artikel 10 juncto 148, van de Wegenverkeerswet
1994. 5. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing. 2:25aVrijstelling vergunningplicht, melding evenement1. Geen vergunning is vereist voor evenementen,a. waarbij niet meer dan 300 personen (medewerkers, deelnemers en
bezoekers) tegelijkertijd aanwezig zijn, en b.die plaatsvinden tussen 08.00 uur en 24.00 uur of op zondag,
indien het een evenement op een openbare plaats betreft, tussen
13.00 uur en 24.00 uur, enc.waarbij eventueel muziekgeluid op een openbare plaats, zondag
tot en met donderdag niet tot later dan 22.00 uur en vrijdag en
zaterdag niet tot later dan 23.00 uur ten gehore wordt gebracht,
end. die niet langer dan zeven aaneengesloten dagen duren, ene.die niet plaatsvinden op een rijbaan, (brom)fietspad of op een
andere manier een belemmering vormen voor het verkeer, de
hulpdiensten of lijndiensten van het openbaar vervoer, enf.waarbij slechts kleine objecten, bijvoorbeeld (party)tenten, met
een totale oppervlakte van 25m2 zijn toegestaan. Onder kleine
objecten worden geen (party)tenten verstaan die worden gehuurd
van een verhuurbedrijf. Podiumblokken mogen niet hoger zijn dan
1 meter;en g. waarbij geen toestellen of geluidsapparaten in werking worden
gebracht of handelingen worden verricht waardoor voor een
omwonende of overigens voor de omgeving geluidhinder wordt
veroorzaakt, enh. indien de organisator minimaal 14 dagen voorafgaand aan een
dergelijk evenement hiervan schriftelijk melding heeft gedaan
aan de burgemeester.2. De vrijstelling van vergunningplicht als bedoeld in lid 1 geldt
niet voora. braderieën en markten als bedoeld in artikel 2:24 lid 2 onder
b;b. optochten in de Binnenstad;c.evenementen die plaatsvinden op Koningsdag, tijdens de
Brandersfeesten en op 31 december, tenzij deze evenementen niet
in de directe omgeving van voornoemde evenementen
plaatsvinden;d. evenementen die plaatsvinden op 4 mei na 18.00 uur, behalve
herdenkingen in het kader van de nationale dodenherdenking;e.evenementen die plaatsvinden op de locatie Grote Markt, met
uitzondering van kleinschalige activiteiten bij
trouwerijen.3. De burgemeester kan het organiseren van een aangemeld evenement
als bedoeld in het eerste en tweede lid verbieden, indien
daardoor de openbare orde, de openbare veiligheid, de
volksgezondheid of het milieu in gevaar komt.2:25bNadere regels, organiseren van een evenementHet college kan in het belang van de veiligheid, volksgezondheid en
het milieu, nadere regels vaststellen met betrekking tot het
organiseren en het veilige verloop van een evenement. 2:26Verboden gedragingen1. Het is verboden bij een evenement de orde te verstoren.2. Het is verboden om bij evenement, al dan niet op het
evenemententerrein, op of aan de openbare weg of op voor het
publiek toegankelijke plaatsen voorwerpen of stoffen bij zich te
hebben, te dragen of te vervoeren die kennelijk bestemd zijn om
de openbare orde of veiligheid te verstoren.3. Het is verboden deel te nemen aan een evenement of voor
bezoekers om bij een evenement aanwezig te zijn of te
blijven:a. waarvoor geen vergunning is verleend;b. indien het een evenement betreft als bedoeld in artikel 2:25a,
dat niet of niet tijdig is gemeld of dat door de burgemeester is
verboden op grond van artikel 2:25a, derde lid;c. indien wordt afgeweken van de in de aanvraag of bij de melding
verstrekte gegevens, dan wel van de naderhand aan de
burgemeester verstrekte nadere gegevens;d. indien wordt gehandeld in strijd met door de burgemeester aan
de vergunning verbonden voorschriften, dan wel nadere regels als
bedoeld in artikel 2:25b;e. indien door de burgemeester een bevel is gegeven tot
onverwijlde beëindiging van het evenement.8Toezicht op openbare inrichtingen2:27BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder:
Horecabedrijf: de voor het publiek toegankelijke,
besloten ruimte waarin bedrijfsmatig of in een omvang
alsof zij bedrijfsmatig was logies wordt verstrekt of
dranken worden geschonken of rookwaren of spijzen voor
directe consumptie worden bereid of verstrekt. De
volgende bedrijfsvormen vallen in ieder geval onder de
definitie van een horecabedrijf: een restaurant,
bar/café, discotheek, koffiehuis, coffeeshop, hotel,
pension, zalen/partycentrum, cafetaria, ijssalon,
snackbar, grillroom, wijkcentrum/buurthuis, clubhuis,
kantine, lunchroom, afhaalcentrum, bezorgdienst en
broodjeszaak. Onder horecabedrijf wordt tevens verstaan
een bij een horecabedrijf behorend terras en andere
aanhorigheden.
Restaurant: een horecabedrijf primair gericht op
verstrekking van driecomponentenmaaltijden.
Coffeeshop: een horecabedrijf primair gericht op
verstrekking van cannabisproducten.
Terras: een buiten de besloten ruimte liggend gedeelte
van een horecabedrijf, waar sta- en/of zitgelegenheid
wordt geboden om tegen vergoeding dranken en/of spijzen
voor directe consumptie ter plaatse te nuttigen.
Terrasmeubilair: alle attributen die in de openbare
ruimte worden geplaatst ten behoeve van de exploitatie
van het terras, waaronder in ieder geval: stoelen,
krukken, banken, tafels, statafels, tonnen, parasols,
terrasafscherming zoals schermen, hekwerk en
plantenbakken, staande asbakken, menuborden,
uitklapborden, overig reclame- en displaymateriaal,
vrijstaande terrasverwarming
Exploitant van het horecabedrijf: de natuurlijke
persoon of personen voor wiens rekening en
verantwoordelijkheid een horecabedrijf wordt
geëxploiteerd.
Houder van het horecabedrijf: degene die als zodanig op
de vergunning als bedoeld in artikel 2:28, eerste lid,
is vermeld of een persoon voor wie bijschrijving als
houder op de exploitatievergunning is aangevraagd en die
naast de exploitant optreedt als leidinggevende.
Bezoeker: een ieder, die zich in een horecabedrijf
bevindt, met uitzondering van:
de exploitant(en) en de levenspartner en
kinderen van de exploitant(en) van het
horecabedrijf;
de personen die voorkomen in het register als
bedoeld in artikel 438 van het wetboek van
strafrecht;
de personen wier tegenwoordigheid in het
horecabedrijf wegens dringende omstandigheden
vereist wordt;
houders/werknemers/personen in loondienst van
het horecabedrijf of een schoonmaakbedrijf, in
verband met (schoonmaak)werkzaamheden.
Handelaar: de handelaar als bedoeld in artikel 1 van de
algemene maatregel van bestuur op grond van artikel 437,
eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht.
Centrum: het gebied dat op de in bijlage 1 opgenomen
kaart is aangegeven.
Stationsgebied: het gebied dat op de in bijlage 2
opgenomen kaart is aangegeven.
Paracommerciële rechtspersoon: een rechtspersoon als
bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de Drank- en
Horecawet.
Exploitatievergunning: vergunning als bedoeld in
artikel 2:28, eerste lid
2:28Exploitatievergunning horecabedrijf1.Het is, behoudens het bepaalde in artikel 2:28b, verboden zonder
vergunning van de burgemeester een horecabedrijf als bedoeld in
deze paragraaf te exploiteren (exploitatievergunning).2.De burgemeester kan bij een vergunningaanvraag betreffende de
vestiging van een tijdelijk horecabedrijf en in het belang van
de openbare orde en de woon- en leefsituatie een beperkte
geldigheidsduur van de exploitatievergunning vaststellen.3.Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing.2:28aWeigeringsgronden exploitatievergunning1.Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 weigert de burgemeester
de vergunning, indien: a.de vestiging of exploitatie van het horecabedrijf in strijd is
met een geldend bestemmingsplan, beheersverordening,
exploitatieplan of voorbereidingsbesluit. Hierbij wordt een bij
het horecabedrijf behorend terras buiten beschouwing
gelaten;b.de exploitant(-en) en de houder(s) niet voldoen aan de eisen die
bij en krachtens artikel 8, eerste en tweede lid, van de Drank-
en Horecawet worden gesteld aan leidinggevenden, met dien
verstande dat een houderde minimale leeftijd van 18
jaar heeft bereikt.2.Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de burgemeester de
vergunning geheel of gedeeltelijk weigeren, indien naar zijn
oordeel de woon- en leefsituatie in de omgeving van het
horecabedrijf en/of de openbare orde op ontoelaatbare wijze
nadelig wordt beïnvloed. Bij toepassing van deze weigeringsgrond
houdt de burgemeester rekening met:a.het karakter van de straat en van de wijk waarin het
horecabedrijf is gelegen of zal komen te liggen;b. de aard van het horecabedrijf;c. de spanning waaraan het woonmilieu ter plaatse reeds blootstaat
of bloot zal komen te staan door de exploitatie van het
horecabedrijf;d. de wijze van bedrijfsvoering van de exploitant(en) en houder(s)
van het horecabedrijf in dit horecabedrijf of in andere
horecabedrijven.3.Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 en lid 2 van dit
artikel, kan de burgemeester indien de vergunningaanvraag
(tevens) een terras betreft, de hiertoe benodigde
ingebruikneming van de openbare plaats weigeren:a.als het beoogde gebruik schade toebrengt aan de weg, gevaar
oplevert voor de bruikbaarheid van de weg of voor het doelmatig
en veilig gebruik daarvan, dan wel een belemmering vormt voor
het doelmatig beheer en onderhoud van de weg;b.als dat gebruik afbreuk doet aan andere publieke functies van de
openbare ruimte, inclusief de bescherming van het uiterlijk
aanzien daarvan.2:28bVrijstelling vergunningplichtDe burgemeester kan gebieden aanwijzen waarin een of meer van de
volgende categorieën horecabedrijven wordt vrijgesteld van de
vergunningplicht, bedoeld in artikel 2:28:1.horecabedrijven behorende bijlogiesverstrekkers,
kantoren (bedrijfskantines), scholen, musea, verzorgings- en
verpleegtehuizen, ziekenhuizen, rouwcentra en crematoria, voor
zover:
deze uitsluitend in gebruik zijn of dienen ter
ondersteuning van de bedrijfsvoering;
deze zijn gericht op personen die van de hoofdfunctie
gebruikmaken; en
geen terras wordt geëxploiteerd.
2.horecabedrijven behorende bij niet commerciële verenigingen en
stichtingen voor sport en recreatie, voor zover:
deze uitsluitend in gebruik zijn of dienen ter
ondersteuning van de doelstellingen van de betreffende
vereniging of stichting;
deze zijn gericht op leden, medebeoefenaars van de
betreffende discipline en toeschouwers van wedstrijden
en overige verenigingsactiviteiten; en
een eventueel terras is gelegen aan of nabij het
(kantine-)gebouw en binnen het complex waarop de
betreffende statutaire doelstelling wordt uitgeoefend,
niet zijnde de openbare weg.
3.horecabedrijven behorende bij commerciële sport- en
recreatieclubs, voor zover:
deze uitsluitend in gebruik zijn of dienen ter
ondersteuning van de bedrijfsvoering;
deze zijn gericht op personen die van de hoofdfunctie
gebruikmaken;
geen sterke drank wordt geschonken; en
geen terras wordt geëxploiteerd.
4.horecabedrijven behorende bij winkels als bedoeld in de
Winkeltijdenwet, voor zover:
het verkopen van etenswaren of drinkwaren mede tot de
hoofdactiviteiten van de bedrijfsvoering behoort;
de horeca-activiteiten naar hun aard en omvang
ondergeschikt zijn aan en overeenkomen met de in de
onder a genoemde activiteiten;
de openingstijden van het horecabedrijf of de
horeca-activiteiten gelijk zijn aan de openingstijden
van de winkel;
er geensterke drankals bedoeld in artikel 1,
eerste lid, van de Drank- en Horecawet worden verstrekt;
en
een eventueel terras:1o is gesitueerd direct aan of langs de
voorgevel van het bedrijfspand;2o bestaat uit niet meer dan 4 zitplaatsen en
2 tafels van maximaal één meter bij één meter; en3o het uiterlijk aanzien van het terras
voldoet aan door de burgemeester vastgestelde
criteria.
overige horecabedrijven, niet zijnde coffeeshops, voor
zover :
zij gesloten zijn voor bezoekers tussen 22:00 uur en
07:00 uur noch gedurende deze periode bezoekers in het
horecabedrijf laten verblijven;
er geen sterke drank als bedoeld in artikel 1, eerste
lid, van de Drank- en Horecawet worden verstrekt;
en
een terras:1o is gesitueerd direct aan of langs de
voorgevel van het bedrijfspand;2o bestaat uit niet meer dan 4 zitplaatsen en
2 tafels van maximaal één meter bij één meter; en 3o het uiterlijk aanzien van het terras
voldoet aan door de burgemeester vastgestelde
criteria.
De exploitant van een horecabedrijf, bedoeld in het
vierde en vijfde lid, meldt uiterlijk 14 dagen voor
aanvang van exploitatie bij de burgemeester dat hij
voornemens is een horecabedrijf te exploiteren.
Artikel 2:28a, tweede lid, is van overeenkomstige
toepassing op de in dit artikel bedoelde
horecabedrijven.
2:28cVergunning aanvraag en verlening1. Per horecabedrijf wordt niet meer dan één aanvraag tegelijk in
behandeling genomen.2. Onverminderd het bepaalde in artikel 1:5 wordt een vergunning
voor een horecabedrijf alleen verleend aan de exploitant van het
horecabedrijf.2:28dWijzigingen activiteiten en exploitatie1.De burgemeester kan de exploitatievergunning wijzigen of
intrekken indien:a.een exploitant, zoals vermeld op de exploitatievergunning, niet
meer als zodanig functioneert of niet meer voldoet aan artikel
2:28a, eerste lid, onder b;b.een houder, zoals vermeld op de exploitatievergunning, niet meer
als zodanig functioneert of niet meer voldoet aan artikel 2:28a,
eerste lid, onder b;c.de ondernemingsvorm wijzigt;d.er sprake is van een gewijzigde exploitatiewijze;e.binnen zes maanden na de datum van het verlenen van een
exploitatievergunning niet is gestart met de vergunde
exploitatie van het horecabedrijf;f.de exploitatie van het horecabedrijf voor een periode van langer
dan zes maanden is of wordt onderbroken.
De exploitatievergunning vervalt van rechtswege indien
geen van de exploitanten op de vergunning meer als
zodanig functioneert.
2:28eSchorsing, intrekking en wijziging van een
exploitatievergunning1.Onverminderd het bepaalde in artikel 1:6 kan de burgemeester de
vergunning schorsen,intrekken of geheel of gedeeltelijk
wijzigen:a.indien een exploitant of houder van het horecabedrijf de
artikelen 2:29, 2:31, 2:31a, 2:32 of 2:34,dan wel de
voorschriften, behorende bij de vergunning overtreedt;b.indien aannemelijk is, dat een exploitant of houder van het
horecabedrijf betrokken is, of hem ernstige nalatigheid kan
worden verweten bij activiteiten in of vanuit het horecabedrijf,
die een gevaar opleveren voor de openbare orde en/of een
bedreiging vormen voor het woon- of leefklimaat in de omgeving
van het horecabedrijf;c.indien een exploitant of houder van het horecabedrijf toestaat
dan wel gedoogt, dat in het horecabedrijf strafbare en/of
beboetbare feiten worden gepleegd;d.indien een exploitant of houder van het horecabedrijf zich
schuldig maakt aan discriminatie;e.indien zich in of vanuit het horecabedrijf anderszins feiten
hebben voorgedaan, die de vrees wettigen, dat het geopend
blijven van het horecabedrijf gevaar oplevert voor de openbare
orde en/of een bedreiging vormt voor het woon- of leefklimaat in
de omgeving van het horecabedrijf;f.indien niet of niet langer wordt voldaan aan de ingevolge
artikel 2:31 gestelde eisen.2.Onverminderd het bepaalde in artikel 1:6 kan de burgemeester de
vergunning intrekken indien hij in een periode van twee jaar ten
minste drie maal een aanvraag om bijschrijving van een houder op
de vergunning heeft geweigerd op grond van artikel 2:28a, eerste
lid, onder b.3.De burgemeester trekt de vergunning in indien niet of niet
langer wordt voldaan aan de ingevolge artikel 2:28a, lid 1b
gestelde eisen.2:28fSluiting van horecabedrijven1.De burgemeester kan een horecabedrijf, al dan niet voor een
bepaalde duur, gesloten verklaren of de openingstijden
beperken:a. indien dit een vergunningsplichtig bedrijf betreft en wordt
geëxploiteerd zonder geldige exploitatievergunning;b. indien dat horecabedrijf wordt geëxploiteerd in strijd met de
aan de vergunning verbonden voorschriften, dan wel de bepalingen
in deze afdeling;c. indien de burgemeester oordeelt, dat een of meer van de in
artikel 1:6 of artikel 2:28e van de APV genoemde situaties
waarin intrekking van een exploitatievergunning mogelijk is,
zich voordoet.2. De sluiting wordt geacht in het openbaar bekend te zijn
gemaakt, zodra een aankondiging van het besluit tot sluiting op,
in of nabij de toegang of toegangen van het horecabedrijf is
aangebracht.3. Een sluiting voor onbepaalde duur kan op aanvraag van
belanghebbende(n) door de burgemeester worden opgeheven, wanneer
later bekend geworden feiten en omstandigheden hiertoe
aanleiding geven en naar zijn oordeel voldoende garanties
aanwezig zijn, dat geen herhaling van de gronden die tot de
sluiting hebben geleid, zal plaatsvinden.2:29Openings- en sluitingstijden
Horecabedrijven in het Centrum en het Stationsgebied
zijn gesloten op zondag tot en met donderdag tussen
01.00 uur en 07.00 uur, en op vrijdag en zaterdag tussen
04.00 uur en 07.00 uur.
Horecabedrijven buiten het Centrum en het
Stationsgebied zijn gesloten op zondag tot en met
donderdag tussen 01.00 uur en 07.00 uur, en op vrijdag
en zaterdag tussen 02.00 uur en 07.00 uur.
Horecabedrijven primair gericht op de verstrekking van
driecomponentenmaaltijden en paracommerciële
rechtspersonen zijn gesloten van maandag tot en met
zondag tussen 01.00 uur en 07.00 uur.
Coffeeshops zijn gesloten van maandag tot en met zondag
tussen 22.00 uur en 07.00 uur.
Het is verboden een horecabedrijf voor bezoekers
geopend te hebben of bezoekers in de inrichting te laten
verblijven na sluitingstijd.
Terrassen behorende bij horecabedrijven in het Centrum
en het Stationsgebied zijn gesloten tussen 01.00 uur en
07.00 uur.
Terrassen behorende bij horecabedrijven buiten het
Centrum en het Stationsgebied zijn gesloten tussen 22.00
uur en 07.00 uur.
De burgemeester kan ontheffing verlenen van de in het
eerste tot en met het derde lid en het vijfde tot en met
het zevende lid genoemde openings- en sluitingstijden en
daarbij voorwaarden stellen aan:
de gebieden waarvoor de ontheffing geldt;
de periode; of
de categorieën horecabedrijven waarvoor de
ontheffing geldt.
De burgemeester kan het aantal aan een horecabedrijf
verleende ontheffingen als bedoeld in het achtste lid
beperken.
De ontheffing bedoeld in het achtste lid kan zowel
collectief als individueel worden verleend.
Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8, kan de
burgemeester de ontheffing, bedoeld in het achtste lid,
weigeren, tijdelijk of voor onbepaalde tijd geheel of
gedeeltelijk intrekken of wijzigen, indien zich een
situatie voordoet als bedoeld in 2:28a, eerste en tweede
lid.
Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene
wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
2:30Afwijking openings- en sluitingstijdenDe burgemeester kan in het belang van de openbare orde, veiligheid,
zedelijkheid, volksgezondheid en/of de woon- en leefsituatie, of in
geval van bijzondere omstandigheden voor een of meer horecabedrijven
al dan niet tijdelijk andere openings- en/of sluitingstijden
vaststellen of tijdelijk sluiting bevelen. 2:30aOntheffing sluitingstijden[vervallen per 1 augustus 2013]2:31Verboden gedragingen1. Het is verboden in en om een horecabedrijf de orde te
verstoren.2. Het is verboden zich als bezoeker in een horecabedrijf te
bevinden op tijden waarop het horecabedrijf voor het publiek
gesloten moet zijn.3.Het is verboden een vergunningplichtig horecabedrijf voor
bezoekers geopend te hebben dan wel bezoekers in het
horecabedrijf te laten verblijven zonder dat een exploitant of
een houder in het horecabedrijf aanwezig is.4.Het is verboden dranken en/of eetwaren voor gebruik ter plaatse
te verstrekken buiten een terras waarvan exploitatie is
toegestaan dan wel vergund;5.Het is verboden om op een terras dranken en/of eetwaren voor
gebruik ter plaatse te verstrekken aan degenen die geen gebruik
maken van de op dat terras toegestane dan wel vergunde sta-
en/of zitplaatsen.6. Het is een exploitant of houder van een horecabedrijf verboden
na het van kracht worden van een sluiting als bedoeld in het
eerste lid van artikel 2:28f, bezoekers tot het horecabedrijf
toe te laten of daarin te laten verblijven.7. Het is verboden om als bezoeker in een bij besluit van de
burgemeester gesloten horecabedrijf te verblijven.2:31aExploitatieregels horecabedrijven, verplichtingen
exploitant1.Exploitanten en houders zijn verantwoordelijk voor een
deugdelijke exploitatie van het horecabedrijf.2.De exploitatie van het horecabedrijf en het gedrag van de
bezoekers van het horecabedrijf mag de openbare orde, veiligheid
en de woon- en leefsituatie niet op ontoelaatbare wijze negatief
te beïnvloeden.3.Exploitanten en houders geven onverwijld gehoor aan de
aanwijzingen van een toezichthouder die krachtens zijn functie
van zijn bevoegdheden gebruik maakt.4.Exploitanten en houders zijn verplicht om dagelijks na sluiting
van het horecabedrijf, in de nabijheid van het horecabedrijf en
het terras op de weg achtergebleven stoffen of voorwerpen, voor
zover kennelijk uit of van het horecabedrijf en terras
afkomstig, te (laten) verwijderen.5.Exploitanten en houders zijn verplicht om dagelijks na sluiting
van het terras, de terraslocatie zodanig op te (laten) ruimen
dat de openbare plaats zo min mogelijk belast wordt.6.Exploitanten en houders dienenalle terrasmeubilair
meteen van de terraslocatie te (kunnen) verwijderen als dat voor
het uitvoeren van openbare werken of om enigerlei andere reden
noodzakelijk is.7.Indien een terras langer dan één maand niet gebruikt wordt of
zal worden, dienen exploitanten en houders het terrasmeubilair
van de openbare plaats te verwijderen.2:32Handel binnen horecabedrijvenHet is de exploitant(en) en houder(s) van een horecabedrijf verboden
toe te staan dat een handelaar of een voor hem handelend persoon in
het horecabedrijf enig voorwerp verwerft, verkoopt of op enig andere
wijze overdraagt.2:33Het college als bevoegd bestuursorgaanIndien een horecabedrijf geen voor het publiek openstaand gebouw of
bijbehorend erf is in de zin van artikel 174 van de Gemeentewet,
treedt het college bij de toepassing van artikel 2:28 tot en met
2:30 op als bevoegd bestuursorgaan. 2:34Beperking verstrekking sterke drank1.Het is verboden bedrijfsmatig of anders dan om niet sterke drank
voor gebruik ter plaatse te verstrekken in een inrichting:a.die geheel of gedeeltelijk, uitsluitend of in hoofdzaak wordt
gebruikt voor de verkoop van kleinere etenswaren, zoals belegde
broodjes en snacks;b.die geheel of gedeeltelijk, uitsluitend of in hoofdzaak wordt
gebruikt voor het geven van onderwijs;c.die geheel of gedeeltelijk, uitsluitend of in hoofdzaak in
gebruik is bij jeugdorganisaties of jeugdinstellingen;d.die geheel of gedeeltelijk, uitsluitend of in hoofdzaak in
gebruik is bij sportorganisaties of sportinstellingen;e.die geheel of gedeeltelijk, uitsluitend of in hoofdzaak in
gebruik is als wachtruimte voor passagiers van een openbaar
vervoersbedrijf.f.als bedoeld in artikel 2:28b, vierde en vijfde lid.2.De burgemeester kan ontheffing verlenen van het in het eerste
lid gestelde verbod.8ABijzondere bepalingen over horecabedrijven als bedoeld in de
Drank- en Horecawet2:34aBegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder:
alcoholhoudende drank: drank als bedoeld in artikel 1,
eerste lid, van de Drank- en Horecawet;
paracommerciële rechtspersoon: een rechtspersoon als bedoeld
in artikel 1, eerste lid, van de Drank- en Horecawet.
2:34bregulering paracommerciële rechtspersonen
Een paracommercieel rechtspersoon kan alcoholhoudende drank
uitsluitend verstrekken van maandag tot en met zaterdag
vanaf 12.00 uur tot 01.00 uur en op zondag vanaf 11.00 uur
tot 01.00 uur;
Per kalenderjaar kan een paracommercieel rechtspersoon
alcoholhoudende drank verstrekken tijdens in totaal ten
hoogste 12 bijeenkomsten:
die gericht zijn op personen die niet of niet
rechtstreeks bij de activiteiten van de
desbetreffende rechtspersoon zijn betrokken;
die gericht zijn op leden of andere personen die
rechtstreeks betrokken zijn bij de activiteiten van
de desbetreffende rechtspersoon, wanneer deze
bijeenkomsten geen verband houden met de
doelstellingen van de rechtspersoon;
Het is een paracommercieel rechtspersoon niet toegestaan
bijeenkomsten van persoonlijke aard te organiseren;
Dit verbod is niet van toepassing op ontmoetingscentra in de
wijken;
Bij fusies van meerdere sportverenigingen, waarbij er sprake
is van één rechtspersoon, kan van het maximum aantal
bijeenkomsten genoemd in het tweede lid, worden
afgeweken;
Een paracommercieel rechtspersoon doet uiterlijk drie
werkdagen voor een bijeenkomst als bedoeld in het tweede lid
hiervan melding aan de burgemeester.
9Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van
nachtverblijf2:35BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan onder: a. inrichting: elke al dan niet besloten ruimte waarin, in de
uitoefening van beroep of bedrijf, aan personen de mogelijkheid
van nachtverblijf of gelegenheid tot kamperen wordt
verschaft.b. houder: degene die een inrichting exploiteert dan wel daarin de
feitelijke leiding heeft.2:36Kennisgeving exploitatieDegene die een inrichting opricht, overneemt, verplaatst of de
exploitatie of feitelijke leiding van een inrichting staakt, is
verplicht binnen drie dagen daarna daarvan schriftelijk kennis te
geven aan de burgemeester.2:37Nachtregister[gereserveerd]2:38Verschaffing gegevens nachtregisterDegene die in een inrichting nachtverblijf houdt of de kampeerder is
verplicht de exploitant of feitelijk leidinggevende van die
inrichting volledig en naar waarheid naam, adres, woonplaats,
geboortedatum, geboorteplaats, dag van aankomst en de dag van
vertrek te verstrekken. 10Toezicht op Kansspelen2:39Kansspeelautomaten1.In deze afdeling wordt verstaan onder: a. Wet: de Wet op de kansspelen;b.kansspelautomaat: automaat als bedoeld in artikel 30, onder c
van de Wet;c.hoogdrempeligeinrichting: inrichting als bedoeld in
artikel 30, onder d van de Wet;d.laagdrempelige inrichting: inrichting als bedoeld in artikel 30,
onder e van de Wet;2.In hoogdrempelige inrichtingen zijn tweekansspelautomaten toegestaan 3.In laagdrempelige inrichtingen zijn kansspelautomaten niet
toegestaan.10aSPEELAUTOMATENHALLEN2:40BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder: a.Wet: de Wet op de kansspelen;b.Besluit: het Speelautomatenbesluit;c.speelautomaat: automaat als bedoeld in artikel 30, onder a, van
de Wet;d.speelautomatenhal: een inrichting, bestemd om het publiek
gelegenheid te geven een spel door middel van kansspelautomaten
te beoefenen, als bedoeld in artikel 30c, eerste lid, onder b,
van de wet;e.kansspelautomaat: automaat als bedoeld in artikel 30, onder c,
van de Wet;f.ondernemer: de natuurlijke persoon of rechtspersoon die een
speelautomatenhal exploiteert en de wettelijke vertegenwoordiger
van die rechtspersoon; g. beheerder: degene die belast is met het dagelijks toezicht en
de onmiddellijke leiding in de speelautomatenhal;2:40aVergunningplicht speelautomatenhal1. Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een
speelautomatenhal te vestigen of te exploiteren.2.Van de vergunning bedoeld in het eerste lid wordt er ten hoogste
één verleend.3.Een aanvraag voor een vergunning als bedoeld in het eerste lid
wordt getoetst aan de Wet Bevordering integriteitsbeoordelingen
door het openbaar bestuur. 4.Een speelautomatenhal is slechts toegestaan in het gebied dat op
de in bijlage 3 opgenomen kaart is aangegeven.5.Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing.2:40bAanvraag vergunning1.De ondernemer vraagt de vergunning aan onder overlegging
van:a.een nauwkeurige beschrijving van de inrichting waarbij is
opgenomen de oppervlakte daarvan, alsmede een plattegrond waarin
is aangegeven op welke plaats in de speelautomatenhal en in welk
aantal kansspel- en behendigheidsautomaten worden
opgesteld;b.een bewijs van inschrijving bij de Kamer van Koophandel;c.een verklaring waaruit blijkt dat hij gerechtigd is over de
ruimte te beschikken;d.een verklaring omtrent het gedrag van de ondernemer en de
beheerder van de speelautomatenhal;e.bewijsstukken als bedoeld in artikel 5, tweede lid, van het
Speelautomatenbesluit (kennis gokverslaving).2.De burgemeester kan nadere regels vaststellen omtrent de inhoud,
de inrichting, vorm en wijze van indiening van de aanvraag.3.In de vergunning wordt de naam van de beheerder vermeld.2:40cBeslistermijn[vervallen per 31 augustus 2013]2:40dWijziging beheerderIndien een beheerder als bedoeld inartikel 2:40 b,
vierde lid, de hoedanigheid van beheerder heeft
verloren, dient de ondernemer dit onverwijld te melden aan de
burgemeester.2:40eIntrekking en wijziging vergunning1.Onverminderd het bepaalde in artikel 1:6 kan de burgemeester de
vergunning als bedoeld in artikel 2:40a, eerste lid, intrekken
of wijzigen:a.indien een ondernemer, vermeld op de vergunning, niet meer als
zodanig functioneert;b.indien een ondernemer, vermeld op de vergunning, desgevraagd
geen verklaring als bedoeld in artikel 2:40b, eerste lid, onder
d, meer kan overleggen;c.indien een beheerder, vermeld op de vergunning, niet meer als
zodanig functioneert;d.indien een beheerder, vermeld op de vergunning, desgevraagd geen
verklaring als bedoeld in artikel 2:40b, eerste lid, onder d,
meer kan overleggen; e.indien de ondernemingsvorm wijzigt; f.indien binnen zes maanden na verlening van de vergunning niet is
gestart met de exploitatie van de speelautomatenhal; g.indien de exploitatie van de speelautomatenhal voor een periode
van langer dan zes maanden onderbroken is geweest. 2.De vergunning als bedoeld in artikel 2:40a, eerste lid, vervalt
van rechtswege indien geen van de ondernemers op de vergunning
meer als zodanig functioneert. 2:40fVoorschriften De door de burgemeester aan de vergunning te verbinden
voorschriften hebben in elk geval betrekking op:a. de sluitingstijden van de speelautomatenhal;b. het toezicht in de speelautomatenhal;c. het aantal en type speelautomaten, alsmede het totaal aantal
spelers bij volledige bezetting vand. de speelautomaten;e. de exploitatie van de hal.f. het oppervlak van de speelautomatenhal;g. informatie inzake gokverslaving.2:40gWeigering vergunningOnverminderd het bepaalde in artikel 1:8 weigert de burgemeester
de vergunning:a.indien het maximaal aantal af te geven vergunningen voor
speelautomatenhallen is verleend;b. indien de vestiging of de exploitatie van de speelautomatenhal
strijd oplevert met het geldende bestemmingsplan, dan wel met
een stadsvernieuwingsplan of leefmilieuverordening in de zin van
de Wet op de stads- en dorpsvernieuwing;c. indien de speelautomatenhal niet uitsluitend rechtstreeks vanaf
de openbare weg voor het publiek toegankelijk is;d. indien de beheerder(s) de leeftijd van 21 jaar nog niet heeft
(hebben) bereikt;e.indien de ondernemer of de beheerder van de speelautomatenhal
niet voldoet aan de eisen gesteld in artikel 4 van het
Speelautomatenbesluit;f. indien door de aanwezigheid van de speelautomatenhal naar het
oordeel van de burgemeester de woon- en leefsituatie in de
naaste omgeving of het karakter van de winkelstraat/winkelbuurt
nadelig wordt beïnvloed.2:40hSchorsing, intrekking en wijziging van een vergunning1.Onverminderd het bepaalde in artikel 1:6 kan de burgemeester de
vergunning schorsen, intrekken of wijzigen, indien:a.de ondernemer of de beheerder van de speelautomatenhal niet meer
voldoet aan de eisen genoemd in artikel 2:40g, onder e;b.gehandeld wordt in strijd met aan de vergunning verbonden
voorschriften;c.aannemelijk is, dat de ondernemer of de beheerder(s) betrokken
is, of hem ernstige nalatigheid kan worden verweten bij
activiteiten in of vanuit de speelautomatenhal, die een gevaar
opleveren voor de openbare orde of een bedreiging vormen van het
woon- of leefklimaat in de omgeving van de
speelautomatenhal;d.de ondernemer of beheerder(s) strafbare feiten pleegt in de
inrichting, dan wel toestaat of gedoogt dat in zijn inrichting
strafbare feiten worden gepleegd;e.de ondernemer of de beheerder(s) zich schuldig maakt aan
discriminatie naar ras, geslacht of seksuele geaardheid;f.zich in de speelautomatenhal anderszins feiten hebben
voorgedaan, die de vrees wettigen, dat het geopend blijven van
de speelautomatenhal ernstig gevaar oplevert voor de openbare
orde.2.De exploitatievergunning vervalt van rechtswege indien geen van
de ondernemers op de vergunning meer als zodanig
functioneert.2:40iGokken op de openbare wegHet is verboden op of aan de weg op enigerlei wijze om geld of
geldwaarde te spelen.2:40jSluiting overlastgevende gokpanden1. Indien de rechthebbende op of de beheerder van een inrichting
een perceel of perceelsgedeelte of enige andere ruimte waarover
hij de beschikking heeft, toestaat of gedoogt, dat daarin een
kansspel wordt gespeeld waarop artikel 1 van de Wet op de
kansspelen van toepassing is en waarvoor op grond van die wet
geen vergunning is verleend, kan de burgemeester, indien zulks
naar zijn oordeel in het belang van de openbare orde of ter
voorkoming of beperking van overlast of aantasting van het woon-
en leefklimaat is vereist, de sluiting van die inrichting, dat
perceel of perceelsgedeelte of die ruimte bevelen.2. De burgemeester maakt de sluiting bekend door het aanbrengen
van een afschrift van zijn bevel op of nabij de toegang of
toegangen van de inrichting, het perceel of perceelsgedeelte of
de ruimte. De sluiting treedt in werking op het moment dat
bedoeld afschrift is aangebracht.3. Een ieder is verplicht toe te laten dat het in het tweede lid
bedoelde afschrift wordt aangebracht en aangebracht blijft,
zolang de sluiting van kracht is.4. Het is de rechthebbende op en de beheerder van een inrichting,
een perceel of perceelsgedeelte of enige andere ruimte als
bedoeld in het eerste lid verboden daarin bezoekers toe te laten
of daarin te laten verblijven, zolang de sluiting van kracht
is.5. Het is een ieder verboden een overeenkomstig het eerste lid
gesloten inrichting, perceel of perceelsgedeelte of enige andere
ruimte te bezoeken of als bezoeker daarin te verblijven.6. Onder bezoekers wordt voor de toepassing van het vierde en
vijfde lid niet verstaan:a. de levenspartner en kinderen van de rechthebbende of beheerder,
alsmede zijn elders wonende bloed- of aanverwanten of die van
zijn levenspartner in de rechte lijn onbeperkt, in de zijlijn
tot en met de derde graad;b. de personen wier tegenwoordigheid in de inrichting, het perceel
of perceelsgedeelte of de ruimte wegens dringende redenen strikt
noodzakelijk is.7. De sluiting kan op aanvraag van de belanghebbende door de
burgemeester worden opgeheven wanneer later bekend geworden
feiten en omstandigheden hiertoe aanleiding geven en naar zijn
oordeel voldoende garanties aanwezig zijn dat geen herhaling van
de feiten of gedragingen die tot sluiting hebben geleid, zal
plaatsvinden.10bTegengaan onveilig, niet leefbaar en malafide ondernemersklimaat
2:40kBegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder:
exploitant: natuurlijke persoon of de bestuurder van een
rechtspersoon of, indien van toepassing, de tot
vertegenwoordiging van die rechtspersoon bevoegde
natuurlijke persoon, voor wiens rekening en risico de
bedrijfsmatige activiteiten worden uitgeoefend;
beheerder: de natuurlijke persoon die door de exploitant is
aangesteld voor de feitelijke leiding over de bedrijfsmatige
activiteiten;
bedrijf: de bedrijfsmatige activiteit die plaatsvindt in
een voor het publiek toegankelijk gebouw, niet zijnde een
seksinrichting, of een daarbij behorend perceel of enig
andere ruimte, niet zijnde een woning die als zodanig in
gebruik is.
2:40lAanwijzing vergunningplichtige gebouwen, gebieden of
bedrijfsmatige activiteiten1.Het college kan gebouwen, gebieden of bedrijfsmatige
activiteiten aanwijzen waar(op) het verbod uit het eerste lid
van artikel 2:40m van toepassing is. 2.Een gebouw of gebied wordt uitsluitend aangewezen als in of
rondom dat gebouw dan wel in dat gebied naar het oordeel van het
college de leefbaarheid of de openbare orde en veiligheid onder
druk staat. 3.Een aanwijzing van een gebouw of gebied kan zich tot één of meer
bedrijfsmatige activiteiten beperken. 4.Een bedrijfsmatige activiteit wordt uitsluitend voor de gehele
gemeente aangewezen als naar het oordeel van het college de
leefbaarheid of openbare orde en veiligheid door de
bedrijfsmatige activiteit onder druk staat. De gemeenteraad
wordt hierover vooraf geconsulteerd.2:40mVergunning uitoefening bedrijf1. Het is verboden om zonder vergunning van de burgemeester een
bedrijf uit te oefenen:
in een door het college op grond van het eerste lid van
artikel 2:40l aangewezen gebouw of gebied voor door het
college benoemde bedrijfsmatige activiteiten; of
indien de uitoefening van het bedrijf een door het
college op grond van het eerste lid van artikel 2:40l
aangewezen bedrijfsmatige activiteit betreft.
2. Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de burgemeester
een vergunning als bedoeld in het eerste lid weigeren:
in het belang van het voorkomen of beperken van
overlast of strafbare feiten;
indien de leefbaarheid in het gebied door de wijze van
exploitatie nadelig wordt beïnvloed of dreigt te worden
beïnvloed;
de exploitant of beheerder in enig opzicht van slecht
levensgedrag is;
indien redelijkerwijs moet worden aangenomen dat de
feitelijke toestand niet met het in de aanvraag vermelde
in overeenstemming zal zijn;
indien er aanwijzingen zijn dat in het bedrijf personen
werkzaam zijn of zullen zijn in strijd met het bij of
krachtens de Wet arbeid vreemdelingen of
Vreemdelingenwet 2000 bepaalde;
3. Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 weigert de
burgemeester een vergunning als bedoeld in het eerste lid indien
de vestiging of de exploitatie in strijd is met een geldend
bestemmingsplan, een geldend ruimtelijk exploitatieplan, een
geldende beheersverordening, een geldend voorbereidingsbesluit
of de Wet milieubeheer. 2:40nVergunningaanvraag1. De vergunning als bedoeld in het eerste lid van artikel 2:40m
wordt aangevraagd door de exploitant. 2. Een aanvraag om een vergunning wordt ingediend door
gebruikmaking van een door de burgemeester vastgesteld
formulier.3. Bij de aanvraag om een vergunning wordt vermeld voor welke
bedrijfsmatige activiteiten de vergunning wordt gevraagd, en
worden in ieder geval de volgende gegevens en bescheiden
overgelegd:
de persoonsgegevens en een geldig identiteitsbewijs van
de exploitant of beheerder;
het adres en telefoonnummer waar de bedrijfsmatige
activiteiten worden uitgeoefend;
het nummer van inschrijving in het handelsregister bij
de Kamer van Koophandel;
indien van toepassing de verblijftitel van de
exploitant of beheerder;
een bewijs waaruit blijkt dat de exploitant of
beheerder gerechtigd is om in Nederland arbeid te
verrichten;
een document waaruit blijkt dat de exploitant
gerechtigd is over de ruimte te beschikken waarin het
bedrijf wordt gevestigd.
4. Indien de burgemeester dat nodig acht voor de beoordeling van
een aanvraag kan hij verlangen dat aanvullende gegevens worden
overgelegd. 2:40oIntrekking en wijziging van een vergunningOnverminderd het bepaalde in artikel 1:6 kan de burgemeester een
vergunning als bedoeld in het eerste lid van artikel 2:40m intrekken
of wijzigen indien:
door het bedrijf de openbare orde wordt aangetast of dreigt
te worden aangetast; of
door het bedrijf de leefbaarheid in het gebied door de
wijze van de exploitatie nadelig wordt beïnvloed of dreigt
te worden beïnvloed; of
de voorschriften verbonden aan de vergunning of de plichten
voortvloeiend uit deze afdeling niet worden nageleefd; of
de exploitant of beheerder in enig opzicht van slecht
levensgedrag is; of
de exploitant of beheerder betrokken is of ernstige
nalatigheid kan worden verweten bij activiteiten of
strafbare feiten in of vanuit het bedrijf dan wel toestaat
of gedoogt dat strafbare feiten of activiteiten worden
gepleegd waarmee de openbare orde nadelig wordt beïnvloed;
of
er strafbare feiten in het bedrijf hebben plaatsgevonden of
plaatsvinden; of
er aanwijzingen zijn dat in het bedrijf personen werkzaam
zijn of zullen zijn in strijd met het bij of krachtens de
Wet arbeid vreemdelingen of Vreemdelingenwet 2000 bepaalde;
of
de bedrijfsmatige activiteiten door de exploitant zijn
beëindigd dan wel sprake is van een gewijzigde exploitatie;
of
redelijkerwijs moet worden aangenomen dat de feitelijke
toestand niet met het in de vergunning vermelde in
overeenstemming is; of
de vestiging of de exploitatie in strijd is met een geldend
bestemmingsplan, een geldend ruimtelijk exploitatieplan, een
geldende beheersverordening, een geldend
voorbereidingsbesluit, de Wet milieubeheer of een
gebiedsplan.
2:40pSluiting bedrijf1.Indien een bedrijf in strijd met het verbod uit het eerste lid
van artikel 2:40m wordt geëxploiteerd of indien een van de
situaties als bedoeld in artikel 2:40o, sub a tot en met i, van
toepassing is, kan de burgemeester de sluiting van het bedrijf
bevelen.2.Het is een ieder verboden een overeenkomstig het eerste lid van
dit artikel gesloten bedrijf te betreden of daarin te
verblijven.3.De sluiting kan door de burgemeester worden opgeheven indien
later bekend geworden feiten en omstandigheden hiertoe
aanleiding geven.2:40qGeboden en verboden exploitant1.De exploitant is verplicht elke verandering in de uitoefening
van zijn bedrijf waardoor deze niet langer in overeenstemming is
met de in de vergunning, zoals bedoeld in het eerste lid van
artikel 2:40m, opgenomen gegevens zo spoedig mogelijk aan de
burgemeester te melden. 2.De burgemeester verleent een gewijzigde vergunning, als het
bedrijf aan de vereisten voldoet.3.Het is verboden een bedrijf voor bezoekers geopend te hebben
zonder dat de exploitant of beheerder aanwezig is.4.De exploitant en de beheerder zien erop toe dat in het bedrijf
geen strafbare feiten plaatsvinden.2:40rUitgestelde werking aanwijzingsbesluiten voor bestaande
gevallenIn afwijking van het eerste lid van artikel 2:40m geldt het aldaar
gestelde verbod voor de exploitant die op het moment van
inwerkingtreding van het in artikel 2:40l genoemde
aanwijzingsbesluit reeds onder het aanwijzingsbesluit vallende
bedrijfsmatige activiteiten verricht, voor die bestaande
activiteiten op bestaande locaties eerst drie maanden na
inwerkingtreding van het aanwijzingsbesluit of met ingang van
inwerkingtreding van het besluit tot weigering of intrekking van een
door hem aangevraagde vergunning, voor zover dat eerder is.2:40sPositieve beschikking bij niet tijdig beslissenOp de vergunning als bedoeld in artikel 2:40m is paragraaf 4.1.3.3.
van de Algemene wet bestuursrecht (positieve beschikking bij niet
tijdig beslissen) niet van toepassing.11Maatregelen tegen overlast en baldadigheid2:41Betreden gesloten woning of lokaal1. Het is verboden een krachtens artikel 174a van de Gemeentewet
gesloten woning, een niet voor publiek toegankelijk lokaal of
een bij die woning of dat lokaal behorend erf te betreden.2. Het is verboden een krachtens artikel 13b van de Opiumwet
gesloten woning, een niet voor het publiek toegankelijk lokaal,
een bij die woning of dat lokaal behorend erf, een voor publiek
toegankelijk lokaal of bij dat lokaal behorend erf te
betreden.3. Dit verbod geldt niet voor personen wier aanwezigheid in de
woning of het lokaal wegens dringende redenen noodzakelijk
is.4. De burgemeester is bevoegd van het in het eerste en tweede lid
bedoeld verbod ontheffing te verlenen.2:41aSluiting overlastgevende voor het publiek openstaande
gebouwen1.De burgemeester kan, indien zulks naar zijn oordeel in het
belang van de openbare orde of ter voorkoming of beperking van
overlast of nadelige beïnvloeding van het woon- of leefklimaat
is vereist, de gehele of gedeeltelijke sluiting bevelen van een
voor het publiek openstaand gebouw - niet zijnde een openbare
inrichting of seksinrichting - of een bij dat gebouw behorend
erf, een perceel of perceelsgedeelte of enige andere ruimte,
niet zijnde een woning die als zodanig in gebruik is.2. De burgemeester maakt de sluiting bekend door het aanbrengen
van een afschrift van zijn bevel op of nabij de (hoofd)toegang
van het voor het publiek openstaande gebouw of het bij dat
gebouw behorende erf. De sluiting treedt in werking op het
moment dat bedoeld afschrift is aangebracht.3. Een ieder is verplicht toe te laten dat het in het tweede lid
bedoelde afschrift wordt aangebracht en aangebracht blijft,
zolang de sluiting van kracht is.4. Het is de rechthebbende op en de beheerder van een gebouw of
erf als bedoeld in het eerste lid verboden daarin bezoekers toe
te laten of daarin te laten verblijven, zolang de sluiting van
kracht is.5. Het is een ieder verboden een overeenkomstig het eerste lid
gesloten gebouw of erf te bezoeken of als bezoeker daarin te
verblijven.6. Onder bezoekers worden voor de toepassing van het vierde en
vijfde lid niet verstaan de personen wier tegenwoordigheid in
het voor het publiek openstaande gebouw of het bij dat gebouw
behorende erf wegens dringende omstandigheden vereist
wordt.7. Een sluiting voor onbepaalde duur kan op aanvraag van
belanghebbende(n) door de burgemeester worden opgeheven, wanneer
later bekend geworden feiten en omstandigheden hiertoe
aanleiding geven en naar zijn oordeel voldoende garanties
aanwezig zijn, dat geen herhaling van de feiten of gedragingen
die tot sluiting hebben geleid, zal plaatsvinden.2:42Plakken en kladden1. Het is verboden een openbare plaats of dat gedeelte van een
onroerende zaak dat vanaf die plaats zichtbaar is te bekrassen
of te bekladden.2. Het is verboden zonder schriftelijke toestemming van de
rechthebbende op een openbare plaats of dat gedeelte van een
onroerende zaak dat vanaf die plaats zichtbaar is: a. een aanplakbiljet of ander geschrift, afbeelding of aanduiding
aan te plakken, te doen aanplakken, op andere wijze aan te
brengen of te doen aanbrengen;b. met kalk, krijt, teer of een kleur of verfstof een afbeelding,
letter, cijfer of teken aan te brengen of te doen
aanbrengen.3. Het in het tweede lid gestelde verbod is niet van toepassing
indien gehandeld wordt krachtens wettelijk voorschrift.4. Het college kan aanplakborden aanwijzen voor het aanbrengen van
meningsuitingen en bekendmakingen.5. Het is verboden de in het vierde lid bedoelde aanplakborden te
gebruiken voor bet aanbrengen van handelsreclame.6. Het college kan nadere regels stellen voor het aanbrengen van
meningsuitingen en bekendmakingen, die geen betrekking mogen
hebben op de inhoud van de meningsuitingen en
bekendmakingen.7. De houder van de in het tweede lid bedoelde schriftelijke
toestemming is verplicht die aan een opsporingsambtenaar op
diens eerste vordering terstond ter inzage af te geven.2:43Vervoer plakgereedschap e.d.1. Het is verboden tussen ’s avonds 10 uur ’s morgens 6 uur op een
openbare plaats of openbaar water te vervoeren of bij zich te
hebben enig aanplakbiljet, aanplakdoek, kalk, teer, kleur of
verfstof of verfgereedschap.2. Dit verbod is niet van toepassing, indien de genoemde
materialen of gereedschappen niet zijn gebruikt of niet zijn
bestemd voor handelingen als verboden in artikel 2:42.2:44Vervoer inbrekerswerktuigen1. Het is verboden op een openbare plaats inbrekerswerktuigen te
vervoeren of bij zich te hebben. 2. Dit verbod is niet van toepassing indien de bedoelde werktuigen
niet zijn gebruikt of niet zijn bestemd om zich onrechtmatig de
toegang tot een gebouw of erf te verschaffen, onrechtmatig
sluitingen te openen of te verbreken, diefstal door middel van
braak te vergemakkelijken of het maken van sporen te
voorkomen.2:44aVerbod op het vervoeren van geprepareerde voorwerpen1.Het is verboden op de weg of in de nabijheid van winkels te
vervoeren of bij zich te hebben een voorwerp dat er kennelijk
toe is uitgerust om het plegen van (winkel)diefstal te
vergemakkelijken.2.Het in het eerste lid gestelde verbod is niet van toepassing
indien redelijkerwijs kan worden aangenomen dat de in dat lid
bedoelde voorwerp niet bestemd is voor de in dat lid bedoelde
handelingen.2:45Betreden van plantsoenen e.d. Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden zonder
ontheffing van het college zich te bevinden in of op bij de gemeente
in onderhoud zijnde parken, wandelplaatsen, plantsoenen,
groenstroken of grasperken, buiten de daarin gelegen wegen of
paden.2:46Rijden over bermen e.d.1. Het is verboden met voertuigen die niet voorzien zijn van
rubberbanden te rijden over de berm, de glooiing of de zijkant
van een weg, tenzij dit door de omstandigheden redelijkerwijs
wordt vereist.2. Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken of het provinciale wegenverordening.2:47Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen1. Het is verboden: a. op een openbare plaats te klimmen of zich te bevinden op een
beeld, monument, overkapping, constructie, openbare
toiletgelegenheid, voertuig, hekheining of andere afsluiting,
verkeersmeubilair en daarvoor niet bestemd straatmeubilair;
b. zich op een openbare plaats zodanig op te houden dat aan derden
van nabij de weg gelegen woningen onnodig overlast of hinder
wordt veroorzaakt.2. Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door artikel 424, 426bis of 431 van het
Wetboek van Strafrecht of artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994
.2:48Verboden drankgebruik1.Het is voor personen die de leeftijd van achttien jaar hebben
bereikt verboden op of aan de weg alcoholhoudende drank te
nuttigen, indien dit gepaard gaat met gedragingen die de
openbare orde verstoren, het woon- en leefklimaat aantasten of
anderszins overlast veroorzaken. 2.Het is voor personen die de leeftijd van achttien jaar hebben
bereikt verboden op of aan de weg, die deel uitmaakt van een
door het college aangewezen gebied, alcoholhoudende drank te
nuttigen of aangebroken flessen, blikjes en dergelijke met
alcoholhoudende drank bij zich te hebben. 3. Het bepaalde in het tweede en in het vijfde lid geldt niet
voor:a. een terras en aanhorigheid dat behoort bij een horecabedrijf,
als bedoeld in artikel 2.3.8;b. de plaats, niet zijnde een horecabedrijf, als bedoeld onder a,
waarvoor een ontheffing geldt krachtens artikel 35 van de Drank-
en Horecawet.4. De burgemeester kan in een vergunning als bedoeld in artikel
2:25 onder door hem te stellen voorwaarden ontheffing verlenen
van het in het tweede lid of in het vijfde lid gestelde
verbod.5. Het is verboden op of aan de weg, die deel uitmaakt van de
navolgende gebieden, alcoholhoudende drank te nuttigen of
aangebroken flessen, blikjes en dergelijke met alcoholhoudende
drank bij zich te hebben:a. elk gebied binnen een straal van 100 meter rond een bus- of
tramhaltepaal, metro- of treinstation, of een
taxistandplaats;b. schoolpleinen, kinderspeelplaatsen, speelvelden, delen van de
weg waarop kinderstraatmeubilair is geplaatst, zandbakken en
trapvelden, alsmede het gebied dat om een dergelijk object is
gelegen, te weten het gebied binnen een afstand van 50 meter van
de buitenste grenzen van dat object.2:49Verboden gedrag bij of in gebouwen of pleinen1. Het is verboden:a. zich zonder redelijk doel in een portiek, bordes, poort, nis
ofonder een luifel, overkapping of op een trap
op te houden; b. zich in, op of tegen een raamkozijn of een drempel van een
gebouw te bevinden.c. zich zonder redelijk doel op een schoolplein of speeltuin op te
houden;d. zich zonder redelijk doel op andere door het college aangewezen
openbare plaatsen op te houden. 2. Het is aan anderen dan bewoners of gebruikers van flatgebouwen,
appartementsgebouwen en soortgelijke meergezinshuizen en van
gebouwen, die voor publiek toegankelijk zijn, verboden zich
zonder redelijk doel te bevinden in een voor gemeenschappelijk
gebruik bestemde ruimte van een zodanig gebouw.2:50Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke
ruimten Het is verboden zich zonder redelijk doel op een voor anderen
hinderlijke wijze op te houden in of op een voor het publiek
toegankelijk portaal, telefooncel, wachtlokaal voor een openbaar
vervoermiddel, parkeergarage, rijwielstalling of een andere
soortgelijke, voor het publiek toegankelijke ruimte dan wel deze te
verontreinigen of te bezigen voor een ander doel dan waarvoor de
desbetreffende ruimte is bestemd. 2:50aOverig hinderlijk gedrag1. Het is verboden op de weg kerstbomen, autobanden en andere
voorwerpen of stoffen te vervoeren en/of bij zich te dragen of
anderszins voorhanden te hebben, met het kennelijke doel deze op
een openbare plaats te verbranden.2. Het college kan van het in het eerste lid genoemde verbod
ontheffing verlenen.2:51Neerzetten van fietsen e.d.Het is verboden op een openbare plaats een fiets of een
bromfiets te plaatsen of te laten staan tegen een raam, een
raamkozijn, een deur, de gevel van een gebouw dan wel in de
ingang van een portiek indien:a. dit in strijd is met de uitdrukkelijk verklaarde wil van de
gebruiker van dat gebouw of dat portiek;b. daardoor die ingang versperd wordt.2:52Òverlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein
e.d.Het is verboden op de door het college of de burgemeester aangewezen
uren en plaatsen zich met een fiets of bromfiets te bevinden op een
door het college of de burgemeester aangewezen terrein waar een
markt, kermis, uitvoering, bijeenkomst of plechtigheid gehouden
wordt die publiek trekt, mits dit verbod kenbaar is aan de bezoekers
van het terrein.2:53Bespieden van personen1. Het is verboden zich in de nabijheid van een persoon dan wel
een gebouw, woonwagen of woonschip op te houden met de
kennelijke bedoeling deze persoon dan wel een zich in dit
gebouw, deze woonwagen of dit woonschip bevindende persoon, te
bespieden.2. Het is verboden door middel van een verrekijker of enig ander
optisch instrument een zich in een gebouw, woonwagen of
woonschip bevindende persoon te bespieden.2:54Bewakingsapparatuur[gereserveerd]2:55Nodeloos alarmeren[gereserveerd]2:56Alarminstallaties[gereserveerd]2:57Loslopende honden1. Het is de eigenaar of houder van een hond verboden die hond te
laten verblijven of te laten lopen: a. binnen de bebouwde kom op een openbare plaats zonder dat die
hond aangelijnd is;b. op een voor het publiek toegankelijke en kennelijk als zodanig
ingerichte kinderspeelplaats, zandbak of speelweide of op een
andere door het college aangewezen openbare plaats;c. op de openbare plaats zonder voorzien te zijn van een halsband
of een ander identificatiemerk dat de eigenaar of houder
duidelijk doet kennen.2. Het bepaalde in het eerste lid onder a is niet van toepassing
op door het college aangewezen plaatsen.3. Het verbod genoemd in het eerste lid onder b geldt niet
voorzover de eigenaar of houder van een hond zich vanwege zijn
handicap door een geleidehond laat begeleiden of als een
eigenaar of houder van een hond deze aantoonbaar gekwalificeerd
opleidt tot geleidehond.2:58Verontreiniging door honden1. De eigenaar of houder van een hond is verplicht ervoor te
zorgen dat die hond zich niet van uitwerpselen ontdoet op een
openbare plaats.2. Het bepaalde in het eerste lid is niet van toepassing op door
het college aangewezen plaatsen, zoals hondenlosloopgebieden en
hondentoiletten.3.Het bepaalde in het eerste lid is niet van toepassing op de
eigenaar of houder van een hond die zich vanwege zijn handicap
door een geleidehond laat begeleiden.4. De strafbaarheid wegens overtreding van het in het eerste lid
gestelde gebod wordt opgeheven indien de eigenaar of houder van
de hond er zorg voor draagt dat de uitwerpselen onmiddellijk
worden verwijderd.5. Onverminderd het bepaalde in de leden 1 en 3 is een ieder die
zich met een hond op een openbare plaats bevindt, verplicht een
deugdelijk opruimmiddel bij zich te hebben ter onmiddellijke
verwijdering van eventuele hondenuitwerpselen.6. De eigenaar of houder van een hond die zich met de hond op een
openbare plaats bevindt, is verplicht het opruimmiddel op eerste
vordering te laten zien aan de toezichthouder.2:59Gevaarlijke honden1.Indien de burgemeester een hond in verband met zijn gedrag
gevaarlijk of hinderlijk acht, kan hij de eigenaar of houder van
die hond een aanlijngebod of een aanlijn- en muilkorfgebod
opleggen voor zover die hond verblijft of loopt op een openbare
plaats of op het terrein van een ander. 2.Een aanlijngebod houdt in dat de eigenaar of houder verplicht is
de hond aangelijnd te houden met een lijn met een lengte,
gemeten van hand tot halsband, van ten hoogste 1,50 meter. 3.Een muilkorfgebod houdt in dat de eigenaar of houder verplicht
is de hond voorzien te houden van een muilkorf die:a.vervaardigd is van stevige kunststof, van stevig leer of van
beide stoffen; b.door middel van een stevige leren riem zodanig rond de hals is
aangebracht dat verwijdering zonder toedoen van de mens niet
mogelijk is; en c.zodanig is ingericht dat de hond niet kan bijten, dat de
afgesloten ruimte binnen de korf een geringe opening van de bek
toelaat en dat geen scherpe delen binnen de korf aanwezig zijn.
4. Onverminderd het bepaalde in artikel 2:57, eerste lid onder c,
dient een hond als bedoeld in het eerste lid voorzien te zijn
van een door de bevoegde minister op aanvraag verstrekt uniek
identificatienummer door middel van een microchip die met een
chipreader afleesbaar is.2:60Houden van hinderlijke of schadelijke dieren1. Het is verboden op door het college ter voorkoming of opheffing
van overlast of schade aan de openbare gezondheid aangewezen
plaatsen, buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer, bij dat aanwijzingsbesluit aangeduide dieren:
a. aanwezig te hebben, ofb. aanwezig te hebben anders dan met inachtneming van de door het
college in het aanwijzingsbesluitgestelde regels, ofc. aanwezig te hebben tot een groter aantal dan in die aanwijzing
is aangegeven;d. te voeren.2.Het college kan de rechthebbende op een onroerende zaak gelegen
binnen een krachtens het eerste lid aangewezen gedeelte van de
gemeente ontheffing verlenen van het in het tweede lid gestelde
verbod.3.Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing.2:61Wilde dieren [gereserveerd]2:62Loslopend veeDe rechthebbende op herkauwende of eenhoevige dieren of
varkens (vee) die zich bevinden in een weiland of op een terrein dat
niet van de weg is afgescheiden door een deugdelijke veekering, is
verplicht ervoor te zorgen dat zodanige maatregelen getroffen worden
dat dit vee die weg niet kan bereiken.2:63Duiven [gereserveerd] 2:64Bijen [gereserveerd] 2:65BedelarijHet is verboden in door het college aangewezen gebieden of op een
openbare plaats of in een voor het publiek toegankelijk gebouw te
bedelen om geld of andere zaken.12Bepalingen ter bestrijding van heling van goederen2:66Begripsbepaling In deze afdeling wordt verstaan onder handelaar: de handelaar als
bedoeld in artikel 1 van de algemene maatregel van bestuur op grond
van artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van
Strafrecht.2:67Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister1. De handelaar is verplicht aantekening te houden van alle
gebruikte of ongeregelde goederen die hij verkoopt of op andere
wijze overdraagt, in een doorlopend en een door of namens de
burgemeester gewaarmerkt register en daarin vermeldt hij
onverwijld: a. het volgnummer van de aantekening met betrekking tot het
goed;b. de datum van verkoop of overdracht van het goed;c. een omschrijving van het goed, daaronder begrepen - voorzover
dat mogelijk is - soort, merk en nummer van het goed;d. de verkoopprijs of andere voorwaarden voor overdracht van het
goed;e. de naam en het adres van degene die het goed heeft
verkregen.2. De burgemeester is bevoegd vrijstelling te verlenen van deze
verplichtingen.2:68Voorschriften als bedoeld in artikel 437ter van het Wetboek
van Strafrecht De handelaar of een voor hem handelend persoon is
verplicht:a. de burgemeester binnen drie dagen schriftelijk in kennis te
stellen: 1. dat hij het beroep van handelaar uitoefent met vermelding van
zijn woonadres en het adres van de bij zijn onderneming
behorende vestiging;2. van een verandering van de onder a, sub l°, bedoelde
adressen;3. als hij het beroep van handelaar niet langer uitoefent;4. dat hij enig goed kan verkrijgen dat redelijkerwijs van een
misdrijf afkomstig is of voor de rechthebbende verloren is
gegaan;b. de burgemeester op eerste aanvraag zijn administratie of
register ter inzage te geven;c. aan de hoofdingang van elke vestiging een kenteken te hebben
waarop zijn naam en de aard van de onderneming duidelijk
zichtbaar zijn;d. een door opkoop verkregen goed gedurende de eerste drie dagen
in bewaring te houden in de staat waarin het goed verkregen
is.2:69Vervreemding van door opkoop verkregen goederen[gereserveerd]2:70Handel in horecabedrijven(Dit artikel is verplaatst naar afdeling 8 (Toezicht op
horecabedrijven) onder artikel 2:32).2:71Begripsbepalingen In deze afdeling wordt verstaan onder consumentenvuurwerk:
Consumentenvuurwerk waarop het Besluit van 22 januari 2002, houdende
nieuwe regels met betrekking tot consumenten- en professioneel
vuurwerk (Vuurwerkbesluit) van toepassing is.2:72Ter beschikking stellen van consumentenvuurwerk tijdens de
verkoopdagen1.Het is verboden in de uitoefening van een bedrijf of
nevenbedrijf consumentenvuurwerk ter beschikking te stellen dan
wel voor het ter beschikking stellen aanwezig te houden, zonder
een vergunning van de burgemeester.2.De burgemeester verleent ten hoogste acht vergunningen, als
bedoeld in het eerste lid.3.Onverminderd de artikelen 1:6 en 1:8 kan de burgemeester de
exploitatievergunning geheel of gedeeltelijk weigeren, voor
onbepaalde tijd geheel of gedeeltelijk intrekken, tijdelijk
opschorten of wijzigen, indien:
in of vanuit het vuurwerkverkooppunt zich een feit
voordoet of zich feiten hebben voorgedaan of aannemelijk
is dat in de toekomst zich een feit of feiten gaan
voordoen waardoor de openbare orde en veiligheid of het
woon- of leefklimaat in de omgeving van het
vuurwerkverkooppunt nadelig zal worden beïnvloed;
de exploitant of de beheerder betrokken is of ernstige
nalatigheid kan worden verweten bij activiteiten of
strafbare feiten in of vanuit het vuurwerkverkooppunt,
dan wel toestaat of gedoogt dat in het
vuurwerkverkooppunt strafbare feiten of activiteiten
worden gepleegd, waarmee de openbare orde of het woon-
en leefklimaat nadelig wordt beïnvloed;
de exploitant of de beheerder in enig opzicht van slecht
levensgedrag is;
de vestiging of de exploitatie van het
vuurwerkverkooppunt in strijd is met een geldend
bestemmingsplan, een geldend ruimtelijk exploitatieplan,
een geldende beheersverordening, een geldend
voorbereidingsbesluit of de Wet milieubeheer;
de exploitatie een aantasting van het woon- en
leefklimaat kan zijn;
geen melding is gedaan op grond van het
Vuurwerkbesluit;
het maximum aantal vergunning reeds is verleend.
4.De vergunningaanvraag wordt ingediend door de exploitant van de
inrichting.5.De vergunning is te allen tijde in de inrichting aanwezig.6.De vergunning vervalt van rechtswege:
indien de beslissing op een aanvraag om een nieuwe
vergunning in werking is getreden;
zodra de opslag en verkoop van consumentenvuurwerk wordt
beëindigd;
indien geen van de exploitanten meer als zodanig
functioneert.
7.Het college kan nadere regels stellen omtrent het bepaalde in
dit artikel.8.[vervallen]2:73Bezigen van consumentenvuurwerk1. Het is verboden consumentenvuurwerk te bezigen op een door het
college in het belang van de voorkoming van gevaar, schade of
overlast aangewezen plaats.2. Het is verboden consumentenvuurwerk op een openbare plaats te
bezigen indien zulks gevaar, schade of overlast kan
veroorzaken.3. De in het eerste en tweede lid gestelde verboden gelden niet
voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door
artikel 429, aanhef en onder 1, van het Wetboek van
Strafrecht.4. Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid
gestelde verbod.2:73aBezigen van carbid1. Het is verboden carbid op een openbare plaats te bezigen. 2.Het is verboden materialen te vervoeren of voorhanden te hebben
op een openbare plaats die klaarblijkelijk bestemd zijn voor het
bezigen van carbid.14Drugsoverlast2:74Drugshandel op straatOnverminderd het bepaalde in de Opiumwet is het verboden op of aan
de openbare weg met de daarin gelegen portieken, galerijen, arcaden
of nissen post te vatten of zich daar heen en weer te bewegen,
alsmede zich op of aan openbare wegen in of op een voertuig te
bevinden of daarmee heen en weer of rond te rijden, met het
kennelijke doel om middelen als bedoeld in de artikelen 2 en 3 van
de Opiumwet, of daarop gelijkende waar, al dan niet tegen betaling
af te leveren, aan te bieden of aan te nemen of daarbij behulpzaam
te zijn of daarin te bemiddelen.2:74aVerzamelingen van personen in verband met drugs1. Het is verboden op of aan de weg, aan een verzameling van meer
dan vier personen deel te nemen indien deze verzameling van
personen verband houdt met het openlijk gebruik van of de handel
in middelen als bedoeld in de artikelen 2 en 3 van de
Opiumwet.2. Een ieder, die zich bevindt in een verzameling van personen als
in het eerste lid bedoeld, is verplicht op een daartoe strekkend
bevel van een ambtenaar van politie of een toezichthouder zijn
weg te vervolgen of zich in de door deze aangewezen richting te
verwijderen.2:74bOpenlijk gebruik[vervallen]2:74cWeggooien van spuiten e.d.Het is verboden om injectiespuiten of onderdelen daarvan zoals
naalden, reservoirs, zuigers e.d. of daarop gelijkende voorwerpen op
of aan de openbare weg dan wel in afvalbakken achter te laten,
indien redelijkerwijze kan worden aangenomen, dat zulks geschiedt om
afstand van het voorwerp te doen.15Bestuurlijke ophouding, veiligheidsrisicogebieden en
cameratoezicht op openbare plaatsen2:75Bestuurlijke ophoudingDe burgemeester kan overeenkomstig artikel 154a Gemeentewet
besluiten tot het tijdelijk doen ophouden van door hem aangewezen
groepen van personen op een door hem aangewezen plaats indien deze
personen het bepaalde in artikel 2:1, 2:10, 2:11, 2:16, 2:21 a, 2:26
lid 3 onder e, 2:47, 2:48, 2:49, 2:50, 2:50 a en 2:73 van de
Algemene Plaatselijke Verordening overtreden.2:76VeiligheidsrisicogebiedenDe burgemeester kan overeenkomstig artikel 151b van de Gemeentewet
bij verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens,
dan wel bij ernstige vrees voor het ontstaan daarvan, een gebied,
met inbegrip van de daarin gelegen voor het publiek openstaande
gebouwen en daarbij behorende erven, aanwijzen als
veiligheidsrisicogebied.2:77Cameratoezicht op openbare plaatsenDe burgemeester kan overeenkomstig artikel 151c van de Gemeentewet
besluiten tot plaatsing van camera’s voor de maximale duur van 3
jaar ten behoeve van het toezicht op een openbare plaats.2:77aVerblijfsverbod1.De burgemeester kan in het belang van de openbare orde, het
voorkomen of beperken van overlast, het voorkomen of beperken
van aantastingen van het woon- of leefklimaat, de veiligheid van
personen of goederen, de gezondheid of de zedelijkheid aan een
persoon die strafbare feiten of openbare orde verstorende
handelingen verrichten een bevel geven zich gedurende ten
hoogste 72 uur niet in een of meer bepaalde delen van de
gemeente op een openbare plaats op te houden.2.Met het oog op de in het eerste lid genoemde belangen kan de
burgemeester aan een persoon aan wie tenminste eenmaal een bevel
als bedoeld in dat lid is gegeven en die opnieuw één of meer
strafbare feiten of openbare orde verstorende handelingen
verricht, een bevel geven zich gedurende ten hoogste zestien
weken niet in een of meer bepaalde delen van de gemeente op een
openbare plaats op te houden.3.Een bevel krachtens het tweede lid kan slechts worden gegeven
als het strafbare feit of de openbare orde verstorende handeling
binnen zes maanden na het geven van een eerder bevel, gegeven op
grond van het eerste of tweede lid, plaatsvindt.4.De burgemeester beperkt de in het eerste of tweede lid gestelde
bevelen, als hij dat in verband met de persoonlijke
omstandigheden van betrokkene noodzakelijk oordeelt. De
burgemeester kan op aanvraag tijdelijk ontheffing verlenen van
een bevel.2:77bMosquito[gereserveerd]3Regulering prostitutie en seksbranche1Algemene bepalingen3:1AfbakeningDe artikelen 1:2, 1:3 en 1:5 tot en met 1:8 zijn niet van toepassing
op het bij of krachtens dit hoofdstuk bepaalde.3:2BegripsbepalingIn deze afdeling wordt verstaan:
advertentie: elke commerciële uiting in een medium, die een
seksbedrijf of een prostituee onder de aandacht van het
publiek brengt;
beheerder: de natuurlijke persoon die door de exploitant is
aangesteld voor de feitelijke leiding van een
seksbedrijf;
escortbedrijf: de activiteit, bestaande uit het
bedrijfsmatig gelegenheid geven tot prostitutie in de vorm
van bemiddeling tussen klant en prostituee;
exploitant: de natuurlijke persoon of de bestuurder van een
rechtspersoon of, indien van toepassing, de tot
vertegenwoordiging van die rechtspersoon bevoegde natuurlijk
persoon, voor wiens rekening en risico een seksbedrijf wordt
uitgeoefend;
klant: degene die gebruik maakt van de door een exploitant
van een prostitutiebedrijf of een prostituee aangeboden
seksuele diensten;
prostituee: degene die zich beschikbaar stelt tot het
verrichten van seksuele handelingen met een ander tegen
betaling;
prostitutie: het zich beschikbaar stellen tot het verrichten
van seksuele handelingen met een ander tegen betaling;
prostitutiebedrijf: de activiteit, bestaande uit het
bedrijfsmatig gelegenheid geven tot prostitutie;
raamprostitutiebedrijf: de activiteit, bestaande uit het
bedrijfsmatig gelegenheid geven tot prostitutie, waarbij het
werven van klanten gebeurt door een prostituee die zichtbaar
is vanuit een voor publiek toegankelijke plaats;
seksbedrijf: de activiteit, bestaande uit het bedrijfsmatig
gelegenheid geven tot prostitutie of tot het verrichten van
seksuele handelingen voor een ander tegen betaling of uit
het bedrijfsmatig aanbieden van vertoningen van
erotisch-pornografische aard in een seksinrichting van een
seksbedrijf;
seksinrichting: de voor publiek toegankelijke locatie van
een seksbedrijf;
werkruimte: als zelfstandig aan te merken onderdeel van een
seksinrichting waarin de seksuele handelingen met een ander
tegen betaling worden verricht.
3:3Bevoegd bestuursorgaan1. In dit hoofdstuk wordt verstaan onder bevoegd bestuursorgaan:
het college of, voor zover het betreft voor het publiek
openstaande gebouwen en daarbij behorende erven als bedoeld in
artikel 174 van de Gemeentewet, de burgemeester.2. Het college mandateert haar bevoegdheid als het gaat om
escortbedrijven aan de burgemeester.3:4Nadere regelsMet het oog op de in dit hoofdstuk genoemde belangen, kan de
burgemeester over de uitoefening van de bevoegdheden zoals genoemd
in dit hoofdstuk nadere regels vaststellen.2Vergunning seksbedrijf3:5Vergunning1. Het is verboden een seksbedrijf uit te oefenen zonder
vergunning.2. Het bevoegd bestuursorgaan beslist binnen twaalf weken op de
aanvraag om een vergunning.3. De in het tweede lid gestelde termijn kan door het bevoegd
bestuursorgaan met ten hoogste twaalf weken worden
verlengd.4. Paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht is niet van
toepassing.5. Een vergunning wordt voor één seksinrichting verleend.6. De vergunning voor een seksbedrijf wordt verleend voor de duur
van drie jaar, tenzij in de vergunning anders staat vermeld. De
vergunning wordt op naam van de exploitant gesteld en is niet
overdraagbaar.7. De vergunning kan worden verlengd.3:6Concentratie seksbedrijvenHet college kan delen van de gemeente aanwijzen waarbinnen voor het
vestigen van een seksinrichting geen vergunning wordt verleend.
Daarbij kan worden bepaald dat de aanwijzing geldt voor
seksbedrijven van een nader aangewezen aard.3:70-beleid raamprostitutiebedrijven en maximering aantal
seksbedrijven1. Voor het uitoefenen van een raamprostitutiebedrijf wordt geen
vergunning verleend.2.Het college kan een maximum stellen aan het aantal vergunningen
voor een seksbedrijf dat kan worden verleend. Hierbij kan worden
bepaald dat een maximum slechts geldt voor seksbedrijven van een
nader aangewezen aard of in nader aangewezen delen van de
gemeente.3:8Aanvraag1. Een aanvraag om vergunning wordt ingediend door gebruikmaking
van een door het bevoegd bestuursorgaan vastgesteld
formulier.2. Bij de aanvraag wordt vermeld voor welke activiteit vergunning
wordt gevraagd, en worden in ieder geval de volgende gegevens en
bescheiden overgelegd:
de persoonsgegevens van de exploitant;
het nummer van inschrijving in het handelsregister bij
de Kamer van Koophandel;
of in de vijf jaar voorafgaand aan de aanvraag de
exploitant een vergunning voor een seksbedrijf is
geweigerd of een aan de exploitant verleende vergunning
voor een seksbedrijf is ingetrokken;
het adres waar het seksbedrijf wordt uitgeoefend;
het adres van een onder het seksbedrijf vallende
seksinrichting;
het telefoonnummer dat in advertenties voor het
seksbedrijf zal worden gebruikt;
een geldig identiteitsbewijs van de exploitant als
bedoeld in artikel 1 van de Wet op de
identificatieplicht;
indien van toepassing de verblijfstitel van de
exploitant;
een actuele verklaring betalingsgedrag nakoming fiscale
verplichtingen, verstrekt door de Belastingdienst;
bewijs waaruit blijkt dat de exploitant gerechtigd is
tot het gebruik van de ruimtes bestemd voor de
uitoefening van het seksbedrijf;
indien van toepassing, de plaatselijke en kadastrale
ligging van de seksinrichting waarvoor vergunning wordt
aangevraagd, door middel van een situatieschets met een
noordpijl en schaalaanduiding;
indien van toepassing, de plattegrond van de
seksinrichting waarvoor vergunning wordt aangevraagd,
door middel van een tekening met een schaalaanduiding
waarop duidelijk is weergegeven het gebruik en de
afmetingen van de aanwezige ruimten alsmede de
brandpreventieve voorzieningen;
indien van toepassing, het aantal voor of bij het
prostitutiebedrijf werkzame prostituees.
3. Als er een beheerder is aangesteld, is het tweede lid, onder
a,b,c,g en h van overeenkomstige toepassing op de
beheerder;4. Als het bevoegde bestuursorgaan dat nodig acht voor de
beoordeling van een aanvraag, kan hij verlangen dat aanvullende
gegevens worden overgelegd.3:9Weigeringsgronden1.Een vergunning wordt geweigerd indien:
de exploitant of de beheerder onder curatele staat;
de exploitant of de beheerder is ontzet uit het
ouderlijk gezag of de voogdij;
de exploitant of de beheerder onherroepelijk is
veroordeeld voor een gewelds- of zedendelict of voor
mensenhandel, of in enig ander opzicht van slecht
levensgedrag is;
de exploitant of beheerder de leeftijd van 21 jaar nog
niet heeft bereikt;
redelijkerwijs moet worden aangenomen dat de feitelijke
toestand niet met het in de aanvraag vermelde in
overeenstemming zal zijn;
redelijkerwijs moet worden aangenomen dat de aanvrager
in strijd zal handelen met aan de vergunning verbonden
beperkingen of voorschriften;
de exploitant of beheerder minder dan vijf jaar geleden
voor de dag dat de vergunning wordt aangevraagd, wegens
een misdrijf onherroepelijk is veroordeeld tot een
onvoorwaardelijke vrijheidsstraf van meer dan zes
maanden;
de exploitant of beheerder minder dan vijf jaar geleden
voor de dag dat de vergunning wordt aangevraagd, bij
meer dan één rechterlijke uitspraak of strafbeschikking
onherroepelijk veroordeeld is tot een onvoorwaardelijke
geldboete van € 500,- of meer of tot een andere
hoofdstraf als bedoeld in artikel 9, eerste lid, onder
a, van het Wetboek van Strafrecht, wegens dan wel mede
wegens overtreding van:
bepalingen, gesteld bij of krachtens de Drank- en
Horecawet, de Opiumwet, de Vreemdelingenwet 2000 of de
Wet arbeid vreemdelingen;
de artikelen 137c tot en met 137g, 140, 416, 417,
417bis, 420bis tot en met 420quinquies, 426 en 429quater
van het Wetboek van Strafrecht;
artikel 69 van de Algemene wet rijksbelastingen;
de artikelen 8 en 162, derde lid, alsmede artikel 6
juncto artikel 8 of juncto artikel 163 van de
Wegenverkeerswet 1994;
de artikelen 2 en 3 van de Wet op de weerkorpsen;
de artikelen 54 en 55 van de Wet wapens en munitie.
er een maximum als bedoeld in artikel 3:7 is vastgesteld
en dit maximum al bereikt is;
de voorgenomen uitoefening van het seksbedrijf strijd op
zal leveren met een geldend bestemmingsplan, een
bestemmingsplan in ontwerp dat ter inzage is gelegd of
een beheersverordening of een aanwijzing als bedoeld in
artikel 3:6.
2. Met een veroordeling als bedoeld in het eerste lid onder g,
wordt gelijkgesteld:
een bevel tot tenuitvoerlegging van een zodanige
voorwaardelijke straf;
vrijwillige betaling van een geldsom als bedoeld in
artikel 74, tweede lid, onder a van het Wetboek van
Strafrecht of artikel 76, derde lid onder a van de
Algemene wet inzake rijksbelastingen, tenzij de geldsom
minder dan € 375,- bedraagt;
3. De periode van vijf jaar, bedoeld in het eerste lid, onder g en
h, wordt bij de intrekking van een vergunning teruggerekend
vanaf de datum van de intrekking van deze vergunning.4. Voor de berekening van de periode van vijf jaar, bedoeld in het
eerste lid, onder g en h, telt de periode waarin een
onvoorwaardelijke vrijheidsstraf is ondergaan, niet mee.5. Een vergunning kan worden geweigerd:
voor een seksbedrijf waarvoor de vergunning op grond van
artikel 3:11, eerste lid, onder a tot en met d, of
tweede lid, onder a tot en met g, is ingetrokken,
gedurende een periode van vijf jaar na de
intrekking;
indien niet is voldaan aan de bij of krachtens artikel
3:8 gestelde eisen met betrekking tot de aanvraag;
indien de vergunning geheel of gedeeltelijk betrekking
heeft op het uitoefenen van een prostitutiebedrijf in
een seksinrichting waarvoor eerder een vergunning is
ingetrokken, of in die seksinrichting eerder zonder
vergunning een prostitutiebedrijf is uitgeoefend;
indien het bedrijfsplan niet voldoet aan het bepaalde
bij artikel 3:17, eerste en tweede lid;
indien onvoldoende aannemelijk is dat de exploitant de
bij artikel 3:18 gestelde verplichtingen zal
naleven;
indien de exploitant of de beheerder betrokken is of
ernstige nalatigheid kan worden verweten bij
activiteiten of strafbare feiten in of vanuit het
seksbedrijf, dan wel toestaan of gedoogt dat in zijn
seksbedrijf strafbare feiten of activiteiten worden
gepleegd, waarmee de openbare orde nadelig wordt
beïnvloed;
indien de openbare orde, de woon- en leefomgeving of de
veiligheid en de gezondheid van prostituees of klanten
nadelig wordt beïnvloed door de aanwezigheid van de
seksinrichting waarvoor de vergunning is
aangevraagd;
er aanwijzingen zijn dat voor of bij de exploitant
personen werken of zullen werken die, als het
prostituees betreft, nog niet de leeftijd van 21 jaar
hebben bereikt, als het overige personen betreft, nog
niet de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt, slachtoffer
zijn van mensenhandel of verblijven of werken in strijd
met het bepaalde bij of krachtens de Vreemdelingenwet
2000 of de Wet arbeid vreemdelingen.
3:10Eisen met betrekking tot vergunning1.De vergunning vermeldt in ieder geval:
de naam van de exploitant;
indien van toepassing, die van de beheerder;
voor welke activiteit de vergunning is verleend;
het adres waar het seksbedrijf wordt uitgeoefend;
het vaste telefoonnummer dat in advertenties voor het
seksbedrijf zal worden gebruikt;
het adres van de onder dat seksbedrijf vallende
seksinrichting waarvoor de vergunning is verleend;
de voorschriften of beperkingen die aan de vergunning
zijn verbonden;
de geldigheidsduur van de vergunning;
het nummer van de vergunning.
2.De exploitant draagt er zorg voor dat de vergunning of een
afschrift daarvan zichtbaar aanwezig is in de seksinrichting
waarvoor de vergunning is verleend.3.Het is verboden te handelen in strijd met het tweede lid.3:11Intrekkingsgronden1.De vergunning wordt ingetrokken indien:
de verstrekte gegevens zodanig onjuist of onvolledig
blijken te zijn dat op de aanvraag een andere beslissing
zou zijn genomen als bij de beoordeling daarvan de
juiste gegevens bekend waren geweest;
de vergunning in strijd met een wettelijk voorschrift is
gegeven;
zich een omstandigheid voordoet als bedoeld in artikel
3:9, eerste lid, onder a tot en met h;
de vergunninghouder dat verzoekt;
de uitoefening van het seksbedrijf strijd oplevert met
een geldend bestemmingsplan, een beheersverordening of
een aanwijzing als bedoeld in artikel 3:6;
2.De vergunning kan worden geschorst of ingetrokken:
indien is gehandeld in strijd met de artikelen 3:9,
vijfde lid, onder h, 3:12, 3:15, 3:16, 3:17 of 3:18
eerste lid en tweede lid, onderdeel b, aanhef en onder
i;
indien is gehandeld in strijd met aan de vergunning
verbonden voorschriften of beperkingen;
indien in verband met gewijzigde wettelijke
voorschriften, gewijzigde omstandigheden of gewijzigde
inzichten de bescherming van de belangen met het oog
waarop het vergunningsvereiste is gesteld, zwaarder
wegen dan het belang van de vergunninghouder bij behoud
van de vergunning;
indien een niet in de vergunning vermelde persoon
exploitant of beheerder is geworden;
indien is gehandeld in strijd met een of meer van de bij
of krachtens de hoofdstuk van deze verordening gestelde
bepalingen;
indien is gehandeld in strijd met de in het bedrijfsplan
beschreven maatregelen;
in het geval en onder de voorwaarden, bedoeld in artikel
3 van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door
het openbaar bestuur;
indien de openbare orde gevaar loopt of het woon- en
leefomgeving nadelig wordt beïnvloed door de
aanwezigheid van de seksinrichting;
zich binnen het seksbedrijf feiten hebben voorgedaan die
de vrees wettigen, dat het van kracht blijven van de
vergunning gevaar oplevert voor de openbare orde of
veiligheid of de woon- en leefomgeving;
indien de veiligheid of de gezondheid van werkzame
personen of klanten nadelig wordt beïnvloed door de
aanwezigheid van het seksbedrijf;
indien de exploitant of de beheerder betrokken is of
ernstige nalatigheid kan worden verweten bij
activiteiten of strafbare feiten in of vanuit het
seksbedrijf, dan wel toestaat of gedoogt dat in zijn
seksbedrijf strafbare feiten of activiteiten worden
gepleegd, waarmee de openbare orde nadelig wordt
beïnvloed;
indien de exploitant of de beheerder het toezicht op de
naleving van het in dit hoofdstuk bepaalde belemmert of
bemoeilijkt;
indien er bij het seksbedrijf personen te werkgesteld
zijn die onherroepelijk zijn veroordeeld voor een
gewelds- of zedendelict of voor mensenhandel;
indien gedurende ten minste zes maanden geen gebruik is
gemaakt van de vergunning.
3:11aSluiting van een seksinrichting1.Het bevoegd bestuursorgaan kan een seksinrichting tijdelijk of
voor onbepaalde tijd voor publiek of algeheel gesloten verklaren, indien het seksbedrijf wordt
geëxploiteerd zonder geldige vergunning dan wel een van de in
artikel 3:11, tweede lid onder h, i en j, genoemde situaties
zich voor doet.2.Het bevoegd bestuursorgaan maakt de sluiting bekend door het
aanbrengen van een afschrift van het bevel op of nabij de toegang of toegangen van de
seksinrichting. De sluiting treedt in werking op het moment dat bedoeld afschrift is aangebracht.3.Een ieder is verplicht toe te laten dat het in het tweede lid
bedoelde afschrift wordt aangebracht en aangebracht blijft, zolang de sluiting van kracht is.4.Het is de exploitant of beheerder van een seksinrichting
verboden daarin bezoekers toe te laten of te laten verblijven zolang de sluiting van kracht is.5.Het is een ieder verboden een overeenkomstig het eerste lid
gesloten seksinrichting te bezoeken of als bezoeker daarin te verblijven.6.Een sluiting kan op aanvraag van een belanghebbende door het
bevoegde bestuursorgaan worden opgeheven, wanneer later bekend geworden feiten en
omstandigheden hiertoe aanleiding geven en naar het oordeel van het bevoegde bestuursorgaan voldoende garanties
aanwezig zijn, dat geen herhaling van de situatie die tot de sluiting heeft geleid, zal
plaatsvinden.3:12Melding gewijzigde omstandighedenDe exploitant meldt elke verandering waardoor zijn seksbedrijf niet
langer in overeenstemming is met de op grond van artikel 3:10,
eerste lid, in de vergunning opgenomen gegevens, zo spoedig mogelijk
aan het bevoegd bestuursorgaan. Deze verleent een gewijzigde
vergunning, als het seksbedrijf aan de vereisten voldoet.3:13Verlenging vergunningOp een aanvraag om verlenging van een vergunning zijn de artikelen
3:5, 3:8, 3:9, 3:10 en 3:17, derde lid, van overeenkomstige
toepassing, met dien verstande dat actuele gegevens en bescheiden
waarover het bevoegd bestuursorgaan al de beschikking heeft niet
nogmaals overgelegd dienen te worden.3Uitoefenen seksbedrijf3.1Regels voor alle seksbedrijven3:14Sluitingstijden seksinrichtingen; aanwezigheid;
toegang1.Het is de exploitant of de beheerder verboden een seksinrichting
voor bezoekers geopend te hebben of daarin bezoekers toe te laten of te laten verblijven tussen
01.00 uur en 07.00 uur en in het weekeinde (vrijdagnacht en zaterdagnacht) tussen 02.00 uur en 07.00
uur.2.Het bevoegd bestuursorgaan kan in het belang van de openbare
orde en het woon- of leefklimaat voor één of meer seksinrichtingen of categorieën van
seksinrichtingen de in het eerste lid genoemde sluitingstijden, al dan niet tijdelijk, beperken dan wel andere
sluitingstijden vaststellen.3.Het is bezoekers van een seksinrichting verboden zich daarin te
bevinden gedurende de tijd dat die Inrichting gesloten dient te zijn. 4.Het is de exploitant of de beheerder verboden personen die nog
niet de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt toe te laten of te
laten verblijven in een seksinrichting.3:15AdverterenHet is verboden in advertenties voor een seksbedrijf:
geen vermelding op te nemen van het telefoonnummer, bedoeld
in artikel 3:10, eerste lid, onder e, van het nummer,
bedoeld in artikel 3:8, eerste lid, onder i, en van de
bedrijfsnaam;
vermelding op te nemen van een ander telefoonnummer dan
bedoeld in het eerste lid;
als het een prostitutiebedrijf betreft, onveilige seks aan
te bieden of te garanderen dat prostituees die voor of bij
het betreffende bedrijf werken vrij zijn van seksueel
overdraagbare aandoeningen.
3:16Leeftijd en verblijfstitel prostitueesHet is een exploitant of de beheerder verboden een prostituee voor
of bij zich te laten werken die:
nog niet de leeftijd van 21 jaar heeft bereikt;
in Nederland verblijft of werkt in strijd met het bepaalde
bij of krachtens de Vreemdelingenwet 2000 en de Wet arbeid
vreemdelingen.
3:17Bedrijfsplan1.Een prostitutiebedrijf beschikt over een bedrijfsplan, waarin in
ieder geval wordt beschreven welke maatregelen de exploitant treft:
op het gebied van hygiëne;
ter bescherming van de gezondheid, de veiligheid en het
zelfbeschikkingsrecht van de prostituees;
ter bescherming van de gezondheid van de klanten;
ter voorkoming van strafbare feiten.2.De door de exploitant te treffen maatregelen, bedoeld in het
eerste lid, onderdelen a en b, waarborgen dat:
de hygiëne in een seksinrichting voldoet aan de algemene
eisen die hiervoor in de branche gelden en dat dit
controleerbaar is;
inzichtelijk en controleerbaar is welke maatregelen een
exploitant in zijn bedrijfsvoering en inrichting van
werkruimten treft voor gezonde en veilige
werkomstandigheden voor prostituees;
in de werkruimte te allen tijde voldoende condooms met
een CE-markering voor gebruik beschikbaar zijn;
in de werkruimten voor de prostituees een goed
functionerende alarmvoorziening aanwezig is;
de prostituee zich regelmatig kan laten onderzoeken op
seksueel overdraagbare aandoeningen en door de
exploitant voldoende geïnformeerd is over de
mogelijkheden van een dergelijk onderzoek;
de prostituee niet gedwongen wordt zich geneeskundig te
laten onderzoeken;
de prostituee vrij is in de keuze van de arts(en) die
zij wil bezoeken;
de prostituee klanten en diensten kan weigeren zonder
dat dat voor haar andere werkzaamheden gevolgen
heeft;
de prostituee niet verplicht kan worden om zonder
condoom te werken;
de prostituee kan weigeren alcohol of drugs te gebruiken
zonder dat dat voor haar werkzaamheden gevolgen
heeft;
aan de voor de exploitant werkzame beheerder voldoende
professionele eisen op het gebied van agressiebeheersing
en bedrijfshulpverlening worden gesteld en waar nodig
wordt gezorgd voor scholing hierin;
de exploitant zich een oordeel vormt over de mate van
zelfredzaamheid van de prostituee voordat deze voor of
bij hem gaat werken, teneinde vast te stellen of zij
voldoet aan de eisen die hij hiervoor in zijn
bedrijfsplan heeft opgenomen;
de exploitant voor elke voor of bij hem werkzame
prostituee kan aantonen onder welke verhuur- of
arbeidsvoorwaarden zij haar diensten aanbiedt;
de exploitant of beheerder zich er regelmatig van
vergewist dat de prostituee niet door derden gedwongen
wordt tot prostitutie en dat hij in dit kader informatie
van hulpverleningsinstanties ter beschikking stelt;
de exploitant aan de voor of bij hem werkzame
prostituees informatie ter beschikking stelt over de
mogelijkheden om hulp te krijgen als een prostituee wil
stoppen met haar werk in de prostitutie;
er voldoende toezicht plaatsvindt op het
prostitutiebedrijf;
de overlast aan de omgeving van de onder het seksbedrijf
vallende seksinrichting beperkt wordt.
3.Het bedrijfsplan wordt overgelegd bij de aanvraag om een
vergunning;4.De rechten voor prostituees, die worden gewaarborgd op grond van
het tweede lid, worden op schrift gesteld en in een voor haar
begrijpelijke taal uitgereikt aan elke prostituee die werkzaam
is voor of bij de exploitant.5.In de seksinrichting wordt in ten minste twee talen en voor de
klant goed zichtbaar bekend gemaakt dat een prostituee klanten
en diensten mag weigeren en mag weigeren alcohol of drugs te
gebruiken.6.Het is verboden te handelen in strijd met het eerste , vierde en
vijfde lid.3:18Verdere verplichtingen van de exploitant en beheerder
prostitutiebedrijf1.De exploitant of de beheerder is aanwezig gedurende de uren dat
de seksinrichting van een prostitutiebedrijf daadwerkelijk is geopend. De exploitant of
beheerder van een escortbedrijf houdt effectief toezicht gedurende de uren dat het escortbedrijf
daadwerkelijk wordt uitgeoefend.2. De exploitant van een prostitutiebedrijf draagt er zorg voor
dat:
de voor of bij het prostitutiebedrijf werkzame
prostituees redelijkerwijs hun eigen werktijden kunnen
bepalen;
er een deugdelijke bedrijfsadministratie wordt gevoerd
waarin de actuele gegevens zijn opgenomen van in ieder
geval:
de voor of bij het prostitutiebedrijf werkzame
prostituees;
de verhuuradministratie;
de werkroosters van de beheerders;
de bedrijfsadministratie met inachtneming van de
wettelijke termijnen en te allen tijde beschikbaar is
voor toezichthouders;
medewerkers van de gemeentelijke gezondheidsdienst en
van andere door de burgemeester of het college
aangewezen instellingen worden toegelaten tot
seksinrichtingen als ze voornemens zijn voorlichtings-
en preventieactiviteiten uit te voeren of
voorlichtingsmateriaal te verspreiden;
dat onverwijld bij de politie wordt gemeld ieder signaal
van mensenhandel of andere vormen van dwang en
uitbuiting;
3.Het is verboden te handelen in strijd met het eerste en tweede
lid.3.3Raam- en straatprostitutie3:19Verbod raam- en straatprostitutie1.Het is verboden:
door woorden, houding, gebaren of andere feitelijke
gedragingen op of aan de weg , op of in publiek
toegankelijke plaatsen, in deuropeningen, dan wel
binnenshuis zichtbaar voor publiek, iemand tot
prostitutie uitnodigen of uitlokken, dan wel op deze
uitnodiging of uitlokking in te gaan;
op de weg ontuchtige handelingen te verrichten indien
dit kennelijk geschiedt in het kader van
prostitutie.
4Bescherming van het milieu en het natuurschoon en zorg voor het
uiterlijk aanzien van de gemeente1Geluidhinderen en verlichting4:1BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder:
Besluit: Activiteitenbesluit milieubeheer
Inrichting: een inrichting type A of type B als bedoeld in
het Besluit;
Houder van een inrichting: degene die als eigenaar,
bedrijfsleider, beheerder of anderszins een inrichting
drijft;
Collectieve festiviteit: festiviteit die niet specifiek aan
één of een klein aantal inrichtingen is verbonden;
Incidentele festiviteit: festiviteit of activiteit die
gebonden is aan één of een klein aantal Inrichtingen.
4:2Aanwijzing collectieve festiviteiten
De geluidsnormen als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en
2.20 van het Besluit gelden niet voor ten hoogste twaalf
door het college per kalenderjaar aan te wijzen collectieve
festiviteiten gedurende de daarbij aan te wijzen dagen of
dagdelen.
De voorwaarden met betrekking tot de verlichting ten behoeve
van sportbeoefening in de buitenlucht als bedoeld in artikel
3.148 eerste lid van het Besluit geldt niet voor ten hoogste
twaalf door het college per kalenderjaar aan te wijzen dagen
of dagdelen.
In een aanwijzing als bedoeld in het eerste lid en tweede
lid, kan het college bepalen dat de aanwijzing slechts geldt
in één of meer delen van de gemeente.
Het college maakt de aanwijzing ten minste vier weken voor
het begin van een nieuw kalenderjaar bekend.
Het college kan wanneer een collectieve festiviteit
redelijkerwijs niet te voorzien was een festiviteit terstond
als collectieve festiviteit als bedoeld in het eerste lid
aanwijzen.
Bij het ten gehore brengen van muziekgeluid binnen in een
inrichting blijven ramen en deuren gesloten, behoudens voor
het onmiddellijk doorlaten van personen of goederen.
4:3Kennisgeving incidentele festiviteiten
Het is een inrichting toegestaan maximaal vijf incidentele
festiviteiten per kalenderjaar te houden waarbij de
geluidsnormen als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20
van het Besluit niet van toepassing zijn, mits de houder van
de inrichting ten minste drie werkdagen voor aanvang van de
festiviteit het college daarvan in kennis heeft
gesteld.
Het is een inrichting toegestaan om tijdens maximaal tien
incidentele festiviteiten per kalenderjaar de verlichting
langer aan te houden ten behoeve van sportactiviteiten
waarbij artikel 3.148, eerste lid, van het Besluit niet van
toepassing is, mits de houder van de inrichting ten minste
tien werkdagen voor de aanvang van de festiviteit het
college daarvan in kennis heeft gesteld.
De incidentele festiviteit, bedoeld in het eerste lid, vindt
plaats op zondag tot en met donderdag tussen 07.00 uur en
01.00 uur en op vrijdag en zaterdag tussen 07.00 en 02.00
uur.
Het college stelt de wijze vast waarop de kennisgeving als
bedoeld in het eerste en tweede lid wordt gedaan.
De kennisgeving wordt geacht eerst dan te zijn gedaan
wanneer zij tijdig en volgens de wijze die door het college
is vastgesteld, is gedaan.
De kennisgeving wordt tevens geacht te zijn gedaan wanneer
het college op verzoek van de houder van een inrichting een
incidentele festiviteit, die redelijkerwijs niet te voorzien
was, toestaat.
Bij het ten gehore brengen van muziekgeluid binnen in een
inrichting blijven ramen en deuren gesloten, behoudens voor
het onmiddellijk doorlaten van personen of goederen
Bij het ten gehore brengen van onversterkte muziek als
bedoeld in artikel 2.18, eerste lid onder f en vijfde lid
van het Besluit binnen inrichtingen is de onder e. opgenomen
tabel van toepassing, met dien verstande dat:
de in de tabel aangegeven waarden binnen in- of
aanpandige gevoelige gebouwen niet gelden indien de
gebruiker van deze gevoelige gebouwen geen
toestemming geeft voor het in redelijkheid uitvoeren
of doen uitvoeren van geluidsmetingen;
de in de tabel aangegeven waarden op de gevel ook
gelden bij gevoelige terreinen op de grens van het
terrein;
de waarden in in- en aanpandige gevoelige gebouwen,
voor zover het woningen betreft, gelden in
geluidsgevoelige ruimten en verblijfsruimten;
bij het bepalen van de geluidsniveaus zoals vermeld
in de tabel geen bedrijfsduurcorrectie wordt
toegepast.
Tabel
7.00-19.00 uur19.00-23.00 uur23.00-7.00 uurLAr.LT op de gevel van gevoelige gebouwen50 dB(A)45 dB(A)40 dB(A)LAr.LT in in- en aanpandige gevoelige
gebouwen35 dB(A)30dB(A)25 dB(A)LAmax op de gevel van gevoelige gebouwen70 dB(A)65 dB(A)60 dB(A)LAmax in in- en aanpandige gevoelige
gebouwen55 dB(A)50 dB(A)45 dB(A)
Voor de duur van acht uur in de week is onversterkte muziek,
vanwege het oefenen door muziekgezelschappen zoals orkesten,
harmonie- en fanfaregezelschappen, in een inrichting
gedurende de dag- en avondperiode uitgezonderd van de
genoemde geluidsniveaus in het eerste lid.
Indien versterkte elementen worden gecombineerd met
onversterkte elementen, wordt het hele samenspel beschouwd
als versterkte muziek en is het Besluit van toepassing.
Onverminderd het bepaalde in lid 1 tot en met lid 3 van dit
artikel, zijn de artikelen 4:2 en 4:3 van overeenkomstige
toepassing.
Bij het ten gehore brengen van muziekgeluid binnen in een
inrichting blijven ramen en deuren gesloten, behoudens voor
het onmiddellijk doorlaten van personen of goederen.
4:6Overige geluidhinder
Het is verboden buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer of het Besluit op een zodanige wijze toestellen
of geluidsapparaten in werking te hebben of handelingen te
verrichten op een zodanige wijze dat voor een omwonende of
voor de omgeving geluidhinder wordt
veroorzaakt.
Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
Het verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Wet geluidhinder, de
Zondagswet, de Wet openbare manifestaties, het
Vuurwerkbesluit, het Bouwbesluit of de Provinciale
milieuverordening.
Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet
tijdig beslissen) niet van toepassing.
1aAfvalstoffen1bInzameling van huishoudelijke afvalstoffen1cTer inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen1dInzameling van bedrijfsafvalstoffen1eZwerfafval1fOverige onderwerpen die de verordening aangaan 2Bodem-, weg- en milieuverontreiniging4:7StraatvegenHet is verboden op een door het college ten behoeve van de
werkzaamheden van de gemeentelijke reinigingsdienst aangewezen
weggedeelte, een voertuig te parkeren of enig ander voorwerp te
laten staan gedurende een daarbij aangeduide tijdsperiode.4:8Natuurlijke behoefte doenHet is verboden binnen de bebouwde kom op een openbare plaats zijn
natuurlijke behoefte te doen buiten daarvoor bestemde plaatsen.4:9Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen
en putten buiten gebouwenSloten en andere wateren en niet openbare riolen en putten buiten
gebouwen mogen zich niet bevinden in een toestand die gevaar
oplevert voor de veiligheid, nadeel voor de gezondheid of hinder
voor de gebruikers van de gebouwen of voor anderen.3Het bewaren van houtopstanden[De artikelen 4:10 tot en met artikel 4:12 zijn vervallen in verband
met opname in een aparte Bomenverordening.]4Maatregelen tegen ontsiering en stankoverlast4:13Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen enz.
Het is verboden op door het college in het belang van het
uiterlijk aanzien van de gemeente, ter voorkoming of
opheffing van overlast dan wel voorkoming van schade aan de
openbare gezondheid aangewezen plaatsen, buiten een
inrichting in de zin van de Wet milieubeheer, in de
openlucht of buiten de weg de volgende voorwerpen of stoffen
op te slaan, te plaatsen of aanwezig te hebben:
onbruikbare of aan hun oorspronkelijke bestemming
onttrokken voer- of vaartuigen of onderdelen
daarvan;
bromfietsen en motorvoertuigen of onderdelen
daarvan;
kampeermiddelen als bedoeld in artikel 4:17 of
onderdelen daarvan, indien het plaatsen of aanwezig
hebben daarvan geschiedt voor verkoop of verhuur of
anderszins voor een commercieel doel; of
mestopslag, gierkelders of andere verzamelplaatsen
van vuil, een verzameling ingekuild gras, loof of
pulp of ingekuilde landbouwproducten,
afbraakmaterialen en oude metalen.
Het college kan bij de aanwijzing nadere regels stellen.
Dit artikel is niet van toepassing op situaties waarin wordt
voorzien krachtens de Wet ruimtelijke ordening of door of
krachtens de Provinciale Verordening.
4:14Stankoverlast door gebruik van meststoffen[gereserveerd]4:15Verbod hinderlijke of gevaarlijke reclame
Het is verboden om zonder vergunning van het college op of
aan een onroerende zaak handelsreclame te maken of te voeren
met behulp van een opschrift, aankondiging of afbeelding in
welke vorm dan ook, die vanaf de weg zichtbaar is.
Het verbod geldt niet voor onverlichte: opschriften, aankondigingen of afbeeldingen in het inwendig
gedeelte van een onroerende zaak, die niet kennelijk gericht
zijn op zichtbaarheid vanaf de weg; opschriften of aankondigingen op of aan onroerende zaken,
daartoe aangewezen door de overheid; opschriften of aankondigingen kleiner dan 0,50m² en de
langste zijde korter dan 1 meter die betrekking hebben op: een openbare verkoping of een aanbieding ter verkoop,
verhuur of verpachting van een onroerende zaak, zulks voor
zolang zij feitelijke betekenis hebben; het beroep, de dienst, of het bedrijf dat in of op de
onroerende zaak wordt uitgeoefend of waarvoor die zaak is
bestemd; opschriften die betrekking hebben op de naam of aard van in
uitvoering zijnde bouwwerken of op de namen van degenen die
bij het ontwerp of de uitvoering van het bouwwerk betrokken
zijn, mits deze opschriften zijn aangebracht op borden bij
of op de in uitvoering zijndebouwwerken zelf, zulks voor zolang zij feitelijke betekenis
hebben; opschriften of aankondigingen op of aan onroerende
zaken dienstbaar aan het openbaar vervoer, indien deze zijn
aangebracht ten dienste van dat vervoer.
Het verbod in het eerste lid geldt niet voor opschriften of
aankondigingen van kennelijk tijdelijke aard, voor zolang
zij feitelijke betekenis hebben, mits deze opschriften of
aankondigingen niet langer dan negen weken op de onroerende
zaak aanwezig zijn.
Het is verboden door een opschrift, aankondiging of
afbeelding als bedoeld in het tweede en derde lid de
veiligheid van het verkeer in gevaar te brengen of ernstige
hinder voor de omgeving te veroorzaken.
Een vergunning als bedoeld in het eerste lid kan worden
geweigerd:
indien de handelsreclame, hetzij op zichzelf, hetzij
in verband met de omgeving niet voldoet aan
redelijke eisen van welstand;
in het belang van de verkeersveiligheid;
in het belang van de voorkoming of beperking van
overlast voor gebruikers van de in de nabijheid
gelegen onroerende zaak.
a. Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de
provinciale Verordening Bescherming Landschap en Natuur
Zuid-Holland; b. De weigeringsgrond van het vijfde lid, onder c, geldt
niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt
voorzien door hetActiviteitenbesluit
milieubeheer.
4:16Vergunningsplicht lichtreclame[gereserveerd]5Kamperen buiten kampeerterreinen 4:17BegripsbepalingIn deze afdeling wordt onder kampeermiddel verstaan: een onderkomen
of voertuig waarvoor geen omgevingsvergunning voor het bouwen in de
zin van artikel 2.1, eerste lid onder a van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht is vereist, dat bestemd of opgericht is
dan wel gebruikt wordt of kan worden gebruikt voor recreatief
nachtverblijf.4:18Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen
Het is verboden ten behoeve van recreatief nachtverblijf
kampeermiddelen te plaatsen of geplaatst te houden buiten
een kampeerterrein dat als zodanig in het bestemmingsplan is
bestemd of mede bestemd.
Het verbod geldt niet voor het plaatsen van kampeermiddelen
voor eigen gebruik door de rechthebbende op een
terrein.
Het college kan ontheffing verlenen van het verbod als
bedoeld in het eerste lid.
Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8. kan de ontheffing
worden geweigerd in het belang van:
de bescherming van natuur en landschap;
de bescherming van een stadsgezicht.
Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet
tijdig beslissen) niet van toepassing.
4:19Aanwijzing kampeerplaatsen
Het verbod van artikel 4:18, eerste lid is niet van
toepassing op door het college aangewezen plaatsen.
Het college kan daarbij nadert regels stellen in het belang
van de gronden, genoemd in artikel 4:18, vierde lid.
5Andere onderwerpen betreffende de huishouding der gemeente 1Parkeerexcessen5:1BegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder:
voertuigen: voertuigen als bedoeld in artikel 1, onder al,
van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens (RVV
1990) met uitzondering van kleine wagens zoals: kruiwagens,
kinderwagens en rolstoelen;
parkeren: parkeren als bedoeld in artikel 1, onder ac, van
het Reglement verkeersregels en verkeerstekens ( RVV 1990).
5:2Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.
Het is degene die er zijn bedrijf, nevenbedrijf dan wel een
gewoonte van maakt voertuigen te stallen, te herstellen, te
slopen, te verhuren of te verhandelen, verboden:
drie of meer voertuigen die hem toebehoren of zijn
toevertrouwd, op de weg te parkeren binnen een
cirkel met een straal van 100 meter met als
middelpunt een dezer voertuigen, dan wel;
de weg als werkplaats voor voertuigen te
gebruiken.
Onder verhuren als bedoeld in het eerste lid wordt mede
verstaan:
het gebruiken van een voertuig voor het geven van
lessen;
het gebruiken van een voertuig voor het vervoeren
van personen tegen betaling.
Tot de voertuigen bedoeld in het eerste lid worden niet
gerekend:
voertuigen waarin herstel- of
onderhoudswerkzaamheden worden verricht die in
totaal niet meer dan een uur vergen, zulks gedurende
de tijd die nodig is voor en gebruikt wordt voor
deze werkzaamheden;
voertuigen gebezigd voor persoonlijk gebruik van de
in het eerste lid genoemde persoon.
Het college kan van het in het eerste lid gestelde verbod
ontheffing verlenen.
5:3Te koop aanbieden van voertuigen
Het is verboden op een door het college aangewezen weg een
voertuig te parkeren met het kennelijke doel het te koop aan
te bieden of te verhandelen.
Het college kan ontheffing van het verbod verlenen.
5:4Defecte voertuigen
Het is verboden een voertuig waarmede als gevolg van andere
dan eenvoudig te verhelpen gebreken niet kan of mag worden
gereden, langer dan op zeven achtereenvolgende dagen op de
weg te parkeren.
Voor de toepassing van het eerste lid wordt onder een defect
voertuig mede begrepen een niet van een kenteken voorzien
voertuig, voor zover voor het rijden met het betrokken
voertuig het voeren van zodanig kenteken wettelijk verplicht
is.
5:5 Voertuigwrakken
Het is verboden een voertuig dat rijtechnisch in onvoldoende
staat van onderhoud en tevens in een kennelijk verwaarloosde
toestand verkeert op de weg te parkeren.
Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Wet milieubeheer.
5:6Kampeermiddelen e.a.
Het is verboden een voertuig dat voor recreatie of
anderszins voor andere dan verkeersdoeleinden wordt
gebruikt:
langer dan op drie achtereenvolgende dagen te
plaatsen of te hebben op een door het college
aangewezen weg, waar dit naar zijn oordeel
buitensporig is met het oog op de verdeling van
beschikbare parkeerruimte of schadelijk is voor het
uiterlijk aanzien van de gemeente;
op een door het college aangewezen plaats te
parkeren, waar dit naar zijn oordeel schadelijk is
voor het uiterlijk aanzien van de gemeente.
Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste
lid, aanhef en onder a, gestelde verbod.
Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voorzover
in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door het
provinciale wegenverordening of de Provinciale
landschapsverordening.
5:7Parkeren van reclamevoertuigen
Het is verboden een voertuig dat is voorzien van een
aanduiding van handelsreclame, op de weg te parkeren met het
kennelijk doel om daarmee handelsreclame te maken.
Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
5:8Parkeren van grote voertuigen
Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van de
lading, een lengte heeft van meer dan 6 meter of een hoogte
van meer dan 2,4 meter te parkeren op een door het college
aangewezen plaats, waar dit naar zijn oordeel schadelijk is
voor het uiterlijk aanzien van de gemeente.
Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van de
lading, een lengte heeft van meer dan 6 meter te parkeren op
een door het college aangewezen weg, waar dit parkeren naar
zijn oordeel buitensporig is met het oog op de verdeling van
beschikbare parkeerruimte.
Het verbod in het eerste en tweede lid is niet van
toepassing op werkdagen van maandag tot en met vrijdag,
dagelijks van 07.00 tot 19.00 uur.
Het verbod in het tweede lid is voorts niet van toepassing
op campers, kampeerauto’s, caravans en kampeerwagens, voor
zover deze voertuigen niet langer dan drie achtereenvolgende
dagen op de weg worden geplaatst of gehouden.
Het college kan van de in het eerste en tweede lid gestelde
verboden ontheffing verlenen.
Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet
tijdig beslissen) van toepassing.
5:9Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigen
Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van lading,
een lengte heeft van meer dan 6 meter of een hoogte van meer
dan 2,4 meter, op de weg te parkeren bij een voor bewoning
of ander dagelijks gebruik bestemd gebouw op zodanige wijze
dat daardoor het uitzicht van bewoners of gebruikers vanuit
dat gebouw op hinderlijke wijze wordt belemmerd of hun
anderszins hinder of overlast wordt aangedaan.
Het verbod geldt niet gedurende de tijd die nodig is voor en
gebruikt wordt voor het uitvoeren van werkzaamheden waarvoor
de aanwezigheid van het voertuig ter plaatse noodzakelijk
is.
5:10Parkeren van voertuigen met stankverspreidende stoffen
Het is verboden een voertuig met stankverspreidende stoffen
daar te parkeren waar bewoners of gebruikers van
nabijgelegen gebouwen of terreinen daarvan hinder of
overlast kunnen ondervinden.
Dit verbod geldt niet voor zover de Wet milieubeheer van
toepassing is.
5:11Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen
Het is verboden met een voertuig te rijden door of deze te
doen of te laten staan in een park of plantsoen of een van
gemeentewege aangelegde beplanting of groenstrook.
Dit verbod is niet van toepassing:
op de weg;
op voertuigen die worden gebruikt voor
werkzaamheden door of vanwege de overheid;
op voertuigen, waarmee standplaats wordt of is
ingenomen op terreinen die voor dit doel zijn
bestemd.
Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
5:12Overlast van fiets of bromfietsHet is verboden op door het college in het belang van het uiterlijk
aanzien van de gemeente, ter voorkoming of opheffing van overlast,
dan wel ter voorkoming van schade aan de volksgezondheid aangewezen
wegen of weggedeelten fietsen of bromfietsen:
onbeheerd buiten de daarvoor bestemde ruimten of plaatsen te
laten staan, of
langer dan vier weken aaneengesloten onbeheerd te laten
staan.
2Collecteren, venten en standplaatsen5:13Inzameling van geld of goed
Het is verboden zonder vergunning van het college een
openbare inzameling van geld of goederen te houden of
daartoe een intekenlijst aan te bieden
(collectevergunning).
Onder een inzameling van geld of goederen wordt mede
verstaan: het bij het aanbieden van goederen, waartoe ook
worden gerekend geschreven of gedrukte stukken, dan wel bij
het aanbieden van diensten aanvaarden van geld of goederen,
indien daarbij te kennen wordt gegeven of de indruk wordt
gewekt dat de opbrengst geheel of ten dele voor een
liefdadig of
Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor een
inzameling die in besloten kring gehouden wordt.
3Venten5:14Begripsbepaling
In deze afdeling wordt onder venten verstaan: het in de
uitoefening van de ambulante handel te koop aanbieden,
verkopen of afleveren van goederen dan wel diensten op een
openbare en in de open lucht gelegen plaats of aan
huis;
Onder venten wordt niet verstaan:
het aan huis afleveren van goederen door of vanwege
degene die dit doet ter exploitatie van zijn winkel
als bedoeld in artikel 1 van de
Winkeltijdenwet;
het te koop aanbieden, verkopen of afleveren van
goederen dan wel het aanbieden van diensten als
bedoeld in het eerste lid op jaarmarkten en markten
als bedoeld in artikel 160, eerste lid onder h, van
de Gemeentewet of op snuffelmarkten als bedoeld in
artikel 5:22 van deze verordening.
het te koop aanbieden, verkopen of afleveren van
goederen dan wel het aanbieden van diensten als
bedoeld in het eerste lid op een standplaats als
bedoeld in artikel 5:17 van deze verordening.
5:15Ventverbod
Het is verboden zonder vergunning van het college te
venten.
Op de vergunning bedoeld in het eerste lid is paragraaf
4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve
fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen) van
toepassing.
5:16Vrijheid van meningsuiting
Het verbod van artikel 5:15 geldt niet voor venten met
gedrukte of geschreven stukken waarin gedachten en gevoelens
worden geopenbaard als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van
de Grondwet.
In afwijking van het bepaalde in het eerste lid is het
venten van gedrukte en geschreven stukken waarin gedachten
en gevoelens worden geopenbaard als bedoeld in artikel 7,
eerste lid van de Grondwet verboden:
op door het college aangewezen openbare plaatsen;
of
op door het college aangewezen dagen en uren.
Het college kan ontheffing verlenen van het verbod van het
tweede lid.
4Standplaatsen5:17Begripsbepaling
In deze afdeling wordt verstaan onder standplaats: het vanaf
een vaste plaats op een openbare en in de openlucht gelegen
plaats te koop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen
dan wel diensten, gebruikmakend van fysieke middelen, zoals
een kraam, een wagen of een tafel.
Onder standplaats wordt niet verstaan:
een vaste plaats op een jaarmarkt of markt als
bedoeld in artikel 160, eerste lid, aanhef en onder
h, van de Gemeentewet ;
een vaste plaats op een evenement als bedoeld in
artikel 2:24.
vaste plaatsen op snuffelmarkten als bedoeld in
artikel 5:2.
5:18Standplaatsvergunning en weigeringsgronden
Het is verboden zonder vergunning van het college een
standplaats in te nemen of te hebben.
Het college weigert de vergunning wegens strijd met een
geldend bestemmingsplan
Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de vergunning
worden geweigerd:
indien de standplaats hetzij op zichzelf hetzij in
verband met de omgeving niet voldoet aan redelijke
eisen van welstand;
indien als gevolg van bijzondere omstandigheden in
de gemeente of in een deel van de gemeente
redelijkerwijs te verwachten is dat door het
verlenen van de vergunning voor een standplaats voor
het verkopen van goederen een redelijk
verzorgingsniveau voor de consument ter plaatse in
gevaar komt.
5:19Toestemming rechthebbende Het is de rechthebbende op een perceel verboden toe te staan dat
daarop zonder vergunning van het college standplaats wordt of is
ingenomen.5:20Afbakeningsbepalingen
Het verbod van artikel 5:18, eerste lid geldt niet voor
zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door
de Wet milieubeheer, de Wet beheer rijkswaterstaatswerken of
het provinciale wegenverordening.
De weigerings grond van artikel 5:18, derde lid, onder a,
geldt niet voor bouwwerken.
5:21AanhoudingsplichtHet college houdt de aanvraag om een standplaatsvergunning aan,
indien de aanvraag een activiteit betreft waarvoor tevens een
vergunning als bedoeld in artikel 8.1 van de Wet milieubeheer is
vereist en indien geen toepassing kan worden gegeven aan het tweede
lid, tot de dag waarop is beslist op de aanvraag om een vergunning
als bedoeld in artikel 8.1 van de Wet Milieubeheer.5:21aVergunninghouder/Overschrijven standplaats
Een vergunning wordt alleen verleend aan natuurlijke
handelingsbekwame personen.
Per persoon wordt voor dezelfde periode niet meer dan één
vergunning verleend.
In geval van overlijden of aangetoonde blijvende
arbeidsongeschiktheid van een vergunninghouder kan het
college de vergunning voor de resterende geldigheidsduur op
verzoek overschrijven op de naam van de achterblijvende
echtgenoot, de geregistreerde partner of een kind van de
vergunninghouder.
Een verzoek als bedoeld in het derde lid van dit artikel
geschiedt binnen zes weken na het overlijden van de
vergunninghouder of nadat de blijvende arbeidsongeschiktheid
van de vergunninghouder is vastgesteld.
5:21bStandplaatsvrije gebieden
Het college kan gebieden aanwijzen waarvoor geen vergunning
wordt verleend.
Ten aanzien van de in het vorige lid bedoelde gebieden kan
het college ontheffing verlenen voor het innemen van een
standplaats met een verplaatsbare verkoopinrichting voor de
verkoop van de navolgende (seizoensgebonden) producten in de
volgende perioden:
ijs 1 maart tot en met 31 oktober (inrichting
maximaal 10 m²);
haring 1 mei tot en met 1 augustus (inrichting
maximaal 10 m²);
oliebollen 15 oktober tot en met 1 januari;
kerstbomen 6 december tot en met 24 december;
bloemen gehele jaar (alleen op zaterdag) (inrichting
maximaal 10 m²);
kortlopende standplaatsen met een incidenteel
karakter voor de promotie van een product of dienst
(inrichting maximaal 10 m²).
5:21cInneming en ontruiming standplaatsDe vergunninghouder mag de standplaats uiterlijk een uur voor
aanvang van de verkooptijd innemen en dient de standplaats volledig
te hebben ontruimd binnen een uur nadat de verkoop dient te zijn
beëindigd. Voor standplaatsen voor de verkoop van oliebollen en
kerstbomen kan het college, onder nader te stellen voorwaarden, van
deze eis ontheffing verlenen.5Snuffelmarkten5:22Begripsbepaling
In deze afdeling wordt verstaan onder snuffelmarkt: een
markt in een voor het publiek toegankelijk gebouw waar
hoofdzakelijk tweedehands en incourante goederen worden
verhandeld of diensten worden aangeboden vanaf een
standplaats.
Onder een snuffelmarkt wordt niet verstaan:
een markt of jaarmarkt als bedoeld in artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van
de Gemeentewet;
een evenement als bedoeld in artikel 2:24.
5:23Organiseren van een snuffelmarkt
Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een
snuffelmarkt te organiseren.
Het verbod geldt niet voor ruimten die uitsluitend dan wel
nagenoeg geheel en voortdurend in gebruik zijn als winkel in
de zin van de Winkeltijdenwet.
De burgemeester weigert de vergunning wegens strijd met een
geldend bestemmingsplan.
Op de vergunning bedoeld in het eerste lid is paragraaf
4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve
fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen) van
toepassing.
6Openbaar water5:24Voorwerpen op, in of boven openbaar water1.Het is in verband met de veiligheid op het openbaar water
verboden een voorwerp, niet zijnde een vaartuig, op, in of boven
openbaar water te plaatsen, aan te brengen of te hebben, indien
dit door zijn omvang of vormgeving, constructie of plaats van
bevestiging gevaar oplevert voor de bruikbaarheid van het
openbaar water of voor het doelmatig en veilig gebruik daarvan
dan wel een belemmering vormt voor het doelmatig beheer en
onderhoud van het openbaar water.2.Degene die voornemens is een steiger, een meerpaal of een ander
voorwerp met een permanent karakter op, in of boven openbaar
water te plaatsen, doet daarvan uiterlijk twee weken tevoren een
melding aan het college.3.De melding bevat in ieder geval naam, adres en contactgegevens
van de melder, en een beschrijving van de aard en omvang van het
voorwerp.4.Van de melding wordt kennis gegeven op de door het
gemeentebestuur vastgestelde wijze. 5.Het eerste lid is niet van toepassing op situaties waarin wordt
voorzien door het Wetboek van Strafrecht, de
Scheepvaartverkeerswet, het Binnenvaartpolitiereglement, de
Waterwet, de Provinciale vaarwegenverordening of het bepaalde
bij of krachtens de Telecommunicatiewet. 5:25Ligplaats woonschepen en overige vaartuigen
Het is verboden met een vaartuig een ligplaats in te nemen
of te hebben dan wel een ligplaats voor een vaartuig
beschikbaar te stellen op door het college aangewezen
gedeelten van openbaar water.
Het college kan aan het innemen, hebben of beschikbaar
stellen van een ligplaats met dan wel voor een vaartuig op
niet krachtens het eerste lid aangewezen gedeelten van
openbaar water:
nadere regels stellen in het belang van de openbare
orde, volksgezondheid, veiligheid, milieuhygiëne en
het aanzien van de gemeente;
beperkingen stellen naar soort en aantal
vaartuigen.
Het verbod in het eerste lid geldt niet voorzover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
milieubeheer, het Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken, de Provinciale vaarwegenverordening
of de Provinciale landschapsverordening.
5:26Aanwijzingen ligplaats[gereserveerd] 5:27Verbod innemen ligplaats[gereserveerd] 5:28Beschadigen van waterstaatswerken
Het is verboden schade toe te brengen aan of veranderingen
aan te brengen in de toestand van bij de gemeente in beheer
zijnde openbare wateren, havens, dijken, wallen, kaden,
trekpaden, beschoeiingen, oeverbegroeiing, bruggen, zetten,
duikers, pompen, waterleidingen, gordingen, aanlegpalen,
stootpalen, bakens of sluizen.
Het verbod geldt niet voorzover in het daarin geregeld
onderwerp wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht,
het Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken of de Provinciale
vaarwegenverordeng.
5:29ReddingsmiddelenHet is verboden een voor het redden van drenkelingen bestemd en
daartoe bij het water aangebracht voorwerp te gebruiken voor een
ander doel dan wel voor dadelijk gebruik ongeschikt te maken.5:29aZwemmenHet is verboden in het openbaar water te zwemmen of te baden, op de
plaatsen door het college aangegeven.5:30Veiligheidop het water
Het is aan een ieder die zich als bader of zwemmer in het
openbaar water ophoudt, verboden zich zodanig te gedragen
dat het scheepvaartverkeer daarvan hinder of gevaar kan
ondervinden.
Het is verboden te klimmen, zich daarop te begeven of zich
te bevinden op bolders, aanlegpalen, duikers, pompen,
bakens, sluizen en dergelijke waterstaatswerken.
Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover de
Scheepvaartverkeerswet, Binnenvaartpolitiereglement, de wet
beheer rijkswaterstaatswerken en de Vaarwegenverordening
Zuid-Holland van toepassing is.
5:31Overlast aan vaartuigen
Het is verboden zonder redelijk doel zich vast te houden aan
een vaartuig in openbaar water, daarop te klimmen of zich
daarop of daarin te begeven of te bevinden.
Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een
vaartuig, liggend in of aan een openbaar water, los te
maken.
7Crossterreinen en gemotoriseerd en ruiterverkeer in
natuurgebieden5:31ABegripsbepalingenIn deze afdeling wordt verstaan onder:
motorvoertuig; hetgeen daaronder wordt verstaan in artikel 1, onder z, van het Reglement
verkeersregels en verkeerstekens 1990 ;
bromfiets: hetgeen daaronder wordt verstaan in artikel 1, eerste lid onder e, van de
Wegenverkeerswet 1994.
5:32Crossterreinen
Het is verboden op enig terrein, geen weg zijnde, met een
motorvoertuig of een bromfiets een wedstrijd, een trainings-
of proefrit te houden of te doen houden dan wel daaraan deel
te nemen, dan wel een motorvoertuig of een bromfiets met het
kennelijke doel daartoe aanwezig te hebben.
Het verbod van het eerste lid is niet van toepassing op door
het college aangewezen terreinen. Het college kan daarbij
nadere regels stellen voor het gebruik van deze terreinen:
in het belang van het voorkomen of beperken van
overlast;
in het belang van de bescherming van het uiterlijk
aanzien van de omgeving en ter bescherming van
andere milieuwaarden;
in het belang van de veiligheid van de deelnemers
van de in het eerste lid bedoelde wedstrijden en
ritten of van het publiek.
Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing op
situaties waarin wordt voorzien door de Wet milieubeheer of
het Besluit geluidproductie sportmotoren.
5:33Beperking verkeer in natuurgebieden[gereserveerd]8Verbod vuur te stoken5:34Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of
anderszins vuur te stoken
Het is verboden in de openlucht afvalstoffen te verbranden
buiten inrichtingen in de zin van de Wet milieubeheer of
anderszins vuur aan te leggen, te stoken of te hebben.
Mits er geen sprake is van gevaar, overlast of hinder voor
de omgeving, is het verbod niet van toepassing op:
verlichting door middel van kaarsen, fakkels en
dergelijke;
sfeervuren zoals terrashaarden en vuurkorven, indien
geen afvalstoffen worden verbrand;
vuur voor koken, bakken en braden.
Het college kan van dit verbod ontheffing verlenen.
Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de ontheffing
worden geweigerd ter bescherming van de flora en fauna.
Het verbod geldt niet voorzover in het geregelde onderwerp
wordt voorzien door artikel 429, aanhef en onder 1 of 3, van
het Wetboek van Strafrecht of de Provinciale
milieuverordening.
9Verstrooiing van as5:35Begripsbepaling In deze afdeling wordt verstaan onder incidentele asverstrooiing:
het verstrooien van as als bedoeld in de Wet op de lijkbezorging op
een door de overledene of nabestaande(n) gewenste plek buiten een
permanent daartoe bestemd terrein.5:36Verboden plaatsen
Incidentele asverstrooiing is verboden buiten een permanent
daartoe bestemd terrein.
Het college kan op verzoek van de nabestaande die zorgdraagt
voor de asbus op grond van bijzondere omstandigheden
ontheffing verlenen van het verbod uit het eerste lid,
behoudens de gemeentelijke begraafplaatsen en
crematoriumterreinen.
6Straf-, overgangs,- en slotbepalingen6:1Strafbepaling1.Overtreding van het bij of krachtens de volgende artikelen
bepaalde en de op grond van artikel 1:4 daarbij gegeven
voorschriften en beperkingen wordt gestraft met hechtenis van ten
hoogste drie maanden of geldboete van de tweede categorie:2:1 (Samenscholing en ongeregeldheden)2:6 (Beperking aanbieding stukken)2:10 (Voorwerpen of stoffen op de weg)2:11 (Aanleggen, beschadigen en veranderen weg)2:12 (Maken, veranderen van uitweg)2:13 (Veroorzaken van gladheid)2:14 (Winkelwagentjes)2:16 (Openen straatkolken)2:18 (Rookverbod bossen en natuurterreinen)2:20 (Vallende voorwerpen)2:21 (Voorzieningen voor verkeer en verlichting)2:21a (Verwijdering e.d. van voorzieningen en voor verkeer en
verlichting)2:22 (Objecten onder hoogspanningslijnen)2:22a.(Valschermspringen)2:23 (Veiligheid op het ijs)2:23a (Verboden slaapverblijf)2:25 (Evenement)2:25a (Vrijstelling vergunningplicht, melding evenement)2:25b(Nadere regels, organiseren van een evenement)2:26 (Ordeverstoring tijdens evenement)2:28 (Exploitatievergunning horecabedrijf)2:28f (Sluiting van horecabedrijven)2:29 (Openings- en sluitingstijden)2:30a (Individuele ontheffingsmogelijkheden sluitings- en
openingstijden)2:31 (Verboden gedragingen)2:31a (Exploitatieregels horecabedrijven, verplichtingen
exploitant)2:32 (Handel binnen openbare inrichtingen)2:34 (Beperking sterke drank)2:38 (Verschaffen gegevens nachtregister)2:40a (Vergunning speelautomaat)2:40d (Wijziging beheerder)2:40i (Gokken op de openbare weg)2:40j (Sluiting overlastgevende gokpanden)2:41 (Betreden gesloten woning)2:41a (Sluiting overlastgevende voor het publiek openstaande
gebouwen)2:42 (Plakken en kladden)2:59 (Gevaarlijke honden)2:60 (Houden van hinderlijke/schadelijke dieren)2:65 (Bedelarij)2:73 (Bezigen van consumentenvuurwerk)2:73a (Bezigen van carbid)2:74 (Drugshandel op straat)2:74a (Verzameling van personen in verband met drugs)2:74b (Openlijk drugsgebruik)2:74c (Weggooien van spuiten en dergelijke)2:77a (Gebiedsontzeggingen)3:3 (Nadere regels)3:4 (Seksinrichtingen)3:6 (Sluitingstijden)3:7 (Sluiting van de seksinrichting)3:8 (Aanwezigheid/toezicht exploitant en beheerder)3:9 (Straatprostitutie)3:10 (Sekswinkels)3:11 (Tentoonstellen/aanbieden pornografisch materiaal)3:14 (Vervallen exploitatie vergunning seksinrichting e.a.)3:15 (Wijziging beheer)4:4 (Verboden incidentele activiteiten4:6 (Overige geluidhinder)4:7 (Straatvegen)4:9 (Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen
en putten buiten gebouwen)4:13 (Verbod opslag voertuigen e.d.)4:15 (Hinderlijke reclame)4:18 (Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterrein)5:2 (Parkeren voertuigen autobedrijf)5:3 (Te koop aanbieden voertuigen)5:4 (Defecte voertuigen)5:5 (Voertuigwrakken)5:6 (Kampeermiddelen e.d.)5:7 (Reclamevoertuigen)5:8 (Parkeren grote voertuigen)5:9 (Parkeren uitzichtbelemmerende voertuigen)5:10 (Parkeren voertuigen met stankverspreidende stoffen)5:11 (Aantasting groenvoorzieningen)5:12 (Overlast fiets/bromfiets)5:13 (Inzameling geld of goederen)5:15 (Venten)5:18 (Standplaatsen)5:23 (Snuffelmarkten)5:24 (Voorwerpen op/in/boven water)5:27 (Verbod innemen ligplaats)5:28 (Beschadigen waterstaatswerken)5:29 (Reddingsmiddelen)5:29a(Zwemmen)5:31 (Overlast aan vaartuigen)5:33 (Beperking verkeer in natuurgebieden)5:34 (Stookverbod)5:36 (Asverstrooiing2.Overtreding van het bij of krachtens de volgende artikelen
bepaalde en de op grond van artikel 1:4 daarbij gegeven
voorschriften en beperkingen wordt gestraft met een geldboete van de
eerste categorie:2:9 (Straatartiest)2:43 (Vervoer plakgereedschap)2:44 (Vervoer inbrekerswerktuigen)2:45 (Betreden plantsoenen)2:46 (Rijden over bermen)2:47 (Hinderlijk gedrag op of aan de weg)2:48 (Openlijk drankgebruik)2:49 (Hinderlijk gedrag in of bij gebouwen)2:50 (Hinderlijk gedrag in voor publiek toegankelijke ruimte)2:50a (Overig hinderlijk gedrag)2:51 (Neerzetten van fietsen)2:52 (Overlast van (brom)fiets op markt of kermis)2:53 (Bespieden van personen)2:57 (Loslopende honden)2:58 (Verontreiniging door honden)2:62 (Loslopend vee)4:8 (Natuurlijke behoefte doen)5:30 (Veiligheid op het water3.In afwijking van het eerste en tweede lid is artikel 1a van de Wet
op de economische delicten van toepassing op overtreding van het
bepaalde bij of krachtens de artikelen 2:10, vierde lid, 2:11,
tweede lid. 4.[Vervallen per 25 juli 2013]6:2Toezichthouders
Met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of
krachtens deze verordening, zijn belast:
de medewerkers toezicht en handhaving A en B en de
coördinatoren toezicht en handhaving werkzaam bij de
afdeling IntegraleVeiligheid;
de opsporingsambtenaren van de nationale politie,
eenheid Rotterdam
de Buitengewoon opsporingsambtenaren van Staatsbosbeheer
voor het verzorgingsgebied van het recreatieschap
Midden-Delfland, voorzover dit gebied behoort tot het
grondgebied van de gemeente Schiedam
Voorts zijn met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij
of krachtens deze verordening belast de bij besluit van het
college dan wel de burgemeester aan te wijzen personen.
6:3Binnentreden woningenZij die belast zijn met het toezicht op de naleving of de opsporing van
een overtreding van de bij of krachtens deze verordening gegeven
voorschriften welke strekken tot handhaving van de openbare orde of
veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van personen,
zijn bevoegd tot het binnentreden in een woning zonder toestemming van
de bewoner.6:4Inwerkingtreding nieuwe en intrekking oude verordening
De Algemene plaatselijke verordening Schiedam 2011 wordt
ingetrokken
Deze verordening treedt in werking op de achtste dag na die
waarop zij is bekendgemaakt.
6:5Overgangsbepaling
Besluiten, genomen krachtens de verordening bedoeld in artikel
6:4, eerste lid, die golden op het moment van de
inwerkingtreding van deze verordening en waarvoor deze
verordening overeenkomstige besluiten kent, gelden als besluiten
genomen krachtens deze verordening.
Hoofdstuk 4, artikelen 4:10 t/m 4:12 van de APV Schiedam 2010
blijven van kracht tot het moment dat de Bomenverordening
Schiedam 2011 in werking treedt.
6:6Citeertitel
Deze verordening wordt aangehaald als: Algemene plaatselijke
verordening gemeente Schiedam 2013 of als APV Schiedam 2013.
Aldus vastgesteld door de raad van de gemeente Schiedam in zijn
openbare vergadering van 31 januari 2013,de griffier, J. Gordijn de voorzitter, C.H.J. LamersARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGHOOFDSTUK 1. ALGEMENE BEPALINGENArtikel 1:1 Begripsomschrijvingen In dit artikel wordt een aantal begrippen dat in de verordening wordt
gehanteerd, gedefinieerd. Van een aantal specifieke begrippen, dat wil zeggen
begrippen die op een bepaald onderdeel van deze verordening betrekking hebben,
zijn in de desbetreffende afdeling definities opgenomen.Bij de wijziging van 2011 zijn een aantal definities vervallen of
verplaatst:• De definitie van voertuigen (het oude nummer 1.1 onder E) is verplaatst. Deze
begripsomschrijving wordt maar op enkele plaatsen in de APV gebruikt. Voertuigen
worden waarnodig voortaan op die plaats gedefinieerd.• Hetzelfde geldt voor vaartuigen (het oude nummer 1.1 onder F).• De definitie van vee (het oude nummer 1.1 onder J) is geschrapt:• Door aan te sluiten bij de Meststoffenwet ontstond een enigszins willekeurige
groep dieren die onder de APV kwamen te vallen, en daarmee een al even
willekeurige groep die daar dus niet onder viel. Verder is “vee” een
welomschreven begrip uit het dagelijks spraakgebruik, dat verder geen definitie
nodig heeft om in een juridische tekst bruikbaar te zijn.Over de in artikel 1:1 opgenomen definities kan het volgende worden
opgemerkt.a. Een openbare plaatsHiervoor is aangehaakt bij de Wet openbare manifestaties (Wom).Artikel 1, eerste lid, WOM bepaalt wat een openbare plaats is, namelijk een
plaats die krachtens bestemming of vast gebruik open staat voor het publiek.
Deze definitie kent dus twee criteria.Ten eerste moet de plaats open staan voor het publiek. Dat wil volgens de
memorie van toelichting zeggen “dat in beginsel eenieder vrij is om er te komen,
te vertoeven en te gaan; dit houdt in dat het verblijf op die plaats niet door
de gerechtigde aan een bepaald doel gebonden mag zijn (...). Dat de plaats "open
staat" betekent verder dat geen sprake is van een meldingsplicht, de eis van
voorafgaand verlof, of de heffing van een toegangsprijs voor het betreden van de
plaats”.Op grond hiervan zijn bijvoorbeeld stadions, postkantoren, warenhuizen,
restaurants, musea, ziekenhuizen en kerken geen “openbare plaatsen”. Ook de hal
van het gemeentehuis valt buiten het begrip “openbare plaats”.Het tweede criterium is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd op
bestemming of vast gebruik. “De bestemming ziet op het karakter dat door de
gerechtigde aan de plaats is gegeven blijkens een besluit of blijkens de uit de
inrichting van de plaats sprekende bedoeling. Een openbare plaats krachtens vast
gebruik ontstaat wanneer de plaats gedurende zekere tijd wordt gebruikt als had
deze die bestemming, en de rechthebbende deze feitelijke toestand gedoogt”,
aldus de memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16).Voorbeelden van openbare plaatsen in de zin van artikel 1, eerste lid, WOM zijn:
openbare wegen, plantsoenen, speelweiden en parken en vrij toegankelijke
gedeelten van overdekte passages, van winkelgalerijen, van stationshallen en van
vliegvelden, openbare waterwegen en recreatieplassen.Omdat de definitie van het begrip “openbare plaats” ook een aantal “besloten
plaatsen” als bedoeld in artikel 6, tweede lid, Grondwet kan omvatten, is in
artikel 1, tweede lid, WOM expliciet aangegeven dat onder een openbare plaats
niet wordt begrepen een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6,
tweede lid, van de Grondwet (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p. 11-13, en nr.
6).b. WegEen aantal van de in deze verordening opgenomen bepalingen hebben betrekking op
(verboden) gedragingen “op of aan de weg”. In artikel 1:1 is de “weg” omschreven
als weg in de zin van de Wegenverkeerswet 1994. Dat verschilt aanzienlijk van de
oude omschrijving, waar praktisch iedere publiek toegankelijke ruimte onder het
begrip “weg” viel. Daarop is kritiek gekomen, met name omdat het begrip “weg” op
die manier wel erg ver af kwam te staan van wat het normale spraakgebruik
daaronder verstaat. In de aanwijzingen voor de decentrale regelgeving is juist
aangegeven dat het normale spraakgebruik zoveel mogelijk moet worden gevolgd
(aanwijzing 66). Bij die artikelen waarvan het duidelijk de bedoeling is dat er
zaken worden geregeld die zich niet alleen op of aan de weg afspelen, is gekozen
voor de omschrijving “openbare plaats”. In de wetgeving bestaan verschillende
definities van het begrip “weg”:a. de “(Openbare) weg” in de zin van de Wegenwet: een begrip dat de wetgever
heeft gecreëerd in verband met de verkeersbehoefte. Een van de grondbeginselen
van de Wegenwet is dat het verkeer op wegen die openbaar zijn in de zin van deze
wet, het onbetwistbaar recht van vrij gebruik heeft (behoudens bepaalde
beperkingen; zie hierna);b. de “weg” in de zin van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994), te weten de voor
het openbaar verkeer openstaande weg: een begrip ontstaan als gevolg van de
noodzaak om met betrekking tot de verkeersveiligheid en het in stand houden van
de weg in te grijpen.Op of aan de wegVerschillende bepalingen in deze verordening hebben betrekking op (verboden)
gedragingen “op of aan de weg”. De term “aan de weg” duidt begripsmatig op een
zekere nabijheid ten opzichte van de weg. Daaronder vallen bijvoorbeeld
voortuinen van huizen en andere open ruimtes die aan de weg zijn gelegen.
Daaronder valt echter niet wat zich binnenshuis bevindt of afspeelt.Ook treinstations vallen buiten het bereik van de APV. Artikel 27 van de
Spoorwegwet en de daarop gebaseerde Algemeen Reglement Vervoer regelen het
bevoegd gezag inzake veiligheid, orde en rust op en om stations.c. Openbaar water Een 'openbaar water” in de zin van Boek 5 van het Burgerlijk Wetboek is ieder
water, dat open staat voor het publiek. “Openbaar” is hier dus synoniem aan
“feitelijk voor het publiek toegankelijk”. d. Bebouwde kom De reikwijdte van een aantal artikelen in deze verordening is (of kan) beperkt
(zijn) tot de bebouwde kom.Voor het begrip “bebouwde kom” kan aangesloten worden bij de aanwijzing van
gedeputeerde staten van de bebouwde kom krachtens artikel 27, lid 2, van de
Wegenwet. e. RechthebbendeHieronder wordt verstaan de rechthebbende naar burgerlijk recht.f. BouwwerkDeze omschrijving verwijst naar artikel 1 van de (Model-)bouwverordening: “elke
constructie van enige omvang van hout, steen, metaal of ander materiaal, die op
de plaats van bestemming hetzij direct hetzij indirect met de grond verbonden
is, hetzij direct of indirect steun vindt in of op de grond, bedoeld om ter
plaatse te functioneren”;g. GebouwDeze omschrijving verwijst naar artikel 1, onder c, van de Woningwet: “elk
bouwwerk, dat een voor mensen toegankelijke overdekte geheel of gedeeltelijk met
wanden omsloten ruimte vormt”.h. HandelsreclameIn het vierde lid van artikel 7 van de Grondwet, betreffende de vrijheid van
meningsuiting, wordt handelsreclame (commerciële reclame) met zoveel woorden
buiten de werking van dit artikel geplaatst. Dit is vooral van belang in verband
met het bepaalde in het eerste lid van artikel 7, dat zich volgens vaste
jurisprudentie verzet tegen een vergunningsstelsel voor de verspreiding van
gedrukte stukken e.d. Aan een vergunningsstelsel voor handelsreclame staat het
grondwetsartikel niet in de weg. Onder het begrip “reclame” dient te worden
verstaan: iedere vorm van openbare aanprijzing van goederen en diensten. Door
dit te beperken tot “handelsreclame” heeft de in het vierde lid geformuleerde
uitzondering slechts betrekking op reclame voor commerciële doeleinden in de
ruime zin des woords en omvat zij elk aanbod van goederen en diensten, maar is
zij niet van toepassing op reclame voor ideële doeleinden. Dit betekent niet dat
handelsreclame helemaal niet beschermd wordt. Voorschriften voor handelsreclame
zullen de toets aan artikel 10 EVRM en artikel 19 IV moeten kunnen doorstaan.
Deze verdragsbepalingen verzetten zich echter niet tegen een
vergunningsstelsel.i. Bevoegd gezagIn dit artikel is met de term “bevoegd gezag” aangehaakt bij de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht (Wabo). Die is van toepassing op de vergunning voor
aanleg of veranderen van een weg (artikel 2:11) en het vellen van houtopstanden
(artikel 4:11). De vergunning voor het aanleggen of veranderen van een weg is
aangewezen in artikel 2.2, eerste lid onder d. van de Wabo, voor het vellen en
de vergunning van houtopstanden in artikel 2.2, eerste lid onder g. (Deze
bepalingen zijn nu onder gebracht in de Bomenverordening Schiedam 2011).De Wabo kan ook van toepassing zijn op het gebruik van de weg anders dan
overeenkomstig de publieke functie daarvan, namelijk als het gaat om het opslaan
van roerende zaken (artikel 2:10). De ontheffing voor het opslaan van roerende
zaken is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid, onder j en k van de Wabo. De omgevingsvergunning wordt door één bevoegd gezag beoordeeld en doorloopt één
procedure. De beslissing op de aanvraag kent ook één procedure van
rechtsbescherming. Het bevoegd gezag is in de meeste gevallen het college van
burgemeester en wethouders van de gemeente waar het project in hoofdzaak zal
worden verricht. In een beperkt aantal gevallen berust de bevoegdheid tot
toestemmingsverlening niet bij het College van burgemeester en wethouders, maar
bij het College van gedeputeerde staten en in enkele gevallen bij een Minister.
Het bevoegd gezag is integraal verantwoordelijk voor het te nemen besluit en is
tevens belast met de bestuursrechtelijke handhaving. Zie verder ook de
toelichting bij de artikelen 2:10, 2:11 en 4:11 van deze verordening.Daarnaast komt in de APV op verschillende plaatsen de term “bevoegd
bestuursorgaan” voor. Daarmee wordt dan gedoeld op ofwel het College van
burgemeester en wethouders, ofwel de burgemeester. De Wabo brengt hierin geen
verandering.Jurisprudentieb. WegStrandovergang is openbare weg in de zin van artikel 4, lid 1, onder II,
Wegenwet. ABRS 16-03-1999, Gst. 1999, 7100, 3 m.nt. HH.Nu in dit geval onvoldoende vaststaat dat de strook grond een weg in de zin van
artikel 1 APV was, staat evenmin vast dat het verbod van artikel 9.1 APV is
overtreden. ABRS 29-08-2001, LJN-nr. AD3795.h. HandelsreclameOnder een “commercieel belang dienen” moet mede worden begrepen: dienstig te
zijn tot koop en verkoop. HR 11-05-1982, NJ 1983, 68. Artikel 1:2 Beslistermijn Het uitgangspunt van artikel 4:13 van de Awb is dat in het wettelijk voorschrift
de termijn aangegeven wordt waarbinnen de beschikking gegeven dient te worden.
Tijdig beslissen is een rechtsplicht voor elk bestuursorgaan. Het merendeel van
de aanvragen zal binnen acht weken kunnen worden afgehandeld. Meer ingewikkelde
aanvragen, zeker die waarvoor meerdere adviezen moeten worden ingewonnen, vergen
soms meer tijd. De verlenging van de beslistermijn biedt dan uitkomst (tweede
lid). Uitgangspunt blijft altijd dat die termijn redelijk moet zijn. Artikel
4:14 Awb verplicht tot kennisgeving aan de aanvrager van dit verlengingsbesluit.
Indien de aanvrager meent dat de verlenging niet redelijk is, kan hij daartegen
in bezwaar en beroep gaan.DienstenrichtlijnOp vergunningprocedures voor wat betreft diensten is artikel 13 van de
Dienstenrichtlijn van toepassing. Het derde lid bepaalt dat de aanvraag binnen
een redelijke, vooraf vastgestelde termijn wordt behandeld. De achtweken-termijn
van artikel 1:2 voldoet daaraan. Artikel 13, derde lid, van de Dienstenrichtlijn
bepaalt voorts dat de beslistermijn eenmaal door de bevoegde instantie mag
worden verlengd, indien dit gerechtvaardigd wordt door de complexiteit van het
onderwerp. Dit houdt in dat voor verlenging een stevige motivering is vereist
met gebruikmaking van dit criterium.De verlenging en duur ervan worden met redenen omkleed vóór het verstrijken van
de oorspronkelijke termijn ter kennis van de aanvrager gebracht worden. Het
derde lid is een implementatie van deze verplichting.OntvangstbevestigingIndien de Dienstenrichtlijn van toepassing is, wordt op grond van artikel 13,
vijfde lid de ontvangst van elke vergunningaanvraag zo snel mogelijk bevestigd.
De ontvangstbevestiging moet de volgende informatie bevatten: de beslistermijn,
de beschikbare rechtsmiddelen en indien van toepassing de vermelding dat bij het
uitblijven van een antwoord binnen de gespecificeerde termijn de vergunning
geacht wordt te zijn verleend. Het gaat hier om toepassing van de lex
silencio.Een bevoegde instantie bevestigt eveneens de ontvangst van een melding die een
dienstverrichter krachtens wettelijk voorschrift bij een bevoegde instantie
dient te verrichten, indien door het doen van die melding en een bij wettelijk
voorschrift bepaald tijdsverloop een voorwaarde wordt vervuld voor toegang tot
of de uitoefening van een dienst.Opschorting van de termijnOp grond van de Dienstenrichtlijn gaat de termijn pas in op het tijdstip waarop
alle documenten zijn ingediend. Artikel 13, zesde lid bepaalt dat wanneer een
aanvraag onvolledig is, de aanvrager zo snel mogelijk wordt meegedeeld dat hij
aanvullende documenten moet verstrekken, en, in voorkomend geval, welke gevolgen
dit heeft voor de in artikel 13, derde lid, bedoelde termijn. Hiermee wordt
bedoeld dat moet worden meegedeeld dat de termijn pas aanvangt als de gevraagde
documenten zijn ontvangen.Deze regeling wijkt af van die van artikel 4:15 Awb: de termijn voor het geven
van een beschikking wordt opgeschort met ingang van de dag waarop het
bestuursorgaan krachtens artikel 4:5 de aanvrager uitnodigt de aanvraag aan te
vullen, tot de dag waarop de aanvraag is aangevuld of de daarvoor gestelde
termijn ongebruikt is verstreken. Als de aanvraag is aangevuld, loopt de termijn
weer verder door.Wabo De tekst van het eerste lid is in overeenstemming gebracht met die van
artikel 3.9, eerste lid van de Wabo. Inhoudelijk is er niets veranderd.Het derde lid is toegevoegd omdat artikel 3.9, tweede lid van de Wabo bepaalt
dat de beslistermijn niet met acht, maar slechts met zes weken kan worden
verlengd. De wegaanlegvergunning (art 2:11) en de reclamevergunning (4:15)
vallen onder de Wabo. De vergunning voor het aanleggen of veranderen van een weg
is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid onder d. van de Wabo, en de vergunning
voor het vellen van houtopstanden in artikel 2.2 eerste lid onder g (Deze
bepalingen zijn nu onder gebracht in de Bomenverordening Schiedam 2011). De Wabo
kan ook van toepassing zijn op het gebruik van de weg anders dan overeenkomstig
de publieke functie daarvan, namelijk als het gaat om het opslaan van roerende
zaken (artikel 2:10). De ontheffing voor het opslaan van roerende zaken is
aangewezen in artikel 2.2, eerste lid, onder j en k van de Wabo. De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning of ontheffing die
onder de Wabo valt, staan in de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor,
Staatscourant 2010-5162). De algemene indieningsvereisten staan in artikel 1.3
Mor, dat luidt als volgt:Artikel 1.3 Indieningsvereisten bij iedere aanvraag1. In de aanvraag vermeldt de aanvrager:
de naam, het adres en de woonplaats van de aanvrager, alsmede het
elektronisch adres van de |aanvrager, indien de aanvraag met een
elektronisch formulier wordt ingediend;
b. het adres, de kadastrale aanduiding dan wel de ligging van het
project;
een omschrijving van de aard en omvang van het project;
d. indien de aanvraag wordt ingediend door een gemachtigde: zijn naam,
adres en woonplaats, alsmede het elektronisch adres van de gemachtigde,
indien de aanvraag met een elektronisch formulier wordt ingediend;
e. indien het project wordt uitgevoerd door een ander dan de aanvrager:
zijn naam, adres en woonplaats.
2. De aanvrager voorziet de aanvraag van een aanduiding van de locatie van de
aangevraagde activiteit of activiteiten. Deze aanduiding geschiedt met behulp
van een situatietekening, kaart, foto’s of andere geschikte middelen.3. De aanvrager doet bij de aanvraag een opgave van de kosten van de te
verrichten werkzaamheden. In Hoofdstuk 7 van de Mor staan nog bijzondere indieningsvereisten.Daarvan
zijn in het kader van de APV alleen die voor het vellen van houtopstanden van
belang. Zie daarvoor de toelichting bij artikel 4:11.Artikel 1:3 Indiening aanvraag In de praktijk gebeurt het nog wel eens dat burgers met de aanvraag om een
vergunning tot het laatste moment wachten. Als algemene richtlijn wordt daarom
een termijn van drie weken aangehouden. De bewoordingen van het onderhavige
artikel (“kan”) laten uitkomen, dat niet elke te laat ingediende aanvraag buiten
behandeling hoeft te worden gelaten. Voor vergunningen die niet binnen drie
weken kunnen worden behandeld, is in het tweede lid de mogelijkheid geschapen om
de termijn van drie weken te verlengen tot maximaal acht weken. Vanzelfsprekend
kan ook een langere of kortere termijn worden vastgelegd. Herhaalde aanvraag (artikel 4:6 Awb)Als er lange tijd is verstreken tussen beide aanvragen kan het praktischer zijn
om de aanvraag opnieuw inhoudelijk te behandelen in plaats van een discussie te
voeren over de vraag of het wel of niet om een herhaalde aanvraag gaat. Zie
ABRvS 3 mei 2006, JB 2006/186. Daar was meer dan tien jaar verlopen tussen beide
aanvragen, en de Afdeling oordeelde dat er geen sprake was van een herhaalde
aanvraag, omdat één aanvraag was gebaseerd op de Wet openbaarheid van bestuur,
en de andere op de Archiefwet.Artikel 1:4 Voorschriften en beperkingen In literatuur en jurisprudentie is men het erover eens dat de bevoegdheid tot
het verbinden van voorschriften in beginsel aanwezig is in die gevallen waarin
het al dan niet verlenen van die vergunning of ontheffing ter vrije beslissing
staat van het beschikkende orgaan. Toch verdient het uit een oogpunt van
duidelijkheid aanbeveling deze bevoegdheid uitdrukkelijk vast te leggen. Daarbij
moet ook - ten overvloede - worden aangegeven dat die voorschriften uitsluitend
mogen strekken ter bescherming van de belangen in verband waarmee het vereiste
van vergunning of ontheffing is gesteld.Niet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden
zijn, kan grond opleveren voor intrekking van de vergunning of ontheffing dan
wel voor toepassing van andere administratieve sancties. In artikel 1:6 is deze
intrekkingsbevoegdheid vastgelegd.De vraag of bij niet-nakoming van vergunningsvoorschriften bestuursdwang kan
worden toegepast, wordt in het algemeen bevestigend beantwoord. Doordat in het
tweede lid van artikel 1:4 naleving van deze voorschriften wordt omschreven als
verplichting, wordt hierover alle onzekerheid weggenomen. Uiteraard is
bestuursdwang niet mogelijk, wanneer alleen voorschriften zijn overtreden, die
slechts beogen het toezicht op de naleving van de vergunning of ontheffing te
vergemakkelijken, maar geen verband houden met de bescherming van het belang of
de belangen met het oog waarop de vergunning of ontheffing is vereist.DienstenrichtlijnArtikel 10 van de Dienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd
moeten zijn op criteria die ervoor zorgen dat de bevoegde instanties hun
beoordelingsbevoegdheid niet op willekeurige wijze uitoefenen. Die criteria
zijn: niet-discriminatoir, gerechtvaardigd om een dwingende reden van algemeen
belang; evenredig met die reden van algemeen belang; duidelijk en
ondubbelzinnig; objectief; vooraf openbaar bekendgemaakt; transparant en
toegankelijk. Ook de voorschriften en beperkingen die aan de vergunning worden
verbonden, dienen hieraan te voldoen. Zie voor wat onder dwingende reden van
algemeen belang en evenredigheid wordt verstaan: de algemene toelichting en het
commentaar onder artikel 1:8. Op grond van het vijfde lid van artikel 10 wordt
de vergunning pas verleend nadat na een passend onderzoek is vastgesteld dat aan
de vergunningvoorwaarden is voldaan. Het derde lid zegt, dat de
vergunningvoorwaarden voor een nieuwe vestiging gelijkwaardige, of gezien hun
doel in wezen vergelijkbare, eisen en controles waaraan de dienstverrichter al
in een andere of dezelfde lidstaat onderworpen is, niet mogen overlappen.In de in deze model-APV opgenomen algemene strafbepaling (artikel 6:1) wordt
overtreding van het bij of krachtens deze verordening bepaalde met straf
bedreigd. Daardoor staat ook straf op het overtreden van aan een vergunning of
ontheffing verbonden voorschriften.Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing Een vergunning wordt persoonlijk genoemd, als die alleen of vooral is verleend
vanwege de persoon van de vergunningaanvrager (diens persoonlijke kwaliteiten,
zoals het bezit van een diploma of een bewijs van onbesproken levensgedrag). De
persoonlijke vergunning is in beginsel niet overdraagbaar, tenzij de regeling
dat uitdrukkelijk bepaalt of dit uit de aard van de vergunning voortvloeit. Een
voorbeeld van een persoonsgebonden vergunning is de vergunning als bedoeld in
artikel 3 van de Drank- en Horecawet. Deze wet bepaalt dat voor het verkrijgen
van een vergunning de nodige diploma’s moeten zijn gehaald. Een persoonlijke
vergunning is ook de standplaatsvergunning. Dit vanwege het persoonlijke
karakter van de ambulante handel en omdat het aantal aanvragen om vergunning het
aantal te verlenen vergunningen meestal verre overtreft. Het zou onredelijk zijn
als een standplaatsvergunning zonder meer kan worden overgedragen aan een andere
terwijl een groot aantal aanvragers op de wachtlijst staat.Als een vergunning of ontheffing zowel voor de aanvrager als voor zijn
rechtsopvolger geldt, is het verstandig een voorschrift op te nemen dat de
houder van de vergunning of ontheffing verplicht binnen twee weken schriftelijk
te melden dat hij zijn vergunning heeft overgedragen, met vermelding van de naam
en het adres van de nieuwe houder van de vergunning of ontheffing.JurisprudentieVolgens art. 1:5 APV is de vergunning of ontheffing persoonsgebonden tenzij bij
of krachtens deze verordening anders is bepaald. Ingevolge art. 1:6, aanhef en
onder e APV kan de vergunning of ontheffing worden gewijzigd indien de houder of
zijn rechtverkrijgende dit verzoekt. De Afdeling is van oordeel dat art. 1:6
aanhef en onder e APV niet afdoet aan het persoonsgebonden karakter van de
vergunning. Van een zelfstandige bepaling die het persoonsgebonden karakter van
de exploitatievergunning voor een coffeeshop kan opheffen is geen sprake, gelet
op de aard van de vergunning en op de strekking van het in de APV neergelegde
vergunningstelsel. De burgemeester was derhalve niet zonder meer gehouden zijn
medewerking te verlenen aan een verzoek tot overdracht van een vergunning aan
een derde. ABRS 23-11-1999, LJN-nr. AA5058, GS 2000, 7112 , 6.Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing
De in het eerste lid genoemde intrekkings- en wijzigingsgronden hebben een
facultatief karakter (“kan”). Het hangt van de omstandigheden af of tot
intrekking of wijziging wordt overgegaan. Zo zal niet iedere niet-nakoming van
vergunningsvoorschriften leiden tot intrekking van de vergunning. Met name het
rechtzekerheids- en het vertrouwensbeginsel beperken nogal eens de bevoegdheid
tot wijziging en intrekking.Als het bestuursorgaan overweegt om de vergunning of ontheffing in te trekken of
te wijzigen, dient het de belanghebbenden in de gelegenheid te stellen hun
bedenkingen in te dienen (artikel 4:8 Awb).JurisprudentieIntrekking van een vergunning vereist een zorgvuldige voorbereiding. Als
specifieke kennis bij het bestuursorgaan ontbreekt, moet advies worden
ingewonnen. Zes werkdagen zijn daarvoor voldoende. ABRS 11-06-2003, 200205273/1,
JG 03.0125, met noot M. Geertsema. (artikel 2.1.4.1 (oud) is nu opgenomen in de
artikelen 2.2.1 (oud) en 2.2.2 (oud)).Artikel 1:7 Termijnen Het streven naar lastenvermindering voor burger en overheid en toetsing aan de
Europese Dienstenrichtlijn hebben ertoe geleid in artikel 1:7 te bepalen dat de
vergunning of ontheffing in beginsel voor onbepaalde tijd geldt. Artikel 11 van
de Dienstenrichtlijn stelt dat vergunningen geen beperkte geldingsduur mogen
hebben, tenzij: a. de vergunning automatisch wordt verlengd of alleen
afhankelijk is van de voortdurende vervulling van de voorwaarden; b. het aantal
beschikbare vergunningen beperkt is door een dwingende reden van algemeen
belang; c. een beperkte duur gerechtvaardigd is om een dwingende reden van
algemeen belang.Over punt b. dat onder meer op wachtlijsten ziet, schrijft de Dienstenrichtlijn:
“Wanneer het aantal beschikbare vergunningen voor een activiteit beperkt is
wegens een schaarste aan natuurlijke hulpbronnen of technische mogelijkheden,
moet een selectieprocedure worden vastgesteld om uit verscheidene gegadigden te
kiezen, teneinde via de werking van de vrije markt de kwaliteit en voorwaarden
van het dienstenaanbod voor de gebruikers te verbeteren. Deze procedure moet
transparant en onpartijdig zijn en de verleende vergunning mag niet buitensporig
lang geldig zijn, automatisch worden verlengd of enig voordeel toekennen aan de
dienstverrichter wiens vergunning net is komen te vervallen. In het bijzonder
moet de geldigheidsduur zodanig worden vastgesteld dat de vrije mededinging niet
in grote mate wordt belemmerd of beperkt dan nodig is met het oog op de
afschrijvingen van de investeringen en een billijke vergoeding van het
geïnvesteerde kapitaal.” (PB L 376/36, nr. 62) Als je als gemeente een
vergunning voor bepaalde tijd verleent, moet je beargumenteren waarom deze
beperking nodig is en de evenredigheidstoets kan doorstaan.Sommige vergunningen lenen zich uit de aard alleen voor verlening voor bepaalde
tijd. Dit is bijvoorbeeld het geval bij een evenementenvergunning of een
standplaatsvergunning voor een oliebollenkraam rond de jaarwisseling.Zie voor de betekenis van “een dwingende reden van algemeen belang” bij de
toelichting onder artikel 1:8.Artikel 1:6 bepaalt dat bij gewijzigde omstandigheden de vergunning kan worden
gewijzigd of ingetrokken. Het ligt ook daarom in de rede dat een vergunning voor
onbepaalde duur blijft gelden indien de omstandigheden niet wijzigen. Pas bij
gewijzigde omstandigheden dient de vergunning opnieuw te worden bezien. Ook
daarbij wordt rekening gehouden met de noodzaak- en proportionaliteitseis. Bij
geringe wijziging van omstandigheden die geen gevolgen hebben voor het algemeen
belang, kan de vergunning niet worden gewijzigd of ingetrokken. De noodzaak
daarvoor ontbreekt.Artikel 1:8 Weigeringsgronden Vergunningstelsels zijn in de APV als volgt geformuleerd: een verbodsbepaling om
een bepaalde activiteit te verrichten behoudens vergunning. Vergunningstelsels
kenden een artikellid of –leden met weigeringsgronden. Deze werden op
verschillende manier omschreven wat suggereerde dat in verschillende bepalingen
materieel andere weigeringsgronden golden. Dit was meestal niet het geval. In
het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is
kritisch naar de weigeringsgronden gekeken. We hebben ter bevordering van de
systematiek en duidelijkheid ervoor gekozen om in Hoofdstuk I algemene
weigeringsgronden te benoemen. In de afzonderlijke vergunningstelsels zijn de
betreffende artikel(led)en vervallen. Alleen als er voor een vergunning andere
weigeringsgronden gelden dan de in artikel 1:8 genoemde, worden die in het
betreffende artikel genoemd. In een enkel geval
(horecaexploitatievergunningstelsel en vergunning voor seksinrichting) is van
artikel 1:8 afgeweken.Europese DienstenrichtlijnVergunningenTegelijkertijd met de deregulering van de vergunningstelsels van de APV zijn
deze gescreend aan de Europese Dienstenrichtlijn. Het gaat daarbij om onder
andere de volgende stelsels: gebiedsaanwijzing in geval van straatartiesten, de
evenementenvergunning, horecaexploitatievergunning, vergunning voor een
seksinrichting, standplaatsvergunning en de vergunning voor een snuffelmarkt. MeldingenHet begrip vergunningstelsel in de zin van de Dienstenrichtlijn is breder dan
wij dit kennen. Daaronder vallen ook meldingsplichten. Onder vergunning verstaat
de Dienstenrichtlijn immers: elke procedure die voor een dienstverrichter of
afnemer de verplichting inhoudt bij een bevoegde instantie stappen te ondernemen
ter verkrijging van een formele of stilzwijgende beslissing over de toegang tot
of de uitoefening van een dienstenactiviteit (artikel 4 lid 6). Hieruit volgt
dat een melding wordt aangemerkt als een vergunning. Andere voorbeelden van een
‘vergunning’ zijn: verklaringen van geen bezwaar; verplichting zich in te
schrijven in een register etc. Een voorbeeld van een meldingsplicht binnen deze
verordening is een eendaags klein evenement.Vestiging of tijdelijke overschrijdingBij het screenen van de APV Schiedam 2010 aan de Dienstenrichtlijn is het
volgende in ogenschouw genomen. In theorie bestaan er drie verschillende
regimes: voor de ‘vestiger’, de ‘tijdelijke grensoverschrijder’ en de
Nederlandse dienstverrichter. In het licht van deze regimes moet worden bekeken
of en in hoeverre vergunningstelsels zijn toegestaan.Artikel 9 van de Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van vestiging) ziet op de
zogenaamde ‘vestiger’. Er is overeenkomstig de rechtspraak van het HvJ sprake
van vestiging, als er een daadwerkelijke uitoefening van een economische
activiteit voor onbepaalde tijd vanuit een duurzame vestiging wordt verricht.
Aan die eis kan ook zijn voldaan als een onderneming voor een bepaalde tijd
wordt opgericht of als er een gebouw wordt gehuurd van waaruit de ondernemer
zijn activiteiten onderneemt. (overweging 37 bij de richtlijn).In het licht van bovengenoemde regimes moet worden bekeken of een
vergunningstelsel is toegestaan. Artikel 9 van de Dienstenrichtlijn (vrij
verkeer van vestiging) ziet op de zogenaamde ‘vestiger’. Het artikel staat
vergunningstelsels toe, mits aan de volgende vereisten is voldaan:• zij zijn niet discriminatoir ten opzichte van degene die de vergunning
aanvraagt;• de behoefte aan een vergunningstelsel is gerechtvaardigd om een dwingende
reden van algemeen belang (noodzakelijkheid). Het begrip dwingende redenen van
algemeen belang zoals bedoeld in artikel 9 is door het Hof van Justitie
ontwikkeld en kan zich nog verder ontwikkelen. Het betreft hier de zogenaamde
‘rule of reason’. Dit begrip omvat de volgende gronden: openbare orde, openbare
veiligheid en volksgezondheid, als bedoeld in de artikelen 46 en 55 van het
Verdrag, en andere dwingende redenen waaronder milieu (overweging 40 bij de
richtlijn);• het nagestreefde doel kan niet door een minder beperkende maatregel worden
bereikt (evenredigheid). De tijdelijke dienstverrichter overschrijdt de grens om
in Nederland zijn dienst te verrichten, maar vestigt zich hier niet. Hierop ziet
artikel 16 van de Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van diensten). Hier gelden
veel strengere criteria om een (vergunnings)eis te stellen:• zij zijn niet discriminatoir ten opzichte van de dienstverlener;• er zijn gerechtvaardigde redenen van openbare orde, openbare veiligheid, de
volksgezondheid of de bescherming van het milieu (noodzakelijkheid). Voor wat
betreft de noodzakelijkheidseis stelt artikel 16 dan ook een strengere eis dan
artikel 9;• het nagestreefde doel kan niet door een minder beperkende maatregel worden
bereikt (evenredigheid).Tenslotte zijn er de Nederlandse dienstverleners. In theorie staat de richtlijn
toe dat de overheid aan een Nederlandse dienstverlener zwaardere eisen stelt dan
aan een buitenlandse partij, maar dit is in de praktijk en vanuit het oogpunt
van rechtsgelijkheid niet wenselijk. Wij achten het op dezelfde gronden evenmin
gewenst een onderscheid aan te brengen tussen verschillende soorten van
dienstverleners (tijdelijke grensoverschrijders, vestigers en dus ook
Nederlandse dienstverleners). Anders zou de dienstverlener die zich vanuit een
andere lidstaat hier vestigt een bevoorrechte positie hebben ten opzichte van
degene die de grens overschrijdt om zijn diensten aan te bieden of beide
dienstverleners ten opzichte van de eigen onderdanen. Niet alleen de eis van het
hebben van een vergunning geldt voor hen gelijkelijk, maar ook de gronden om een
vergunning te weigeren zijn voor de drie categorieën aanvragers dezelfde. Daarom
zijn de weigeringsgronden algemeen geformuleerd zodat ze gelden voor interne én
internationale verhoudingen. Er is aangesloten bij het lichtste regime van de
richtlijn (artikel 16): de openbare orde, de openbare veiligheid, de
volksgezondheid en het milieu. De richtlijn geldt niet voor het verkopen van
goederen. Dit is immers geen dienst. Bij standplaatsvergunningen kan er echter
zowel sprake zijn van een vergunning voor een standplaats voor het verkopen van
goederen en/of voor het verlenen van diensten. Ook in dit geval zou
rechtsongelijkheid kunnen ontstaan doordat de verkoper niet, maar de
dienstverlener wel onder de richtlijn valt. Daarom is in de model-apv geen
onderscheid gemaakt tussen verkoop en dienstverlening voor wat betreft de
weigeringsgronden. Enkele voorheen gehanteerde weigeringsgronden komen niet meer
als zodanig voor in de richtlijn. De vraag waar deze dan wel onder vallen kan
als volgt worden beantwoord:Openbare orde en overlastVanouds is de APV een verordening die ziet op openbare orde en overlast. De
toelichting bij de Europese Dienstenrichtlijn omschrijft het begrip openbare
orde aldus: ‘Het begrip openbare orde, zoals uitgelegd door het Hof van
Justitie, omvat de bescherming tegen een werkelijke en voldoende ernstige
bedreiging van een fundamenteel belang van de samenleving, en kan met name
onderwerpen in verband met de menselijke waardigheid, de bescherming van
minderjarigen en kwetsbare volwassenen, alsook dierenwelzijn omvatten. Evenzo
omvat het begrip openbare veiligheid vraagstukken in verband met de
staatsveiligheid.’ (PB L376/41, nr. 41) Het begrip openbare orde is overigens een open begrip. Voor nadere interpretatie
zullen we de jurisprudentie van het Hof naar aanleiding van prejudiciële vragen
over de Dienstenrichtlijn moeten afwachten. Het is niet onwaarschijnlijk dat het
Hof, gelet op onder meer de tekst van artikel 41, het begrip ruimer zal
uitleggen dan het normaliter bij de uitleg van het EG-verdrag doet. Het begrip ‘overlast’ komt in het EG-recht bij de toetsing van uitzonderingen op
het vrij verkeer niet als zodanig voor. Ook de Dienstenrichtlijn spreekt niet
over overlast. Hoewel het begrip ‘overlast’ als zelfstandige weigeringsgrond
niet werkt, kan overlast via de algemene gronden openbare orde, openbare
veiligheid, volksgezondheid en milieu wél worden aangemerkt als zo’n
weigeringsgrond. Overlast kan namelijk betrekking hebben op verschillende
aspecten. Geluidsoverlast en overlast, veroorzaakt door stof, afval etc. kunnen
worden geschaard onder milieu of zelfs gezondheid. Overlast, veroorzaakt door
vuurwerk, valt eveneens onder bescherming van het milieu en gezondheid, maar ook
onder veiligheid. Bij verkeersoverlast kan bovendien gedacht worden aan de
openbare veiligheid in verband met verkeersveiligheid. Om overlast onder het
begrip ‘openbare orde’ te kunnen scharen moeten er wel enige aanknopingspunten
zijn met overweging 41 en de gemeente zal dit ook moeten aantonen. In ieder
geval kan overlast onder het openbare ordebegrip worden gebracht, indien deze
een aantasting is van of een duidelijke inbreuk maakt op de maatschappelijke
orde zoals deze geldt in Nederland. Het gaat dan om overlast die een bedreiging
vormt voor de veiligheid en rust in de publieke ruimte (denk aan
voetbalsupporters, ongeregeldheden bij evenementen en openbare dronkenschap). Woon- en leefsituatie in de omgevingDe weigeringsgrond ‘bescherming woon- en leefmilieu(of leefsituatie)’ wordt in
het kader van de ‘rule of reason’ gezien als een te beschermen ‘dwingende eis’
in het kader van het vrije goederenverkeer. Dit brengt met zich mee dat de
weigeringsgrond ‘bescherming van het woon- en leefmilieu’ als een (ook) in het
Europees recht geaccepteerde weigeringsgrond kan worden toegepast bij een
aanvraag om vergunning voor een horecaondernemer die zich hier vestigt
(exploitatievergunning), of de vergunning voor een seksinrichting. VerkeersveiligheidDe verkeersveiligheid valt aan te merken als een dwingende reden van algemeen
belang als bedoeld in artikel 9 (rule of reason). Maar ook is er sprake van een
belang dat te scharen valt onder de volksgezondheid, als het voorkomen van
verkeersslachtoffers het te beschermen belang betreft. Veiligheid van personen
en gezondheidDeze gronden op grond waarvan voorheen een evenementenvergunning kon worden
geweigerd, bijvoorbeeld bij het uitbreken van mond- en klauwzeer (gezondheid)
kunnen als een belang van volksgezondheid worden aangemerkt.ZedelijkheidHet begrip zedelijkheid valt onder het begrip openbare orde, zoals dit wordt
uitgelegd in overweging 41. Te denken valt aan de bescherming van de menselijke
waardigheid of in het geval van dierenmishandeling (bijvoorbeeld gansslaan,
palingtrekken of zwijntjetik) betreft onder het belang van dierenwelzijn. Ook
andere dwingende redenen dan de openbare orde kunnen een ‘zedelijkheidsaspect’
hebben. Bij seksinrichtingen is zedelijkheid nog als een zelfstandige
weigeringsgrond opgenomen, omdat het om ‘vestiging’ gaat.Voorzieningenniveau bij standplaatsenIn het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de
gemeente ten behoeve van de consument als een openbare ordebelang aangemerkt. De
gedachte was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd worden met hoge
exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij lage
exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit jurisprudentie van de Afdeling
bestuursrecht van de Raad van State blijkt dat het reguleren van de
concurrentieverhoudingen niet als een huishoudelijk belang van de gemeente wordt
aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts één uitzondering toegestaan,
namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de consument in een deel van de
gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis hiervan een vergunning
weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van de boekhouding van de
plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de winkel in gevaar komt als
vanaf een standplaats dezelfde goederen aangeboden worden. De Dienstenrichtlijn
staat deze weigeringsgrond voor standplaatsvergunningen waar (mede) diensten
worden verleend niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een economische, niet
toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van diensten. Het blijft echter
nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te hanteren bij een standplaats voor
het verkopen van goederen (zie artikel 5:18, derde lid, onder b). Daarop is de
richtlijn immers niet van toepassing.Détournement de pouvoirEen vergunningaanvraag kan niet worden geweigerd op een andere grond dan de
grondslag van het vergunningstelsel. Dit zou immers in strijd zijn met de
algemene beginselen van behoorlijk bestuur.MotiveringEen weigering dient vanzelfsprekend voldoende gemotiveerd te zijn. Gemotiveerd
moet worden welke weigeringsgrond van toepassing is en waarom.HOOFDSTUK 2. OPENBARE ORDEAlgemene toelichting afdeling 1, Orde en veiligheid op openbare plaatsen
In deze afdeling zijn bepalingen opgenomen die bedoeld zijn om zowel het gebruik
als de bruikbaarheid van de weg in goede banen te kunnen leiden en de openbare
orde op andere openbare plaatsen te waarborgen. De diverse functies van de
openbare ruimte, onder andere voor demonstraties, optochten en feesten, vraagt
om een scheiding dan wel regulering van het gebruik.Artikel 2:1 Samenscholing en ongeregeldheden Eerste lidHet begrip “samenscholing” is ontleend aan artikel 186 WvSr: “Hij die
opzettelijk bij gelegenheid van een volksoploop zich niet onmiddellijk
verwijdert na het derde door of vanwege het bevoegde bestuursorgaan gegeven
bevel, wordt, als schuldig aan deelneming aan samenscholing, gestraft met
gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede
categorie.” Zie hierover de in het commentaar bij het tweede lid genoemde
jurisprudentie. Onder omstandigheden is het denkbaar dat een samenscholing het
karakter heeft van bijvoorbeeld een betoging. Gelet op de Wet openbare
manifestaties moeten dit soort samenscholingen van de werking van dit artikel
uitgezonderd worden. In het vijfde lid is dit dan ook gebeurd.Tweede lidIn het tweede lid wordt aan de burger de verplichting opgelegd om zich op bevel
van een politieambtenaar te verwijderen van een openbare plaats bij (dreigende)
ongeregeldheden. De bevoegdheid van de politie om bevelen te geven volgt uit
artikel 2 Politiewet. Artikel 2:1, tweede lid van de model-APV bevat het geven
van een bevel in een concreet geval. Overtreding van een dergelijk bevel wordt
strafbaar gesteld via opname van artikel 2:1, tweede lid in artikel 6:1 van de
(model)APV.Ook in het proces- verbaal en de tenlastelegging moet het niet opvolgen van het
politiebevel worden vervolgd op grond van overtreding van artikel 2:1 jo. het
desbetreffende strafartikel van de gemeentelijke APV (artikel 6:1 van de
model-APV).Naast de politiebevelen ex artikel 2:1- model-APV blijven uiteraard ook de
bevelen van de burgemeester in het kader van diens openbare-ordebevoegdheden
mogelijk. De uitspraken die hiervóór zijn aangehaald hebben daarop geen
betrekking. Bevelen van de burgemeester, bijvoorbeeld op grond van de
Gemeentewet, of aanwijzingen in het kader van de Wet Openbare Manifestaties die
de politie in mandaat uitvoert en die niet worden opgevolgd, kunnen nog steeds
strafbaar worden gesteld op grond van artikel 184, eerste lid Wetboek van
Strafrecht. JurisprudentieOordeel van de politie is element van gemeentelijke strafbepaling. HR 12 02
1940, NJ 140, 622, AB 1940, p. 744, Gst. 1940, p. 125 (Haags tippelverbod). Zie
ook: HR 02 06 1903, W. 7938, Gst., 2715 (APV Amsterdam); HR 20 01 1936, NJ 1936,
343, Gst. 1936, p. 90, AB 1936, p. 558 (APV Amsterdam); HR 03 06 1969, NJ 1969,
411, AB 1970, p. 17, OB 1971, XIV.3, nr. 30391, NG 1970, p. 616 m.nt. H.R.G.
Veldkamp (APV Amsterdam) en HR 17 03 1970, NJ 1970, 331, OB 1971, X.4, nr.
31108, NG 1971, p. 292 (APV Arnhem).Van een volksoploop ex artikel 186 WvSr is sprake als een menigte zich
verzamelt. De openbare orde hoeft niet te worden verstoord. HR 26-02-1991, NJ
1991, 512 en HR 14-01-1992, NJ 1992, 380.Relatie tussen APV bepaling en artikel 184 en 186 WvSr. Aanvulling van de
gemeentelijke wetgever erkend. HR 02 06 1903, W. 7938 (APV Amsterdam) en HR 25
06 1963, NJ 1964, 239 m.nt. B.V.A. Röling (samenscholingsarrest). HR 29-01-2008, NJ 2008, 206, LJN BB4108: Voor een bevel of vordering ‘krachtens
wettelijk voorschrift’ gedaan als bedoeld in art. 184, eerste lid, Sr is vereist
dat het betreffende voorschrift uitdrukkelijk inhoudt dat de betrokken ambtenaar
gerechtigd is tot het geven van een bevel of het doen van een vordering. Art. 2
Politiewet 1993 bevat een algemene taakomschrijving voor de politie en kan niet
worden aangemerkt als een wettelijk voorschrift op basis waarvan vorderingen of
bevelen kunnen worden gegeven waaraan op straffe van overtreding van art. 184,
eerste lid. Sr moet worden voldaan. Art. 2 Politiewet 1993 kan wel worden
aangemerkt als een wettelijk voorschrift ter uitvoering waarvan de in art. 184
Sr bedoelde ambtenaren handelingen kunnen ondernemen waarvan het beletten,
belemmeren of verijdelen overtreding van art. 184, eerste lid, Sr kan opleveren.
LJN BM9992, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 30 juni 2010: Nu art. 7 APV Tilburg
niet uitdrukkelijk bepaalt dat de betrokkene ambtenaar gerechtigd is tot het
doen van een vordering als bedoeld in art. 184 Sr. LJN BO4382, Gerechtshof
Leeuwarden, 16 november 2010: Aan verdachte is onder 2 ten laste gelegd dat hij
opzettelijk een bevel of vordering krachtens art. 2.3.1.7. en/of 2.1.1.1. vam de
Algemene Plaatselijke Verordening van de gemeente [gemeente] (hierna: APV), in
elk geval krachtens enig wettelijk voorschrift, niet heeft opgevolgd. Het in
artikel 184, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) beschreven
misdrijf vereist een krachtens wettelijk voorschrift gedane vordering. Een
dergelijk voorschrift moet uitdrukkelijk inhouden dat de betrokken ambtenaar
gerechtigd is tot het doen van een vordering. Het hof overweegt dat de artikelen
2.3.1.7. en 2.1.1.1. van de APV niet uitdrukkelijk een dergelijke bevoegdheid
bevatten. Derhalve zijn deze artikelen geen "wettelijk voorschrift" in de zin
van artikel 184, eerste lid, Sr. Voorts kan ook artikel 2 van de Politiewet 1993
niet worden aangemerkt als een wettelijk voorschrift op basis waarvan
vorderingen of bevelen kunnen worden gegeven, waaraan op straffe van overtreding
van artikel 184 van het Wetboek van Strafrecht moet worden voldaan.Artikel 2:2 Optochten (Vervallen) In 2011 is met het oog op het vereenvoudigen van de APV dit artikel opgenomen
onder de evenementenbepaling 2:25. Zie verder de toelichting bij die
artikelen.Artikel 2:3 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsen In 2011 is met het oog op het vereenvoudigen van de APV de artikelen 2.1.3 en
2.1.4 (oud) samengevoegd in een artikel.Dit artikel is een uitwerking van enkele artikelen uit de Wet openbare
manifestaties (WOM).Uitgangspunten Wet openbare manifestatiesDe WOM beoogt een eenvormige regeling te geven voor de activiteiten die onder de
bescherming van de artikelen 6 en 9 Grondwet vallen. Het gaat daarbij om
betogingen, vergaderingen en samenkomsten tot het belijden van godsdienst of
levensovertuiging voor zover die op openbare plaatsen gehouden worden.De WOM heeft betrekking op collectieve uitingen. Van een collectieve uiting kan
volgens de regering al sprake zijn wanneer daaraan meer dan twee personen
deelnemen (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p. 8). Individuele uitingsvormen zijn
buiten de regeling gebleven. Zowel artikel 6 als artikel 9 Grondwet maken het
mogelijk ook deze onder de WOM te brengen, maar de wetgever acht dat niet nodig.
Overigens vallen individuele uitingen wel onder de bescherming van artikel 7
Grondwet. Het eerste lid van artikel 7 verbiedt expliciet een voorafgaand verlof
ten aanzien van schriftelijke uitingen, ook als die uitingen godsdienstig of
levensbeschouwelijk van aard zijn. Niet-schriftelijke uitingen van gedachten of
gevoelens worden beschermd krachtens het derde lid van artikel 7 Grondwet. De
inhoud mag niet aan voorafgaand verlof onderworpen zijn, maar de vorm waarin zij
geopenbaard worden wel. De wetgever heeft de bevoegdheid tot beperking van de
onderhavige grondrechten aan de gemeenten opgedragen. Argumenten hiervoor zijn:
de regeling van onder andere de betoging houdt nauw verband met de plaatselijke
openbare orde.De reden dat in de WOM voor openbare en andere dan openbare plaatsen
verschillende regimes zijn opgenomen is dat, volgens de wetgever, regulering van
manifestaties op andere dan openbare plaatsen niet zozeer nodig is. Een
terughoudende opstelling van de overheid is op zijn plaats. Daarnaast maakt de
redactie van artikel 6 Grondwet dit onderscheid noodzakelijk. Delegatie van de
beperkingsbevoegdheid heeft de grondwetgever uitsluitend mogelijk gemaakt ten
aanzien van belijdenis van godsdienst of levensovertuiging “buiten gebouwen en
besloten plaatsen”. De regering geeft de voorkeur aan een functionele
omschrijving bij de afbakening van het begrip openbare plaats, niet- openbare
plaats of besloten plaats, waarin de bestemming of de wijze van gebruik van een
plaats bepalend is, en niet een enkel uiterlijk kenteken, zoals het al dan niet
afgescheiden zijn van de plaats (TK 1985-1986, 19 427, nr.3, p. 16).Wat is nu de betekenis van de begrippen “openbare en andere dan openbare
plaatsen”? Artikel 1, eerste lid, WOM bepaalt wat een openbare plaats is,
namelijk een plaats die krachtens bestemming of vast gebruik open staat voor het
publiek. Deze definitie kent dus twee criteria.Ten eerste moet de plaats open staan voor het publiek. Dat wil volgens de
memorie van toelichting zeggen “dat in beginsel eenieder vrij is om er te komen,
te vertoeven en te gaan; dit houdt in dat het verblijf op die plaats niet door
de gerechtigde aan een bepaald doel gebonden mag zijn (...). Dat de plaats "open
staat" betekent verder dat geen sprake is van een meldingsplicht, de eis van
voorafgaand verlof, of de heffing van een toegangsprijs voor het betreden van de
plaats. Op grond hiervan zijn bijvoorbeeld stadions, postkantoren, warenhuizen,
restaurants, musea, ziekenhuizen en kerken geen “openbare plaatsen”. Ook de hal
van het gemeentehuis valt buiten het begrip “openbare plaats”. Het tweede
criterium is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd op bestemming
of vast gebruik. “De bestemming ziet op het karakter dat door de gerechtigde aan
de plaats is gegeven blijkens een besluit of blijkens de uit de inrichting van
de plaats sprekende bedoeling. Een openbare plaats krachtens vast gebruik
ontstaat wanneer de plaats gedurende zekere tijd wordt gebruikt als had deze die
bestemming, en de rechthebbende deze feitelijke toestand gedoogt”, aldus de
memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16). Voorbeelden van openbare plaatsen in de zin van artikel 1, eerste lid, WOM zijn:
openbare wegen, plantsoenen, speelweiden en parken en vrij toegankelijke
gedeelten van overdekte passages, van winkelgalerijen, van stationshallen en van
vliegvelden, openbare waterwegen en recreatieplassen. Omdat de definitie van het
begrip “openbare plaats” ook een aantal “besloten plaatsen” als bedoeld in
artikel 6, tweede lid, Grondwet kan omvatten, is in artikel 1, tweede lid, WOM
expliciet aangegeven dat onder een openbare plaats niet wordt begrepen een
gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de Grondwet
(TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p. 11-13, en nr. 6).BetogingWanneer kan van een betoging worden gesproken? Blijkens de jurisprudentie van de
Hoge Raad kan sprake zijn van een betoging als:
een aantal personen openlijk en in groepsverband optreedt, al dan niet
in beweging, en
de groep er op uit is een mening uit te dragen.
De memorie van toelichting bij de WOM geeft aan dat het bij de betoging gaat om
het uitdragen van gemeenschappelijk beleefde gedachten of wensen op politiek of
maatschappelijk gebied (TK 1986-1987, 19 427, nr. 3, p. 8). Er worden dus drie
eisen gesteld: meningsuiting (openbaren van gedachten en gevoelens), openheid en
groepsverband. Het gezamenlijk optreden moet ook gericht zijn op het uitdragen
van een mening. Een betoging is niet noodzakelijkerwijs een optocht en een
optocht is niet per se een betoging. Een betoging kan een optocht zijn (HR
30-05-1967, NJ 1968, 5). De Hoge Raad acht voor het aanwezig zijn van een
betoging geen “menigte” nodig. Acht personen worden al voldoende geacht om van
een betoging te kunnen spreken (HR 11-05- 1976, NJ 1976, 540). Alleen een
vreedzame betoging kan aanspraak maken op grondwettelijke bescherming. Het
aspect van de meningsuiting moet voorop staan. Als onder het mom van een
betoging activiteiten worden ontplooid die strijdig zijn met onze rechtsorde,
zal de vraag moeten worden beoordeeld of er nog wel sprake is van een betoging
in de zin van het grondwettelijk erkende recht (TK 1975-1976, 13872, nr. 4, p.
95-96).Bij de parlementaire behandeling van artikel 9 heeft de regering er op gewezen
dat de door haar gegeven karakterisering van het begrip “betoging” meebrengt dat
acties, waarvan de hoedanigheid van gemeenschappelijke meningsuiting op de
achtergrond is geraakt en die het karakter hebben van dwangmaatregelen jegens de
overheid of jegens derden, geen betogingen in de zin van het voorgestelde
artikel 9 zijn. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij blokkades van wegen en
waterwegen (TK 1976-1977, 13872, nr. 7, p. 33).Een optocht die niet primair het karakter heeft van een gemeenschappelijke
meningsuiting, zoals Sinterklaas- en carnavalsoptochten en bloemencorso’s, is
geen manifestatie in de zin van artikel 1, eerste lid, onder a WOM (TK
1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 8). Zo’n optocht kan, als die opiniërende elementen
bevat, wel onder de bescherming van artikel 7, derde lid, Grondwet vallen.Gemeentelijke bevoegdhedenLos van zijn bevoegdheden krachtens de WOM, blijft de burgemeester bevoegd tot
optreden krachtens de artikelen 175 en 176 Gemeentewet. Bij betogingen waarbij
ernstige vrees voor verstoring van de openbare orde bestaat of de verstoring
daadwerkelijk plaatsvindt, kan de burgemeester derhalve bevelen, zoals bedoeld
in artikel 175 of de noodverordening zoals bedoeld in artikel 176 Gemeentewet
uitvaardigen. Dit zou in het uiterste geval zelfs een verbod tot het houden van
een betoging kunnen inhouden. Artikel 2:4 Afwijking termijn (vervallen)Opgenomen in artikel 2:3, vijfde lidArtikel 2:5 Te verstrekken gegevens (vervallen)Opgenomen in artikel 2:3, tweede lidArtikel 2:7 Feest, muziek en wedstrijd e.d. Met het oog op het vereenvoudigen van de APV is dit artikel opgenomen onder de
evenementenbepaling (artikelen 2:24 en 2:25). Zie het commentaar bij die
artikelen.Artikel 2:8 Dienstverlening Dit artikel is in bij de APV wijziging van 2010 komen te vervallen. De risico’s
van het schrappen van het vergunningstelsel afgezet tegen het aanzienlijke
voordeel van vermindering van administratieve lasten voor dienstverleners en
gemeenten - immers er hoeft geen vergunning meer aangevraagd te worden - heeft
ons doen kiezen voor het niet meer opnemen van het artikel. Artikel 2.1.5 (oud)
bevatte een vergunningstelsel voor dienstverlening. Dienstverlening betreft
allerlei straatberoepen, zoals kruiers, de scharensliep, de reiniger van
voertuigen en de glazenwasser. Sommigen zijn uit het straatbeeld verdwenen,
anderen hebben hun intrede gedaan. Denk bijvoorbeeld aan besteldiensten van
pizza’s of de supermarkt en bewakingsdiensten. De VNG heeft het
dienstverleningsartikel in 2007 geschrapt vanwege het streven naar vermindering
van administratieve lasten voor ondernemers en het bedrijfsleven (deregulering).
De deregulering is ingegeven door de opvatting dat de regeling niet (meer)
voldeed aan het noodzaakvereiste zoals verwoord in de Europese
Dienstenrichtlijn. Het risico van overlast of verstoring van de openbare orde en
zedelijkheid is immers niet groot bij deze vormen van dienstverlening. Dit bleek
al uit het optionele karakter van het oude artikel. Voorts geldt voor wat
betreft de verkeersveiligheid artikel 5, van de Wegenverkeerswet 1994, dat
bepaalt dat ieder zich zodanig dient te gedragen dat geen gevaar op de weg wordt
veroorzaakt of dat het verkeer wordt gehinderd. Als de dienstverlener optreedt
als venter, dat wil zeggen dat hij ambulant is, gelden bovendien de artikelen
over venten (5:14 e.v.).Artikel 2:9 Straatartiest en straatmuzikant In 2006 zijn Feesten en wedstrijden (zoals bepaald in artikel 2.15a, oud,
‘Feest, muziek en wedstrijd’) ondergebracht bij de evenementen. Muziek maken kan
ook een evenement zijn, zie onder artikel 2:4 e.v. Echter, het optreden van een
straatmuzikant, bijvoorbeeld een harmonicaspeler, is geen evenement. Daarom is
de straatmuzikant onder artikel 2:9 gebracht. De motieven om openbare plaatsen aan te wijzen zijn: dwingende redenen van
algemeen belang, hetgeen omvat: openbare orde, openbare veiligheid,
volksgezondheid en milieu. Zie voor de betekenis van deze begrippen de
toelichting onder artikel 1.8. De activiteiten van de straatartiest en straatmuzikant vallen onder de werking
van artikel 7, derde lid, Grondwet. Het begrip “openbaren van gedachten of
gevoelens” moet volgens de jurisprudentie en de toelichting op artikel 7
Grondwet haast grammaticaal worden uitgelegd. Elke uiting van een gedachte of
een gevoelen, ongeacht de intenties of motieven van degene die zich uit, wordt
door artikel 7 Grondwet beschermd. (KB 5 juni 1986, Stb. 337 t/m 342, KB 29 mei
1987, Stb. 365, AB 1988, 15 m.nt. PJS.) Artikel 7, derde lid, Grondwet laat door
zijn formulering (niemand heeft voorafgaand verlof nodig wegens de inhoud) een
verbod toe voor andere aspecten van de uiting dan de inhoud, zoals bijvoorbeeld
de verspreiding. Het is bij de genoemde activiteiten echter moeilijk te scheiden
tussen inhoud en verspreiding. Immers, het verbieden van een optreden van een
straatartiest op een bepaalde plaats houdt in veel gevallen ook in dat de inhoud
van het optreden niet kan worden geuit. Dat betekent dat voor de
beperkingsgronden van het in artikel 7, derde lid, opgenomen grondrecht, het
best kan worden gekozen voor de beperkingsgronden die bij artikel 7, eerste lid,
Grondwet zijn toegelaten. Voorheen vielen de activiteiten van de straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur
en gids ook onder het artikel straatartiest. In 2009 is gekozen om het optreden
van de straatfotograaf, filmoperateur en gids niet meer op te nemen, omdat deze
activiteiten kunnen worden beschouwd als een vorm van dienstverlening. Vanwege
deregulering en het ontbreken van het noodzaakvereiste is het
dienstverleningsartikel (zie toelichting 2.1.5 oud) geschrapt. De tekenaar is
niet meer apart genoemd, omdat deze valt onder het begrip straatartiest. De
draaiorgel(muzikant) wordt niet gerekend tot het begrip straatartiest of
straatmuzikant, maar valt onder de reikwijdte van artikel 4:6 (overige
geluidshinder). De gedachte is dat de draaiorgelmuzikant niet zelf een
instrument bespeelt, maar gebruik maakt van een toestel/voertuig om muziek te
maken. Lex silencio positivoDecentrale overheden moeten verplicht de Lex Silencio Positivo (LSP) toepassen
bij vergunningstelsels die onder de reikwijdte van de Dienstenrichtlijn vallen.
De Dienstenwet geeft in Nederland uitvoering aan de Europese Dienstenrichtlijn.
Om de LSP in Nederland te regelen, is via de Dienstenwet een paragraaf 4.1.3.3
aan de Algemene wet bestuursrecht (Awb) toegevoegd. De LSP houdt in dat bij het
uitblijven van een besluit binnen de daarvoor gestelde termijn op een
vergunningaanvraag, de vergunning van rechtswege is verleend (positieve fictieve
beschikking bij niet tijdig beslissen). Alleen vanwege dwingende redenen van
algemeen belang kan van de LSP worden afgezien. Als dwingende redenen van
algemeen belang gelden op dit moment onder meer de volgende gronden: openbare
orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, bescherming van het milieu, behoud
vanuit nationaal historisch en artistiek erfgoed (zie ook overweging 40 van de
Dienstenrichtlijn).Op grond van het derde lid van artikel 2:9 is het mogelijk om een ontheffing aan
te vragen van het verbod om in een aangewezen gebied als straatartiest en
straatmuzikant op te treden. Deze ‘ontheffing straatartiest en muzikant’ valt
onder de Europese Dienstenrichtlijn en derhalve is het verplicht om de LSP in te
voeren tenzij dwingende redenen van algemeen belang zich hiertegen verzetten.
Bij het verlenen van een ontheffing spelen geen dwingende redenen van algemeen
belang om de LSP niet van toepassing te verklaren. Het maatschappelijk risico
(openbare orde, veiligheid, volksgezondheid en milieu en het beperken van
overlast) wordt – afgezet tegen de maatschappelijke baten – als gering
ingeschat. Paragraaf 4.4.3.3 Awb wordt op het gehele artikel van toepassing
verklaard. Artikel 2:10 Voorwerpen op of aan de wegDit artikel geeft het college de mogelijkheid greep te houden op situaties die
hinder of gevaar kunnen opleveren of ontsierend kunnen zijn. Voor de toepassing
kan worden gedacht aan het plaatsen van reclameborden of containers.DereguleringIn het kader van de deregulering en de vermindering van administratieve lasten
is bekeken of de vergunningplicht in dit artikel kan vervallen. Dat is een
discussie met vele kanten, en voor diverse oplossingen valt iets te zeggen. De
VNG kiest ervoor om als model een breed gestelde algemene regel op te nemen in
plaats van het voorheen bestaande vergunningsstelsel. De gemeenteraad maakt met
het overnemen van dit model een nadrukkelijke keuze voor het bieden van meer
ruimte aan burger en bedrijfsleven. De gedachte is dat voor een groot aantal
voorwerpen die in de openbare ruimte worden geplaatst een vergunning overbodig
is, omdat deze voorwerpen volstrekt geen overlast veroorzaken of zelfs bijdragen
aan de leefbaarheid. Dit artikel is in 2011 conform bovenstaande aangepast. Een
bijkomend voordeel van een algemeen verbod is dat een aantal “losse” bepalingen
waarin specifieke handelingen worden verboden, kunnen vervallen.WaboHet gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie, als
bedoeld in dit artikel, kan onder de Wabo vallen, namelijk wanneer dit gebruik
bestaat uit de opslag van roerende zaken. Dat zal bijvoorbeeld het geval zijn
als op of aan de weg een container wordt geplaatst voor de tijdelijke opslag van
puin of bouwmaterialen tijdens een verbouwing. In andere gevallen zal het niet
altijd op het eerste gezicht duidelijk zijn of het gaat om opslag van roerende
zaken als bedoeld in de Wabo. Het onderscheidend criterium is dat het plaatsen
van zaken op de weg bij opslag een tijdelijk karakter heeft: het is de bedoeling
dat de opgeslagen zaken ooit ergens anders een al dan niet definitieve
bestemming krijgen en aldaar een functie gaan vervullen. Als dat aan de orde is
valt die activiteit onder artikel 2.2, eerste lid, onder j of k, van de Wabo.
Een ontheffing wordt op grond van artikel 2.2, eerste lid, laatste zinsdeel, van
de Wabo aangemerkt als een omgevingsvergunning. Daarom is in het vierde lid
geregeld dat het bevoegd gezag (ingevolge de definitie in artikel 1 is dat dus
het bestuursorgaan als bedoeld in de Wabo) in een dergelijk geval een
omgevingsvergunning verleent.Daarnaast is in het derde lid geregeld dat het bevoegde bestuursorgaan (i.c. het
college of de burgemeester) ontheffing kan verlenen voor gebruik van de weg dat
niet valt onder de Wabo, namelijk wanneer het gaat om objecten die bedoeld zijn
om ter plaatse blijvend te functioneren. Dat zijn bijvoorbeeld bloembakken,
straatmeubilair, terrassen en dergelijke.Artikel 2:11 (Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en
veranderen van een wegOp het aanleggen of veranderen van een weg is artikel 2.2, eerste lid onder d.
van de Wabo van toepassing als de activiteit verboden is in een bestemmingsplan,
beheersverordening, exploitatieplan of voorbereidingsbesluit. Dat betekent dat
de termijnen genoemd in artikel 3.9 van de Wabo van toepassing zijn op deze
vergunning. De beslistermijn is 8 weken, de verdagingstermijn zes weken. Let
wel: indien er meerdere activiteiten worden aangevraagd en er één onder artikel
3.10 van de Wabo valt, dan is de uitgebreide procedure van toepassing
(beslistermijn van 6 maanden met een mogelijkheid tot verdagen van zes
weken).De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning die onder de Wabo
valt, staan in de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor). Het gaat dan om de
algemene indieningsvereisten uit artikel 1.3 van de Mor. Zie daarvoor de
toelichting bij artikel 1.2 model-APV. Voor het aanleggen of veranderen van een
weg zijn in de Mor geen aanvullende indieningsvereisten opgenomen.In artikel 2:18 van de Wabo is bepaald dat de vergunning alleen kan worden
verleend of geweigerd op de gronden vermeld in deze verordening. De
weigeringsgronden staan in artikel 1.8 van deze verordening.Indien de activiteit niet is verboden in een bestemmingsplan, beheersverordening
of voorbereidingsbesluit is de Wabo niet van toepassing en is het college
bevoegd. Wanneer het gaat om normaal onderhoud van de weg is er ingevolge het
derde lid geen vergunning nodig: het college hoeft zichzelf geen vergunning te
verlenen. Zie verder de toelichting aldaar.Eerste lidAan artikel 2:11 ligt als motief ten grondslag de behoefte om de aanleg,
beschadiging en verandering van wegen te binden aan voorschriften met het oog op
de bruikbaarheid van die weg.Naast het opleggen van min of meer technische voorschriften kan het ook gewenst
zijn het tempo van wegenaanleg in de hand te houden. Het is natuurlijk hoogst
onwenselijk dat wegen voortijdig aangelegd worden waardoor - door de latere
aanleg van zogenaamde complementaire openbare voorzieningen, zoals riolering,
water en gasvoorziening en verlichting - de bruikbaarheid van die weg gedurende
lange tijd sterk verminderd zal zijn, nog daargelaten dat het veel extra kosten
meebrengt.Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet uiteraard ook
privaatrechtelijke toestemming worden gegeven. Een afgegeven vergunning mag niet
worden gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een
derde eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in dat geval de
aanvrager om vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke toestemming
behoeft.Tweede lidOmdat voor de toepassing van dit artikel o.a. het begrip “weg” uit de
Wegenverkeerswet 1994 gebruikt wordt, is een vergunning vereist voor de aanleg,
verandering enz. van wegen die feitelijk voor het openbare verkeer openstaan.
Dit betekent dat in beginsel de vergunningsplicht ook geldt voor de zogenaamde
“eigen wegen” die feitelijk voor het openbare verkeer openstaan. Ook voor deze
wegen is het namelijk wenselijk dat ten behoeve van de bruikbaarheid daarvan
voor brandweer, ambulance e.d. voorschriften gesteld kunnen worden over de wijze
van verharding, breedte e.d.Derde lidVan de vergunningplicht zijn uitgezonderd de overheden die in de uitvoering van
hun publiekrechtelijke taak wegen aanleggen of veranderen. Er mag van uitgegaan
worden dat zij hun werkzaamheden afstemmen op de bruikbaarheid van de weg.Vierde lidHet nutsbedrijf zal op grond van artikel 2:11 een vergunning nodig hebben voor
het leggen van leidingen e.d. in een weg. Dat is niet zo voor
telecommunicatiebedrijven en kabeltelevisiebedrijven en de door hen beheerde
telecommunicatiekabels met een openbare status (telecommunicatie- en
omroepnetwerken). Voor deze werken wordt een regeling getroffen in de
Telecommunicatiewet en de daarop gebaseerde (gemeentelijke)
Telecommunicatieverordening.Vijfde lid Lex silencio positivo (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen)In de WABO is bepaald dat voor deze vergunning een positieve fictieve
beschikking bij niet tijdig beslissen van toepassing is. Voor de duidelijkheid
is dat hier nogmaals opgemerkt. NB! De gemeenteraad heeft bij de vaststelling
van de APV niet de vrijheid om te bepalen dat er geen lex silencio van
toepassing is!JurisprudentieDe voorschriften mogen slechts slaan op datgene wat op de weg zelf betrekking
heeft - zoals de grenzen, de afmetingen, het profiel, de hoogte, de wijze van
verharding - of wat met die weg ten nauwste verband houdt zoals beplanting en
verlichting langs en van de weg, alsmede de (situering van de) langs of in de
weg liggende riolering, Vz.ARRS 10 01 1986, BR 1986, 426 (Wegaanleg
Gennep).Anti-rampalen (voor juwelierswinkel) in het voetgangersgebied van een druk
winkelcentrum leveren gevaar op voor de bruikbaarheid van de weg en voor het
doelmatig gebruik daarvan in de zin van artikel 2.1.5.2, derde lid, van de APV
Zutphen. Legalisering van de palen is niet aan de orde. Objecten die in dezelfde
winkelstraat staan, zoals fietsen, terrasstoelen en bloempotten, zijn anders dan
de twee betonnen palen. Deze kunnen ’s nachts van de openbare weg worden
verwijderd. Er is bovendien een aanvaardbaar alternatief. De palen kunnen achter
de gevellijn worden gerealiseerd. ABRS 04-02-2004, 200302804/1, LJN AO2900.Artikel 2:12 Maken, veranderen van een uitweg AlgemeenIn het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is in
2007 bezien of de vergunningplicht in deze bepaling zou kunnen worden opgeheven.
In veel gevallen kan de aanleg of verandering van een uitweg zonder meer
gebeuren zonder dat dit problemen oplevert. Overheidsbemoeienis is dan niet
nodig. Men zou zelfs kunnen overwegen of regeling in de APV nodig is, en of
uitwegen niet puur privaatrechtelijk zouden kunnen worden geregeld. Het is
duidelijk dat dit voor veel gemeenten een zeer vergaande stap zou zijn. Er is
daarom voor gekozen de vergunningplicht te wijzigen in een meldingsplicht.
Daarbij is wel een zogenaamde “noodrem” opgenomen: bij onacceptabele gevolgen
kan het college de uitweg alsnog verbieden.Juridisch karakter van een meldingIn januari 2015 heeft de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State
(hierna: ABRvS) haar rechtspraak rond meldingsstelsels aangepast.Beknopt samengevat komt de wijziging er op neer dat alleen een melding in de
vorm van een pure mededeling niet leidt tot een appellabel besluit. In andere
gevallen is dat wel het geval. Ook als er op een melding niet of slechts met een
ontvangstbevestiging wordt gereageerd, wanneer sprake is van een beslissing, al
is die stilzwijgend, is er sprake van een appellabel rechtsoordeel. Voor de
uitspraken van de Afdeling van 14 januari 2015 zie: ECLI:NL:RVS:2015:14
(Leeuwarden-Lekkum) en ECLI:NL:RVS:2015:36 (Stein-Elsloo).Bij het handhaven van het huidige meldingstelsel is het op grond van de
bovenstaande jurisprudentie noodzakelijk om te voorzien in een kennisgeving van
de melding door het gemeentebestuur op de in de gemeente gebruikelijke wijze. In
artikel 2:12 is daarom een tweede lid ingevoegd dat daarin voorziet.Doel artikel 2:12Artikel 2:12 beoogt de aanleg van uitwegen zoveel mogelijk vrij te laten, maar
te voorkomen dat er gevaarlijke of hinderlijke situaties voor het verkeer
ontstaan, dat een uitrit op onaanvaardbare manier ten koste gaat van openbaar
groen, en desgewenst ook dat een uitweg feitelijk opheffing betekent van soms
(zeer) schaarse parkeerruimte.Uit de jurisprudentie over artikel 14 Wegenwet blijkt dat de eigenaar van een
weg het uitwegen daarop moet gedogen. Voorts blijkt uit de jurisprudentie dat
regels in een verordening mogen worden gesteld, bijvoorbeeld in het kader van de
vrijheid van het verkeer, veiligheid op de weg of de instandhouding van de
bruikbaarheid van de weg.Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet ook privaatrechtelijke
toestemming worden gegeven. Een publiekrechtelijk toelaatbare uitweg mag niet
worden gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een
derde eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in dat geval de
aanvrager om vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke toestemming
behoeft.De indiener van de melding moet bij zijn melding een situatieschets van de
gewenste uitweg en een foto van de bestaande situatie ter plaatse voegen. Aan de
hand van deze gegevens kan het college sneller de afweging maken of de gewenste
uitweg al of niet kan worden toegestaan en eventueel onder oplegging van welke
voorschriften.Een verbod dat in het belang van de verkeersveiligheid wordt gesteld, strijdt
evenmin met artikel 14 Wegenwet.De grond bescherming van groenvoorzieningen in de gemeente kan bijvoorbeeld
gebruikt worden om het maken van een uitweg te verbieden als dat op een
onaanvaardbare manier ten koste gaat van het openbaar groen.Afdeling 6 Veiligheid op de weg Artikel 2a van de Wegenverkeerswet 1994 geeft uitdrukkelijk de bevoegdheid tot
het maken van aanvullende gemeentelijke verordeningen ten aanzien van het
onderwerp waarin deze wet voorziet, voorzover deze verordeningen niet in strijd
zijn met het bepaalde in deze wet (of krachtens de op dit punt vergelijkbare
oude Wegenverkeerswet, zoals bij het RVV; aldus HR 16-12-1975, NJ 1976, 204
m.nt. W.F. Prins).Volgens de wegenverkeerswetgeving kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen
worden overgegaan in het belang van de vrijheid van het verkeer of de veiligheid
op de weg, of in het belang van de instandhouding en de bruikbaarheid van de
weg.Voor het maken van aanvullende regels bij gemeentelijke verordening geldt steeds
de beperking dat de hogere wetgever de desbetreffende aangelegenheid niet
uitputtend heeft willen regelen. De vraag wanneer dat het geval is, is niet
altijd gemakkelijk te beantwoorden.Daarnaast is er de bevoegdheid van de gemeentelijke wetgever om met geheel
andere motieven dan de hogere wetgever voor ogen stonden een plaatselijke
regeling te treffen. Zonder problemen is het werken op grond van een ander
motief ook weer niet, met name niet wanneer de hogere wetgever in zijn regeling
uitdrukkelijk bepaalde situaties buiten schot heeft willen laten.Verder geldt hier - evenals bij de eigenlijke aanvulling - dat toepassing van de
gemeentelijke verordening toepassing van de hogere regeling niet onmogelijk mag
maken.In deze paragraaf zijn bepalingen opgenomen die ieder op zich de veiligheid van
het verkeer betreffen en als eigenlijke aanvulling op de wegenverkeerswetgeving
aangemerkt kunnen worden.JurisprudentieDe gemeenteraad is niet bevoegd tot het treffen van regelen inzake het verkeer
op wegen - ook al beogen deze regelen andere belangen te beschermen dan
verkeersbelangen - indien deze regels zo diep en zo algemeen ingrijpen in het
normale verkeer op wegen, dat het stelsel van de wegenverkeerswetgeving wordt
doorkruist. HR 21-06-1966, NJ 1966, 417 m.nt. W.F. Prins, OB 1967, XIV.3, nr.
26667, AB 1967, p. 186, NG 1966, p. 432, VR 1966, p. 227 m.nt. R.J. Polak
(bromfietsverbod Sneek); HR 23-12-1980, NJ 1981, 171 m.nt. T.W. van Veen, AB
1981, 237, NG 1981, p. S 63, VR 1981, p. 58 m.nt. J.J. Bredius (rijverbod
Schiermonnikoog) en AR 5-3-1981, Gst. 1981, 6678 m.nt. EB (rijverbod
Vlieland).Artikel 2:13 Veroorzaken van gladheid Dit artikel is in 2011 komen te vervallen. Dit artikel was reeds in 2006 in de
Modelverordening van de VNG vervallen. Deze gedraging is immers strafbaar op
grond van:1. Artikel 427, aanhef en onder 4, van het Wetboek van Strafrecht waarin is
bepaald dat met een geldboete van de eerste categorie wordt gestraft hij die
iets plaatst op of aan, of werpt of uitgiet uit een gebouw, op zodanige wijze
dat door of ten gevolge daarvan iemand die van de openbare weg gebruik maakt,
nadeel kan ondervinden.2. Artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994 luidt: Het is eenieder verboden zich
zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of dat het verkeer op
de weg wordt gehinderd of kan worden gehinderd. Bij de herziening van 2008 is
besloten deze bepaling facultatief te maken. De vraag is namelijk of deze
bepaling iets toevoegt aan de hieronder genoemde bepalingen in het wetboek van
strafrecht en de Wegenverkeerswet.Eerste lidVele APV’s kennen of kenden een plicht voor de eigenaar van een gebouw of
terrein, gelegen binnen de bebouwde kom, om het trottoir langs dat gebouw of
terrein sneeuwvrij te maken en te houden. Rond deze bepaling keert dikwijls de
vraag terug van bevoegdheid tot regeling. Bevoegdheid, omdat het opnemen van
zo’n plicht in de APV strijd zou opleveren met de in 1930 in Geneve door de
International Labour Organisation vastgestelde conventie betreffende de
gedwongen of verplichte arbeid, dan wel in strijd kan zijn met artikel 4 van het
Verdrag van Rome.Daarnaast moet geconstateerd worden dat een dergelijke bepaling door de overheid
niet gehandhaafd wordt. Om deze redenen is afgezien van opname van een
“sneeuwruimbepaling” in de model APV. Daarentegen bevat artikel 2:13 een verbod
om tijdens vriezend weer een gevaarlijke situatie te laten ontstaan. Als
voorbeeld valt te noemen het wassen van de auto op de openbare weg bij vriezend
weer, waardoor plaatselijk een zeer gevaarlijke situatie kan ontstaan.Tweede lidVoor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel
122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de model-APV van rechtswege
vervallen als in het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale verordening
wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat het om dezelfde
materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de
lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het
tweede lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet. Zie uitgebreid daarover onder
het kopje Afbakeningsbepalingen in de Algemene Toelichting.In artikel 427, aanhef en onder 4, van het Wetboek van Strafrecht is bepaald dat
met een geldboete van de eerste categorie wordt gestraft hij die iets plaatst op
of aan, of werpt of uitgiet uit een gebouw, op zodanige wijze dat door of ten
gevolge daarvan iemand die van de openbare weg gebruik maakt, nadeel kan
ondervinden. Artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994 luidt: Het is eenieder
verboden zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of dat
het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden gehinderd.JurisprudentieBewoners hebben de verplichting ingevolge de APV om gladheid op aangrenzend
trottoir te bestrijden. Van bewoners kan niet worden gevergd dat zij bij
sneeuwval hun trottoir voortdurend sneeuwvrij houden. Rb Amsterdam d.d. 20 01
1993, VR 1994, 158.Artikel 2:14 WinkelwagentjesDeze bepaling bestrijdt het “zwerfkarrenprobleem” door winkelbedrijven te
verplichten achtergelaten winkelwagentjes terstond te verwijderen en op deze
winkelwagentjes een herkenningsteken aan te brengen. Een andere aanpak van het
probleem is via een statiegeldsysteem op het gebruik van winkelwagentjes. De
consument kan een wagentje pas gebruiken met bijvoorbeeld een munt van 50
eurocent. Dit leidt niet altijd tot het gewenste resultaat. Om die reden is er
in de APV een verbodsbepaling jegens de burger opgenomen. JurisprudentieIs een winkelbedrijf vergunningplichtig op basis van de milieuregelgeving, dan
kunnen voorschriften met betrekking tot winkelwagentjes worden verbonden aan de
milieuvergunning. KB 12 6 1985, WO RvS 1985, nr. V 60 en Gst. 6802, 10
(Haarlem).De algemene voorwaarden die aan de ontheffing inzake gebruik van winkelwagentjes
worden verbonden, bevatten o.a. een verplichting de wagentjes uit te rusten met
een muntmechanisme. Dit beleid is niet op zich zelf zodanig onjuist of
onredelijk te achten dat reeds daarom een onevenredig nadeel voor verzoekster
aanwezig moet worden geacht. De bedoelde voorwaarde strekt er onmiskenbaar toe
de van rondslingerende winkelwagentjes ondervonden overlast te beperken. Wnd
Vz.ARRS, 01 12 1981, OB 44127, III.2.2.7, nr. 49; NG 1982, nr. 7, p. 103 e.v.,
ARRS 17 06 1983, AB 1983, 511 m.nt. JHvdV (APV Weert).Artikel 2:15 Hinderlijke beplanting of voorwerp In de model APV was dit een artikel waarin een vergunningsplicht was opgenomen
voor het plaatsen van voorwerpen op de weg in strijd met de bestemming ervan
(artikel 2:10.) en vervangen door een algemene regel waarin dit wordt verboden
wanneer het gevaar of hinder oplevert, of het normale gebruik van de weg
hindert. Deze bepaling is eerder niet opgenomen geweest in Schiedam.Artikel 2:16 Openen straatkolken e.d. Deze bepaling spreekt voor zich.Artikel 2:17 Kelderingangen e.d. Bij de herziening van de model APV 2008 is besloten deze bepaling facultatief te
maken. Schiedam heeft daartoe al eerder besloten.Artikel 2:18 Rookverbod in bossen en natuurterreinen Dit artikel is niet opgenomen en niet opgenomen geweest in de APV Schiedam. Het
verbod heeft tot doel bosbranden te voorkomen en beschadiging van eigendommen
tegen te gaan. Het verbod kan niet zover strekken dat het roken in de gebouwen
en in de bijbehorende tuinen die in een bos of natuurgebied liggen, niet meer
mogelijk is. De periode waarin het rookverbod geldt zou van 1 maart tot 1
november kunnen zijn.AfbakeningIn artikel 429, aanhef en onder 3 , van het Wetboek van Strafrecht is bepaald:
Met hechtenis van ten hoogste veertien dagen of geldboete van de tweede
categorie wordt gestraft: hij die door gebrek aan de nodige omzichtigheid of
voorzorg gevaar voor bos-, heide-, helm-, gras- of veenbrand doet ontstaan.Artikel 2:19 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp Dit artikel is niet opgenomen en niet opgenomen geweest in de APV Schiedam. In
de model APV is het een artikel waarin een vergunningsplicht was opgenomen voor
het plaatsen van voorwerpen op de weg in strijd met de bestemming ervan (artikel
2:10.) vervangen door een algemene regel waarin dit wordt verboden wanneer het
gevaar of hinder oplevert, of het normale gebruik van de weg hindert. Daarmee
vervalt de noodzaak van het oude artikel.Artikel 2:20 Vallende voorwerpen (vervallen) Dit artikel voegde weinig toe aan privaatrechtelijke bevoegdheden om tegen
gevaarzettende situaties op te treden.JurisprudentieHet college kon zich in redelijkheid op het standpunt stellen dat de dekzeilen
op het pand van appellante, gezien de zeer slechte staat waarin ze verkeerden,
de wijze waarop ze aan het dak waren vastgemaakt en het onstuimige weer van die
dag, niet deugdelijk beveiligd waren tegen neervallen op de weg en dat aan het
gevaar dat de dekzeilen opleverden zo spoedig mogelijk een einde moest komen.
Spoedeisendheid bestuursdwang. Telefonische waarschuwing om een eind te maken
aan de gevaarzetting. ABRS 09-01-2001, AB 2001, 207.Artikel 2:21 Voorzieningen voor verkeer en verlichting AfbakeningDe in het tweede lid genoemde uitzonderingen hebben betrekking op situaties
waarbij het desbetreffende specifieke belang, waterstaatswerken,
verkeerslichtinstallatie, trafohuisjes en dergelijke, zich verzetten tegen het
aanbrengen van allerlei voorzieningen daarop.In beginsel biedt de Belemmeringenwet privaatrecht het kader om op het
eigendomsrecht van anderen inbreuk te maken. De Belemmeringenwet is echter in
haar toepassing bedoeld voor zodanige inbreuken op dat eigendomsrecht waardoor
het gebruik van de desbetreffende onroerend zaak al dan niet tijdelijk beperkt
wordt.Wanneer daarvan sprake is kan niet een gedoogplicht op grond van het onderhavige
artikel geconstrueerd worden. Deze gedoogplicht is alleen dan aanwezig wanneer
de voorwerpen, borden of voorzieningen ten behoeve van het openbaar verkeer of
de openbare verlichting het gebruiksrecht van de eigenaar niet aantasten.Artikel 2:21 a Verwijdering e.d. van voorzieningen van voor verkeer en
verlichting Deze bepaling houdt een aanvullen in op het bepaalde in de artikelen 161bis,
161ter, 162, 350, 351, 351bis en 424 van het Wetboek van Strafrecht.Artikel 2:22 Objecten onder hoogspanningslijn Ten behoeve van de aanleg van hoogspanningslijnen wordt in bestemmingsplannen
een strook grond als zodanig bestemd en worden tevens gebruiksvoorschriften
opgesteld waarmee aantasting van deze bestemming voorkomen moet worden. Hierbij
kan gedacht worden aan voorschriften over de hoogte van toe te laten
gebouwen.Ook sluit het desbetreffende elektriciteitsbedrijf overeenkomsten met de
eigenaren van de gronden waarop en waarover de hoogspanningsmasten en leidingen
staan of lopen. Deze overeenkomsten beperken, uiteraard tegen een
schadevergoeding, de zakelijke rechten van de eigenaren. Zij bevatten dan ook
altijd voorwaarden met betrekking tot het gebruik van de gronden onder de
hoogspanningslijnen. In gemeenten waar dit op deze wijze is geregeld, kan het
opnemen van dit artikel achterwege blijven. Indien een bestemmingsplan
ontbreekt, bijvoorbeeld voor de bebouwde kom, dan bevat artikel 2:22 een
publiekrechtelijke basis om overtreding van deze bepaling, waardoor een zeer
gevaarlijke situatie ontstaat, zo nodig met bestuursdwang recht te kunnen
zetten. Wel moeten de voorschriften, bijvoorbeeld de hoogte van toe te laten
gebouwen, i.c. twee meter, uit bestemmingsplan en APV op elkaar afgestemd
zijn.Deze bepaling is het complement op artikel 2.5.19 model Bouwverordening (MBV).
Artikel 2.5.19 MBV verbiedt het bouwen onder hoogspanningslijnen. Artikel
2.1.6.10 APV vult dit verbod aan voor andere objecten, zoals bijvoorbeeld
houtgewas, door te bepalen dat deze niet hoger mogen zijn dan twee meter.Artikel 2:22 a Valschermspringen De Wet Luchtverkeer en de Regeling valschermspringen bevatten regels ter
bevordering van de veilige, ordelijke en vlotte afwikkeling van het
luchtverkeer. Dit behoeft en mag dus niet via deze verordening geregeld worden.
Wel mag de gemeente regels stellen in het belang van de gemeentelijke
huishouding. Deze bepaling ziet dus niet toe op de gevolgen van het
valschermspringen op de orde en veiligheid in de lucht, maar die op de
grond.Artikel 2:23 Veiligheid op het ijs AfbakeningHet oorspronkelijke tweede lid van dit artikel (“Eenieder is verplicht op eerste
vordering van een ambtenaar van politie onmiddellijk het ijs te verlaten ter
voorkoming van gevaar voor personen of goederen”) is in het model in 2002
geschrapt. Reden van schrapping is dat deze formulering ten onrechte
aansprakelijkheid van de gemeente kan suggereren bij het door het ijs zakken.
Het oude derde lid is vernummerd tot tweede lid.Artikel 2:23 a Verboden slaapverblijf Dit lid had tot 2009 twee leden. Het oorspronkelijke lid 2 ‘Het in het eerste
lid gestelde verbod geldt niet, voor zover de Wet op de Openluchtrecreatie
(verder Wet) van toepassing is’ had met het vervallen van de betreffende wet
geen functie meer.Afdeling 7 Evenementen Algemene toelichtingJaarlijks worden in Schiedam tussen de 300 en 350 evenementen georganiseerd,
variërend van wijkfeesten en buurtbarbecues tot grootschalige meerdaagse
evenementen als het Maasboulevardfeest en de Brandersfeesten. Tezamen met
gezelligheid en levendigheid, kunnen evenementen ook enige mate van (over-)last
voor omwonenden met zich meebrengen. Daarbij dient de veiligheid van bezoekers
van een evenement te worden gewaarborgd. De burgemeester is op grond van zijn
bevoegdheden verantwoordelijk voor de openbare orde en de veiligheid in de stad.
Via regelgeving, beleid en vergunningverlening wordt vormgegeven aan deze taak. Het Schiedamse vergunningen- en meldingenstelsel met betrekking tot evenementen
is opgebouwd rond drie categorieën evenementen, namelijk
vergunningsvrije (meldingsplichtige) evenementen;
(reguliere) evenementen;
grootschalige evenementen.
Een uitvoerige uitleg over deze categorieën is bij de desbetreffende
toelichtingen van de artikelen te vinden. Kort gezegd is voor de eerste
categorie evenementen, vanwege kleinschaligheid, beperkte druk op de omgeving en
met het oog op lastenverlichting, geen vergunning benodigd, maar kan worden
volstaan met een melding en dient te worden voldaan aan standaardvoorschriften.
Voor de tweede en derde categorie evenementen is een vergunning van de
burgemeester noodzakelijk. Hiertoe dient een aanvraag te worden ingediend met
gegevens en benodigde stukken om het evenement op veiligheids- en overlastrisico
te kunnen beoordelen, mede aan de hand van adviezen van hulpverlenende diensten.
Voor grootschalige evenementen geldt vanwege de aard en grootte van dergelijke
evenementen een aantal aanvullende indienings- en procedurele vereisten. De
burgemeester kan in een evenementvergunning voorschriften opnemen die hij
redelijkerwijs nodig acht in verband met het voorkomen van aantasting van de
openbare orde, openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu.Door het college kunnen nadere regels worden vastgesteld die van toepassing zijn
op alle evenementcategorieën en die betrekking hebben op de veilige uitvoering
van evenementactiviteiten (o.a. algemene verplichtingen en verantwoordelijkheden
voor organisatoren en inrichtings- en brandveiligheidseisen voor
evenementterreinen en -bouwwerken).De bevoegdheid van de burgemeester in het kader van het toezicht op evenementen
stoelt op artikel 174 van de Gemeentewet. In het derde lid van dit artikel is
aangegeven dat de burgemeester belast is met de uitvoering van verordeningen
voorzover deze betrekking hebben op het toezicht op de openbare samenkomsten en
vermakelijkheden alsmede op de voor het publiek openstaande gebouwen en daarbij
behorende erven. Het begrip ‘toezicht’ is ruimer dan alleen de handhaving van de
openbare orde. Het gaat hier ook om de bescherming van de gezondheid en de
veiligheid van de burger in incidentele gevallen en op bepaalde plaatsen.De burgemeester kan beleid vaststellen ten aanzien van zijn bevoegdheid met
betrekking tot evenementvergunningen (o.a. procedureregels, indieningsvereisten,
te stellen voorschriften).Bij verstoring van de openbare orde of bij ernstige vrees daarvan is de
burgemeester op grond van artikel 172, derde lid, van de Gemeentewet bevoegd
bevelen te geven die hij noodzakelijk acht voor de handhaving van de openbare
orde.Voor het houden van evenementen zijn ook andere regels dan die van de APV van
toepassing. Die regels stellen vanuit andere motieven eisen aan het houden van
evenementen. De aanvrager van een evenementenvergunning moet zo nodig ook aan
andere wettelijke vereisten voldoen, zoals:
Vreemdelingenwet 2000 (verificatieplicht)
Winkeltijdenwet
Warenwet
Wet milieubeheer
Drank- en Horecawet
Woningwet
Gezondheids- en welzijnswet voor dieren
Besluit veiligheid attractie- en speeltoestellen (kermissen)
Vuurwerkbesluit
Artikel 2:24 lid 1, definitie evenement en uitzonderingenDit lid bevat de algemene definitie van het begrip evenement, namelijk ‘een voor
publiek toegankelijke verrichting van vermaak’. Uitgaande van dit algemeen
geldende criterium wordt vervolgens een aantal verrichtingen van vermaak en/of
voor publiek toegankelijke activiteiten opgesomd dat niet onder de werking van
de bepalingen in deze afdeling valt.Voorbeelden van activiteiten en festiviteiten die onder het begrip evenement
vallen zijn festivals, straat- en wijk/buurtfeesten, muziekconcerten,
sportevenementen, house/dancefeesten, braderieën, kermissen, circussen, corso’s
en optochten. Het gaat hierbij meestal om voorpubliek toegankelijke activiteiten
in het openbaar gebied. Inpandige activiteiten kunnen echter ook een uitstraling
hebben op de openbare orde en dientengevolge onder het evenementbegrip vallen.
Een belangrijk algemeen geldend kenmerk van een evenementactiviteit is dat het
om een uitzonderlijk en tijdelijk gebruik gaat van een bepaalde ruimte in een
gebouw of in het openbaar gebied, ten behoeve van de voor publiek toegankelijke
verrichting van vermaak. Met ‘voor publiek toegankelijk’ wordt niet per se
bedoeld dat de activiteiten openbaar zijn, dus voor iedereen toegankelijk. Een
besloten feest kan zo, afhankelijk van het effect op de openbare orde, ook onder
het begrip evenement worden geschaard, bijvoorbeeld doordat het plaatsvindt in
de openbare ruimte, vanwege muziekoptredens in een gebouw waar dit normaliter
niet gebeurt of vanwege een groot aantal genodigden en de daarmee gepaard gaande
parkeerdruk. Te denken valt aan grootschalige bedrijfsfeesten, de opening van
een populaire expositie, het jubileumfeest van een sportvereniging. Hierop
aansluitend en aanvullend op artikel 2:24 lid 1 onder d is ook een
evenementenvergunning benodigd bij een uitzonderlijke, d.w.z. niet tot de
vergunde of gebruikelijke exploitatie behorende activiteit in een horecabedrijf
of activiteiten in een evenementenhal die méér druk en risico opleveren voor de
openbare orde dan gebruikelijk.In het eerste lid van artikel 2:24 wordt een aantal voor publiek toegankelijke
verrichtingen van vermaak genoemd die expliciet niet onder de werking van de
bepalingen in deze afdeling vallen, hoofdzakelijk vanwege andere wet- en
regelgeving die op dergelijke activiteiten van toepassing is.
Bioscoopvoorstellingen worden niet als evenement aangemerkt. Het
vertonen van films voor (betalend) publiek is de gebruikelijke
exploitatiewijze van een bioscoop. Analoog aan deze redenering geldt dit
ook voor tentoonstellingen in musea, voorstellingen in een theater etc.
Voor publiek toegankelijke verrichtingen van vermaak in daartoe bestemde
of bedoelde gebouwen vallen (veelal) niet onder de evenementdefinitie en
-bepalingen (zie ook onder d.)
Een (waren-)markt als bedoeld in artikel 160, eerste lid onder h van de
Gemeentewet valt niet onder de evenementbepalingen. Als het college op
grond van voornoemd artikel een (waren-)markt heeft ingesteld, kan de
gemeenteraad hiervoor regels vaststellen in een marktverordening.
Snuffelmarkten (inpandige markten met tweedehands/incourante goederen)
zijn specifiek geregeld in artikel 5:22 van de APV.
De regelgeving ten aanzien van kansspelen is opgenomen in de Wet op de
kansspelen en onderliggende regelgeving. Afdeling 10 van de APV bevat
regels ten aanzien van speelautomatenhallen en
aanwezigheidsvergunningen.
Het organiseren van een verrichting van vermaak in een vergund
horecabedrijf dan wel in een vergunningsvrij (horeca-)bedrijf wordt in
het algemeen niet als een evenement gezien, zolang dit niet afwijkt van
de toegestane (vergunde) vorm van exploiteren of de gebruikelijke
exploitatiewijze.
Betogingen, samenkomsten en vergaderingen vallen onder de bepalingen van
de Wet op de openbare manifestaties.
Optredens van straatartiesten of -muzikanten zijn van de
evenementenbepalingen uitgezonderd omdat hiervoor aparte regelgeving in
de APV is opgenomen (artikel 2:9 APV).
Artikel 2:24 lid 2 Het tweede lid van artikel 2:24 bevat enkele activiteiten die expliciet onder het evenementbegrip worden geplaatst.
Een herdenkingsplechtigheid kan in het algemeen niet worden aangemerkt
als een verrichting van vermaak, maar is veelal wel voor publiek
toegankelijk en op aanwezigheid van (veel) publiek gericht en wordt
daarom onder het evenementbegrip geplaatst.
Een braderie wordt hier omschreven als een feestelijke markt, die (ook)
is gelieerd aan aanwezige winkeliers en winkels. Omdat een braderie van
korte duur is en niet met een bepaalde regelmaat terugkeert, kan deze
activiteit niet worden aangemerkt als markt in de zin van artikel 160
van de Gemeentewet (Vz. ARRS 27-05-1992, JG 93.0002). Het laatste geldt
ook voor incidentele rommelmarkten of gespecialiseerde markten
(bijvoorbeeld een boekenmarkt) in de open lucht. Beide typen
marktactiviteiten vallen bovendien niet onder het begrip ‘snuffelmarkt’
als bedoeld in artikel 5:22 van de APV, omdat dit slechts inpandige
markten betreft. Omdat braderieën en (niet-inpandige) rommelmarkten
beide voor publiek toegankelijke verrichtingen van vermaak zijn, vallen
ze onder de evenementbepalingen.
Het houden van optochten, zoals carnavals- en Sinterklaasoptochten,
bloemencorso’s enz., die niet opgevat kunnen worden als een middel tot
het uiten van een mening of gedachten of gevoelens, valt niet onder de
bescherming van de Grondwet, het Europees verdrag tot bescherming van de
rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) of andere
internationale verdragen die de vrijheid van meningsuiting waarborgen.
Evenmin is hierop de Wet openbare manifestaties (Wom) van toepassing.
Artikel 2:24 lid 3 grootschalig evenementOnder een grootschalig evenement wordt volgens de definitie van artikel 2:24 van
de APV een (al dan niet tegen betaling toegankelijk) evenement verstaan, waarvan
de aard of de publieksaantrekkende werking vanuit een oogpunt van openbare orde
en veiligheid dusdanig grootschalig is, dat daarin zonder nadere ordening niet
kan worden voorzien. Grootschalige evenementen zijn van dusdanige belastende
en/of risicovolle aard, dat uitgebreide voorbereiding noodzakelijk is, onder
meer in de vorm van vooraf vastgestelde politie-inzet, vooroverleg en
operationeel overleg tussen organisator, gemeente en diensten en een uitgebreide
evenementaanvraag voorzien van een evenementplan inclusief draaiboek en
plattegronden. Voorbeelden van evenementen die als grootschalig kunnen worden
aangemerkt zijn feesten en festivals die meerdere dagen duren en/of op meerdere
locaties in de stad plaatsvinden, pop/muziekconcerten en grotere
sportevenementen. Op grond van artikel 2:25 lid 3 van de APV is het de
organisator van een grootschalig evenement geboden ten minste acht weken voor de
datum waarop het grootschalige evenement zal plaatsvinden, een complete aanvraag
om een vergunning, voorzien van alle vereiste bijlagen, bij de burgemeester in
te dienen. De aparte definiëring van het begrip grootschalig evenement en de
opname van artikelleden met betrekking tot grootschalige evenementen in de APV
heeft primair ten doel de burgemeester en de betrokken diensten in geval van een
dergelijk evenement vroegtijdig in staat te stellen de openbare orde- en
veiligheidsrisico’s te onderkennen, om op grond daarvan de omvang van de door de
organisator zelf te treffen maatregelen, dan wel de noodzakelijke (aanvullende)
capaciteit van politie en overige veiligheidsdiensten te bepalen. Indien en voor
zover de organisatie niet bereid of in staat is om zelf genoegzaam in het
treffen van noodzakelijke orde- en veiligheidsmaatregelen te voorzien en tevens
onvoldoende politiecapaciteit beschikbaar is heeft de burgemeester op grond van
artikel 2:25 lid 2 de mogelijkheid de aanvraag te weigeren.Artikel 2:24 lid 4 Organisator De organisator van een evenement is de natuurlijke persoon of rechtspersoon die
een evenement organiseert en/of als eerste verantwoordelijke aan de
evenementorganisatie leiding geeft. Feitelijk heeft elk evenement (van
meldingsplichtig tot grootschalig vergunningplichtig) een organisator. Als een
vergunning noodzakelijk is wordt deze aan een organisator verleend. Een
organisator van een evenement is primair belast met en verantwoordelijk voor de
handhaving van de orde en veiligheid op en om de locatie(s) waar de
evenementactiviteiten plaatsvinden. Het is de verantwoordelijkheid van de organisator om zich tijdig over de regels
te informeren zodat hij niet met termijnen in problemen komtAansprakelijkheid vergunninghouder/organisator: voorop staat dat de
vergunninghouder en/of de organisator, of degene die bijvoorbeeld tijdens een
evenement een gevaar in het leven roept dat zich vervolgens verwezenlijkt,
primair aansprakelijk kan worden gesteld voor daardoor veroorzaakte schade. Het
arrest Vermeulen/Lekkerkerker (HR 10 maart 1972, NJ 1972, 278) is van
overeenkomstige toepassing op de houder van de evenementenvergunning. De Hoge
Raad oordeelt in dat arrest dat het feit dat een Hinderwetvergunning (nu: Wet
milieubeheer) is verleend, nog niet betekent dat eigenaren van naburige erven
schade en hinder, welke zij in het algemeen niet behoeven te dulden, wel zouden
moeten verdragen van een vergunninghouder. Een dergelijke vergunning vrijwaart
de vergunninghouder volgens de Hoge Raad dan ook niet voor zijn
aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad, ook niet als door de desbetreffende
eigenaar tegen verlening van de vergunning tevoren bezwaren zijn ingebracht,
maar deze bezwaren zijn verworpen.Artikel 2:25 lid 1 vergunningplicht evenement Op grond van het eerste lid van artikel 2:25 is het verboden zonder vergunning
van de burgemeester een evenement te organiseren. Onder organiseren worden naast
het daadwerkelijk plaatsvinden van het evenement en het uitvoeren van de daarbij
behorende activiteiten ook de opbouwende activiteiten ten behoeve van het
evenement in het openbaar gebied of op een openbare plaats bedoeld. Een
aangevraagde evenementvergunning kan door de burgemeester geweigerd worden op
grond van de in artikel 1:8 van de APV genoemde algemene weigeringsgronden
(weigering in het belang van de openbare orde, openbare veiligheid,
volksgezondheid en/of de bescherming van het milieu). De burgemeester kan
voorschriften verbinden aan een evenementvergunning (art. 1:4 APV). Voor de
toelaatbaarheid van de voorschriften geldt een aantal voorwaarden:
De voorschriften mogen niet in strijd zijn met enige wettelijke
regeling;
De voorschriften moeten redelijkerwijs nodig zijn in verband met het
voorkomen van aantasting van de openbare orde, openbare veiligheid,
volksgezondheid en/of het milieu, zie de artikelen 1:4 en 1:8;
De voorschriften mogen niet in strijd komen met enig beginsel van
behoorlijk bestuur.
De aan de vergunning te verbinden voorschriften kunnen onder meer betrekking
hebben op de plaats, het tijdstip en de inrichting van het evenement, het
maximaal toe te laten aantal bezoekers, de aard en de omvang van de door de
organisator zelf te nemen maatregelen ter waarborging van de orde en veiligheid,
de verkeersveiligheid, de verplichting de bereikbaarheid van het evenement per
openbaar vervoer in openbare aankondigingen aan te geven etc. Het niet nakomen
van voorschriften die aan de vergunning verbonden zijn kan grond opleveren voor
intrekking van de vergunning dan wel voor toepassing van andere
bestuursrechtelijke handhavingsacties. In artikel 1:6 is de
intrekkingsbevoegdheid vastgelegd.Artikel 2:25 lid 2 extra weigeringsgrond grootschalige evenementen
Zie ook de toelichting bij de definitie van grootschalig evenement, artikel 2:24
lid 3. Naast de algemene weigeringsgronden voor een vergunning zoals opgenomen
in artikel 1:8 van de APV, beschikt de burgemeester in geval van een als
grootschalig evenement aangemerkte activiteit over deze extra weigeringsgrond.
In het uiterste geval, indien en voor zover de organisator van een grootschalig
evenement niet in staat of bereid is om zelf genoegzaam in het treffen van
noodzakelijke orde- en veiligheidsmaatregelen te voorzien en tevens onvoldoende
politiecapaciteit beschikbaar is opent het lid de mogelijkheid de
evenementvergunning op deze grond te weigeren.Artikel 2:25 lid 3 indieningstermijn aanvraag grootschalig evenement
Een aanvraag om een evenementvergunning voor een grootschalig evenement dient
uiterlijk acht weken voor aanvang van de evenementactiviteiten compleet met
bijbehorende gegevens bij de burgemeester te worden ingediend. De uiterste
indieningstermijn van acht weken voor een vergunningaanvraag voor een
grootschalig evenement is het minimale tijdsbestek waarbinnen een zorgvuldige
procedure kan worden doorlopen (onder andere bestaande uit één of meer
evenementoverleggen met de organisatie en diensten, een adviseringsronde en
publicatie en terinzagelegging van de aanvraag) en een afweging kan worden
gemaakt van de aan een evenement verbonden openbare orde- en
veiligheidsrisico’s, om op grond daarvan de omvang van de door de organisator
zelf te treffen maatregelen, dan wel de noodzakelijke (aanvullende) inzet van
politie en overige diensten te bepalen.Artikel 2:25 lid 4 Voor wedstrijden op of aan de weg is een vergunning van de burgemeester vereist,
krachtens het bepaalde in artikel 2:25 eerste lid en artikel 2:24, tweede lid
onder d van de APV. Wedstrijden met voertuigen (volgens artikel 1, onder a, van
het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990: fietsen, bromfietsen,
invalidenvoertuigen, motorvoertuigen, trams en wagens) op wegen als bedoeld in
artikel 1, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wegenverkeerswet 1994 (Wvw)
zijn op grond van artikel 10, eerste lid, Wvw verboden. Het eerste lid van
artikel 148 Wvw bepaalt echter dat van dat verbod ontheffing kan worden
verleend. Het verlenen van die ontheffing geschiedt:
voor wegen onder beheer van het Rijk, door de minister van Verkeer en
Waterstaat;
voor andere wegen, door gedeputeerde staten;
indien de wegen waarvoor de ontheffing wordt gevraagd, alle gelegen zijn
binnen een gemeente, wordt de ontheffing verleend door het college.
Aan de ontheffing kan het college voorschriften verbinden om binnen redelijke
grenzen een veilig verloop van de wedstrijd te waarborgen. Op basis van de Wvw
mogen ook milieumotieven een rol spelen bij het reguleren van het verkeer. In
artikel 2, tweede en derde lid Wvw worden onder meer de volgende motieven worden
genoemd:
het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte overlast,
hinder of schade;
het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte aantasting
van het karakter of van de functie van objecten of gebieden;
het bevorderen van een doelmatig of zuinig energiegebruik.
Een wedstrijd met een voertuig op een terrein dat niet behoort tot een weg als
hier bedoeld, valt evenals andere wedstrijden op of aan de weg onder de
evenementbepalingen uit afdeling 7 APV.Artikel 2:25 lid 5 Lex silencio positivo Decentrale overheden moeten verplicht de Lex Silencio Positivo (LSP) toepassen
bij vergunningstelsels die onder de reikwijdte van de Dienstenrichtlijn vallen.
De Dienstenwet geeft in Nederland uitvoering aan de Europese Dienstenrichtlijn.
Om de LSP in Nederland te regelen, is via de Dienstenwet een paragraaf 4.1.3.3
aan de Algemene wet bestuursrecht (Awb) toegevoegd. De LSP houdt in dat bij het
uitblijven van een besluit binnen de daarvoor gestelde termijn op een
vergunningaanvraag, de vergunning van rechtswege is verleend (positieve fictieve
beschikking bij niet tijdig beslissen). Alleen vanwege dwingende redenen van
algemeen belang kan van de LSP worden afgezien. Als dwingende redenen van
algemeen belang gelden op dit moment onder meer de volgende gronden: openbare
orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, bescherming van het milieu, behoud
vanuit nationaal historisch en artistiek erfgoed (zie ook overweging 40 van de
Dienstenrichtlijn).Dit is een vergunning die onder de reikwijdte van de Dienstenrichtlijn valt,
maar waarbij er om dwingende redenen van algemeen belang voor is gekozen om de
lex silencio niet van toepassing te verklaren. Het gaat hier om een vergunning
voor de grotere evenementen. Met name bij degrote en de zeer grote evenementen zou het gezien de gevolgen voor de openbare
orde en de openbare veiligheid onwenselijk zijn als deze zonder de
maatwerkvoorschriften van een vergunning zouden doorgaan.Artikel 2:25a vrijstelling vergunningverplichting Sommige evenementen zijn van dusdanig kleinschalige aard, dat het overlastrisico
laag is en dat geen specifieke advisering noodzakelijk is of
maatwerkvoorschriften benodigd zijn, maar dat kan worden volstaan met
standaardvoorschriften en -voorwaarden. Mede vanuit het oogpunt van deregulering
en lastenverlichting is voor deze kleinschalige evenementen geen vergunning
vereist. Op grond van dit artikel worden evenementen die aan de criteria als
genoemd in lid 1 voldoen, onder voorwaarden vrijgesteld van vergunningplicht. De
gemeente heeft er belang bij om tijdig op de hoogte te zijn van
evenementactiviteiten (zowel in het openbaar gebied als bij uitzonderlijke
inpandige activiteiten). Van vergunningplicht vrijgestelde evenementen dienen
daarom uiterlijk twee weken vóór de datum waarop het evenement aanvangt,
schriftelijk bij de burgemeester te worden gemeld en te voldoen aan de
standaardvoorwaarden en -eisen voor evenementen zoals gesteld op grond van
artikel 2:25b. Sinds 2006 is in Schiedam een meldingsplicht met betrekking tot
bepaalde kleinschalige evenementen van kracht.Inpandige evenementactiviteiten dienen in overeenstemming te zijn met de
voorwaarden en eisen op grond van/als gesteld in een geldende gebruiksvergunning
of -melding op grond van het Gebruiksbesluit (dit geldt overigens zowel voor
vergunningsvrije als vergunningplichtige evenementen). Inpandige
evenementactiviteiten die niet conform het toegestane gebruik zijn, zijn niet
toegestaan. Om een dergelijk evenement toch doorgang te laten vinden zullen
aanpassende maatregelen moeten worden genomen (bijvoorbeeld aan de activiteiten,
het bezoekersaantal of het gebouw), zodat aan de brandveiligheidseisen wordt
voldaan. vergunningverlening door controle van plattegronden, tekeningen en
eigenschappen van gebruikte materialen, na vergunningverlening (vóór de
evenementactiviteiten) door toetsing van de opgebouwde constructies door
bouwinspecteurs en/of brandweer. Het gaat hierbij wel om constructies van enige
omvang. Kraampjes, kleine partytenten (overkappingen bedoeld voor particulier
gebruik bij feestjes, vaak aan meerdere zijden geopend), podia opgebouwd uit
lage houten blokken/podiumdelen en dergelijke zijn veelal geen bouwwerk of
behoeven niet als zodanig te worden beschouwd. Bij evenementen die met een melding kunnen worden afgedaan is het ten gehore
(laten) brengen van niet of weinig belastend muziekgeluid en ander geluid
toegestaan. Te denken valt aan onversterkte, akoestische muziek of muziek uit
een stereo-installatie. Indien sprake is van het gebruik van
(semi-)professionele audioapparatuur, het mechanisch (elektrisch) versterken van
een band of DJ, het gebruik van grote aggregaten, maar ook bij een optreden van
een fanfare of boerenkapel, is een vergunning benodigd.Artikel 2:25a, lid 1Het eerste en tweede lid bevatten de criteria waaraan wordt getoetst of een
evenement voor vrijstelling van vergunningplicht in aanmerking komt. Om
bewonersinitiatieven te stimuleren zijn deze bij de aanpassing van 2015
verruimd. Voor een evenement is geen vergunning vereist als aan alle criteria
wordt voldaan, èn dit op tijd (uiterlijk 14 dagen voor aanvang van het
evenement) wordt gemeld bij de burgemeester. a. Het aantal van 300 personen betreft het totaal van bezoekers, deelnemers en
(organisatie-) medewerkers dat maximaal gelijktijdig op een evenementlocatie
aanwezig is of zal zijn.b. De meeste straat/buurtfeesten (een categorie evenementen die bij uitstek in
aanmerking komt voor afhandeling via een melding) duren tot 23.00 à 24.00 uur.
Met de gestelde tijd wordt aangesloten bij de praktijk (overigens onder de
voorwaarde dat eventuele muziek of ander belastend geluid al eerder eindigt, zie
onder c). Op zondag gelden in verband met de zondagsrust aangepaste tijden voor
evenementactiviteiten die met een melding kunnen worden afgedaan, namelijk van
13.00 uur tot 24.00 uur. De mogelijke aanvangstijd van meldingsplichtige
evenementen is vooral ingegeven door sportdagen van scholen in het openbaar
gebied.c. Muziekgeluid bij meldingsplichtige evenementen op een openbare plaats dient
eerder te eindigen dan de overige evenementactiviteiten met het oog op
vermindering van geluidsoverlast voor omwonenden.d. De in dit artikel beoogde kleinschalige evenementen duren in het algemeen
niet langer dan een dag(deel). Het 7 dagen criterium is opgenomen om
bijvoorbeeld jubileumactiviteiten van een vereniging, stichting of school
(feestweek) te kunnen melden. Andersoortige activiteiten die meerdere dagen
duren zijn veelal op grond van andere criteria vergunningplichtig.e. Bij een meldingsplichtig evenement kunnen slechts beperkte
verkeersmaatregelen worden getroffen zoals het onttrekken van parkeerplaatsen.
Bij toetsing van een melding worden de doorgaande rijroutes van de brandweer, de
aanrijroutes voor ziekenhuisverkeer en de rijroutes van lijndiensten van het
openbaar vervoer betrokken.f. Bij een meldingsplichtig evenement is vaak behoefte om kleine objecten neer
te zetten. Indien deze kunnen worden gezien als bouwwerken in de zin van de
(Model)bouwverordening dan kan het zijn dat daarvoor een omgevingsvergunning
nodig is. Kraampjes, kleine partytenten (overkappingen bedoeld voor particulier
gebruik bij feestjes, vaak aan meerdere zijden geopend), podia opgebouwd uit
lage houten blokken/podiumdelen en dergelijke behoeven veelal niet als bouwwerk
te worden beschouwd.g. Bij evenementen die met een melding kunnen worden afgedaan is het ten gehore
(laten) brengen van niet of weinig belastend muziekgeluid en ander geluid
toegestaan. Te denken valt aan onversterkte, akoestische muziek of muziek uit
een stereo-installatie. Indien sprake is van het gebruik van
(semi-)professionele audioapparatuur, het mechanisch (elektrisch) versterken van
een band of DJ, het gebruik van grote aggregaten, maar ook bij een optreden van
een fanfare of boerenkapel, is een vergunning benodigd.Artikel 2:25 a lid 2In dit artikel worden de uitzonderingen op de meldingsplicht opgesomd. Bepaalde
soorten evenementen en evenementen op bepaalde data en locaties vallen niet
onder de vrijstellingsmogelijkheden en blijven vergunningplichtig, hoofdzakelijk
in verband met risico(-inschatting) of de noodzaak tot nadere regulering. a. Braderieën en markten als bedoeld in artikel 2:24 lid 2 onder b. Nadere
regulering is noodzakelijk, mede om ‘wildgroei’ van commerciële markten te
voorkomen.b. Optochten in de binnenstad. De bebouwings- en verkeerssituatie in de
binnenstad vereist nadere regulering bij optochten.c. Koningsdag, de data van de Brandersfeesten en 31 december zijn uitgezonderd
vanwege de drukte in de stad door genoemde festiviteiten en evenementen,
waardoor bovendien veel inzet van diensten (met name politie, gemeentelijke
toezichthouders) gevraagd.d. Op 4 mei dient rekening te worden gehouden met de nationale dodenherdenking.
Voor herdenkingen in het kader van de nationale dodenherdenking die voldoen aan
de gestelde criteria kan volstaan worden met een melding.e. Evenementen op de locatie Grote Markt zijn uitgezonderd van de
meldingsplicht, omdat op deze locatie al een grote druk door evenementen bestaat
en nadere regulering hier noodzakelijk is. Onder kleinschalige activiteiten
worden hier onder andere verstaan: het oplaten van ballonen, het ten gehore
brengen van liedjes (niet professioneel versterkt), sprekers etc. Artikel 2:25a lid 3 verbod aangemeld evenement Op grond van dit lid kan de burgemeester het organiseren van een aangemeld
evenement verbieden. Dit is alleen mogelijk, als de openbare orde, de openbare
veiligheid, de volksgezondheid of het milieu in gevaar komt. Artikel 2:25 b Nadere regels Op grond van dit lid kunnen door het college algemeen geldende nadere regels
worden vastgesteld die van toepassing zijn op alle evenementcategorieën (dus ook
de vergunningsvrije) en die betrekking hebben op de veilige uitvoering van
evenementactiviteiten. Hierbij moet worden gedacht aan regels met betrekking tot
o.a. algemene verplichtingen en verantwoordelijkheden voor organisatoren en
inrichtings- en brandveiligheidseisen voor evenementterreinen en -bouwwerken
e.d.Artikel 2:26 Verboden gedragingen In dit artikel zijn gedragingen opgenomen van zowel publiek als organisatoren
van evenementen, die verboden zijn ter bescherming van de openbare orde bij of
in verband met (al dan niet vergunde of gemelde) evenementen. Van belang is
hierbij de straf- en beboetbaarheid van de verboden (zie hoofdstuk 6).Het verbod op ordeverstoring bij evenementen zoals genoemd in lid1 richt zich in
zijn algemeenheid tot bezoekers van een evenement.AFDELING 8: TOEZICHT OP HORECABEDRIJVEN Algemene toelichtingDeze paragraaf bevat regels ten aanzien van horecabedrijven, ter bescherming van
de openbare orde en de woon- en leefsituatie, en daarmee voor het voorkomen of
beperken van overlast. De paragraaf bevat een vergunningstelsel voor
horecabedrijven (exploitatievergunning), toetsings- en intrekkingsgronden met
betrekking tot exploitatievergunningen, categorieën horecabedrijven die zijn
vrijgesteld van vergunningplicht, toegestane openingstijden, sluitingsgronden en
verbods- en gebodsbepalingen.Artikel 2:27 Begripsbepalingeneerste lidMet het begrip ‘horecabedrijf’ wordt gedoeld op een voor publiek toegankelijke
inrichting waar kan worden overnacht of waar eet-, drink- en/of rookwaren worden
verstrekt voor directe consumptie, (veelal) ter plaatse. Dit kunnen zelfstandige
horecabedrijven zijn of horecafuncties die worden uitgeoefend bij andere
bedrijven of instellingen. Te denken valt aan bedrijven en instellingen die in
artikel 2±28b worden genoemd. Deze definitie van ´horecabedrijf´wijkt af van de
definitie in de Drank- en horecawet, waar met de ‘uitoefening van het
horecabedrijf’ een activiteit wordt bedoeld, namelijk het bedrijfsmatig schenken
van alcoholhoudende dranken. In het artikel wordt een aantal bedrijfsvormen
genoemd die in ieder geval onder de definitie vallen. Doordat ook het begrip
rookwaren in de APV-definitie van horecabedrijf is opgenomen, vallen bedrijven
waar cannabisproducten worden verkocht (coffeeshops) ook onder de bepalingen uit
deze afdeling. Cateringbedrijven waar geen sprake is van zit- of stagelegenheid
om consumpties ter plaatse te nuttigen of van een afhaalloket, vallen niet onder
de definitie van horecabedrijf. Een besloten club of sociëteit wordt ook
aangemerkt als horecabedrijf, omdat ook besloten horecabedrijven invloed kunnen
hebben op de omgeving (bijvoorbeeld door komende en gaande bezoekers). Een bij
de horeca-inrichting behorend terras wordt, ondanks dat dit buiten de besloten
ruimte is gelegen, ook tot het horecabedrijf gerekend.vierde lid.Een terras is een buiten de horeca-inrichting gelegen gedeelte van het bedrijf
waar vanuit het bedrijf eet- en/of drinkwaren worden geserveerd om op de
terraslocatie aan aldaar geplaatste tafels en stoelen te worden genuttigd.vijfde lidMet terrasmeubilair wordt in het spraakgebruik gedoeld op tafels en stoelen (en
alle varianten daarvan), terwijl voor de exploitatievergunningverlening het
begrip veel breder wordt gezien.zesde lid.De exploitant is degene voor wiens rekening en verantwoordelijkheid een
horecabedrijf wordt geëxploiteerd, dus degene die in het Handelsregister van de
Kamer van Koophandel als zodanig staat geregistreerd en dientengevolge degene
aan wie, in geval het horecabedrijf vergunningplichtig is, de
exploitatievergunning wordt verleend (zie ook artikel 2:28c). Het begrip
exploitant is zowel van toepassing bij vergunningplichtige als bij van
vergunningplicht vrijgestelde horecabedrijven, maar een exploitant van een
vergunningplichtig horecabedrijf moet aan zwaardere eisen en voorschriften
voldoen dan een exploitant van een vergunningsvrij horecabedrijf. Veel
voorkomende rechtsvormen en rechtspersonen bij horecabedrijven zijn eenmanszaak,
vennootschap onder firma (alle gelijkwaardige vennoten zijn exploitant),
besloten vennootschap (directeur is exploitant) en stichtingen/verenigingen
(voorzitter van bestuur is exploitant). Er kan sprake zijn van meerdere
exploitanten van een horecabedrijf, bijvoorbeeld als de rechtsvorm een V.O.F. is
of als het bedrijf door meerdere rechtspersonen (bijvoorbeeld B.V.’s) wordt
bestuurd.zevende lid.Een houder treedt naast de exploitant op als verantwoordelijke voor de ordelijke
en veilige exploitatie van een vergunningplichtig horecabedrijf en wordt vermeld
op de exploitatievergunning (en dient daarvoor te voldoen aan bepaalde
toetsingscriteria, zie artikel 2:28a). Een vergunningplichtig horecabedrijf mag
slechts geopend zijn als een exploitant of houder aanwezig is. Met bezoekers van
een horecabedrijf worden de klanten bedoeld aan wie in de inrichting of op het
bijbehorende terras eet-, drink- en rookwaren worden verstrekt.Dit geldt ook voor personen die al wel bij de gemeente zijn aangemeld als
houder, maar nog niet als zodanig zijn bijgeschreven op de
exploitatievergunning. Zij mogen overeenkomstig het regime van de Drank- en
Horecawet voor leidinggevenden direct na indiening van de aanvraag tot
bijschrijving aan de slag. Indien uiteindelijk wordt besloten de houder niet bij
te schrijven op de exploitatievergunning, dient deze zijn werkzaamheden als
houder te staken. Hij mag dan nog wel werkzaam zijn binnen het horecabedrijf,
maar kan dit alleen in de aanwezigheid van de exploitant of een houder
doen.achtste lid.De openingstijden van een horecabedrijf worden gedefinieerd met het al dan niet
toegestaan zijn van de aanwezigheid van bezoekers in het bedrijf (artikel 2:29).
Om deze reden worden bepaalde personen, die wel aanwezig mogen zijn in het
horecabedrijf buiten de toegestane openingstijden, niet als bezoeker aangemerkt.
Hieronder vallen de exploitant(en) en de levenspartner en kinderen van de
exploitant, houders en werknemers in verband met (schoonmaak-)werkzaamheden,
dienstverleners (in verband met dringende omstandigheden, bijvoorbeeld een
reparatie of ongeval) en personen die nachtverblijf houden / overnachten in een
hotel of pension.negende lidVolgens het Uitvoeringsbesluit ex artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van
strafrecht zijn handelaren als bedoeld in dat artikel opkopers en handelaren in
gebruikte en ongeregelde goederen, platina, goud, zilver, edelstenen, uurwerken,
kunstvoorwerpen, auto's, motorfietsen, bromfietsen, fietsen, foto-, film-,
radio-, audio- en videoapparatuur en apparatuur voor automatische
registratie.tiende lidDe in de APV gegeven definitie van Centrum wijkt in begrenzing enigszins af van
het bestemmingsplan Binnenstad. Het gebied ten westen van de Nieuwe Haven wordt
hierin tot de binnenstad gerekend, waar dit gebied in deze afdeling tot de
woonwijk Schiedam West wordt gerekend.elfde lidOmdat er voor het Stationsgebied: Stationsplein en het gedeelte van de Singel,
tussen Stationsplein en Overschiese Dwarsstraat, een zelfde openings- en
sluitingstijden regime voor horecabedrijven geldt dan het Centrum, is daarom het
Stationsgebied aangewezen.twaalfde lidEen paracommerciële rechtspersoon volgens de Drank- en Horecawet is een
rechtspersoon niet zijnde een naamloze vennootschap of besloten vennootschap met
beperkte aansprakelijkheid, die zich naast activiteiten van recreatieve,
sportieve, sociaal-culturele, educatieve, levensbeschouwelijke of godsdienstige
aard richt op de exploitatie in eigen beheer van een horecabedrijf.Artikel 2:28 Exploitatievergunning horecabedrijf Dit artikel bevat de vergunningplicht ten aanzien van het exploiteren van een
horecabedrijf. Artikel 174 van de Gemeentewet bepaalt dat de burgemeester is
belast met de uitvoering van verordeningen voor zover deze betrekking hebben op
het toezicht op de voor het publiek openstaande gebouwen. De
exploitatievergunning wordt daarom door de burgemeester verleend. Met het
exploitatievergunningenstelsel wordt de burgemeester in staat gesteld om vanuit
zijn toezichthoudende bevoegdheid met betrekking tot de openbare orde,
horecabedrijven te toetsen op effecten op de openbare orde en de woon- en
leefsituatie.Op grond van artikel 1:7 gelden vergunningen voor onbepaalde tijd. Dit geldt ook
voor de horeca-exploitatievergunning. Het is op gronden ontleend aan dwingende
reden van algemeen belang geoorloofd een termijn te stellen aan een
exploitatievergunning. Op grond van lid 2 kan de burgemeester in het belang van
de openbare orde en de woon- en leefsituatie een beperkte geldigheidsduur
vaststellen. Dit geldt voor zowel bepaalde categorieën horecabedrijven als voor
individuele gevallen, waarvoor een meer frequente toetsing van de vergunning en
de naleving van de voorschriften wenselijk wordt geacht (bijvoorbeeld
coffeeshops, in verband met het gedoogbeleid en strenge AHOJG + criteria of een
-voormalig- overlastgevend horecabedrijf, indien naar het oordeel van de
burgemeester onvoldoende vaststaat dat geen sprake zal zijn van ontoelaatbare
aantasting van de woon- en leefsituatie, of indien een ‘enige mate van gevaar’
BIBOB-advies is gegeven bij een bepaalde exploitant).Daarnaast zal ook voor tijdelijke horecabedrijven (zoals pop up-restaurants) een
termijn worden gesteld aan de exploitatievergunning. Het gaat hierbij om
horecabedrijven die maximaal zes maanden zullen bestaan. In de Nota Horecabeleid
Schiedam gelden voor tijdelijke initiatieven soepeler regels ten aanzien van het
gebiedsgerichte beleid. Een initiatief dat langer dan zes maanden duurt, wordt
beschouwd als een regulier horecabedrijf waarvoor de reguliere voorschriften uit
het horecabedrijf gelden.”Het derde lid inzake de positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen, dient ter vervanging van het te schrappen artikel 1:9 Lex silencio
(zie aldaar voor nadere toelichting).Artikel 2:28a Weigeringsgronden exploitatievergunningeerste lid Onder aStrijd met het bestemmingsplan is als imperatieve weigeringsgrond opgenomen. Als
het bestemmingsplan vestiging van een horecabedrijf ter plaatse niet toelaat,
zou namelijk van een (desondanks) verleende exploitatievergunning geen gebruik
kunnen worden gemaakt wegens strijd met het bestemmingsplan. De weigeringsgrond
geldt niet voor terrassen, omdat locaties voor terrassen in de openbare ruimte
gewoonlijk niet planologisch geregeld worden, met name omdat dergelijk gebruik
van de openbare ruimte niet definitief of onomkeerbaar is.onder bDe tweede imperatieve weigeringsgrond betreft (gedragseisen ten aanzien van) de exploitant(en) en houder(s) van een horecabedrijf. De
exploitatievergunning is persoonsgebonden. De persoon van de exploitant speelt
een belangrijke rol in de wijze van exploitatie en dus ook in de wijze waarop
deze exploitatie het woon- en leefklimaat en de openbare orde beïnvloedt. Omdat
een ordelijke en veilige exploitatie voor een groot deel afhankelijk is van de
exploitant(en) en houders van een horecabedrijf, dienen deze personen van goed
gedrag te zijn en te voldoen aan een leeftijdseis en een aantal zedelijkheids-
en moraliteitseisen. Als niet aan deze voorwaarden en eisen wordt voldaan
weigert de burgemeester de vergunning. In de praktijk zal overigens, indien een
houder niet aan de eisen voldoet, mogelijk ook kunnen worden volstaan met het
niet als houder op de vergunning plaatsen van de betreffende persoon. Voor de
eisen waaraan moet worden voldaan wordt aangesloten bij de eisen die bij en
krachtens artikel 8 van de Drank- en Horecawet worden gesteld aan
leidinggevenden in het kader van de verstrekking van alcoholhoudende drank:a. zij mogen niet onder curatele staan ;b. zij mogen niet in enig opzicht van slecht levensgedrag zijn;c. zij moeten de leeftijd van eenentwintig jaar hebben bereikt.Bij algemene maatregel van bestuur zijn naast deze algemene eisen nadere eisen
ten aanzien van het zedelijk gedrag van leidinggevenden gesteld in het ‘Besluit
zedelijk gedrag Drank- en horecawet 1999’. In afwijking van het gestelde onder
c. mag een houder vanaf 18 jaar als zodanig optreden.tweede lidNaast de weigeringsgronden zoals genoemd in artikel 1:8 kan de burgemeester een
exploitatievergunning weigeren op grond van ontoelaatbaar nadelige beïnvloeding
van de woon- en leefomgeving rondom een horecabedrijf, als gevolg van de
vestiging of aanwezigheid van dat bedrijf. De weigeringsgrond woon- en
leefmilieu valt onder de ‘rule of reason’ en mag daarom (bij een
horecaondernemer die zich hier vestigt) ook op grond van de Europese
Dienstenrichtlijn als weigeringsgrond worden gehanteerd. De exploitatievergunning is primair een overlastvergunning en biedt daarom de
mogelijkheid preventief te toetsen of de exploitatie van een horecabedrijf zich
verdraagt met het woon- en leefmilieu ter plaatse. Daarbij is van belang in
welke mate van het bedrijf zelf overlast is te duchten, maar ook in welke mate
de komst van het bedrijf de leefbaarheid en het karakter van de buurt zal
aantasten. In dit artikellid worden de criteria aan de hand waarvan de
burgemeester de ontoelaatbare nadelige beïnvloeding van de woon- en leefsituatie
toetst, nader benoemd. Ten eerste wordt rekening gehouden met het karakter van de straat en de wijk
waarin het horecabedrijf is of wordt gevestigd. Hierbij moet worden gedacht aan
ruimtelijke kenmerken (dichte bebouwing, geluidsgevoeligheid van een locatie,
geluidsgevoelige objecten) en aan de aard van de omgeving (binnenstad,
woonwijk/buurt, bedrijventerrein).Ten tweede wordt de aard van het horecabedrijf meegenomen in de beoordeling.
Hierbij zijn onder meer de beoogde exploitatiewijze (primair drank- of
maaltijdverstrekking, dansgelegenheid, live optredens, al dan niet besloten),
openingstijden (dag-, avond- of nachthoreca), bezoekersaantallen en het al dan
niet exploiteren van een terras van belang. Aan de hand van de diverse
karakteristieken zijn in de Schiedamse horecabeleidsnota een aantal categorieën
horecabedrijven benoemd. Het derde toetsingscriterium heeft betrekking op spanningen waarvan reeds sprake
is in een buurt en de (negatieve) invloed die een bestaand horecabedrijf op de
woon- en leefsituatie heeft, of de negatieve invloed die een nieuw horecabedrijf
tot gevolg zal (kunnen) hebben. De aanwezige spanning in een woon- en
leefomgeving staat in eerste instantie tot op zekere hoogte los van het
betreffende (nieuwe) horecabedrijf. Het kan voorkomen dat een bepaalde
woonomgeving dermate aan spanningen onderhevig is (bijvoorbeeld door de
aanwezigheid van overlastgevende panden, hangjongeren, een grote
horecaconcentratie), dat een nieuw bedrijf de woon- en leefomgeving al vrij snel
op ontoelaatbare wijze nadelig beïnvloedt. Bij overname van een bestaand
horecabedrijf of vestiging van een nieuw horecabedrijf wordt aan de hand van dit
criterium beoordeeld of er spanning is ontstaan door de eerdere exploitatie,
respectievelijk zal kunnen ontstaan door de beoogde exploitatie.Als vierde toetsingscriterium wordt bekeken of, en zo ja hoe, exploitanten en/of
houders in voorgaande horecabedrijven hebben geëxploiteerd. De vergunning kan
worden geweigerd als exploitanten of houders op ondeugdelijke wijze een
horecabedrijf hebben geëxploiteerd, bijvoorbeeld door het veroorzaken van
(geluids-, bezoekers-)overlast of doordat er -verwijtbaar- illegale activiteiten
plaats hebben gevonden, en/of dat bestuurlijke handhaving noodzakelijk is
gebleken. Veelal kan dit uit de eigen of andere gemeentelijke dossiers of
archieven worden opgemaakt. Dit toetsingscriterium maakt het lastig voor een
onkundige of onverantwoordelijke exploitant om een nieuwe horecazaak te openen
of over te nemen. derde lidDit lid bevat extra weigeringsgronden ten aanzien van het plaatsen en
exploiteren van een terras. Een aanvraag voor plaatsing of uitbreiding van een
terras wordt naast de algemene weigeringsgronden en de woon- en leefsituatie ook
getoetst op de effecten op (gevaar voor) het gebruik, de bruikbaarheid en/of het
onderhoud van de openbare plaats en op het uiterlijk aanzien van het terras. De
bestemmingsplantoets is niet van toepassing (zie ook 2:28a lid 1). Voor wat
betreft het gebruik en de bruikbaarheid van de openbare plaats is vooral de
grootte en plaatsing van het terras in samenhang met de openbare ruimte van
belang. Stoepen en wegen moeten door voetgangers en verkeer voldoende en veilig
begaanbaar blijven bij plaatsing van een terras. Verder moet de openbare plaats
doelmatig beheerd en onderhouden kunnen worden, wat in de praktijk vaak betekend
dat indien nodig, het terras meteen verwijderd kan worden (en dientengevolge dat
de onderdelen van een terras niet aard- of nagelvast mogen staan). Indien het uiterlijk aanzien van een terras afbreuk doet aan de publieke functie
van de openbare ruimte kan de vergunning voor een terras worden geweigerd. Zowel
het terrasmeubilair als het gehele terras moeten voldoen aan redelijke eisen van
welstand en ‘passen’ in de omgeving waarin ze worden geplaatst. De burgemeester
kan op grond van dit artikel beleid vaststellen met betrekking tot de plaatsing
en het uiterlijk aanzien van terrassen. Artikel 2:28b Vrijstelling vergunningplicht Het is op grond van artikel 2:28 verboden een horecabedrijf te exploiteren
zonder een vergunning van de burgemeester. Het primaire doel van de
exploitatievergunning is het voorkomen van gevaar voor de openbare orde en
veiligheid en van ontoelaatbare nadelige beïnvloeding van de woon- en
leefsituatie in de omgeving van een horecabedrijf door de aanwezigheid van dat
horecabedrijf. Meerdere categorieën horecabedrijven leveren in de regel weinig risico op voor
de openbare orde, veiligheid en de woon- en leefsituatie, zodat regulering via
een vergunning niet noodzakelijk is. Dit verschilt echter per gebied in
Schiedam: in sommige gebieden leveren met name de in lid 4 en 5 genoemde
categorieën wel degelijk overlast op. Daarom bepaalt de burgemeester in welke
wijken welke categorieën horecabedrijven vergunningvrij kunnen exploiteren en in
welke wijken niet. De algemene exploitatievoorschriften uit de APV en het
gebiedsgerichte beleid uit de horecanota gelden wel voor de vrijgestelde
horecabedrijven. Eerste lid Allereerst worden dienstverlenende instellingen en bedrijfsvormen opgesomd
waarbij vrijwel altijd enige horeca-exploitatie plaatsvindt, maar de
horeca-activiteiten een duidelijk ondersteunende en daarmee ondergeschikte
functie hebben aan de hoofdfunctie. Met logiesverstrekkers worden onder meer
hotels, pensions en bed & breakfast-instellingen bedoeld. De horeca-activiteiten dienen strikt te zijn gericht op personen die van de
hoofdfunctie gebruik (moeten) maken en daarom ook plaats te vinden binnen
dezelfde openingstijden als de hoofdfunctie. Bij deze vrijgestelde categorie wordt geen onderscheid gemaakt op het al dan
niet schenken van alcohol: in beide gevallen is geen exploitatievergunning
nodig. Bij het schenken van alcoholhoudende drank is vanzelfsprekend wel een
drank- en horecavergunning benodigd. Het exploiteren van een terras bij de hier
genoemde/bedoelde instellingen maakt de horeca-exploitatie vergunningplichtig. Tweede lid Het overlastrisico van (niet-commerciële) sport- en recreatiekantines, voor
zover in gebruik ter ondersteuning van de sport- en recreatieactiviteiten, is
laag. Door de ligging van de meeste Schiedamse kantines in sportparken buiten
(grenzend aan) de woonwijken zijn er veelal geen direct omwonenden. Het
merendeel van de sportverenigingen beschikt daarbij over voldoende
parkeergelegenheid. Gezien de genoemde omstandigheden ontbreekt de noodzaak om
te reguleren middels een exploitatievergunning en kan worden volstaan met de
algemene regels gesteld in de APV. Sport- en recreatieverenigingen die zich niet
aan deze algemene regels houden kunnen op dezelfde wijze worden gehandhaafd als
vergunningplichtige horecabedrijven. Daarnaast blijven alcoholschenkende sport- en recreatieverenigingen en
-stichtingen vergunningplichtig op grond van de Drank en Horecawet. De toetsing
op actualiteit van de rechtsvorm, bedrijfsvoering, antecedenten en
moraliteitseisen blijft hiermee voor deze instellingen gewaarborgd. Het motief
daarbij is echter in eerste instantie gericht op sociaal hygiënische aspecten,
volksgezondheid, het voorkomen van paracommercie en in mindere mate op openbare
orde en veiligheid. Voor zover deze bedrijven alcoholhoudende dranken
verstrekken, heeft de Drank- en Horecawet voldoende raakvlakken om ook ten
aanzien van de openbare orde doeltreffende maatregelen te nemen. In
sportkantines mag overigens op grond van artikel 2:34 van de APV géén sterke
drank geschonken worden. Terrassen gelegen op het sportterrein, niet grenzend
aan de openbare weg maken de exploitatie in principe niet
vergunningplichtig.Derde lid Horeca-activiteiten in commerciële sport- en recreatieclubs (bijvoorbeeld
tennis-, fitness- en saunacentra), voor zover uitsluitend ondersteunend aan dus
gericht op de gebruikers van de hoofdfunctie, zijn qua karakter vergelijkbaar
met ondergeschikte horeca. Ook deze categorie is daarom vrijgesteld van
vergunningplicht, mits geen sterke drank wordt geschonken of een terras wordt
geëxploiteerd. Het exploiteren van een terras bij de hier genoemde/bedoelde
instellingen maakt de horeca-exploitatie vergunningplichtig. Voor het schenken
van zwakalcoholhoudende dranken is wel een drank- en horecavergunning
benodigd.Vierde lid Deze mogelijkheid is gericht op levensmiddelenwinkeliers. Het is bij deze
vergunningsvrije categorie toegestaan om een klein gevelterras te exploiteren,
bestaande uit maximaal 2 tafels van 1x1 meter en 4 zitplaatsen. Daarnaast moeten de horeca-activiteiten of het horecabedrijf naar hun aard
overeenkomen met de hoofdactiviteiten van de winkel. Ook dienen ze qua omvang
ondergeschikt te zijn aan de hoofdfunctie. In geval de omvang van de
horeca-activiteiten niet meer ondergeschikt is aan de hoofdactiviteiten,
betekent dit niet direct dat het bedrijf een exploitatievergunning moet
aanvragen. Mogelijk zijn de horeca-activiteiten alsnog vrij, als wordt voldaan
aan het bepaalde in het vijfde lid.Te denken valt aan een bakker die een conditorei bij de winkel heeft of een
theewinkel die tafels heeft voor de verkoop van thee en gebak. Ook mogen ze
alleen alcoholvrije en zwak-alcoholhoudende dranken als bedoeld in artikel 1 van
de Drank- en Horecawet verstrekken. Voor het schenken van alcoholhoudende drank
is vanzelfsprekend wel een drank- en horecavergunning benodigd.Er worden geen eisen gesteld aan de ruimte waarin het horecabedrijf of de
horeca-activiteiten worden uitgeoefend. Echter, de eis dat het horecabedrijf of
de horeca-activiteiten ondergeschikt zijn aan de winkelexploitatie houdt wel in
dat het hoofdaccent van de activiteiten ligt op de verkoop in de winkel. Met
deze eisen wordt beoogd oneigenlijk gebruik van dit artikel te voorkomen waarbij
een zelfstandig horecabedrijf wordt opgericht onder de paraplu van een bestaande
winkel waar het in de praktijk weinig mee heeft te maken, om zo de
vergunningplicht uit artikel 2:28 te omzeilen.Vijfde lid Horeca-activiteiten gericht op winkelend publiek (exploitatie tot uiterlijk
22.00 uur, de uiterste regulier toegestane openingstijd voor winkels op grond
van de Winkeltijdenwet), waarbij geen sterke drank worden geschonken, zijn
vergelijkbaar met detailhandel en leveren vrijwel geen risico op voor de
openbare orde en veiligheid. Om deze reden zijn horecabedrijven als lunchrooms
en snackbars met openingstijden tussen 07:00 en 22:00 uur vrijgesteld van
vergunningplicht. Ook mogen ze alleen alcoholvrije en zwak-alcoholhoudende
dranken als bedoeld in artikel 1 van de Drank- en Horecawet verstrekken. Voor
het schenken van alcoholhoudende drank is vanzelfsprekend wel een drank- en
horecavergunning benodigd. Het is bij deze vergunningsvrije categorie toegestaan
om een klein gevelterras te exploiteren, bestaande uit maximaal 2 tafels van 1x1
meter en 4 zitplaatsen.Zesde lidHoewel een horecabedrijf vergunningvrij kan exploiteren, moet de exploitant dit
wel melden bij de gemeente. Dit moet uiterlijk 14 dagen voor aanvang van de
exploitatie van het horecabedrijf. Hiermee wordt voorkomen dat een exploitant
initiatieven ontplooit die toch vergunningplichtig of niet mogelijk zijn en
waarvoor al wel investeringen zijn gedaan. Ook houdt de gemeente dan zicht op de
horecabedrijven die er zijn in de gemeente.Zevende lidNet als exploitatievergunningplichtige bedrijven, kunnen vergunningvrije
horecabedrijven op ontoelaatbare wijze nadelige invloed uitoefenen op de woon-
en leefsituatie. Het is dus mogelijk dat het niet wenselijk is om een
exploitatievergunningvrij bedrijf op bepaalde locaties te vestigen. Daarom is
artikel 2:28a, tweede lid, van overeenkomstige toepassing verklaard. Dit artikel
biedt de mogelijkheid om een exploitatievergunning te weigeren indien de woon-
en leefsituatie op ontoelaatbare wijze nadelig wordt beïnvloed. Door dit artikel
van overeenkomstige toepassing te verklaren kunnen ook
exploitatievergunningvrije horecabedrijven worden geweigerd indien zij zich op
een bepaalde locatie willen vestigen. In het gebiedsgerichte beleid, dat is
opgenomen in de horecanota, is nader uitgewerkt waar welke bedrijven zich mogen
vestigen. Artikel 2:28c Vergunning aanvraag en verlening (procedureel) Dit artikel bevat enkele formele en procedurele regels met betrekking tot de
aanvraag/vergunningprocedure. Indieningsvereisten als een verplicht
aanvraagformulier en te verstrekken gegevens en stukken bij een aanvraag worden
niet in dit artikel gegeven, maar kunnen worden gesteld op grond van artikel 4:4
van de Algemene wet bestuursrecht of in de vorm van beleidsregels. Eerste lidUitgangspunt is dat een ingediende vergunningaanvraag afgerond moet zijn voordat
een nieuwe vergunningaanvraag voor hetzelfde horecabedrijf in behandeling wordt
genomen. Dit voorkomt bijvoorbeeld dat een horecabedrijf steeds wordt
overgenomen zonder dat het tot vergunningverlening komt.Tweede lidArtikel 1:5 stelt dat elke vergunning op grond van de APV persoonsgebonden is
(tenzij anders is vermeld of de aard van de vergunning zich daartegen verzet).
Dit lid voegt hieraan toe dat een exploitatievergunning voor een horecabedrijf
per definitie altijd aan de exploitant van dat horecabedrijf wordt verleend, dus
aan degene voor wiens rekening en verantwoordelijkheid het bedrijf geëxploiteerd
wordt. Een exploitatievergunning is (deels) afhankelijk van de persoon van de
exploitant (onder andere vanwege de antecedententoets) en kan daarom niet worden
overgedragen aan een nieuwe exploitant. Voor een beoogde nieuwe exploitant moet
een nieuwe aanvraag/vergunningprocedure worden doorlopen.Artikel 2:28d Wijzigingen activiteiten en exploitatieAlgemeenIn dit artikel zijn zes situaties opgenomen waardoor of ten gevolge waarvan een
exploitatievergunning kan worden gewijzigd of ingetrokken en één situatie waarin
de vergunning van rechtswege vervalt. In het eerste geval kan de burgemeester
besluiten om een exploitant de gelegenheid te geven de wijzigingen door te geven
en tot die tijd geopend te blijven op basis van de oude vergunning. Dit wordt
nader uitgewerkt in de beleidsnota horecabeleid.Als een exploitatievergunning van rechtswege vervalt, is er geen vergunning meer
en is exploitatie niet meer toegestaan. De exploitatievergunning vervalt
automatisch als aan de in dit artikel omschreven situatie zich voordoet. Dit is
onomkeerbaar. Er is dan geen handeling van de burgemeester meer voor nodig. Als
een horecabedrijf met enkele aanpassingen kan voldoen aan de eisen voor een
vergunningvrij horecabedrijf mag het uiteraard wel geopend zijn, mits voldaan
wordt aan het gebiedsgerichte beleid. In alle andere gevallen moeten de nieuwe
exploitanten een nieuwe exploitatievergunning aanvragen (zie artikel 2:28 van de
APV).Eerste lidIn de volgende situaties kan de burgemeester besluiten een exploitatievergunning
in te trekken:
als een exploitant op de vergunning niet meer als zodanig functioneert,
maar er wel minimaal een exploitant die op de vergunning staat vermeld,
is overgebleven.
als een houder die op de vergunning is vermeld, niet meer als zodanig
functioneert
als de ondernemingsvorm wijzigt. Bijvoorbeeld als een eenmanszaak een
vof wordt.
als de exploitatiewijze verandert. Dit kan variëren van het aanleggen
van een terras tot het wijzigen van de exploitatie (bijv. een café dat
ook maaltijden gaat verkopen).
als de exploitatie langer dan zes maanden onderbroken is geweest of niet
binnen zes maanden na verlening begonnen is met exploitatie.
Tweede lidIn één geval vervalt de vergunning van rechtswege: als geen van de exploitanten
op de vergunning nog als zodanig werkzaam is. In dat geval is er sprake van een
totaal nieuwe situatie waarvan het niet wenselijk is dat het horecabedrijf
geopend blijft, zonder dat de nieuwe exploitanten worden getoetst in het kader
van een aanvraag om een nieuwe exploitatievergunning.Artikel 2:28e Schorsing, intrekking en wijziging van een
exploitatievergunningDit artikel bevat een aantal specifiek op (gedragingen van) exploitanten en
houders van vergunningplichtige horecabedrijven gerichte gronden en een meer
algemene grond waarop de burgemeester tot schorsing, wijziging of intrekking van
de exploitatievergunning kan overgaan.Eerste lidAls exploitanten en/of houders op ondeugdelijke wijze hun horecabedrijf
exploiteren, kan de burgemeester ingrijpen om het als gevolg daarvan ontstane
gevaar voor of de feitelijke verstoring van de openbare orde en/of de woon- en
leefsituatie weg te nemen dan wel te stoppen. Het gaat hier dus om reparatoire
bestuurlijke maatregelen, ter bescherming van de openbare orde en woon- en
leefsituatie. Belangrijk in dit kader is de mate van verwijtbaarheid van
exploitanten en houders. Deze kan zowel direct als indirect worden uitgelegd:
exploitanten en/of houders kunnen bewust overtredingen begaan of zich bewust
schuldig maken aan overlastgevende, illegale of gevaarlijke gedragingen, maar
zijn bijvoorbeeld ook verwijtbaar als niet of onvoldoende wordt ingegrepen bij
dergelijke gedragingen door bijvoorbeeld bezoekers van het horecabedrijf.
Overigens richt de intrekkingsbepaling onder e) zich niet direct op (gedragingen
van) de exploitant of houder, maar op gevaar voor de openbare orde en/of
ontoelaatbare negatieve beïnvloeding van de woon- en leefsituatie in de buurt
van een horecabedrijf ten gevolge van de exploitatie van dat horecabedrijf als
zodanig.De zwaarte van bestuurlijke handhaving door de burgemeester is afhankelijk van
de ernst van een overtreding en de mate van (acuut) gevaar voor de woon- en
leefomgeving en openbare orde. In Schiedam is een handhavingsarrangement voor
horecabedrijven van kracht waarin onder andere voor de in dit artikel genoemde
gronden/overtredingen de geëigende handhavingsstappen worden gegeven.Tweede lidOm misbruik te voorkomen van de mogelijkheid om een houder in afwachting op de
bijschrijving op de vergunning alvast te laten beginnen in een horecabedrijf te
voorkomen, krijgt de burgemeester de bevoegdheid om de exploitatievergunning
geheel in te trekken als hij binnen twee jaar ten minste drie maal een
bijschrijving van een houder heeft geweigerd op grond van de zedelijkheidseisen
uit de Drank- en Horecawet, waarnaar wordt verwezen in artikel 2:28a, eerste
lid, onder b, van de APV. Het is de verantwoordelijkheid van de exploitant om
zorg te dragen voor het aantrekken van geschikte houders. Dit kan bijvoorbeeld
door van een sollicitant een verklaring omtrent het gedrag te eisen.Derde lidHet intrekken van de exploitatievergunning in het geval van slecht levensgedrag
wordt gelijk getrokken met de regeling zoals verwoord in de Drank- en Horecawet.
Er is sprake van een zogenaamde imperatieve intrekkingsgrond. Dit betekent dat
de burgemeester in het geval van slecht levensgedrag van de exploitant de
exploitatievergunning moet intrekken. Hierdoor ontstaat een eenduidige wijze van
optreden naar de exploitant. Artikel 2:28f Sluiting van horecabedrijven Eerste lidNaast de specifieke intrekkingsgronden ten aanzien van de exploitatievergunning,
ter bescherming van de openbare orde en woon- en leefsituatie zoals genoemd in
artikel 2:28e, beschikt de burgemeester ook over de mogelijkheid een
horecabedrijf te sluiten of de openingstijden te beperken. Waar de
intrekkingsgronden alleen betrekking kunnen hebben op horecabedrijven waarvoor
een exploitatievergunning is verleend, kan sluiting en beperking van de
openingstijden in dit artikel ook ingezet worden bij vergunningsvrije
horecabedrijven (met name via het gestelde in lid 1b en lid 1c) en
vergunningplichtige horecabedrijven die zonder vergunning worden geëxploiteerd. Tweede lidHet is op grond van het gestelde in lid 6 van artikel 2:31 verboden voor
bezoekers om aanwezig te zijn in een bij besluit van de burgemeester gesloten
horecabedrijf. Opdat bezoekers kunnen weten dat ze in overtreding zijn wanneer
een dergelijk horecabedrijf toch wordt betreden, dient een aankondiging van het
sluitingsbesluit bij de voor bezoekers bestemde toegang worden aangebracht.Overigens is de burgemeester tevens bevoegd om op grond van artikel 13b van de
Opiumwet (wet Damocles) ‘tot oplegging van een last onder bestuursdwang indien
in woningen of lokalen dan wel in of op bij woningen of zodanige lokalen
behorende erven een middel als bedoeld in lijst I of II wordt verkocht,
afgeleverd of verstrekt dan wel daartoe aanwezig is’. Dit artikel is (ook) van
toepassing op handel in drugs vanuit horecabedrijven en is de
voornaamste/belangrijkste grond voor bestuurlijke sancties tegen
drugshandel.Artikel 2:29 Openings- en sluitingstijden Eerste tot en met zevende lidHet derde lid is toegevoegd, omdat categorie C-bedrijven (waaronder
restaurants), categorie H-bedrijven (coffeeshops) en paracommerciële
rechtspersonen zijn beperkt in hun sluitingstijden. Omdat de exploitatie van
deze horecabedrijven eerder stopt, is de sluitingstijd voor horecabedrijven in
geheel Schiedam beperkt tot 01.00 uur. Voor restaurants geldt een
ontheffingensysteem sluitingstijden van 10 maal per jaar bestaan. Coffeeshops en
paracommerciële rechtspersonen kunnen geen ontheffing aanvragen van de
sluitingstijden.Gedurende de tijdsperiode die is genoemd in het eerste tot en met vijfde lid van
dit artikel mogen alleen nog activiteiten worden uitgevoerd in het kader van de
sluiting van het horecabedrijf. Hieronder vallen in ieder geval
schoonmaakwerkzaamheden, opruimwerkzaamheden en administratieve handelingen ter
afsluiting van de dag, zoals het tellen van de kassa.Overige activiteiten, zoals het bereiden van etenswaren en dranken die
vervolgens nog elders worden bezorgd, worden afgehaald of ter plaatse worden
genuttigd zijn niet toegestaan in deze tijdsperiode. Dit zijn immers
bedrijfsactiviteiten die plaats moeten vinden tijdens de toegestane
openingstijden. Bestellingen die voor de in het eerste tot en met het derde lid
genoemde sluitingstijden worden opgenomen, dienen eveneens voor sluitingstijd te
zijn genuttigd, bezorgd of afgehaald.Het is ook niet toegestaan om gedurende de in het eerste tot en met het vijfde
lid genoemde tijdsperiode anderen in het horecabedrijf of op het terras aanwezig
te hebben dan de personen genoemd in artikel 2:27, achtste lid.achtste tot en met twaalfde lidDeze leden bieden het kader waarbinnen de burgemeester ontheffing kan verlenen
van de in de eerste vier leden opgenomen openings- en sluitingstijden. De
toepassing van deze ontheffingsmogelijkheid is nader uitgewerkt in de nota
horecabeleid. Deze ontheffing kan zowel op aanvraag als ambtshalve worden
verleend.Artikel 2:30 Afwijking sluitingstijd Op grond van dit artikel kan de burgemeester andere openingstijden voor
horecabedrijven vaststellen dan de tijden genoemd in artikel 2:29. Het betreft
een algemene bevoegdheid die zich kan richten op één of meer horecabedrijven,
dus ook tot alle in de gemeente aanwezige horecabedrijven. Aanleiding voor
vaststelling van afwijkende tijden moet zijn gelegen in het belang van de
openbare orde, veiligheid, en/of volksgezondheid (bijvoorbeeld in geval van een
crisissituatie of ter voorkoming van ongeregeldheden), of in bijzondere
omstandigheden (bijvoorbeeld in geval van een evenement, of feestdagen als
Koninginnedag of oudejaarsavond). De afwijkende openingstijden kunnen variëren
van een tijdelijke sluiting van één of meer horecabedrijven tot extra
nachtelijke openingstijden ná de op grond van artikel 2:29 toegestane tijden.
Ook voor terrassen kunnen afwijkende tijden worden vastgesteld. De burgemeester
kan de uitoefening van deze bevoegdheid in beleidsregels nader specificeren.
Artikel 2:30 vormt tevens de ‘kapstok’ voor het instellen door de burgemeester
van een zogenaamde afkoelperiode, een periode (meestal van één uur of een half
uur) na de reguliere uiterste sluitingstijd van een (vergunningplichtig)
horecabedrijf, waarin (onder voorwaarden) bezoekers nog wel aanwezig mogen zijn
in een horecabedrijf, maar waarin geen sprake meer is van exploitatie in de vorm
van bedrijfsmatige verstrekking van consumpties (en de daarbij behorende
gebruikelijke sfeer), dus geen klant/bezoekergerichte horeca-exploitatie meer
plaatsvindt. Een afkoelperiode kan in verband met de geleidelijke uitloop na
sluitingstijd die daardoor wordt veroorzaakt, zorgen voor een verminderd
overlastrisico (belang voor de openbare orde). In Schiedam is sinds 2007 een
afkoelperiode van één uur van kracht voor bepaalde categorieën horecabedrijven
in de binnenstad.Lex silencio positivo Decentrale overheden moeten verplicht de Lex Silencio
Positivo (LSP) toepassen bij vergunningstelsels die onder de reikwijdte van de
Dienstenrichtlijn vallen. De Dienstenwet geeft in Nederland uitvoering aan de
Europese Dienstenrichtlijn. Om de LSP in Nederland te regelen, is via de
Dienstenwet een paragraaf 4.1.3.3 aan de Algemene wet bestuursrecht (Awb)
toegevoegd. De LSP houdt in dat bij het uitblijven van een besluit binnen de
daarvoor gestelde termijn op een vergunningaanvraag, de vergunning van
rechtswege is verleend (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen). Alleen vanwege dwingende redenen van algemeen belang kan van de LSP
worden afgezien. Als dwingende redenen van algemeen belang gelden op dit moment
onder meer de volgende gronden: openbare orde, openbare veiligheid en
volksgezondheid, bescherming van het milieu, behoud vanuit nationaal historisch
en artistiek erfgoed (zie ook overweging 40 van de Dienstenrichtlijn).Ook hier is er vanwege dwingende redenen van algemeen belang voor gekozen om de
Lex silencio niet van toepassing te verklaren. Het gaat hier om een vergunning
voor met name horeca-inrichtingen. Het zou vanwege de openbare orde en andere
overwegingen onwenselijkzijn als deze zonder een op de inrichting afgestemde vergunning kunnen
openen.Artikel 2:30a Ontheffing sluitingstijden [vervallen per 1 augustus 2013]Artikel 2:31 Verboden gedragingen De verboden in dit artikel betreffen gedragingen die vanuit het oogpunt van
bescherming van de openbare orde en de woon- en leefsituatie niet zijn
toegestaan en waarop zowel strafrechtelijk (via de boete- en strafbepalingen in
hoofdstuk 6) als bestuurlijk (via de artikelen betreffende intrekking van een
exploitatievergunning en/of sluiting van een horecabedrijf) kan worden
opgetreden. eerste lidDeze bepaling geeft een verbod om de orde in en in de buurt van horecabedrijven
te verstoren, dat zich in zijn algemeenheid tot bezoekers richt. Het geeft een
directe mogelijkheid voor toezichthouders om handhavend op te treden als
bezoekers zich misdragen en/of de openbare orde verstoren in en om een
horecabedrijf.tweede lidHet tweede lid geeft de mogelijkheid om op te treden tegen bezoekers die zich
buiten de in artikel 2:29 en/of de exploitatievergunning gegeven openingstijden
nog in een horecabedrijf bevinden. Het sluitingstijdenartikel zelf geeft deze
mogelijkheid ten aanzien van de horecaondernemer. Overigens is het van belang
dat de bezoekers zich op de hoogte kunnen stellen van de vergunde
openingstijden. Hiertoe dient de raamkaart, die wordt meegeleverd bij een
exploitatievergunning, bij de voor bezoekers bedoelde ingang van een
horecabedrijf leesbaar te worden opgehangen.derde lidDit lid betreft de aanwezigheidsplicht van exploitant of houder in een
vergunningplichtig horecabedrijf. Deze bedrijven mogen alleen geopend zijn
indien er een op de vergunning vermelde (en dus positief getoetste) exploitant
of houder aanwezig is, die de verantwoordelijkheid draagt voor een deugdelijke
exploitatie en toeziet op een acceptabel gedrag van bezoekers.Om misbruik van deze regeling te voorkomen kan de burgemeester een vergunning
intrekken, indien binnen twee jaar minimaal drie keer bijschrijving van een
houder op de vergunning is geweigerd (zie artikel 2:28e, tweede lid, APV).vierde en vijfde lidHet verbod in lid 4 en 5 betreft het gebruik van een terras bij een
horecabedrijf. De verboden gelden zowel voor vergunningplichtige als van
vergunningplicht vrijgestelde horecabedrijven en –terrassen. In beide gevallen
is bepaald/aangegeven aan hoeveel personen een terras maximaal plaats mag bieden
en hoe het dient te zijn gesitueerd (oppervlakte en locatie), met het oog op
openbare orde en gebruik van de openbare ruimte. Als een horecaondernemer bij
een bijzondere gelegenheid meer bezoekers op of om zijn terras wil laten
plaatsnemen dient hiervoor een aanvraag voor een evenementvergunning te worden
ingediend.zesde en zevende lidAls een horecabedrijf bij burgemeestersbesluit is gesloten ter bescherming van
de openbare orde en de woon- en leefsituatie (op grond van artikel 2:28f APV),
is het zowel aan exploitanten en houders verboden om bezoekers toe te laten, als
voor bezoekers om aanwezig te zijn in een dergelijk bedrijf. Lid 5 en 6 bieden
toezichthouders en handhavers de mogelijkheid om verbaliserend/vorderend op te
treden.Artikel 2:31a Exploitatieregels horecabedrijven, verplichtingen exploitant
(en houders) Dit artikel bevat een aantal geboden/verplichtingen ten aanzien van exploitanten
en houders van horecabedrijven. Het betreft exploitatievoorschriften die
algemeen geldend zijn voor alle horecabedrijven, dus zowel voor horecabedrijven
waarvoor een exploitatievergunning is verleend als vergunningsvrije
horeca-exploitatievormen (met uitzondering van het voorschrift in lid 2). De
voorschriften wijzen op de verantwoordelijkheden die exploitanten, en in geval
van vergunningplichtige horecabedrijven soms ook houders, hebben ten aanzien van
de horeca-exploitatie. Van exploitanten en/of houders wordt onder andere vereist
dat zij zorgdragen voor dan wel (kunnen) toezien op zowel acceptabel gedrag van
bezoekers van hun horecabedrijf (lid 1 en 2), als verantwoord gebruik van het
openbaar gebied bij exploitatie van een terras (lid 4 tot en met 7).Het niet naleven van deze voorschriften kan bestuursrechtelijk worden
gehandhaafd (op grond van de artikelen 2:28e en 2:28f).eerste lidExploitanten en houders zijn verantwoordelijk voor een algemeen aanvaardbare
exploitatie van een horecabedrijf. Zij moeten ervoor zorgen dat de rust en orde
bewaard blijven in het bedrijf. Onder deze verplichting valt onder meer dat zij
niet onder invloed van drank of drugs mogen zijn, terwijl zij verantwoordelijke
zijn voor de exploitatie. Dit betekent geen absoluut verbod op alcohol of drugs,
maar wel een verplichting om na gebruik van een dergelijk middel in staat te
zijn de normale bedrijfsvoering van een horecabedrijf te voeren.tweede lidZowel exploitatie van een horecabedrijf als het gedrag van bezoekers mag de
openbare orde, veiligheid en de woon- en leefsituatie niet op ontoelaatbare
wijze nadelig beïnvloeden. Met de omschrijving dat een bedrijf de openbare orde,
veiligheid en de woon- en leefsituatie niet op ontoelaatbare wijze nadelig mogen
worden beïnvloeden, wordt aangesloten bij de weigeringsgrond voor een aanvraag
om een exploitatievergunning in artikel 2:28a, tweede lid. Ook komt hierin tot
uiting dat de omgeving van een horecabedrijf een zekere mate van overlast moet
tolereren, omdat er sprake moet zijn van ontoelaatbare
nadelige beïnvloeding.Onder deze bepaling valt in ieder geval geluidsoverlast
door vertrekkende bezoekers, maar nadrukkelijk ook geluidsoverlast in het
horecabedrijf zelf. Als een horecabedrijf de geluidsnormen uit het
Activiteitenbesluit overtreedt, beïnvloedt dit de woon- en leefsituatie en
mogelijk ook de openbare orde negatief.vijfde lidOp grond van dit lid wordt een exploitant verplicht om de omgeving van zijn
horecabedrijf schoon te houden, voor zover het gaat om afval of vervuiling
vanuit zijn bedrijf (bijvoorbeeld sigarettenpeuken, glas, flessen, viltjes,
servetten etc.).zesde lidNa sluitingstijd dient het terrasmeubilair zodanig te worden opgeruimd, dat het
openbaar gebied zo min mogelijk belast wordt. Op de meeste horecalocaties
betekent dit dat het terrasmeubilair inpandig dient te worden opgeslagen dan wel
op efficiënte wijze gestapeld bij elkaar dient te worden geplaatst op de
terraslocatie. In bepaalde gevallen kan een terras uit blijven staan na
sluitingstijd, één en ander afhankelijk van onder meer de beoordeling van de
ruimtelijke situatie.In geval van (beheer-)werkzaamheden of een noodgeval op of nabij een
terraslocatie, dient zonodig alle terrasmeubilair direct te kunnen worden
verplaatst of verwijderd. Om deze reden is het in beginsel niet toegestaan enig
terrasmeubilair of -onderdeel aard- en nagelvast aan te brengen. Een aard- en
nagelvaste verbinding van een roerend aan een onroerend goed is van zodanige
aard dat deze goederen niet zonder beschadiging of verbreking, hetzij van de
goederen zelf, hetzij van het deel van het onroerend goed waaraan zij zijn
verbonden, kunnen worden losgemaakt.zevende lidDit lid is met name gericht op de bescherming van de openbare ruimte. Als een
exploitant langere tijd geen gebruik zal maken van zijn terras (bijvoorbeeld in
de wintermaanden), dient alle terrasmeubilair uit het openbaar gebied te worden
verwijderd.Artikel 2:32 Handel binnen horecabedrijvenDit artikel betreft een verbod op heling in horecabedrijven en sluit aan bij de
bepalingen omtrent heling in het Wetboek van Strafrecht. Zie ook de definitie en
uitleg van het begrip ‘handelaar’ zoals opgenomen in artikel 2:27.Artikel 2:34 Beperking verstrekking sterke drankOp grond van artikel 25a van de Drank- en Horecawet kan bij gemeentelijke
verordening het bedrijfsmatig of anders dan om niet verstrekken van
alcoholhoudende drank worden verboden of beperken tot de verstrekking van
zwak-alcoholhoudende drank. Bovendien kan het verbod gelden voor bepaalde
soorten inrichtingen, voor een bepaalde tijdsruimte of voor bepaalde delen van
de gemeente. In Schiedam is het verbod beperkt tot het schenken van sterke drank
in (delen van) bepaalde inrichtingen waar veel jongeren plegen te komen en tot
snackverstrekkers (categorie E-horecabedrijven).AFDELING 9 TOEZICHT OP INRICHTINGEN TOT HET VERSCHAFFEN
VANNACHTVERBLIJF Artikel 2:35 Begripsbepalingen InrichtingHet begrip “inrichting” als hier omschreven sluit aan bij artikel 438 Wetboek
van Strafrecht, dat ziet op het als beroep verschaffen van nachtverblijf aan
personen (eerste lid) en op het als beroep of gewoonte beschikbaar stellen van
een terrein voor het houden van nachtverblijf of het plaatsen van
kampeermiddelen e.d. (tweede lid). De definitie van “houder” zoals deze werd
gegeven in artikel 2.3.2.1, tweede lid (oud) is geschrapt. Het begrip “houder”
is een ouderwets begrip en er wordt slechts in de artikelen 2:36 en 2:38 van
gesproken. Op die plaatsen is “houder” vervangen door “exploitant of feitelijk
leidinggevende”. Er is geen inhoudelijke wijziging beoogd. Houder (dus
exploitant of leidinggevende) kan ook een rechtspersoon zijn, in welk geval moet
worden aangenomen dat de registratieplicht de directeur betreft: HR 14-06-1955,
NJ 1956, 38.Artikel 2:36 Kennisgeving exploitatie Artikel 2:36 strekt ertoe, dat de burgemeester een zo volledig mogelijk
overzicht heeft van de in de gemeente aanwezig nachtverblijf en
kampeerinrichtingen.Artikel 2:37 Nachtregister De plicht tot het bijhouden van een nachtregister door de exploitant van de
inrichting is neergelegd in artikel 438 van het Wetboek van Strafrecht. In 2008
is het oude model artikel 2.3.2.3 geschrapt. In dat artikel ging het om de
verplichting een door de burgemeester vastgesteld model te gebruiken. De meeste
gemeenten schrijven een dergelijk model niet (meer) voor. Dit was een reden tot
schrappen van het artikel. Door het vormvrij maken van het register wordt ook
een verlichting van administratieve lasten beoogd.Artikel 2:38 Verschaffing gegevens nachtregister Artikel 2:38 komt de exploitant van een inrichting tegemoet. Degene die in de
inrichting de nacht doorbrengt, is op grond van deze bepaling verplicht de voor
registratie vereiste gegevens volledig en naar waarheid aan de exploitant te
verstrekken.JurisprudentieArtikel 438 Wetboek van Strafrecht kan bij plaatselijke verordening worden
aangevuld. HR 10 4 1979, NJ 1979, 442.AFDELING 10 TOEZICHT OP SPEELGELEGENHEDEN Artikel 2:39 Kansspeelautomaten Algemene toelichting Het opnemen van de artikelen zijn het gevolg van de Algemene wet bestuursrecht,
de Wet milieubeheer, de wijziging van titel Va van de Wet op de kansspelen en de
vaststelling van het Speelautomatenbesluit 2000. Het oude artikel 30 van de Wet op de kansspelen is vervangen door titel Va
(artikelen 30 tot en met 30aa) van de Wet op de kansspelen. Titel Va van de Wet
op de kansspelen regelt tot in de finesses het systeem van toelatings-,
exploitatie- en aanwezigheidsvergunningen waardoor het legaal exploiteren van
kansspelautomaten mogelijk wordt gemaakt. Grote lokale verschillen in het beleid
laat de wettelijke regeling niet toe. In één opzicht wordt de gemeentelijke
overheid een aanmerkelijke beleidsruimte gelaten. De raad heeft ingevolge de
regeling de bevoegdheid bij verordening de exploitatie van speelautomatenhallen
te regelen. Met ingang van 1 juli 2010 de artikelen van de Wet van 20 mei 2010 tot wijziging
van het Burgerlijk Wetboek en enkele andere wetten in verband met
lastenverlichting voor burgers en bedrijfsleven in werking getreden. Hieronder
valt een wijziging van een aantal artikelen van de Wet op de kansspelen. Door de
wijziging van de Wet op de kansspelen is per 1 juli 2010 de vergunningplicht
voor het organiseren van prijsvragen en voor het aanwezig hebben van
behendigheidsautomaten (bijvoorbeeld een flipperkast) vervallen. Voor de exploitatie, dat wil zeggen het bedrijfsmatig en als eigenaar gebruiken
of aan een ander in gebruik geven van een of meer speelautomaten, is een door de
minister af te geven exploitatievergunning vereist ingevolge artikel 30h, eerste
lid, van de Wet op de kansspelen. Met de wetswijziging van 1 juli 2010 is artikel 30c van de Wet op de Kansspelen
gewijzigd. Voor de opstelling van enkel nog kansspelautomaten is een
aanwezigheidsvergunning vereist, af te geven door de burgemeester. De wet geeft
een limitatief aantal plaatsen waar, op basis van een aanwezigheidsvergunning
van de burgemeester, kansspelautomaten mogen worden opgesteld. Ten aanzien van speelautomatenhallen voert de gemeente Schiedam een terughoudend
beleid. Er wordt maximaal 1 speelautomatenhal in Schiedam toegelaten. Per
inrichting is het totale aantal speelautomaten bepaald waarin tevens het aantal
kansspelautomaten aan een maximum is gebonden. Voorts is een gebied aangewezen
waarbinnen de vestiging van een speelautomatenhal na vergunningverlening
toegestaan is.AFDELING 10A SPEELAUTOMATENHALLENArtikel 2:40 Begripsbepalingen De begripsomschrijving met betrekking tot de speelautomaten behoeven bijzondere
aandacht, aangezien begrippen als ‘ondernemer’, ‘beheerder’, ‘speelautomatenhal’
etc. niet elders in de APV worden gebruikt. In de begripsomschrijving wordt voor wat betreft de omschrijving van een
speelautomaat, behendigheidsautomaat en kansspelautomaat aangesloten bij de
definitie van deze begrippen zoals die in artikel 30 van de Wet op de kansspelen
is gegeven. De omschrijving van het begrip speelautomaat wordt gegeven in artikel 30 van de
Wet op de kansspelen. De omschrijving van dit begrip is alleen
duidelijkheidshalve in de APV opgenomen. De begrippen behendigheidsautomaat en
kansspelautomaat zijn in artikel 1 van het Speelautomatenbesluit 2000 opgenomen.
In de gewijzigde Wet op de Kansspelen is in artikel 30, uitgewerkt in artikel 1
van het Speelautomatenbesluit 2000, het onderscheid tussen hoogdrempelige en
laagdrempelige inrichtingen geïntroduceerd. Hoogdrempelige inrichtingen zijn
(zie artikel 30, onder d, van de Wet op de kansspelen) inrichtingen:
die over een horecavergunning in de zin van de Drank- en horecawet
beschikken;
waarin het café of restaurant bezoek op zichzelf staat en waar geen
andere activiteiten plaatsvinden, waaraan een zelfstandige betekenis kan
worden toegekend;
waar de activiteiten in belangrijke mate zijn gericht op personen van 18
jaar en ouder.
In artikel 30, onder e, van de Wet op de kansspelen is bepaald dat een
inrichting laagdrempelig is indien deze niet hoogdrempelig is. De wet stelt
verplicht, in artikel 30c, eerste lid, onder b, van de Wet op de kansspelen, dat
bij gemeentelijke verordening wordt aangegeven hoeveel kansspelautomaten kunnen
worden opgesteld in horeca-inrichtingen. Met betrekking tot kansspelautomaten
schrijft de Wet op de kansspelen voor dat dit er twee voor hoog- en nul voor
laagdrempelige instellingen zijn. In de hoogdrempelige inrichtingen mogen In
laagdrempelige inrichtingen mogen geen kansspelautomaten zijn opgesteld, maar
uitsluitend behendigheidsautomaten.De beperking met betrekking tot de geldigheidsduur van 5 jaar van de reeds
verleende vergunningen sinds 26 mei 2004 is komen te vervallen.Artikel 2:40 a Vergunningplicht speelautomatenhalDe burgemeester kan volgens de Wet op de kansspelen slechts een vergunning voor
de exploitatie van een speelautomatenhal afgeven indien daartoe door de raad een
verordening is vastgesteld. Bij de vaststelling van de verordening kan de raad
niet concreet benoemen voor welke panden een vergunning kan worden verleend. Dit
is een exclusieve bevoegdheid van de burgemeester. In het tweede lid wordt het
stringente beleid vorm gegeven. In deze bepaling wordt aangegeven dat maximaal
één vergunning kan worden verleend. Voor wat betreft het derde lid is van belang
de als bijlage bij deze verordening behorende kaart, waarop aangegeven staat
voor welke gebieden de burgemeester een vergunning kan verlenen als bedoeld in
het eerste lid.In artikel 2:40 a tweede lid, is uitdrukking gegeven aan het voorschrift zoals
dat in artikel 30c, eerste lid, van de Wet op de kansspelen is gegeven. Het overtreden van artikel 2:40 a wordt ingevolge artikel 6.1 gestraft met
hechtenis ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede categorie en kan
bovendien worden gestraft met openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak. Lex silencio positivoDecentrale overheden moeten verplicht de Lex Silencio Positivo (LSP) toepassen
bij vergunningstelsels die onder de reikwijdte van de Dienstenrichtlijn vallen.
De Dienstenwet geeft in Nederland uitvoering aan de Europese Dienstenrichtlijn.
Om de LSP in Nederland te regelen, is via de Dienstenwet een paragraaf 4.1.3.3
aan de Algemene wet bestuursrecht (Awb) toegevoegd. De LSP houdt in dat bij het
uitblijven van een besluit binnen de daarvoor gestelde termijn op een
vergunningaanvraag, de vergunning van rechtswege is verleend (positieve fictieve
beschikking bij niet tijdig beslissen). Alleen vanwege dwingende redenen van
algemeen belang kan van de LSP worden afgezien. Als dwingende redenen van
algemeen belang gelden op dit moment onder meer de volgende gronden: openbare
orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, bescherming van het milieu, behoud
vanuit nationaal historisch en artistiek erfgoed (zie ook overweging 40 van de
Dienstenrichtlijn).Ook hier is er vanwege dwingende redenen van algemeen belang voor gekozen om de
Lex silencio niet van toepassing te verklaren. Het gaat hier om een vergunning
voor met name horeca-inrichtingen. Het zou vanwege de openbare orde en andere
overwegingen onwenselijk zijn als deze zonder een op de inrichting afgestemde
vergunning kunnen openen.Artikel 2:40 b Aanvraag vergunning De ondernemer kan tevens eigenaar en beheerder zijn, maar het is ook mogelijk
dat die hoedanigheden niet samenvallen. De bescheiden die moeten worden
overgelegd zijn afhankelijk van de concrete situatie die zich voordoet. De onder
c bedoelde verklaring kan bijvoorbeeld een huurcontract zijn, waaruit de
beschikkingsbevoegdheid blijkt. De zedelijkheidseisen en kennis omtrent gokverslaving wegen mee bij de
vergunningverlening. Hieraan is uitdrukking gegeven onder d en e. Onder d wordt aangeknoopt bij artikel van het 4 Speelautomatenbesluit 2000. De
vergunning voor een speelautomatenhal wordt niet verleend aan degene die van
niet voldoet aan de daar opgenomen zedelijkheidseisen. Onder e wordt gedoeld op het in artikel 5 van het Speelautomatenbesluit 2000,
waaruit blijkt dat zij beschikken over voldoende kennis en inzicht met
betrekking tot het gebruik van speelautomaten en de daaraan verbonden risico's
van gokverslavingkennis. Op het indienen van een aanvraag voor een vergunning voor de exploitatie van een
speelautomatenhal zijn de bepalingen van de Algemene wet bestuursrecht van
toepassing. Een aanvraag voor een vergunning dient schriftelijk te worden
ingediend bij de burgemeester. De aanvraag moet worden ondertekend en tenminste
de naam, het adres, de dagtekening en een aanduiding van de gevraagde beslissing
bevatten. Bovendien dient de aanvraag vergezeld te gaan van alle gegevens die
nodig zijn om de aanvraag te kunnen beoordelen. De burgemeester kan nadere
regels stellen omtrent deze gegevens. Artikel 2:40 c Beslistermijn [vervallen per 31 augustus 2013]Artikel 2:40 d Wijziging beheerder Het is voor de burgemeester, de toezichthouders en politieambtenaren niet alleen
belangrijk om steeds te weten wie de ondernemer is, maar ook wie de (dagelijks
aanspreekbare) beheerder is. Vandaar dat in dit artikel is bepaald, dat de
ondernemer bij wijziging van de beheerdersfunctie een nieuwe vergunning moet
aanvragen. De burgemeester kan zich dan een oordeel vormen over de persoon van
de beheerder. Aan de persoon van de beheerder dienen kwaliteitseisen te worden
gesteld voor wat betreft hun levenswandel. Ook dienen zij te beschikken over het
nodige "gezag" om baas in eigen inrichting te kunnen blijven. In die zin
begrepen mag de klant geen koning zijn. Ondernemers van inrichtingen, waarvan de
beheerder in gebreke blijft, lopen het ernstige risico, dat hun vergunning door
de burgemeester wordt ingetrokken (vgl. artikel 2:40 h). Indien een ondernemer de beheerder verliest, hetzij door overlijden, hetzij door
vertrek, behoeft de ondernemer de bedrijfsuitoefening niet te staken, indien
binnen de aangegeven termijn van acht weken een nieuwe vergunning wordt
aangevraagd. Het vervallen van de bestaande vergunning van rechtswege betekent
dat belanghebbenden hiertegen geen bezwaar of beroep kunnen aantekenen,
aangezien van een beschikking geen sprake is. Artikel 2:40 e Intrekking en wijziging vergunningAlgemeenIn dit artikel zijn zes situaties opgenomen waardoor of ten gevolge waarvan een
vergunning kan worden gewijzigd of ingetrokken en één situatie waarin de
vergunning van rechtswege vervalt. In het eerste geval kan de burgemeester
besluiten om een ondernemer de gelegenheid te geven de wijzigingen door te geven
en tot die tijd geopend te blijven op basis van de oude vergunning. Dit wordt
nader uitgewerkt in de beleidsnota horecabeleid.Als een vergunning van rechtswege vervalt, is er geen vergunning meer en is
exploitatie niet meer toegestaan. De vergunning vervalt automatisch als aan de
in dit artikel omschreven situatie zich voordoet. Dit is onomkeerbaar en er is
geen handeling van de burgemeester meer voor nodig. De speelautomatenhal zal in
dat geval moeten sluiten en evt. een nieuwe vergunning aanvragen.Eerste lidIn de volgende situaties kan de burgemeester besluiten een vergunning in te
trekken:
als een ondernemer op de vergunning niet meer als zodanig functioneert,
maar er wel minimaal een exploitant die op de vergunning staat vermeld,
is overgebleven.
als een beheerder die op de vergunning is vermeld, niet meer als zodanig
functioneert
als de ondernemingsvorm wijzigt. Bijvoorbeeld als een BV een
NVwordt.
als de ondernemer of een beheerder geen verklaring omtrent het gedrag
meer zouden kunnen krijgen, als dit op enig moment gevraagd zou worden.
als de exploitatie langer dan zes maanden onderbroken is geweest of niet
binnen zes maanden na verlening begonnen is met exploitatie.
Tweede lidIn één geval vervalt de vergunning van rechtswege: als geen van de ondernemers
op de vergunning nog als zodanig werkzaam is. In dat geval is er sprake van een
totaal nieuwe situatie waarvan het niet wenselijk is dat de speelautomatenhal
geopend blijft, zonder dat de nieuwe ondernemers worden getoetst in het kader
van een aanvraag om een nieuwe vergunning.Artikel 2:40 f Voorschriften De burgemeester is bevoegd voorschriften aan de vergunning te verbinden. Met de
introductie van de meerspelers kan de burgemeester op grond van het bepaalde
onder c ook het maximaal aantal spelersplaatsen bepalen. Artikel 2:40 g Weigering vergunning Het bepaalde in het eerste lid, aanhef en onder a, levert een weigeringsgrond
op, omdat in artikel 2:40 a een maximumstelsel is opgenomen. Het vereiste onder
b dient om een speelautomatenhal duidelijk vanaf de openbare weg voor een ieder
herkenbaar te maken. Tevens is het bedoeld om te voorkomen dat in een
achteraflokaal van een gebouw - waar bij voorbeeld een horecabedrijf wordt
uigeoefend - een speelautomatenhal wordt geëxploiteerd en deze automatenhal mede
of uitsluitend via het andere bedrijf bereikbaar zou zijn. Verwezen wordt nog
naar de toegangseisen die in artikel 21 van het Speelautomatenbesluit 2000 zijn
gesteld, wanneer in een hal zowel kansspel- als behendigheidsautomaten aanwezig
zijn. Het criterium openbare orde is niet opgenomen in de APV met betrekking tot
de exploitatie van speelautomatenhallen, aangezien de Wet op de kansspelen dit
criterium reeds in verband met de weigeringsgronden voor een
aanwezigheidsvergunning van speelautomaten noemt. De strekking van dit artikel
is het afwenden van een ontoelaatbare nadelige beïnvloeding van de leef- en
woonsituatie in de naast omgeving van de hal. De jurisprudentie op artikel 30 (oud) en 30c van de Wet op de kansspelen geeft
aan, dat bij de beoordeling van een vergunningaanvraag voor een
speelautomatenhal acht mag worden geslagen op de mogelijke gevolgen voor het
woon-, winkel- en leefklimaat. In het bepaalde onder e komt tot uiting dat de
vergunning dient te worden geweigerd, wanneer gevreesd moet worden dat de woon-
en leefsituatie door de vestiging van een hal nadelig zal worden beïnvloed.
Daarbij wordt rekening gehouden met het karakter van de straat en van de
wijk/buurt waarin de speelautomatenhal is gelegen of zal komen te liggen. In de
beoordeling van de aanvrage wordt de spanning waaraan het woonmilieu ter plaatse
reeds blootstaat of bloot zal komen te staan betrokken. Het is ook mogelijk om
een vergunning te weigeren, wanneer er sprake is van een aantasten van het
karakter van een (deel van een) winkelstraat/-buurt/-centrum. Dit kan bij
voorbeeld het geval zijn in een winkelstraat met winkels van een "exclusief"
karakter. Door de vestiging van een speelautomaat zal er sprake (kunnen) zijn
van een ontoelaatbaar spanningsveld, waardoor een te grote inbreuk mag worden
gevreesd op de bestaande functie van de winkelstraat. Onder f is als weigeringsgrond opgenomen dat er geen sprake mag zijn van strijd
met een geldend bestemmingsplan. In dit verband dient gewezen te worden op de
mogelijkheden van vrijstelling of ontheffing die het bestemmingsplan nogal eens
biedt, alsook de mogelijkheid van een anticipatieprocedure als bedoeld in
artikel 19 van de Wet op de ruimtelijke ordening en artikel 50, achtste lid, van
de Woningwet. Deze mogelijkheden beperken de burgemeester niet in de
weigeringsmogelijkheid, maar het lijkt een zaak van behoorlijk bestuur om,
voordat tot weigering van de vergunning wordt overgegaan, de mogelijkheden van
ontheffing, vrijstelling of anticipatie in overweging te nemen. Voor toepassing
van deze bepaling wordt handelen op grond van een vrijstelling van het geldende
bestemmingsplan beschouwd als handelen in overeenstemming met het geldende
bestemmingsplan. Doel van dit lid is de koppeling van de vereiste vergunning met
het planologisch regime. Vereist is niet dat de locatie waar vergunning voor
wordt gevraagd, in het bestemmingsplan nadrukkelijk is aangewezen als
speelautomatenhal; het gaat er "slechts" om, dat een bestemmingsplan de
vestiging van een hal niet onmogelijk maakt. Op deze wijze wordt voorkomen dat
op basis van deze verordening een vergunning moet worden verleend, terwijl later
op grond van strijd met het bestemmingsplan tegen de vestiging moet worden
opgetreden. Artikel 2:40 h Schorsing, intrekking en wijziging van een
vergunningDe in deze bepaling genoemde gronden voor intrekking van een vergunning komen in
hoofdzaak overeen met de intrekkingsgronden voor exploitatievergunningen als
bedoeld in artikel 2:28e. Verwezen wordt dan ook naar de toelichting op dat
artikel.Artikel 2:40 i Gokken op de openbare weg Deze bepaling is kan worden gehanteerd in het kader van een beleid om
verloedering van de openbare ruimte tegen te gaan. Het gaat hierbij om gokken op
de openbare weg met kaarten, geld, dobbelstenen of andere voorwerpen (bijv. ook
het "balletje-balletjespel"). Er is een duidelijke relatie tussen deze bepaling
en bepalingen als artikel 2:74 a (verzameling van personen in verband met
drugs), artikel 2:47 (hinderlijk gedrag op openbare plaatsen), artikel 2:48
(verboden drankgebruik, artikel 2:50 (hinderlijk gedrag in voor het publiek
toegankelijke ruimten), artikel 2:49 (Verboden gedrag bij of in gebouwen of
pleinen).Artikel 2:40 j Sluiting overlastgevende gokpanden Het motief van de bepaling is de handhaving van de openbare orde en bescherming
van de woon- en leefomgeving. Indien door of vanuit gokpanden overlast wordt
veroorzaakt of anderszins de openbare orde wordt aangetast, is de burgemeester
bevoegd om tot sluiting van dergelijke panden over te gaan. Illegale casino's
e.d. kunnen met behulp van dit artikel effectief worden bestreden. Het gaat dan
in de meeste gevallen om de organisatie van kansspelen zonder toestemming op
grond van de Wet op de kansspelen. Indien - zoals in het verleden in Schiedam
wel het geval was - buitenstaanders openlijk worden uitgenodigd om hieraan (aan
het plegen van strafbare feiten) mee te doen, staat vast, dat zonder meer sprake
is van aantasting van de openbare orde (in ruime zin te verstaan). Bij de
toepassing van deze bepaling ligt intensieve samenwerking tussen burgemeester en
openbaar ministerie voor de hand. Gokpanden, die tevens als woning in gebruik zijn, kunnen op basis van de APV
niet worden gesloten. Daarom zijn in dit artikel "woningen" uitgezonderd.
Verwezen zij naar de toelichting bij artikel 3:1.AFDELING 10B TEGENGAAN ONVEILIG, NIET LEEFBAAR EN MALAFIDE
ONDERNEMERSKLIMAATArtikel 2:40kDe vergunning wordt aangevraagd door de exploitant. Voor de definitie van het
begrip exploitant is aansluiting gezocht bij het nieuwe hoofdstuk 3. Het ‘voor
rekening en risico’ heeft betrekking op de natuurlijke persoon of op de
rechtspersoon. Het bestuur van een rechtspersoon kan zelf ook een rechtspersoon
zijn, maar gelet op de (persoonlijke) eisen die worden gesteld aan de exploitant
dient er uiteindelijk altijd één natuurlijke persoon te zijn die kan worden
beschouwd als exploitant in de zin van de APV – al dan niet als
vertegenwoordiger van die rechtspersoon. De dagelijkse leiding in het bedrijf
kan in plaats van bij de exploitant zelf, bij een beheerder rusten. Er wordt dus
in het kader van de vergunningverlening gewerkt met een beheerderslijst. Voor
het begrip bedrijf wordt aangesloten bij het algemeen spraakgebruik. Het betreft
hier voor het publiek toegankelijke bedrijven, zoals winkels (al dan niet met
een horecacomponent) of dienstverlenende bedrijven (zie ook artikel 2:35).Artikel 2:40lDe systematiek van afdeling 10a gaat uit van een gebouw-, gebieds- of
bedrijfsmatige activiteitgerichte aanpak. Hiermee kan maatwerk in de stad
geleverd worden. Het college kan met een aanwijzingsbesluit nieuwe en reeds
gevestigde ondernemers onderwerpen aan een systeem van verplichte
vergunningen.De noodzaak van een aanwijzing, alsmede de duur van de aanwijzing, wordt
zorgvuldig gemotiveerd. De uitgangspunten van proportionaliteit en
subsidiariteit gelden. Bij een gebiedsgewijze aanpak wordt de noodzaak van de
aanwijzing mede bezien in samenhang met de andere maatregelen in een gebied. De
vergunning wordt op grond van artikel 1.7 verleend voor de duur van het
aanwijzingsbesluit.De vergunningplicht kan op gebouwniveau worden ingezet door deze bijvoorbeeld na
concrete incidenten (strafbare feiten) van toepassing te verklaren op het gebouw
of wanneer als gevolg van de wijze van exploitatie in dat gebouw de leefbaarheid
of openbare orde onder druk staat (repressieve aanwijzing). Daar waar strafbare
feiten in een gebouw worden geconstateerd en de gebouweigenaar niet intrinsiek
gemotiveerd is om mee te werken aan de bestrijding hiervan biedt een
gebouwsgewijze vergunningplicht soelaas. De vergunningplicht is dan direct van
toepassing op de nieuwe of zittende ondernemer. Daarmee kan maatwerk worden geboden, en worden andere ondernemers, voor zover
dat niet nodig is, niet in de aanwijzing betrokken. Een aanwijzing die specifiek
op een bepaald gebouw is gericht, kan dan juist proportioneel en gerechtvaardigd
zijn.Indien sprake is van een (ernstige) structurele problematiek in een bepaalde
branche of gebied kan op grond van het APV artikel een vergunningplicht voor een
bedrijfsmatige activiteit of gebied worden ingevoerd.Een aanwijzing van een bepaalde bedrijfsmatige activiteit kan op een bepaalde
wijk of straat betrekking hebben, maar het gebied waarvoor een bepaalde
bedrijfsmatige activiteit wordt aangewezen, kan ook de gehele gemeente beslaan.
Bij aanwijzing van een bedrijfsmatige activiteit wordt gemotiveerd waarom de
bedrijfsmatige activiteiten met het oog op de openbare orde en veiligheid
gereguleerd moeten worden.Tot slot kunnen (op voorhand) straten of gebieden aangewezen worden (preventieve
aanwijzing). Bij een dergelijke aanwijzing gelden voor gevestigde en nieuwe
ondernemers in die gebieden of straten een vergunningplicht. Dit kan
gerechtvaardigd zijn nu de aanwijzing alleen plaatsvindt bij straten of gebieden
waar de leefbaarheidsproblemen het grootst zijn en de openbare orde en
veiligheid onder druk staat. Het belang van de verbetering van de situatie in de
gehele straat of het gebied kan zo’n aanwijzing rechtvaardigen. Het kan ook van
belang zijn om te voorkomen dat het probleem zich onmiddellijk naar een
naastgelegen gebouw verplaatst. Een dergelijke aanwijzing zal doorgaans deel
uitmaken van een bredere aanpak.Het college wijst een gebouw, gebied of een bedrijfsmatige activiteit
uitsluitend aan als in dat gebied dan wel door de wijze van exploitatie van het
gebouw of door de bedrijfsmatige activiteiten naar het oordeel van het college
de leefbaarheid of openbare orde en veiligheid onder druk staat dan wel nadelig
kan worden beïnvloed. Dit criterium drukt uit dat het voor een aanwijzing niet
noodzakelijk is dat zich concrete incidenten hebben voorgedaan. Een aanwijzing
kan ook preventief worden gegeven voor een bedrijfsmatige activiteit of gebied
waar extra aandacht nodig is bijvoorbeeld om de leefbaarheid en openbare orde en
veiligheid ten goede te keren.In lid 4 van artikel 2:40l is bepaald dat aanwijzingen van bedrijfsmatige
activiteiten voor de gehele gemeente door het college vooraf aan de gemeenteraad
ter consultering zullen worden voorgelegd. Reden voor het consulteren van de
gemeenteraad is hem gelegen in het feit dat een aanwijzing van een
bedrijfsmatige activiteit voor de gehele gemeente een zware en ingrijpende
maatregel is. Hierover wil je de raad vooraf consulteren. Artikel 2:40mIn artikel 2:40m is het verbod opgenomen om in een aangewezen gebouw, straat of
gebied zonder vergunning van de burgemeester bedrijfsmatige activiteiten te
verrichten. In het aanwijzingsbesluit worden de bedrijfsmatige activiteiten
genoemd waar de aanwijzing betrekking op heeft. Dat kunnen ook alle
bedrijfsmatige activiteiten zijn, zoals detailhandel. Het college kan ook
gemeentebreed een bedrijfsmatige activiteit aanwijzen. Dan geldt een
vergunningplicht voor die bedrijfsmatige activiteiten die behoren tot de
branche.Artikel 2:40m en 2:40oDe algemene intrekkings- en weigeringsgronden staan vermeld in de artikelen 1:6
en 1:8. In deze leden staan de specifieke weigerings- en intrekkingsgronden
vermeld. Toezicht op en handhaving van de vergunningplicht is mogelijk door
intrekking van een reeds verstrekte vergunning of door sluiting van het bedrijf.
Aan een vergunning kunnen voorschriften en beperkingen worden verbonden (artikel
1:4). Voor de systematiek en uitleg van de specifieke gronden is aangesloten bij
hoofdstuk 2, afdeling 8 (exploitatievergunning) en hoofdstuk 3.Voor de reikwijdte van het begrip ‘niet in enig opzicht van slecht levensgedrag’
wordt aangesloten bij de terminologie van de Drank- en Horecawet (zie ook:
hoofdstuk 2, afdeling 8).Indien de exploitant zijn verplichtingen uit het artikel of de
vergunningvoorschriften niet nakomt, kan er reden zijn de vergunning in te
trekken. Sub i is opgenomen om constructies van schijnbeheer tegen te kunnen
gaan indien de praktijk niet in overeenstemming is met de situatie zoals op de
vergunning vermeld.Artikel 2:40n In dit artikel wordt de wijze van indiening van de aanvraag van een vergunning
geregeld, alsmede welke gegevens en bescheiden moeten worden overgelegd. De
vereiste gegevens worden nodig geacht teneinde een weloverwogen beslissing te
kunnen nemen. Zo moet er in ieder geval sprake zijn van een geldige inschrijving
bij de KvK. Indien dat op enig moment niet meer het geval is, kan dit reden zijn
om de vergunning in te trekken (2:40o, eerste lid, sub h en i). Als het bevoegd bestuursorgaan dat nodig acht voor de beoordeling van een
aanvraag, kan hij om aanvullende gegevens verzoeken (2:40n, vierde lid).
Uiteraard moeten die gegevens wel in verband staan met de weigeringsgronden van
de aangevraagde vergunning. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan een
actuele verklaring betalingsgedrag nakoming fiscale verplichtingen.Artikel 2:40pArtikel 2:41a biedt de mogelijkheid overlastgevende voor het publiek openstaande
gebouwen te sluiten. Artikel 2:40p bevat een aanvullende sluitingsbevoegdheid
wanneer sprake is van een vergunningplicht.Artikel 2:40qOm oog te kunnen houden op relevante veranderingen moet de vergunningverlener
daarvan weet hebben. De vergunninghouder is verplicht wijzigingen te melden. Als
er met inachtneming van de geldende regels geen bezwaar bestaat tegen een
voortgezet bedrijf, wordt een gewijzigde vergunning verleend. Als blijkt dat de
wijzigingen niet zijn gemeld, kan dat leiden tot intrekking van de vergunning.
Het is van groot belang om een actueel overzicht te hebben van de in de gemeente
actieve exploitanten. Om die reden moet ook worden gemeld dat de exploitatie
wordt beëindigd of overgedragen. Ook wanneer slechts een van de exploitanten
stopt. Om schijnbeheer te voorkomen en te bestrijden is het van belang dat de
beheerders bij de gemeente bekend zijn. Een wijziging in het beheer kan pas
plaatsvinden indien de burgemeester de gevraagde wijziging in het beheer heeft
bijgeschreven en de exploitant hiervan bericht heeft ontvangen.Artikel 2:40rDe vergunningplicht op grond van het aanwijzingsbesluit en het verbod om zonder
vergunning bedrijfsmatige activiteiten te verrichten, geldt voor nieuwe
exploitanten onmiddellijk na inwerkingtreding van het aanwijzingsbesluit. Onder
nieuwe exploitanten worden ook verstaan: exploitanten die een andere
bedrijfsmatige activiteit dan voorheen willen uitoefenen, en/of op een andere
locatie dan voorheen. Exploitanten kunnen dus niet de inwerkingtreding van het
verbod rekken door op een locatie waar zij al actief zijn, over te stappen op
een andere bedrijfsmatige activiteit die ook onder de aanwijzing valt.Zij kunnen de inwerkingtreding van het verbod ook niet rekken door naar een
locatie verderop in de aangewezen straat uit te wijken. Zij worden dan
aangemerkt als nieuwe exploitanten en dienen over een vergunning te beschikken.
Voor zittende exploitanten geldt dat zij drie maanden de tijd krijgen om een
vergunning aan te vragen en te verkrijgen. Lukt dat niet tijdig, dan handelen
zij in strijd met het verbod. Wordt de aanvraag om een vergunning binnen de
periode van drie maanden geweigerd of wordt een eventueel reeds verleende
vergunning ingetrokken, dan handelen zij vanaf dat moment in strijd met het
verbod. De burgemeester kan dan met onmiddellijke ingang tot handhaving van het
verbod overgaan.Artikel 2:40sVoor zover de Dienstenrichtlijn van toepassing is op het vergunningstelsel en de
voorwaarden, geldt dat met name gelet op de openbare orde en veiligheid er een
dwingende reden van algemeen belang is en de gestelde eisen ook evenredig
(geschikt en noodzakelijk) zijn, zodat het stelsel en de voorwaarden
gerechtvaardigd zijn. De openbare orde en veiligheid vormt eveneens de reden om
van een lex silencio positivo af te zien.AFDELING 11 MAATREGELEN TEGEN OVERLAST EN BALDADIGHEID Artikel 2:41 Betreden gesloten woning of lokaal Eerste lidDe burgemeester is op grond van artikel 174a van de Gemeentewet bevoegd tot
sluiting van woningen van waaruit (drugs)overlast wordt veroorzaakt. Aangezien
dit artikel in de Gemeentewet niet de rechtsgevolgen van de sluiting regelt,
verdient het aanbeveling dit in de APV te regelen. Het is aan te raden om voor
de gevallen waarin de woning niet is verzegeld of de verzegeling reeds verbroken
een strafbepaling zoals in het eerste lid van artikel 2:41 op te nemen, waarin
een sanctie wordt gesteld op overtreding van het verbod.Tweede lidHet tweede lid van artikel 2:41 is gebaseerd op de bevoegdheid van de
burgemeester ex artikel 13b van de Opiumwet tot toepassing van bestuursdwang als
in voor het publiek toegankelijke lokalen en daarbij behorende erven drugs als
bedoeld in artikel 2 of 3 van de Opiumwet worden verkocht, afgeleverd,
verstrekt, of daarvoor aanwezig zijn. Zie verder onder toelichting eerste lid.
Met de laatste wijziging van de Opiumwet is het ook mogelijk om op te treden
tegen drugshandel vanuit woningen en niet voor het publiek toegankelijke
lokalen. In 2007 is het tweede lid daarop aangepast (ledenbrief
Lbr.07/125).Derde lidAangezien de situatie kan ontstaan dat personen de woning of het lokaal moeten
betreden wegens dringende redenen, is het derde lid aan artikel 2:41 toegevoegd.
Anders zou het verbod uit het eerste lid wel erg absoluut zijn.Vierde lidVanwege de grote persoonlijke gevolgen die aan het sluiten van een woning kunnen
zijn verbonden, is in het vierde lid een mogelijkheid voor ontheffing van het
verbod opgenomen. Ook bij de sluiting van een lokaal op grond van artikel 13b
van de Opiumwet kan bijvoorbeeld ontheffing verleend worden aan de exploitant
zelf en zijn gezinsleden. Het lokaal blijft dan wel gesloten voor het
publiek.JurisprudentieVeel jurisprudentie over sluiting van drugspanden of voor publiek toegankelijke
lokalen staat op de website van het Steun- en Informatiepunt Drugs en Veiligheid
(SIDV): www.sidv.nl .Artikel 2:41a Sluiting overlastgevende voor het publiek openstaande
gebouwenDit artikel is een aanvulling op de bevoegdheden van de burgemeester om op grond
van de APV of artikel 13b van de Opiumwet overlastgevende inrichtingen, zoals
horecabedrijven en seksinrichtingen, dan wel woningen te sluiten op grond van
artikel 174a Gemeentewet. De burgemeester kan met behulp van dit artikel gericht
optreden wanneer ondernemers van dienstverlenende bedrijven zoals avondkappers,
uitzendbureaus, belwinkels of afhaal gelegenheden zoals pizzeria’s of snackbars
dan wel de winkeliers zelf overlast (blijven) veroorzaken. De burgemeester zal
o.a. bij zijn oordeel aansluiting zoeken bij de in artikel 2:28 APV beschreven
situaties.Het artikel is daarnaast ook van toepassing op winkels waar consumentenvuurwerk
wordt verkocht. Artikel 174 van de Gemeentewet geeft de burgemeester de
mogelijkheid over te gaan tot sluiting, indien sprake is van een ordeverstoring
die concreet voorzienbaar is en een actuele dreiging vormt voor de ordelijke
gang van zaken, waartegen onmiddellijk moet worden opgetreden. De sluiting kan
dan slechts van korte duur zijn.Voorheen kon alleen een voor het publiek openstaand gebouw worden gesloten
vanwege aantasting van de openbare orde. Met de huidige redactie kan deze
bevoegdheid ook worden ingezet als er sprake is van overlast of nadelige
beïnvloeding van het woon- en/of leefklimaat.Artikel 2:42 Plakken en kladden Eerste lidIn het eerste lid is sprake van een absoluut verbod. In de term “bekladden” ligt
reeds besloten dat het daarbij niet gaat om meningsuitingen als bedoeld in
artikel 7 van de Grondwet, artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR.Tweede lidHet aanbrengen van aanplakbiljetten op een onroerende zaak kan worden aangemerkt
als een middel tot bekendmaking van gedachten en gevoelens dat naast andere
middelen zelfstandige betekenis heeft en met het oog op die bekendmaking in een
bepaalde behoefte kan voorzien.Vrijheid van meningsuitingOp het in artikel 7 van de Grondwet gewaarborgde grondrecht zou inbreuk worden
gemaakt als die bekendmaking in het algemeen zou worden verboden of van een
voorafgaand overheidsverlof afhankelijk zou worden gesteld. Artikel 2:42 maakt
op dit grondrecht geen inbreuk, aangezien het hierin neergelegde verbod
krachtens het tweede lid uitsluitend een beperking van het gebruik van dit
middel van bekendmaking meebrengt, voorzover door dat gebruik een anders recht
wordt geschonden. De eis dat “plakken” slechts is toegestaan indien dit
geschiedt met toestemming van de rechthebbende, komt in het geval dat de
gemeente die rechthebbende is, niet neer op het afhankelijk stellen van dat
aanplakken van een voorafgaand verlof van de overheid als bedoeld in artikel 7
van de Grondwet. De gemeente die als eigenares van een onroerende zaak
toestemming verleent of weigert, handelt namelijk in haar privaatrechtelijke
hoedanigheid.Artikel 2:42 verdraagt zich ook met artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR,
aangezien de beperking in de uitoefening van het recht op vrije meningsuiting
dat uit de toepassing van artikel 2:42 kan voortvloeien, kan worden aangemerkt
als nodig in een democratische samenleving ter bescherming van de openbare
orde.Een voorwaarde is echter wel dat de gemeente moet zorgen voor voldoende
plakplaatsen. Volgens het vierde lid kan het college aanplakborden aanwijzen en
daarvoor nadere regels stellen. Doet de gemeente dit niet, dan is er volgens
jurisprudentie wel sprake van strijd met artikel 7, van de Grondwet en artikel
10 EVRM. Men volgt in het algemeen de norm van 1 plakbord of –zuil op de 10.000
inwoners. Zie daarover: M. Geertsema in de noot onder ABRS 05-06-2002 in JG
02.0221. .Doen plakken of doen aanbrengenBij de herziening van 2004 is het verbod van het tweede lid, onder a, in die zin
uitgebreid dat nu ook het “doen” plakken of het op andere wijze “doen”
aanbrengen van aanplakbiljetten onder de verbodsbepaling valt. Dit vanwege de
jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak Raad van State. Onder “doen”
aanplakken verstaat de Afdeling het geven van opdracht om te plakken of een
actieve bemoeienis daarmee hebben. In die gevallen kan de gemeente dus met
succes handhaven. Onder actieve bemoeienis wordt door de Afdeling niet verstaan:
door het enkele verstrekken van aanplakbiljetten anderen in de gelegenheid
stellen om deze aan te brengen; het alleen maar niet tegengaan van het
aanplakken; het op internet plaatsen van posters die men voor eigen gebruik kan
uitprinten, terwijl onder dat eigen gebruik mede wordt verstaan het hangen van
posters in de stad. Men moet bij de handhaving de opdrachtgever wel een
redelijke termijn gunnen om bij de door haar ingeschakelde plakbedrijven te
achterhalen waar de betreffende posters geplakt waren en de verwijdering van die
posters te bewerkstelligen. Naast de bestuurlijke mogelijkheden tot handhaving
en kostenverhaal, kan de rechthebbende zijn kosten op de opdrachtgever ook
verhalen met inschakeling van de burgerlijke rechter.JurisprudentieUit het arrest van de Hoge Raad van 17 oktober 1989, NJ 1990, 222, blijkt dat
pas wanneer op grond van de algemene ervaringsregelen aannemelijk is geworden
dat rechthebbenden op zodanige schaal zouden weigeren in te stemmen met
aanplakking dat in feite geen mogelijkheid tot gebruik van enige betekenis van
dit middel tot verspreiding aanwezig is, van de gemeenten een min of meer
voorwaardenscheppend beleid gevraagd wordt zodat aan het criterium “dat gebruik
van enige betekenis moet overblijven”, ook feitelijk inhoud kan worden gegeven.
Het hangt af van “bijzondere plaatselijke omstandigheden” of er nog gesproken
kan worden van gebruik van enige betekenis. Deze zullen dan ook onderzocht
moeten worden, aldus de Hoge Raad in een uitspraak van 26 januari 1993, NJ 1993,
534.Verzoek om vergunning voor het aanbrengen van borden aan lantaarnpalen ten
behoeve van het plakken van affiches is terecht opgevat als verzoek om
toestemming van de gemeente als eigenares van de lantaarnpalen. Betreft een
privaatrechtelijke aangelegenheid. ARRS 30 12 1993, JG 94.0194 m.nt. J.M. van
den Bosch van Os, AB 1994, 578 m.nt RMvM. Een projectie van een lichtreclame is
te beschouwen als een andere wijze van aanbrengen dan aanplakken van een
afbeelding of aanduiding als bedoeld in de APV. Vz.ARRS 13 12 1992, JG 93.0261 ,
Gst. 1993, 6965, 3 m.nt EB.Jurisprudentie: Vrijheid van meningsuitingIn APV opgenomen plakverbod is onverbindend wegens strijd met artikel 7, lid 1,
Grondwet (vrijheid van meningsuiting). Derhalve is geen vervolging mogelijk ter
zake van “wild plakken”. Er waren geen voldoende vrije plakplaatsen in de
stadsdelen. Gemeente is verplicht deze te scheppen. Rb. Amsterdam
07-10-1993.Over een bepaling in de APV Amsterdam met ongeveer gelijkluidende inhoud als
artikel 2:42 oordeelde de Hoge Raad dat “niet aannemelijk is geworden dat ten
gevolge van het (...) verbod geen mogelijkheid van enige betekenis tot gebruik
van het onderhavige middel van verspreiding en bekendmaking zou overblijven”. De
bepaling is niet in strijd met artikel 10, tweede lid, EVRM, aangezien deze
“prescribed by law” is en “necessary in a democratic society (...) for the
prevention of disorder” en “protection of the (...) rights of others”. HR
01-4-1997, NJ 1997, 457.Plakverbod van artikel 2.4.2 model-APV is niet in strijd met artikel 7 Grondwet
noch met artikel 10 EVRM. ABRS 05-06-2002, LJN-nr. AE3657, JG 02.0169 m.nt. M.
Geertsema, JB 2002, 221 m.nt. J. van der Velde, AB 2002, 361 m.nt. J.G. Brouwer
en A.E. Schilder.Jurisprudentie: Doen plakken of doen aanbrengenBetreft artikel 122 van de APV Utrecht, waarin ook het “doen” plakken was
opgenomen. Het college heeft ten onrechte een last onder dwangsom opgelegd tot
voorkoming van herhaling van illegaal plakken van reclamemateriaal en tot het
verwijderd houden van illegaal plakken. Het is een te ruime uitleg om “doen”
aanbrengen zo uit te leggen dat dit mede inhoudt het niet tegengaan dat van
Radio 538 afkomstig reclamemateriaal wordt aangeplakt. Er is geen sprake van
opdracht of een actieve bemoeienis van Radio 538. ABRS 18-09-2002, LJN-nr.
AE7789, JB 2002, 329, Gst. 7181, 42 m.nt. M.M. Dolman en Kistenkas.Last onder dwangsom om herhaling van (illegaal) plakken te voorkomen en illegaal
plakwerk verwijderd te houden. Uitleg van het begrip “doen aanbrengen” als
bedoeld in artikel 122, van de APV Utrecht. Als betrokkene een derde of derden
opdracht heeft gegeven tot het aanbrengen van aanplakbiljetten of anderszins
actieve bemoeienis heeft gehad met het aanplakken, is deze verantwoordelijk voor
het aanbrengen van aanplakbiljetten. Het door het enkele verstrekken van
aanplakbiljetten anderen in de gelegenheid stellen om deze aan te brengen, is
onvoldoende. ABRS 15-01-2003, 200203589/1, LJN-nr. AF2902.Aanschrijving bestuursdwang om binnen 24 uur aanplakbiljetten te verwijderen. De
vraag is of Loesje als “doenplakker” in de zin van de APV verantwoordelijk kan
worden gehouden. Dit is niet het geval nu Loesje geen actieve bemoeienis heeft
gehad met het aanbrengen van de posters. Loesje heeft de Loesje-posters slechts
op internet geplaatst, waarbij is aangegeven dat een ieder de posters voor eigen
gebruik vrij kan uitprinten en dat onder eigen gebruik onder meer wordt verstaan
het hangen van posters in de stad. Bovendien bevat de internetsite een
disclaimer waarin erop wordt gewezen dat posters alleen mogen worden geplakt op
plaatsen waar dit is toegestaan en verwezen is naar de toepasselijke APV. Rb.
Den Haag 08-07-2004, LJN-nr. AQ5977.Aanschrijving bestuursdwang om binnen 24 uur na de telefonische in
kennisstelling al het aangeplakte te verwijderen. Exacte locaties waren ten
tijde van de bestuursdwang niet bekend. Opplakken van de posters waren aan een
plakbedrijf uitbesteed. De Afdeling acht de termijn, waarbinnen appellante bij
de door haar ingeschakelde plakbedrijven moest zien te achterhalen waar de
betreffende posters geplakt waren en de verwijdering van die posters moest
bewerkstelligen te kort. ABRS 11-08-2004, 200400185/1, LJN-nr. AQ6624.Podium had de verspreiding van affiches uit handen gegeven aan een derde met
uitdrukkelijke opdracht dat op legale wijze te doen. Toepasselijkheid van
artikel 6:171 BW dat voor Podium een risicoaansprakelijkheid vestigt voor
onrechtmatig handelen door derden, met wie geen dienstverband bestaat maar die
ingeschakeld worden voor werkzaamheden ter uitoefening van haar bedrijf, zonder
dat het voor de gemeente duidelijk gescheiden activiteiten waren. In casu achtte
de Kantonrechter het illegaal plakken aan een activiteit van Podium te wijten.
De kosten die de gemeente heeft gemaakt voor de verwijdering van illegaal
geplakte posters op gemeente-eigendommen kan zij verhalen op Podium. Rb. Zwolle,
sector kanton 16-12-2003, LJN-nr. AF6147, JG 04.0025 m.nt. E.H.J. de Bruin.Appellant heeft posters doen plakken. Hij is verantwoordelijk voor het gedrag
van het bedrijf waaraan hij opdracht heeft gegeven posters te plakken, ook als
dat bedrijf tegen zijn instructies in zou hebben gehandeld (door op niet
toegestane plaatsen te plakken). Dat appellant het bedrijf heeft opgedragen
uitsluitend op toegestane locaties te plakken disculpeert hem niet. Gesteld is
immers niet dat hij goede grond had om te mogen vertrouwen dat dit bedrijf zich
zou houden aan die opdracht. Hof Amsterdam 23-12-2004, 1774/03, LJN-nr.
AS5302.Artikel 2:43 Vervoer plakgereedschap e.d. Door deze bepaling wordt de effectiviteit van het in het vorige artikel
opgenomen aanplakverbod vergroot. Het tweede lid regelt een
rechtvaardigingsgrond voor die gevallen dat de in het eerste lid genoemde
stoffen en voorwerpen niet waren bestemd om te plakken of te kladden. Het
bepaalde in het tweede lid strijdt niet met het in artikel 6, tweede lid, EVRM
neergelegde beginsel, dat een verdachte tegen wie een strafvervolging aanhangig
is, niet is gehouden zijn onschuld te bewijzen en dat, voordat zijn schuld op
wettige wijze is vastgesteld, waarbij hem de gelegenheid is geboden zich te
verdedigen, de rechter hem niet als schuldig mag aanmerken.Deze bepaling maakt geen inbreuk op enige bepaling van het Wetboek van
Strafvordering en is evenmin in strijd met enige andere wetsbepaling noch met
enig tot de algemene rechtsbeginselen te rekenen beginsel van
strafprocesrecht.Bij de voorgestelde redactie is het de opsporingsambtenaar en het OM mogelijk
gemaakt aan de hand van de omstandigheden of verkregen indrukken na te gaan of
er al dan niet sprake is van een overtreding als bedoeld in het eerste lid.Artikel 2:44 Vervoer inbrekerswerktuigen Deze verbodsbepaling beoogt het plegen van misdrijven zoals diefstal met braak
te bemoeilijken. Verbodsbepaling met betrekking tot het vervoeren van
geprepareerde tassen. De VNG krijgt geregeld vragen over de mogelijkheid voor
het opnemen van een verbodsbepaling in de APV met betrekking tot het vervoeren
van geprepareerde tassen in de nabijheid van winkels. Regulerend optreden van de
gemeente wordt onder andere beperkt door de particuliere sfeer. Dit houdt in dat
een gemeente onbevoegd is zaken te regelen die zodanig de privésfeer van burgers
raken, dat zij niet meer tot de huishouding van de gemeente gerekend kunnen
worden. De vraag rijst of een verbodsbepaling inzake het vervoeren van een tas
in de nabijheid van winkels die kennelijk is toegerust om winkeldiefstallen te
plegen, inbreuk maakt op de privésfeer van burgers. Het antwoord is bevestigend.
Immers door het opnemen van een dergelijke bepaling wordt het mogelijk om elke
willekeurige burger met een dergelijke tas op straat aan te houden terwijl er
nog geen strafbaar feit is gepleegd. Voorts is een winkel een privégebied dat
wordt opengesteld voor het publiek. De kans is groot dat deze verbodsbepaling
door de rechter onverbindend wordt verklaard om bovengenoemde redenen. Het OM is
in het algemeen ook niet enthousiast om op grond van een dergelijke APV-bepaling
te vervolgen. De VNG heeft om deze reden gemeend een dergelijke verbodsbepaling
achterwege te laten. Zie voor meer informatie onder het kopje Winkelverbod en
het verbod op het vervoeren van geprepareerde tassen in de Algemene
Toelichting.JurisprudentieEen verbodsbepaling inzake het vervoer van inbrekerswerktuigen kan strekken tot
bescherming van de openbare orde als bedoeld in artikel 149 Gemeentewet. HR 07
06 1977, NJ 1978, 483 (APV Wassenaar). HR 28-02-1989, NJ 1989. 687 (APV
Nijmegen)Artikel 2:44 aVerbod op het vervoeren van geprepareerde voorwerpenHet gaat hierbij om een verbodsbepaling met betrekking tot het vervoeren van
geprepareerde tassen dan wel andere voorwerpen op de weg of in de nabijheid van
winkels.Teneinde de private belangen van de ingezetenen te beschermen, is in lid 2
opgenomen dat dit verbod niet geldt indien redelijkerwijs kan worden aangenomen
dat de desbetreffende burger geen intentie heeft om winkeldiefstel te gaan
plegen.Artikel 2:45 Betreden van plantsoenen e.d. Deze bepaling spreekt voor zich.Artikel 2:46 Rijden over bermen e.d. Deze bepaling strekt ter bescherming van de bermen, glooiingen en zijkanten van
wegen. Bermen, glooiingen en zijkanten maken deel uit van de weg. Deze bepaling
ziet derhalve op het verkeer op wegen in de zin van de wegenverkeerswetgeving,
maar kan als toelaatbaar worden beschouwd naast deze wetgeving. Op basis van
artikel 149 Gemeentewet is de gemeentelijke wetgever immers bevoegd tot het
stellen van regels die andere belangen dan verkeersbelangen dienen, tenzij deze
regels het stelsel van de wegenverkeerswetgeving doorkruisen. Dat is hier niet
het geval. Het verbod heeft slechts betrekking op voertuigen die niet voorzien
zijn van rubberbanden. De beperking van het verbod tot voertuigen die niet zijn
voorzien van rubberbanden, blijkt in de praktijk vragen op te roepen. Die
beperking is opgenomen omdat juist die voertuigen schade kunnen aanrichten.
Verder wordt hiermee voorkomen dat het domein van de Wegenverkeerswet wordt
betreden. Het rijden met en parkeren van voertuigen, inclusief die met
rubberbanden in niet van de weg (in de zin van de wegenverkeerswetgeving) deel
uitmakende groenstroken, wordt geregeld in artikel 5:11 (aantasting
groenvoorzieningen door voertuigen).Artikel 2:47 Hinderlijk gedrag in de publieke ruimte Op basis van artikel 2:47 (en artikel 2:49) kan tegen vormen van onnodige hinder
of overlast worden opgetreden.AfbakeningArtikel 424 van het Wetboek van Strafrecht stelt “straatschenderij” strafbaar,
terwijl artikel 426bis het belemmeren van anderen op de openbare weg met straf
bedreigt. Artikel 431 stelt nachtelijk burengerucht strafbaar. Deze handelingen
zou men kunnen omschrijven als baldadigheid. De omschrijving is echter strakker
dan wat men in het taalgebruik meestal als baldadigheid ervaart.Artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994 bepaalt dat het voor eenieder verboden is
zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden
veroorzaakt dan wel dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden
gehinderd. De strekking van het begrip publieke ruimte in artikel 2:47 gaat
verder dan het begrip weg als bedoeld in de Wegenverkeerswet 1994, (zie daarvoor
de toelichting op artikel 1.1). Voorzover een hinderlijke gedraging plaatsvindt
op de weg, als omschreven in artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994, is artikel
2:47 niet van toepassing. Werd dit niet uitgesloten, dan zou een met een hogere
regelgeving strijdige situatie kunnen ontstaan.JurisprudentieDe gemeentelijke wetgever is bevoegd tot aanvulling van de artikel 424 en 426bis
WvSr. HR 26 02 1957, NJ 1957, 253 (APV Eindhoven)Artikel 2:48 Hinderlijk drankgebruik In dit artikel is een verbod opgenomen om in een bepaald door het college aan te
wijzen gebied alcoholhoudende drank te nuttigen of aangebroken flesjes en
blikjes met dergelijke drank bij zich te hebben. Dit verbod geldt uiteraard niet
voor terrassen die deel uitmaken van een horecabedrijf, of voor een evenement
waarbij van gemeentewege op grond van artikel 35 van de Drank en Horecawet
toestemming is verleend om op de plaats waar dat evenement zich afspeelt
alcoholhoudende drank te verstrekken.Omvang gebiedEr moet een duidelijk omschreven gebied aangewezen worden. Het kan bijvoorbeeld
gaan om het uitgaansgebied in het centrum of een park of plein waar regelmatig
overlast veroorzaakt wordt. Het is niet mogelijk het grondgebied van de hele
gemeente aan te wijzen. Er moet namelijk wel een concrete aanleiding te zijn
waarom een bepaald gebied aangewezen wordt. Een gebied kan worden aangewezen als
gerechtvaardigde vrees bestaat voor aantasting van de openbare orde, of de
openbare orde is al aangetast. Als dat geldt voor het hele grondgebied van de
gemeente is het stadium van hinderlijk drankgebruik allang gepasseerd, en heeft
de burgemeester zijn noodbevoegdheden uit de Gemeentewet nodig. Daarnaast zou
het college bij een algemeen verbod elk alcoholgebruik op de openbare weg, ook
van goedwillende personen, verbieden. Daarmee zou er geen evenredigheid meer
zijn tussen middel en doel, en dat zou in strijd met artikel 3:4, van de Awb.
Dit geldt ook voor een verbod om onaangebroken flesjes en blikjes bij zich te
hebben, waar met enige regelmaat naar wordt gevraagd. Het gaat de autonome
verordenende bevoegdheid van de gemeente te boven om te bepalen dat het verboden
is ongeopende flesjes alcoholhoudende drank bij zich te dragen. Het is mogelijk
dat een verschuiving in het gedrag van de personen in de richting van buiten het
aangewezen gebied gelegen delen van de gemeente zal plaatsvinden. In de meeste
gevallen zal dit echter niet erg waarschijnlijk zijn, omdat mag worden
aangenomen dat de aangewezen plaatsen door hun aantrekkelijke karakter mede
bepalend voor het verschijnsel zijn. Als er toch verplaatsing optreedt, kan het
college alsnog ook voor die nieuwe pleisterplaatsen een aanwijzingsbesluit
nemen.Verstoring openbare ordeBij daadwerkelijke verstoring van de openbare orde kunnen op grond van artikel 2
en 12 van de Politiewet bevelen tot verwijdering worden gegeven. Niet naleving
daarvan is strafbaar op grond van artikel 184 van het Wetboek van Strafrecht.
Soms (als bijvoorbeeld wordt geconstateerd dat flesjes worden stukgegooid) zal
optreden mogelijk zijn aan de hand van artikel 424 van het Wetboek van
Strafrecht (baldadigheid). De hantering van deze wetsbepalingen is in de
praktijk echter niet eenvoudig. Er bestaat daarom behoefte aan dit artikel,
waardoor optreden in wat men zou kunnen noemen de “voorfase” - dus het bier
drinken op bepaalde plaatsen - mogelijk wordt.Artikel 2:49 Hinderlijk gedrag bij of in gebouwen Voor een toelichting wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 2:47
(Hinderlijk gedrag op of aan de weg).Artikel 2:50 Hinderlijk gedrag in voor publiek toegankelijke ruimten
Deze bepaling is opgesteld om het misbruik van bepaalde, voor het publiek
toegankelijke ruimten zoals parkeergarages, telefooncellen en wachtlokalen voor
een openbaar vervoermiddel tegen te gaan. In deze bepaling wordt het woord
“ruimte” gebruikt ter onderscheiding van het in de APV voorkomende begrip “weg”.
Om een indicatie te geven bij het beantwoorden van de vraag op welke voor het
publiek toegankelijke ruimten de bepaling het oog heeft, is bij wijze van
voorbeeld een aantal ruimten concreet genoemd. Desgewenst kan deze reeks van
voorbeelden met andere worden uitgebreid. Het ordeverstorende element ten slotte
wordt door de zinsnede “zonder redelijk doel of op voor anderen hinderlijke
wijze” in de bepaling tot uitdrukking gebracht. Aan deze bepaling bestaat
behoefte omdat op basis van artikel 138 van het Wetboek van Strafrecht,
betreffende het wederrechtelijk vertoeven (in een woning, besloten lokaal of
erf, bij een ander in gebruik), slechts kan worden opgetreden indien er sprake
is van een handelen van de rechthebbende. De politie kan niet zonder tussenkomst
van de rechthebbende optreden. In het belang van de handhaving van de openbare
orde is het wenselijk dat de politie bij baldadig of ordeverstorend gedrag in
zelfbedieningsruimten in postkantoren, en in andere soortgelijke voor het
publiek toegankelijke ruimten, onmiddellijk kan ingrijpen, mede om de
eigendommen van derden te beschermen. In de circulaire van de VNG van 4 april
1977, OB 1977, IX.0, nr. 38112, wordt ingegaan op deze modelbepaling.JurisprudentieArtikel 138 Sr. vereist een handeling van een rechthebbende, HR 12 06 1951, NJ
1951, 618 Reglement NS, inhoudende een verbod om zich op enig gedeelte van het
station onbehoorlijk te gedragen, is noch in strijd met artikel 1 Wetboek van
Strafrecht noch met artikel 7 van de Europese conventie voor de rechten van de
mens (ECRM), HR 02 04 1985, NJ 1985, 796 (Algemeen reglement vervoer NS). De
(min of meer gelijkluidende) bepaling in de APV Amsterdam is verbindend, omdat
de norm voldoende is geconcretiseerd, HR 01-09-1998 NJ 1999, 61 (APV
Amsterdam).Artikel 2:50 a Overig hinderlijk gedrag Deze bepaling geeft mogelijkheden om de openbare orde en veiligheid beter te
reguleren tijdens typische “feesten”, zoals tussen kerstmis en de
jaarwisseling.Artikel 2:51 Neerzetten van fietsen e.d. Het plaatsen van voertuigen is op verschillende plaatsen geregeld, steeds met
een wisselende bedoeling: de instandhouding van het plantsoen, het tegengaan van
diefstal of verkeersbelangen. In dit artikel gaat het om de voorkoming van
overlast. Het neerzetten van fietsen en bromfietsen tegen panden die niet door
de eigenaren van de voertuigen worden bezocht of op plaatsen waar deze
voertuigen hinder of schade kunnen veroorzaken, geeft vaak aanleiding tot
klachten. Artikel 2:51 geeft de mogelijkheid hiertegen op te treden.Artikel 2:52 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein e.d.
Op grond van het RVV 1990 kunnen bepaalde categorieën weggebruikers van bepaalde
wegen worden geweerd. De achtergrond daarvan is het verkeersbelang, hetzij de
verkeersveiligheid of de vrijheid van het (andere) verkeer. Dat moet op de in
het reglement voorgeschreven wijze ter kennis van de weggebruiker worden
gebracht. Er kunnen echter andere motieven zijn om bepaalde categorieën
weggebruikers te weren. Hier is een verbod opgenomen om de fiets of de bromfiets
mee te voeren op terreinen, waar onder meer markt wordt gehouden, als dat
marktterrein door het college is aangewezen als een voor fietsen en bromfietsen
verboden terrein gedurende die tijd. In de mensenmenigte is een fiets
hinderlijk. Regenjassen worden besmeurd, nylonkousen sneuvelen. Het verbod moet
wel aan de bezoekers van het terrein worden kenbaar gemaakt.Artikel 2:53 Bespieden van personen Deze bepaling is door de VNG facultatief gemaakt omdat deze zeer weinig wordt
toegepast en, zoals de toelichting hieronder al aangeeft, is gericht op
excessieve situaties. In die gevallen biedt het strafrecht al het handvat om op
te treden. Het artikel voegt dus weinig toe aan het Wetboek van Strafrecht. Met
deze bepaling wordt beoogd ongemerkte en door iedereen als ongewenst ervaren
verstoring van de privacy te verbieden. Toepassing zal het artikel alleen in
excessieve situaties vinden. De politie zal in het algemeen pas optreden indien
burgers klachten hebben geuit over voyeurs. Een bepaling over heimelijk
afluisteren is in verband met artikel 139a en verder, 374bis en 441a van het
Wetboek van Strafrecht niet nodig. Deze bepaling moet gezien worden als
aanvulling op de sinds 12 juli 2000 geldende bepaling in het Wetboek van
Strafrecht inzake stalking, artikel 285b. In dit artikel is het inbreuk maken op
eens anders levenssfeer, om die ander te dwingen iets te doen, niet te doen, te
dulden dan wel vrees aan te jagen, strafbaar gesteld.Artikel 2:54 Bewakingsapparatuur Dit artikel is niet opgenomen in de APV Schiedam.Met ingang van 1 januari 2004 is de wijziging van artikel 139f en 441b van het
Wetboek van Strafrecht in werking getreden (Stb. 2003, 365). De bepalingen gaan
over de uitbreiding van de strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht. Deze
wijziging wordt ook wel aangehaald als de Wet heimelijk cameratoezicht. Er is
sprake van heimelijk cameratoezicht wanneer beelden van personen worden gemaakt
met camera’s die zijn aangebracht om personen herkenbaar in beeld te brengen
zonder dat de aanwezigheid ervan duidelijk kenbaar is gemaakt. Heimelijk
cameratoezicht was voor de wetswijziging al verboden in winkels of
horecagelegenheden (artikel 441b Wetboek van Strafrecht). Dit verbod geldt
voortaan ook voor alle andere openbare plaatsen en gebouwen (incl. de openbare
weg), zoals banken, stations, casino’s, bussen, musea, uitgaansgebieden of
stadions. Het gebruik van camera’s voor toezicht en beveiliging is alleen
toegestaan als de aanwezigheid van deze camera’s duidelijk is aangegeven
(kenbaar), bijvoorbeeld door de camera’s zichtbaar op te hangen of door middel
van een bord met pictogram of mededeling. Daarnaast gelden de regels van de Wet
bescherming persoonsgegevens. De strafbaarstelling van het heimelijk maken van
opnamen van personen op besloten plaatsen, dat wil zeggen niet voor het publiek
toegankelijke plaatsen, is uitgebreid (artikel 139f Wetboek van Strafrecht). Het
was al verboden om mensen in een woning of een ander niet voor publiek
toegankelijk gebouw (bijvoorbeeld een kantoor) te filmen als deze personen
daarvan niet op de hoogte waren gesteld. Dit verbod geldt voortaan voor alle
niet voor het publiek toegankelijke plaatsen, dus inclusief plaatsen die geen
gebouw zijn, zoals afgesloten tuinen, erven, niet voor publiek toegankelijke
parken en parkeerterreinen. Het verbod is niet langer beperkt tot afbeeldingen
die het rechtmatig belang van de afgebeelde persoon kunnen schaden, bijvoorbeeld
afbeeldingen die compromitterend of onwelvoeglijk van aard zijn. Het heimelijk
maken van een afbeelding van een persoon wordt nu in principe in alle gevallen
verboden. Of de aard van de afbeeldingen zodanig is dat daarmee het rechtmatig
belang van de afgebeelde persoon kan worden geschaad, doet niet ter zake.Artikel 2:55 Nodeloos alarmeren Dit artikel is niet opgenomen in de APV Schiedam. In 2002 is deze bepaling in de
model APV vervallen omdat nodeloos alarmeren geregeld is in artikel 142 van het
Wetboek van Strafrecht.Artikel 2:56 Alarminstallaties Dit artikel is niet opgenomen in de APV Schiedam. Bij de vorige wijziging van de
model APV werd over dit artikel opgemerkt dat het niet langer van toepassing was
op nieuwe, gecertificeerde alarminstallaties, waarvoor toen de Wet particuliere
beveiligingsorganisaties en recherchebureaus en de kwaliteitseisen van de
Regeling BORG 1.1 waren gaan gelden. De vergunning werd echter gehandhaafd omdat
deze wettelijke regels niet golden voor toen al bestaande geluidsalarmen en voor
zelf aangelegde alarminstallaties.De VNG heeft nu overwogen dat deze bepaling, als er al feitelijk invulling aan
wordt gegeven, en zeker als ook de model vergunningsvoorschriften die in de
toelichting waren opgenomen daarbij worden gebruikt, een aanzienlijke financiële
en administratieve last voor burgers en bedrijven oplevert: volgens deze
voorschriften zou de installatie bijvoorbeeld dienen te voldoen aan de Regeling
BORG 1.1, er zouden jaarlijkse controles moeten plaatsvinden, en door of vanwege
het college aangewezen deskundigen zouden op kosten van de vergunninghouder de
deugdelijkheid van de installatie kunnen onderzoeken.Nog los van de vraag of deze zware eisen überhaupt in verhouding staan tot het
te dienen belang, acht de VNG het risico van afschaffing van deze vergunning
niet dermate groot dat de vergunning om die reden moet worden gehandhaafd. Een
plotselinge epidemie van zelf gebouwde, lawaaiige en te pas en vooral te onpas
afgaande alarminstallaties ligt niet voor de hand. Op een vergunning- of
ontheffingsstelsel voor alarminstallaties is de Wabo van toepassing. Omdat het
artikel over alarminstallaties in de model-APV vervallen is, is hier geen
regeling opgenomen.Artikel 2:57 Loslopende honden Artikel 2:57 beperkt het loslopen van honden op de weg, zonder dat de hond
aangelijnd is, en op kinderspeelplaatsen e.d. Aan dit artikel ligt in zijn
algemeenheid het motief van de voorkoming en bestrijding van overlast ten
grondslag.In het bijzonder heeft dit artikel de volgende bedoelingen:
de bescherming van de verkeersveiligheid, die door loslopende honden in
gevaar kan worden gebracht;
het voorkomen van beschadiging aan eigendommen van derden;
het voorkomen van hinder voor voetgangers;
het bestrijden van verontreiniging (bijvoorbeeld van speelweiden,
zandbakken, e.d.);
het voorkomen van schade en dierenleed, die worden veroorzaakt doordat
loslopende honden andere dieren en wel met name schapen en kippen naar
het leven staan.
Artikel 2:57 kende tot 2002 geen ontheffingsmogelijkheid. Er kunnen zich echter
situaties voordoen waarin de belangen van de hondenbezitter zich tegen een
strikte toepassing van het aanlijngebod verzetten. Het betreft hier onder andere
de eigenaren van blindengeleidehonden. Voor deze categorie in het derde lid een
voorziening getroffen. Bij de wijziging van 2008 is in het derde lid de wat
overdreven eis dat de geleidehond “aantoonbaar gekwalificeerd” moet zijn
geschrapt. In 2005 is het huidige tweede lid ingevoegd om het mogelijk te maken
dat het college een hondenuitlaatplaats aanwijst. Als in strijd met het in dit
artikel neergelegde verbod honden loslopend worden aangetroffen, kan op basis
van artikel 125 van de Gemeentewet (bestuursdwang) de honden gevangen worden
genomen en overgedragen aan een door het college aangewezen asiel. Dit vindt
uiteraard niet plaats wanneer de eigenaar direct te achterhalen is. De
identificatie en registratie zijn van belang voor de controle op de naleving van
de aanlijn en muilkorfgeboden en voor de opsporing van een overtreder. Ook
artikel 4 van de Wet op de dierenbescherming kan worden toegepast. Het eerste
lid van dit artikel geeft ambtenaren van de politie de bevoegdheid honden en
katten op te vangen die ‘s nachts elders dan op het erf van de eigenaar of
houder zonder toezicht worden aangetroffen. Het tweede lid van artikel 4 bepaalt
dat het hoofd van politie de eigenaar of houder moet berichten van een en ander
en hem gelegenheid moet geven om het dier gedurende veertien dagen na de datum
van het bericht op te halen. Het ter plaatse doden van loslopende honden en
katten is geregeld in artikel 4, eerste lid, onder b, van de Wet op de dierenbescherming.De mogelijkheid van het ter plaatse doden van loslopende honden en katten wordt
in twee opzichten beperkt:1. De hond of de kat moet een onmiddellijk gevaar vormen voor zich op erven of
in het veld bevindende dieren, waarvan de instandhouding gewenst is.2. Geen ander middel ter afwering van het gevaar mag ten dienste staan.3. De bevoegdheid komt slechts toe aan de bezoldigde ambtenaren van politie en
de door de minister van justitie aangewezen onbezoldigde ambtenaren van politie.
Het Burgerlijk Wetboek geeft in boek 5 een regeling voor gevonden dieren. De
vinder van een hond kan het dier bij de gemeente in bewaring geven. De gemeente
moet op basis van artikel 5:8 BW vervolgens ten minste twee weken de verzorging
van het dier op zich te nemen. In de praktijk wordt hieraan meestal vorm gegeven
door het dier onder te brengen bij een dierenasiel, waarbij de gemeente de
kosten voor het verblijf, de voeding en de verzorging betaalt. Na twee weken is
de burgemeester bevoegd het dier te verkopen of weg te geven. Als deze
mogelijkheden zijn uitgesloten dan kan de burgemeester het dier laten afmaken.
De termijn van twee weken kan worden bekort als de kosten voor de verzorging
onevenredig hoog zullen zijn of als het afmaken van het dier om geneeskundige
redenen is vereist. Deze regeling geldt alleen voor gevonden dieren. Wanneer de
eigenaar het dier niet is verloren, bijvoorbeeld omdat duidelijk is dat het dier
slechts even verwijderd is van eigenaar of erf, is er geen sprake van een
“gevonden dier”. Beide genoemde regelingen over het doden van dieren zijn
uitputtend bedoeld. De gemeentelijke wetgever mag derhalve het doden van
loslopende honden in het geheel niet regelen.JurisprudentieAanwijzing hondenuitlaatzone. Betrokkenen zijn belanghebbenden, gelet op de
geringe afstand tussen de woningen en de uitlaatzone. Vz. ABRS 13-12-1996, JG
97.0050.Het college dient het onaangelijnd zijn van de hond te gedogen in verband met de
functie van de hond als signaal- of dovengeleidehond. Vz. ARRS 20-07-1993, JG
94.0055 , AB 1994, 454.Artikel 2:58 Verontreiniging door honden Het behoeft nauwelijks betoog dat overlast door honden maatschappelijk als
probleem wordt ervaren. De “hondenoverlast” scoort hoog op de ladder van grote
ergernissen. Daarbij gaat het om vervuiling van de stad door hondenuitwerpselen.
Straatverontreiniging kan grote gevaren opleveren voor de volksgezondheid. Ook
wordt via hondenuitwerpselen die op straat, in parken en plantsoenen blijven
liggen, het voor honden dodelijke canine parvo virus verspreid. Er kunnen zich situaties voordoen waarin de belangen van de hondenbezitter zich
tegen een strikte toepassing van het opruimgebod verzetten. Het betreft hier
onder andere de eigenaren van blindengeleidehonden. Voor deze categorie in het
derde lid een voorziening getroffen.De strafbaarheid wordt opgeheven als de uitwerpselen direct worden verwijderd.
Er zijn verschillende manieren om de overlast van hondenuitwerpselen aan te
pakken. Een goed overzicht van mogelijke maatregelen en een goed overzicht van
literatuur op dit terrein is te vinden in de publicatie “Gemeentelijk
hondenbeleid. Een handleiding ter bestrijding van de overlast door hondenpoep in
Nederland” van het Multidisciplinair onderzoeksinstituut in Utrecht.Al zal de handhaving (betrapping op heterdaad) niet meevallen, het is te hopen
dat er op den duur preventieve invloed van deze bepaling uit zal gaan.
Overtreding van het verontreinigingsverbod door hondenuitwerpselen behoort tot
de zogenaamde verontreinigingsdelicten, die vatbaar zijn voor transactie door de
politie.JurisprudentieAanwijzing hondenuitlaatzone. Betrokkenen zijn belanghebbenden, gelet op de
geringe afstand tussen de woningen en de uitlaatzone. Vz.ABRS 13 12 1996, JG
97.0050 .Artikel 2:59 Gevaarlijke honden Dit artikel schept voor de burgemeester de mogelijkheid om na een (bijt)incident
met een hond dat naar zijn oordeel niet voldoende ernstig is om strafrechtelijk
op te treden (wat er doorgaans op neer komt dat de hond in beslag wordt genomen
en een gedragstest ondergaat om te bekijken of de hond geresocialiseerd kan
worden of helaas moet inslapen), de eigenaar te verplichten de hond te
muilkorven en/of kort aan te lijnen. Sinds de intrekking van de Regeling
agressieve dieren is er in landelijke wetgeving geen definitie van muilkorf meer
gegeven, vandaar dat er hier een definitie is opgenomen.Omdat een dergelijk besluit een sterk openbare orde-karakter heeft en daarbij
vaak een snel handelen naar aanleiding van een incident vraagt, is bij de
aanpassing van 2015 besloten om deze bevoegdheid bij de burgemeester te beleggen
(was voorheen het college).JurisprudentieAanschrijving tot muilkorving van gevaarlijke honden. Politierapport en vonnis
kantonrechter voldoende aanleiding voor standpunt dat honden gevaarlijk zijn en
de te treffen maatregelen. ARRS 05 02 1991, Gst. 1991, 6932, 13 m.nt. CG.Gevecht tussen niet-gemuilkorfde pitbullterriërs en een andere hond, waarbij een
hond is overleden en een omwonende is aangevallen. De burgemeester heeft in
redelijkheid het zwaarste gewicht kunnen toekennen aan de bescherming van de
veiligheid van mens en dier in de gemeente en besloten tot het doden van de
pitbulls op grond van artikel 74 Gezondheids- en welzijnswet. Vz.CBB 24-5-1993,
AB 1993, 460.Een soortgelijke casus is te vinden in Pres. Rb Zwolle 3-3-1995, JG 95.0307,
Gst. 1996, 7028 m.nt. HH. Artikel 74 Gezondheids- en welzijnswet voor dieren is
een speciale bevoegdheid ten opzichte van artikel 172 Gemeentewet.Muilkorfgebod op grond van de APV voor Argentijnse Dog na bijtincident met
dodelijke afloop voor andere hond. Het college heeft bij het opleggen van een
dergelijke maatregel een ruime mate van beoordelingsvrijheid. Niet onevenredig.
Vz.ABRS 22-05-2001, KG 2001,179, JG 01.0139 m.nt. M. Geertsema.Artikel 2:60 Houden van hinderlijke of schadelijke dieren Door in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer op ten nemen wordt de afbakening met de Wet milieubeheer direct
vastgelegd. Het (oude) vierde lid is daarmee vervallen.Het kan voor de omgeving hinderlijk zijn, als iemand dieren houdt. Er moet
kunnen worden ingegrepen als overlast of schade voor de openbare gezondheid
dreigt. Dan moeten belangen worden afgewogen. Daarom is gekozen voor de
constructie dat het college bevoegd wordt verklaard om de plaatsen aan te wijzen
waar naar zijn oordeel het houden van bepaalde dieren overlast of schade voor de
volksgezondheid veroorzaakt. Voorzover het college bij een aanwijzing die
betrekking heeft op gedeelten van de gemeente bevoegd is verklaard daarbij
nadere regels te geven inzake het houden van dieren, is er sprake van delegatie
van verordenende bevoegdheid als bedoeld in artikel 156 Gemeentewet. Tevens
wordt in dit verband nog gewezen worden op de Flora en Faunawet, waarin regels
worden gegevens ter bescherming van dieren.JurisprudentieHouden van duiven hinderlijk binnen de bebouwde kom. Beroep op het
gelijkheidsbeginsel faalt. ARRS 28 02 1990, JG 91.0031.Aanschrijving tot verplaatsing van een hok van een haan die geluidsoverlast
veroorzaakt. Nader onderzoek van het college verlangd. ARRS 26 02-1991, Gst.
1991, 6962, 3 m.nt. JMK, JG 91.0382 m.nt. L.J.J. Rogier.Aanschrijving verwijdering pluimvee in verband met overlast omwonenden. Vz.ARRS
02 06 1991, JG 92.0007 , AB 1991, 686 m.nt. JHvdV.Aanschrijving tot verwijdering van kraaiende haan terecht. De door het college
gehanteerde methode van geluidmeting is niet onredelijk. ARRS 09 04 1992, JG
92.0401 , GO 1992, 3, GO 1994, 2 m.nt. L.F.D, AB 1992, 583 m.nt RMvM, TMR 1994,
9 m.nt. RJdH.Overlast van een papegaai. Onvoldoende onderzoek naar de klacht. ARRS 22 12
1993, JG 93.0137 m.nt. A.B. Engberts.Aanschrijving tot verwijdering overlastgevende hanen en kippen. Relatie
Hinderwet en Hinderbesluit. ABRS 31 08 1995, JG 96.0005, MenR 1996, 60.Aanschrijving tot verwijdering paard in verband met overlast omwonenden terecht.
Klachten van omwonenden, onderzoek van bouw- en woningtoezicht en proces-verbaal
van politie geeft voldoende feitelijke onderbouwing. ABRS 03-07-1999, JG 99.0003
m.nt. W.A.G. Hillenaar. Artikel 2.4.20 (oud, nu 2:60) en 2.4.24 (oud, nu 2:64,
bijen) kunnen in sommige situaties beide worden toegepast. Artikel 2.4.24 (oud)
fungeert niet als lexspecialis ten opzichte van artikel 2.4.20 (oud). ABRS
02-06-1997, JG 99.0005 m.nt. W.A.G. Hillenaar.Zonder aanwijzing van het college kan artikel 2.4.20 geen grondslag bieden voor
de toepassing van bestuursdwang. ABRS 17-10-2001, JG 02.0025, art. 2-4-20-, art.
4-1-7b- m.nt. M. Geertsema. Het houden van hinderlijke of schadelijke dieren
(artikel 2.4.20 oud). Geluidhinder door dieren (zie voorbeeldbepaling 4:5b
model-APV). Ernstige geluidsoverlast door kikkers in een poel. Het schoonhouden
en wellicht bijvullen van een kikkerpoel zal de aanwezigheid van kikkers
mogelijk bevorderen, maar dit is onvoldoende om te concluderen dat de buurman
kikkers houdt (op grond van artikel 2.4.20 oud) en er de zorg voor heeft. Bij de
besluitvorming is terecht rekening gehouden met het feit dat de eiser in het
buitengebied woont en het gekwaak van kikkers tot gebiedseigen geluiden moet
worden gerekend. Rb. ’s-Hertogenbosch, nr.AWB 99/6873 GEMWT, LJN-nr. AD4783. Lex silencio positivoDecentrale overheden moeten verplicht de Lex Silencio Positivo (LSP) toepassen
bij vergunningstelsels die onder de reikwijdte van de Dienstenrichtlijn vallen.
De Dienstenwet geeft in Nederland uitvoering aan de Europese Dienstenrichtlijn.
Om de LSP in Nederland te regelen, is via de Dienstenwet een paragraaf 4.1.3.3
aan de Algemene wet bestuursrecht (Awb) toegevoegd. De LSP houdt in dat bij het
uitblijven van een besluit binnen de daarvoor gestelde termijn op een
vergunningaanvraag, de vergunning van rechtswege is verleend (positieve fictieve
beschikking bij niet tijdig beslissen). Alleen vanwege dwingende redenen van
algemeen belang kan van de LSP worden afgezien. Als dwingende redenen van
algemeen belang gelden op dit moment onder meer de volgende gronden: openbare
orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, bescherming van het milieu, behoud
vanuit nationaal historisch en artistiek erfgoed (zie ook overweging 40 van de
Dienstenrichtlijn). Het college kan plaatsen aanwijzen waar eisen of beperkingen worden gesteld aan
het houden van dieren. Dit artikel wordt vooral toegepast wanneer in en om
woningen ongebruikelijk grote aantallen dieren worden gehouden, waardoor
geluidhinder en stankoverlast ontstaat. Het is nieteenvoudig aan te geven wanneer en waarom, als er eenmaal eisen en beperkingen
zijn gesteld, daar met een ontheffing weer van zou worden afgeweken. Doorgaans
zal vrij snel negatief op een aanvraag om deze ontheffing kunnen worden
beschikt. Desalniettemin hebben wij hier van hettoepassen van de LSP afgezien. Dit vooral omdat in gevallen waarin dit artikel
wordt toegepast vaak al enige wrevel bestaat over de in de buurt ondervonden
overlast. Een van rechtswege ontstane ontheffing en daardoor weer toenemende
hinder zou de sfeer niet ten goede komen.Artikel 2:61 Wilde dieren (Vervallen)Bij ledenbrief 98/192 is artikel 2.4.21 (Oud) Wilde dieren vervallen omdat het
artikel het Wetboek van Strafrecht doorkruist. Zowel artikel 2.4.21 (oud) als
artikel 425 WvStr. ziet op de bescherming van de algemene veiligheid van
personen of goederen. Rb. Dordrecht, d.d. 19 mei 1998, parketnummer
11.410090.96.Artikel 2:62 Loslopend vee Dit verbod dient mede de verkeersveiligheid. Herhaaldelijk gebeuren er
verkeersongelukken doordat een paard, een koe of een ander dier uit het weiland
is gebroken en zich op de weg bevindt. De verplichting om dit zoveel mogelijk te
voorkomen is daarom op haar plaats. Een verbod tot het los laten lopen van
honden, dat mede de verkeersveiligheid dient, is opgenomen in artikel 2:57.Ten slotte wordt nog gewezen op artikel 458 Wetboek van Strafrecht. Daarin wordt
het, zonder daartoe gerechtigd te zijn, laten lopen van niet uitvliegend
pluimgedierte (o.a. kippen en kalkoenen) in tuinen of op enige grond die
bezaaid, bepoot of beplant is, met straf bedreigd.Bij de aanpassing van de model-APV in 2015 is hier een aanpassing gedaan in de
eerste zin: ‘en’ is vervangen door ‘of’. Sommige dieren, zoals paarden, zijn wel
eenhoevig, maar niet herkauwend. Daarvoor vielen ze – i.v.m. het cumulatieve
vereiste – onbedoeld niet onder de bepaling. Door ‘en’ te vervangen door ‘of’ –
dat in wetgevingstechnische zin ‘en/of’ betekent – is dit hersteld in dit
facultatieve artikel.Artikel 2:63 Duiven [Gereserveerd] Artikel 2:64 Bijen [Gereserveerd] Artikel 2:65 Bedelarij Met name in de stadscentra wordt soms overlast ondervonden van bedelaars. Deze
gedragen zich soms agressief en hinderlijk door passanten aan te klampen, te
intimideren, de weg te versperren of te volgen. Hierdoor komt de openbare orde
in het geding.Omdat in 2000 de strafbaarstelling van bedelarij uit het Wetboek van Strafrecht
(voormalig artikel 432) is verdwenen, kan de politie hiertegen niet of
nauwelijks meer optreden. Bij de opheffing van de strafbaarstelling heeft de
wetgever echter expliciet de mogelijkheid opengehouden om op basis van de
gemeentelijke autonomie zo nodig een regeling ter zake van bedelarij in het
leven te roepen, indien dit gedrag de openbare orde verstoort of dreigt te
verstoren. In 2006 is daarom in de model-APV bovenstaand artikel opgenomen dat
beoogt bedelarij tegen te gaan. Op grond van dit artikel kan het college
gebieden aanwijzen waar een bedelverbod geldt. Wanneer er naar het oordeel van
het college een overlastgevende situatie in een bepaald gebied ontstaat, kan het
dus een verbod instellen.Overigens valt het spelen van straatmuziek en vervolgens vragen om een
geldelijke bijdrage aan toehoorders en passanten niet onder dit bedelverbod,
maar onder de regeling van artikel 2:9. Ook de verkoop van daklozenkranten valt
niet onder dit verbod. Deze kan immers niet verbonden worden aan een vergunning
vanwege strijd met de vrijheid van meningsuiting als bedoeld in artikel 7 van de
Grondwet.Omdat dit niet in elke gemeente behoefte bestaat aan een dergelijk
bedelarijartikel wordt het hier gepresenteerd als een facultatief artikel.AFDELING 12 BEPALINGEN TER BESTRIJDING VAN HELING VAN GOEDERENArtikel 2:66 Begripsbepaling AlgemeenDe bestuurlijke aanpak van heling binnen de gemeente kan een belangrijk
aanvulling vormen op het politioneel strafrechtelijk optreden. Het Wetboek van
strafrecht (WvSr.). bevat enkele bepalingen die de bestrijding van heling op het
oog hebben. Dat zijn artikel 416, 417, 417bis, 417ter, 437, 437bis, 437ter en
437quater. Het binnentreden bij handelaren is - ook zonder dat een strafbaar
feit wordt vermoed - te allen tijde mogelijk op basis van artikel 552 van het
Wetboek van Strafvordering (WvSv).De in artikel 141 WvSv genoemde opsporingsambtenaren hebben om controle uit te
oefenen vrije toegang tot alle vestigingen en andere plaatsen waarvan
redelijkerwijs kan worden vermoed dat zij door een handelaar worden gebruikt.
Indien deze plaatsen als woning zijn aan te merken, moet het bepaalde in de
Algemene wet op het binnentreden in acht worden genomen. Deze afdeling is
optioneel. Gemeenten dienen een afweging te maken of zij deze afdeling opnemen
in hun APV.De politie kan voorwerpen in beslag nemen. Op grond van artikel 142 WvSv kunnen
toezichthouders als buitengewone opsporingsambtenaren optreden. Zie daarover
meer in de toelichting bij hoofdstuk 6.Gelet op het karakter van de voorschriften inzake de heling is overigens voor
buitengewone opsporingsambtenaren, naast de algemene opsporingsambtenaren als
bedoeld in artikel 141 WvSv, bij de controle op de naleving van voorschriften
inzake de helingbestrijding in het algemeen geen plaats. De in artikel 552 WvSv
neergelegde binnentredingsbevoegdheid is dan ook alleen verleend aan de algemene
opsporingsambtenaren.Voor de handhaving van de helingbepaling zal er op moeten worden toegezien dat
bekend is, welke handelaren zich in de gemeente hebben gevestigd. Aan de
verplichting ex artikel 437ter, tweede lid, WvSr om zich schriftelijk aan te
melden bij de burgemeester of de door deze aangewezen ambtenaar wordt in de
huidige praktijk door veel handelaren niet voldaan.In dat geval zal de burgemeester gebruik moeten maken van de mogelijkheid de hem
door artikelen 437 e.v. WvSr toegekende taken op te dragen aan door hem aan te
wijzen ambtenaren. Door capaciteitsproblemen bij de politie zal het doorgaans
niet mogelijk zijn alle handelaren aan een regelmatige controle te onderwerpen.
De controle zal zich moeten toespitsen op die branches waarin relatief veel
gestolen goederen worden verhandeld en waarin relatief veel notoire helers
voorkomen (de antiek , (brom)fiets en autohandel).Ten behoeve van de andere branches zou het college dan vrijstelling kunnen
verlenen van de in de gemeentelijke helingvoorschriften opgenomen
registratieverplichtingen.HandelaarVoor de omschrijving van het begrip “handelaar” verwijst artikel 437, eerste
lid, Wetboek van Strafrecht naar de Algemene Maatregel van Bestuur op grond van
dit artikel (Uitvoeringsbesluit ex artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van
Strafrecht, KB 06-01-1992). Artikel 1 van dit besluit noemt als handelaren:
opkopers en handelaren in gebruikte en ongeregelde goederen, platina, goud,
zilver, edelstenen, uurwerken, kunstvoorwerpen, auto’s, motorfietsen,
bromfietsen, fietsen, foto, film, radio, en videoapparatuur en apparatuur voor
automatische registratie. Onder “handelaren in gebruikte en ongeregelde
goederen” worden tevens handelaren in antiek en curiosa verstaan. Daarom hoeven
zij niet apart te worden vermeld.Voorheen werd ook het begrip “verkoopregister” omschreven in dit artikel. Bij de
herziening van de APV begin 2008 is het geschrapt, omdat dit begrip alleen nog
terug komt in artikel 2:67. In dit artikel (en de toelichting) staat het nader
omschreven.Artikel 2:67 Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister
De in dit artikel opgenomen verplichtingen met betrekking tot het
verkoopregister vinden hun basis in artikel 2 van de AMvB op grond van artikel
437 Wetboek van Strafrecht. Artikel 437, eerste lid, onder a, WvSr verplicht de
handelaar tot het aantekening houden van het verwerven dan wel voor handen
hebben van alle gebruikte en ongeregelde goederen. In de Memorie van Toelichting
wordt gezegd dat de administratieplicht alleen zinvol is als het om dit soort
goederen gaat, omdat dan de kans bestaat dat zij van misdrijf afkomstig
zijn.In artikel 2 van eerdergenoemde AMvB worden regels gegeven betreffende de wijze
van aantekening houden. Zo is bepaald dat de registerplichtige handelaar een
doorlopend en een door of namens de burgemeester gewaarmerkt register houdt en
daarin onverwijld de vereiste gegevens vermeldt: het zogenaamde
verkoopregister.Bij het opstellen van regels met betrekking tot het verkoopregister is
aansluiting gezocht bij de terminologie van de formulering van het
inkoopregister, welke overigens is geregeld bij wet en AMvB. Net als bij het
inkoopregister verdient het aanbeveling om de handelingen die leiden tot het
opstellen van een verkoopregister algemeen te omschrijven.Net als het inkoopregister moet het verkoopregister doorlopend zijn. Een
doorlopend register is een register waarin de aantekeningen waarvoor het is
bestemd achtereenvolgens naar tijdsorden worden ingeschreven, met uitsluiting
van de mogelijkheid van latere inschrijvingen. Een register waarin een aantal
bladzijden ontbreekt, is geen doorlopend register. Het register mag geen
onregelmatigheden en hiaten vertonen en moet chronologisch zijn.In het eerste lid is een algemene verplichting opgenomen om een verkoopregister
bij te houden (“alle” goederen). Aangezien het meestal zal gaan om bepaalde
goederen als fietsen, auto’s of antiek, is in het tweede lid een
vrijstellingsbepaling toegevoegd.Er kan ook voor worden gekozen om de goederen die niet hoeven te worden
geregistreerd expliciet en limitatief op te sommen in het eerste en dan enige
lid, óf te bepalen dat alleen die goederen moeten worden geregistreerd die de
burgemeester heeft aangewezen.Artikel 2:68 Voorschriften als bedoeld in artikel 437ter van het Wetboek
van Strafrecht Deze bepaling, die gebaseerd is op artikel 437ter, eerste lid, Wetboek van
Strafrecht (WvSr), bevat voorschriften die in het algemeen het gevaar voor
heling beogen te voorkomen. Bij de herziening van de APV in 2008 zijn er geen
inhoudelijke wijzigingen aangebracht, maar is getracht een overzichtelijker
artikel te formuleren, dat kort en bondig is geformuleerd. Het voorheen
gehanteerde begrip “lokaliteit” is vervangen door “vestiging”. Daarnaast is het
oude artikel 2.5.4 (2:69) in dit artikel geïntegreerd.Onder aTen eersteArtikel 437ter, tweede lid, van het WvSr legt de handelaar de verplichting op de
burgemeester of door hem aangewezen ambtenaren tevoren schriftelijk in kennis te
stellen als hij van het opkopen een beroep of gewoonte maakt. De wetgever heeft
afgezien van een regeling om de uitoefening van het opkopersbedrijf aan een
voorafgaande toelating door het gemeentebestuur te binden. De aanmeldingsplicht
is in onderdeel a, sub 1e, nader uitgewerkt.Ten tweede en derdeAls er zich wijzigingen in het adres of beroep van de handelaar voordoen, dient
de burgemeester hiervan in kennis te worden gesteld. De politie kan hierdoor de
registratie van de handelaren up to date houden.Ten vierdeHier spelen onder meer de omstandigheden waaronder het goed aan de handelaar
wordt aangeboden en diens wetenschap zelf een rol. De inhoud van deze bepaling
ligt dicht tegen die van artikel 437bis, eerste lid, van het WvSr aan. Hier is
het echter de ondernemer die het initiatief moet nemen. Deze bepaling kan niet
in strijd worden geacht met artikel 160 en 161 WvSv.Onder bIn artikel 437, eerste lid, onder c, van het WvSr wordt aan de daartoe
aangewezen ambtenaar de bevoegdheid gegeven om inzage te hebben in het
inkoopregister. De bevoegdheid tot inzage in het verkoopregister is niet
aangegeven in het WvSr, zodat een regeling in de APV noodzakelijk is. Door de
bevoegdheid tot inzage van het verkoopregister bij de daartoe aangewezen
ambtenaar te leggen, kan deze ambtenaar zowel het inkoop als het verkoopregister
inzien.Onder dBij een regeling tot effectieve helingbestrijding mag een bepaling betreffende
de vervreemding van door opkoop verkregen goederen niet ontbreken. Artikel 2:68,
onder d, voorziet hierin. De bepaling sluit nauw aan op hetgeen bepaald in
artikel 437, eerste lid, onder d en f, WvSr. Daar is de handelaar et cetera die
in strijd met een schriftelijke last van de burgemeester (of een vanwege hem
gegeven last) bepaalde goederen vervreemdt, of niet in bewaring geeft, of die
niet voldoet aan de daarbij gegeven aanwijzingen, strafbaar gesteld. In
onderdeel d is gekozen voor een termijn van drie dagen, zodat de bedrijfsvoering
van de handelaren niet al te zeer wordt belemmerd.Artikel 2:69 Vervreemding van door opkoop verkregen goederen
(vervallen) Het oude artikel 2.5.4 is nu opgenomen in artikel 2:68.Artikel 2:70 Handel in horecabedrijven Dit artikel is verplaatst naar afdeling 8 Toezicht op horecabedrijven en is
genummerd artikel 2:32.AFDELING 13 VUURWERKAlgemene toelichtingDeze afdeling geeft regels omtrent het bezigen van consumentenvuurwerk rond en
tijdens de jaarwisseling, in aanvulling op het Besluit van 22 januari 2002,
houdende nieuwe regels met betrekking tot consumenten- en professioneel vuurwerk
(verder: Vuurwerkbesluit). De bepalingen van de artikelen 2.7.1 (definities) en
2.7.3 (bezigen van vuurwerk) zijn overgenomen uit de modelverordening en vloeien
voort uit de algemene raadsbevoegdheid om de verordeningen te maken die in het
belang van de gemeente nodig worden geacht (artikel 149 Gemeentewet). Artikel
2.7.3 vormt een aanvulling op de uniforme regels met betrekking tot het afsteken
van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling, zoals gesteld in het
Vuurwerkbesluit. De vergunningplicht voor verkooppunten van consumentenvuurwerk was geregeld in
artikel 2.7.2, maar is komen te vervallen omdat de vuurwerkvergunning op grond
van de APV ten opzichte van de veiligheidseisen op grond van het Vuurwerkbesluit
weinig tot geen meerwaarde bleek te hebben. Het Vuurwerkbesluit strekt tot
integrale herziening van het Vuurwerkbesluit Wet milieugevaarlijke stoffen
waarbij zowel de regelgeving voor consumentenvuurwerk als die voor professioneel
vuurwerk in één algemene maatregel van bestuur wordt geïntegreerd. Het
Vuurwerkbesluit beoogt de gehele keten van het invoeren dan wel vervaardigen of
assembleren, verhandelen, uitvoeren, opslaan, bewerken en afsteken van vuurwerk
te reguleren, met inbegrip van bepaalde vervoershandelingen met vuurwerk. De
regels ten aanzien van het vervoer van vuurwerk zijn gesteld ter uitwerking van
artikel 3 van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen (Wvgs).Het Vuurwerkbesluit kent regels voor zowel consumentenvuurwerk als professioneel
vuurwerk. De regels inzake professioneel vuurwerk zijn voor deze afdeling niet
relevant. Het Vuurwerkbesluit kent voor de verkoop en afsteken van
consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling een aantal uniforme regels:
een verbod om consumentenvuurwerk ter beschikking te stellen aan een
particulier (artikel 2.3.2 lid 1);
dit verbod geldt niet op 29, 30 en 31 december met dien verstande dat
als een van deze dagen een zondag is het verbod eveneens op die zondag
geldt, in welk geval het verbod om vuurwerk ter beschikking te stellen
dan niet geldt op 28 december (artikel 2.3.2 lid 2);
een verbod per levering meer dan tien kilogram consumentenvuurwerk aan
een particulier ter beschikking te stellen (artikel 2.3.3);
een verbod om consumentenvuurwerk aan een particulier bedrijfsmatig ter
beschikking te stellen op een andere plaats dan een verkoopruimte die
voldoet aan de in bijlage 1 gestelde voorschriften en de door het
bevoegd gezag overeenkomstig artikel 2.2.3 gestelde nadere eisen
(artikel 2.3.4);
een verbod om consumentenvuurwerk bedrijfsmatig ter beschikking te
stellen aan personen die jonger zijn dan zestien jaar (artikel 2.3.5);
een verbod vuurwerk tot ontbranding te brengen op een ander tijdstip dan
tussen 31 december 18.00 uur en 1 januari 2.00 uur van het daarop
volgende jaar (artikel 2.3.6).
Om vuurwerk te verkopen dient aan een aantal strenge (inrichtings-, opslag- en
afstands-)eisen te worden voldaan. Verkoop tot 1000 kg dient te worden gemeld,
boven 1000 kg is een milieuvergunning vereist (waarbij boven 10.000 kg de
provincie het bevoegde bestuursorgaan is). De voor verkoop benodigde
vuurwerkbunker is bouwvergunningplichtig. Vuurwerkverkooppunten worden bij
oplevering en vervolgens elk jaar voor de verkoopdagen in ieder geval
gecontroleerd door milieudienst en brandweer.Artikel 2:71 Definitie consumentenvuurwerk Voor de omschrijving van het begrip consumentenvuurwerk is aansluiting gezocht
bij de omschrijving daarvan in het Vuurwerkbesluit. Consumentenvuurwerk wordt in
dit besluit als volgt gedefinieerd: ‘vuurwerk dat is bestemd voor particulier
gebruik’ (artikel 1.1.1. lid 1). Consumentenvuurwerk dient te voldoen aan
welomschreven productveiligheidseisen, zoals uitgewerkt in de Regeling Nadere
eisen vuurwerk (Stcrt. 243, 1997). Als consumentenvuurwerk wordt in ieder geval aangemerkt vuurwerk dat is bestemd
voor particulier gebruik (artikel 1.1.2 Vuurwerkbesluit)n indien:a. het tot ontbranding wordt gebracht door een
particulier; b. het te koop wordt aangeboden of ter beschikking
wordt gesteld aan, gekocht of besteld door een particulier; c. het aangetroffen wordt bij een particulier;
d. het binnen het grondgebied van Nederland wordt
gebracht of voorhanden wordt gehouden met het oogmerk het aan particulieren ter
beschikking te stellen of e. het is voorzien van de aanduiding: geschikt voor
particulier gebruik.Het Vuurwerkbesluit is ingevolge artikel 1.1.3. niet van toepassing op: a. vuurwerk waarvoor regels zijn gesteld bij het
Warenwetbesluit Speelgoed, zoals klappertjes voor speelgoedpistolen; b. vuurwerk dat bij de Nederlandse krijgsmacht, bij
de krijgsmacht van een bondgenootschappelijke mogendheid of bij de politie in
gebruik is of beheer is; c. vuurwerk dat in het kader van internationaal
vervoer per zeeschip of vliegtuig binnen het grondgebied van Nederland wordt
gelost of rechtstreeks wordt overgeladen naar een ander zeeschip
onderscheidenlijk vliegtuig. Fop- en schertsvuurwerk zijn een aparte groep consumentenvuurwerk, genoemd in
bijlage 1 van de Regeling Nadere eisen aan vuurwerk. Het gaat hierbij onder meer
om boobytraps, sterretjes, knalbonbons, confettibommen, trektouwtjes, Bengaalse
lucifers en Bengaalse handfakkels. Aan al deze voorwerpen worden eisen gesteld
aan de lading. De lading van fop- en schertsvuurwerk is (veel) kleiner dan de
lading van overig consumentenvuurwerk. De voorschriften opgenomen in bijlage 1
van het Vuurwerkbesluit zijn niet van toepassing, indien er binnen de inrichting
niet meer dan 200 kg fop- en schertsvuurwerk aanwezig is. Op grond van artikel
2.3.7 van het Vuurwerkbesluit is fop- en schertsvuurwerk het hele jaar door
verkrijgbaar en kan het ook gedurende het hele jaar worden afgestoken.Artikel 2:72 Ter beschikking stellen van vuurwerk tijdens
verkoopdagenOp basis van artikel 2:72 kan de burgemeester aan een bedrijf of nevenbedrijf
een vergunning verlenen voor het verkopen van consumentenvuurwerk tijdens de
door het Vuurwerkbesluit aangewezen verkoopdagen. Tweede lidSchiedam telde op 15 juni 2013 acht vuurwerkverkooppunten. Dit is ongeveer één
verkooppunt per 10.000 inwoners. Ter vergelijking: in Rotterdam is gekozen voor
één verkooppunt per 12.000 inwoners, in Amsterdam is gekozen voor een verhouding
van 1:20.000. Met het bestaande aantal verkooppunten in Schiedam wordt de markt
voldoende bediend. Vanuit het oogpunt van openbare orde en veiligheid is het
daarnaast niet wenselijk om meer verkooppunten toe te staan. Daarom is besloten
om het maximumaantal vuurwerkverkooppunten op acht te stellen.Derde lidIn dit artikellid zijn in aanvulling op de artikelen 1:6 en 1:8 de specifieke
weigerings- en intrekkingsgronden opgenomen. Algemene weigeringsgrondenAlgemene weigeringsgronden in de zin van artikel 1:8 in het kader van de
onderhavige vergunning zijn bijvoorbeeld het belang van de handhaving van de
openbare orde, waaronder overlast kan worden begrepen, als het om de bescherming
van de kwetsbare medemens gaat of het belang van de volksgezondheid die door
overlast dreigt te worden aangetast. Aan de verkoopvergunning kunnen
voorschriften worden verbonden, indien dit nodig is wegens dwingende redenen van
algemeen belang. Dit zijn de openbare orde, de openbare veiligheid, de
volksgezondheid en het milieu. Aanvullende weigeringsgrondenAlgemene achtergrond van deze bepalingen is de behoefte om de exploitanten of
beheerders meer rechtstreeks en effectief te kunnen aanspreken op hun doen en
laten. Het derde lid vormt het sluitstuk op het handhavingsinstrumentarium.
Wanneer een ondernemer de voorschriften of beperkingen van een aan hem verleende
vergunning heeft overtreden, kan dit ertoe leiden dat aan hem geen nieuwe
vergunning meer wordt verleend of zijn bestaande vergunning wordt ingetrokken.
Dit kan ook indien in of vanuit het vuurwerkverkooppunt zich een feit voordoet
waardoor de openbare orde en veiligheid of het woon- of leefklimaat in de
omgeving van het vuurwerkverkooppunt nadelig zal worden beïnvloed of gebleken is
dat de exploitant in enig opzicht van slecht levensgedrag is; naar analogie van
de eisen zoals deze gesteld worden in de horecaparagraaf, vindt altijd een
antecedententoets van de exploitant en beheerder plaats. De toetsing aan deze
eis is niet bij voorbaat aan regels gebonden. Derhalve is de burgemeester bij de
beoordeling of er sprake is van slecht levensgedrag vrij in de wijze van
beoordeling en zijn er geen beperkingen opgelegd aan de feiten of omstandigheden
die mogen worden betrokken bij dit oordeel (zie ook ABRvS 26 juni 2002,
200106008/1). Op basis van jurisprudentie is een onherroepelijke veroordeling
niet noodzakelijk om in de terminologie van de APV te mogen spreken van in enig
opzicht slecht levensgedrag (zie ook ABRvS 12 maart 2001, GS 151 (2001) 7141,
2). In navolging van de uitbreiding van het wetsvoorstel BIBOB, die in 2013 in
werking zal treden, zal ook een BIBOB-toets tot de mogelijkheden behoren. Artikel 20 van de Wet politiegegevens biedt de bevoegdheid om bij het
verstrekken van vergunningen over politiegegevens te beschikken en deze mee te
wegen bij de te nemen beslissing. De burgemeester moet als verantwoordelijke
voor de handhaving van de openbare orde en veiligheid kunnen beschikken over
alle relevante informatie over eventuele onveiligheid in voor publiek
toegankelijke ruimten.Geen vergunning wordt verleend indien de vestiging of de exploitatie van het
vuurwerkverkooppunt in strijd is met een geldend bestemmingsplan, een geldend
ruimtelijk exploitatieplan, een geldende beheersverordening, een geldend
voorbereidingsbesluit of de Wet milieubeheer. Dit vanwege de wens om in de
toekomst de spreiding van vuurwerkverkooppunten middels bestemmingsplannen te
realiseren.Opgemerkt wordt nog dat artikel 2:41a ‘Sluiting overlastgevende voor het publiek
openstaande gebouwen’ een grondslag biedt voor een (tijdelijke) sluiting van een
vuurwerkverkooppunt.Vierde tot en met zesde lidDe vergunning is persoonsgebonden (artikel 1:5 APV) en wordt verleend voor de
aangevraagde locatie. Wanneer andere personen het bedrijf leiden, is een nieuwe
toets door de burgemeester noodzakelijk. Een eenmaal verleende vergunning kan
niet worden meegenomen naar een andere locatie. Dan zal een nieuwe toets moeten
plaatsvinden. Artikel 2:73 Bezigen van vuurwerk In het Vuurwerkbesluit is bepaald dat het verboden is om consumentenvuurwerk af
te steken op een ander tijdstip dan tussen 31 december 18.00 uur en 1 januari
02.00 uur van het daarop volgende jaar. Het afsteken van consumentenvuurwerk
wordt op dit tijdstip toelaatbaar geacht vanwege de koppeling van het
vuurwerkgebruik aan de feestelijkheden rond de jaarwisseling en de inbedding
daarvan in de Nederlandse volkscultuur.Toch kunnen er, ondanks dat dit alleen op oudejaarsdag is toegelaten, plaatsen
zijn waar het afsteken van consumentenvuurwerk te allen tijde niet toelaatbaar
moet worden geacht (bijvoorbeeld bij ziekenhuizen, bejaardentehuizen, huizen met
rieten daken, in winkelstraten, bij dierenasiels enz.). Dit artikel geeft het
college de bevoegdheid om plaatsen aan te wijzen waar het afsteken van
consumentenvuurwerk altijd verboden is. Het tweede lid maakt het mogelijk om op
te treden tegen het bezigen van consumentenvuurwerk in bijvoorbeeld een
promenade, een passage, een portiek of een volksverzameling.Artikel 2:73a Bezigen van carbid Carbid is een vaste stof die wordt gemaakt door calciumoxide (ongebluste kalk)
met koolstof (kool, cokes) te verhitten. Het ontleedt met water onder vorming
van ethyn, ook wel acetyleen (lasgas) genoemd. Het gasmengsel kan op explosieve
wijze worden verbrand.Onder bezigen van carbid wordt verstaan het op explosieve wijze laten verbranden
van ethyn, ofwel acetyleengas, wat is ontstaan uit een reactie tussen carbid en
de toevoeging van water. Bij het zogenaamde carbidschieten wordt carbid in bijvoorbeeld een melkbus
gelegd en natgemaakt. De betreffende bus wordt gesloten met een deksel of een
(plastic) bal. Het zich vormende ethyn in de bus wordt ontstoken en ontploft met
een veelal dreunend (en bij een grote bus oorverdovende) knal, waarbij de deksel
of bal uit de bus schiet en tientallen meters verderop terecht komt.Het carbidschieten is niet geheel ongevaarlijk voor de ontsteker en de omgeving.
Het kan voorkomen dat het ethyn vroegtijdig ontstoken wordt met alle gevolgen
van dien. Daarnaast kan de deksel blijven vastzitten, waardoor de bus uit elkaar
kan knallen. Naast de voornoemde gevaren brengt het carbidschieten ook overlast
voor de omgeving met zich mee.Gelet op de gevaren en de overlast is in 2011 het bezigen van carbid in Schiedam
verboden.AFDELING 14 DRUGSOVERLASTArtikel 2:74 Drugshandel op straat Afbakening met de OpiumwetOm niet in de sfeer van de Opiumwet te treden is de passage “onverminderd het
bepaalde in de Opiumwet” opgenomen. De Opiumwet is een strafrechtelijk
instrument waarin onder meer de verbodsbepalingen staan van middelen die worden
genoemd op lijst I (“harddrugs”) en II (“softdrugs”) die behoren bij deze wet.
Zo wordt verboden deze middelen te bereiden, te bewerken, te verwerken, te
verkopen, af te leveren, te verstrekken, te vervoeren en aanwezig te hebben. In
de Opiumwet wordt geen aandacht besteed aan overlast ten gevolge van drugshandel
op straat. Om hiertegen te kunnen optreden is het noodzakelijk in de APV een
artikel op te nemen dat het voorkomen van de aantasting van de openbare orde en
van strafbare feiten tot doel heeft.Drugshandel op straat en coffeeshopbeleidArtikel 2:74 is opgenomen om de overlast op straat tegen te gaan. Uit het
rapport van SGBO (2001) over het gebruik van de model-APV blijkt dat 86% van
alle gemeenten deze bepaling heeft overgenomen in de eigen APV. Ongeveer de
helft van de gemeenten gebruikt deze bepaling ook (incidenteel) in de
praktijk.De straathandel in drugs kan leiden tot een verstoring van de openbare orde. Om
daartegen op te treden is het noodzakelijk in de APV een bepaling op te nemen,
die tot doel heeft het voorkomen van de aantasting van de openbare orde en van
strafbare feiten. In praktijk gaat het met name om harddrugs. In dit artikel
zijn zowel de aanbieders als ontvangers en bemiddelaars (“drugsrunners”)
strafbaar gesteld. Het “kennelijk doel” kan blijken uit ervaringsfeiten en
concrete omstandigheden zoals het aanspreken van voorbijgangers, het waarnemen
van transacties enz. Steeds meer gemeenten hebben in de afgelopen jaren een
coffeeshopbeleid (inzake de verkoop van softdrugs)vastgesteld. Onderdeel van een
coffeeshopbeleid - ongeacht de vraag of er in een gemeente al dan niet
coffeeshops worden toegestaan - moet zijn dat de handel op straat wordt
bestreden. Dergelijke handel is immers een gevaar voor de beoogde scheiding van
de hard- en softdrugmarkten.Sommige gemeenten gaan nog een stap verder en hebben in de APV ook
samenscholingsverboden, verblijfsontzeggingen, enz. opgenomen. Dit geldt onder
meer voor de gemeenten Amsterdam, Rotterdam en Den Haag. De noodzaak om
dergelijke verboden in de APV op te nemen speelt uiteraard niet voor alle
gemeenten, maar met name voor gemeenten waar de problematiek rond handel en
gebruik van drugs op straat groot is. In de model-APV zijn dan ook geen
bepalingen te vinden.JurisprudentieDoel van het Amsterdamse verbod op drugshandel op of aan de openbare weg in de
APV is het voorkomen van een aantasting van de openbare orde en strafbare
feiten. De bepaling heeft derhalve betrekking op andere gedragingen dan
strafbaar gesteld in de Opiumwet. HR 17-11-1992, NJ 1993, 409, JG 94.0005 m.nt.
A.B. Engberts.Artikel 2:74 a Verzamelingen van personen in verband met drugs Met behulp van dit artikel kan de burgemeester gericht optreden tegen een
verzameling van personen in verband met drugs en verloedering van buurten,
wijken etc. tegengaan dan wel voorkomen.Artikel 2:74 b Openlijk drugsgebruik [vervallen]Artikel 2:74 c Weggooien van spuiten Artikel 3.3.6 verbiedt het zich ontdoen van spuiten e.d. die bij gebruik van
(hard) drugs worden gehanteerd. Ook het weggooien van spuiten in afvalbakken is
op grond van artikel 3.3.6 niet toegestaan vanwege de risico’s voor mensen die
in afvalbakken graaien of deze ambtshalve moeten legen.AFDELING 15 BESTUURLIJKE OPHOUDING, VEILIGHEIDSRISISCOGEBIEDEN EN
CAMERATOEZICH OP OPENBARE PLAATSENArtikel 2:75 Bestuurlijke ophouding Artikel 2:75 is gebaseerd op - een uitwerking van - artikel 154a Van de
Gemeentewet Dit artikel voorziet in de bevoegdheid van de burgemeester om bij
grootschalige ordeverstoringen groepen ordeverstoorders maximaal 12 uur op te
houden op een door de burgemeester aangewezen plaats. Het vervoer naar de plaats
van ophouding is hieronder begrepen. Bij grootschalige ordeverstoringen moet
gedacht worden aan situaties als risicowedstrijden in het betaald voetbal, uit
de hand lopende demonstraties en krakersrellen. De toepassing van het
bestuursrechtelijke instrument bestuurlijke ophouding vereist (een bepaling in)
een verordening waarin de raad de burgemeester de bevoegdheid geeft om bij
groepsgewijze niet-naleving van specifieke voorschriften bestuurlijk op te
houden. Artikel 2:75 voorziet hierin.De voorwaarden waaronder bestuurlijke ophouding kan worden toegepast, zijn
vastgelegd in artikel 154a van de Gemeentewet. De zinsnede “overeenkomstig 154a
van de Gemeentewet” impliceert dan ook dat aan alle voorwaarden moet worden
voldaan voordat een besluit tot bestuurlijke ophouding kan worden genomen. Artikel 2:76 Veiligheidsrisicogebieden Op grond van artikel 151b Gemeentewet kan de raad aan de burgemeester bij
verordening de bevoegdheid verlenen om gebieden aan te wijzen, waarin de
officier van justitie de controlebevoegdheden die genoemd worden in artikel 50,
51 en 52 Wet wapens en munitie, kan uitoefenen. Het gaat om de
controlebevoegdheden om binnen het aangewezen gebied:• vervoermiddelen te onderzoeken;• een ieders kleding te onderzoeken;• te vorderen dat verpakkingen die men bij zich draagt, worden geopend.De burgemeester kan een gebied aanwijzen als uit feiten of omstandigheden blijkt
dat er sprake is van verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van
wapens of ernstige vrees voor het ontstaan daarvan. De aanwijzing als
veiligheidsrisicogebied wordt gegeven voor een bepaalde duur die niet langer is
en voor een gebied dat niet groter is dan strikt noodzakelijk voor de handhaving
van de openbare orde. Voordat de burgemeester een gebied aanwijst, overlegt hij
hierover in de lokale gezagsdriehoek met de officier van justitie en de
korpschef. Daarbij komen de volgende onderwerpen aan de orde:
feiten of omstandigheden waaruit blijkt dat er sprake is van verstoring
van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens of ernstige vrees
voor het ontstaan daarvan;
zorgvuldige afweging van het objectieve en subjectieve veiligheidsbelang
en het individuele belang van de burgers (privacy);
subsidiariteit en proportionaliteit;
breder handhavingsbeleid in het beoogd gebied ter vergroting van
leefbaarheid en veiligheid.
JurisprudentieABRvS 09-11-2005, 200503854/1, LJN-nr. AU5839. De direct betrokkene (regelmatige
bezoekster van het veiligheidsrisicogebied) is belanghebbende bij het besluit
van de burgemeester tot het aanwijzen van een veiligheidsrisicogebied op grond
van artikel 151b Gemeentewet. Rechtbank Alkmaar heeft op 28 juni 2004, LJN-nr.
AP5618, onterecht geconcludeerd dat er geen rechtstreeks belang is bij het
aanwijzingsbesluit (het aanwijzen van een veiligheidsrisicogebied). De
aanwijzing van de burgemeester markeert de ruimte waarbinnen van de bevoegdheden
gebruik mag worden gemaakt. Dat tot daadwerkelijk uitoefening van de
bevoegdheden pas kan worden overgegaan nadat de officier van justitie daartoe
een bevel heeft gegeven, doet er niet aan af dat de betrokkene door het
aanwijzingsbesluit rechtstreeks in zijn belang is getroffen. Hof Amsterdam
23-09-2005, AB 2006, 30 m.nt. J.G. Brouwer en A.E. Schilder. De in artikel 151b
lid 1 Gemeentewet neergelegde bevoegdheid kan slechts binnen strikte grenzen op
grond van een deugdelijke motivering worden uitgeoefend. De besluiten van de
burgemeester van Amsterdam voldoen daaraan niet. Er was sprake van een zowel
naar de tijd als naar het gebied genomen zeer ruime aanwijzing. Mede gezien de
daartoe in ernstige mate tekortschietende motivering, voldoen de besluiten
geenszins aan de in lid 3 van artikel 151b gestelde eisen, onderscheidenlijk is
daarop het bepaalde in lid 6 ten onrechte niet toegepast. De consequentie
hiervan is dat het aanwijzingsbesluit onbevoegd is genomen en rechtskracht mist.
Het gevolg hiervan is dat aan het bevel van de officier van justitie evenmin
rechtskracht toekomt en de verdachte moet worden vrijgesproken.Artikel 2:77 Cameratoezicht op openbare plaatsen Op grond van artikel 151c van de Gemeentewet kan de gemeenteraad aan de
burgemeester bij verordening de bevoegdheid verlenen tot het uitvoeren van
cameratoezicht op openbare plaatsen in het belang van de handhaving van de
openbare orde. De gemeenteraad kan daarbij bepalen tot welke openbare plaatsen
de bevoegdheid zich uitstrekt en voor welke duur de plaatsing van camera’s ten
hoogste mag geschieden. Volgens de wetgever is hierdoor de toekenning van de
bevoegdheid tot het plaatsen van camera’s met democratische waarborgen omkleed.
De plaatsing kan zowel vaste als mobiele camera’s betreffen.Het besluit van de burgemeester tot plaatsing van camera’s op een openbare
plaats is een besluit van algemene strekking waartegen op grond van de Algemene
wet bestuursrecht (Awb) voor belanghebbenden bezwaar en beroep openstaat.Het kan voorkomen dat beelden worden gemaakt van personen die een pand
binnengaan of verlaten. De eigenaren van dergelijke panden zijn aan te merken
als belanghebbenden in de zin van de Awb, evenals bijvoorbeeld degenen die in
een dergelijk pand werken of wonen (huurders) of anderszins regelmatige
bezoekers van een dergelijk pand zijn.Doel van het cameratoezichtGemeentelijk cameratoezicht op grond van artikel 151c Gemeentewet mag
uitsluitend plaatsvinden voor het handhaven van de openbare orde. Dit begrip
omvat ook de algemene bestuurlijke voorkoming van strafbare feiten die invloed
hebben op de orde en rust in de gemeentelijke samenleving. Dit hoofddoel laat
onverlet dat deze vorm van cameratoezicht ook subdoelen mag dienen. Zo biedt
artikel 151c lid 7 Gemeentewet de mogelijkheid om de opgenomen beelden te
gebruiken voor de opsporing en vervolging van strafbare feiten. Particulier eigendomBepaalde openbare plaatsen zijn in particulier eigendom. Voorbeelden hiervan
zijn de vrijelijk voor publiek toegankelijke gedeelten van stationsterreinen,
stationshallen en sommige winkelpassages. De onderhavige regeling geldt indien
gemeenten in het desbetreffende gebied cameratoezicht willen toepassen in het
belang van de handhaving van de openbare orde. Gemeenten kunnen bij openbare
plaatsen die in particulier eigendom zijn, zoals bedrijfsterreinen, voor de
handhaving van de openbare orde gebruik maken van particuliere camera’s en/of
het cameratoezicht samen met particulieren uitvoeren. Deze samenwerking moet dan
wel voldoen aan de voorwaarden uit artikel 151c Gemeentewet.Artikel 2:77a VerblijfsverbodAlgemeenVerder is het begrip “gebiedsontzegging” vervangen door het begrip
“verblijfsverbod”. Daar zowel op basis van de APV als de “Wet maatregelen
bestrijding voetbalvandalisme en ernstige overlast” (artikel 172a Gemeentewet)
een dergelijke, maar ingrijpender, maatregel kan worden opgelegd die in praktijk
aangeduid wordt met ‘gebiedsverbod’, wordt met wijziging van het begrip een
beter onderscheid gecreëerd tussen beide maatregelen. Daarbij moet worden
opgemerkt dat in principe altijd eerst een dergelijke maatregel op grond van de
APV moet worden opgelegd. Overigens heeft de burgemeester beleidsregels
opgesteld waarin de wijze waarop hij van deze bevoegdheden gebruik maakt, is
beschreven.Overtreding van een verblijfsverbod dat krachtens dit artikel is gegeven, is een
overtreding van een ambtelijk bevel (artikel 184 van het Wetboek van
Strafrecht); dus niet een overtreding van de APV zelf. Het is een misdrijf;
overtreding wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden of
een geldboete van de tweede categorie. Kan van de overtreder geen vaste woon- of
verblijfplaats in Nederland worden vastgesteld, dan is strafrechtelijk onder
omstandigheden voorlopige hechtenis mogelijk.Eerste lidDe burgemeester is het bevoegde bestuursorgaan dat het verblijfsverbod kan
opleggen. Nu het in het eerste lid gaat om verblijfsverboden van korte duur, kan
deze bevoegdheid worden gemandateerd aan opsporingsambtenaren. In de regel zal,
alvorens over te gaan tot oplegging van een dergelijk verblijfsverbod, eerst een
waarschuwing worden gegeven. In praktijk is de duur van 24 uur voor een eerste
gebiedsontzegging, zoals geregeld in het eerste lid van artikel 2:77a,
onvoldoende effectief gebleken. De nieuwe redactie biedt de mogelijkheid om een
eerste gebiedsontzegging voor een periode van 72 uur op te leggen. De duur van
deze maatregel is verlengd naar drie dagen, zodat het middel onder meer
effectief kan worden ingezet in uitgaansgebieden indien sprake is van geweld in
het weekend, dan wel bij strafbare of overlast gevende gedragingen bij
evenementen.Tweede lid Het tweede lid ziet op de situatie dat een openbare-ordeverstoorder opnieuw een
misstap begaat met betrekking tot strafbare feiten of de openbare orde in een
bepaalde gebied. In dit geval is het gelegitimeerd om een verblijfsverbod van
meerdere weken op te leggen. Immers zal veelal eerst een waarschuwing hebben
plaatsgevonden, vervolgens de oplegging van een kortdurend verblijfsverbod en
pas daarna een verblijfsverbod in de zin van het tweede lid. Er is aldus een
dusdanige voorgeschiedenis dat proportionaliteit en subsidiariteit niet aan een
langdurig verblijfsverbod in de weg staan.Derde lidHet is in het licht van proportionaliteit en subsidiariteit geboden om slechts
tot oplegging van een langdurige verblijfsverbod over te gaan, wanneer de
gedraging waarop deze oplegging betrekking heeft binnen een bepaalde periode na
oplegging van het eerste verblijfsverbod plaatsvindt. Vindt de gedraging aldus
na deze periode plaats, dan wordt een langdurig verblijfsverbod niet
gelegitimeerd geacht.Vierde lidDit lid geeft de burgemeester de bevoegdheid om, wanneer hij dat noodzakelijk
acht in verband met persoonlijke omstandigheden van betrokkene, het bevel te
beperken. Hierbij zal rekening gehouden worden met (de noodzaak) zich in het
aangewezen gebied te bevinden in een middel van openbaar vervoer, het aldaar
werkzaam en/of woonachtig zijn, een (ander) aantoonbaar redelijk belang om zich
aldaar op te houden, staatkundige en religieuze vrijheid en het familieleven.
Ook is ontheffing mogelijk.Hoofdstuk 3. Regulering prostitutie en seksbrancheAfdeling 1. Algemene bepalingenArtikel 3:1 AfbakeningAfbakening van dit hoofdstuk van de Algemene plaatselijke verordening (hierna:
APV) ten opzichte van enkele (algemene) bepalingen uit andere delen van de APV
is wenselijk aangezien de genoemde bepalingen betrekking hebben op onderwerpen
die waarschijnlijk op termijn in of krachtens de Wet regulering prostitutie en
bestrijding misstanden seksbranche (hierna: Wrp) in afwijking van de (algemene)
bepalingen van de APV geregeld ( moeten) worden. Om niet binnen afzienbare
termijn opnieuw substantiële materiële wijzigingen aan te hoeven brengen in de
betreffende regelgeving- en om ontvlechting daarvan te zijner tijd te
vergemakkelijken- is ervoor gekozen vooruitlopend op de verwachte
inwerkingtreding van de Wrp deze materie nu veelal in lijn met de Wrp te
regelen. Het betreft de volgende onderwerpen 1:2 (Beslistermijn), 1:3 (Indiening
aanvraag), 1:5 (Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing), 1:6
(Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing), 1:7 (Termijnen) en 1:8
(Weigeringsgronden).Artikel 3:2 BegripsbepalingIn artikel 3:2 worden veel voorkomende begrippen gedefinieerd, waarbij op
onderdelen wordt aangesloten bij bestaande definities.Omdat de APV, met het oog op toezicht, bepaalt dat in advertenties voor
seksbedrijven of prostituees bepaalde nummers (vergunningnummer, telefoonnummer)
moeten worden vermeld, is ervoor gekozen het begrip ‘advertentie’ ruim te
omschrijven. Er is immers een veelheid aan mogelijkheden om aandacht op de
aangeboden dienstverlening te vestigen. Voor alle vormen van reclame met behulp
van een medium (kranten, televisie, internet, posters, flyers) geldt het
voorschrift. Daarbij moet het gaan om uitingen die wervend van karakter zijn en
het oogmerk hebben de klandizie te vergroten. Daarop ziet het bijvoeglijk
naamwoord: commerciële.De dagelijkse leiding in een seksinrichting kan in plaats van bij de exploitant
zelf, bij een beheerder berusten. Het is van belang ook voor deze persoon, die
primair verantwoordelijk is voor de dagelijkse gang van zaken in de
seksinrichting, expliciet enkele bepalingen op te nemen in de APV.Een veel voorkomende vorm van een niet-locatiegebonden prostitutiebedrijf is een
escortbedrijf. Een escortbedrijf bemiddelt tussen klanten en prostituees. De
prostituee bezoekt de klant, of gaat met de klant naar een andere plaats dan de
plek waar de bemiddeling plaatsvindt. De bemiddeling kan plaatsvinden vanuit een
bedrijfspand, maar het is ook denkbaar dat gewerkt wordt vanaf een privéadres
met gebruikmaking van bijvoorbeeld een website op internet. De bemiddeling kan
in persoon plaatsvinden, maar over het algemeen zal het telefonisch gaan of via
een website op internet. In de APV is een afzonderlijke definitie opgenomen van
escortbedrijf, omdat dit type prostitutiebedrijven niet locatie-gebonden is, wat
het toezicht lastiger maakt en bijzondere aandacht vergt. Voor de definitie van exploitant is aansluiting gezocht bij een van de
definities van het begrip leidinggevende in artikel 1, eerste lid, onderdeel 1°,
van de Drank- en Horecawet. Het ‘voor rekening en risico’ heeft betrekking op de
natuurlijke persoon of op de rechtspersoon. Onder deze definitie valt ook de
vennoot in een personenvennootschap. Het bestuur van een rechtspersoon kan zelf
ook een rechtspersoon zijn, maar gelet op de (persoonlijke) eisen die worden
gesteld aan de exploitant, dient er uiteindelijk altijd één natuurlijke persoon
te zijn die kan worden beschouwd als exploitant in de zin van de APV- al dan
niet als vertegenwoordiger van die rechtspersoon. Een seksbedrijf heeft altijd
een exploitant. Ook in het geval een prostituee zelfstandig bedrijfsmatige
activiteiten opereert is er sprake van een seksbedrijf, meer precies: een
prostitutiebedrijf. In dergelijke gevallen dient de prostituee enerzijds
aangemerkt te worden als prostituee, maar anderzijds ook als exploitant. De prostituee/exploitant dient daarmee dus ook te voldoen aan alle eisen die aan
een prostituee worden gesteld en aan de eisen die aan de exploitant worden
gesteld. Hieruit volgt onder andere dat de prostituee/exploitant minimaal 21
dient te zijn. Vergunningen worden immers geweigerd als de exploitant de
leeftijd van 21 jaar nog niet bereikt heeft (artikel 3:9, eerste lid, aanhef en
onder d).In dit hoofdstuk van de APV heeft het begrip klant een beperktere betekenis dan
in het spraakgebruik: het is hier een afnemer van seksuele diensten. Dus
aanwezigen in een seksinrichting die (vooralsnog) slechts iets drinken, of een
vertoning komen bekijken, vallen niet onder dit begrip. Hetzelfde geldt
uiteraard voor eventuele andere aanwezigen, zoals de exploitant, de beheerder,
het personeel dat in de bedrijfsruimte van het seksbedrijf werkzaam is,
toezichthouders en personen die aanwezig zijn vanwege bijvoorbeeld het leveren
van goederen of het uitvoeren van reparaties of onderhoud. In de APV wordt het begrip prostituee gebruikt, omdat dit het meest aansluit bij
het spraakgebruik en bij de praktijk binnen de prostitutiebranche. Aangezien dit
woord, op deze wijze geschreven, taalkundig vrouwelijk is, wordt in voorkomende
gevallen gebruik gemaakt van vrouwelijke voornaamwoorden (zij, haar). In alle
gevallen waar ‘prostituee’ staat, wordt evenzeer de (mannelijke) prostitué
bedoeld. Dit komt in de definitie van de term ‘prostituee’ tot uitdrukking door
de sekseneutrale aanduiding: degene die.De definitie van prostitutie sluit aan bij de formulering in artikel 237f,
eerste lid, onder 3 en 5, van het Wetboek van Strafrecht. Het ‘zich beschikbaar
stellen’ duidt op een structurele situatie, zodat allerlei incidenten seksuele
handelingen met een ander niet onder het begrip ‘prostitutie’ vallen, zelfs niet
als ‘de ander’ een tegenprestatie levert. Bij ‘betaling’ zal het veelal gaan om
een geldbedrag, maar het is daar niet toe beperkt. De betaling geschiedt door of
ten behoeve van ‘de ander’, wat impliceert dat het meewerken aan pornofilms geen
prostitutie is in de zin van de APV.Prostitutiebedrijven zijn er in verschillende varianten. In de eerste plaats
vallen hieronder de locatiegebonden bedrijven met één of meerdere
seksinrichtingen (zoals de bordelen en clubs). Ook een niet-locatiegebonden
bedrijf kan een prostitutiebedrijf zijn: veelal gaat het dan om een
escortbedrijf, dat bemiddelt tussen prostituees en klanten. Als prostitutie
plaatsvindt in woningen, kunnen (delen) van deze locaties -onder omstandigheden-
als seksinrichting aangemerkt worden. Een dergelijke (ruimte in een)
‘privéwoning’ is voor het publiek toegankelijk nu klanten toegang wordt
verschaft. Is de prostituee op enigerlei wijze werkzaam voor degene die de
ruimte beschikbaar stelt, dan is er zonder meer sprake van een
prostitutiebedrijf. Er zijn ook prostituees die niet werkzaam zijn voor of bij
een door een ander geëxploiteerd prostitutiebedrijf, maar die zelfstandig
werken, veelal thuis. Indien een prostituee op haar thuisadres werkzaam is en
geen andere prostituees in haar woning laat werken, is er in beginsel geen
sprake van een prostitutiebedrijf, maar van een aan huis gebonden beroep, en is
geen vergunning nodig. Indien echter de activiteiten van de thuiswerkende
prostituee een zakelijke uitstraling hebben, bijvoorbeeld als er zodanig met dat
adres wordt geadverteerd dat er een publiekstrekkende werking vanuit gaat, er
verlichting of reclame-uitingen aan het pand aan het pand zichtbaar zijn of er
meerdere prostituees op hetzelfde adres werkzaam zijn, dan is er sprake van
bedrijfsmatige activiteiten en daarmee van een prostitutiebedrijf waarvoor een
vergunning noodzakelijk is.Het begrip ‘seksbedrijf’ duidt op een activiteit of op activiteiten, en dus niet
op de locatie waar de verrichtingen of vertoningen plaatsvinden, daarvoor wordt
in de APV de term ‘seksinrichting’ gebruikt. Binnen de omschrijving valt het gelegenheid geven tot het zich beschikbaar
stellen voor het verrichten van seksuele handelingen met een ander tegen
betaling (prostitutie), en het gelegenheid geven tot het verrichten van seksuele
handelingen voor een ander, zoals ‘peepshows’ en ‘sekstheaters’, maar
bijvoorbeeld ook het bedrijfsmatig en tegen betaling verzorgen van webcamseks.
Daarnaast wordt onder dit begrip ook verstaan het in een seksinrichting tegen
betaling aanbieden van erotisch-pornografische vertoningen: de seksbioscopen. Of
een activiteit ‘bedrijfsmatig’ wordt verricht, hangt af van een aantal factoren.
Is er personeel in dienst, dan is er zonder meer sprake van een bedrijf. Maar
een individu zonder personeel kan ook een bedrijf zijn in de zin van de APV, en
is dan dus vergunningplichtig. Het oogmerk om (een aanvulling op) een inkomen te genereren, het aantal uren dat
de activiteit wordt besteed, de wijze van klantenwerving (bijvoorbeeld of er
wordt geadverteerd om de werkzaamheden onder de aandacht van publiek te brengen
en klanten te trekken) en de organisatiegraad en de omvang van het
prostitutieaanbod zijn aspecten om te bepalen of er bedrijfsmatige activiteiten
worden verricht. Of er sprake is van bedrijfsmatige activiteiten zal dus moeten
worden vastgesteld aan de hand van de feitelijke situatie.Wanneer zelfstandig werkende prostituees dat op bedrijfsmatige wijze doen, zijn
zij ook vergunningplichtig. Indien sprake is van slechts één prostituee, die
niet adverteert, die in zijn of haar eigen woning werkt en er in deze woning
slechts één werkplek is, wordt dit in beginsel niet als bedrijfsmatige
exploitatie aangemerkt. Deze uitzondering voor thuiswerkers is echter geen
automatisme en zal in elk geval niet worden gemaakt indien de woning door
uithangborden en verlichting het karakter heeft van een seksinrichting.Het begrip ‘seksbedrijf’ wordt dus gebruikt als verzamelnaam, waarbinnen
specifieke vormen zijn te onderscheiden: als gelegenheid wordt geboden tot
prostitutie, dan is er sprake van een ‘prostitutiebedrijf’, en als dat geschiedt
door bemiddeling tussen prostituees en klanten, dan wordt van een
‘escortbedrijf’ gesproken. Er is voor gekozen om een aparte definitie op te nemen voor het begrip
‘raamprostitutiebedrijf’ omdat dit onderdeel van de prostitutiesector een
bijzondere uiterlijk verschijningsvorm is en invloed op de omgeving heeft en er
daarom sectorspecifieke regels voor de raamprostitutie in dit hoofdstuk zijn
opgenomen.Met het begrip ‘seksinrichting’ wordt geduid op de voor publiek toegankelijk
locatie van een seksbedrijf. Dit kan samen vallen met de locatie waar de
exploitant van het seksbedrijf zich heeft gevestigd, maar dat is zeker niet
altijd - en bij escortbedrijven per definitie niet - het geval. In de definitie
is gekozen voor de term ‘besloten ruimte’, omdat dit meer omvat dan het begrip
‘gebouw’. Onder besloten ruimte worden ook begrepen een vaar- of voertuig. Het
bijvoeglijk naamwoord ‘besloten’ duidt erop dat de ruimte zich niet in de open
lucht bevindt. Het moet dus gaan om een overdekt en geheel of gedeeltelijk door
wanden omsloten ruimte, die al dan niet met enige beperking voor het publiek
toegankelijk is. De toevoeging van het begrip ‘voor publiek toegankelijk’ is van
belang, aangezien volgens vaste jurisprudentie van de Hoge Raad de gemeenteraad
zijn bevoegdheid overschrijdt, wanneer hij handelingen verbiedt die in geen
enkel opzicht een openbaar karakter hebben en in geen enkel opzicht betrekking
hebben op de openbare orde. Kort samengevat luidt het standpunt van de Hoge Raad
over het element van openbaarheid in de gemeentelijke verordeningen als
volgt:
indien een handeling of toestand strafbaar wordt gesteld, die
zintuiglijk vanaf een openbare plaats waarneembaar is, dan is voldaan
aan het vereiste van openbaarheid;
indien een handeling of toestand strafbaar wordt gesteld, die
voornamelijk van een ander erf of vanuit een ander goed waarneembaar is,
dan wordt onder omstandigheden aangenomen dat is voldaan aan het
vereiste van openbaarheid;
indien van het voorgaande geen sprake is maar de aard en de omvang van
de gevolgen van de handeling of toestand (mede gelet op de plaatselijke
omstandigheden) zodanig kunnen zijn dat zij een gevaar betekenen voor de
openbare orde, zedelijkheid of gezondheid, dan heeft de verboden
handeling of toestand een terugslag op openbare belangen en is mitsdien
voldaan aan het vereiste van openbaarheid. In een arrest van 10 oktober
1975 overwoog de Hoge Raad dat een bepaling in de Rotterdamse APV inzake
de sluiting van bordelen bleef binnen de grenzen van artikel 168
gemeentewet (oud) ‘daar met de sluiting van een perceel 9(...), ook in
gevallen waarin (…) de verboden handelingen elk karakter van
openbaarheid missen, de openbare orde kan zijn gediend’,
Onder “werkruimte’ wordt verstaan een zelfstandig onderdeel van een
seksinrichting waarin de seksuele handelingen met een ander tegen betaling
worden verricht. Eén seksinrichting kan één (of natuurlijk geen) werkruimte
hebben, of meerdere. Met ‘zelfstandig’ wordt hier niet bedoeld dat een werkruimte altijd geheel
zelfvoorzienend hoeft te zijn; het ziet op de van elkaar te onderscheiden delen
van een seksinrichting waarin over het algemeen telkens één prostitutie haar
diensten aanbiedt. Een deel van een seksinrichting dat apart verhuurd wordt zal
veelal een afzonderlijke werkruimte zijn.Artikel 3:3 Bevoegd bestuursorgaanOvereenkomstig artikel 160, eerste lid, aanhef en onder b, van de Gemeentewet is
het college belast met uitvoering van raadsbesluiten (waaronder verordeningen
zoals de APV), tenzij bij of krachtens de wet de burgemeester daarmee is belast.
In veruit de meeste gevallen dient de burgemeester te worden aangemerkt als het
‘bevoegde bestuursorgaan’ bij de vergunningverlening voor een seksbedrijf. Zijn
bevoegdheid treft namelijk de voor het publiek openstaande gebouwen (zoals
veruit de meeste seksinrichtingen) en de daarbij behorende erven (zie in dit
verband artikel 174 van de Gemeentewet). De burgemeester is ook bevoegd als het
gaat om woonboten. Woonboten worden thans echter aangemerkt als bouwwerk in de zin van de Wet
algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo). In de lijn daarmee worden woonboten -
voor zover het betreft de uitvoering van dit hoofdstuk - aangemerkt als gebouwen
als bedoeld in artikel 174, eerste lid, van de Gemeentewet. Wel is het college
bevoegd als het gaat om escortbedrijven. Aangezien de burgemeester het bevoegde
bestuursorgaan is bij de overige vergunningen inzake seksbedrijven, heeft het
college de bevoegdheid ter zake gemandateerd aan de burgemeester op grond van
artikel 168, eerste lid, van de Gemeentewet.Artikel 3:4 Nadere regelsDe doelstellingen van de wetgever, zoals deze in de gemeentelijke beleidsregels
verder vorm zijn gegeven, hebben geresulteerd in een aantal nadere regels, die
op alle seksbedrijven van toepassing zijn.Afdeling 2. Vergunning seksbedrijfArtikel 3:5 VergunningEr is voor gekozen om seksbedrijven met een vergunningstelsel te reguleren. Dit
houdt in dat het uitoefenen van een seksbedrijf verboden is, tenzij een
vergunning is verleend. De keuze voor een vergunningenstelsel sluit aan bij
bestaande structuren. Een uitgangspunt is tevens dat legaal aanbod in beginsel
illegaal aanbod tegengaat, de zogeheten kanalisatiegedachte. Daarbij wordt
aangenomen dat als er een legaal en betrouwbaar aanbod bestaat, er niet langer
aanleiding is voor klanten om te kiezen voor een illegaal aanbod met alle
daarmee samenhangende onwenselijkheden en onzekerheden.Met het oog op de rechtszekerheid voor het bedrijfsleven is bepaald dat de
beslistermijn voor een vergunning voor een seksbedrijf twaalf weken telt (tweede
lid). Deze termijn kan éénmaal met twaalf weken worden verlengd (derde
lid).Het vierde lid is opgenomen omdat na inwerkingtreding van de Dienstenrichtlijn
als uitgangspunt geldt dat een vergunning van rechtswege wordt verleend wanneer
de termijn, waarbinnen het antwoord op de aanvraag moet volgen, verstreken is
(zie artikel 13, vierde lid, van de Dienstenrichtlijn). Dit is bedoeld als
prikkel voor de overheid om tijdig te beslissen en zorgt ervoor dat burgers en
bedrijven geen nadeel ondervinden van een mogelijk te trage besluitvorming. De
verwachting bestaat dat de wettelijke termijn in dit artikel ruim genoeg zijn om
tijdig op een aanvraag om een vergunning te besluiten. Zou dat evenwel niet
lukken, dan wordt het belang van een daadwerkelijke afweging bij vergunningen
als hier aan de orde geacht zwaarder te wegen dan voornoemd uitgangspunt. Artikel 3:6 Concentratie seksbedrijvenOp grond van dit artikel kan het college delen van de gemeente aanwijzen
waarbinnen voor het vestigen van seksinrichtingen geen vergunning wordt
verleend. Het kan bijvoorbeeld gewenst zijn om deze inrichtingen te weren uit
woonwijken of andere gebieden die vanuit een oogpunt van openbare orde,
veiligheid of woon- en leefomgeving ‘gevoelig’ zijn. De aanwijzing van het
college betreft een concretiserend besluit van algemene strekking waartegen
bezwaar en beroep open staat. Het langs deze weg vormgegeven concentratiebeleid
moet altijd in samenhang bekeken worden met de relevante bestemmingsplannen,
waarin – louter ter behartiging van het belang van een goede ruimtelijke
ordening en derhalve noodzakelijk enkel gestoeld op ruimtelijk relevante
overwegingen en criteria – voort kan vloeien dat het uitoefenen van (een bepaald
type) seksbedrijf (op bepaalde) locaties planologisch niet aanvaardbaar wordt
bevonden.Straat- en raamprostitutie zijn verboden in artikel 3:19.Artikel 3:7 0-beleid raamprostitutiebedrijven en maximering aantal
seksbedrijvenIn Schiedam is ervoor gekozen raamprostitutiebedrijven geheel niet toe te staan.
In Schiedam geldt op dit moment geen maximum voor het aantal seksbedrijven.
Indien het college daartoe aanleiding ziet kan het college dat middels het
tweede lid bepalen door een concretiserend besluit van algemene strekking.Artikel 3:8 AanvraagMet dit artikel wordt de wijze van indiening van de aanvraag van een vergunning
geregeld, evenals welke gegevens en bescheiden moeten worden overgelegd. De
vereiste gegevens worden nodig geacht teneinde een weloverwogen beslissing te
kunnen nemen over de aanvraag van de vergunning.Het overleggen van een situatietekening en een plattegrond is uiteraard niet
nodig als het een vergunning betreft die niet (mede) voor een seksinrichting
wordt aangevraagd. Daarvan is bijvoorbeeld sprake als het gaat om het
bedrijfsmatig gelegenheid geven tot prostitutie in de vorm van bemiddeling
tussen klant en prostituee vanuit een locatie die niet voor publiek toegankelijk
is. Er is dan wel sprake van een seksbedrijf, maar niet van een
seksinrichting.Omdat in de toekomst naar verwachting steeds vaker bij indiening sprake zal zijn
van digitale documenten, wordt geen specifieke schaalaanduiding voorgeschreven.
De maatvoering moet uit de situatieschets (onder k) en tekening (onder l)
blijken. Als bescheiden worden overgelegd, moet de gekozen schaal zodanig zijn
dat de beoordelaar er voldoende informatie uit kan halen om tot beoordeling van
de aanvraag te komen.In het belang van het toezicht en handhaving worden seksbedrijven verplicht het
opgegeven telefoonnummer dat in de vergunning wordt vermeld (zie artikel 3:10,
eerste lid, aanhef en onder e) te gebruiken in advertenties.Zo wordt bewerkstelligd dat een bepaald telefoonnummer waarmee geadverteerd
wordt altijd te herleiden is tot een bepaald seksbedrijf, een bepaalde
exploitant en het adres waar het bedrijf word uitgeoefend. Doordat het nummer
bovendien in de vergunning wordt vermeld, wordt voorkomen dat het nummer vaak
verandert, dan zou immers telkens op aanvraag de vergunning gewijzigd dienen te
worden. In dit artikel is de vereiste ‘verklaring omtrent betalingsgedrag’ (tweede lid,
onder i) opgenomen om de wil en noodzaak te benadrukken dat exploitanten als
goed ondernemer hun (betalings-) verplichtingen bij de Rijksbelastingdienst
dienen na te komen. Het gaat dan specifiek om belastingen die gerelateerd zijn
aan de bedrijfsvoering van het seksbedrijf en daaruit voortvloeien. Bij de
aanvraag of vernieuwing van een vergunning dient de exploitant een verklaring
inzake nakoming fiscale verplichtingen conform atikel 1.1.12 Leidraad
Invordering 2008 te overleggen. Deze verklaring wordt afgegeven door de
Rijksbelastingdienst en mag op het moment van overlegging niet ouder zijn dan
twee maanden. De inhoud van deze verklaring moet zien op de fiscale
verplichtingen van de aanvrager alsmede dat van zijn of haar bestuurders
(ingeval de aanvrager een NV, BV, stichting of vereniging is) dan wel zijn of
haar informanten (indien de aanvrager een v.o.f. of c.v. is). Uit deze
verklaring dient te blijken dat de exploitant zijn fiscale verplichtingen
nakomt. Indien uit de verklaring blijkt dat de exploitant verwijtbaar of nalatig
heeft gehandeld in het nakomen van zijn fiscale betalingsverplichtingen kan dit
leiden tot het weigeren van de exploitatievergunning. De beoordeling is aan het
bevoegd bestuursorgaan. Als het bevoegd bestuursorgaan dat nodig acht voor de
beoordeling van een aanvraag, kan hij verlangen dat aanvullende gegevens worden
overgelegd (vierde lid). Uiteraard moeten die gegevens wel in verband staan met
de weigeringsgronden van de aangevraagde vergunning.Artikel 3:9 WeigeringsgrondenIn het eerste lid staan de gronden op basis waarvan een vergunning in ieder
geval wordt geweigerd. In het vijfde lid staan de gronden waarbij ruimte bestaat
voor een afweging of een vergunning al dan niet zal worden geweigerd. Zo kan,
als een vergunning de afgelopen vijf jaar is ingetrokken, die intrekking een
zelfstandige weigeringsgrond zijn voor een nieuwe vergunning.De achtergrond van veel van de, met name in het eerste lid, genoemde eisen is
dat de exploitant en/of beheerder verantwoordelijk zijn voor een goede gang van
zaken in het seksbedrijf en de directe omgeving daarvan. Het gaat om de
geschiktheid van de exploitant of beheerder voor de uitoefening van dit beroep
en hun rol daarin.Thuisprostitutie wordt niet beschouwd als de uitoefening van een ‘vrij beroep’,
dat zonder meer aan huis moet kunnen worden uitgeoefend. Wel kan
thuisprostitutie worden gezien als de uitoefening van een ‘beroep of bedrijf aan
huis’.Hieruit volgt dat als het bestemmingsplan een beroep of bedrijf aan huis
toestaat, dat thuisprostitutie dan in het algemeen ook toegelaten moet worden
(voor wat betreft het bestemmingsplan).Vanwege de kwetsbaarheid van degenen die voor exploitanten werken, is het van
belang dat de exploitant (en indien van toepassing: de beheerder) niet onder
curatele staat, niet is ontzet uit het ouderlijk gezag of voogdij en niet in
enig opzicht van slecht levensgedrag is. Vanwege de aard van de branche is het
niet wenselijk dat een exploitant of beheerder jonger is dan 21 jaar. De eisen sluiten zoveel mogelijk aan bij de eisen die de Drank en Horecawet en
daaronder vallende lagere regelgeving stellen aan exploitanten en
leidinggevenden. Dit betekent dat in het geval een seksbedrijf tevens een drank-
en horecavergunning nodig heeft, met één antecedentenonderzoek kan worden
volstaan. Voor de reikwijdte van het begrip ‘niet in enig opzicht van slecht
levensgedrag’ moet aansluiting worden gevonden bij de terminologie van de Drank-
en Horecawet. De toetsing aan deze eis is niet bij voorbaat aan regels gebonden.
Derhalve is de burgemeester bij de beoordeling of er sprake is van slecht
levensgedrag vrij in de wijze van beoordeling en zijn er geen beperkingen aan de
feiten of omstandigheden die mogen worden betrokken bij dit oordeel. Uit de
jurisprudentie volgt dat een onherroepelijke veroordeling niet noodzakelijk is
om te mogen spreken van in enig opzicht van slecht levensgedrag zijn. Op dit
moment is het op grond van artikel 13 van het Besluit justitiële gegevens
mogelijk om justitiële gegevens te vragen met het oog op de beoordeling van de
aanvrager. Denkbaar is ook om het betrouwbaarheidsoordeel te baseren op de
verklaring omtrent het gedrag als bedoeld in artikel 28 van de Wet justitiële en
strafvorderlijke gegevens. Een verklaring omtrent het gedrag wordt afgegeven
door de Minister van Veiligheid en Justitie en strekt ter beoordeling van de
strafrechtelijke integriteit van de aanvrager.Een bepaald crimineel verleden kan ertoe leiden dat de betreffende persoon niet
als exploitant of beheerder in de seksbranche werkzaam mag zijn. De aanvraag
voor een vergunning voor een seksbedrijf moet worden geweigerd als de exploitant
of beheerder onherroepelijk is veroordeeld voor een gewelds- of zedendelict of
voor mensenhandel. Daarbij is overwogen dat ook andere veroordelingen van
dusdanige aard kunnen zijn dat kan worden geconcludeerd dat de betreffende
persoon onvoldoende over het verantwoordelijkheidsbesef beschikt dat nodig is in
een branche waarin geweld en uitbuiting bovenmatig vaak voorkomen. Daarom wordt
in het eerste lid, onderdeel g bepaald dat een onherroepelijke veroordeling tot
een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf van meer dan zes maanden in de vijf jaar
voorafgaand aan de aanvraag voor de vergunning, los van voor welk feit deze
straf is opgelegd, een absolute weigeringsgrond is. Betrokkenheid bij witwassen,
belastingfraude, overtreding van de bepalingen gesteld bij of krachtens de
Opiumwet of de Wet wapens en munitie of een veroordeling voor deelneming aan een
criminele organisatie, zijn delicten waar de seksbranche van verschoond zou
moeten zijn.Voorst geldt dat ter voorkoming van gevaarzetting voor anderen die onder
verantwoordelijkheid van de exploitant vallen, vermeden moet worden dat een
exploitant of beheerder in een seksbedrijf de leiding heeft, terwijl op grond
van zijn strafrechtelijk verleden een patroon van alcoholmisbruik aannemelijk
is. Herhaalde veroordelingen wegens rijden onder invloed en hinderlijke openbare
dronkenschap wijzen daar op. In sub h van het eerste lid zijn daarom die feiten
opgenomen, naast andere feiten waarvan het vanwege de specifieke aard van de
branche ongewenst is dat deze herhaaldelijk gepleegd zijn door de exploitant of
beheerder, die in combinatie leiden tot een verplichte weigering van de
vergunning. Het gaat hier dus minder om de hoogte van de straf, maar meer om het
feit dat een bepaald patroon zichtbaar is. De weigeringsgrond bestaat zodoende
bij meer dan één veroordeling voor dergelijke feiten in de afgelopen vijf jaar.
De aard van de straffen mag verschillen. Dat kunnen twee geldboetes zijn, twee
andere hoofdstraffen en één geldboete en één andere hoofdstraf. De straffen
kunnen bij rechterlijke uitspraak of strafbeschikking zijn opgelegd. Er wordt
over een periode van vijf jaar teruggekeken.In het vierde lid leidt in navolging van de zedelijkheidseisen voor de drank- en
horecasector de periode dat de exploitant of beheerder een vrijheidsstraf
uitzit, tot een evenredige verlening van de termijn dat hij niet veroordeeld mag
zijn.In het vijfde lid zijn de gronden opgenomen op grond waarvan een vergunning kan,
maar niet behoeft te worden geweigerd. De in het vijfde lid opgenomen gronden
spreken grotendeels voor zichzelf. Door verwijzing naar de gronden van artikel
3:11 kunnen onder ander ook de gezondheid en de arbeidsomstandigheden van de
werknemers reden zijn een vergunning te weigeren.Buiten op basis van de in dit artikel genoemde gronden, kan een vergunning
bovendien worden geweigerd of ingetrokken in het geval en onder de voorwaarden,
bedoeld in artikel 3 van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het
openbaar bestuur (wet Bibob). Dit volgt uit artikel 7, eerste lid van die
wet.Artikel 3:10 Eisen met betrekking tot vergunningIn dit artikel wordt bepaald welke gegevens in ieder geval in een vergunning
worden vermeld. Hiermee wordt getracht het toezicht op en de naleving van de
vergunningvoorschriften te faciliteren. Hetzelfde doel heeft het tweede lid, dat
daarnaast ook van betekenis is voor (mogelijke) klanten van een seksbedrijf: zij
kunnen eenvoudig vaststellen of het om een vergund bedrijf gaat.Artikel 3:11 IntrekkingsgrondenHet eerste lid bevat een opsomming van de omstandigheden waaronder een
vergunning zonder meer moet worden ingetrokken. Anders dan in het tweede lid is
hier dus geen sprake van een discretionaire bevoegdheid van het bevoegd
bestuursorgaan. Het gaat daarbij om situaties waarin onjuiste dan wel
onvolledige gegevens hebben geleid tot vergunningverlening op onjuiste gronden.
Voorts gaat het, onder c, om eisen gesteld aan exploitant en/of beheerder,
degenen die verantwoordelijk zijn voor de goede gang van zaken in het
seksbedrijf. Onder e is de relatie met de ruimtelijke plannen opgenomen. Dit om
de afstemming tussen planologische eisen en openbare orde-eisen te bewaken.De situatie beschreven in het tweede lid zien op situaties waarin een vergunning
kan worden ingetrokken. In zulke gevallen zal er dus altijd een afweging van
belangen moeten plaatsvinden. Het kan daarbij gaan om aanwijzingen van
tewerkstelling van personen, niet zijnde prostituees onder de 18 jaar,
prostituees onder de 21 jaar of slachtoffers van mensenhandel, maar ook om
strijdigheid met bepalingen inzake bijvoorbeeld adverteren of indien het
bedrijfsplan niet goed wordt nageleefd. Indien op enigerlei wijze sprake is van
handelen in strijd met het bepaalde in dit hoofdstuk (zie onder e) kan de
vergunning worden ingetrokken.De jurisprudentie van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State
leert dat het bevoegd gezag op zich aannemelijk kan maken, dat aantasting van
het woon- en leefklimaat wordt veroorzaakt door de cumulatieve effecten van het
totaal aantal inrichtingen in zijn gemeente. Desalniettemin dient per inrichting
te worden aangetoond of aannemelijk gemaakt, dat en in hoeverre door de
aanwezigheid van die inrichting dan wel door de manier van exploiteren ervan,
het woon- of leefklimaat in de omgeving van de inrichting wordt beïnvloed.Voorts is van belang dat een exploitant of beheerder meewerkt aan toezicht op de
naleving van de bepalingen in dit hoofdstuk. Indien hij bemoeilijkt of belemmert
kan er reden zijn zijn vergunning in te trekken. Omdat het een kwetsbare sector
is mogen er geen personen tewerk worden gesteld die onherroepelijk zijn
veroordeeld voor een gewelds- of zedenmisdrijf dan wel voor mensenhandel.Buiten op basis van de in dit artikel genoemde gronden, kan een vergunning
bovendien ingetrokken worden in het geval en onder de voorwaarden, bedoeld in
artikel 3 van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar
bestuur. Dit volgt uit artikel 7, eerste lid, van die wet. Omdat schorsing in
die gevallen niet voor de hand ligt, is dat hier verder niet geregeld.Artikel 3:11a Sluiting van een seksinrichtingHet bevoegd gezag kan om redenen van openbare orde (bijvoorbeeld bij het zich
voordoen van een geweldsincident) dan wel de veiligheid of gezondheid van in de
inrichting werkzame personen of klanten het noodzakelijk achten een
seksinrichting (tijdelijk) te sluiten.Indien sprake is van een illegale seksinrichting kan het bevoegd gezag het pand
waarin het illegale seksbedrijf geëxploiteerd wordt (tijdelijk) sluiten. Er is
sprake van een illegale seksinrichting wanneer een seksbedrijf wordt
geëxploiteerd zonder een benodigde vergunning. Dit is een overtreding van
artikel 3:3, eerste lid.Indien het gaat om een pand dat als woning is bestemd, maar dat pand door de
exploitatie van bedrijfsmatige prostitutie feitelijk niet meer als woning wordt
gebruikt, kan het bevoegde gezag deze illegale seksinrichting tevens
sluiten.De wetgever heeft ervan afgezien het begrip woning te definiëren. Het bevoegd
gezag verstaat onder woning een voor bewoning gebruikte ruimte. Of een woning
gebruikt wordt als woonruimte blijkt uit de Basis Registratie Personen (BRP,
voorheen Gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens). Een persoon die incidenteel overnacht in een woning en niet op dit adres in de
BRP staat ingeschreven , wordt niet aangemerkt als bewoner.Thuisprostitutie, prostitutie door één persoon in zijn of haar woning, is
toegestaan zonder vergunning zolang de activiteiten van de thuiswerkende
prostituee geen zakelijke uitstraling hebben of bedrijfsmatig plaatsvinden.Artikel 3:12 Melding gewijzigde omstandighedenOm oog te kunnen houden op relevante veranderingen moet de vergunningverlener
daarvan weet hebben. De vergunninghouder wordt derhalve verplicht dergelijke
wijzigingen te melden. Als er met inachtneming van de geldende regels geen
bezwaar bestaat tegen een voortgezet bedrijf, wordt een gewijzigde vergunning
verleend; daarbij behoeft niet de gehele procedure te worden doorlopen als ware
het een aanvraag om een nieuwe vergunning. Afhankelijk van de aard van de
wijzigingen kan ook de geldigheidsduur van de vergunning worden aangepast. Als
blijkt dat de wijzigingen niet zijn gemeld, moet dat leiden tot het intrekken
van de vergunning (artikel 3:11, eerste lid, onder a).Artikel 3:13 Verlenging vergunningDe aanvraag om de verlenging van een vergunning wordt behandeld als zijnde een
nieuwe aanvraag. Daardoor kunnen de belangrijke vragen die ten tijde van
oorspronkelijke beoordeling beantwoord zijn nogmaals bekeken worden in het licht
van de nieuwe situatie. Om onnodige administratieve lasten te voorkomen is het
niet nodig om bij de aanvraag om verlenging van een vergunning nogmaals actuele
gegevens en bescheiden te overleggen waarover het bevoegde bestuursorgaan al
beschikking heeft. Hierbij kan onder andere gedacht worden aan de gegevens die
overeenkomstig artikel 3:10, eerste lid op de vergunning vermeld staan. Deze
zouden te allen tijde actueel moeten zijn (zie artikel 3:12). Ook is het
bijvoorbeeld overbodig om plattegronden, situatietekeningen en het bedrijfsplan
nogmaals aan te leveren, voor zover deze ongewijzigd zijn.Afdeling 3. Uitoefenen seksbedrijfParagraaf 3.1 Regels voor alle seksbedrijvenArtikel 3:14 Sluitingstijden seksinrichting;aanwezigheid;toegangDe algemene sluitingstijden van het eerste lid gelden niet voor seksinrichtingen
waarvan bij vergunning is bepaald dat daarvoor afwijkende sluitingstijden
gelden. Dergelijke afwijkende sluitingstijden kunnen bij het verlenen van de
vergunning daaraan verbonden worden, maar ook lopende de vergunning, als de
omstandigheden daartoe aanleiding geven. Afwijkende sluitingstijden kunnen zowel
ruimer als meer beperkend zijn. De sluitingstijden zijn echter niet van
toepassing op sekswinkels; daarop is het regime van de Winkeltijdenwet van
toepassing. Het derde lid richt zich niet tot de exploitant en beheerder, maar tot de
bezoekers van de seksinrichting. Het begrip ‘bezoeker’ heeft een ruimere
betekenis dan het in de APV gehanteerde begrip ‘klant’. Een klant is een afnemer
van seksuele diensten; onder bezoekers vallen echter bijvoorbeeld ook de
aanwezigen in een seksinrichting die (vooralsnog) slechts iets drinken, of een
vertoning komen bekijken. Hoewel niet iedere bezoeker per definitie een klant
is, is iedere klant per definitie wel een bezoeker. Personen die bijvoorbeeld
professionele reparatie- of schoonmaakwerkzaamheden uitvoeren, zullen – als zij
zich daartoe beperken – uiteraard niet als ‘bezoeker’ aangemerkt worden.Verder mogen personen die de leeftijd van 18 nog niet hebben bereikt niet worden
toegelaten tot seksinrichtingen (vierde lid).Artikel 3:15 AdverterenDe verplichting in advertenties het nummer te vermelden van de vergunning die
aan een seksbedrijf is verleend, en geen andere nummers, vergemakkelijkt het
toezicht. Voor niet-vergunde bedrijven is het niet mogelijk op deze manier te
adverteren.Het vermelden van het vergunningkenmerk, bedrijfsnaam en telefoonnummer is van
belang voor de uitoefening van het toezicht. De toezichthouder (politie) kan aan
de hand van deze gegevens achterhalen in welke gemeente de vergunning is
afgegeven en indien nodig contact opnemen met het desbetreffende bedrijf of
gemeente indien nodig.Paragraaf 3.2 Regels voor alle prostitutiebedrijven en
prostitueesArtikel 3:16 Leeftijd en verblijfstitel prostitueesDe exploitant of beheerder mag in het bedrijf geen prostituees werkzaam laten
zijn die de leeftijd van 21 jaar nog niet hebben bereikt. Zijn die daar toch
werkzaam dan is de exploitant of beheerder in overtreding. Het gebruik van de
terminologie ‘werken voor of bij’ in de aanhef van het artikel is
allesomvattend, hetgeen betekent dat hieronder iedere werkrelatie wordt
begrepen. Dit kan uiteenlopen van de huur van een kamer tot een dienstverband. De
leeftijdseis draagt bij aan het voorkomen van misstanden in de
prostitutiebranche, omdat juist jonge vrouwen en mannen daarvan vaker
slachtoffer zijn. Bovendien is het vanwege de aard van de branche niet wenselijk
dat prostituees jonger zijn dan 21 jaar. Personen van 21 jaar zijn geestelijk
meer volwassen, weerbaarder en meer in staat tot een weloverwogen beslissing.
Daarnaast is de kans grote dan personen van 21 jaar beschikken over een
startkwalificatie waardoor een eventuele economische druk om te kiezen voor
prostitutie vermindert. Het beschikken over een startkwalificatie
vergemakkelijkt bovendien een eventuele uitstap. De leeftijd van 21 jaar is een leeftijdsgrens die vaker wordt gehanteerd. In de
APV geldt deze grens ook voor exploitanten en leidinggevenden. Overigens zoals
eerder opgemerkt, een prostituee die zelfstandig bedrijfsmatige activiteiten
opereert valt enerzijds aan te merken als exploitant van een vergunningplichtig
prostitutiebedrijf en anderzijds als prostituee bij dat bedrijf. Los van de hier
gestelde leeftijdseis is dus uitgesloten dat in een dergelijke constructie
prostituees legaal aan de slag kunnen; de aanvraag van een exploitant/prostituee
die de leeftijd van 21 jaar nog niet bereikt heeft zal immers geweigerd worden
(artikel 3:9, eerste lid, aanhef en onder d).Artikel 3:17 BedrijfsplanTer versterking van de sociale positie van de prostituee is het van belang dat
er in een prostitutiebedrijf maatregelen worden getroffen op het gebied van
hygiëne en van de gezondheid, de veiligheid, het zelfbeschikkingsrecht van de
prostituees. Daartoe moet bij het aanvragen van een vergunning de exploitant een
bedrijfsplan overleggen, zodat vooraf kan worden beoordeeld of de exploitant
voor deze punten voldoende oog heeft, en zorg draagt voor goede
arbeidsomstandigheden. Deze verplichting geldt voor alle prostitutiebedrijven,
dus ook voor escortbedrijven. Uiteraard volgt uit de aard van de werkzaamheden
dat een bedrijfsplan van een escortbureau – op bepaalde punten – een andere
uitwerking vereist dan een bedrijfsplan van een prostitutiebedrijf met een
andere aard.Artikel 3:18 Verdere verplichtingen van de exploitant en beheerder
prostitutiebedrijfDe aanwezigheid van de exploitant of beheerder is noodzakelijk tijdens de
openingsuren van de seksinrichting van een prostitutiebedrijf. Deze bepaling is
opgenomen om effectief tegen schijnbeheer op te kunnen treden. De exploitant is
te allen tijde verantwoordelijk voor hetgeen zich in en rond de seksinrichting
afspeelt. Daarnaast is het vanwege de kwetsbaarheid van prostituees gewenst dat
de exploitant aanwezig is om toezicht te houden.Aangezien een dergelijke eis niet na te leven is voor één persoon, kan het ook
om de beheerder gaan: deze heeft immers grotendeels dezelfde
verantwoordelijkheden als de exploitant en kan daar op aangesproken worden. Voor
escortbedrijven is een fysieke aanwezigheidsplicht niet mogelijk. Om die reden
geldt dat de exploitant of beheerder effectief toezicht houdt gedurende de uren
dat het escortbedrijf daadwerkelijk wordt uitgeoefend.Voor het toezicht is het daarnaast van belang dat - zo nodig – toezichthouders
permanent inzage kunnen hebben in de bedrijfsadministratie en dat bekend is
welke prostituees voor of bij een exploitant werkzaam zijn. Onder actuele
gegevens wordt verstaan: naam, leeftijd, adres, alsmede kopieën van paspoorten
of andere wettige verblijfspapieren.Bij het tweede lid, onder b, wordt met deugdelijke ook bedoeld dat deze genoemde
elementen van de administratie dienen te voldoen aan de verplichtingen volgend
uit artikel 52 van de Algemene Wet Rijkbelastingen. De administratie dient
ingevolge deze wet voor de termijn van zeven jaar bewaard te worden.In het tweede lid, onder e, is opgenomen de verplichting om ieder signaal van
mensenhandel of andere vormen van dwang en uitbuiting onverwijld bij de politie
te melden. Richtinggevend hierbij is de signalenlijst uit de Aanwijzing
mensenhandel van het Openbaar Ministerie (Stcrt. 2013, 16816). De Meldplicht ziet uiteraard ook op de situatie dat een prostituee zich schuldig
maakt aan mensenhandel of aan andere vormen van dwang en uitbuiting.Paragraaf 3.3 Raam- en straatprostitutieArtikel 3:19 Verbod raam- en straatprostitutieArtikel 3:19 bevat een verbod voor straat- en raamprostitutie. Ten behoeve van
de bescherming van de openbare orde, veiligheid en het woon- en leefklimaat van
de directe omgeving, alsmede de bescherming van de zedelijkheid en de
(geestelijke) volksgezondheid is het wenselijk dat geen tippelzones in Schiedam
kunnen worden aangewezen. Hierdoor is het tippelen in heel de gemeente Schiedam
verboden.Het eerste lid, onder a bevat de omschrijving van straatprostitutie (tippelen).
De redactie van deze bepaling is zó gekozen, dat het niet alleen de prostituee
of eventueel anderen die klanten werven, maar ook de klant strafbaar is bij het
zoeken naar seksueel contact. Het eerste lid van dit artikel betreft het verbod
op gedragingen waarmee iemand – in het openbaar (winkels daaronder begrepen) –
tot prostitutie kan worden uitgenodigd of uitgelokt, dan wel op deze uitnodiging
of uitlokking ingaat. Met de bepaling kan ook worden opgetreden tegen
raamprostitutie. In het eerste lid, onder b wordt het verrichten van ontuchtige
handelingen in het kader van prostitutie strafbaar gesteld. Het verrichten van
deze ontuchtige handelingen wordt in algemene zin verboden, waarbij het er niet
toe doet of deze handelingen in de open lucht, dan wel in voertuigen
plaatsvinden.HOOFDSTUK 4 BESCHERMING VAN HET MILIEU EN HET NATUURSCHOON EN ZORG VOOR HET
UITERLIJK AANZIEN VAN DE GEMEENTE AFDELING 1 GELUIDHINDER EN VERLICHTINGArtikel 4:1 Begripsbepalingen InrichtingenBesluitDe begripsbepaling onder a is geactualiseerd. De oude betiteling ‘Besluit
algemene regels voor inrichtingen milieubeheer’ is vervangen door de sinds 1
januari 2013 gehanteerde citeertitel ‘Activiteitenbesluit milieubeheer’.Het Activiteitenbesluit milieubeheer biedt de mogelijkheid om in de
gemeentelijke verordening voorwaarden te stellen aan festiviteiten ter
voorkoming of beperking van geluidhinder.InrichtingOp grond van de Wet milieubeheer moeten inrichtingen die nadelige gevolgen voor
het milieu kunnen veroorzaken ofwel over een milieuvergunning beschikken, of
voldoen aan een algemene maatregel van bestuur (AMvB), welke artikelen met
betrekking tot de bescherming van het milieu bevat. Een inrichting is volgens
artikel 1.1, eerste lid, van de Wet milieubeheer “elke door de mens
bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was, ondernomen
bedrijvigheid die binnen een zekere begrenzing pleegt te worden verricht.” In
het Inrichtingen- en vergunningenbesluit (Ivb) van de Wm zijn de categorieën van
inrichtingen aangewezen die nadelige gevolgen kunnen veroorzaken voor het
milieu. Deze inrichtingen waren tot 1 januari 2008 in principe
vergunningplichtig volgens de Wm. Het uitgangspunt van de Wm was dat een
inrichting een milieuvergunning diende te hebben tenzij de inrichting onder een
AMvB op basis van artikel 8.40 Wm viel. Met de inwerkingtreding van het Besluit
is dit omgedraaid. Een inrichting valt onder het Besluit tenzij de
bedrijfsactiviteiten hiervan zijn uitgezonderd. In dat laatste geval blijft een
inrichting vergunningplichtig.In het Besluit wordt gesproken over drie typen inrichtingen. Dit zijn:
• Type A-inrichtingen, deze vallen onder het lichte regime en hoeven
geen melding te doen op basis van het Besluit. Ze moeten wel voldoen aan
de inrichtinggerelateerde voorschriften uit het Besluit. Type
A-inrichtingen zijn bijvoorbeeld kantoren en schoolgebouwen.
• Type B-inrichtingen zijn bedrijven die tot nog toe onder de artikel
8.40-AMvB’s vielen en bedrijven uit onder andere de
metaalelectro-industrie, tandheelkundige laboratoria, zeefdrukkerijen en
een deel van de afvalverwerkende bedrijven en bedrijven die door
versoepeling of het vervallen van de uitsluitcriteria of het “in
hoofdzaak”-criterium nu wel onder het Besluit vallen. Type
B-inrichtingen vallen geheel onder het Besluit en zijn
meldingsplichtig.
• Type C-inrichtingen zijn inrichtingen waarvoor de vergunningplicht
blijft gelden, maar die voor een deel van de activiteiten te maken
krijgen met de voorschriften in hoofdstuk 3 van het Besluit.
Voor deze afdeling van de APV zijn met name de bepalingen in de hoofdstukken 2
en 4 van het Besluit relevant. De type A- en type B-inrichtingen moeten voldoen
aan de in of bij het in hoofdstuk 2 van het Besluit gestelde voorschriften. Voor
sommige type B-inrichtingen is daarnaast ook artikel 3.148 (verlichting bij
sportbeoefening in de buitenlucht) van belang. In het oude Besluit horeca-
sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer waren de normen voor geluid- entoe
trillingshinder dusdanig laag dat ze bij festiviteiten met levende muziek veelal
overtreden zouden worden. Vanwege de maatschappelijke functie van de
inrichtingen bood het besluit de mogelijkheid om ontheffing te verlenen van deze
voorschriften. In de andere AMvB’s was deze mogelijkheid niet opgenomen. In het
nieuwe Besluit wordt deze mogelijkheid voor festiviteiten ook aan de andere
inrichtingen geboden, bijvoorbeeld voor een personeelsfeest of een open
dag.Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve festiviteiten Eerste lidDe bevoegdheid om te bepalen dat de in dit lid genoemde geluidsnormen niet
gelden bij collectieve festiviteiten komt voort uit artikel 2.21, eerste lid,
onder a, van het Besluit. Evenals in het oude besluit voorziet dit artikel van
het Besluit erin dat op deze dagen overmatige geluidhinder zo veel mogelijk moet
worden voorkomen: De voorschriften gelden niet “voor zover de naleving van deze
voorschriften redelijkerwijs niet kan worden gevergd”. Voorbeelden van
collectieve festiviteiten zijn carnaval, kermis of culturele-, sport- en
recreatieve manifestaties.In artikel 4:2 is de uitvoering van de regeling neergelegd bij het college. Er
hoeft dus niet jaarlijks een raadsbesluit te worden genomen om te bepalen welke
feesten als collectieve festiviteiten worden aangewezen. Het verdient
aanbeveling dat het college jaarlijks – in samenspraak met het plaatselijke
horeca – vaststelt op welke data de betreffende voorschriften uit het Besluit
niet van toepassing zijn. Voor de collectieve dagen is geen begrenzing voor het
aantal dagen opgenomen. Toch is er behoefte om vooraf een bepaald maximum aantal
festiviteiten vast te stellen en in de verordening zelf vast te leggen. Het
maximum is vastgesteld op 12 collectieve festiviteiten. Tweede lidVolgens artikel 3.148, eerste lid, van het Besluit moet de
verlichting bij sportbeoefening in de buitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur
zijn uitgeschakeld en indien er geen sport wordt beoefend of onderhoud wordt
uitgevoerd. De bevoegdheid om te bepalen dat deze beperkingen niet gelden bij
collectieve festiviteiten staat in artikel 3.148, tweede lid,
onder a, van het Besluit. Dit voorschrift is met name bedoeld voor
sportverenigingen die buiten de reguliere en recreatieve wedstrijden en
trainingen gebruik willen maken van hun lichtinstallatie. Een voorbeeld van een
collectieve festiviteit is een sportieve manifestatie waar meerdere
sportverenigingen aan mee doen. Ook hier verdient het aanbeveling het college –
in samenspraak met de plaatselijke sportverenigingen - vast te laten stellen op
welke data de betreffende beperkingen niet van toepassing zijn. In het Besluit
wordt net als voor de festiviteiten als bedoeld in het eerste lid geen maximum
gesteld voor het aantal collectieve festiviteiten. Kortheidshalve wordt voor de
verdere toelichting over dit maximum verwezen naar de bovenstaande toelichting
bij het eerste lid.Derde lidDe gemeente kan rekening houden met de aard van het gebied door in de
verordening gebiedsdifferentiatie toe te passen. De gemeenteraad kan het
grondgebied van de gemeente in de verordening bijvoorbeeld verdelen naar
verschillende dorpskernen of wijken. De vaststelling van deze gebieden dient
plaats te vinden in een apart besluit waarop bezwaar en beroep volgens de Awb
mogelijk is. Van deze mogelijkheid kan bijvoorbeeld gebruik worden gemaakt
tijdens carnaval, kermissen of culturele-, sport- en recreatieve manifestaties.
De mogelijkheid van gebiedsdifferentiatie was ook in het oude besluit opgenomen.
Wel kan bijstelling van gebieden wenselijk zijn doordat de werkingssfeer van de
festiviteitenregeling sterk wordt uitgebreid. Bij de vaststelling van deze
gebieden moet er wel rekening mee worden gehouden dat deze de strekking van de
regeling niet ondermijnt. Het onderscheid tussen collectieve en incidentele
festiviteiten moet duidelijk blijken. Gebiedsdifferentiatie betekent ook dat het
aantal aangewezen dagen of dagdelen per gebied kan verschillen. Artikelen 2.21
en 3.148 van het Besluit kennen alleen gebiedsdifferentiatie
voor collectieve festiviteiten.Vierde lid Het college maakt het aantal aangewezen collectieve festiviteiten minstens vier
weken voor de aanvang van het nieuwe jaar bekend. Daar een dergelijke aanwijzing
een besluit van algemene strekking is, dienen de bekendmakingen van artikel 3:42
Awb in acht te worden genomen.Vijfde lidWanneer er een feest plaatsvindt dat niet was te voorzien, bijvoorbeeld wanneer
de plaatselijke voetbalvereniging kampioen is geworden, heeft het college de
bevoegdheid dit feest terstond aan te wijzen als een collectieve festiviteit
waardoor de voorschriften van het Besluit niet van toepassing zijn.Zesde lidDeze voorwaarde werd in de praktijk aan de ontvangstbevestiging van de melding
verbonden en heeft nu een juridische basis.Artikel 4:3 Kennisgeving incidentele festiviteiten Eerste lidDe bevoegdheid voor het vaststellen van het aantal incidentele festiviteiten
voor inrichtingen in een gemeentelijke verordening staat in de artikelen 2.21 en
4.113 van het Besluit. Volgens artikel 2.21, eerste lid, onderdeel b kan de
gemeenteraad bij verordening het aantal dagen of dagdelen aanwijzen waarop
individuele inrichtingen voor incidentele festiviteiten vrijstelling kunnen
verkrijgen van de geluidsnormen. Een incidentele festiviteit is een festiviteit
die aan één of een klein aantal inrichtingen gebonden is. Dit is bijvoorbeeld
een optreden met levende muziek bij een café, een jubileum of een
personeelsfeest. In het Besluit is bepaald dat het maximum aantal dagen waarvoor
de geluidsnormen niet gelden maximaal 12 dagen of dagdelen per jaar betreft. Het
betreft een maximum: de raad heeft de bevoegdheid om, rekening houdend met de
plaatselijke omstandigheden, in dit artikel het aantal te verlagen. In het
onderhavige artikel dient de raad in de verordening te bepalen hoeveel
incidentele festiviteiten per inrichting maximaal zijn toegestaan in de
gemeente. Het maximum in deze APV is vastgesteld op vijf incidentele festiviteiten. De
kennisgeving moet uiterlijk om drie werkdagen tevoren (maandag tot en met
vrijdag, niet zijnde feestdagen) voorafgaand aan de activiteit gedaan worden bij
de gemeente.Met de inwerkingtreding van het Besluit geldt nu de regeling ook voor
festiviteiten bij alle andere type A- en B-inrichtingen die onder het Besluit
vallen. Dit betekent dat bijvoorbeeld ook detailhandel, kantoren, opslag- en
transportbedrijven en metaalelektro-bedrijven een beroep op deze regeling kunnen
doen. De enige uitzonderingen waarvoor de regeling niet geldt, zijn de type
C-inrichtingen (d.w.z. inrichtingen die vergunningplichtig blijven of vallen
onder Besluit landbouw of Besluit glastuinbouw).Tweede lidVolgens artikel 4.113, eerste lid, van het Besluit moet bij inrichtingen de
verlichting voor sportbeoefening in de buitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur
zijn uitgeschakeld en indien er geen sport wordt beoefend of onderhoud wordt
uitgevoerd. Op basis van het tweede lid van artikel 4.113 kan hiervan worden
afgeweken. Dit kan bijvoorbeeld als sportverenigingen buiten de reguliere
competities en recreatieve wedstrijden en trainingen gebruik willen maken van
hun lichtinstallatie bij het houden van een veteranentoernooi of een “vroege
vogels”-toernooi. Volgens het Besluit is het maximum aantal dagen waarvoor de
beperkingen voor de verlichting niet gelden maximaal 12 dagen of dagdelen per
jaar. Kortheidshalve wordt voor de verdere toelichting over dit maximum verwezen
naar de bovenstaande toelichting bij het eerste lid.Volgens de toelichting bij het Besluit blijft ook bij gebruik van artikel 4.113
tweede lid de algemene zorgplicht met betrekking tot lichthinder en duisterte
voor de sportinrichtingen gelden, al is enige mate van hinder is bij incidentele
activiteiten aanvaardbaar. De beoordeling of sprake is van onaanvaardbare
lichthinder in geval van de viering van een festiviteit is aan het bevoegd
gezag.In het tweede lid van dit artikel is het maximum vastgesteld op vijf incidentele
festiviteiten. De kennisgeving moet uiterlijk om 13.00 uur op de werkdag
(maandag tot en met vrijdag) voorafgaand aan de activiteit gedaan worden bij de
gemeente.Eerste en tweede lidUit de formulering van het eerste en tweede lid volgt dat wanneer de houder van
de inrichting geen kennisgeving heeft gedaan en desondanks een festiviteit
houdt, deze niet kan worden beschouwd als een incidentele festiviteit op grond
van het besluit. Omdat er dan geen sprake is van een incidentele festiviteit
dient voldaan te worden aan alle in het Besluit horeca-, sport- en
recreatie-inrichtingen milieubeheer (Besluit) gestelde voorschriften.De termijn voor het indienen van een kennisgeving stelt het college in staat te
beoordelen op welke wijze de houder van de inrichting zoveel mogelijk overmatige
geluidhinder dan wel lichthinder tracht te voorkomen. Hiertoe kunnen zij gegevens vragen over:
voorzieningen die binnen de inrichting moeten worden aangebracht;
gedragsregels die binnen de inrichting in acht moeten worden
genomen;
de periode van openstelling van de gehele inrichting, een terras, een
parkeerterrein of een ander gedeelte van de inrichting.
Deze gegevens kunnen het stellen van nadere eisen vereenvoudigen. Derde lidDe sluitingstijden van horecagelegenheden in het Centrum en Stationsgebied zijn
op vrijdag en zaterdag (de dagen waarop de meeste incidentele festiviteiten
plaatsvinden) 04.00 uur. Ter bescherming van het milieu (waaronder ook de woon-
en leefomgeving) is het niet wenselijk om tot dit tijdstip extra
geluidsbelasting toe te staan. Daarom worden incidentele festiviteit beperkt tot
02.00 uur. Tussen 02.00 en 04.00 uur moet de geluidsbelasting dus weer voldoen
aan de voorschriften uit het Activiteitenbesluit.Zesde lidWanneer er in een inrichting een festiviteit plaatsvindt die redelijkerwijs niet
te voorzien was, bijvoorbeeld wanneer iemand in de lotto “de honderdduizend”
gewonnen heeft, heeft het college de bevoegdheid dit feest terstond aan te
wijzen als incidentele festiviteit waardoor de voorschriften van het besluit,
zonder dat daartoe een kennisgeving is gedaan, niet van toepassing zijn.Zevende lidDeze voorwaarde werd in de praktijk aan de ontvangstbevestiging van de melding
verbonden en heeft nu een juridische basis.Artikel 4:4 Verboden incidentele festiviteiten (vervallen)De burgemeester heeft deze (autonome) bevoegdheid op grond van artikel 174 van
de Gemeentewet, waarbij is bepaald dat de burgemeester is belast met de
uitvoering van verordeningen voor zover deze betrekking hebben op het toezicht
op de voor publiek openstaande gebouwen en andere openbare vermakelijkheden. Die
bevoegdheid van de burgemeester hoeft in de verordening niet te worden
herhaald.Artikel 4:5 Onversterkte muziekEerste lidDit artikel sluit aan op de artikelen 2.17, 2.18 en 2.20 van het Besluit. Het
artikel is alleen gericht op onversterkte muziek vanuit inrichtingen en niet
buiten inrichtingen. Of er sprake is van een inrichting, wordt bepaald door de
Wet milieubeheer. In het Besluit is onversterkte muziek uitgezonderd van de
algemene geluidsniveaus. Gemeenten hebben, in artikel 2.18, eerste lid, onder f,
juncto vijfde lid, van het Besluit, expliciet de bevoegdheid gekregen om voor
onversterkte muziek regels op te nemen in de Algemene Plaatselijke Verordening.
Door het feit dat de hinderbeleving van onversterkte muziek zeker niet lager is
dan die van versterkte muziek, dient deze op gelijke wijze te worden beschermd.
De geluidwaarden kunnen door de gemeenten zelf worden bepaald. Het kan zijn dat
u er de voorkeur aan geeft hogere waarden vast te stellen, bijvoorbeeld vanwege
oude, meer gehorige panden. Deze keuze is aan de gemeente.Gemeenten kunnen op basis van artikel 2.20 voor geluid maatwerkvoorschriften
vaststellen. Er kan op basis van artikel 2.20 en 2.17 (en dus indirect artikel
2.18) voor gekozen worden om ook maatwerkvoorschriften vast te stellen voor
onversterkte muziek. Deze kunnen dan mogelijk wel afwijken van hetgeen in de APV
gesteld wordt. Dit kan verwarrend zijn voor bedrijven die meer of minder geluid
mogen produceren bij versterkte (maatwerkvoorschriften) dan bij onversterkte
muziek (APV). Om de geluidsnormen voor versterkte muziek gelijk te kunnen maken
aan onversterkte muziek, is dit artikel op genomen.De genoemde geluidsniveaus in het eerste lid onder tabel e zijn niet van
toepassing op;
het geluid ten behoeve van het oproepen tot het belijden van godsdienst
of levensovertuiging of het bijwonen van godsdienstige of
levensbeschouwelijke bijeenkomsten en lijkplechtigheden, alsmede geluid
in verband met het houden van deze bijeenkomsten of plechtigheden;
het geluid van het traditioneel ten gehore brengen van muziek tijdens
het hijsen en strijken van de nationale vlag bij zonsopkomst en
zonsondergang op militaire inrichtingen;
het ten gehore brengen van muziek vanwege het oefenen door militaire
muziekcorpsen in de buitenlucht gedurende de dagperiode met een maximum
van twee uren per week op militaire inrichtingen.”
Tweede lidOm vooral amateurgezelschappen in niet professionele oefenruimtes de kans te
geven tot het hobbymatig beoefenen van onversterkte muziek, is voor hen in lid 2
een mogelijkheid gecreëerd om een aantal uur in de week uitgezonderd te zijn van
de geluidsniveaus. In artikel 2 wordt gesproken over “oefenen”. Op deze manier
worden festiviteiten en optredens voor publiek uitgesloten. Er is sprake van
oefenen als men muziek maakt zonder dat er publiek aanwezig is.Vierde lidOok voor onversterkte muziek gelden de regelingen uit de artikelen 4:2
(collectieve festiviteiten) en 4:3 (incidentele festiviteiten). De maximale
geluidswaarden uit de tabel zijn dan niet van toepassing. De geluidswaarden
dienen wel te blijven onder de maximumgeluidswaarden, die het college op grond
van artikel 4:2 en 4:3 vaststelt.Artikel 4:6 Overige geluidhinder AfbakeningDoor in het eerste lid de zinsnede “een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer of het Besluit” op te nemen wordt de afbakening direct vastgelegd.
Een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer heeft ofwel een
milieuvergunning nodig (waarin geluidsvoorschriften zijn opgenomen) ofwel zijn
algemene regels op grond van het Besluit van toepassing. In deze algemene regels
zijn ook geluidsvoorschriften opgenomen.In de praktijk zullen vooral de Zondagswet, Wet Geluidhinder, Wet openbare
manifestaties, het Vuurwerkbesluit en het Bouwbesluit een afbakeningsdiscussie
opleveren. Daarom is gekozen om deze wetten afzonderlijk te benoemen in lid
3.De provinciale milieuverordening is toegevoegd in dit lid. In een provinciale
milieuverordening kunnen namelijk zogenaamde milieubeschermingsgebieden worden
aangewezen, waaronder stiltegebieden. Voor deze stiltegebieden kunnen bij
provinciale milieuverordening regels over het voorkomen en beperken van
geluidhinder worden gesteld, waaronder verbodsbepalingen. De provinciale
milieuverordening gaat in dit geval voor de gemeentelijke verordening.Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel
122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de model-APV van rechtswege
vervallen als in het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale verordening
wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat het om dezelfde
materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de
lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het
derde lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet. Zie uitgebreid daarover onder het
kopje Afbakeningsbepalingen in de Algemene Toelichting.Artikel 4:6 heeft betrekking op de vormen van geluidhinder waarin de andere
regelingen niet voorzien. Onder andere valt te denken aan:
een niet permanente activiteit in een niet besloten ruimte, zoals een
kermis, een heidefeest, een braderie, een rally, enz.;
het door middel van luidsprekers op voertuigen of anderszins reclame of
muziek maken of mededelingen doen;
het ten gehore brengen van achtergrondmuziek in winkelstraten;
het gebruik van diverse geluidproducerende recreatietoestellen;
het gebruik van bouwmachines, zoals compressors, cirkelzagen, trilhamers
en heistellingen;
het met apparatuur, machines etc. werken in de (late) avond- en
nachturen en tijdens de weekend. Het daardoor waarneembare geluidniveau
wordt tijdens deze uren als geluidhinder ervaren, terwijl tijdens
werkdagen overdag het geluidniveau als normaal wordt beschouwd;
het toepassen van knalapparatuur om vogels te verjagen, enz., enz.
overige handelingen waardoor geluidoverlast ontstaat.
Voorts kunnen onder artikel 4:6 vormen van geluidhinder vallen, veroorzaakt door
het beoefenen van “lawaaiige” hobby’s, het voortdurend bespelen van
muziekinstrumenten, het gebruiken van elektro- akoestische apparatuur, het laten
draaien van koelaggregaten op vrachtwagens, enz. Met name voor deze vormen van
geluidhinder ontbreken algemeen geldende criteria of normen. Dit behoeft ook
niemand te verwonderen: de bron van geluidhinder is niet een bepaalde,
aanwijsbare inrichting of gedraging. In beginsel kan het elke gedraging
betreffen. Van geval tot geval zal daarom moeten worden nagegaan in welke
situatie en gedurende welke tijden er sprake is van geluidhinder, en welke
maatregelen kunnen worden genomen. Uitgangspunt daarbij zal moeten zijn dat een
zekere mate van (geluid)hinder als zijnde onvermijdelijk zal moeten worden
aanvaard. Het college kan ontheffing van het verbod verlenen, zo nodig met
voorschriften.Lex silencio positivoDecentrale overheden moeten verplicht de Lex Silencio Positivo (LSP) toepassen
bij vergunningstelsels die onder de reikwijdte van de Dienstenrichtlijn vallen.
De Dienstenwet geeft in Nederland uitvoering aan de Europese Dienstenrichtlijn.
Om de LSP in Nederland te regelen, is via de Dienstenwet een paragraaf 4.1.3.3
aan de Algemene wet bestuursrecht (Awb) toegevoegd. De LSP houdt in dat bij het
uitblijven van een besluit binnen de daarvoor gestelde termijn op een
vergunningaanvraag, de vergunning van rechtswege is verleend (positieve fictieve
beschikking bij niet tijdig beslissen). Alleen vanwege dwingende redenen van
algemeen belang kan van de LSP worden afgezien. Als dwingende redenen van
algemeen belang gelden op dit moment onder meer de volgende gronden: openbare
orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, bescherming van het milieu, behoud
vanuit nationaal historisch en artistiek erfgoed (zie ook overweging 40 van de
Dienstenrichtlijn). Dit artikel verbiedt het veroorzaken van geluidhinder. Het artikel vervult de
rol van ‘vangnetbepaling’. Wanneer geen andere regeling van toepassing is kan
men terugvallen op de APV om handhavend op te treden tegen geluidhinder. Vanwege
de overlast en ergernis die geluidsoverlast oplevert ligt het niet voor de hand
om hier een LSP toe te passen.AFDELING 2: BODEM-, WEG- EN MILIEUVERONTREINIGING[Vervallen.]Artikel 4:7 Straatvegen Dit artikel is optioneel geworden omdat niet iedere gemeente behoefte heeft aan
deze bepaling. De gemeente dient een afweging te maken om dit artikel in de
plaatselijke APV op te nemen. Dit artikel bevat een verkeersbeperkende bepaling.
Een dergelijke bepaling moet, gezien het verschil in motief, mogelijk worden
geacht naast de wegenverkeerswetgeving. Artikel 2a Wegenverkeerswet 1994
handhaaft uitdrukkelijk de bevoegdheid tot het maken van aanvullende
gemeentelijke verordeningen ten aanzien van het onderwerp waarin deze wet
voorziet, voor zover deze verordeningen niet in strijd zijn met deze wet.
Blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad is de gemeenteraad op basis van
artikel 149 van de Gemeentewet bevoegd tot het treffen van regelen die andere
belangen dan verkeersbelangen beogen te dienen, tenzij deze regels ondanks het
afwijkende motief zo diep en zo algemeen ingrijpen in het normale verkeer op wegen dat het stelsel van de Wegenverkeerswet 1994 wordt doorkruist. Zie HR
21 juni 1966, NJ 1966, 417, met noot W.F. Prins (bromfietsenverbod Sneek) en HR
23 december 1980, NJ 1981, 171, met noot Th.W. van Veen (rijverbod
Schiermonnikoog).Artikel 4:7 beoogt niet een verkeersbelang te dienen, maar heeft een
milieumotief. In het bijzonder strekt het ter voorkoming van overlast voor de
reinigingsdienst. Bovendien heeft het daarin vervatte verbod slechts betrekking
op bepaalde, aangewezen weggedeelten en geldt slechts gedurende bepaalde
aangeduide dagen en uren.Het effectueren van de onderhavige maatregel zal plaatselijk verschillend al dan
niet problematisch zijn, al naar gelang de beschikbare parkeerruimte schaars is
of niet. Het kenbaar maken van het verbod zou, afgezien van de te geven
publiciteit in de plaatselijke pers en een schriftelijke kennisgeving huis aan
huis, via verplaatsbare borden kunnen geschieden. Een gemeente kan gebruik maken
van eigen borden. Gebruikmaking van verkeersborden in de zin van bijlage II van
het RVV lijkt ons voor dit doel dubieus.Artikel 4:8 Natuurlijke behoefte doen Het artikel is hernummerd naar 4:8. Deze bepaling staat al sinds jaar en dag in
de model-APV. Momenteel zijn er veel gemeenten die in het kader van een
lik-op-stuk-beleid onderhavige bepaling strikt handhaven.Artikel 4:9 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen
en putten buiten gebouwen Dit artikel is hernummerd naar 4:9. Dit artikel betreft een samenvoeging van de
in de Model-bouwverordening geschrapte artikelen 334 en 336. Aangezien het hier
om bepalingen gaat die niet direct het bouwwerk maar meer de omgeving betreffen,
is tot onderbrenging in de model-APV besloten. Zie daarover ook Gst. nr. 6849,
14, m. nt. mr. J.M.H.F. Teunissen.AFDELING 3 HET BEWAREN VAN HOUTOPSTANDEN AlgemeenMet de APV wijziging van 2011 is er voor gekozen om een aparte bomenverordening
vast te laten stellen.WaboDe vergunning voor het vellen van houtopstanden is aangewezen in artikel 2.2,
eerste lid onder g. van de Wabo. Vaak zal naast de vergunning nog een
vergunning, ontheffing of vrijstelling op grond van de Natuurbeschermingswet of
de Flora- en Faunawet nodig zijn in verband met de bescherming van vogels en hun
nesten in de bomen. De Natuurbeschermingswet en Flora- en Faunawet haken aan bij
de Wabo. Er wordt dan dus één omgevingsvergunning verleend of geweigerd. De
Boswet haakt echter niet aan bij de Wabo. Indien die van toepassing is, blijft
dus een aparte vergunning vereist.AFDELING 4 MAATREGELEN TEGEN ONTSIERING EN STANKOVERLAST Artikel 4:13 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen enz.
Deze bepaling verschaft een basis voor het treffen van maatregelen tegen een uit
oogpunt van welstand en bescherming van de openbare gezondheid ontoelaatbare
opslag van bromfietsen en caravans e.d., en landbouwproducten . Het college is
bevoegd bepaalde plaatsen aan te wijzen waar deze opslag verboden is c.q. aan
bepaalde regels gebonden is.De categorieën e. afvalstoffen en f. autowrakken zijn vervallen omdat de opslag
van afvalstoffen voortaan wordt geregeld in artikel 31 van de
model-afvalstoffenverordening (versie 4 december 2004). Artikel 25, sub c, Wet
milieubeheer biedt hier uitdrukkelijk de basis voor. Een autowrak is overigens
per definitie een afvalstof. Omdat de categorie f. autowrakken vervalt, kan de
afbakening met het Besluit Beheer Autowrakken vervallen.Deze bepaling ziet niet op handelingen die plaatsvinden op de “weg” in de zin
van de wegenverkeerswetgeving. Deze afbakening is aangebracht omdat voor zover
de in deze bepaling genoemde activiteiten plaatsvinden op de “weg” daartegen kan
worden opgetreden op basis van andere in deze verordening opgenomen
voorschriften.De in de afdeling 5.1 “Parkeerexcessen” opgenomen artikelen bevatten onder meer
bepalingen ten aanzien van het plaatsen of hebben op de weg van niet-rijklare
voertuigen en voertuigwrakken, het gebruik van de weg als stallingsruimte voor
auto’s door garagebedrijven e.d. en het parkeren van caravans e.d.AfbakeningDoor in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer” op te nemen wordt de afbakening met de Wet milieubeheer direct
vastgelegd. Hierdoor vervalt in het vierde lid de afbakening met de Wet
milieubeheer.Artikel 4:14 Stankoverlast door gebruik van meststoffen (vervallen)
Vanuit dereguleringsoogpunt is dit artikel in 2008 geschrapt. Via de
Messtoffenwet wordt veel geregeld. Op zandgronden mag maar zeer beperkt mest
wordt uitgereden (ca 6 maanden per jaar). Veel mest wordt bovendien al
emissiearm aangewend, dus dan geldt het artikel niet.Artikel 4:15 Verbod hinderlijke of gevaarlijke handelsreclame AlgemeenVanwege de vereenvoudiging van vergunningen en de vermindering van
administratieve lasten is in 2007 het oude artikel 4.4.2 van het model
ingrijpend herzien. Dat houdt in dat de reclamevergunning geheel is verdwenen en
vervangen door een algemene regel die verbiedt om door middel van een reclame
het verkeer in gevaar te brengen of hinder dan wel overlast te veroorzaken voor
omwonenden. De gedachte daarachter is dat voor een reclame van enige omvang of
betekenis doorgaans een bouwvergunning nodig is, waardoor al aan de welstand kan
worden getoetst. Een reclame waardoor het verkeer in gevaar wordt gebracht of
overlast wordt veroorzaakt voor omwonenden komt relatief zo weinig voor dat het
moeilijk valt te rechtvaardigen om voor die gevallen een vergunningplicht voor
alle reclames in stand te houden. Gemeenten waar de ervaring is dat reclame niet
of nauwelijks problemen oplevert en via de bouwvergunningen afdoende kan worden
geregeld, kunnen het daarbij laten.WaboOp een vergunnings- en ontheffingsstelsel voor handelsreclame aan gebouwen is de
Wabo van toepassing. Omdat een zodanig stelsel in de model-APV geschrapt is, is
daarvoor geen regeling opgenomen.Ter bevordering van deregulering en het aanbrengen van meer systematiek in de
model-APV zijn in mei 2007 twee artikelen in Hoofdstuk 1 opgenomen. Artikel 1:7
bepaalt dat de vergunning voor onbepaalde tijd geldt en artikel 1:8 bevat de
algemene weigeringsgronden die bij elke vergunning kunnen worden gehanteerd
tenzij de aard van de vergunning zich daartegen verzet. Zie voor meer informatie
de toelichting bij de betreffende artikelenHandelsreclame is gedefinieerd in artikel 1:1, aanhef en onder g, van de
model-APV als: elke openbare aanprijzing van goederen of diensten, waarmee
kennelijk beoogd wordt een commercieel belang te dienen. Onroerende zaken zijn
volgens het artikel 3:3, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek onder meer de
grond, de met de grond verenigde beplantingen en de gebouwen en werken die
duurzaam met de grond zijn verenigd.Reclame en de vrijheid van meningsuitingIn het begrip handelsreclame ligt besloten dat het in artikel 4:15 gaat om
niet-ideële reclame, waarbij geen gedachten of gevoelens worden geopenbaard. Zie
ook de toelichting bij artikel 1:1, aanhef en onder g (handelsreclame). Volgens
vaste jurisprudentie behoren reclame-uitingen in de commerciële sfeer niet tot
het eigenlijke gebied van de vrijheid van meningsuiting als bedoeld in artikel 7
van de Grondwet.Artikel 4:15 is daarom niet in strijd met artikel 7 van de Grondwet. In artikel
7, vierde lid, van de Grondwet wordt de handelsreclame met zo veel woorden van
de vrijheid van drukpers uitgezonderd. De volgende vraag is of artikel 4:15 ook
in overeenstemming is met de artikelen 10 EVRM en 19 IVBP. De bescherming van
het recht op vrije meningsuiting strekt zich in deze artikelen mede uit tot
reclame. Deze vraag kan bevestigend worden beantwoord. Allereerst is het de
vraag of artikel 10 EVRM überhaupt wel toeziet op zuivere handelsreclame.
Weliswaar heeft de Hoge Raad dit in algemene zin gesteld in een uitspraak van 13
februari 1987 (NJ 1987, 899), het Europese Hof heeft zich hierover nog niet
eenduidig uitgesproken (zie onder andere EHRM 24 februari 1994, NJ 1994, 518).
Wel mag er op grond van arresten van het Europese Hof vanuit worden gegaan dat
de bescherming ten aanzien van commerciële reclame minder ver gaat dan de
bescherming ten aanzien van andere uitingen gelet op de strekking van het
verdrag. Echter, ook indien er vanuit wordt gegaan dat alle handelsreclame onder
artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR valt, zijn beperkingen mogelijk zolang deze
voorzien zijn bij wet. Naar algemeen wordt aangenomen worden hieronder ook
gemeentelijke verordeningen verstaan. Daarnaast dienen de beperkingen noodzakelijk te zijn in een democratische
samenleving ter bescherming van de in de artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBP
genoemde belangen. Hieronder vallen onder andere het voorkomen van
wanordelijkheden en de bescherming van rechten van derden. De rechtspraak lijkt
deze visie te bevestigen. In een uitspraak van 23 december 1994 stelt de ABRS in
een zaak waarin een driehoeksreclamebord wordt geweigerd dat artikel 10 EVRM en
artikel 19 IVBP alleen in het geding zijn als de verspreiding van reclame zo
zeer aan banden zou zijn gelegd dat de vrijheid om reclame te maken zelf zou
worden aangetast (JG 95.0207, AB 1995, 163). Ook is in een uitspraak van de Hoge
Raad over een aanplakverbod zonder schriftelijke toestemming van de
rechthebbende bepaald dat dit niet in strijd is met artikel 10 EVRM en 19 IVBP
aangezien het verbod bij wet is voorzien en noodzakelijk in een democratische
samenleving ter voorkoming van wanordelijkheden en ter bescherming van rechten
van derden (HR 1 april 1997, NJ 1997, 457).Het voorgaande betekent dat zolang niet in een absoluut verbod, te absolute
beperkingen of restrictief beleid is voorzien en er een duidelijke noodzaak voor
de beperkingen bestaat, zodanig dat er feitelijk een mogelijkheid van enige
betekenis van het middel van bekendmaking overblijft, beperkingen mogelijk
blijven.JurisprudentieWanneer sprake is van een bouwwerk als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de
Woningwet, is de Woningwet van toepassing en geldt mitsdien, gezien het bepaalde
in artikel 4.7.2, derde lid, van de APV, het in het eerste lid van dit artikel
gestelde verbod niet. Nu in dit geval de Woningwet van toepassing is, heeft het
college zich terecht op het standpunt gesteld dat naast de door hen verleende
bouwvergunning voor de oprichting van de reclamezuil niet ook een
reclamevergunning als bedoeld in artikel 4.7.2 van de APV is vereist. Zij hebben
dan ook terecht het verzoek om toepassing van bestuursdwang ten aanzien van de
dubbelzijdige lichtreclamezuil afgewezen. ABRS 13-11-2002, GS, 2003, 7180, 34
m.nt. J. Teunissen.Het college heeft ten onrechte niet getoetst aan het bepaalde in het derde lid.
Niet is gebleken dat zij hebben beoordeeld of in dit geval de Woningwet een
bouwvergunning voor de betreffende reclameobjecten voorschrijft. Het standpunt
van het college dat in dit geval geen sprake is van overlappende regelgeving nu
de APV een specifiek welstandsdoel nastreeft ten opzichte van de Woningwet, doet
hier niet aan af. Anders dan het college meent, is het welstandstoezicht in het
kader van de Woningwet niet beperkt tot toetsing van bouwkundige elementen. ABRS
04-12-2002, GS, 2003, 7180, 35 m.nt. J. Teunissen.In een recente uitspraak, waar het ging over de aanvraag voor een
reclamevergunning voor een halfronde tijdschriftenzuil, overwoog de Afdeling als
volgt. De achtergrond van de in artikel 4.7.2, derde lid (oud), van de model-APV
vervatte uitzondering is dat, ingeval de Woningwet van toepassing is, is
gewaarborgd dat reeds bij de toepassing van die wet een voldoende beoordeling
van welstandsaspecten plaatsvindt. In casu was er sprake van het plaatsen dan
wel veranderen van een bouwwerk in de zin van de Woningwet. Appellante had in
plaats van een reclamevergunning een bouwvergunning moeten aanvragen. ABRS
02-06-2004, 200400083/2, LJN-nr. AP0370.Artikel 4:16 Vergunningplicht lichtreclame (optioneel) (vervallen)Het oude artikel 4.5.2a. Dit artikel is met de wijziging in 2011 komen te
vervallen. In het per 1 januari 2008 van kracht geworden Activiteitenbesluit is
een zorgplicht opgenomen die ertoe verplicht geen lichthinder te veroorzaken.
Daarmee vervalt de noodzaak om dit onderwerp bij APV te regelen. AFDELING 5: KAMPEREN BUITEN KAMPEERTERREINEN Algemene toelichtingIn verband met de afschaffing van de Wet op de Openluchtrecreatie (WOR) met
ingang van 1 januari 2008 wordt geadviseerd in de APV de onderstaande drie
artikelen op te nemen. Dit ter voorkoming van ongewenste situaties. Zie de
toelichting in de Ledenbrief lbr. 05/128 Kenmerk FEI/U200515836 d.d. 8 december
2005 en door toezending van de VNG-publicatie in de groene reeks nummer 129 “Het
kampeerbeleid na de Wet op de Openluchtrecreatie. Handreiking voor bestuurders
en ambtenaren”.Artikel 4:17 Begripsbepaling In de begripsomschrijving gaat het in het algemeen over een tent, tentwagen,
kampeerwagen en caravan.Artikel 4:18 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen Zie de algemene toelichting bij deze afdeling en de VNG-publicatie in de groene
reeks nummer 129 “Het kampeerbeleid na de Wet op de Openluchtrecreatie.
Handreiking voor bestuurders en ambtenaren”.Lex silencio positivoDit artikel dient met name de bescherming van natuur en milieu. Het zou hoogst
onwenselijk zijn als er een vergunning van rechtswege zou ontstaan die toestaat
dat in een kwetsbaar natuurgebied gekampeerd wordt. Paragraaf 4.1.3.3. Awb wordt
niet van toepassing verklaard.Artikel 4:19 Aanwijzing kampeerplaatsen Zie de algemene toelichting bij deze afdeling en de VNG-publicatie in de groene
reeks nummer 129 “Het kampeerbeleid na de Wet op de Openluchtrecreatie.
Handreiking voor bestuurders en ambtenaren”.HOOFDSTUK 5 ANDERE ONDERWERPEN BETREFFENDE DE HUISHOUDING DER GEMEENTE
Algemene toelichting afdeling 5.1 Parkeerexcessen 1. Bevoegdheid tot regeling van parkeerexcessenSinds de inwerkingtreding van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) kunnen
verkeersbesluiten, behalve ten behoeve van de verkeersveiligheid en de vrijheid
van het verkeer, ook worden genomen ter bescherming van de zogenaamde
milieubelangen. Hierbij moet worden gedacht aan maatregelen ter voorkoming of
beperking van overlast, hinder of schade dan wel aantasting van het karakter of
de functie van objecten of gebieden ten gevolge van het verkeer (zie art. 2,
tweede lid WVW 1994).Op initiatief van de VNG heeft de Tweede Kamer door middel van een amendement
een nieuw artikel 2a in de Invoeringswet WVW 1994 ingevoegd. Dit artikel luidt
als volgt: “Provincies, gemeenten en waterschappen behouden hun bevoegdheid om
bij verordening regels vast te stellen ten aanzien van het onderwerp waarin deze
wet voorziet, voor zover die regels niet in strijd zijn met de bij of krachtens
deze wet vastgestelde regels en voor zover verkeerstekens krachtens deze wet
zich daar niet toe lenen.”Hierbij werd met name gedacht aan de regeling van parkeerexcessen, zoals ook
blijkt uit de toelichting bij dit amendement. Artikel 2a WVW 1994 geeft derhalve
aan dat gemeenten bevoegdheid zijn om parkeerexcessenbepalingen vast te stellen.
De grondslag voor dergelijke bepalingen is overigens gewoon artikel 149
Gemeentewet.2. Begrip “parkeerexces”In de wegenverkeerswetgeving wordt nergens aangegeven wat het begrip
“parkeerexces” precies inhoudt. Degene die tot taak heeft hieromtrent
verbodsbepalingen te formuleren, zal evenwel tevoren dienen te weten wat dit
begrip omvat. Mede omdat ook dit aspect van het verkeer aan een voortschrijdende
ontwikkeling onderhevig is, is van het begrip “parkeerexces” bezwaarlijk een
voldoende concrete definitie te geven. Blijkens de jurisprudentie kan onder het
begrip “parkeerexces” ieder excessief parkeren op de weg worden begrepen,
dus:
zowel wanneer het parkeren op de weg betreft dat met het oog op de
verdeling van de beschikbare parkeerruimte jegens andere weggebruikers,
die gelegenheid om te parkeren behoeven, buitensporig is en uit dien
hoofde niet toelaatbaar kan worden geacht (verkeersmotief; eigenlijke
aanvulling).
In deze omschrijving ligt besloten, dat het gebruik van de weg als
parkeerplaats op zich zelf niet ongeoorloofd is te achten, maar wel dat
de aard van het voertuig, het met het parkeren beoogde doel of het
aantal te parkeren voertuigen relatief gezien een te grote ruimte opeist
in vergelijking met de behoefte aan parkeerruimte van anderen;
alsook wanneer het gaat om parkeren dat onaanvaardbaar is te achten om
andere motieven, zoals het tegengaan van aantasting van de openbare orde
of veiligheid en de bescherming van het uiterlijk aanzien van de
gemeente, voorkoming van uitzichtbelemmering en stankoverlast
(oneigenlijke aanvulling).
Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad valt op te maken dat in de eerste plaats
van een parkeerexces sprake is als het gaat om excessief gebruik van de weg,
strijdig met de bestemming die de weg heeft. Wegen zijn - zo lijkt de zienswijze
van dit rechtscollege in het kort te kunnen worden weergegeven - in de eerste
plaats bestemd om zich daarover te kunnen verplaatsen en daarop tijdelijk een
voertuig te kunnen laten staan. Ten aanzien van bepaalde (categorieën van)
voertuigen, die de weg in strijd met deze bestemming gebruiken, is het bestuur
gerechtigd strengere eisen te stellen en scherpere grenzen te trekken. Daarbij
mag het niet te diep ingrijpen in het “normale” verkeer, en dus ook niet in het
“normale” parkeren. In het “normale” verkeer voorziet de geldende wettelijke
verkeersregeling exclusief, aldus de mening van de Hoge Raad, NG 1974, blz. S88
m.nt. jhr. J.J.M.M. van Rijckevorsel. Voorts is volgens de Hoge Raad sprake van
een parkeerexces ingeval het parkeren op de weg gepaard gaat met ontsiering van
het uiterlijk aanzien van de gemeente, beneming van uitzicht, stankoverlast of
gevaar voor de veiligheid van personen. Al deze vormen van excessief, hinderlijk
en ontsierend gebruik van de weg kunnen door de gemeentelijke wetgever aan
regels worden gebonden. Zie bij voorbeeld de beide Dordtse arresten van de Hoge
Raad, HR 15 juni 1971, NJ 1971, 432, m.nt. W.F. Prins, VR 1972, nr. 32, m.nt. A.
Herstel, OB 1972, XIV.1.2.2, nr. 32566 en 25 april 1972, NJ 1972, 296, m.nt.
W.F. Prins, VR 1972, nr. 113, m.nt. A. Herstel, OB 1972, XIV. 1.2.2, nr. 32567,
NG 1972 blz. S 75, m.nt. J.H. van dcr Veen.3. Plaatsing en rubricering parkeerexcesbepalingenGezien de ruime uitleg van het begrip “parkeerexces” is het niet nodig om een
onderscheid te maken tussen twee soorten van excessief gebruik van de weg:
gevallen die excessief zijn op grond van een verkeersmotief en die als
“parkeerexcessen” moeten worden gekwalificeerd en gevallen waarin een ander
motief aan het stellen van regels (in hoofdzaak) ten grondslag ligt. Er bestaat
geen noodzaak deze soorten in aparte verordeningen onder te brengen, een
parkeerexcessenverordening respectievelijk de algemene plaatselijke
verordening.Het verdient aanbeveling de thans voorgestelde modelbepalingen in hun geheel
onder te brengen in de algemene plaatselijke verordening, en wel in een
hoofdstuk “Andere onderwerpen betreffende de huishouding der gemeente”.
Plaatsing in dit hoofdstuk verdient de voorkeur boven plaatsing in een ander
hoofdstuk, omdat aan deze bepalingen meerdere motieven ten grondslag liggen. Met
het onder één noemer - die van het parkeerexces - brengen van de modelbepalingen
blijken de aan de bepalingen ten grondslag liggende motieven niet steeds uit de
tekst van de bepalingen. Het is daarom verstandig, dat in de toelichting op de
bepalingen deze motieven tot uitdrukking worden gebracht. Een van de voordelen
van deze aanpak is, dat artikelen, die een zelfde gedraging verbieden, doch op
grond van verschillende motieven, in één artikel kunnen worden samengebracht. In
afdeling 5.1 “parkeerexcessen” is ook een aantal onderwerpen opgenomen, welke
niet kan worden aangeduid als “parkeerexcessen in eigenlijke zin”, waarvan
gesproken kan worden als het gaat om gedragingen op de weg in de zin van de WVW
1994. Daar deze voorschriften door het publiek wel als zodanig (zullen) worden
ervaren geven wij er de voorkeur aan ook deze onderwerpen in deze paragraaf te
regelen. Men denkt hierbij aan een onderwerp als het “aantasten van
groenvoorzieningen”.4. Beperking tot gedragingen op de weg?Bij parkeerexcessen “in eigenlijke zin” gaat het om gedragingen op de weg in de
zin van de WVW 1994. Onder weg verstaat de model-APV ingevolge artikel 1:1
hetzelfde als de WVW 1994 daaronder verstaat. In artikel 1, eerste lid onder b,
van de WVW 1994 wordt het begrip wegen als volgt omschreven “alle voor het
openbaar verkeer openstaande wegen of paden met inbegrip van de daarin liggende
bruggen en duikers en de tot die wegen behorende paden en bermen of zijkanten”.
In de afdeling “Parkeerexcessen” zijn niet uitsluitend onderwerpen geregeld
welke als parkeerexcessen “in eigenlijke zin” kunnen worden aangeduid. Zo hebben
de artikelen 5:6, eerste lid onder b, 5:7, eerste lid, en 5:10 ook betrekking op
gedragingen buiten de weg in de zin van de WVW 1994. Beperking van de hierin
neergelegde verbodsbepalingen tot “op de weg” ligt niet voor de hand, wanneer
men let op het motief dat aan deze bepalingen ten grondslag ligt. Deze
bepalingen strekken niet (mede) ter bescherming van verkeersbelangen.Bedoelde gedragingen zijn daarom in die verbodsbepalingen ook strafbaar gesteld,
indien zij buiten de weg (in de zin van de WVW 1994) zijn gepleegd. Indien aan
een bepaling uitsluitend verkeersmotieven ten grondslag liggen, is de
werkingssfeer van die bepaling uiteraard beperkt tot de weg (in de zin van de
WVW 1994). Zie bijvoorbeeld de artikelen 5:2 en 5:8,tweede lid. Aan de andere
bepalingen liggen behalve verkeersmotieven ook andere motieven ten grondslag.
Toch regelen ook deze bepalingen slechts gedragingen op de weg (in de zin van de
WVW 1994). Voor zover deze gedragingen plaatsvinden buiten de weg, kan hiertegen
reeds op basis van andere voorschriften in voldoende mate worden opgetreden. Zie
bij voorbeeld artikel 4:19 (4.6.1 (oud). Ter wille van de overzichtelijkheid zijn de bepalingen betreffende
parkeerexcessen - zowel de “eigenlijke” als de “oneigenlijke” - zoveel mogelijk
in een afdeling samengevoegd. De bedoelde gedragingen zullen door het publiek
immers alle als parkeerexces worden ervaren. Voor in de begripsomschrijvingen
van artikel 5:1 opgenomen definities van “voertuig” en “parkeren” is aansluiting
gezocht bij de in de wegenverkeerswetgeving voor deze begrippen gebruikte
definities. Uit de verschillende bepalingen blijkt dan, of zij al dan niet
slechts betrekking hebben op gedragingen op de weg (in de zin van de WVW
1994).5. Vervangende parkeergelegenheidComplementair aan de vaststelling van parkeerexcesbepalingen zal voor bepaalde
categorieën voertuigen - in het bijzonder voor vrachtwagens - de aanwezigheid
van vervangende parkeergelegenheid moeten worden bezien. Uitgangspunt dient te
zijn dat de desbetreffende ondernemingen in principe zelf hiervoor behoren te
zorgen. De indruk bestaat, dat er (met name buiten de werkuren) in diverse
gevallen op de bedrijfsterreinen toch voldoende parkeergelegenheid voor de eigen
vrachtwagens is of kan worden gecreëerd. In beginsel is het niet onredelijk te
achten, dat de chauffeurs die op enige afstand van hun bedrijven wonen, hun
vrachtwagens ’s avonds en in het weekeinde niet meer voor de woning, maar bij
voorbeeld op het eigen bedrijfsterrein parkeren en dat zij zich, evenals andere
forensen, met “normale” vervoermiddelen begeven van het bedrijf naar de woning
en omgekeerd.Bij onderscheidene bedrijven ontbreekt evenwel de hiervoor benodigde ruimte.
Verder zijn de kosten, verbonden aan het creëren van eigen parkeergelegenheid,
dermate hoog, dat er de voorkeur aan gegeven zal worden het parkeren van die
vrachtwagens, waarvoor het bestaande eigen terrein geen plaats biedt, te doen
geschieden op openbare wegen en terreinen.Om aan de zich hier voordoende praktische bezwaren tegemoet te komen, zou de
overheid het parkeren kunnen blijven toelaten (of wellicht zelfs
parkeergelegenheid kunnen scheppen) op parkeerterreinen en op die wegen waar het
parkeren van vrachtwagens op weinig of geen bezwaren stuit. Hoewel er niet a
priori van een plicht van de gemeentelijke overheid tot aanleg van vervangende
parkeergelegenheid kan worden gesproken, mag er anderzijds van worden uitgegaan
dat naleving van de hier bedoelde verbodsbepalingen met des te meer reden
gevergd kan worden, wanneer de belanghebbende een andere parkeerplaats als
alternatief ter beschikking staat. In het bijzonder kan zulks het geval zijn ten
aanzien van exploitanten van bestaande bedrijven, aan wie onder omstandigheden
bezwaarlijk een ontheffing kan worden onthouden, wanneer een redelijk te
realiseren alternatief voor hen ontbreekt.Voor het geval van gemeentewege tot aanleg van een parkeerplaats wordt
overgegaan, zal er wellicht van het gemeentebestuur een zekere waarborg worden
verwacht dat voertuigen op een dergelijk parkeerterrein veilig kunnen worden
gestald. In het algemeen kan niet worden gesteld, dat de gemeentelijke overheid
een dergelijk verlangen dient te honoreren. Immers, parkeerterreinen hebben, zo
zij al onder toezicht staan, dit toezicht zelden ook ’s nachts; bovendien is de
toezichthouder in het algemeen niet aansprakelijk voor aan de gestalde
voertuigen door derden toegebrachte schade; men denkt hierbij aan de zogenaamde
exoneratieclausules.Ten slotte zij erop gewezen dat een eventueel door de gemeente aan te leggen
parkeerterrein voor vrachtwagens zal moeten passen binnen een planologisch kader
(bestemmingsplan). Parkeerplaatsen zouden kunnen worden aangeduid met een bord
model E4 van bijlage 1 van het RVV 1990.De aanduiding van parkeerplaatsen voor vrachtwagens in het kader van de
voorkoming van parkeerexcessen moet gebeuren op basis van de betreffende
bepalingen uit de APV en niet op basis van verkeersborden die gebaseerd zijn op
de wegenverkeerswetgeving.6. OntheffingenBij de onderscheidene modelverbodsbepalingen is aangegeven ten aanzien van welke
bepalingen de mogelijkheid tot het verlenen van ontheffingen als een
noodzakelijk element moet worden beschouwd. Met name zal ten aanzien van
bestaande bedrijven aan het verlenen van een ontheffing, waaraan voorschriften
kunnen worden verbonden en welke een naar plaats of tijd beperkt karakter
hebben, niet steeds kunnen worden ontkomen.7. Overleg met vervoerders(organisaties)Het behoeft geen nader betoog dat het wenselijk is overleg te plegen met de
betrokken chauffeurs en bedrijven betreffende de vaststelling of uitvoering van
parkeerregelingen van vrachtwagens e.d.JurisprudentieDe Afdeling rechtspraak van de Raad van State bevestigt dat een gemeentelijke
parkeerexcessenregeling niet strijdig is met de Wegenverkeerswet (oud) en haar
uitvoeringsregelingen, zoals het RVV (oud). ARRS 3-12-1992, JG 93.0120.Artikel 5:1 Begripsbepalingen Voor de toepassing van deze afdeling wordt onder “weg” verstaan hetgeen artikel
1:1 van deze verordening daaronder verstaat. Concreet gaat het om alle voor het
openbaar verkeer openstaande wegen of paden met inbegrip van de daarin liggende
bruggen en duikers en de tot die wegen behorende paden en bermen of zijkanten.
De artikelen 5:2, 5:3, 5:4, 5:5, 5:6, eerste lid, onder a, 5:7, 5:8, tweede lid,
en 5:9 hebben derhalve slechts op “echte” parkeerexcessen betrekking. De andere
artikelen in deze afdeling strekken zich ook uit tot gedragingen buiten de weg
in de zin van de WVW 1994. Zie voorts de algemene toelichting bij deze
afdeling.Ook voor het openbaar verkeer openstaande parkeerterreinen kunnen onder de
definitie van “weg” in de zin van de WVW 1994 worden gebracht. Hiervoor pleiten
de volgende argumenten. De WVW 1994 bevat blijkens haar considerans regels
inzake het verkeer op de weg. Wat in die wet onder “wegen” wordt verstaan is
hiervoor reeds vermeld. Artikel 2 van de WVW 1994 bepaalt dat, met inachtneming
van de voorschriften van de WVW 1994, bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur nadere regelingen worden gesteld nopens het verkeer op de wegen.In een van die algemene maatregelen van bestuur, het RVV 1990, worden
gedragsregels gegeven voor parkeerplaatsen. Zie bij voorbeeld in artikel 24 e.v.
en artikel 46 RVV 1990. Onder parkeerplaats wordt ook een parkeerterrein
begrepen. Al vallen parkeerterreinen onder de werking van de onderhavige
parkeerexcesbepalingen, dit neemt niet weg dat zij in een aantal gevallen
daarvan zullen moeten worden uitgezonderd. Te denken valt bij voorbeeld aan het
parkeren van vrachtwagens. Het is immers evident dat parkeerterreinen een
belangrijke functie vervullen ten behoeve van een redelijke verdeling van de
beschikbare parkeerruimte, zie verder de toelichting bij artikel 5:8.Onder aOm te voorkomen dat over de inhoud van het begrip “voertuigen” onzekerheid zal
bestaan, is een definitie van dit begrip opgenomen. Tot uitgangspunt is genomen
de definitie van “voertuigen” die in artikel 1, onder al, van het RVV 1990 wordt
gegeven. Voertuigen in de zin van dit artikel zijn: fietsen, bromfietsen,
gehandicaptenvoertuigen, motorvoertuigen, trams en wagens. In tegenstelling tot
artikel 5.1.1 (oud) is in 2008 de omschrijving positief geformuleerd en wordt
direct aangesloten bij het RVV 1990. Voor kleine voertuigen, zoals kruiwagens,
kinderwagens, rolstoelen e.d. is een uitzondering gemaakt, omdat anders sommige
bepalingen een te ruime strekking zouden krijgen. Fietsen, bromfietsen en
gehandicaptenvoertuigen vallen ook onder de definitie van voertuigen. Ook deze
kunnen immers parkeerexcessen veroorzaken en worden daarom als voertuig
beschouwd.Onder bDe omschrijving van het begrip “parkeren” is dezelfde als de omschrijving in
artikel 1, onder ac, van het RVV 1990. Dit artikelonderdeel verstaat onder
parkeren: het laten stilstaan van een voertuig anders dan gedurende de tijd die
nodig is voor en gebruikt wordt tot het onmiddellijk in- of uitstappen van
passagiers of voor het onmiddellijk laden of lossen van goederen. Het oude
artikel 5.1.1, onder c gaf deze definitie letterlijk weer. Verwijzing naar de
definitie is wetstechnisch te verkiezen omdat bij wijziging van de definitie in
het RVV de definitie in de APV niet behoeft te worden herzien. De gegeven
definitie bewerkstelligt dat enkele vormen van doen of laten staan van
voertuigen, die moeten worden ontzien, buiten de werking van de voorgestelde
verbodsbepalingen blijven. Het onmiddellijk in- en uitstappen van personen en
het onmiddellijk laden en lossen van goederen zijn dan immers activiteiten die
door deze modelbepalingen niet worden bestreken. Evenmin zullen deze bepalingen
van toepassing kunnen zijn ten aanzien van voertuigen die bij een garagebedrijf
stilstaan om benzine te tanken; in dit geval is er geen sprake van
parkeren.Anders dan het RVV 1990 richten de bepalingen van afdeling 5.1. van de APV zich
ook tot niet-bestuurders die anderszins belanghebbend zijn bij een voertuig (de
eigenaar, huurder, opdrachtgever etc.) zodat de zinsnede “het laten stilstaan”
een iets ruimere strekking heeft dan in de wegenverkeerswetgeving gebruikelijk
is. Die ruimere strekking maakt het mogelijk dat ook de andere belanghebbenden
bij het voertuig (dan de bestuurder) kunnen worden aangesproken op niet-naleving
van de (parkeer)verboden in deze afdeling.Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d. Eerste lidRegelmatig kwam de vraag naar voren of rijschoolhouders en taxibedrijven die in
de uitoefening van hun (neven)bedrijf drie of meer auto’s op de weg parkeren ook
onder het verbod van het eerste lid van dit artikel vallen. De Afdeling
rechtspraak van de Raad van State heeft omtrent deze vraag beslist dat het bij
elkaar parkeren van drie of meer taxi’s door een exploitant van een taxibedrijf
niet valt onder de werking van deze bepaling, ARRS 28-9-1984, nr. R03.83.7524
(APV Schijndel). De rijschoolhouder die een aantal voertuigen bij elkaar
parkeert, viel volgens deze uitspraak eveneens niet onder de werking van dit
artikel.Aangezien het parkeren van voertuigen van rijschoolhouders en taxiondernemers
excessieve vormen kan aannemen, is in het tweede lid daarom expliciet bepaald
dat onder “verhuren”, zoals in het eerste lid bedoeld, mede wordt verstaan het
gebruiken van voertuigen voor het geven van rijlessen of voor het vervoeren van
personen tegen betaling. Aldus kan ook tegen excessief gebruik van de weg door
rijschoolhouders en taxiondernemers worden opgetreden.Tweede lidOnder a is het woord “vergen” gebezigd in plaats van “duren” ten einde twijfel
over de vraag of met een bepaalde herstel- of onderhoudswerkzaamheid meer dan
een uur gemoeid is, zoveel mogelijk uit te sluiten. Bij het gebruik van de term
“vergen” beschikt men over een meer objectieve maatstaf. De in het derde lid
gestelde verbodsbepaling geldt uiteraard niet voor het normaal parkeren van de
voor persoonlijk gebruik gebezigde auto(’s) van de exploitant.Het bepaalde bij artikel 5:2 kan niet als een soort “escape” fungeren ten
opzichte van de andere in deze afdeling opgenomen verbodsbepalingen. Artikel 5:2
mag met andere woorden niet gelezen worden in verband met de andere artikelen in
de afdeling, in die zin dat de “faciliteit” die in artikel 5:2 is besloten -
garagehouders enz. mogen twee auto’s sowieso op de weg laten staan - ook
impliceert dat zij een autowrak, een niet-rijklaar voertuig, een groot voertuig
enz. ongelimiteerd lang op de weg mogen laten staan, omdat de ruimte die hen is
aangewezen dezelfde blijft.Immers, in artikel 5:2 bestaat het excessieve in de ruimte die door het aantal
voertuigen in beslag wordt genomen, in bij voorbeeld de artikelen 5:4 en 5:5
bestaat het excessieve met name in het niet gerechtvaardigde doel om gedurende
lange tijd parkeerruimte in beslag te nemen met wrakken of daarvan nauwelijks te
onderscheiden vehikels. Dit doel is, indien zulks door garagehouders geschiedt,
even onduldbaar als wanneer particulieren zich hieraan bezondigen. Het bepaalde
bij artikel 5:2 geeft de daarin genoemde personen dus niet een “vrijstelling” om
voertuigen te parkeren in afwijking van de andere verbodsbepalingen in deze
afdeling. Aldus besliste de Hoge Raad in zijn arrest van 16 februari 1970, nr.
65705 (parkeerexcessenverordening Maassluis, niet gepubliceerd). Wanneer in de
gemeente een automarkt wordt gehouden, dient nog de volgende uitzondering te
worden toegevoegd: “Het in het eerste lid (oud, nu derde lid) gestelde verbod is
niet van toepassing op het parkeren van voertuigen waarvoor een standplaats op
een automarkt is aangewezen, op deze standplaats gedurende de tijd dat deze
markt wordt gehouden.”Derde lid, onder aDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen die autohandelaren en
exploitanten van garage-, herstel- en autoverhuurbedrijven die de weg
voortdurend gebruiken als stallingsruimte voor auto’s die hun toebehoren of zijn
toevertrouwd. Het gaat hier om situaties waarin het gebruik van parkeerruimte op
buitensporige wijze plaats heeft en uit dien hoofde niet toelaatbaar kan worden
geacht (verkeersmotief). Bij het opstellen van deze bepaling is er naar
gestreefd de delictomschrijving zoveel mogelijk vrij te houden van elementen
waarvan de bewijslevering moeilijkheden kan opleveren. Niettemin kan met name
het bewijs dat betrokkene “zijn bedrijf of nevenbedrijf dan wel een gewoonte”
van de hier bedoelde activiteiten maakt, alsook dat de desbetreffende voertuigen
“hem toebehoren of zijn toevertrouwd”, onder omstandigheden problemen opleveren.
De woorden “drie of meer voertuigen” zijn gekozen om de bewijslast niet
onevenredig zwaar te doen zijn. Doordat het verbod slechts betrekking heeft op
het parkeren dat in het kader van (neven)bedrijf of gewoonte plaatsvindt, blijft
het normaal parkeren van de voor persoonlijk gebruik gebezigde auto(’s) van de
exploitant en eventueel van zijn gezinsleden mogelijk. (Zie het eerste lid,
onder b).Deze bepaling heeft slechts betrekking op “eigenlijke” parkeerexcessen, dat wil
zeggen op het parkeren van voertuigen op de weg (in de zin van de WVW 1994). Het
zou uiteraard te ver gaan deze bepaling ook te laten gelden voor gedragingen
buiten de weg.De gemeente dient zelf het aantal meters in te vullen. In de APV’s van Rotterdam
en Den Haag bijvoorbeeld wordt een straal van 25 meter genoemd.Derde lid, onder bReparatie- en sloopwerkzaamheden aan op de weg geparkeerde voertuigen in het
kader van de uitoefening van een (neven)bedrijf, geven veelal klachten inzake
geluidsoverlast en verontreiniging van de weg; in mindere mate wordt geklaagd
over de als gevolg van deze activiteiten verminderde parkeergelegenheid.Met het oog op het vorenstaande is het derhalve wenselijk de strafbaarheid van
het herstellen of slopen op de weg niet te relateren aan de omstandigheid dat er
sprake moet zijn van drie of meer voertuigen. Indien het slopen of herstellen
van een voertuig bij herhaling geschiedt, moet - met het oog op de vorengenoemde
bezwaren - hiertegen kunnen worden opgetreden, daargelaten of zich in de
onmiddellijke omgeving meer auto’s bevinden die betrokkene “toebehoren of zijn
toevertrouwd”. Wel zij er hier op gewezen dat zowel het verontreinigen van de
weg als het veroorzaken van hinderlijk rumoer reeds is verboden bij artikel
2:47. Met het oog op het toenemend aantal klachten achten wij een strafbepaling
welke zich in het bijzonder richt tot de onderhavige activiteiten, wenselijk
naast genoemde (algemene) verbodsbepalingen.Gelet op de strekking van deze bepaling kan zij niet als een
“parkeerexcesbepaling” in de strikte betekenis van het woord worden aangemerkt.
Gezien het verband met de andere in deze afdeling opgenomen bepalingen achten
wij het niettemin wenselijk het onderhavige voorschrift in deze afdeling op te
nemen.Met de hier bedoelde bepaling kan naar verwachting beter worden opgetreden tegen
met het slopen en repareren van voertuigen gepaard gaande geluid- en
stankoverlast en verontreiniging van de weg. Ingevolge de aanhef is slechts
diegene strafbaar die bij herhaling de weg als werkplaats voor reparatie- of
sloopdoeleinden gebruikt. Ook voor diegenen moet echter de mogelijkheid blijven
bestaan aan de door hem (en zijn gezin) gebruikte auto kleine
reparatiewerkzaamheden te verrichten. Het vierde lid opent deze
mogelijkheid.Vierde lidHet verlenen van een ontheffing ingevolge dit lid zal in het algemeen op zijn
plaats zijn in geval, alle omstandigheden in aanmerking genomen, redelijkerwijs
moet worden aanvaard dat de exploitant geen andere mogelijkheden ten dienste
staan dan de hem toebehorende of toevertrouwde auto’s op de weg te parkeren. Te
denken is hierbij aan het geval dat de exploitant van een reeds lang bestaand
bedrijf in de feitelijke onmogelijkheid verkeert op eigen terrein of in de
nabijheid van zijn bedrijf stallingsruimte te creëren c.q. daarover op andere
wijze de beschikking te krijgen. Aan de ontheffing kunnen uiteraard
voorschriften worden verbonden, onder meer omtrent de plaats waar en de tijd
gedurende welke voertuigen voor de hier aan de orde zijnde doeleinden op de weg
mogen worden geplaatst, alsmede ten aanzien van het aantal voertuigen dat ter
plaatse door de houder van de ontheffing mag worden geparkeerd. In dit verband
mag worden gewezen op hetgeen in de algemene toelichting is gesteld over het
voorzien in vervangende parkeergelegenheid. Tevens wordt hier de aandacht
gevestigd op hetgeen daar is opgemerkt over het verlenen van ontheffing ten
aanzien van bestaande bedrijven.JurisprudentieDe Afdeling rechtspraak keurde zelfs de weigering van de gemeente Binnenmaas om
ontheffing te verlenen voor het parkeren van meer dan twee auto’s bij elkaar
goed. Het feit dat het bedrijf ter plaatse was toegestaan deed daaraan niet af.
Het behoud van het beperkte aantal parkeerplaatsen in de omgeving van het
bedrijf woog zwaarder. ARRS 16-8-1988, AB 1989, 373.Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigen Het komt regelmatig voor dat eigenaren hun voertuig te koop aanbieden op de
openbare weg. Wanneer het een enkel voertuig betreft, is dit geen echt probleem.
Van aantasting van het uiterlijk aanzien van de omgeving is niet of nauwelijks
sprake, de overlast voor de omwonenden blijft beperkt en het gebruik van de
beschikbare parkeerruimte kan niet excessief genoemd worden.Anders ligt het wanneer de voertuigen met grote aantallen tegelijk aangeboden
worden. Behalve dat het uiterlijk aanzien wordt aangetast, brengt het voor de
omwonenden aanzienlijke overlast met zich mee. Een dergelijke uitstalling van
voertuigen trekt immers kooplustigen aan. Ook wordt er een aanmerkelijk beslag
op de beschikbare parkeerruimte gelegd. Wanneer de lokale overheid dit gedrag
als ongewenst beschouwt en het daarom wil tegengaan, moet er voor gewaakt worden
dat de verbodsbepaling niet al te diep in het verkeer ingrijpt. Het gaat te ver
wanneer een eigenaar zijn voertuig niet meer voor zijn woning zou kunnen
parkeren omdat er een bordje te koop achter de voorruit hangt. Waar precies de
grens van het ingrijpen ligt kan niet altijd helder aangegeven worden. Wanneer
een groot aantal voertuigen bij elkaar te koop wordt aangeboden, is het
duidelijk dat die grens overschreden is. Hoe zit het evenwel met twee voertuigen
die bij een druk bezocht winkelcentrum te koop aangeboden worden? Vaak moet aan
de hand van de plaatselijke omstandigheden beoordeeld worden of de grens wel of
niet overschreden is.Het verdient daarom geen aanbeveling een algemeen verbod in de APV op te nemen.
Gekozen is voor een constructie waarin het college de bevoegdheid heeft gebieden
aan te wijzen waar het verbod van kracht is.Wanneer er naar het oordeel van het college sprake is van overlast kan het het
verbod activeren. Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b,
wordt het begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich
niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere
belanghebbenden bij het voertuig.Het artikel is in 2008 in het kader van de deregulering facultatief gemaakt.
Gemeenten dienen een afweging te maken of zij dit artikel nodig achten. Dit zal
niet in alle gemeenten het geval zijn.Artikel 5:4 Defecte voertuigen Veelvuldig doet zich het verschijnsel voor dat niet-rijklare voertuigen op de
weg worden geplaatst. De eigenaar of houder van een of meer van dergelijke
voertuigen heeft deze meestal aangekocht om na weken of zelfs maanden van
nijvere zelfwerkzaamheid weer een volwaardig voertuig te creëren. Veelal slaagt
hij in deze poging niet, waarna het voertuig op de weg wordt achtergelaten, waar
het na verloop van tijd degenereert tot autowrak. Deze bepaling richt zich in
het bijzonder tegen dit soort parkeergedragingen. Het excessieve is in het
bijzonder gelegen in het in relatie tot het tekort aan parkeerruimte niet
gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de weg zet. Daarnaast kan het
hierbedoelde parkeren een ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente
meebrengen en om die reden excessief zijn. Beperking van het verbod tot die
gevallen waarin er sprake is van min of meer ernstige gebreken aan het voertuig,
moet noodzakelijk worden geacht, wil het verbod niet een te ruime strekking
krijgen.Deze bepaling ziet slechts op “eigenlijke” parkeerexcessen, dat wil zeggen op
het plaatsen en hebben van defecte voertuigen op de weg (in de zin van de WVW
1994). Het zou te ver gaan deze gedragingen ook buiten de weg te verbieden.Het artikel is in 2008 in het kader van de deregulering facultatief gemaakt.
Gemeenten dienen een afweging te maken of zij dit artikel nodig achten. Dit zal
niet in alle gemeenten het geval zijn.JurisprudentieBlijkens de jurisprudentie stuit een verbod langer dan op drie achtereenvolgende
dagen te parkeren, niet op bezwaren, HR 13-6-1972, VR 1972, nr. 105, OB 1973,
XIV.1.2.2, nr. 34064, over de APV van Delft, waarin een termijn van twee dagen
werd aangehouden; HR 5-5-1975, nr. 67792 (niet gepubliceerd) over de
Parkeerexcessenverordening van Nijmegen, waarin een termijn van zeven dagen werd
aangehouden. Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5.1.1, onderdeel c
(oud, artikel 5:1, onderdeel b), wordt het begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat
het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een
voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het voertuig.Artikel 5:5 Voertuigwrakken Anders dan de niet-rijklare voertuigen die ingeval van parkeren gedurende zekere
tijd in het bijzonder een parkeerexces kunnen opleveren door het in relatie tot
het tekort aan parkeerruimte niet gerechtvaardigde doel waartoe men een voertuig
op de weg zet, geeft een achtergelaten voertuigwrak, inclusief een fiets of
bromfiets, in de eerste plaats aanstoot, doordat het een ontsierend element in
het straatbeeld vormt. Ook houdt een wrak een gevaar in voor spelende kinderen
en voor de weggebruikers. Het op de weg plaatsen of hebben van een wrak is dus
primair om die reden excessief. Daarnaast kan echter ook het zo juist genoemde
verkeersmotief een rol spelen bij het uitvaardigen van dit verbod. Ofschoon een
wrak vaak niet meer zal kunnen worden beschouwd als voertuig in de zin van de
wegenverkeerswetgeving, is de onderhavige bepaling gezien haar strekking en het
verband met de andere bepalingen wel als parkeerexcesbepaling aan te merken. De
onderhavige bepaling heeft betrekking op het plaatsen en hebben van wrakken op
de weg (in de zin van de WVW 1994). Het elders in de openlucht opslaan van
wrakken vindt reeds regeling in de model Afvalstoffenverordening en tevens in
artikel 10.17 van de Wet milieubeheer. De delictsomschrijving bevat derhalve
niet tevens het bestanddeel “van de weg af zichtbaar”. Het verbod in dit artikel
richt zich op degene die het voertuigwrak op de weg plaatst of heeft. Dat is op
zich al een ruimere kring van subjecten dan alleen de bestuurder; ook andere
belanghebbenden bij het voertuig vallen onder deze bepaling.Artikel 5:6 Kampeermiddelen e.d. Eerste lid, onder aDeze bepaling richt zich tegen het langer dan nodig plaatsen of hebben van
voertuigen die voor recreatie e.d. worden gebruikt. Hieronder vallen in ieder
geval: caravans, campers, kampeerwagens, aanhangwagens, magazijnwagens,
keetwagens e.d. op de weg. In deze bepaling zijn de woorden “parkeren” gewijzigd
in “te plaatsen of te hebben” om de handhaving van deze bepaling eenvoudiger te
maken. Met het steeds een paar meter verplaatsen van een caravan,
aanhangwagentje e.d. op de openbare weg wordt overtreding van deze bepaling niet
langer meer voorkomen. Met de zinsnede “of anderszins voor andere dan
verkeersdoeleinden wordt gebruikt” is beoogd aan te geven dat alle soorten
(aanhang)wagens en voertuigen, die niet “dagelijks” worden gebruikt als
vervoermiddel onder deze bepaling kunnen vallen. Het excessieve van het hier
bedoelde parkeren is in de eerste plaats gelegen in het buitensporige gebruik
van parkeerruimte dat daarmee gepaard gaat. Daarnaast is dat het ontsieren van
het uiterlijk aanzien van de gemeente.Het plaatsen of hebben gedurende ten hoogste drie (achtereenvolgende) dagen
wordt niet verboden, opdat de betrokkene de gelegenheid zal hebben zijn
kampeerwagen, caravan of camper voor een te ondernemen reis gereed te maken,
respectievelijk na de reis op te ruimen. Ook met betrekking tot deze gevallen
zou het voorzien in vervangende parkeergelegenheid, waar dit soort voertuigen
kan worden gestald, overwogen kunnen worden. Verwezen wordt naar hetgeen
hierover in de algemene toelichting is gesteld.Gezien de veelal toenemende parkeerdruk op de openbare weg - vaak juist ook in
woonwijken - zou ervoor gekozen kunnen worden om de redactie van de bepaling in
het eerste lid onder a stringenter te redigeren en direct voor de gehele
gemeente (of een gedeelte daarvan) van toepassing te verklaren:“a. langer dan gedurende drie achtereenvolgende dagen (binnen de bebouwde kom)
op de weg te plaatsen of te hebben;”Eerste lid, onder bDeze bepaling richt zich ook tegen het ontsieren van het uiterlijk aanzien van
de gemeente door het doen of laten staan van caravans e.d. elders dan op de weg
in de zin van de WVW 1994. In zoverre betreft deze bepaling derhalve niet een
“eigenlijk” parkeerexces, dat immers veronderstelt dat de gedraging plaatsvindt
op een weg (in de zin van de WVW 1994). Zoals opgemerkt in de toelichting op
artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat het
verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig
maar ook op de andere belanghebbenden bij het voertuig.JurisprudentieDe Afdeling rechtspraak van de Raad van State stelde de gemeente Beverwijk in
het gelijk enerzijds in de aanwijzing van een weg waar parkeren van een
kampeerwagen langer dan 48 uur niet is toegestaan en anderzijds in de weigering
hiervan ontheffing te verlenen. De verkeersveiligheid en het aanbod van
parkeerruimte waren in het geding. ARRS 11-3-1993, AB 1993, 553.De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State geeft aan dat het college
van zijn bevoegdheid om voor een bepaalde locatie te bepalen dat er niet met een
kampeerwagen e.d. mag worden geparkeerd (zoals in art. 5.1.5, eerste lid, onder
b (oud) bedoeld), slechts gebruik kan maken voor zover het gaat om een locatie
die geen “weg” is in de zin van de wegenverkeerswetgeving. Binnenplein is weg in
de zin van de WVW en valt daarmee niet onder “aangewezen plaats” uit de
APV-bepaling. ABRS 18-4-1997, JG 97.0210 m.nt. A.B. Engberts.Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigen Deze bepaling richt zich tegen degenen die voor een beroep of bedrijf reclame
maken door een of meer voertuigen, voorzien van reclameopschriften, op de weg te
parkeren. Hierbij staat het maken van reclame voorop. Als handelsreclame in de
zin van dit artikel wordt niet gezien de vermelding op een voertuig van de naam
van het bedrijf waarbij het voertuig in gebruik is en een (korte) aanduiding van
de goederen of diensten die dat bedrijf pleegt aan te bieden. Deze voertuigen
worden immers niet primair gebruikt “met het kennelijke doel om daarmee
handelsreclame te maken”, maar vooral als vervoersmiddel.Het excessieve is primair gelegen in het in relatie tussen het tekort aan
parkeerruimte en het niet gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de
weg zet. Dit doel kan reeds met één voertuig worden bereikt. In de tweede plaats
kan het excessieve gelegen zijn in het motief van het tegengaan van ontsiering
van het uiterlijk aanzien van de gemeente.In deze bepaling gaat het om een “eigenlijk” parkeerexces, hetwelk veronderstelt
dat de gedraging plaatsvindt op een weg (in de zin van de WVW 1994). Het hebben
van handelsreclame op of aan onroerend goed op een vanaf de weg zichtbare plaats
is geregeld in artikel 4:15 van deze model-APV. Het in dit artikel omschreven
verbod is beperkt tot het maken van handelsreclame (commerciële reclame). Uit de
jurisprudentie en uit artikel 7, vierde lid, van de Grondwet blijkt, dat de
gemeentelijke wetgever in ieder geval het maken van handelsreclame aan
beperkingen mag onderwerpen. Voor wat betreft de relatie met artikel 10 EVRM en
19 IVBP zij verwezen naar de toelichting bij artikel 4:15. Onder omstandigheden
mag hij, blijkens bedoelde jurisprudentie, ook het maken van reclame, waardoor
gedachten of gevoelens worden geopenbaard (artikel 7 Grondwet) of een mening
wordt geuit (artikel 10 EVRM) aan beperkingen onderwerpen. Men spreekt wel van
“ideële reclame”. De wenselijkheid en mogelijkheid hiervan dienen plaatselijk te
worden bezien.Het hier geregelde verbod luidt algemeen: voor het gehele grondgebied van de
gemeente (behoudens de ontheffingsmogelijkheid van het tweede lid). Het staat de
gemeenten echter vanzelfsprekend vrij de werking van het verbod - naar plaats of
tijd - afhankelijk te stellen van het oordeel van het college. Zoals opgemerkt
in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip “parkeren” zo
uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder
van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het voertuig.JurisprudentieDe Afdeling bestuursrechtspraak acht het beleid van het college van Zierikzee
geen ontheffingen te verlenen voor het parkeren van reclamevoertuigen binnen de
bebouwde kom en de daaropvolgende bestuursdwangaanschrijving aanvaardbaar. De
bescherming van het uiterlijk aanzien (beschermd stadsgezicht) speelt een
belangrijke rol. ABRS 1-8-1994, JG 95.0245. De Afdeling bestuursrechtspraak
meent dat het college van Groningen terecht een dwangsomaanschrijving heeft doen
uitgaan tegen een voor een winkel geplaatste riksja, waarmee handelsreclame werd
gemaakt. Voor de toepassing van deze bepaling is de aanwezigheid van een
verkeersgevaarlijke situatie niet vereist. ABRS 5-12-2001, nr. 200103426/1.Artikel 5:8 Parkeren van grote voertuigenAlgemeenIn gemeentelijke kring wordt het meer en meer als noodzakelijk ervaren dat het
parkeren van grote voertuigen - in het bijzonder vrachtwagens - op wegen in de
stadscentra en in de woonwijken zoveel mogelijk wordt tegengegaan.
Maatschappelijk gezien is er een tendens waarneembaar dat dit parkeren wordt
ervaren als misbruik van de weg. De gevaren en inconveniënten die deze
parkeergedragingen kunnen opleveren, zijn velerlei: onvoldoende opvallen bij
schemer en duisternis van geparkeerde vrachtwagens, onvoldoende zichtbaarheid
van tussen of achter deze voertuigen spelende kinderen, buitensporige
inbeslagneming van de schaarse parkeerruimte, belemmering van het uitzicht
vanuit de woning, afbreuk aan het uiterlijk aanzien der gemeente enz. Op den
duur zal het parkeren van grote voertuigen dan ook niet meer dienen te
geschieden op wegen binnen de bebouwde kom, althans niet op die wegen binnen de
bebouwde kom, welke gelegen zijn in het centrum of in de woonwijken. Uit de
jurisprudentie kan worden opgemaakt, dat ook volgens de Hoge Raad het parkeren
van vrachtwagens in woonwijken enz., bezien tegen de achtergrond van de recente
verkeersomstandigheden en maatschappelijke inzichten, niet (meer)
redelijkerwijze als “normaal” verkeer kan worden beschouwd. De artikelen 5:8 en
5:9 bevatten regels waarmee het parkeren van grote voertuigen, voor zover dit
excessief is, kan worden tegengegaan. Zie voorts ook de algemene toelichting
onder punt 5 Vervangende parkeergelegenheid.Eerste lidDeze bepaling beoogt aan de gemeentebesturen mogelijkheden te verschaffen om
aantasting van het uiterlijk aanzien van de gemeente door het doen of laten
staan van bepaalde voertuigen tegen te gaan. Het doen of laten staan van grote
voertuigen kan immers op bepaalde plaatsen, zoals op dorpspleinen, voor
monumenten en historische gebouwen, in parken, op rustieke plekjes in open
landschappen een ernstige aantasting van het stads-, dorps- of landschapsschoon
betekenen. Vrachtauto’s, aanhangwagens, kermiswagens en reclameauto’s
bijvoorbeeld kunnen op dergelijke plaatsen een zeer storend element vormen. Het
zijn deze situaties waarop deze bepaling het oog heeft.Aangezien over de vraag of er van aantasting van de schoonheid van stad, dorp of
landschap sprake is, verschillend kan worden geoordeeld, is er de voorkeur aan
gegeven het verbod niet zonder meer te doen werken, doch een nader oordeel van
het gemeentebestuur in dezen maatgevend te doen zijn. Aangezien de plaatsen waar
ontsiering van de hiervoor vermelde objecten zich kan voordoen, vrijwel steeds
aan te geven zullen zijn, is de bepaling aldus geredigeerd dat het verbod
slechts geldt ten aanzien van die plaatsen die het college heeft
aangewezen.Dit aanwijzen zal in de praktijk eenvoudig kunnen geschieden doordat het college
in zijn besluit verwijst naar een plattegrond van de gemeenten waarop de
plaatsen waar niet mag worden geparkeerd worden gearceerd.Gezien het motief van deze bepaling heeft zij ook betrekking op het parkeren van
grote voertuigen buiten de weg. In zoverre heeft deze bepaling dus niet enkel
betrekking op “eigenlijke” parkeerexcessen.Wat het motief: bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente betreft,
dient er op te worden gewezen, dat het niet noodzakelijkerwijs behoeft te gaan
om (het parkeren op of bij) plaatsen, die uit een oogpunt van stadsschoon of
karakteristiek een bijzondere betekenis hebben, wil er sprake kunnen zijn van
een “parkeerexces”.In het licht van het motief dat ten grondslag ligt aan het in het eerste lid
bedoelde verbod verdient het aanbeveling zowel een lengte- als een
hoogtecriterium te hanteren. Zeer wel denkbaar is immers dat een voertuig
weliswaar nog geen lengte van 6 meter heeft, doch niettemin op grond van de
hoogte schadelijk moet worden geacht voor het uiterlijk aanzien van de gemeente.
Blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad is de bevoegdheid van het
gemeentebestuur ter zake zeer ruim. Het is met name niet vereist dat de bij
openbare kennisgeving aangewezen plaatsen voldoen aan aanmerkelijke eisen van
schoonheid en karakteristiek. In dit verband moge tevens worden gewezen op de
subjectieve redactie van de onderhavige bepaling.Niet apart zijn vermeld de oplegger en de aanhangwagen. Het hier gestelde verbod
zou dan immers zelfs gelden voor het kleinste aanhangwagentje. Primair ware hier
echter te reguleren het parkeren van grote voertuigen.Bij de aanwijzing van plaatsen waar volgens besluit van het college grote
voertuigen met het oog op de bescherming van het uiterlijk aanzien van de
gemeente niet mogen worden geparkeerd, zal eventueel rekening moeten worden
gehouden met een provinciale verordening die - geheel of gedeeltelijk -
hetzelfde terrein uit hoofde van hetzelfde motief bestrijkt, bij voorbeeld een
verordening bescherming landschapsschoon. Binnen de verboden zones zullen in
ieder geval uitzonderingen moeten worden gemaakt ten behoeve van autobussen in
lijndienst.Een speciaal probleem wordt gevormd door de vraag, hoe dit verbod onder de
aandacht van belanghebbenden te brengen. Het is in ieder geval gewenst, dat de
in de gemeente gevestigde ondernemingen door de gemeente in kennis worden
gesteld van dit verbod. In veel gemeenten wordt een systeem toegepast, waarbij
langs de naar de gemeente toeleidende wegen door middel van aanwijzingsborden
kenbaar wordt gemaakt, dat binnen de (bebouwde kom van de) gemeente het parkeren
van grote voertuigen slechts is toegelaten op de als zodanig aangeduide
parkeergelegenheden.Tweede lidDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het parkeren van grote
voertuigen op de weg (in de zin van de WVW 1994), omdat het gepaard gaat met een
excessief gebruik van de weg. Met betrekking tot dit motief: buitensporig
gebruik van de weg, wordt opgemerkt, dat het in dat verband niet
noodzakelijkerwijs om (het parkeren van) méér voertuigen behoeft te gaan. Ook
het parkeren van één groot voertuig kan een parkeerexces in deze zin opleveren.
In het licht van het motief van deze bepaling is het stellen van een hoogtegrens
minder opportuun. Uit de aanwijzing van plaatsen waar het parkeren van grote
voertuigen niet toelaatbaar is, zal duidelijk moeten blijken of deze aanwijzing
is gebaseerd op de bepaling van het eerste lid of die van het tweede lid, zulks
mede in verband met het bepaalde in het derde lid. Geschiedt een aanwijzing door
middel van een verwijzing naar een plattegrond (zie onder eerste lid) dan kan
bij voorbeeld door het gebruik van verschillende kleuren bij het arceren van de
plaatsen waar niet geparkeerd mag worden, worden aangegeven welk motief ten
grondslag ligt aan de aanwijzing of dat beide motieven daaraan ten grondslag
liggen. Zeer wel denkbaar is echter dat aan een aanwijzing beide motieven ten
grondslag kunnen liggen. Zie wat betreft de vraag, hoe dit verbod kenbaar kan
worden gemaakt, de toelichting op eerste lid. Zoals opgemerkt in de toelichting
op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat het
verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig
maar ook op de andere belanghebbenden bij het voertuig.Derde lidDe werking van de in het eerste en tweede lid gestelde verboden zijn ingevolge
dit lid beperkt tot de avond en de nacht, alsmede het weekeinde en de
doordeweekse feestdagen. Het lijkt in het algemeen niet redelijk om het parkeren
van grote voertuigen op de weg ook gedurende de werkdag te verbieden. Dit zou de
belangen van met name handel en industrie te zeer schaden. Overigens blijft ook tijdens de perioden waarin de verboden bedoeld in het
eerste en tweede lid niet van toepassing zijn, het zodanig parkeren van
vrachtwagens dat aan bewoners of gebruikers van gebouwen hinder of overlast
wordt aangedaan, verboden krachtens het hierop volgende artikel 5:9.Vierde lidNaast de krachtens het tweede lid geldende beperkingen kent dit lid aan het
college de bevoegdheid toe ter zake van de in de eerste twee leden omschreven
verboden een ontheffing te verlenen. Aldus kan worden voorkomen dat de werking
van deze verboden zou leiden tot een onevenredige aantasting van
bedrijfsbelangen. Verzoeken om ontheffing zullen van geval tot geval moeten
worden bekeken. Omstandigheden welke in beginsel door alle bedrijven - ongeacht
de aard - kunnen worden aangevoerd, rechtvaardigen op zich nog geen ontheffing.
Van de mogelijkheid tot het verlenen van ontheffing zal onder meer gebruik
dienen te worden gemaakt: • voor voertuigen die worden gebezigd bij de uitvoering van openbare werken en
bij bouwwerkzaamheden, voor zover ze in de onmiddellijke nabijheid van het werk
worden geparkeerd;• voor chauffeurs die een schriftelijke medische verklaring overleggen, waaruit
blijkt dat betrokkene niet van een speciaal daartoe aangewezen parkeerterrein
gebruik kan maken en ook vaststaat dat betrokkene zonder ontheffing in
moeilijkheden zou komen.Verder zou een soepel ontheffingenbeleid kunnen worden gevoerd, voor zover het
gaat om bij voorbeeld:• rijdende winkels;• wagens van kermisexploitanten;• wagens van bedrijven die in geval van bij voorbeeld ongevallen in het
wegverkeer terstond moeten kunnen “uitrukken” (sleepwagens e.d.);• voertuigen die speciaal uitgerust zijn voor bijzondere transporten (auto’s met
speciale klimaatregeling) of anderszins zodanig afwijken (elektrowagens met
beperkte actieradius) dat bijzondere eisen aan de parkeerplaats moeten worden
gesteld.Aan een ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden verbonden betreffende
de tijd en de plaats waarop deze zal gelden.JurisprudentieDe instelling van een parkeerverbod voor grote voertuigen dient of te gebeuren
op basis van de APV of op basis van een verkeersbesluit
(Wegenverkeerswetgeving). Een combinatie hiervan is niet mogelijk. Zie Vz. AGRS
27-4-1993 (B03.93.0018), JU 941157 (VNG-databank).Ontheffingenbeleid van gemeenten Grave en Stad Delden, waarbij geen ontheffingen
worden verleend voor het parkeren van grote voertuigen in een woon buurt, wordt
door de Voorzitter van de ARRS als niet onredelijk aangemerkt. Vz. ARRS
18-12-1992,S03.92.4266, JU 931114 (VNG-databank) en Vz. ARRS
16-9-1993,S03.93.3369, JU 941013 (VNG-databank).De weigering een ontheffing te verlenen voor het parkeren van een groot voertuig
wordt vernietigd, omdat er geen sprake is van een hoge parkeerdruk ter plaatse,
zoals werd aangevoerd. ARRS 4-5-1993, JG 93.0353 .Bij een verzoek om
bestuursdwang in geval van het parkeren van een groot voertuig, waarbij het
uiterlijk aanzien in het geding is, dient het college een goede belangenafweging
te maken tussen enerzijds de redelijke eisen van welstand en anderzijds de
belangen van de eigenaar van het voertuig. De belangenafweging acht de Afdeling
rechtspraak niet onredelijk. ARRS 3-6-1991, JG 92.0301.Wanneer (nagenoeg) de gehele bebouwde kom wordt aangewezen als gebied waar geen
vrachtwagens mogen worden geparkeerd, dient het college zich ervan te
vergewissen dat geschikte alternatieve parkeergelegenheid aanwezig is, waarbij
ook rekening moet worden gehouden met de veiligheid van de geparkeerde
vrachtwagens. ABRS 15-5-2001, nr. 200002098/1.Zesde lidLex silencio positivoHet college kan plaatsen aanwijzen waar het parkeren van grote voertuigen
verboden is omdat dit op die plaats schadelijk is voor het uiterlijk aanzien van
de gemeente. In dit geval hebben wij ervoor gekozen wel een LSP op te nemen.
Deze situatie is veel zeldzamer dan die in het artikel over kampeermiddelen e.a.
Ook vergt het toekennen of afwijzen van deze ontheffing geen langdurige of
complexe afweging.Artikel 5:9 Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigen Eerste lidDeze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het op de weg parkeren van
vrachtwagens e.d. bij andermans voor bewoning of ander dagelijks gebruik bestemd
gebouw, zodanig, dat daardoor het uitzicht van bewoners of gebruikers van het
gebouw op hinderlijke wijze wordt belemmerd of hun anderszins hinder of overlast
wordt aangedaan. Zie voorts ook de toelichting bij artikel 5:8.Door opneming van de bestanddelen “of hun anderszins hinder of overlast wordt
aangedaan” zijn ook mogelijke andere vormen van hinder of overlast dan
uitzichtbelemmering, door het parkeren van grote voertuigen aan bewoners of
gebruikers van gebouwen berokkend, verboden. Hierbij kan worden gedacht aan
belemmering van de lichtval, stankoverlast en geluidsoverlast, bij voorbeeld ten
gevolge van het starten en warmdraaien van grote voertuigen.Dat een dergelijke zinsnede houdbaar is, blijkt uit een reeds oude uitspraak van
de Hoge Raad (HR 16 januari 1986, NJ 1968, 198) waarin de Hoge Raad de bedoelde
zinsnede in de APV van Enschede verbindend achtte.De delictsomschrijving kan desgewenst worden geconcretiseerd door het
bestanddeel “bij” te vervangen door “binnen een afstand van (...) meter van”
(een voor bewoning enz. bestemd pand op zodanige wijze dat enz.) Zo wordt in de
APV van Rotterdam een afstandsmaat van 10 meter gehanteerd. Zoals opgemerkt in
de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip “parkeren” zo
uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder
van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het voertuig.Tweede lidDe in dit lid opgenomen uitzondering ziet bij voorbeeld op (het parkeren van)
"hoogwerkers", meetwagens e.d. Een ontheffingsmogelijkheid is niet geboden. Niet
goed valt in te zien hoe deze mogelijkheid te rijmen valt met het hinderlijke
karakter van het hier bedoelde parkeren.Artikel 5:10 Parkeren van voertuigen met stankverspreidende stoffen
[vervallen] Artikel 5:11 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen Eerste lidHet is helaas een veelvuldig voorkomend verschijnsel dat groenstroken, openbare
beplantingen, plantsoenen en grasperken worden benut voor het parkeren van
voertuigen. Met de onderhavige bepaling wordt beoogd beschadiging van
groenstroken e.d., die het uiterlijk aanzien van de gemeente beogen te
verfraaien, te voorkomen en het groen beter aan zijn bestemming te doen
beantwoorden.Aangezien deze bepaling zich uitsluitend richt tegen een “oneigenlijk”
parkeerexces - dat wil zeggen tegen een gedraging welke buiten de “weg” (in de
zin van de wegenverkeerswetgeving) plaatsvindt, behoeft voor strijd met de
bepalingen van de wegenverkeerswetgeving niet te worden gevreesd. Om deze reden
bestaat er geen bezwaar tegen dat in deze bepaling ook het rijden over openbare
beplantingen enz. wordt verboden.Doorgaans zal een groenstrook geen deel uitmaken van de weg. Bermen maken wel
deel uit van de “wegen” in de zin van artikel 1 van de WVW 1994. Aangezien de
berm rechtens deel uitmaakt van de weg, gelden de op de desbetreffende weg
betrekking hebbende verkeersvoorschriften eveneens voor de berm, zoals
parkeerverboden e.d. Artikel 10 van het RVV 1990 bepaalt dat auto’s, motoren
e.d. op de rijbaan en op andere weggedeelten - met uitzondering van het
trottoir, het voetpad, het fietspad of het ruiterpad - mogen worden geparkeerd.
Onder deze andere weggedeelten waar wel geparkeerd mag worden vallen ook de
bermen van een weg. Indien in een bepaald geval het parkeren in een berm als
ongewenst moet worden aangemerkt, kan een parkeerverbod voor die berm worden
ingesteld. Dit kan door plaatsing van het bord E1 van Bijlage 1 van het RVV 1990
met een onderbord, waarop staat dat het parkeerverbod alleen geldt voor de berm.
Het is tevens mogelijk dat het parkeren op de rijbaan niet wenselijk is,
bijvoorbeeld uit oogpunt van de verkeersveiligheid, maar dat het parkeren in de
berm wel kan worden toegestaan. Ook in dit geval is plaatsing van het genoemde
bord E1 noodzakelijk, maar nu met een onderbord waarop staat dat parkeren in de
berm wel is toegestaan. Omdat de wegenverkeerswetgeving onder “wegen” ook de
bermen begrijpt, is het in artikel 5:11 vervatte verbod beperkt tot
groenstroken. De wegenverkeerswetgeving voorziet niet in de gevallen waarin het
voertuig op of in een groenvoorziening wordt geplaatst, welke geen deel uitmaakt
van de weg (in de zin van de Wegenverkeerswet). Zie hierover artikel 2:46.Bij een parkeerverbod is het doen of laten staan van een voertuig niet
strafbaar, indien zulks geschiedt om personen de gelegenheid te geven in of uit
te stappen dan wel voor het laden of lossen van goederen. Het moge duidelijk
zijn dat de laatstgenoemde beperkingen niet van toepassing behoren te zijn op
een verbod tot het doen of laten staan van voertuigen in groenvoorzieningen.
Bewust is hier derhalve gekozen voor de bestanddelen “doen of laten staan” in
plaats van “parkeren”, omdat ook het tot stilstand brengen van een auto in een
plantsoen beschadiging van het groen en vermindering van de aantrekkelijkheid
veroorzaakt.Opgemerkt mag nog worden dat gedragingen als de onderhavige in sommige gevallen
ook zaakbeschadiging in de zin van artikel 350 van het Wetboek van Strafrecht
met zich mee brengen. Zie voorts HR 27 oktober 1930, NJ 1931, blz. 62, waarbij
een bepaling in de APV van Assen, volgens welke het in de kom van de gemeente
verboden was zich te bevinden op de van gemeentewege aangelegde grasperken,
verbindend werd geacht. De bewering dat de gemeentelijke wetgever niet bevoegd
zou zijn naast het algemene verbod van artikel 461, Wetboek van Strafrecht
bedoelde verbodsbepaling uit te vaardigen, ging niet op.Deze APV-bepaling had naar het oordeel van de Hoge Raad kennelijk ten doel
“maatregelen te nemen tegen beschadiging van stadsbosch en door de gemeente
aangelegde grasperken, derhalve zorg voor de instandhouding van gemeentelijk
terrein, zijnde een onderwerp dat de huishouding van de gemeente betreft”.Indien het in artikel 5.1.10 (oud) bedoelde voertuig een door een
woonwagenbewoner bewoonde woonwagen is, zal het college deze niet met toepassing
van bestuursdwang op grond van artikel 61 Woonwagenwet uit de gemeente kunnen
doen verwijderen dan nadat hiervoor door gedeputeerde staten toestemming is
verleend als bedoeld in dat artikel en nadat een waarschuwing op grond van het
vierde lid van dat artikel is uitgevaardigd. Zie Wnd. Vz. ARRS 24 juni 1983, nr.
RO3.83.3806/S 5980 (Oosterhout).Tweede lidBij de onder b bedoelde voertuigen kan worden gedacht aan voertuigen, in gebruik
bij de politie of de brandweer, als ook bij de gemeentelijke plantsoenendienst.
Campings vallen onder terreinen als bedoeld onder c.Artikel 5:12 Overlast van fiets of bromfiets In de praktijk wordt regelmatig overlast ondervonden van fietsen en bromfietsen
die her en der buiten de daartoe bestemde fietsenstallingen worden geplaatst.
Het gaat hierbij doorgaans om plaatsen, waar zich grote concentraties van
gestalde (brom)fietsen voordoen, zoals bijvoorbeeld bij stations, winkelcentra
en dergelijke. Voorop staat dat dan wel voldoende stallingsmogelijkheden ter
plekke aanwezig zijn.Ter regulering van overlast van foutief geplaatste (brom)fietsen is in het
eerste lid van dit artikel aan het college de bevoegdheid gegeven om plaatsen
aan te wijzen waar het verboden is (brom)fietsen neer te zetten buiten de
daarvoor bestemde ruimten of plaatsen dan wel deze daar te laten staan. De
belangen die het college hierbij onder meer in overweging kan nemen zijn: de
bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente, de voorkoming of
opheffing van overlast of de voorkoming van schade aan de openbare gezondheid.
Bij het laatste motief kan worden gedacht aan het voorkomen van mogelijke
verwondingen aan voetgangers die zich tussen een woud van (brom)fietsen een weg
moeten banen. Na aanwijzing van een plaats waar het verbod zal gelden, kan tegen
een foutief geplaatste (brom)fiets worden opgetreden. Door middel van borden
moet worden aangegeven dat foutief geplaatste (brom)fietsen zullen worden
verwijderd. Het feitelijk verwijderen dient dan beschouwd te worden als
toepassing van bestuursdwang.Alvorens deze vorm van bestuursdwang te effectueren is het verstandig aan het
publiek bekend te maken, bijvoorbeeld door mededeling in het gemeenteblad, de
plaatselijke krant of een huis-aan-huisblad, met affiches en dergelijke, dat
onjuist geplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd. Tevens is het
raadzaam aan te geven waar de verwijderde fietsen weer kunnen worden opgehaald
en hoe hoog de kosten zijn die vergoed moeten worden.AFDELING 2: COLLECTEREN Artikel 5:13 Inzameling van geld of goederen AlgemeenIn het kader van de vermindering van regelgeving en de vereenvoudiging van
vergunningen is gekeken of de inzamelingsvergunning gehandhaafd dient te worden
of dat er andere mogelijkheden zijn variërend van afschaffen van de vergunning
tot een algemene regel.AchtergrondVan oudsher wordt in Nederland op ruime schaal een beroep gedaan op de
liefdadigheidszin van het publiek door middel van collecten, inschrijvingen,
verkoop van steunbonnetjes enz. Doorgaans gaan inzamelingsacties uit van
volkomen betrouwbare instellingen. Incidenteel komt het voor dat bij de
inzamelaar niet de charitatieve doelstelling voorop staat maar een ander
(commercieel) belang. Hierbij wordt bij de burger de indruk gewekt dat de
opbrengst naar het goede doel gaat terwijl dit voor maar een klein deel het
geval is.Buiten de sfeer van het strafrecht ligt het bestrijden van ongewenste praktijken
primair op de weg van de gemeenten die het vergunningenbeleid voor inzamelingen
in handen hebben. Dit is destijds verwoord in de Memorie van Toelichting (MvT)
bij het wetsontwerp tot aanvulling van het Wetboek van Strafrecht met een
bepaling omtrent telefonische colportage voor een goed doel (Kamerstuk 15678,
Stb. 1982,12). Bijlage bij dit kamerstuk was het rapport van de Werkgroep
misbruik bij charitatieve acties. Deze interdepartementale werkgroep werd in
1976 ingesteld naar aanleiding van Kamervragen met als opdracht te rapporteren
op welke wijzen zich bij charitatieve acties misbruik kan voordoen en of en in
hoeverre dit kan worden bestreden.In de MvT wordt het volgende opgemerkt: “Ook de overheid heeft een taak om het
misbruik dat in sommige gevallen van de betere gevoelens van de mensen en van
hun goedgeefsheid wordt gemaakt te bestrijden. Niet alleen is dit nodig ter
bescherming van het publiek, maar ook ter bescherming van de bonafide
charitatieve instellingen, die voor de financiering van hun activiteiten in
meerdere of mindere mate zijn aangewezen op de offerzin van het publiek.Het rapport stelt vast, dat in de jurisprudentie in het algemeen wordt
aangenomen dat de gemeentelijke wetgever regelend mag optreden ten aanzien van
zowel het venten als het collecteren in de gemeente. De gemeentelijke wetgever
dient in zijn regeling van het venten echter wel een uitzondering te maken voor
het venten met gedrukte stukken, daar hij anders in strijd komt met artikel 7
van de Grondwet.”Huidige ontwikkelingenInmiddels zijn we dertig jaar verder. De vraag is of in de huidige maatschappij
nog steeds behoefte is aan een beschermende overheid zowel in het kader van het
toezicht op bonafide instellingen als van de beperking van het aantal
inzamelingen met het oog op het voorkomen van overlast voor burgers. Goede
doelen gebruiken steeds nieuwe methoden om geld in te zamelen. Jarenlang was de
huis- aan-huiscollecte de meest voorkomende vorm, tegenwoordig worden mensen via
de post (direct mail), de telefoon, het aanspreken op straat (direct dialogue),
door shows op tv en concerten (Live Aid, Dance4life) direct of indirect
aangesproken. Bij de gehanteerde methoden - of het nu per brief of mondeling is
- wordt vaak een sterke morele aanspraak gedaan op de geldgever (die op een
relatief eenvoudige manier zeer veel goeds kan doen).Dat de goede doelenbranche steeds verder is geprofessionaliseerd wordt ook
duidelijk vanwege het inschakelen van professionele (commerciële)
fondswervingsbedrijven. Deze sales- en marketingbedrijven zijn gericht op het
werven van klanten (leden of donateurs) voor hun opdrachtgevers. Ze hebben
getrainde, resultaatgerichte mensen in dienst. Zowel de fondsenwerver op straat
als de uitvoerende instelling kan worden afgerekend op het aantal binnengehaalde
machtigingen (klanten/leden/donateurs).De professionele fondsenwervers willen hun activiteiten met enige regelmaat
uitvoeren, niet alleen huis-aan-huis, maar ook op straat. De
inzamelingsvergunning in de APV is destijds met een ander uitgangspunt
ontwikkeld, namelijk spreiding middels het collecterooster. De meeste burgers
zijn mondig genoeg om aan te geven of zij al dan niet gediend zijn van een
inzamelingsactie. Er zijn echter nog steeds kwetsbare groepen in de samenleving
die enige bescherming nodig hebben. Niet voor niets wordt regelmatig aangegeven
dat het bij bezoek aan de deur, voor wat voor reden dan ook, verstandig is een
legitimatie te vragen.De nieuwe methoden van fondsenwerving leveren veel geld op en zullen daarom niet
snel verdwijnen. Tegelijkertijd kunnen de diverse werkwijzen voor de burger
overlast opleveren omdat men soms meerdere malen per dag aangesproken wordt door
een goed doel. De branche zelf erkent dat er irritatie is maar geeft aan dat het
persoonlijk contact de meest indringende manier is om klanten of donateurs te
werven. Interessant is dat in Denemarken de wetgever het verboden heeft
potentiële klanten te benaderen per telefoon, mail, automatisch oproepsysteem,
of persoonlijk tenzij de ontvanger van tevoren hiermee akkoord is gegaan.De commercialisering en professionalisering en het feit dat er sprake is van een
lucratieve markt, doen vermoeden dat de gevolgen van het afschaffen van een
inzamelingsvergunning ongewenst zijn. Verwacht wordt een grote toename van al
dan niet commerciële inzamelaars die zich op de dan vrije markt zullen begeven.
De gevolgen hiervan ondervindt de burger aan zijn voordeur of op straat. Dit is
voor de VNG de reden om de inzamelingsvergunning niet te schrappen uit de
model-APV.Aanpassingen gehele herziening 2008. Bij de dereguleringsactie heeft de model-APV enkele voor de gehele APV geldende
wijzigingen doorgevoerd. In artikel 1:7 van de model-APV is het uitgangspunt van
een vergunning voor onbepaalde tijd opgenomen, tenzij bij de vergunning of
ontheffing anders is bepaald. Wat betreft de inzamelingsvergunning wordt een
doorlopende vergunning verstrekt voor de instellingen die voorkomen op het
collecterooster. In de meeste gemeenten is dit al het geval. De VNG heeft
hiertoe geadviseerd bij Lbr. 89/140, 16 oktober 1989. Voor instellingen die niet voorkomen op het collecterooster wordt een vergunning
voor bepaalde tijd afgegeven. Voor bijvoorbeeld een lokale sportclub die
huis-aan-huis wil collecteren voor een nieuw clubhuis, zal doorgaans een
vergunning voor een week worden afgegeven in een collectevrije periode. Een
algemene regel waarbij niet-keurmerkinstellingen die niet op het rooster
voorkomen worden vrijgesteld van de vergunningsplicht, eventueel gekoppeld aan
een meldingsplicht, is niet zinvol. Het verlenen van een incidentele vergunning
is immers maatwerk. Vaak betreft het een lokale organisatie waarbij specifiek
voor die organisatie geldende voorwaarden worden gesteld. Juist doordat de
gemeente bij deze instellingen niet kan afgaan op een oordeel van het CBF dient
deze zelf een afweging te maken of sprake is van een bonafide instelling.
Daarbij is het uitgangspunt van het collecterooster dat er slechts één
organisatie per week huis-aan-huis mag collecteren met het oog op het voorkomen
van overlast. Een lex silencio positivo voegt niets toe. De landelijke
instellingen op het collecterooster hebben immers een doorlopende vergunning. De
landelijke instellingen doen een aanvraag om in een bepaalde week te mogen
inzamelen. Beide partijen (gemeente en aanvrager) zullen er voor zorgen dat de
vergunning ruim voor die tijd is verleend, omdat bij overschrijden van de
termijn de vergunning geen nut heeft. Gezien het collecterooster is namelijk
uitwijken naar een andere week niet eenvoudig. Er zijn overigens geen signalen
ontvangen uit de praktijk dat het niet halen van de termijnen een probleem is.
De inzamelingsvergunning bevatte in het verleden geen weigeringsgronden. Gezien
de ontwikkelingen op het gebied van inzamelen (mogelijk meerdere aanvragen voor
inzamelen op straat, waarbij je een maximumstelsel wilt hanteren) is het gewenst
om weigeringgronden te kunnen hanteren. Door een andere inrichting van de
(model)-APV zijn de weigeringgronden nu niet meer per artikel opgenomen, maar in
hoofdstuk 1 benoemd. De weigeringgronden van artikel 1:8 APV zijn dus ook van
toepassing op de inzamelingsvergunning.Eerste lidVoor het houden van een openbare inzameling is een vergunning van het college
nodig. Het artikel ziet op de welbekende inzamelingen van geld middels
collectebussen, maar ook op inzamelingen met gebruik van intekenlijsten en de
inzameling van goederen. Dit laatste komt bijvoorbeeld voor als burgers gevraagd
wordt een bijdrage te leveren aan een voedselpakket. Dit kan middels een gift in
geld maar ook door (vooraf bepaalde) producten te kopen en vervolgens te
doneren. Voor de openbaarheid van de inzameling is het voldoende dat deze op of
aan de openbare weg dan wel op een andere voor het publiek toegankelijke plaats
plaatsvindt. De bepaling ziet zowel op het collecteren voor een ideëel als voor
een commercieel doel.Deze bepaling ziet formeel ook op inzamelen met collectebussen die op de
toonbank van winkels geplaatst zijn. Meestal betreft het hier een collectebus
die voor langere tijd geplaatst wordt. Hoewel dit formeel vergunningplichtig is,
wordt hier in de praktijk soepel mee omgegaan. Het heeft nog nooit tot klachten
van hetzij burgers hetzij organisaties op het collecterooster geleid. In het
kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw2000) dient bij vreemdelingen die willen
collecteren voor een commercieel doel bij de aanvraag om een vergunning een
verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden voordat tot vergunningverlening kan
worden overgegaan. Zie voor overige informatie over dit onderwerp onder het
kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.Tweede lidIn het tweede lid is aangegeven dat ook een vergunning vereist is, indien bij
een inzameling geschreven of gedrukte stukken worden aangeboden. Het komt
veelvuldig voor dat het collecteren plaatsvindt onder gelijktijdige aanbieding
van gedrukte stukken, zoals prentbriefkaarten, mapjes briefpapier e.d., waarbij
de opbrengst een charitatieve bestemming heeft.BriefkaartenactiesBij briefkaartenacties worden briefkaarten huis-aan-huis te koop aangeboden.
Deze activiteit komt tot stand op initiatief van commerciële organisaties
waarbij de naam van een goed doel wordt gebezigd. Er wordt gebruikt gemaakt van
studenten bij de verkoop. Een klein deel van de opbrengst komt ten goede aan het
goede doel, de rest van de opbrengst aan de initiatiefnemers van de commerciële
instelling. Het is verwarrend dat erkende goede doelen (CBF-keur) meewerken aan
dergelijke acties, Het CBF dringt er bij de door haar erkende goede doelen dan
ook op aan om goed toezicht te houden op de verkoopactiviteiten en de informatie
die daarbij vertrekt wordt. Vanwege klachten over deze activiteiten die zowel
bij het CBF als bij de goede doelen zijn binnengekomen, is door verschillende
instellingen met een goed doel besloten te stoppen met deze activiteiten.Vrijheid van meningsuitingDe vraag rijst of deze wijze van collecteren valt onder de bescherming van
artikel 7, eerste lid, van de Grondwet (recht op vrije meningsuiting). Dit is
niet het geval. In vaste rechtspraak is een scheiding aangebracht tussen het
collecteren enerzijds en het daarbij aanbieden van gedrukte stukken anderzijds
(HR 26-05-1987, 106, Vz ARRS 16-08-1979, AB 1979, 297 en 18-10-1979, OB 180, nr.
41340, rubriek III.2.2.7). Ook een beroep op artikel 10 van het EVRM en artikel
19 van het IVBPR heeft de verbindendheid van een dergelijke bepaling niet
aangetast.In het tweede lid van artikel 5:13 zijn de beide handelingen - het collecteren
en het daarbij aanbieden van geschreven of gedrukte stukken - bewust van elkaar
gescheiden. Volgens dit tweede lid is uitsluitend het houden van openbare
inzamelingen van een vergunning afhankelijk, niet het daarbij aanbieden of
verspreiden van geschreven of gedrukte stukken. Dit houdt dus in dat als een
aanvraag om een inzamelingsvergunning wordt geweigerd waarbij de aanvrager van
plan was om bij de geldinzameling gedrukte stukken aan te bieden, dan blijft het
recht om deze stukken aan te bieden zonder meer bestaan. Daarbij maakt het
bijzondere element “... indien daarbij te kennen wordt gegeven of de indruk
wordt gewekt dat de opbrengst geheel of ten dele voor een liefdadig of een
ideëel doel is bestemd” nog eens duidelijk, dat het gaat om een regeling van het
collecteren en niet om een regeling van het venten of colporteren met gedrukte
stukken. Huis-aan-huisverkoop van briefkaarten e.d. waarbij te kennen wordt
gegeven dat dit geheel of gedeeltelijk plaatsvindt ten behoeve van het goede
doel is op basis van het bovenstaande dan ook een vergunningplichtige
activiteit. De uitspraak van de Hoge Raad van 21 maart 2000, NJ 2000, 482 waar
door commerciële kaartverkooporganisaties nog wel eens naar verwezen wordt, doet
daar niet aan af. Bij deze kaartverkoopacties is het voornaamste doel het
inzamelen van geld (veelal deels ten behoeve van het goede doel).Venten/colporteren (met gedrukte stukken) of inzamelen (onder gelijktijdige
aanbieding van gedrukte stukken)Het collecteren onder gelijktijdige aanbieding van gedrukte stukken moet
onderscheiden worden van het venten of colporteren met gedrukte stukken. Venten
of colporteren met gedrukte stukken valt onder de werking van artikel 7, eerste
lid, van de Grondwet. Het venten of colporteren beoogt vooral het dekken van de
kosten van verspreiding (het drukken en redigeren daaronder begrepen) van
gedrukte stukken. Het aanvaarden van geld is dus duidelijk dienstbaar aan de
verspreiding. Van venten of colporteren met gedrukte stukken is sprake, wanneer
voor deze stukken een reële contraprestatie in de vorm van een vast bedrag wordt
gevraagd. Denk hierbij aan de verkoop van abonnementen op kranten of
tijdschriften. Verkrijgt men een of ander drukwerk door een willekeurig bedrag
of een weliswaar vast, maar niet meer als reële contraprestatie aan te merken,
bedrag aan geld in een bus te werpen of te overhandigen als bijdrage voor een
duidelijk kenbaar liefdadig of ideëel doel, dan is er in onze opvatting sprake
van een collecte. De gedrukte stukken worden daarbij slechts ter ondersteuning
van die actie uitgereikt en zijn niet elementair voor het verschijnsel collecte.
Bij strafrechtelijk optreden tegen dit soort, zonder vergunning gehouden
inzamelingen zal ten laste gelegd en bewezen moeten worden, dat te kennen is
gegeven of de indruk is gewekt dat de opbrengst geheel of gedeeltelijk is
bestemd voor een ideëel doel.Derde lidIn het derde lid van artikel 5:13 is een uitzondering op de vergunningplicht
opgenomen voor inzamelingen die gehouden worden “in besloten kring”. Voor deze
uitdrukking is aansluiting gezocht bij artikel 435e WvSr, waarin het telefonisch
colporteren voor charitatieve doeleinden wordt verboden. De uitdrukking “in
besloten kring” doelt op gevallen waarin tussen de inzamelende instelling en de
persoon tot wie zij zich richt een bepaalde kerkelijke, maatschappelijke of
verenigingsband bestaat, welke binding de achtergrond vormt van de actie. Het
begrip “besloten kring” veronderstelt een nauwere band dan alleen het
gemeenschappelijk lidmaatschap. Men zal moeten aangeven dat er ook een zekere
gemeenschappelijke bekendheid is. Dit zal niet het geval zijn, indien de band
tussen aanbieder en cliënt uitsluitend wordt gevonden in het gemeenschappelijk
lidmaatschap van een grote organisatie als een vak- of een omroepvereniging.
Ditzelfde geldt voor het behoren tot een zelfde kerkgenootschap. Wordt de actie
echter gevoerd binnen een bepaalde kerkelijke gemeente of wijk, of door een
plaatselijke afdeling van een landelijke vereniging, dan zal weer wel sprake
kunnen zijn van een besloten kring.Het Centraal Bureau FondsenwervingHet CBF is een onafhankelijke stichting die al sinds 1925 toezicht houdt op de
inzameling van geld voor goede doelen. Een van de belangrijkste taken van het
CBF is het beoordelen van fondsenwervende instellingen. Vrijwel alle Nederlandse
gemeenten zijn aangesloten bij het CBF. Ze worden regelmatig door het CBF
geïnformeerd, of nemen zelf contact op voor nadere informatie. Het CBF is zo het
eerste aanspreekpunt voor gemeenten bij nieuwe ontwikkelingen op het gebied van
fondsenwerving en goede doelen. De beoordelingen van het CBF vormen een leidraad
bij het verstrekken van de incidentele inzamelingsvergunningen door de gemeenten
aan instellingen die niet voorkomen op het collecterooster. Via afspraken met
alle gemeenten en een aantal grote nationale fondsen is in 1949 een
“collectenplan” gerealiseerd. Dit plan houdt onder meer in dat het CBF
jaarlijks, op voorstel van de Stichting Collectenplan, een rooster vaststelt
waarin aan grote landelijk collecterende fondsen voor hun inzamelingsactie een
week wordt toegewezen. De “vrije” perioden zijn beschikbaar voor andere
instellingen. Een essentieel element van het rooster is de exclusiviteit. De
fondsen krijgen desgevraagd als enige een inzamelingsvergunning van alle
gemeenten voor de betreffende week. Slechts in goed overleg tussen betrokken
instelling en de gemeente in kwestie zijn hierop uitzonderingen mogelijk.Direct dialogueDirect dialogue is een fondsenwervingmethode waarbij mensen worden aangesproken
en gevraagd om donateur of lid te worden van een instelling voor een goed doel
en waarbij een intekenlijst wordt aangeboden. Het publiek geeft een machtiging
af. In de algemene toelichting is hierover al een en ander opgemerkt. Het is een
wervingmethode die de laatste jaren snel populair is geworden. Bij het opstellen
van de bepaling van de model-APV is met deze methode geen rekening is gehouden.
Deze zag immers voornamelijk op landelijk georganiseerde inzamelingen
huis-aan-huis. Tot voor kort voor was de meest voorkomende vorm van direct
dialogue inzameling op plekken met veel lopend publiek, bijvoorbeeld in het
winkelgebied of bij stations. Tegenwoordig wordt deze vorm van inzamelen ook
huis-aan-huis toegepast. Dit maakt de vergunningverlening complexer. Duidelijk
is dat voor de huis-aan-huiswerving rekening gehouden dient te worden met het
collecterooster. De vergunning voor huis-aan-huis direct dialogue kan dan ook
alleen verleend worden voor de vrije perioden, waarin ook ruimte dient te zijn
voor lokale instellingen.Organisaties die gebruik maken van direct dialogue, willen graag meerdere malen
per jaar, gedurende enkele dagen leden werven. Een systeem van
vergunningverlening zoals aan de huis-aan-huiscollecten ten grondslag ligt (één
keer per jaar één week) voldoet niet aan deze behoefte. Duidelijk is ook dat er
een verschil is tussen huis-aan-huis collecteren en inzamelingen op straat. Een
groot aantal huis-aan-huiscollecten geeft eerder dan een groot aantal
straatcollecten aanleiding tot afkeer en wrevel onder de bevolking (AR
02-12-1983, Gst. 1984, 6763, 3).Niet elke gemeente heeft te maken met direct dialogue-activiteiten, maar
gemeenten die regelmatig aanvragen krijgen kunnen overwegen om beleidsregels
vast te stellen. De gemeente kan aangeven hoeveel instellingen op een zelfde dag
een inzamelingsvergunning krijgen voor straatwerving, waarbij ook gekeken kan
worden naar het aantal wervers dat per instelling ingezet mag worden. Ook kan de
gemeente bepalen op welke plaatsen gebruik kan worden gemaakt van de vergunning.
Afgewogen dient te worden welke plekken het meest wenselijk zijn vanuit de
belangen van de wervende instelling en welke plekken geschikt zijn in het kader
van verkeersveiligheid, openbare orde en overlast. De in artikel 1:8 opgenomen
weigeringgronden geven de gemeente de mogelijkheid aan de hand van daar genoemde
criteria een maximumstelsel te hanteren.Er bestaat een Gedragscode brancheorganisatie van de Vereniging Direct Dialogue
Donateurwervers Nederland. In deze gedragscode zijn regels opgenomen voor het
werven van leden en donateurs door middel van persoonlijke gesprekken. Enkele
van die regels zijn: de dienstverleners en hun medewerkers zullen zich aan
landelijke en lokale regelgeving houden (o.a. de APV), geen gebruik maken van
een intimiderende of agressieve werkwijze, de wervers hebben altijd een
identificatie bij zich en zijn goed getraind en geïnformeerd.Direct dialogue in relatie tot ventenHet komt de laatste tijd regelmatig voor dat gemeenten benaderd worden door
marketing- en salesorganisaties die een vergunning aanvragen om huis-aan-huis
klanten te werven voor hun opdrachtgevers. Een opdrachtgever kan een
charitatieve instelling zijn waarvoor leden worden geworven door middel van een
intekenlijst, maar ook een bedrijf dat producten verkoopt. Bijvoorbeeld een
energie- of telefonieleverancier werft huis-aan-huis klanten waarbij aan de deur
een contract wordt ondertekend.De vergunningen die mogelijk op deze activiteiten van toepassing zijn, zijn de
inzamelingsvergunning (art 5:13 APV) en de ventvergunning (art. 5:14 e.v. APV).
Wat betreft de inzamelingsvergunning is het verwarrend dat het niet het
charitatieve doel zelf is dat de vergunning aanvraagt, maar de commerciële
organisatie in opdracht van een goed doel. Voor de hand ligt dat aan deze
instelling bij het verlenen van de inzamelingsvergunning dezelfde voorwaarden
worden opgelegd als aan een charitatieve instelling, dus ook het terugkoppelen
van wat ingezameld is (hoeveel machtigingen en voor welk bedrag). Bij venten
ziet de vergunningplicht zowel op het aanbieden van goederen als het aanbieden
van diensten. Het werven van klanten voor energieleveranciers valt onder het
aanbieden van diensten. Doel is immers om via deze methode een contract af te
sluiten voor de levering van een dienst. Een andere vorm van venten is het op
straat of huis-aan-huis verkopen van producten als een hotelbon of bon voor
vakantiepark.Gemeentelijk beleid met betrekking tot de verlening van de
inzamelingsvergunningenHet gemeentelijk beleid inzake de verlening van inzamelingsvergunningen heeft
twee uitgangspunten: de inzameling geschiedt door bonafide te achten
instellingen en in het kader van overlast wordt het aantal collecten beperkt en
gelijkmatig over het jaar verdeeld. Desgewenst wordt een onderscheid gemaakt
tussen inzamelingen huis-aan-huis en op straat.De collecten van landelijke instellingen, voorkomende op het collecterooster
krijgen een doorlopende vergunning. De gemeente volgt hierbij het CBF en de
Stichting Collecteplan. Instellingen die niet op deze collecterooster voorkomen
en een vergunning vragen voor een vrije periode of voor werving op straat dienen
door de gemeente beoordeeld te worden. Bij de beoordeling van de aanvragen
worden in de praktijk onder meer de volgende criteria gehanteerd (indien van
toepassing):
• de instelling moet als bonafide zijn aan te merken (advies inwinnen
bij CBF);
• de instelling moet specifiek plaatselijke kenmerken bezitten;
en/of
• de voorgenomen actie is geen duplicering van andere al “gevestigde”
inzamelingen ten bate van een identiek doel, met name dat van
instellingen vermeld op het collecteplan; en/of
• de opbrengst van de voorgenomen collecte moet worden besteed ten
behoeve van personen of instellingen buiten de kring van collecterende
instellingen; en/of
• de aanvragende instelling mag geen (controversiële) politieke
doeleinden nastreven;
• controle van de begroting op besteding van de gelden;
• tellen onder toezicht van een notaris;
• betalingsbewijs achteraf (dat het geld daadwerkelijk is overgemaakt
aan doel);
• gesloten bus, legitimatie inzamelaars etc.;
• onderschrijven Gedragscode brancheorganisatie van de Vereniging Direct
Dialogue Donateurswervers Nederland.
AFDELING 3: VENTEN Artikel 5:14 Begripsbepaling Bij de herziening van 2007 is omschreven wat onder venten wordt verstaan. Dit is
een verbetering omdat het uitoefenen van de ambulante handel (het venten)
onderscheiden moet worden van enerzijds de collectevergunning en anderzijds de
standplaatsvergunning. Onder venten met goederen wordt dan ook verstaan: de
uitoefening van kleinhandel waarbij goederen of diensten aan willekeurige
voorbijgangers worden aangeboden dan wel het huis-aan-huis aanbieden van
goederen of diensten. Bij venten is het van belang dat de venter in beweging is.
De venter biedt zijn waren voortdurend aan vanaf een andere plaats. Het
tijdelijk stilstaan in afwachting van klanten is geen venten. HR 26-03-1974, NJ
1974, 239.Het onderscheid tussen venten en collecteren is het volgende. Van venten of
colporteren is sprake wanneer voor deze goederen een reële contraprestatie in de
vorm van een vast bedrag wordt gevraagd. In principe worden bij collecteren geen
goederen aangeboden, maar gaat het om het inzamelen van geld en goederen.
Verkrijgt men een drukwerk of ander goed door een willekeurig bedrag of een
weliswaar vast, maar niet meer als reële contraprestatie aan te merken, bedrag
aan geld in een bus te werpen of te overhandigen als bijdrage voor een duidelijk
kenbaar liefdadig of ideëel doel, dan is sprake van een collecte. De goederen
worden daarbij slechts ter ondersteuning van die actie uitgereikt. Bij
strafrechtelijk optreden tegen dit soort zonder vergunning gehouden inzamelingen
zal ten laste gelegd en bewezen moeten worden dat te kennen is gegeven of de
indruk is gewekt dat de opbrengst geheel of gedeeltelijk is bestemd voor een
ideëel doel.Het onderscheid tussen venten en het innemen van een standplaats, betreft de
periode gedurende welke goederen vanaf dezelfde plaats op straat worden
aangeboden aan willekeurige voorbijgangers. Onder het innemen van een
standplaats wordt verstaan het te koop aanbieden van goederen vanaf eenzelfde
plaats, gebruikmakend van fysieke hulpmiddelen als een kraam of een
aanhangwagen, in de openbare ruimte. Het tien minuten standplaats innemen
vereist een standplaatsvergunning en geen ventvergunning, HR 26-03-1974, NJ
1974, 239. Venten en standplaatsen sluiten elkaar dus uit.Artikel 5:15 Ventverbod In het kader van het (preventief) voorkomen van overlast door venters van
goederen en/of diensten aan huis, wordt het behouden van een vergunningstelsel
noodzakelijk en proportioneel geacht. Uitgegaan wordt van een algeheel verbod op
venten, behalve als met een door het college verstrekte vergunning wordt
gehandeld. WeigeringsgrondenDe weigeringsgrond van het oude artikel 3, sub d, te weten: ‘wanneer als gevolg
van bijzondere omstandigheden in de gemeente of in een deel der gemeente
redelijkerwijs te verwachten is dat door het verlenen van de vergunning een
redelijke verzorgingsniveau voor de consumenten ter plaatse in gevaar komt.’ is
komen te vervallen. De weigeringsgronden staan niet expliciet in het artikel,
omdat deze in zijn opgenomen in artikel 1.8 APV.MaximumstelselDe Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft bepaald, dat het in
het belang van de openbare orde kan zijn om het aantal te verlenen vergunningen
aan een maximum te binden. Het aantal te verlenen vergunningen kan worden
beperkt tot een van tevoren vastgesteld maximum als de openbare orde in gevaar
wordt gebracht. Wel dient te worden aangetoond of aannemelijk gemaakt dat van
zo'n gevaar in concreto daadwerkelijk sprake is.De Europese Dienstenrichtlijn komt wat dit betreft overeen met de bestaande lijn
in de Nederlandse rechtspraak: een maximumstelsel mag. Wel geldt op grond van
artikel 9 jo artikel 10 dat er een transparante en non-discriminatoire op
objectieve gronden gebaseerde verdeling/toekenning van vergunningen moet
zijn.Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een
vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000
schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatig verblijf blijkt.Lex silencio positivoDe ventvergunning valt onder de Europese Dienstenrichtlijn en derhalve is het
verplicht om de lex silencio in te voeren tenzij dwingende redenen van algemeen
belang zich hiertegen verzetten. Bij het verlenen van een vergunning spelen geen
dwingende redenen van algemeen belang om de lex silencio positivio niet van
toepassing te verklaren. Het maatschappelijk risico (openbare orde, het
voorkomen en beperken van overlast, de verkeersvrijheid en de
verkeersveiligheid) wordt – afgezet tegen de maatschappelijke baten – als gering
ingeschat. Op een aanvraag is de algemene beslistermijn van 8 weken uit artikel
1.2 APV van toepassing. Indien tijdig ingediend, is dit een reëel termijn om een
aanvraag af te wikkelen. Paragraaf 4.1.3.3. Awb wordt op het artikel van
toepassing verklaard.Artikel 5:16 Vrijheid van meningsuiting Artikel 7 Grondwet bepaalt dat geen vergunning mag worden geëist voor de
gebruikmaking van een zelfstandig middel van bekendmaking. In de jurisprudentie
is het aanbieden van of venten met gedrukte stukken als een zelfstandig middel
van bekendmaking aangemerkt. Een afzonderlijk probleem is het beoordelen of er
in een concrete situatie sprake is van de uitoefening van “een zelfstandig
middel van bekendmaking” in de zin van artikel 7 van de Grondwet of dat er
sprake is van het te koop aanbieden van drukwerk, waarbij geen gedachten of
gevoelens worden geopenbaard. Het verspreiden van handelsreclame wordt niet tot
de vrijheid van drukpers gerekend, zie artikel 7, vierde lid van de
Grondwet.Ook het trekken van een grens tussen het aanbieden van gedrukte stukken in het
kader van de vrijheid van drukpers en het verkopen van gedrukte stukken is in de
praktijk dikwijls moeilijk vast te stellen. Zo is in de jaren tachtig in een
groot aantal gemeenten het verzoek gedaan tot het venten met prentbriefkaarten.
De firma die in deze gemeenten haar prentbriefkaarten in het kader van een
commerciële protestactie wilde verkopen was van mening dat het gedrukte stukken
betrof die, gelet op artikel 7 Grondwet, zonder ventvergunning verkocht mogen
worden. Hoewel bij de verkoop van deze kaarten gesuggereerd werd dat de
opbrengst voor een goed doel bestemd was, bleek de opbrengst geheel ten goede te
komen aan de verkoper van de prentbriefkaarten. Optreden tegen de verkoper op
grond van overtreding van een APV-bepaling waarin een ventverbod wordt
vastgelegd, is in een dergelijk geval echter niet mogelijk.In een geval van verkoop van posters met reproducties van aquarellen en
afbeeldingen van foto’s al dan niet voorzien van teksten, is bepaald dat deze
voor geen andere uitleg vatbaar zijn dan dat zij een bepaalde uiting van kunst
bevatten of ludiek van aard zijn. Bezwaarlijk kan van zulke gedrukte stukken
gezegd worden dat zij geen gedachten of gevoelens openbaren als bedoeld in art.
7, eerste lid, van de Grondwet.Het stellen van beperkingen aan het venten met gedrukte stukken is onder de
volgende criteria toegestaan: de beperking mag geen betrekking hebben op de
inhoud van de gedrukte stukken en er dient gebruik van enige betekenis te
resteren; de beperking mag niet resulteren in een algeheel verbod. Een
constructie, waarbij aan een (beperkt) verbod de mogelijkheid tot het verlenen
van een ontheffing is verbonden, is volgens de jurisprudentie wel toelaatbaar.
De beperking van de verkoop van drukwerk waarop een mededeling staat is, gelet
op artikel 7 van de Grondwet, niet mogelijk voor zover het betreft de inhoud van
het drukwerk. Artikel 7 van de Grondwet beschermt immers “iedere openbaarmaking
van een - meer of minder weloverwogen - gedachte of een gevoelen, ongeacht de
intenties of motieven van degene die zich uit” (Kb 5 juni 1986, Stb. 339). Wel
kan de verkoop van drukwerk in het belang van de openbare orde en veiligheid
naar tijd en plaats worden ingeperkt.DaklozenkrantDe verkoop van daklozenkranten is noch venten noch collecteren. Op grond van
artikel 7 van de Grondwet kan het verkopen niet verbonden worden aan een
vergunning. Wel kan de gemeente gebruik maken van artikel 2:6. Als verkoop
plaats vindt op het grondgebied van bijvoorbeeld een supermarkt, dan kan de
eigenaar de verkoper verzoeken weg te gaan. Het verdient aanbeveling om te
overleggen met de koepelorganisaties die de daklozen vertegenwoordigt. Immers
niet iedereen kan een straatkrant verkopen. De verkopers moeten in het bezit
zijn van een identiteitsbewijs van de koelorganisatie waarmee ze kunnen aantonen
dat ze officiële straatkantverkopers zijn.AFDELING 4: STANDPLAATSEN Artikel 5:17 Begripsbepaling Artikel 5:17 bevat een begripsomschrijving en voorziet voorts in uitzonderingen.
Het hebben van een standplaats ziet op het te koop aanbieden van goederen vanaf
een vaste plaats. Dit is dan ook het onderscheidend criterium ten opzichte van
het venten met goederen. Bij het venten met goederen wordt er immers vanuit
gegaan dat de venter voortdurend zijn goederen vanaf een andere plaats in de
openbare ruimte aanbiedt. Met andere woorden: de venter is ambulant, de
standplaatshouder niet.Tweede lidHet tweede lid bepaalt dat de definitie van het eerste lid niet bevat het
innemen van een standplaats op een door de gemeente ingestelde markt op basis
van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet. Degene die
op een door de gemeente ingestelde markt een standplaats wil innemen zal zich
moeten houden aan de regels die voor de markt gelden. Deze zijn in veel
gemeenten in een marktverordening neergelegd. Een afbakening met de snuffelmarkt
is niet nodig, omdat snuffelmarkten in gebouwen plaats vinden en standplaatsen
worden ingenomen in de open lucht. Voor het innemen van een standplaats op een
bepaald evenement is geen vergunning krachtens afdeling 5.4 nodig. Op het
evenement zijn de artikelen 2:24 en 2:25 van toepassing, waarbij de bepalingen
met betrekking tot het innemen van een standplaats niet van toepassing
zijn.Artikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgronden AlgemeenWij achten een vergunning voor het hebben van een standplaats, hoe eenvoudig
ook, noodzakelijk en evenredig. De vergunning dient om te voorkomen dat de
openbare orde wordt verstoord en overlast wordt tegengegaan. Gedacht kan worden
aan bijvoorbeeld: geluidsoverlast, stankoverlast, verkeershinder en overlast
door zwerfafval. De vergunning is persoonsgebonden (artikel 1:6).Vergunning voor onbepaalde tijdEen vergunning wordt in beginsel voor onbepaalde tijd verleend (artikel 1:7).
Indien de gemeente de vergunning met het oog op de verdeling van standplaatsen
aan een termijn wil verbinden, dan is het zaak te motiveren waarom dit
noodzakelijk is in het belang van onder meer de openbare orde, overlast en de
verkeersveiligheid en milieu. Zie voor nadere toelichting bij de artikelen
1:7.Vrijheid van meningsuitingIn het derde lid van artikel 5.2.3 (oud) werd een uitzondering gemaakt op het
verbod op de straathandel voor zover het betreft het uitstallen van stukken
waarin gedachten en gevoelens worden geopenbaard (artikel 7 Grondwet). Voor het
aanbieden van gedrukte stukken als zodanig kan geen vergunning worden geëist.
Het wordt gezien als een zelfstandig middel van verspreiding. Wel is een
vergunning noodzakelijk indien vanaf een standplaats gedrukte stukken worden
aangeboden. Deze vergunning is niet vereist vanwege het feit dat gedrukte
stukken worden aangeboden, maar vanwege het feit dat een standplaats wordt
ingenomen. Dus het gaat hier om een standplaatsvergunning.Tweede lid BestemmingsplanDe bepalingen in de model-APV met betrekking tot het innemen van een standplaats
zijn gebaseerd op ordening van de straathandel en zijn gebaseerd op de
regulerende bevoegdheid van de gemeente van zaken die tot haar huishouding
behoren. Daarnaast vormen de besluiten op grond van de Wet op de ruimtelijke
ordening, zoals een bestemmingsplan, een zelfstandige weigeringsgrond. Dit
betekent dat bij de beoordeling van een aanvraag voor een vergunning voor het
innemen van een standplaats altijd gelet moet worden op de voorschriften die uit
het bestemmingsplan voortvloeien.Als het bestemmingsplan standplaatsen ter plaatse niet toelaat, is het moeilijk
uit te leggen dat de vergunning weliswaar wordt verleend, maar dat daarvan geen
gebruik gemaakt kan worden wegens strijd met het bestemmingsplan. Strijd met het
bestemmingsplan is daarom als imperatieve weigeringsgrond opgenomen. Blijkens
jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een dergelijke bepaling geen
zelfstandige planologische regeling bevat.Derde lid WeigeringsgrondenDe generieke weigeringsgronden worden genoemd in artikel 1:8. Nadere uitleg
daarvan vindt men in de toelichting bij dat artikel.Derde lid, onder a Redelijke eisen van welstandBij de herziening van 2004 is de weigeringsgrond “uiterlijk aanzien van de
gemeente” vervangen door “redelijke eisen van welstand” vanwege het streven om
de terminologie in de model-APV zo eenduidig mogelijk te houden. Bovendien sluit
het aan bij de terminologie van de Woningwet. Wij gaan ervan uit dat “uiterlijk
aanzien” en “redelijke eisen van welstand” inhoudelijk dezelfde betekenis
hebben. De weigeringsgrond kan gehanteerd worden indien een of meer
standplaatsen worden ingenomen op een zodanige plaats dat het straatbeeld
ernstig verstoord wordt. Met deze weigeringsgrond kan niet alleen verkapte
marktvorming worden tegengegaan, ook wordt daarmee het aanzien van monumentale
gebouwen of stedenbouwkundige ensembles gewaarborgd. Het college bepaalt
zelfstandig de inhoud van deze weigeringsgrond. Het is niet noodzakelijk, maar
wel verstandig om bij voorbeeld de welstandscommissie om advies te vragen.Derde lid onder b Redelijk verzorgingsniveauIn het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de
gemeente ten behoeve van de consument als een openbare ordebelang aangemerkt. De
gedachte was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd worden met hoge
exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij lage
exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit jurisprudentie van de Afdeling
bestuursrecht van de Raad van State blijkt dat het reguleren van de
concurrentieverhoudingen niet als een huishoudelijk belang van de gemeente wordt
aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts één uitzondering toegestaan,
namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de consument in een deel van de
gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis hiervan een vergunning
weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van de boekhouding van de
plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de winkel in gevaar komt als
vanaf een standplaats dezelfde goederen aangeboden worden.De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsen die (mede)
diensten verlenen niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een economische, niet
toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van diensten. Het blijft echter
nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te hanteren voor het verkopen van
goederen. De Dienstenrichtlijn is daarop immers niet van toepassing.MaximumstelselDe Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft bepaald, dat het in
het belang van de openbare orde kan zijn om het aantal te verlenen vergunningen
aan een maximum te binden. Het aantal te verlenen vergunningen kan worden
beperkt tot een van tevoren vastgesteld maximum als de openbare orde in gevaar
wordt gebracht. Wel dient te worden aangetoond of aannemelijk gemaakt dat van
zo'n gevaar in concreto daadwerkelijk sprake is.De Europese Dienstenrichtlijn komt wat dit betreft overeen met de bestaande lijn
in de Nederlandse rechtspraak: een maximumstelsel mag. Wel geldt op grond van
artikel 9 jo artikel 10 dat er een transparante en non-discriminatoire op
objectieve gronden gebaseerde verdeling/toekenning van vergunningen moet
zijn.Het aantal vergunningen moet vastgesteld worden voordat tot uitvoering van het
beleid wordt overgegaan. De locaties waar een standplaats mag worden ingenomen
moeten zo zorgvuldig mogelijk worden geselecteerd. Het totaal aantal aangewezen
standplaatsen tezamen levert het maximum aantal af te geven
standplaatsvergunningen op. Het laten opmaken van een politierapport met
betrekking tot de mogelijkheden tot het innemen van een standplaats op de
verschillende locaties kan een verdere onderbouwing leveren van het vastgestelde
maximum aantal standplaatsvergunningen. In dit politierapport kan worden
aangegeven welke gevolgen het innemen van standplaatsen zal hebben voor de
verkeersveiligheid en de handhaving van de openbare orde.Het innemen van een standplaats kan verder worden geordend door tijdstippen aan
te wijzen wanneer een standplaats mag worden ingenomen. Een verdeling naar dagen
van de week en eventueel naar dagdelen kan een nadere invulling geven aan het
maximum aantal standplaatsvergunningen. Een dergelijk beleid kan zowel voor de
gehele gemeente als voor nader aan te geven gedeelten van de gemeente van kracht
zijn.Een verdere verfijning van het maximum aantal standplaatsvergunningen kan worden
bereikt door een onderverdeling naar een aantal branches in te stellen. Per
branche kan dan een maximum aantal af te geven vergunningen worden bepaald.
Opgemerkt moet worden, dat een dergelijk maximum aantal vergunningen slechts
door de rechter wordt toegelaten indien het aantal aanvragen per branche het
totaal aantal af te geven vergunningen overtreft.Indien voor een branche niet het maximum aantal vergunningen wordt afgegeven,
acht de rechter geen noodzaak tot handhaving van dit stelsel aanwezig.Bij het vaststellen van een maximum aantal vergunningen, eventueel uitgesplitst
naar plaats, tijdstip of branche, moet rekening gehouden worden met het aantal
reeds afgegeven vergunningen. Indien het totaal aantal aanvragen om een
standplaatsvergunning het totaal aantal af te geven vergunningen overtreft kan
het college een wachtlijst opstellen. De aanvragen worden dan geregistreerd in
volgorde van binnenkomst. Indien een standplaatshouder te kennen geeft zijn
standplaats niet meer in te zullen nemen, kan deze vergunning aan de eerste op
de wachtlijst toegekend worden. Ten slotte moet opgemerkt worden dat iedere
aanvraag tot het innemen van een standplaats afzonderlijk beoordeeld moet
worden. Aan de hand van de in de model-APV vastgestelde weigeringsgronden en het
aan de hand hiervan geformuleerde beleid moet een afweging plaatsvinden of de
aangevraagde standplaatsvergunning verstrekt kan worden.Men houdt ook de eis van de Dienstenrichtlijn voor ogen dat een wachtlijst noch
direct noch indirect discriminatoir mag zijn.BeleidsregelsAan de hand van de motieven, genoemd in artikel 1:8, kan het college
beleidsregels vaststellen, waarin wordt aangegeven wanneer wel of niet tot het
afgeven van een standplaatsvergunning wordt overgegaan. Het vaststellen van een
dergelijk beleid, waarin objectieve, algemeen bekendgemaakte criteria worden
aangegeven, die bij de beoordeling van een vergunningaanvraag worden gehanteerd,
is blijkens de jurisprudentie toegestaan. Wel moet worden opgemerkt dat te
voeren beleid niet mag leiden tot een beslissing omtrent een aangevraagde
vergunning die niet kan worden herleid op één van de in artikel 1:8 genoemde
weigeringsgronden. Rb Utrecht 23-12-1998, KG 1999, 78. Ook beleidsregels zijn
volgens artikel 4, van de Dienstenrichtlijn onderworpen aan dwingende reden van
algemeen belang: de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en
het milieu.Bij het hanteren van deze weigeringsgronden kan een verdeling gerealiseerd
worden van het aantal standplaatsen, waarbij de af te geven vergunningen zodanig
over de week verspreid worden, dat een concentratie van de in te nemen
standplaatsen wordt tegengegaan. De weigeringsgronden kunnen ook gebruikt worden
wanneer veel belangstelling voor dezelfde locatie ontstaat. Een aantal
standplaatsen op één plek doet ook de kans op feitelijke marktvorming ontstaan.
Ook is het mogelijk om specifieke standplaatsen op bepaalde locaties te weren.
Gedacht kan bijvoorbeeld worden aan bakkramen die in verband met stankoverlast
of brandgevaarlijkheid niet in de directe nabijheid van gebouwen gewenst
zijn.Inhoud standplaatsenbeleidDe motieven waarop een beleid met betrekking tot het innemen van standplaatsen
berust, mogen niet strijdig zijn met de bevoegdheidsgrondslag om ordenend op te
treden. Het beleid dat door het college wordt vastgesteld ter uitvoering van de
APV-bepalingen mag niet de wettelijke grondslag (art. 149 Gemeentewet) van deze
APV-bepalingen overschrijden.De zaken die het college in het standplaatsenbeleid kan vastleggen
betreffen:• de vaststelling van het maximum aantal af te geven
standplaatsvergunningen;• de vaststelling van het aantal af te geven standplaatsvergunningen per
branche. de aanwijzing van locaties waar standplaatsen mogen worden
ingenomen;• de aanwijzing van tijdstippen waarop standplaatsen mogen worden
ingenomen.De vaststelling van het aantal af te geven vergunningen wordt bepaald aan de
hand van een feitelijke invulling van de verschillende in artikel 1:8 genoemde
weigeringsgronden. Nadat aan de hand van ieder motief afzonderlijk is bepaald op
welke plaats in de gemeente een standplaats kan worden ingenomen, valt aan de
hand van het totaalbeeld dat hieruit resulteert, aan te geven wat het maximum
aantal af te geven standplaatsvergunningen is. Aan de hand van ieder motief
afzonderlijk is een aantal plaatsen aan te duiden waar een standplaats ingenomen
kan worden.Nadat een overzicht van het aantal mogelijk in te nemen standplaatsen en het
maximumaantal standplaatsvergunningen is vastgesteld, kan het college een beleid
vaststellen ten aanzien van de handhaving en het toezicht en de wijze waarop
gehandeld wordt als het maximum aantal vergunningen reeds is afgegeven. Het
betreft hier dan een wachtlijstensysteem dat van toepassing is wanneer het
aantal aanvragen het maximum aantal af te geven standplaatsvergunningen
overschrijdt.VergunningsvoorschriftenAan de standplaatsvergunning kunnen voorschriften worden verbonden. Artikel 10
van de Dienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd moeten zijn op
criteria die ervoor zorgen dat de bevoegde instanties hun
beoordelingsbevoegdheid niet op willekeurige wijze uitoefenen. Die criteria
zijn: niet-discriminatoir, gerechtvaardigd om een dwingende reden van algemeen
belang; evenredig met die reden van algemeen belang; duidelijk en
ondubbelzinnig; objectief; vooraf openbaar bekendgemaakt; transparant en
toegankelijk. Zie ook artikel 1:4 en de toelichting bij dit artikel.Voorschriften die aan een vergunning gesteld kunnen worden betreffen:• het vervallen van de standplaats indien gedurende een bepaalde periode geen
standplaats is ingenomen;• de soort goederen of diensten die mogen worden aangeboden. Hierbij moet men
wel het oog houden op een goede verdeling van de te verkopen goederen voor de
consument. Anders zou er oneerlijke concurrentie kunnen zijn;• de grootte van de standplaats;• de ruimte waarbinnen de waren uitgestald mogen worden;• het uiterlijk aanzien van de standplaats;• tijden van opbouw en ontruiming van de standplaats;• eisen met betrekking tot de (brand)veiligheid;• opruimen van rommel en schoon achterlaten van de locatie.Overige regelgevingOp het drijven van straathandel zijn ook andere regels dan de regels van de
model-APV van toepassing. Deze regels stellen vanuit andere motieven eisen aan
de straathandel Wet op de Ruimtelijke ordeningEen vergunning voor het innemen van een standplaats kan worden geweigerd vanwege
strijd met een geldend bestemmingsplan. Wanneer wel een vergunning, zoals
vereist krachtens de model-APV, wordt verstrekt, blijven eventuele eisen die in
het geldende bestemmingsplan worden gesteld, van kracht. Het college kan een
aanvraag voor het innemen van een standplaats mede opvatten als een verzoek om
vrijstelling van de gebruiksvoorschriften van het bestemmingsplan. In een
dergelijk geval wordt een aanvraag gebruikt voor twee afzonderlijke procedures.
Het is dan niet nodig twee afzonderlijke aanvragen in te dienen.WinkeltijdenwetDe Winkeltijdenwet regelt een aantal zaken met betrekking tot de openingstijden
van winkels en het leveren van goederen aan particulieren. De bepalingen uit de
Winkeltijdenwet gelden ook voor de verkoop van goederen vanaf een standplaats.
Het toezicht op de naleving van de bepalingen van de Winkeltijdenwet geschiedt
door de Economische Controledienst.WarenwetOp het drijven van handel in waren zoals bedoeld in artikel 1 van de Warenwet
(eetwaren, waaronder tevens worden begrepen kauwpreparaten, andere dan van
tabak, en drinkwaren, alsmede andere roerende zaken) zijn de bepalingen uit de
Warenwet van toepassing. De Warenwet stelt regels met betrekking tot de goede
hoedanigheid en aanduiding van waren. Daarnaast stelt de Warenwet regels met
betrekking tot de hygiëne en degelijkheid van producten. Met betrekking tot het
toezicht op de naleving van de bepalingen van de Warenwet is een afzonderlijk
regime van toepassing. De voorschriften die uit de Warenwet voortvloeien gelden
naast de voorschriften die door het college gesteld kunnen worden op basis van
een standplaatsvergunning.Wet milieubeheerIn de Wet milieubeheer wordt een regeling getroffen ten aanzien van inrichtingen
die hinder of overlast kunnen veroorzaken voor de omgeving. Deze bepalingen
gelden ook voor een standplaatshouder, voor zover zijn verkoopplek als
“inrichting” kan worden aangemerkt. Van belang is de regelgeving die geldt voor
bijvoorbeeld patatverkopers, die voor wat betreft de frituurinrichting aan
bepaalde voorwaarden moeten voldoen. Ook van belang is de
model-Afvalstoffenverordening.Gebruik van de openbare wegVoor het innemen van een standplaats op de openbare weg is een vergunning
vereist. In veel gevallen zal de gemeente de eigenaar of rechthebbende van de
openbare weg zijn. Op grond hiervan kan de gemeente van degene die op de
openbare weg met vergunning een standplaats inneemt een vergoeding bedingen voor
het gebruik van het deel van de openbare weg. De grondslag voor het bedingen van
een dergelijke vergoeding kan gegeven worden in een retributieverordening of in
een huurovereenkomst. In een retributieverordening kan afhankelijk van het
formaat en de locatie van de standplaats een bepaald bedrag worden
vastgesteld.Voor wat betreft de huurovereenkomst kan worden opgemerkt dat een beleid kan
worden vastgesteld met betrekking tot de plaats en de grootte van de
standplaats. Per in te nemen locatie kan een vaste prijs worden berekend. De
huurprijs en andere voorwaarden die in een huurovereenkomst worden bedongen
mogen geen belemmering vormen voor het innemen van een standplaats. Uit
jurisprudentie is gebleken dat het bedingen van een hoge huurprijs voor het
gebruik van de openbare weg niet zover kan gaan dat een feitelijke belemmering
ontstaat voor het innemen van een standplaats waarvoor een vergunning is
verleend, zie Vz. ARRS 12-04-1991, JG 91.0369 .Met betrekking tot de keuze tussen het vaststellen van een retributieverordening
en het aangaan van een huurovereenkomst moet opgemerkt worden dat een dergelijke
keuze consequent gehanteerd dient te worden. (Zie hierover de algemene
leerstukken met betrekking tot de tweewegenleer).Artikel 5:19 Toestemming rechthebbende Dit artikel verbiedt de rechthebbende op een terrein toe te laten dat een
standplaats wordt ingenomen, zonder dat hiervoor een vergunning is verstrekt.
Met dit verbod is het mogelijk niet alleen maatregelen te nemen tegen degene die
zonder vergunning een standplaats inneemt maar ook tegen de eigenaar van de
grond die het innemen van een standplaats zonder vergunning toestaat.Artikel 5:20 AfbakeningsbepalingenAfbakeningVoor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel
122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de model-APV van rechtswege
vervallen als in het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale verordening
wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat het om dezelfde
materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de
lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het
tweede lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet. Zie uitgebreid daarover onder
het kopje Afbakeningsbepalingen in de Algemene Toelichting.In het eerste lid vindt afbakening plaats met de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken en het Provinciaal wegenreglement, het tweede lid ziet op
afbakening met de Woningwet.Artikel 5:21 Aanhoudingsplicht (Vervallen)Artikel 5:21 a Vergunninghouder/Overschrijven standplaatsAlleen natuurlijke handelingsbekwame personen die beschikken over een legale
verblijfsstatus in Nederland komen in aanmerking voor een vergunning. Per
persoon wordt voor dezelfde periode ook maar één vergunning verleend, teneinde
onder meer de handel in vergunningen te voorkomen. Een persoon kan dus
bijvoorbeeld niet twee vergunningen hebben voor verschillende locaties op de
donderdag, maar wel bijvoorbeeld een vergunning voor de woensdag in noord en een
vergunning voor de donderdag in zuid. Het college kan een vergunning voor de
resterende geldigheidsduur op verzoek overschrijven op de naam van de
achterblijvende echtgenoot, de geregistreerde partner of een kind van de
vergunninghouder. Hierbij moet gedacht worden aan de omstandigheid dat de
relatiepartner of kind de vergunninghouder regelmatig bijstond op de
standplaats.Artikel 5:21 b Standplaatsvrije gebiedenNaast de hierboven vermelde toetsingsgronden kan het college gebieden aanwijzen
waarbinnen geen standplaatsvergunningen worden afgegeven. Het betreft hier
gebieden die in hoge mate representatief zijn of waar de komende jaren grote
veranderingen te verwachten zijn, waarbij de inrichting van met name het
openbaar gebied een belangrijke rol zal spelen. Het college kan, met
inachtneming van de reguliere toetsingsgronden (zie artikel 1:8 en artikel 5:18
APV), in deze gebieden voor bepaalde (seizoensgebonden) standplaatsen een
ontheffing verlenen voor het innemen van een standplaats met een verplaatsbare
verkoopinrichting. In Schiedam zijn conform de APV gebieden aangewezen als
standplaatsvrije gebieden, te weten de Binnenstad/Beschermd Stadsgezicht
(B&W-besluit d.d. 15-1-2008 met tekening Ov-289), Stationsplein en omgeving
(B&W-besluit d.d. 10-2-2009 met tekening O-464-B), bedrijventerreinen
Vijfsluizen & Schieveste (B&W-besluit d.d. 4-1-2011 met tekeningen
Ov-331-1 resp. Ov-331-2). Artikel 5:21 c Inneming en ontruiming standplaatsDit artikel spreekt voor zich.AFDELING 5: SNUFFELMARKTEN Artikel 5:22 Begripsbepaling BegripsbepalingEvenals bij venten en standplaatsen wordt in deze afdeling begonnen met een
begripsbepaling van de snuffelmarkt. De laatste tijd komt het in steeds meer
plaatsen voor dat particulieren markten organiseren in grote (doorgaans
leegstaande) gebouwen. Hoofdzakelijk worden daar “ongeregelde” zaken verkocht.
Bij “ongeregelde” zaken kan met name worden gedacht aan incourante goederen, dat
wil zeggen goederen, die in de regel niet meer langs normale handelskanalen het
publiek bereiken, zoals bij voorbeeld beschadigde artikelen, artikelen die uit
de mode zijn, restanten en zaken van een te liquideren onderneming.Tweede lidVan de snuffelmarkt te onderscheiden zijn:De weekmarkt in de zin van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de
GemeentewetHet begrip “markt” is niet nader omschreven in de Gemeentewet. In de regel
worden op een weekmarkt “geregelde” waren verkocht, dat wil zeggen: geen
tweedehands goederen. Indien de te verwachten concentratie van een aantal
standplaatsen zo hoog is, dat het uiterlijk de karakteristieken van een markt
krijgt, mag niet meer worden volstaan met het verlenen van
standplaatsvergunningen, maar dient het college een besluit te nemen over het
instellen van een markt. De weekmarkt wordt in de meeste gemeenten gereguleerd
door een marktverordening. De VNG heeft een model marktverordening uitgebracht,
de jaarmarkt in de zin van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de
Gemeentewet. Ook het begrip “jaarmarkt” wordt niet nader gedefinieerd in de
Gemeentewet. Bij een jaarmarkt moet gedacht worden aan een jaarlijks
terugkerende traditie. Zo wordt in sommige gemeenten al sinds jaar en dag een
veemarkt op een vast tijdstip, bijvoorbeeld op tweede paasdag, gehouden. Het
college dient voor dit type markt een instellingsbesluit te nemen. Verder zal de
raad voor een dergelijke markt ook een aparte regeling moeten vaststellen, die
eventueel geïntegreerd kan worden in de APV of in de marktverordening.Evenement: de zogenaamde snuffelmarkten worden gehouden in een gebouw of plaats.
Indien het betreft braderieën, vrijmarkten op Koninginnedag of vlooienmarkten in
de openbare ruimte, is deze paragraaf niet van toepassing, maar is er sprake van
een evenement, dat al dan niet vergunningplichtig is op grond van artikel
2:25.Artikel 5:23 Organiseren van een snuffelmarkt AlgemeenDe aard van de goederen en de omstandigheden rondom een snuffelmarkt kunnen een
uitstralende werking hebben buiten het gebouw. Het houden van een snuffelmarkt
is dan ook verboden als de openbare orde dreigt te worden aangetast en overlast
(milieu in de zin van de Dienstenrichtlijn) te verwachten is. In het belang van
deze motieven is de vergunningplicht gehandhaafd. Op grond van dezelfde motieven
kan het aantal snuffelmarkten worden beperkt.De Europese DienstenrichtlijnDe richtlijn is van toepassing op het vergunningstelsel voor een snuffelmarkt.
Het artikel richt zich immers tot de organisator en deze is een dienstverlener
in de zin van de richtlijn. Voorts komt het voor dat er diensten worden
aangeboden op de standplaatsen, bijvoorbeeld schoenpoetsers, nagelverzorging,
kappers e.d.Lex silencio positivioDe lex silencio positivio (van rechtswege verleende beschikking) wordt geregeld
in een nieuwe paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en
vloeit voort uit de Dienstenrichtlijn. Per 1 januari 2012 dient expliciet te
worden vastgelegd voor welke vergunningsstelsels, die onder de reikwijdte vallen
van de Dienstenrichtlijn, de lex silencio niet geldt. De exploitatievergunning
voor seksinrichtingen richt zich met name op de bescherming van de openbare
orde, de openbare veiligheid (woon- en leefsituatie) en de bescherming van de
volksgezondheid. Dit zijn gronden van dwingende redenen van algemeen belang.
Derhalve is het niet wenselijk om de lex silencio positivio van toepassing te
verklaren op dit artikel. Paragraaf 4.1.3.3 Awb wordt vooruitlopend op 1 januari
2012 in lid 6 niet van toepassing verklaard.WeigeringsgrondenDe weigeringsgronden voor een snuffelmarktvergunning zijn de generieke zoals
genoemd in artikel 1:8. Zie ook de toelichting bij artikel 1:8.BestemmingsplanAls het organiseren van een snuffelmarkt niet in overeenstemming is met het
geldende bestemmingsplan, wordt deze weigeringsgrond ingeroepen voor die
gevallen waarin de snuffelmarkt frequent plaats vindt. Wordt de snuffelmarkt
incidenteel georganiseerd, dan wordt het organiseren ervan niet verboden op deze
grond. Strijd met het bestemmingsplan kan bijvoorbeeld voorkomen als een gebouw
een agrarische of industriebestemming heeft.WinkeltijdenwetDe Winkeltijdenwet is op het houden van een vrije markt van toepassing als de
markt een bedrijfsmatig karakter heeft. Dit is afhankelijk van de aard van de op
de markt ontplooide activiteiten, of er geregelde of ongeregelde goederen worden
verkocht en de frequentie waarmee de markt gehouden wordt.Algemene toelichting afdeling 5.3 Openbaar water InleidingHet beheer van het openbaar (vaar)water is in Nederland aan diverse overheden
opgedragen. Zo is voor het beheer van de belangrijkste rivieren en rijkskanalen
de centrale overheid verantwoordelijk. Het beheer van de overige wateren is
verdeeld tussen de provincies, gemeenten en waterschappen c.a. De centrale
wetgever heeft voor het gebruik van het openbaar vaarwater diverse regelingen
vastgesteld. Daarbij is een splitsing aangebracht tussen regelingen die
uitsluitend van toepassing zijn op de bij het rijk in beheer zijnde vaarwateren
en regelingen die voor het gebruik van alle openbare vaarwateren gelden.Wet beheer rijkswaterstaatswerkenOnder de eerste categorie valt de Wet beheer rijkswaterstaatswerken. Deze wet
heeft de Wet van 28 februari 1891, Stb. 69, tot vaststelling van bepalingen
betreffende ’s rijks waterstaatswerken vervangen. Voor de provinciale en
gemeentelijke overheden en de waterschappen resteert, voor zover daaraan
hetzelfde motief als aan de Wet beheer rijkswaterstaatswerken ten grondslag
ligt, slechts voor de overblijvende vaarwateren regelgevende bevoegdheid. Deze
bevoegdheid wordt eveneens gerelateerd aan het onder beheer hebben van die
vaarwateren.Op provinciaal niveau heeft dit geresulteerd in de diverse
waterstaatsverordeningen die gelet op artikel 2 van de Waterstaatswet 1900 ook
betrekking kunnen hebben op waterstaatswerken die in beginsel niet onder hun
beheer vallen, maar daar wel onder gebracht kunnen worden. Deze provinciale
waterstaatsverordeningen bevatten veelal bepalingen inzake het beheer, het
onderhoud en de instandhouding van de desbetreffende vaarwateren. Een aantal
heeft ook betrekking op de verplichtingen voor de scheepvaart.Ook de gemeentelijke overheid kan krachtens artikel 149 van de Gemeentewet
regels stellen met betrekking tot het bij haar in beheer zijnde openbare
vaarwater.De Waterschapswet biedt ten slotte aan de waterschappen de mogelijkheid
verordeningen te maken welke onder andere betrekking kunnen hebben op de
doorvaart en het innemen van ligplaats in bij haar in beheer zijnde openbare
wateren. Bij deze regelingen van de lagere overheden moet steeds bedacht worden
dat deze niet in strijd mogen komen met hogere regelingen. In grote lijnen
betekent dit dat de overheden slechts een regelgevende bevoegdheid toekomt ten
aanzien van bij hen in beheer zijnde openbare vaarwateren. Hierbij dient echter
nog een kanttekening geplaatst te worden.Binnenschepenwet en ScheepvaartverkeerswetDe centrale overheid heeft namelijk ook regelingen vastgesteld die voor het
gebruik van alle openbare vaarwateren gelden. De belangrijkste zijn de
Binnenschepenwet en de Scheepvaartverkeerswet. Met de Scheepvaartverkeerswet
(SVW) is de Binnenaanvaringswet ingetrokken. Artikel 43 SVW bepaalt dat
krachtens de Binnenaanvaringswet gestelde regels worden geacht te zijn gesteld
krachtens de Scheepvaartverkeerswet. De verkeersreglementering is te vinden in
het Binnenvaartpolitiereglement (BPR).Artikel 42 SVW bevat de bevoegdheid van besturen van provincies, gemeenten,
waterschappen en havenschappen tot het stellen van regels ten aanzien van
onderwerpen waarin de SVW voorziet, voor zover die regels niet in strijd zijn
met de bij of krachtens deze wet gestelde regels.Besluit administratieve bepalingen scheepvaartverkeerIn het Besluit administratieve bepalingen scheepvaartverkeer (BABS) is het
college bevoegd tot het treffen van verkeersmaatregelen ten behoeve van de
scheepvaart op de onder hun beheer staande vaarwegen. Voorheen vond deze
bevoegdheid zijn grondslag in hoofdstuk 5 van het BPR. Het BPR geeft regels en
verkeerstekens t.a.v. snelle motorboten in het algemeen en waterscooters in het
bijzonder. De APV mag niet op basis van hetzelfde motief als de bovenstaande
regelgeving aanvullingen geven. De artikelen 5.3.2. en 5.3.3. van de model-APV
kennen dan ook een ander motief.Specifieke regelgeving voor de grote rivierenGemeenten waardoor een grote rivier stroomt dienen bedacht te zijn op
internationale verdragen en overige specifieke regelgeving voor die rivieren. Zo
gelden voor de Maas en de Schelde de verdragen inzake de bescherming van de Maas
respectievelijk de Schelde. Op de Rijn is onder andere van toepassing de
Herziene Rijnvaartakte van 17 oktober 1868 en het Rijnvaartpolitiereglement
1995. Deze gemeenten doen er verstandig aan deze regelgeving expliciet op te
nemen in artikel 5.3.1, vierde lid, artikel 5.3.2, derde lid, artikel 5.3.3,
derde lid en artikel 5.3.7, tweede lid.Artikel 5:24 Voorwerpen op, in of boven openbaar water Artikel 5:24 is, ter aanvulling van een aantal andere regelingen, bedoeld om de
overige openbare wateren te vrijwaren van activiteiten die het gebruik op
enigerlei wijze nadelig zouden kunnen beïnvloeden. De veiligheid op het water
heeft reeds een afdoende regeling gevonden in een aantal bepalingen van het
Wetboek van Strafrecht, te weten de artikelen 162, 163 en 427, sub 6, en het
Binnenvaartpolitiereglement (zie bij voorbeeld artikel 1.15 van dit
reglement).DereguleringDit artikel is in een aantal opzichten vergelijkbaar met artikel 2:10. van de
model APV, het plaatsen van voorwerpen op de weg. Ook bij dit artikel is een
vergunning vervangen door een breed gestelde algemene regel. Daarmee legt de
overheid nadrukkelijk een deel van de verantwoordelijkheid bij de burger. In
eerste instantie moet deze zelf de afweging maken of een steiger of een meerpaal
gevaar of hinder oplevert voor het vaarverkeer, of een probleem voor het beheer
en onderhoud. Omdat er hierbij, eerder dan in artikel 2:10, waar het veelal gaat
om tijdelijke en verplaatsbare objecten, gaat om permanent bedoelde zaken, is
aan dit artikel anders dan bij artikel 2:10 een meldingsplicht verbonden. Op die
manier kan de gemeente vooraf toetsen en met de melder overleggen of
bijvoorbeeld het onderhoud van de oevers niet in het geding is. Zo kan worden
voorkomen dat een al geplaatst object weer moet worden verwijderd, met alle
financiële gevolgen van dien.In een waterrijke gemeente, waar een dergelijke vergunning gebruikelijk is, en
aan de vergunning omwille van het onderhoud van de vaarwegen een zekere
uniformering noodzakelijk, kan het een gerechtvaardigde keuze zijn om een
vergunningplicht te handhaven. Ook voor de vergunninghouder schept dat een
duidelijke situatie: De aanvrager hoeft niet zelfstandig een afweging te maken,
maar ontvangt een vergunning voorzien van een set voorschriften, en weet dan
waar hij of zij aan toe is.In dat geval is er geen aanleiding om het bestaande artikel 5:24 te wijzigen, of
kan het alsnog worden opgenomen:Juridisch karakter van een meldingIn januari 2015 heeft de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State
(hierna: ABRvS) haar rechtspraak rond meldingsstelsels aangepast.Beknopt samengevat komt de wijziging er op neer dat alleen een melding in de
vorm van een pure mededeling niet leidt tot een appellabel besluit. In andere
gevallen is dat wel het geval. Ook als er op een melding niet of slechts met een
ontvangstbevestiging wordt gereageerd, wanneer sprake is van een beslissing, al
is die stilzwijgend, is er sprake van een appellabel rechtsoordeel. Voor de
uitspraken van de Afdeling van 14 januari 2015 zie: ECLI:NL:RVS:2015:14
(Leeuwarden-Lekkum) en ECLI:NL:RVS:2015:36 (Stein-Elsloo).Bij het handhaven van het huidige meldingstelsel is het op grond van de
bovenstaande jurisprudentie noodzakelijk om te voorzien in een kennisgeving van
de melding door het gemeentebestuur op de in de gemeente gebruikelijke wijze. In
artikel 5:24 is daarom een vierde lid ingevoegd dat daarin voorziet.Artikel 5:25 Ligplaats woonschepen en overige vaartuigen Algemeen verbod is niet toegestaanArtikel 31, tweede lid, van de Wet op Woonwagens en Woonschepen bepaalde dat de
gemeenteraad bevoegd is regels te stellen onder andere betreffende de plaats die
woonschepen mogen innemen bij verblijf binnen de gemeente. Uit jurisprudentie
bleek dat in beginsel in iedere gemeente met openbaar water mogelijk moet zijn
om met een woonschip ligplaats in te nemen. Op 1 maart 1999 is de Wet op
Woonwagens en Woonschepen ingetrokken. De jurisprudentie is echter opgenomen in
de Huisvestingswet. Artikel 88 bepaalt namelijk dat de gemeenteraad geen regels
stelt die leiden tot een algeheel verbod van het in gebruik nemen of geven van
een woonschip op een ligplaats. Een algemeen verbod komt in strijd met
bovengenoemde wet. Een verbod met een ontheffingen- of vergunningenstelsel is
wel toegestaan.Mogelijk vergunningenstelselIndien men ook op de aangewezen gedeelten van het openbaar water het innemen,
hebben of beschikbaar stellen van een ligplaats mogelijk wil maken kan hiervoor
het vergunningsvereiste gesteld worden. Het eerste lid zou dan als volgt kunnen
luiden: 1. Het is verboden zonder vergunning van het college met een vaartuig een
ligplaats in te nemen of te hebben dan wel een ligplaats voor een vaartuig
beschikbaar te stellen op door het college aangewezen gedeelten van openbaar
water.Het tweede lid, onder a, van artikel 5:25 biedt het college de mogelijkheid om
nadere regels te stellen aan het innemen, hebben of beschikbaar stellen van een
ligplaats (delegatie van regelgeving door de raad op grond van artikel 156
Gemeentewet). Via deze algemeen werkende voorschriften is het mogelijk om
bijvoorbeeld aan woonschepen die een vaste ligplaats willen innemen of hebben,
eisen te stellen met betrekking tot de afvoer van het afvalwater, de
drinkwatervoorziening etc. Zelfs zou aansluiting op de riolering, het
drinkwater- en elektriciteitsnet voorgeschreven kunnen worden, indien de
mogelijkheden daartoe redelijkerwijs aanwezig zijn.Het bepaalde in dit lid vormt voor woonschepen een handzaam alternatief van de
bouwverordening. Deze verplicht namelijk dat bouwwerken, zijnde een woning, over
een deugdelijke afvalwaterafvoer dienen te beschikken en in beginsel aangesloten
moeten zijn op het drinkwater- en elektriciteitsnet. Woonschepen die eveneens
als woning gebruikt worden, vallen vanwege het feit dat het geen bouwwerken
zijn, niet onder de werking van de bouwverordening. Ook kunnen krachtens dit lid
“welstandseisen” aan woonschepen worden gesteld.Krachtens het tweede lid, onder b, van artikel 5:26 heeft het college ook de
mogelijkheid om een differentiatie naar soort en aantal vaartuigen aan te
brengen. Zo kunnen aparte ligplaatsen voor woonschepen en ligplaatsen voor
uitsluitend pleziervaartuigen aangewezen worden. Bovendien kan het aantal
gelimiteerd worden.In het geval de gemeente eigenaar is van een openbaar water, is het ook mogelijk
dat de gemeente in het kader van de exploitatie van die ligplaatsen huur- of
verhuurovereenkomsten afsluit. Zo wees het college van Eindhoven vijf
ligplaatsen aan voor woonschepen onder de bepaling dat de exploitatie van die
ligplaatsen zal geschieden door middel van overeenkomsten van huur en verhuur.
De rechtbank sauveerde dit beleid en bepaalde dat “de gemeente Eindhoven als
eigenaresse van het Eindhovens kanaal niet het recht kan worden ontzegd
privaatrechtelijk op te treden tegen haar niet welgevallig gebruik van haar
eigendom, behoudens voor zover dat een gebruik is dat overeenstemt met of
voortvloeit uit de publieke bestemming van bedoeld kanaal als vaarweg”. Het
innemen van een ligplaats door een woonboot werd niet aangemerkt als een zodanig
gebruik, Rb Den Bosch 3-12-1984, KG 1985, 17.PleziervaartuigenUit artikel 5:26 volgt bovendien dat ook het innemen van een ligplaats met een
“pleziervaartuig” slechts toegestaan is op die plaatsen die niet door het
college krachtens het eerste lid zijn aangewezen. Ook hier kan het aantal
vaartuigen dat ligplaats mag innemen op de niet-aangewezen gedeelten van
openbaar water gelimiteerd worden.WoonschepenverordeningTen einde het aantal en de plaatsen die men inneemt aan regels te kunnen binden,
is het noodzakelijk dat daarvoor in een gemeentelijke verordening (de APV of een
specifieke woonschepenverordening) een basis gecreëerd wordt. De APV is een
geschikt middel om een algemene regeling in op te nemen. Een aparte
woonschepenverordening ligt meer voor de hand naarmate het aantal woonschepen
binnen de gemeente groter is. Een woonschepenverordening is duidelijker voor de
betrokken bewoners dan een globale regeling in de APV. De losbladige bundel
“Volkshuisvesting, stadsvernieuwing en monumenten” van de VNG bevat een
model-Woonschepenverordening. Daarbij is veel informatie over het woonschip
opgenomen. Gemeenten die een dergelijke, specifieke woonschepenverordening
willen gebruiken, dienen in de artikel 5:26 en 5:27 aan te geven deze artikelen
niet gelden voor de schepen waarop de woonschepenverordening van toepassing
is.Uitgangspunt van artikel 5:26 is dat het in beginsel is toegestaan met een
vaartuig, dus ook een woonschip, een ligplaats in te nemen, te hebben of
beschikbaar te stellen binnen de gemeente. Provinciale Landschapsverordening,
Wet milieubeheerMaakt het college van zijn bevoegdheid krachtens het eerste lid geen gebruik om
gedeelten van openbaar water aan te wijzen waar het verboden is aan te leggen
dan kunnen aan de locatie voor het innemen, hebben of beschikbaar stellen van
een ligplaats uitsluitend nog beperkingen opgelegd worden krachtens een
eventuele Provinciale landschaps- of woonschepenverordening dan wel krachtens de
Wet milieubeheer wanneer bijvoorbeeld het beschikbaar stellen van een ligplaats
zodanig gebeurt dat er sprake is van een milieuvergunningplichtige
inrichting.Heeft het college daarentegen wel gedeelten van openbaar water aangewezen dan
mag slechts ligplaats ingenomen of beschikbaar gesteld worden op de
niet-aangewezen gedeelten en kunnen er daarnaast eventueel nog andere beperkende
factoren worden gesteld vanuit de Provinciale landschaps- of
woonschepenverordening of de Wet milieubeheer.Daar waar een Provinciale verordening van kracht is, kan het motief
landschapsbescherming niet meer door het college ten grondslag gelegd worden aan
de aanwijzing van ligplaatsen als bedoeld in het eerste lid of het stellen van
nadere regels (dat wil zeggen algemene voorschriften) als bedoeld in het tweede
lid.In het derde lid is de werking van deze bepaling ook uitgezonderd voor die
gevallen waarin de Wet milieubeheer van toepassing is. Veel jachthavens zullen
namelijk aangemerkt kunnen worden als milieuvergunningplichtige
inrichtingen.Door de inwerkingtreding van artikel 13 van de Hinderwet op 1 november 1981 kan
een hinderwetvergunning ook geweigerd worden wegens aantasting van
natuurwetenschappelijke, landschappelijke, ecologische en recreatieve waarden.
Deze situatie is niet veranderd na inwerkingtreding van de Wet
milieubeheer.HuisvestingswetOm niet in strijd te komen met artikel 88 van de Huisvestingswet mag een
aanwijzingsbesluit krachtens het eerste lid niet de gehele gemeente omvatten. Er
moet een mogelijkheid zijn om met een woonschip binnen de gemeente een ligplaats
in te nemen.BinnenvaartpolitiereglementZie hiervoor hetgeen is opgemerkt in de algemene toelichting bij deze
afdeling.Specifieke regelgeving voor de grote rivierenZie hiervoor hetgeen is opgemerkt in de algemene toelichting bij deze
afdeling.JurisprudentieDe wetgever gaat uit van een in beginsel bestaand recht om met een woonschip te
verblijven in de gemeente waar men tijdelijk wenst te wonen, met deze beperking
dat de gemeenten voor de plaats van verblijf binnen hun grondgebied
voorschriften mochten vaststellen. Lagere wetgevers hebben de vrijheid
bepalingen vast te stellen welke de vrijheid tot het kiezen van een plaats van
verblijf inperken, doch deze bepalingen mogen niet zover gaan dat zij het
hierboven bedoelde recht van woonschipbewoners om in een bepaalde gemeente
verblijfplaats te kiezen geheel ondermijnen en aldus generlei ruimte laten voor
de toepassing van de wet. HR 2-4-1971, NJ 1971, 271.Een algemeen verbod met ontheffingsmogelijkheid om ligplaats in te nemen met een
woonschip, is aanvaardbaar omdat het stelselmatig weigeren van een ontheffing in
strijd is met de wet. ABRS 18-11-1997, JG 98.0033 m.nt. W. Vos.Overtreding van verbod in APV om ligplaats met vaartuig in te nemen op door B en
W aangewezen gedeelte van openbaar water. APV-bepaling betreft huishouding van
gemeente. Aanvullende verordenende bevoegdheid van gemeentebesturen ten opzichte
van scheepvaartwetgeving. HR 28-6-1994, Gst. 1994 6996, 3 m.nt. EB.De regeling in de APV met betrekking tot het innemen van een ligplaats met een
vaartuig heeft een ruimere strekking dan de Provinciale Landschapsverordening,
namelijk ook onder andere de orde en veiligheid op het water. ARRS, 7-7-1981, OB
1982, III.2.2.7, nr. 43852, APV Aalsmeer en Rechtbank Utrecht, 3 april 1997, AWB
97/670 VV, APV Loenen.Een Gemeentelijke woonschepenregeling is toelaatbaar omdat hieraan andere
motieven ten grondslag liggen dan aan de provinciale landschapsverordening.
Gemeentelijke regeling geldt als sturingsinstrument ter regulering van
hoeveelheid woonschepen, hun afmetingen en hun onderlinge situering, terwijl de
provinciale verordening uitdrukkelijk ziet op de bescherming van natuur en
landschap. Pres. Rb. Utrecht 3-4-1997, JG 98.0009 m.nt. W. Vos; KG 1997,
276.Bestuursdwangaanschrijving tot verwijdering van woonschip van zonder vergunning
ingenomen ligplaats in haven. Verbod in APV geldt slechts voor door het college
aangewezen gedeelten van openbaar (vaar)water. Toevoeging van vergunningstelsel
aan verbodsbepaling betreft wijziging van algemeen verbindend voorschrift. ABRS
6-6-1994, Gst (1995) 7001, 4 m.nt. HH. Bestuursdwangaanschrijving tegen en
weigering vergunning voor hotelboot die enige tijd is gedoogd. APV-bepaling niet
in strijd met Binnenvaartpolitiereglement. Toetsing ex nunc. ARRS 20-8-1992, JG
93.0004.Sanering ligplaats voor woonschepen, die niet werden benoemd in het terzake
genomen besluit. Overgangssituatie. ABRS 31-10-1994, JG 95.0199.
Bestuursdwangaanschrijving tegen het ligplaats innemen met een woonschip op een
niet aangewezen gedeelte van een openbaar water. Legalisatie is niet mogelijk en
beroep op gelijkheidsbeginsel gaat niet op. ABRS 7-12-2000, JG 01.0039 m.nt. W.
Vos.De afwijzing van een verzoek om maatregelen te treffen teneinde een onbezette
ligplaats met een woonschip te kunnen innemen moet worden aangemerkt als een
weigering om feitelijke handelingen te verrichten. Deze weigering is niet op
enig rechtsgevolg gericht en het bezwaar hiertegen is terecht niet ontvankelijk
verklaard. Het college heeft daarnaast in redelijkheid kunnen besluiten een
verzoek om aanwijzing van een andere ligplaats af te wijzen. Aan het college
komt ter zake van aanwijzingen van ligplaatsen krachtens artikel 5.3.2 APV een
ruime mate van beleidsvrijheid toe. ABRS 9-3-2001, Gst. (2001) 7143, 2 m.nt.
HH.Mededeling dat ligplaatsen van woonschepen niet (meer) gebonden zijn aan
objecten, maar aan personen, is een voor bezwaar en beroep vatbaar besluit in de
zin van artikel 1 :3 Awb. ABRS 1-8-2001, JB (2001) 248.Een algeheel verbod om met een woonschip in een gemeente te verblijven is in
strijd met artikel 88 van de Huisvestingswet. Er kan zich echter in een bepaalde
gemeente de situatie voordoen dat er geen plaatsen in openbaar water geschikt
zijn om te worden bestemd of aangewezen om door een woonschip te worden
ingenomen. Met artikel 88 van de Huisvestingswet is dan ook niet beoogd om
iedere gemeente de verplichting op te leggen nieuwe ligplaatsen te creëren,
teneinde aan tenminste één woonschip plaatst te kunnen bieden op haar
grondgebied. ABRS 7-11-2001 nr. 200100971/1. Het betreft de afbakeningsbepaling
van artikel 5.3.2, derde lid, van de APV. Appellant betoogde dat het verbod van
het eerste lid van dat artikel (om met een vaartuig ligplaats in te nemen op
openbaar water) niet geldt, omdat het in het derde lid genoemde
Binnenvaartpolitiereglement (BPR) van toepassing is. De Afdeling zegt daarover: “met name uit de woorden “voor zover” blijkt dat het
antwoord op de vraag of het in het eerste lid vervatte verbod geldt, afhankelijk
is van de reikwijdte van het BPR.” En verderop: aan artikel 5.3.2 van de APV,
dat is geplaatst in hoofdstuk 5, met het opschrift “andere onderwerpen
huishouding gemeente” liggen (ook) andere motieven ten grondslag zoals hiervoor
weergegeven. De omstandigheid dat in het voorliggende geval de belangen ter
bescherming waarvan het BPR is vastgesteld zich niet verzetten tegen het afmeren
van een vaartuig op de door appellant verlangde locatie laat de uit artikel van
de APV blijkende wenselijkheid tot ordening van het innemen van ligplaats uit
een oogpunt van openbare orde, volksgezondheid etc. onverlet. Het in het eerste
lid van artikel 5.3.2. van de APV vervatte verbod behoudt dan ook in het
voorliggende geval in zoverre betekenis.” De Afdeling erkent hier dus de
aanvullende werking van de APV, ook als hogere regelgeving van toepassing is.
ABRS 28-04-2004, LJN-nr. AO8510, De Gemeentestem 2004, 7210, 109 m.nt. J.M.H.F.
Teunissen.De rechtbank heeft met juistheid overwogen dat het enkele feit dat een
milieuvergunning is verleend niet betekent dat artikel 5.3.2, derde lid, van de
APV van toepassing is. Niet is gebleken dat in het kader van de verleende
milieuvergunning het door de APV gediende belang van ordening van het innemen
van ligplaatsen met vaartuigen uit een oogpunt van openbare orde is meegewogen
of dat belang als gevolg van de verleende milieuvergunning rechtens geen
relevantie meer zou hebben. De milieuvergunning kent geen bepalingen omtrent het
innemen van ligplaatsen. De desbetreffende bepaling van de APV voorziet niet in
een door de Wet milieubeheer geregeld onderwerp. De Afdeling deelt dan ook de
conclusie van de rechtbank dat de verlening van de milieuvergunning niet afdoet
aan het in de APV vervatte verbod met een vaartuig ligplaats in te nemen. ABRS
17 november 2004, 200308597/1, LJN-nr. AR5815, JB 2005/17.Artikel 5:26 Aanwijzingen ligplaats Dit artikel is opgenomen in de Havenverordening Schiedam 2004 Artikel 5:27 Verbod innemen ligplaats Dit artikel is opgenomen in de Havenverordening Schiedam 2004 Artikel 5:28 Beschadigen van waterstaatswerken Provinciale vaarwegenverordeningen kennen veelal ook een dergelijke bepaling
voor waterstaatswerken die bij hen in beheer zijn.De model-APV-bepaling heeft alleen betrekking op waterstaatswerken die in beheer
zijn bij de gemeenten. Artikel 1.14 van het Binnenvaartpolitiereglement legt aan
degene die een kunstwerk beschadigt bovendien nog een meldingsplicht op.In 2007 is het woord “vaarten”, dat in dit artikel werd gebruikt, maar nergens
anders in de model-APV, vervangen door het woord “openbaar water”, zoals ook in
andere artikelen in de model-APV (ledenbrief Lbr.07/125).Artikel 5:29 Reddingsmiddelen Om te waarborgen dat deze middelen aanwezig zijn en gebruikt kunnen worden voor
het redden van personen is andersoortig gebruik of het voor gebruik onklaar
maken van reddingsmiddelen strafbaar gesteld.Artikel 5:29 a ZwemmenHet zwemverbod kan door het college worden geactiveerd als het college dat nodig
acht.Artikel 5:30 Veiligheid op het water AfbakeningHet Binnenvaartpolitiereglement bepaalt aan welke verkeersregels de schippers
van vaartuigen zich hebben te houden. Zij is dus uitsluitend gericht op de
gebruikers van vaartuigen en niet op de overige gebruikers van het openbaar
water.Artikel 5:30 betekent dan ook een eigenlijke aanvulling op deze twee reglementen
door in algemene zin, vergelijkbaar met de redactie van artikel 5
Wegenverkeerswet 1994, hinder of gevaarlijk gedrag van de overige gebruikers te
verbieden.Voor de toelichting op de in het tweede lid genoemde hogere regelingen wordt
verwezen naar de toelichting bij artikel 5:25.Artikel 5:31 Overlast aan vaartuigen Deze bepaling spreekt voor zich.Artikel 5:32 Crossterreinen [gereserveerd] Artikel 5:34 Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of
anderszins vuur te stoken In deze toelichting wordt allereerst uitgebreid ingegaan op de wetgeving voor
het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen, geregeld in artikel 10.2,
eerste lid en artikel 10.63, tweede lid, van de Wet milieubeheer. Het in werking
treden van deze bepalingen is namelijk de aanleiding geweest om het toenmalige
artikel 5.5.1, nu 5:35 model-APV in 2003 gedeeltelijk te herzien.Benadrukt moet dat het nieuwe regiem voor het verbranden van afvalstoffen buiten
inrichtingen in de Wet milieubeheer er helaas niet beter, maar juist
onduidelijker op is geworden. Voorheen hoefde er op grond van artikel 5.5.1
model-APV slechts één ontheffing te worden verleend, waarin zowel de bescherming
van het milieu als van de openbare orde en veiligheid werden geregeld.Artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer beperkt zich nu echter alleen tot de
bescherming van het milieuhygiënische belang. Indien het college de openbare
orde- en veiligheidsaspecten wil reguleren is het verlenen van een (tweede)
ontheffing op grond van de model-APV noodzakelijk.AfbakeningDe afbakening met de Wet milieubeheer in het vijfde lid is komen te vervallen,
omdat in het eerste lid de afbakening heeft plaatsgevonden door de zinsnede
“buiten inrichtingen in de zin van de Wet milieubeheer”. In de vorige versie van
artikel 5.5.1(oud) model-APV stond overigens alleen nog “buiten inrichtingen”.
De afbakening met de Wet milieubeheer is door de nieuwe formulering scherper
neergezet.I. ARTIKEL 10.2, EERSTE LID, EN ARTIKEL 10.63, TWEEDE LID, WET
MILIEUBEHEERAanleiding voor de herziening van artikel 5.5.1 Model-APV: artikel 10.2, eerste
lid en artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheerDe discussie over het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen (of aldus
de model-APV het stoken van open vuur) is ongeveer vier jaar geleden begonnen.
Aanvankelijk was het ministerie van VROM voornemens om een absoluut stookverbod
in de Wet milieubeheer op te nemen, zonder enkele ontheffingsmogelijkheid voor
het college. De VNG maakte zich echter hard voor een dergelijke
ontheffingsmogelijkheid, omdat in sommige lokale situaties een
ontheffingsmogelijkheid zeer gewenst was. De Tweede Kamer was het hiermee eens
en drong daarom bij amendement bij de toenmalige minister er op aan om de
mogelijkheid tot het verlenen van een ontheffing bij wet vast te stellen. Dit
amendement leidde tot een aanpassing van het wetsvoorstel, waarin uitdrukkelijk
een ontheffingsmogelijkheid voor het college werd opgenomen.De VNG pleitte eveneens voor instandhouding van de toenmalige regeling in
artikel 5.5.1 model-APV (stookverbod met ontheffingsmogelijkheid voor het
college) in plaats van een landelijk verbod in de Wet milieubeheer. Dit pleidooi
vond helaas geen gehoor, de Tweede Kamer hield vast aan een landelijke
regeling.Uiteindelijk kwamen de artikelen 10.2, eerste lid, en 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheer tot stand. In artikel 10.2, eerste lid, is het verbrandingsverbod
buiten inrichtingen opgenomen. Artikel 10.63, tweede lid, geeft het college de
bevoegdheid om een ontheffing te verlenen van dit verbod. Na enige vertragingen
zijn beide artikelen op 23 mei 2003 in werking getreden (Stb. 2003, 213).
Artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer was overigens al eerder in werking
getreden op 8 mei 2002, maar had geen materiële betekenis omdat artikel 10.2,
eerste lid nog niet in werking was getreden. Voor de tekst van de Wet
milieubeheer wordt verwezen naar www.overheid.nl.Voorlichting over artikel 10.2, eerste lid en 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheerIn de circulaire van 27 maart 2002 aan de provincies en gemeenten van het
ministerie van VROM (Stcrt. 2002, 65) is aandacht besteed aan het storten en
verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen. Daarin is de onderhavige
wetswijziging reeds aangekondigd. De VNG heeft in diverse nieuwsbrieven aan de
gemeenten gewezen op de wetswijziging. In gemeenten waar al op grond van de APV
een verbrandings- c.q. stookverbod bestond met een mogelijkheid van ontheffing
door het college verandert er materieel niets; alleen de rechtsbasis van het
verbod en de ontheffing wijzigt.Voor welke afvalstoffen kan er een ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede
lid, Wet milieubeheer worden gegeven en wat is de reikwijdte van de wet? Uit de
kamerbehandeling van het wetsvoorstel blijkt dat de ontheffing kan worden
verleend voor de volgende zaken:
vreugdevuren, zoals Paas- en Oudejaarsvuren.
instandhouding van waardevolle cultuurlandschappen, in het kader van
klein landschapsbeheer.
De minister gaf tegenover de Kamer voorts aan dat fruitsnoeihout en
aardappelloof onder de ontheffing zouden kunnen vallen. Hij sprak in zijn
algemeenheid over hout dat men van bomen of struiken afhaalt om het natuurlijke
proces om welke reden dan ook te bevorderen. Ook riet zou ons inziens hieronder
kunnen vallen. Voor welke gevallen er nog meer een ontheffing kan worden
gegeven, is sterk afhankelijk van de lokaal specifieke situatie, bijvoorbeeld
indien er sprake is van een heidegebied of specifieke beplanting. Op grond van
artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer is het in ieder geval verboden
ontheffing te verlenen voor het verbranden van gevaarlijke afvalstoffen. Verder
is het meeverbranden van allerlei afvalstoffen (banden, verf, afgewerkte olie)
verboden.Artikel 10.2 Wet milieubeheer ziet alleen toe op het verbranden van afvalstoffen
buiten inrichtingen. Dit betekent dat, indien er sprake is van een inrichting in
de zin van de Wet milieubeheer, het verbrandingsverbod hierop niet van
toepassing is. Hiervoor geldt namelijk een ander wettelijk regiem. De
verbranding van afvalstoffen binnen een inrichting dient enerzijds te worden
geregeld in de milieuvergunning of wordt anderzijds geregeld in een van de
zogenaamde artikel 8.40-Besluiten, waarin algemene milieuregels zijn opgenomen
voor homogene bedrijfscategorieën.Tevens dient rekening gehouden te worden met de gemeentelijke zorgplicht voor de
inzameling van huishoudelijk GFT-afval (groente-, fruit- en tuinafval) op grond
van artikel 10.21 Wet milieubeheer. GFT-afval, afkomstig van huishoudens, dient
in de eerste plaats door de burger te worden aangeboden aan de aangewezen
inzameldienst. Het buitengebied wordt door gemeenten soms vrijgesteld van de
inzamelplicht in het belang van een doelmatig beheer van afvalstoffen. In deze
gevallen kan een ontheffing voor het verbranden van tuinafval worden
gerechtvaardigd. Voor wat betreft stedelijke of bebouwde komgebieden, is het
verlenen van een ontheffing minder gerechtvaardigd. Immers, de gemeente draagt
zorg voor inzameling van huishoudelijk tuinafval en ook grof tuinafval, een
ontheffing voor het verbranden van snoeihout, lijkt daarmee niet wenselijk.Benadrukt dient te worden dat het aan het bevoegde gezag is om zelf invulling te
geven aan het ontheffingenbeleid. Dit geldt zeker ook voor een absoluut
verbrandingsverbod. Ook al geeft de Wet milieubeheer de mogelijkheid om een
ontheffing te verlenen, dit betekent niet dat een gemeente ook verplicht is dit
te doen. Gemeenten kunnen dus – óók onder het regiem van de Wet milieubeheer -
een absoluut stookverbod blijven hanteren. Het verdient aanbeveling om een
absoluut stookverbod in een beleidsnota of milieubeleidsplan vast te
leggen.Kan het bestaande ontheffingenbeleid van het college worden gecontinueerd, maar
thans op basis van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer?Bij de behandeling van het wetsvoorstel betreffende artikel 10.2 heeft de
minister aangedrongen op een terughoudend ontheffingenbeleid (zie o.a.
Kamerstukken II 2000/ 01, 26 638, nr. 24). Ook de VNG adviseert haar leden een
terughoudend ontheffingenbeleid te voeren, waarbij ook wordt gekeken naar
alternatieve verwerkingsmethoden (het zogenaamde alara-beginsel). Indien een
gemeente reeds een terughoudend beleid voert, kan het bestaande
ontheffingenbeleid worden gecontinueerd.Wel verdient het sterk de aanbeveling om het ontheffingenbeleid schriftelijk
vast te leggen in bijvoorbeeld beleidsregels. Op deze manier beschikt het
bevoegde gezag over een duidelijk afwegingskader, op grond waarvan de beslissing
om een ontheffing te verlenen kan worden gebaseerd.Welke procedure moet worden gevolgd voor het verlenen van een ontheffing op
basis van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer?Bij de ontheffingverlening op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheer dient de volgende procedure gevolgd te worden. Op grond van artikel
10.64 Wet milieubeheer zijn de artikelen 8.5–8.25 Wet milieubeheer van
overeenkomstige toepassing op een ontheffing van het verbrandingsverbod. In
artikel 8.6 Wet milieubeheer worden de paragrafen 3.5.2 tot en met 3.5.5 van de
Algemene Wet Bestuursrecht van toepassing verklaard, dat wil zeggen de
uitgebreide voorbereidingsprocedure. Dit houdt in grote lijnen het volgende in:
het sturen van een ontvangstbevestiging, het opstellen van een ontwerpbesluit,
het gedurende vier weken ter inzage leggen van het verzoek en het
ontwerpbesluit, het kennis geven daarvan, het eventueel organiseren van een
gedachtewisseling en het reageren op eventuele bedenkingen en het nemen van het
besluit.Dit is een tamelijk omslachtige procedure, reden waarom de VNG dit als één van
de knelpunten in het kader van het project Herijking VROM-wetgeving bij het
ministerie van VROM heeft ingebracht. Evenals het ministerie van VROM vinden wij
de procedure voor de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheer zeer omslachtig voor een dergelijke ontheffing.Aanvankelijk wilde het ministerie van VROM de procedure versoepelen door een
AMvB op grond van artikel 10.2, tweede lid, Wet milieubeheer vast te stellen. In
deze AMvB zou voor een aantal categorieën verbrandingen een vrijstelling worden
verleend, met een set van algemene regels waaraan de verbrandingen zouden moeten
voldoen. Het ministerie van VROM heeft inmiddels gekozen voor een andere
oplossing.Versoepeling van de procedure artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer op
komst.In de nieuwe Wet uniforme openbare voorbereidingsprocedure die naar verwachting
1 juli 2004 in werking treedt, zullen de openbare voorbereidingsprocedure
(afdeling 3.4. Awb) en de uitgebreide openbare voorbereidingsprocedure (afdeling
3.5 Awb) worden samengevoegd tot één afdeling 3.4 Uniforme openbare
voorbereidingsprocedure.In de Aanpassingswet uniforme openbare voorbereidingsprocedure Awb zal artikel
10.64 Wet milieubeheer worden uitgebreid met een derde lid:“In afwijking van het eerste lid is afdeling 3.4, van de Algemene wet
bestuursrecht niet van toepassing op een ontheffing als bedoeld in artikel
10.63, tweede lid.”Hiermee wordt uitdrukkelijk gesteld dat de nieuwe afdeling 3.4. Awb niet van
toepassing is op de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheer. In dit geval wordt teruggevallen op de minimale procedurele eisen
van de Awb.Kan een ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer voor
onbepaalde tijd worden verleend?Nee, volgens het ministerie van VROM hangt de beantwoording van deze vraag samen
met het karakter van de ontheffing. Het gaat om een ontheffing van een wettelijk
verbod of een uitzondering op de regel. Het verlenen van een ontheffing voor onbepaalde tijd verhoudt zich hiermee per
definitie niet. Het zou daarmee een soort vergunningstelsel worden. Een
ontheffing zal derhalve altijd voor een bepaalde tijd verleend moeten worden. De
precieze omvang voor een bepaalde tijd is onder andere afhankelijk van de
invulling van het in artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer opgenomen
criterium. Na verloop van tijd kunnen er bijvoorbeeld mogelijkheden komen om de
betreffende afvalstoffen op een hoogwaardiger wijze te verwerken in plaats van
te verbranden. Tevens is de looptijd van de ontheffing afhankelijk van de
formulering van de ontheffing zelf. Naarmate bijvoorbeeld de tijdsperiode waarin
verbrand mag worden exacter in de ontheffing staat geformuleerd (bijvoorbeeld
twee keer veertien dagen in de nader omschreven periode, bijvoorbeeld het
snoeiseizoen met melding aan de gemeente) is het volgens VROM denkbaar dat een
ontheffing voor maximaal drie jaar wordt verleend. Als de periode niet exact
staat omschreven, stuit een dergelijke looptijd van een ontheffing op bezwaren.
Er zijn dus verschillende mogelijkheden voor de duur van een ontheffing op grond
van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer. Variërend van bijvoorbeeld een
ontheffing per keer tot een jaarlijkse ontheffing tot een ontheffing voor een
periode van drie jaar. Gemeenten hebben dus de beleidsvrijheid om zelf de duur
van een ontheffing te bepalen.II. ARTIKEL 5:34 MODEL-APVBenadrukt wordt dat voor het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen
altijd een ontheffing nodig is op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheer. Het college kan een ontheffing verlenen, indien het belang van de
bescherming van het milieu zich daartegen niet verzet. Met andere woorden, het
college kan een ontheffing weigeren op grond van milieuhygiënische argumenten.
Bij het verbranden van afvalstoffen zijn echter vaak openbare orde- en
veiligheidsaspecten van belang. Artikel 10.63, tweede lid, van de Wet
milieubeheer biedt geen mogelijkheid om de ontheffing te weigeren, indien de
openbare orde en veiligheid in het geding is. Bovendien kunnen de voorschriften
verbonden aan een dergelijke ontheffing alleen dienen ter bescherming van het
belang van het milieu. Artikel 5.5.1 vult daarom voor wat betreft deze aspecten
de Wet milieubeheer aan.Voor artikel 5:34 model-APV betekent dit concreet het volgende. Artikel 5:34,
tweede lid, model-APV biedt de mogelijkheid om - naast de ontheffing op grond
van de Wet milieubeheer - een ontheffing te verlenen, waarin de aspecten van
openbare orde en veiligheid worden geregeld. Er ligt dus een ander motief ten
grondslag aan de APV dan aan de Wet milieubeheer. Tevens wordt het college de
mogelijkheid geboden om aan deze ontheffing voorschriften te verbinden die het
belang van de openbare orde en veiligheid beogen te beschermen. De
weigeringsgronden worden genoemd in derde lid.Kan de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer en de
ontheffing op grond van artikel 5:34, tweede lid, model-APV worden gecombineerd
tot één te verlenen ontheffing?Er is een aantal redenen om dit niet te doen. In de eerste plaats zijn de
gronden waarop het besluit wordt genomen, gebaseerd op twee verschillende
wettelijke regelingen. Het gaat dus om twee verschillende afwegingskaders.
Indien beide afwegingskaders in één ontheffing wordt verwerkt, is de vraag in
hoeverre een dergelijk besluit juridisch stand houdt. Bovendien wordt, indien
bezwaar of beroep wordt ingesteld tegen het ene besluit, het bezwaar daarmee
impliciet eveneens gericht tegen het andere besluit. Tenslotte is ook de strafbaarstelling verschillend. Overtreding van de
ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer wordt
strafbaar gesteld in de Wet op de economische delicten (Wed), terwijl
overtreding van artikel 5:34 strafbaar wordt gesteld op grond van artikel 154
Gemeentewet.Het verschil in wettelijke grondslag (Wet milieubeheer versus Gemeentewet), het
verschil in toetsingskader (milieu versus openbare orde) en het verschil in
strafbaarstelling (Wet op de economische delicten versus Gemeentewet) pleit
ervoor om een systeem van twee separate ontheffingen te hanteren. Dit neemt niet
weg dat gemeenten de aanvraag voor beide ontheffingen kunnen coördineren. Het
blijven echter wel twee afzonderlijke besluiten.Indien de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer
wordt geweigerd, wat betekent dit voor de ontheffing op grond van artikel 5:34
model-APV? Indien de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheer wordt geweigerd, is er geen ruimte meer voor een ontheffing op
grond van artikel 5:34 model-APV. Dit volgt uit het systeem van de wet. Een
ontheffing op grond van artikel 5:34 model-APV kan in dit geval namelijk nooit
worden verleend wegens strijd met de Wet milieubeheer. De aanvraag voor een
ontheffing op grond van artikel 5:34 model-APV hoeft daarom niet in behandeling
te worden genomen. De grondslag hiervoor is artikel 4:5 Awb.Uitzonderingen artikel 5:34 model-APVIn het tweede lid is een aantal uitzonderingen opgenomen op het verbod in het
eerste lid. Hierbij zijn de volgende punten van belang. In de eerste plaats valt
verlichting door middel van kaarsen, fakkels, sfeervuren – waarbij geen
afvalstoffen worden verbrand -, zoals terrashaarden en vuurkorven of vuur voor
koken, bakken en braden niet onder het nieuwe regiem van de Wet milieubeheer. Er
is immers geen sprake van het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen.
Vervolgens mag er geen sprake zijn van gevaar, overlast of hinder voor de
omgeving. Vooral binnen de bebouwde kom kunnen klachten ontstaan over overlast
of hinder door met name terrashaarden en vuurkorven. De laatste zinsnede van het
tweede lid biedt dus een handvat om handhavend op te treden.De uitzonderingen betreffen een aanvulling op hogere regelgeving. Lid 1 regelt
namelijk het aanleggen, stoken of hebben van vuur, maar in de genoemde
uitzonderingsgevallen is geen sprake van het verbranden van afvalstoffen. De
gemeentelijke wetgever regelt dus een bepaalde materie (verbranden) vanuit
eenzelfde motief (namelijk een milieumotief: het voorkomen van overlast of
hinder) als de hogere regelgever, maar beperkt zich daarbij tot gedragingen die
niet of nog niet worden bestreken door de hogere regelgeving (namelijk het
verbranden van niet-afvalstoffen buiten inrichtingen).III. INRICHTINGENNormaal gesproken is de afbakening tussen de Wet milieubeheer en de model-APV
helder, indien er sprake is van een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer. Daar waar de Wet milieubeheer of hierop gebaseerde regels of
voorschriften in een onderwerp voorzien, is geen ruimte voor de model-APV.Het Besluit melkrundveehouderijen milieubeheer en het Besluit Akkerbouwbedrijven
milieubeheer, zogenaamde 8.40 AMvB’s, vormen hierop een uitzondering. In deze
besluiten wordt namelijk voor het onderwerp verbranden van afvalstoffen binnen
inrichtingen uitdrukkelijk verwezen naar een gemeentelijke verordening.Besluit melkrundveehouderijen milieubeheerVoorschrift 4.1 Afvalstoffen mogen niet binnen de inrichting worden verbrand,
behoudens voor zover ingevolge een gemeentelijke verordening verbranden van uit
de inrichting afkomstige afvalstoffen is toegestaan.Besluit akkerbouwbedrijven milieubeheerVoorschrift 8.1. Afvalstoffen mogen niet binnen de inrichting worden verbrand,
behoudens voor zover ingevolge een gemeentelijke verordening verbranden van uit
de inrichting afkomstige afvalstoffen is toegestaan.De artikelen 10.2, eerste lid, en 10.63, tweede lid Wet milieubeheer en ook
artikel 5:34 APV zijn hier niet van toepassing, omdat deze bepalingen
uitdrukkelijk het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen reguleren. Het
gaat in deze besluiten immers om het verbranden binnen inrichtingen. Is een
verbod van verbranden van afvalstoffen binnen inrichtingen in APV nodig?Indien een bepaling over het verbranden van afvalstoffen binnen inrichtingen in
de model-APV ontbreekt, kan worden gesteld dat het per definitie verboden is om
afvalstoffen binnen inrichtingen te verbranden. Immers, op grond van
voorschriften van de genoemde Besluiten melkrundveehouderijen en
akkerbouwbedrijven milieubeheer geldt een verbod, tenzij een gemeentelijke
verordening dit toestaat. Uit het ontbreken van een regeling in de model-APV,
kan impliciet worden afgeleid dat de gemeentelijke verordening het verbranden
van afvalstoffen binnen inrichtingen dus niet toestaat. Met andere woorden,
indien in een gemeentelijke verordening het verbranden van afvalstoffen binnen
inrichtingen niet expliciet wordt toegestaan, is het verbranden van afvalstoffen
binnen inrichtingen verboden op grond van voorschrift 4.1. van het Besluit
melkrundveehouderijen milieubeheer of voorschrift 8.1 Besluit akkerbouwbedrijven
milieubeheer.Indien een gemeente het verbranden van afvalstoffen binnen een inrichting in de
gemeentelijke verordening wil toestaan, dan dient dit te worden vastgelegd in de
model-APV.Binnen of buiten inrichting?Ten slotte nog de discussie of er nu sprake is van binnen of buiten een
inrichting in de zin van de Wet milieubeheer.Artikel 1, eerste lid, onder a, Besluit akkerbouwbedrijven milieubeheer spreekt
over een inrichting die deel uitmaakt van een bedrijf dat uitsluitend of in
hoofdzaak is bestemd voor het verbouwen van akkerbouw- of tuinbouwproducten op
of in de open grond. In de toelichting op dit besluit wordt aangegeven dat
akkerland en de grond alwaar de volle grondtuinbouw plaatsvindt in het algemeen
niet tot de inrichting wordt gerekend. De Afdeling bestuursrechtspraak van de
Raad van State heeft in een uitspraak van 16 januari 1997 (E03.94.0230, Tiel) de
uitspraak gedaan dat dit voor fruitteeltbedrijven tevens inhoudt dat de
boomgaarden niet tot de inrichting dienen te worden gerekend.Eerder sprak de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State zich uit over
de vraag of een weiland wel of geen inrichting is. Een weiland is geen
inrichting, zolang het niet intensief gebruikt wordt (1 december 1995,
E03.94.0495, AB 1996, 128).Indien het verbranden van afvalstoffen op een weiland of akkerland plaatsvindt,
kan worden verdedigd dat er sprake is van het verbranden van afvalstoffen buiten
inrichtingen en zijn de artikelen 10.2, eerste lid, Wet milieubeheer en artikel
10.63, tweede lid, Wet milieubeheer en artikel 5:34 van de model-APV om deze
reden van toepassing.Afdeling 5.9 Verstrooiing van as Artikel 5:35 Begripsomschrijving Van de houder van een crematorium of bewaarplaats van asbussen kunnen alleen
plaatsvinden op het terrein dat daartoe permanent is bestemd (uiteraard blijft
ook de mogelijkheid bestaan dat de as op open zee verstrooid wordt). Zie verder
voor een uitgebreide toelichting Lbr. 97/232 omtrent het verstrooien van
crematieas.Artikel 5:36 Verboden plaatsen Asverstrooiing is om uiteenlopende redenen niet op alle plaatsen even wenselijk.
Dit geldt zeker voor plaatsen waar de as niet of nauwelijks in de bodem kan
worden opgenomen en door de wind kan gaan dwarrelen. Er is gekozen voor
verstrooiing op een permanent daartoe aangewezen terrein. Van het verbod uit het
eerste lid kan ontheffing verleend worden. Artikel 5:37 Hinder of overlast [gereserveerd] HOOFDSTUK 6 STRAF-, OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGEN Op grond van artikel 154 van de Gemeentewet kan de gemeenteraad op overtreding
van zijn verordeningen straf stellen. Deze straf mag niet zwaarder zijn dan
hechtenis van ten hoogste drie maanden of een geldboete van de tweede categorie,
al dan niet met openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak. In artikel 23 van
het Wetboek van Strafrecht (WvSr) zijn de maxima van de zes boetecategorieën
opgenomen. Het maximum van een boete van de eerste categorie bedraagt euro 225
en van de tweede categorie euro 2250. Het is overigens uiteindelijk de
strafrechter die de soort en de maat van de straf in een concreet geval bepaalt,
tot de grens van de door de gemeenteraad gekozen boetecategorie. Hierbij dient
de rechter op grond van artikel 24 WvSr rekening te houden met de draagkracht
van de verdachte. Het algemeen geldende minimum van de geldboete bedraagt euro 2
(artikel 23, tweede lid, WvSr). De Gemeentewet heeft aan de gemeenteraad de
keuze gelaten op overtreding van verordeningen geldboete te stellen van de
eerste óf de tweede categorie. De gemeenteraad heeft daarbij de ruimte om binnen
de verordening onderscheid te maken naar bepalingen waar bij overtreding een
straf van de eerste dan wel van de tweede categorie op staat. Uiteraard kan in
de APV ook worden gekozen voor een enkele strafmaat. De gemeente verliest dan
echter de mogelijkheid om scheiding aan te brengen tussen lichte en zwaardere
overtredingen. Zie hierover de toelichting onder het kopje Uitgangspunten bij
een keuze tussen de tweede en de eerste geldboetecategorie. Het is niet mogelijk
om van deindeling in boetecategorieën af te wijken, bijvoorbeeld door een
maximumboete van euro 1000 te stellen.MedebewindsvoorschriftenIn bijzondere wetten wordt aan gemeenten vaak de bevoegdheid gegeven of de
verplichting opgelegd om nadere voorschriften vast te stellen. Ook de
strafbaarstelling van de overtreding van deze gemeentelijke voorschriften is
veelal in deze wetten opgenomen. De opsomming in het eerste en tweede lid van
dit artikel bevatten dan ook geen in deze verordening opgenomen voorschriften,
op overtreding waarvan straf is bedreigd in de bijzondere wet. Deze
voorschriften zijn de onder onderin afdeling 2.5 Bepalingen ter bestrijding van
heling van goederen opgenomen artikelen met uitzondering van artikel 2.5.6.
Overtreding van deze voorschriften is strafbaar gesteld in de artikelen 437 en
437ter van het WvSr (boete van de tweede respectievelijk derde categorie).HechtenisHet zal zelden voorkomen dat voor overtreding van een APV-bepaling hechtenis
wordt opgelegd, zeker nu ernaar gestreefd wordt de korte vrijheidsstraf nog meer
terug te dringen “ten gunste” van de geldboete. Toch is in het eerste lid van
dit artikel de mogelijkheid van hechtenis opgenomen omdat niet bij voorbaat kan
worden uitgesloten dat in bepaalde (uitzonderings)gevallen (bijvoorbeeld in het
geval van recidive) de rechter behoefte heeft aan de mogelijkheid tot oplegging
van een vrijheidsstraf. Op overtreding van de in het tweede lid van dit artikel
genoemde - in de eerste geldboetecategorie ingedeelde - bepalingen, is echter
geen hechtenis gesteld, omdat het hier lichte overtredingen betreft.Strafbaarstelling niet-naleving nadere regels en vergunningsvoorschriftenNiet alleen de overtreding van in de verordening opgenomen bepalingen wordt in
dit artikel met straf bedreigd. In een aantal bepalingen wordt aan het college
de bevoegdheid gedelegeerd nadere regels te stellen. Ook de overtreding hiervan
levert een strafbaar feit op. Dit geldt ook voor de overtreding van krachtens
artikel 1.4 van de model-APV gegeven beperkingen en voorschriften bij een
vergunning of een ontheffing.Formeel levert dit laatste een overtreding van artikel 1.4, tweede lid, op.
Hierin is de verplichting opgenomen dat degene aan wie krachtens de APV een
vergunning of ontheffing is verleend, verplicht is de daaraan verbonden
voorschriften en beperkingen na te komen.WaboDe vergunning voor het aanleggen of veranderen van een weg (artikel 2:11) en
voor het vellen van houtopstanden (artikel 4:11) vallen bij inwerkingtreding van
de Wabo. Zie resp. artikel 2.2, eerste lid onder d. en onder g. van de Wabo.
Artikel 2.3 van de Wabo verbiedt het handelen in strijd met een voorschrift van
een omgevingsvergunning op grond van artikel 2:11 of 4:11 model-APV.Via artikel 5.4 van de Invoeringswet Wet algemene bepalingen omgevingsrecht is
de Wet economische delicten van toepassing op handelen zonder of in strijd met
beide vergunningen. De strafbepalingen van de APV zijn er dus niet op van
toepassing.N.B: artikel 6:1 van de model-APV zelf verandert als gevolg van de Wabo niet,
want daarin staan geen artikelen genoemd die onder de strafbepalingen vallen; de
gemeenteraden moeten dat zelf invullen. In de opsomming van artikelen in lid 1
en lid 2 moeten de gemeenteraden er wel op letten dat ze de artikelen 2:11 en
4:11 schrappen.Artikel 6:1 StrafbepalingOp grond van artikel 154 van de Gemeentewet kan de gemeenteraad op overtreding
van zijn verordeningen straf stellen. Deze straf mag niet zwaarder zijn dan
hechtenis van ten hoogste drie maanden of een geldboete van de tweede categorie,
al dan niet met openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak. In artikel 23 van
het Wetboek van Strafrecht (WvSr) zijn de maxima van de zes boetecategorieën
opgenomen. Het maximum van een boete van de eerste categorie bedraagt € 380 en
van de tweede categorie € 3800. Het is overigens uiteindelijk de strafrechter
die de soort en de maat van de straf in een concreet geval bepaalt, tot de grens
van de door de gemeenteraad gekozen boetecategorie. Hierbij dient de rechter op
grond van artikel 24 WvSr rekening te houden met de draagkracht van de
verdachte. Het algemeen geldende minimum van de geldboete bedraagt € 3 (artikel
23, tweede lid, WvSr).De Gemeentewet heeft aan de gemeenteraad de keuze gelaten op overtreding van
verordeningen geldboete te stellen van de eerste óf de tweede categorie. De
gemeenteraad heeft daarbij de ruimte om binnen de verordening onderscheid te
maken naar bepalingen waar bij overtreding een straf van de eerste dan wel van
de tweede categorie op staat. Uiteraard kan in de APV ook worden gekozen voor
een enkele strafmaat. De gemeente verliest dan echter de mogelijkheid om
scheiding aan te brengen tussen lichte en zwaardere overtredingen. Het is niet
mogelijk om van de indeling in boetecategorieën af te wijken, bijvoorbeeld door
een maximumboete van euro 1000,00 te stellen.Strafbaarheid rechtspersonenOp grond van artikel 91 jo. artikel 51 WvSr. vallen ook rechtspersonen onder de
werking van gemeentelijke strafbepalingen. Bij veroordeling van een
rechtspersoon kan de rechter een geldboete opleggen tot ten hoogste het bedrag
van de naasthogere categorie “indien de voor het feit bepaalde boetecategorie
geen passende bestraffing toelaat” (artikel 23, zevende en achtste lid WvSr).
Dat betekent dat voor overtredingen van de APV door een rechtspersoon de rechter
de mogelijkheid heeft een boete van de derde categorie op te leggen € 7
600).Uitgangspunten bij een keuze tussen de tweede en de eerste
geldboetecategorieHet is niet goed mogelijk om algemene criteria te geven voor de vraag of een
overtreding van een gemeentelijke verordening bedreigd moet worden met een boete
van de eerste (lichte overtredingen) dan wel de tweede categorie. De opvatting
van de gemeenteraad over de ernst van bepaalde overtredingen is hiervoor
maatgevend. Wel kunnen enkele algemene uitgangspunten worden genoemd:a. De hoogte van een op te leggen boete zal in overeenstemming moeten zijn met
de aard van de overtreding. Gezien de aard van de bepalingen van de APV kan als
algemene lijn worden gehanteerd dat op overtredingen een straf van de tweede
categorie wordt gesteld. Op de overtredingen die de gemeenteraad minder ernstig
acht, kan een boete van de eerste categorie worden gesteld. Overigens dient er
bij de vaststelling van de strafhoogte rekening te worden gehouden met het feit
dat ook de lichtere delicten soms onder zodanige omstandigheden kunnen worden
gepleegd, dat zij een zwaardere bestraffing verdienen. Het komt nog wel eens
voor dat de rechter er behoefte aan heeft, voor bijvoorbeeld bepaalde
baldadigheidsdelicten - waarop in het algemeen een zware straf niet past - met
het oog op de algemene preventie, een zwaardere straf op te leggen. Desondanks
blijft het gewenst om na te gaan welke overtredingen in de eigen gemeentelijke
verordeningen in aanmerking komen voor onderbrenging in de eerste
categorie.b. Op milieuovertredingen, met name overtredingen die ook door rechtspersonen
kunnen worden gepleegd, wordt veelal een boete van tweede categorie
gesteld.c. Indien aanvullend wordt opgetreden ten opzichte van provinciale
verordeningen, kan als uitgangspunt worden gehanteerd dat de gemeenteraad kiest
voor een geldboete van de eerste categorie indien de provinciale regelgever daar
ook voor heeft gekozen. Een voorbeeld. In een provinciale landschapsverordening
is het verboden om zonder vergunning buiten de bebouwde kom op of aan onroerend
goed commerciële reclames aan te brengen of te hebben. In een APV is, uit hoofde
van hetzelfde motief, eenzelfde verbod opgenomen voor het gebied binnen de
bebouwde kom. Zou nu overtreding van het provinciale voorschrift worden bedreigd
met een geldboete volgens de eerste categorie, terwijl op overtreding van het
gemeentelijk voorschrift een geldboete is gesteld volgens de tweede categorie,
dan zouden voor identieke gedragingen verschillende maximumstraffen gelden (€
380 buiten de bebouwde kom; € 3800 binnen de bebouwde kom). Overigens staat het
de gemeenteraad vrij om in dit soort gevallen toch te kiezen voor de tweede
categorie.d. Indien de gemeenteraad aanvullend optreedt ten opzichte van een
rijksregeling, kan net als bij de provincie als uitgangspunt worden genomen dat
het Rijk wordt gevolgd bij de keuze van de boetecategorie. Zo zijn in elke APV
wel bepalingen opgenomen die een aanvulling zijn op overtredingen waar Boek III
WvSr een boete van eerste categorie op stelt. Het betreft veelal artikelen die
beogen overlast en baldadigheid tegen te gaan. De volgende model-APV-bepalingen
kunnen worden aangemerkt als een dergelijke aanvulling.1. De artikelen 2;47 tot en met 2:50, voorschriften die baldadigheid en overlast
beogen tegen te gaan. Dit zijn aanvullingen op de artikelen 424 WvSr
(baldadigheid op of aan de weg) en 426 bis WvSr (belemmering van een ander in
zijn vrijheid van beweging op de weg, zich opdringen aan een ander, hinderlijk
volgen).2. Artikel 4.1.7 (nu 4:6) is een aanvulling op artikel 431 WvSr (rumoer of
burengerucht waardoor de nachtrust kan worden verstoord).Zo is ook in verschillende APV’s (zie artikel 5:32) als aanvulling op artikel
10, eerste lid,Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) een regeling opgenomen voor het
houden van wedstrijden met motorrijtuigen op andere plaatsen dan de weg en voor
wedstrijden anders dan met voertuigen op of aan de weg. Ingevolge artikel 10 WVW
1994, eerste lid, is het behoudens ontheffing op grond van artikel 148 WVW 1994
- verboden om op de weg een wedstrijd te houden. Overtreding van dit verbod
wordt bedreigd met een geldboete van de eerste categorie.MedebewindvoorschriftenIn bijzondere wetten wordt aan gemeenten vaak de bevoegdheid gegeven of de
verplichting opgelegd om nadere voorschriften vast te stellen. Ook de
strafbaarstelling van de overtreding van deze gemeentelijke voorschriften is
veelal in deze wetten opgenomen. De opsomming in het eerste en tweede lid van
dit artikel bevatten dan ook geen in deze verordening opgenomen voorschriften,
op overtreding waarvan straf is bedreigd in de bijzondere wet. Dat betreft
- artikel 2:6; overtreding van deze voorschriften is strafbaar gesteld
in artikel 437 en 437ter van het WvSr (boete van de tweede
respectievelijk derde categorie) en
- de voorschriften uit afdeling 8a van de model-APV. Zie daarvoor het
algemene gedeelte van de toelichting bij die afdeling.
Hechtenis?Het zal zelden voorkomen dat voor overtreding van een APV-bepaling hechtenis
wordt opgelegd, zeker nu ernaar gestreefd wordt de korte vrijheidsstraf nog meer
terug te dringen “ten gunste” van de geldboete. Toch is in het eerste lid van
dit artikel de mogelijkheid van hechtenis opgenomen omdat niet bij voorbaat kan
worden uitgesloten dat in bepaalde (uitzondering)gevallen (bijvoorbeeld in het
geval van recidive) de rechter behoefte heeft aan de mogelijkheid tot oplegging
van een vrijheidsstraf.Op overtreding van de in het tweede lid van dit artikel genoemde - in de eerste
geldboetecategorie ingedeelde - bepalingen, is echter geen hechtenis gesteld,
omdat het hier lichte overtredingen betreft.Strafbaarstelling niet-naleving nadere regels en
vergunningsvoorschriftenNiet alleen de overtreding van in de verordening opgenomen bepalingen wordt in
dit artikel met straf bedreigd. In een aantal bepalingen wordt aan het college
de bevoegdheid gedelegeerd nadere regels te stellen. Ook de overtreding hiervan
levert een strafbaar feit op. Dit geldt ook voor de overtreding van krachtens
artikel 1:4 van de model-APV gegeven beperkingen en voorschriften bij een
vergunning of een ontheffing. Formeel levert dit laatste een overtreding van
artikel 1:4, tweede lid, op. Hierin is de verplichting opgenomen dat degene aan
wie krachtens de APV een vergunning of ontheffing is verleend, verplicht is de
daaraan verbonden voorschriften en beperkingen na te komen.WaboOvertredingen van bepalingen die voortvloeien uit de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht (zoals handelingen zonder of in strijd met een
omgevingsvergunning) zijn in de Wet economische delicten (Wed) aangeduid als
economische delicten. Dat heeft gevolgen voor de strafmaat, die onder de Wed
anders is dan onder de APV. Om dat onderscheid duidelijk te maken is het derde
lid toegevoegd.JurisprudentieAanvullingen op de artikelen 424 (baldadigheid op of aan de weg) en art. 426
WvSr (belemmering van een ander in zijn vrijheid van beweging op de weg, zich
opdringen aan een ander, hinderlijk volgen) door gemeentelijke voorschriften
(artikel 2.4.7 tot en met 2.4.10) zijn toelaatbaar (HR 26 februari 1957, NJ
1957, 253 (APV Eindhoven).Het staat de gemeentelijke wetgever vrij aanvullende regelen te geven tot het
tegengaan van hinderlijke geluiden. Artikel 4.1.7 APV is een toegestane
aanvulling op artikel 431 WvSr (rumoer of burengerucht waardoor de nachtrust kan
worden verstoord) (HR 26 oktober 1954, NJ 1954, 779 (APV Amsterdam). Artikel 6:1 regelt dat het niet-naleven van de genoemde voorschriften of
beperkingen die aan een vergunning of een ontheffing zijn verbonden een
strafbaar feit oplevert. Het artikel is opnieuw vastgesteld, waarbij de
opsomming in lijn is gebracht met het nieuwe hoofdstuk 3.Artikel 6.2 ToezichthoudersIn dit artikel worden de toezichthouders aangewezen overeenkomstig modelbepaling
90.M van de Aanwijzingen voor de decentrale regelgeving (Adr). De basis voor
deze bevoegdheid wordt gevonden in hoofdstuk 5 van de Awb. In dit hoofdstuk zijn
algemene regels gegeven voor de bestuursrechtelijke handhaving van algemeen
geldende rechtsregels en individueel geldende voorschriften. Afdeling 1 van dit
hoofdstuk geeft regels voor het toezicht. NB: Dit artikel is in 2002 hernummerd
van 6.1a in 6.2. Het oude artikel 6.2 (opsporingsambtenaren) is bij lbr. 98/192
vervallen verklaard. Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing
aan het Wetboek van Strafvordering ontlenen is een nadere regeling in de APV
niet (meer) nodig. De aanwijzing als toezichthouder in de APV is de grondslag
voor het hebben van opsporingsbevoegdheid. Zie verder de toelichting onder het
kopje Opsporingsambtenaren.Aanwijzen toezichthoudersToezichthouders zijn personen die bij of krachtens wettelijk voorschrift belast
zijn met het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of
krachtens enig wettelijk voorschrift (artikel 5:11 Awb). De aanwijzing van
toezichthouders kan derhalve in de APV plaatsvinden. Een deel van de
toezichthouders wordt in de APV zelf aangewezen (dit is noodzakelijk indien een
toezichthouder tevens opsporingsbevoegdheden dient te krijgen. Zie de
toelichting hierna onder opsporingsambtenaren). Hiernaast kunnen toezichthouders
door het college dan wel de burgemeester worden aangewezen.Politieambtenaren zijn alleen te beschouwen als toezichthouders voorzover zij
bij of krachtens een bijzondere wet als zodanig zijn aangewezen. Artikel 2 van
de Politiewet, dat een algemene omschrijving van de politietaak bevat, kan niet
worden beschouwd als een wettelijk voorschrift in de zin van het artikel.
Toezichthouders kunnen zowel individueel als categoraal worden aangewezen. Bij
een individuele aanwijzing worden personen met toezicht belast door hen met name
te noemen of door aanduiding van hun functie. Bij een categorale aanwijzing
wordt in het aanwijzingsbesluit veelal de dienst genoemd waartoe de met toezicht
belaste personen behoren.Een toezichthouder dient zich, indien gevraagd, te kunnen legitimeren (artikel
5:12 Awb). Het legitimatiebewijs wordt uitgegeven door het bestuursorgaan onder
verantwoordelijkheid waarvan de toezichthouder werkzaam is. Het in artikel 5:12,
derde lid, van de Awb genoemde model van het legitimatiebewijs is vastgesteld
bij de Regeling model legitimatiebewijs toezichthouders Awb (Stcrt. 2000, 131). Deze regeling bevat geen echt model, maar een opsomming van alle elementen die
in ieder geval op het legitimatiebewijs moeten zijn opgenomen en een voorbeeld
van een legitimatiebewijs.OpsporingsambtenarenIn de artikelen 141 en 142 WvSv worden de met de opsporing van strafbare feiten
belaste ambtenaren genoemd. De in artikel 141 genoemde ambtenaren hebben een
opsporingsbevoegdheid die in principe voor alle strafbare feiten geldt (algemene
opsporingsbevoegdheid). Dit geldt onder andere voor de ambtenaren van de
regiopolitie. Artikel 142 betreft de buitengewone opsporingsambtenaren die in de
regel een opsporingsbevoegdheid hebben voor een beperkt aantal strafbare feiten
(beperkte opsporingsbevoegdheid).Op basis van artikel 142, lid 1, onder c, WvSv hebben de volgende - voor de APV
relevante - personen opsporingsbevoegdheid:personen die bij bijzondere wetten met de opsporing van de daarin bedoelde
strafbare feiten worden belast en personen die bij verordening zijn belast met
het toezicht op de naleving van die verordening, een en ander voorzover het die
feiten betreft en die personen zijn beëdigd. Tot de eerste groep behoren bijvoorbeeld ambtenaren van bouw- en woningtoezicht.
De grondslag van de opsporingsbevoegdheid ligt in de Woningwet.De tweede groep betreft de toezichthouders die in de gemeentelijke verordeningen
als zodanig worden aangewezen. De aanwijzing dient in de APV te geschieden
aangezien artikel 142, eerste lid, sub c, WvSv geen delegatie van de
aanwijzingsbevoegdheid toestaat. Tot deze groep behoren bijvoorbeeld milieu en
parkeerwachters, belast met het toezicht op de desbetreffende autonome
bepalingen in de APV.Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing aan het WvSv
ontlenen, is een nadere regeling in de APV niet mogelijk. De aanwijzing als
toezichthouders in de APV is de grondslag voor de aanwijzing als buitengewoon
opsporingsambtenaar. De opsporingsbevoegdheid van de buitengewone
opsporingsambtenaren beperkt zich tot die zaken waarvoor zij toezichthouder
zijn.Artikel 6.3 Binnentreden woningenHet is soms noodzakelijk dat personen die belast zijn met het toezicht op de
naleving dan wel de opsporing van overtredingen van de model-APV bepaalde
plaatsen kunnen betreden. In artikel 5:15 van de Awb is deze bevoegdheid aan
toezichthouders reeds toegekend voor alle plaatsen met uitzondering van woningen
zonder toestemming van de bewoners. De woning geniet extra bescherming op basis
van artikel 12 van de Grondwet, dat het zogenaamde “huisrecht” regelt. Het
betreden van de woning zonder toestemming van de bewoner is daarom met veel
waarborgen omkleed. Op het betreden van een woning met toestemming van de
bewoner zijn deze waarborgen niet van toepassing, al gelden daar wel, zij het
wat beperktere, vormvoorschriften van de Awbi (zie de toelichting , Algemene wet
op het binnentreden (Awbi), a. vormvoorschriften). Artikel 149a van de Gemeentewet geeft de gemeenteraad de bevoegdheid om bij
verordening personen aan te wijzen die woningen mogen binnentreden zonder
toestemming van de bewoner. Het moet dan gaan om personen die belast zijn met
het toezicht op de naleving of de opsporing van de overtreding van bij
verordening gegeven voorschriften die strekken tot handhaving van de openbare
orde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van personen.
In artikel 6.3 is gebruikgemaakt van deze bevoegdheid.JurisprudentieDe tijdelijke afwezigheid van de bewoner, bijvoorbeeld wegens vakantie of opname
in een ziekenhuis, leidt er niet toe dat de ruimte het karakter van woning
verliest (HR 4 januari 1972, NJ 1972, 121). Met een woning verbonden ruimten die
in het geheel niet voor bewoning zijn bestemd en die van buitenaf via een eigen
ingang kunnen worden betreden - bijvoorbeeld een praktijkruimte of een winkel -
vallen niet de bescherming van het huisrecht. de bescherming van de woning
vallen voorts niet de trappen en portalen die tot een woning en andere
lokaliteiten toegang geven (HR 16 december 1907, W 8633), dus ook - zo mag
worden aangenomen - niet de gemeenschappelijke trappen en portalen in een
flatgebouw.Artikel 6.4 InwerkingtredingEerste lidIn het eerste lid van artikel 6.4 wordt geen tijdstip vermeld waarop de oude
verordening wordt ingetrokken. Dat is ook niet nodig. De datum waarop de nieuwe
verordening in werking treedt, is de datum waarop de oude verordening
vervalt.Tweede lidOp de inwerkingtreding van verordeningen is de regeling van artikel 142 van de
Gemeentewet van toepassing. Deze houdt in dat alle verordeningen in werking
treden op de achtste dag na bekendmaking, tenzij een ander tijdstip daarvoor is
aangewezen.Artikel 6.5 OvergangsbepalingVan belang is in de overgangsbepalingen aan te geven of bestaande vergunningen,
ontheffingen, enz. al dan niet hun rechtskracht blijven behouden na de
inwerkingtreding van deze verordening.De overgangsbepaling zoals deze nu luidt, is een verregaande vereenvoudiging van
de oude regeling. Het betreft in dit artikel besluiten, genomen krachtens de verordening bedoeld
in artikel 6:4, eerste lid, dus de oude verordening. De besluiten waar het om
gaat zijn vergunningen, ontheffingen (het oude eerste lid), voorschriften en
beperkingen (het oude tweede lid) als bedoeld in artikel 1:4 (het oude tweede
lid), nadere regels, beleidsregels en aanwijzingbesluiten (het oude zevende
lid).Op aanvragen om een besluit, ingediend onder de oude verordening, wordt volgens
de Algemene wet bestuursrecht beslist overeenkomstig de nieuwe verordening
(toetsing ex nunc).Op bezwaarschriften ingediend tegen besluiten genomen onder het oude recht,
wordt eveneens besloten krachtens deze verordening met dien verstande dat de
bezwaarde niet in een nadeliger positie mag komen dan hij onder het oude recht
zou hebben gehad. (verbod van reformatio in peius).Op aanvragen om een besluit, ingediend onder de oude verordening, wordt volgens
de Algemene wet bestuursrecht beslist overeenkomstig de nieuwe verordening
(toetsing ex nunc).Op bezwaarschriften ingediend tegen besluiten genomen onder het oude recht,
wordt eveneens besloten krachtens deze verordening met dien verstande dat de
bezwaarde niet in een nadeliger positie mag komen dan hij onder het oude recht
zou hebben gehad. (verbod van reformatio in peius).Aldus vastgesteld door de raad van de gemeente Schiedam in zijn openbare
vergadering van 31 januari 2013,de griffier, J. Gordijn de voorzitter, C.H.J. LamersBIJLAGE 1BIJLAGE 2BIJLAGE 3