CVDR277084_1Maatregelverordening 2013nlregelingDalfsen2017-10-31DalfsenKernPUNTEN, 10-04-2013Maatregelverordening 2013Gemeentewet, artikel 147Wet Werk en Bijstand, artikel 8, lid 1, onderdelen b en h, artikel 9a lid 12 en artikel 18, lid 1, 2 en 3Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werknemers, artikelen 20 en 35Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, artikelen 20 en 35gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2013-03-25De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-04-112013-01-012017-03-01Nieuwe regeling11-02-2013, nummer 18geenGeenMaatregelverordening 2013De raad van de gemeente Dalfsen;gelezen het voorstel van het college d.d. 7 februari 2013, nummer 18;overwegende dat het noodzakelijk is de Maatregelenverordening 2012A aan te
passen door de wetswijziging per 1 januari 2013gelet op artikel 147, eerste lid Gemeentewet en op artikel 8, lid 1,
onderdelen b en h, artikel 9a lid 12 en artikel 18, lid 1, 2 en 3 van de Wet
werk en bijstand, de artikelen 20 en 35 van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en de
artikelen 20 en 35 van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;b e s l u i t:vast te stellen “de maatregelverordening 2013”1.ALGEMENE BEPALINGEN1.Begripsomschrijving1.Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die niet
nader zijn omschreven, hebben dezelfde betekenis als in de Wet werk
en bijstand(WWB), de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW), de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen (IOAZ), de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en
de Gemeentewet.2.In deze verordening wordt verstaan onder:
het college : het college van burgemeester en wethouders van
de gemeente Dalfsen;
de raad : de gemeenteraad van Dalfsen;
de wet : de wet Werk en bijstand (WWB);
uitkering: : algemene bijstand op grond van de WWB, alsmede
een uitkering op grond van de IOAW en IOAZ;
bijzondere bijstand : de bijstand als bedoeld in artikel 5
sub d van de WWB;
bijstandsnorm : de bijstand als bedoeld in artikel 5 sub c
van de WWB of, voor zover sprake is van een IOAW of IOAZ
uitkering de grondslag van de uitkering als bedoeld in
artikel 5 IOAW respectievelijk artikel 5 IOAZ;
maatregel : de verlaging of afstemming van een
inkomensvoorziening of de bijstand;
benadelingsbedrag : De uitkering waarop eerder, langer of
tot een hoger bedrag een beroep wordt of is gedaan ten
gevolge van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in het bestaan.
2.Verlaging/afstemming1.Indien belanghebbende naar het oordeel van het college
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de
voorziening in het bestaan,het zich jegens het college, zijn
ambtenaren of derden die namens het college betrokken zijn bij de
uitvoering van de wet, zeer ernstig misdragen, wordt overeenkomstig
deze verordening een maatregel opgelegd.2.Een maatregel wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate
van verwijtbaarheid en de omstandigheden en kan daarom afwijken van
de in deze verordening genoemde categorieën.3.Indien belanghebbende zich al eerder schuldig heeft gemaakt aan
maatregelwaardige gedragingen worden bij de bepalingen van de
zwaarte van de maatregel hiermee rekening gehouden.3.Berekeningsgrondslag1.De maatregel wordt toegepast op de van toepassing zijnde
bijstandsnorm of uitkeringsgrondslag IOAW of IOAZ.2.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel ook worden
toegepast op de bijzondere bijstand indien:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met
toepassing van artikel 12 van de WWB of
de verwijtbare gedraging van belanghebbende, in relatie met
zijn recht op bijzondere bijstand, daartoe aanleiding
geeft.
3.Bij toepassing van het tweede lid, onderdeel a, moet in de
hoofdstukken 2 en 3 ‘bijstandsnorm’ worden gelezen als
‘bijstandsnorm plus de op grond van artikel 12 WWB verleende
bijzondere bijstand’. 4.Bij toepassing van het tweede lid, onderdeel b, moet in de
hoofdstukken 2 en 3 ‘bijstandsnorm’ worden gelezen als ‘de verleende
bijzondere bijstand’4.Het besluit voor een maatregelIn het besluit tot opleggen van een maatregel worden in ieder geval
vermeld: de reden van de maatregel, de duur van de maatregel, het
percentage en bedrag waarmee de uitkering wordt verlaagd en, indien van
toepassing, de reden om af te wijken van een standaardmaatregel.5.Horen van belanghebbende1.Voordat een maatregel wordt opgelegd, wordt belanghebbende in de
gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen.2.Het horen kan achterwege worden gelaten indien:
de vereiste spoed zich daartegen verzet;
belanghebbende reeds eerder in de gelegenheid is gesteld
zijn zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen
nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan;
de belanghebbende niet heeft voldaan aan een verzoek van het
college of van een derde aan wie het college met toepassing
van artikel 7 van de wet werkzaamheden in het kader van de
wet heeft uitbesteed, om binnen een gestelde termijn
inlichtingen te verstrekken als bedoeld in artikel 17 van de
wet; of
het college het horen niet nodig acht voor het vaststellen
van de ernst van de gedraging of de mate van
verwijtbaarheid.
6.Afzien van het opleggen van een maatregel
Onverminderd artikel 18 van de WWB, ziet het college af van het
opleggen van een maatregel indien:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt
de gedraging meer dan één jaar vóór constatering van die
gedraging door het college heeft plaatsgevonden
het college dringende redenen aanwezig acht.
Indien het college afziet van het opleggen van een maatregel op
grond van dringende redenen,
wordt belanghebbende daarvan schriftelijk op de hoogte gesteld.7.Ingangsdatum en tijdvak van een verlaging1.De maatregel wordt toegepast op de uitkering respectievelijk de
bijzondere bijstand die is verleend met toepassing van artikel 12
WWB over de kalendermaand volgend op de datum waarop het besluit tot
het opleggen van de maatregel aan belanghebbende is
bekendgemaakt.2.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende
kracht worden opgelegd, voor zover de ingangsdatum daardoor niet
voor de datum van de gesanctioneerde gedraging komt te liggen en
voor zover de uitkering nog niet is uitbetaald.2.HET NIET NAKOMEN VAN DE VERPLICHTINGEN8.Indeling in categorieën1.Gedragingen waarbij de verplichting wordt geschonden als bedoeld in
artikel 9 WWB, 9a WWB, artikel 55 WWB respectievelijk artikel 37
IOAW, artikel 38 IOAW, artikel 37 IOAZ en artikel 38 IOAZ WWB, niet
of niet voldoende worden nagekomen worden onderscheiden in de
volgende twee categorieën met bijbehorende maatregel:
Waarschuwing Het opleggen van een maatregel van de eerste categorie, kan
vooraf worden gegaan door een schriftelijke
waarschuwing.
Eerste categorieBij de volgende gedragingen/verplichtingen wordt de
maatregel vastgesteld op 20% van de bijstandsnorm dan wel
IOAW/IOAZ uitkering gedurende een maand:
het niet naar vermogen trachten algemeen
geaccepteerde arbeid te verkrijgen;
het in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek
naar de mogelijkheid tot arbeidsinschakeling;
het niet of onvoldoende meewerken aan het opstellen,
uitvoeren en evalueren van een plan van aanpak zoals
bedoeld in artikel 44a van de wet, indien van
toepassing;
het niet of onvoldoende gebruik maken van een door
het college aangeboden voorziening zoals bedoeld in
artikel 9 lid 1 onderdeel b WWB en artikel 10 lid 1
WWB respectievelijk artikel 36 lid 1 IOAW en artikel
37 lid 1 onderdeel e IOAW en artikel 36 lid 1 IOAZ
en artikel 37 lid 1 onderdeel IOAZ, voor zover dit
heeft geleid tot het geen doorgang vinden of tot
voortijdige beëindiging van die voorziening;
het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten
blijken de verplichtingen zoals bedoeld in artikel 9
lid 1 onderdeel b WWB respectievelijk artikel 37 lid
1 onderdeel e IOAW en artikel 37 lid 1 onderdeel e
IOAZ niet te willen nakomen wat heeft geleid tot het
intrekken van de ontheffing van de arbeidsplicht
voor een alleenstaande ouder zoals bedoeld in
artikel 9a lid 1 WWB respectievelijk artikel 38 lid
1 IOAW en artikel 38 lid 1 IOAZ.
het onvoldoende nakomen van de verplichtingen zoals
bedoeld in artikel 9 lid 1 WWB of artikel 55 WWB,
voor zover het gaat om een persoon jonger dan 27
jaar, gedurende vier weken na de melding zoals
bedoeld in artikel 43 lid 4 en 5 WWB;
het niet of onvoldoende verrichten van een door het
college opgedragen tegenprestatie naar vermogen,
zoals bedoeld in artikel 9 lid1 onderdeel c WWB,
artikel 37 lid 1 onderdeel f IOAW of artikel 37 lid
1 onderdeel f IOAZ
Tweede categorieBij de volgende gedragingen/verplichtingen wordt de bijstand
verlaagd met 100% gedurende een maand:
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde
arbeid;
het door eigen toedoen niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid.
2.De duur van de maatregel, als omschreven in dit artikel wordt
verdubbeld, indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na
bekendmaking van een besluit waarbij een maatregel is opgelegd,
opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging van dezelfde of
hogere categorie. Wanneer dit het geval is, gaat er geen
waarschuwing vooraf aan het opleggen.3.Overige gedragingen die leiden tot een verlaging.9.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1.Een verlaging wegens tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in het bestaan zoals bedoeld in artikel 18 lid 2
WWB, anders dan het niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid
als bedoeld in artikel 8 lid 1 onderdeel c van deze verordening,
wordt afgestemd op het benadelingsbedrag.2.De verlaging wordt vastgesteld op:
tien procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
een benadelingsbedrag tot en met € 2000,-;
twintig procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
een benadelingsbedrag vanaf € 2000,- tot en met €
4000,-;
veertig procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
een benadelingsbedrag vanaf € 4000,- tot en met € 8000,-;
honderd procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
een benadelingsbedrag groter dan € 8000,-.
10.Niet nakomen van overige verplichtingenIndien een belanghebbende een of meerdere door het college opgelegde
verplichtingen als bedoeld in artikel 55 WWB niet of onvoldoende nakomt,
wordt een verlaging toegepast. De verlaging wordt vastgesteld op:
twintig procent van de bijstandsnorm bij het niet of onvoldoende
nakomen van verplichtingen die strekken tot
arbeidsinschakeling;
twintig procent van de bijstandsnorm bij het niet of onvoldoende
nakomen van verplichtingen die verband houden met de aard en het
doel van een bepaalde vorm van bijstand;
twintig procent van de bijstandsnorm bij het niet of onvoldoende
nakomen van verplichtingen die strekken tot vermindering van de
bijstand;
honderd procent van de bijstandsnorm bij het niet of onvoldoende
nakomen van verplichtingen die strekken tot beëindiging van de
bijstand.
11.Zeer ernstige misdragingen1.Indien een belanghebbende zich tegenover het college of zijn
ambtenaren zeer ernstig misdraagt onder omstandigheden die
rechtstreeks verband houden met de uitvoering van de WWB, IOAW of
IOAZ of artikel 18 lid 2 van de WWB, wordt onverminderd artikel 2
lid 2 een maatregel opgelegd van 20% van bijstandsnorm, gedurende
een maand.2.Van het opleggen van de maatregel bedoeld in het eerste lid kan,
indien sprake is van verbaal geweld, worden afgezien en worden
volstaan met het geven van een schriftelijke waarschuwing, tenzij
het verbale geweld vaker plaatsvindt en er al eerder een
schriftelijke waarschuwing in dit verband is gegeven.3.In afwijking van het eerste lid kan een maatregel worden opgelegd
van 100 procent van de bijstandsnorm, indien binnen twaalf maanden
na bekendmaking van een besluit als bedoeld in het eerste lid,
sprake is van eenzelfde gedraging.12.Samenloop van gedragingen1.Indien sprake is van een gedraging die schending oplevert van
meerdere in deze verordening genoemde verplichtingen, wordt één
verlaging opgelegd. Voor het bepalen van de hoogte en duur van de
verlaging wordt uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste
verlaging is gesteld.2. Indien sprake is van een gedraging die schending oplevert van een
in deze verordening genoemde verplichting en van de
inlichtingenplicht zoals bedoeld in artikel 17 lid 1 WWB, artikel 13
IOAW of artikel 13 IOAZ, wordt geen verlaging opgelegd.3. Indien sprake is van meerdere gedragingen die schending opleveren
van één of meerdere in deze verordening genoemde verplichtingen,
wordt voor iedere gedraging een afzonderlijke verlaging opgelegd.
Deze verlagingen worden gelijktijdig opgelegd, tenzij dit gelet op
de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de
omstandigheden van de belanghebbende niet verantwoord is. 13.Recidive1.Indien een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in artikel 8 lid 1 onderdeel a, b of c,
artikel 9 lid 1 of artikel 10 van deze verordening, opnieuw schuldig
maakt aan een verwijtbare gedraging zoals bedoeld in voornoemde
artikelen, wordt de duur van de verlaging verdubbeld2.Indien een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in artikel 6 lid 1 of artikel 9 van deze
verordening, opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging
zoals bedoeld in voornoemde artikelen, wordt de hoogte van de
verlaging verdubbeld.4.SLOTBEPALINGEN14hardheidsclausuleHet college kan ten gunste van de belanghebbende in bijzondere situaties
afwijken van het bepaalde in deze verordening, indien toepassing hiervan
kennelijk onredelijk zou zijn.15.Slotbepaling
Deze regeling wordt aangehaald als de Maatregelverordening
2013
De Maatregelenverordening 2012A, vastgesteld in de openbare
vergadering d.d. 15 oktober 2012, wordt bij inwerkingtreding van
deze verordening ingetrokken, doch blijft onverkort van
toepassing op gedragingen die plaatsvonden voor 1 januari 2013
en die vanaf 1 januari 2013 tot een maatregel leiden.
Deze verordening treedt in werking met ingang van 1 april 2013
en werkt terug tot en met 1 januari 2013.
Aldus besloten door de raad van de gemeente Dalfsen in zijn vergadering van
25 maart 2013 .De raad voornoemd,de voorzitter, de griffier, drs. H.C.P. Noten N.A. IJnema Algemene toelichting Maatregelenverordening WWB, IOAW en IOAZ 2013
gemeente Dalfsen Rechten en plichten in de WWB De gemeenteraad heeft in de WWB een verantwoordelijkheid met betrekking tot
de invulling van de rechten en plichten van bijstandsgerechtigden. Mede
gelet op de rechtszekerheid van een bijstandsgerechtigde moet de
gemeenteraad het eigen gemeentelijk beleid vastleggen in een verordening. Rechten en plichten zijn twee kanten van één medaille. Het recht op algemene
bijstand is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer
onafhankelijk te worden van de uitkering. Artikel 18 lid 1 WWB spreekt over het afstemmen van de bijstand en de
daaraan verbonden verplichtingen op de omstandigheden, mogelijkheden en
middelen van een belanghebbende. In deze bepaling wordt benadrukt dat het
vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraan verbonden
verplichtingen voor bijstandsgerechtigden maatwerk is. Daarbij moet recht
worden gedaan aan de individuele situatie en de persoonlijke omstandigheden
van bijstandsgerechtigden.In elk individueel geval moet worden beoordeeld welke maatregel wordt
opgelegd, waarbij rekening wordt gehouden met de ernst van de gedraging, de
mate waarin de uitkeringsgerechtigde het gedrag kan worden verweten en de
omstandigheden waarin hij verkeert. Het uitgangspunt wordt gevormd door de
regels die ter zake door de gemeenteraad zijn gesteld. In de
Maatregelverordening zijn de gedragingen die een schending van de
verplichtingen opleveren genormeerd. Die normering is echter niet absoluut.
Zowel in de ernst van de gedraging als de mate van verwijtbaarheid of de
omstandigheden kan aanleiding worden gevonden om van de standaardmaatregel
af te wijken. Als het college afwijkt van de standaardmaatregel, zal dat
moeten worden gemotiveerd, met name als een zwaardere maatregel wordt
opgelegd.Ontbreekt elke vorm van verwijtbaarheid, dan kan het college van verlaging
af te zie (artikel 18, tweede lid WWB) Hierbij kan worden gedacht aan situaties waarbij de uitkeringsgerechtigde
door overmacht niet in staat is geweest één of meer afspraken volledig na te
komen.Is afgezien van een verlaging wegens het ontbreken van elke vorm van
verwijtbaarheid, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van bepalingen
ten aanzien van recidive deze gedraging mee te tellen. Is vanwege de
afstemming op grond van artikel 18 lid 1 WWB van een verlaging afgezien dan
is daarin geen reden gelegen om de betreffende gedraging buiten beschouwing
te laten in geval van recidive. Artikel 18 lid 2 WWB legt een directe koppeling tussen de rechten en
verplichtingen van uitkeringsgerechtigden: het recht op een uitkering is
altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te
worden van de uitkering. Dit betekent dat de vaststelling van de hoogte van
de uitkering niet alleen afhangt van de toepasselijke uitkeringsnorm en de
beschikbare middelen van de belanghebbende, maar ook van de mate waarin de
verplichtingen worden nagekomen. Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn
verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, verlaagt het de
uitkering. Er is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar van een
verplichting. Alleen wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet
het college af van een dergelijke verlaging. Het college moet niettemin bij
de vaststelling van de verlaging rekening houden met de persoonlijke
omstandigheden en de individueel vastgestelde verplichtingen. Het college
kan dan ook van een verlaging afzien indien het college daartoe zeer
dringende reden aanwezig acht. Is afgezien van een verlaging wegens het ontbreken van elke vorm van
verwijtbaarheid, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van bepalingen
ten aanzien van recidive deze gedraging mee te tellen. Is vanwege de
afstemming op grond van artikel 18 lid 1 WWB van een verlaging afgezien dan
is daarin geen reden gelegen om de betreffende gedraging buiten beschouwing
te laten in geval van recidive. Wordt een verlaging voor een langere duur dan drie maanden opgelegd, dan zal
het college de verlaging aan een herbeoordeling moeten onderwerpen. Dat
volgt uit artikel 18 lid 3 WWB. Bij een dergelijke herbeoordeling hoeft niet
opnieuw een besluit 8 van 17 te worden genomen, waarbij alle feiten en
omstandigheden opnieuw tegen het licht worden gehouden. Het heeft slechts
als doel vast te stellen of belanghebbende tussentijds (binnen de periode
waarover de verlaging zich uitstrekt) blijk heeft gegeven van een zodanige
gedragsverandering of dat sprake is van een zodanige wijziging van
omstandigheden, dat aanleiding bestaat de eerder opgelegde verlaging in
zwaarte of duur bij te stellen (zie CRvB 19-04-2011, nr. 10/4882 WWB). Een verlaging krachtens de maatregelenverordening moet niet gezien worden
als een strafrechtelijke sanctie. Indien een betreffende gedraging ook een
strafbaar feit oplevert, kan belanghebbende hier strafrechtelijk voor
vervolgd worden. Ondanks het feit dat de verlaging geen strafrechtelijke
sanctie is, kunnen de verlaging en de strafvervolging niet naast elkaar
bestaan als sprake is van hetzelfde rechtsfeit. Het beginsel van ‘ne bis in
idem’ staat daaraan in de weg. Niet verlenen van medewerking Het niet verlenen van medewerking zal niet snel aanleiding geven tot
verlaging van de bijstand. Het belangrijkste voorbeeld van de
medewerkingsplicht is het toestaan van een huisbezoek. In de praktijk zal
het niet toestaan van een huisbezoek echter leiden tot beëindiging of
intrekking van het recht op bijstand omdat het recht op bijstand niet kan
worden vastgesteld. Het verlagen van de bijstand is in dat geval niet aan de
orde. Het niet voldoen aan een oproep om op een bepaald tijdstip te
verschijnen, kan ook worden uitgelegd als het niet voldoen aan de
medewerkingsplicht. In de praktijk betreft het echter veelal oproepen voor
gesprekken om bepaalde inlichtingen te verstrekken zodat het niet
verschijnen dan wordt gezien als het niet nakomen van de inlichtingenplicht.
Daarom is ervoor gekozen het niet verlenen van medewerking zoals bedoeld in
artikel 17 lid 2 WWB niet als verlagingswaardige gedraging op te nemen in
deze verordening. Schenden van de inlichtingenplicht De bestuurlijke boete is per 1 januari 2013 opnieuw ingevoerd in de WWB,
IOAW en IOAZ. Deze moet worden opgelegd bij een schending van de
inlichtingenplicht en komt in de plaats van de verlaging van de bijstand.
Verrekening bestuurlijke boete bij recidiveDe WWB verplicht de gemeenteraad in een verordening nadere regels te stellen
over de bevoegdheid de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te stellen
bij verrekening van de recidiveboete. Gemeenten krijgen daarmee de ruimte
een afweging te maken van situaties of omstandigheden waarin het buiten
werking stellen van de beslagvrije voet niet proportioneel wordt geacht. Het
is mogelijk deze regels onder te brengen in de maatregelenverordening Hier is er echter voor gekozen deze regels niet in deze verordening op te
nemen omdat deze verordening een gecombineerde WWB, IOAW en IOAZ
maatregelenverordening is. De regels over de bevoegdheid de beslagvrije voet
tijdelijk buiten werking te stellen bij verrekening van de recidiveboete
zijn neergelegd in de verordening "Verrekening bestuurlijke boete bij
recidive".De term “maatregel”Het verlagen van de inkomensvoorziening op grond van het feit dat de
belanghebbende zijn verplichtingen niet of in onvoldoende mate is nagekomen,
wordt in de terminologie van de WWB aangeduid als “het afstemmen van de
uitkering op de mate waarin de belanghebbende de opgelegde verplichtingen
nakomt”. Met de begrip “afstemmen” wordt het uitgangspunt van de WWB
benadrukt, dat rechten en plichten twee kanten van dezelfde medaille vormen. In deze verordening is er voor gekozen om het verlagen van de uitkering
vanwege het niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen aan te duiden als
het opleggen van een maatregel. Met deze terminologie wordt niet alleen
aangesloten bij het spraakgebruik dat sinds de Wet Boeten en Maatregelen
(per 1 juli 1997 voor de Algemene bijstandswet van toepassing geworden)
gangbaar is, maar wordt ook het sanctionerende karakter van de maatregel
benadrukt. Het opleggen van een maatregel is géén punitieve sanctie, waarbij
het leedtoevoegend karakter voorop staat, maar een reparatoire sanctie,
gericht op het (weer) in overeenstemming brengen van de hoogte van de
bijstand met de mate waarin de bijstandsgerechtigde de aan de uitkering
verbonden verplichtingen nakomt. Om te onderstrepen dat de verordening de juridische grondslag vormt voor het
college om maatregelen op te leggen wanneer een uitkeringsgerechtigde niet
aan een verplichting voldoet, is gekozen voor de naam
”maatregelenverordening”. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING1.BegripsomschrijvingIn deze verordening hebben de begrippen die niet nader in artikel 1 zijn
omschreven dezelfde betekenis als in de WWB, de IOAW, IOAZ en de Algemene
wet bestuursrecht (Awb). Dit voorkomt dat in geval van wijzigingen van
betreffende definities in de betreffende wetten ook de verordeningen moeten
worden gewijzigd.Onder de ‘bijstandsnorm’ (lid 2 onderdeel f) wordt in deze verordening
verstaan de in de situatie van belanghebbende geldende bijstandsnorm. Dit is
de toepasselijke norm, vermeerderd met toeslagen, en verminderd met
verlagingen, alles inclusief vakantietoeslag. Voor zover sprake is van
eenuitkering op grond van de IOAW of de IOAZ wordt onder bijstandsnorm verstaan
de toepasselijke grondslag zoals bedoeld in artikel 5 IOAW en artikel 5
IOAZ.2.Verlaging/Afstemming- Lid 1 De WWB verbindt aan het recht op een bijstandsuitkering verschillende
verplichtingen.
Het tonen van voldoende besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan (artikel 18, tweede lid WWB).
De plicht tot arbeidsinschakeling (artikel 9 WWB). Deze plicht is
onderverdeeld naar vier soorten verplichtingen:
de plicht om naar vermogen algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen en deze te aanvaarden;
de plicht gebruik te maken van een door het college
aangeboden voorziening gericht op ondersteuning bij
arbeidsinschakeling;
de plicht om mee te werken aan het opstellen uitvoeren en
evalueren van een plan (voor personen jonger dan 27
jaar);
de plicht om opgedragen maatschappelijk nuttige activiteiten
te verrichten (tegenprestatie).
De medewerkingsplicht (artikel 17, tweede lid WWB art 13 tweede lid
IOAW en artikel 13 tweede lid IOAZ). Dit is de plicht van
uitkeringsgerechtigden om desgevraagd het college de medewerking te
verlenen die redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van de wet.
De medewerkingsplicht kan uit allerlei concrete verplichtingen
bestaan, zoals:
het toestaan van huisbezoek;
het tonen van een geldig identiteitsbewijs
artikel 18, tweede lid WWB, noemt een gedraging die in ieder
geval een schending van de medewerkingsplicht inhoudt: “het
zich jegens het college zeer ernstig misdragen”.
De plicht om te voldoen aan concrete, nader opgelegde aanvullende
verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling, tot
vermindering of beëindiging van bijstand of die verband houden met
aard en doel van een vorm van bijstand (artikel 55 en 57 WWB).
De plicht om, indien dit van toepassing is, te voldoen aan de
voorwaarde om kinderalimentatie te verzoeken (artikel 56 WWB; de
inwerkingtreding van dit artikel is tot op heden uitgesteld).
Opgemerkt zij nogmaals (zie de Algemene Toelichting) dat het op grond van
artikel 18, tweede lid WWB om een verplichting tot verlaging gaat, en niet
enkel om een bevoegdheid.- Lid 2In de maatregelenverordening zijn voor allerlei gedragingen die een
schending van een verplichting betekenen, standaardmaatregelen vastgesteld
in de vorm van een vaste (percentuele) verlaging van de bijstandsnorm. In
dit artikellid is de hoofdregel neergelegd: het college dient een op te
leggen maatregel af te stemmen op de individuele omstandigheden van de
belanghebbende en de mate van verwijtbaarheid. Deze bepaling brengt met zich
mee dat het college bij elke op te leggen maatregel zal moeten nagaan, of
gelet op de individuele omstandigheden van de betrokken
uitkeringsgerechtigde een afwijking van de hoogte en de duur van de
voorgeschreven standaardmaatregel geboden is. Afwijking van de
standaardmaatregel kan zowel een verzwaring als een matiging betekenen. De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in het standaardpercentage
waarmee de bijstand wordt verlaagd. Het standaardpercentage gaat uit van
(vrijwel) volledige verwijtbaarheid. Een mindere mate van verwijtbaarheid
moet dan leiden tot een lagere maatregel. Een werkbaar uitgangspunt is dan
een gehalveerde maatregel bij gedeeltelijke verwijtbaarheid.Matiging van de opgelegde maatregel wegens persoonlijke omstandigheden kan
bijvoorbeeld in de volgende gevallen aan de orde zijn:
bijzondere financiële omstandigheden van de belanghebbende, zoals
bijvoorbeeld hoge woonlasten of andere vaste lasten, of uitgaven van
bijzondere aard waarvoor geen financiële tegemoetkoming mogelijk
is;
sociale omstandigheden, zoals in geval van gezinnen met
kinderen;
bij een opeenstapeling van maatregelen: de zwaarte van het geheel
van maatregelen is niet evenredig aan de ernst van de gedraging en
de mate van verwijtbaarheid.
3.De berekeningsgrondslagIn het eerste lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel wordt
opgelegd over de toepasselijke bijstandsnorm, inclusief gemeentelijke
toeslag en inclusief vakantiegeld.Onder de bijstandsnorm wordt op grond van artikel 5 onder c WWB verstaan: de
wettelijke norm, inclusief gemeentelijke toeslagen (of verlagingen) en
inclusief vakantietoeslag. Het gaat dus niet om de concrete maandelijkse
uitbetaling; die kan op grond van bijvoorbeeld inkomstenkorting lager zijn.
Voor de hoogte van de maatregel is dan toch de hoogte van de norm
maatgevend. De maatregel kan echter niet hoger zijn dan de verstrekte of te
verstrekken bijstand. De maatregel is immers een afstemming van de bijstand
op het vertoonde gedrag (een reparatoire sanctie); als de maatregel hoger
zou zijn dan de bijstand, wordt de grens naar de punitieve sanctie
overschreden.Bij een uitkering op grond van de IOAW of de IOAZ wordt gekeken naar de
grondslag als bedoeld inartikel 5 IOAW/IOAZIn artikel 3 lid 2 onderdeel a van deze verordening is bepaald dat een
verlaging ook kan worden toegepast op de bijzondere bijstand indien aan een
belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met toepassing van artikel
12 WWB. Personen tussen de 18 en 21 jaar ontvangen een langere jongerennorm,
die indien noodzakelijk wordt aangevuld door middel van aanvullende
bijzondere bijstand in de kosten van levensonderhoud. Als een verlaging
uitsluitend op de lagere jongerennorm wordt opgelegd, leidt dit tot
rechtsongelijkheid ten opzichte van de 21 jarigen. Daarom is in het derde
lid onder a geregeld dat de berekeningsgrondslag in dat geval bestaat uit de
bijstandsnorm + de verleende bijstand op grond van artikel 12 WWBArtikel 3 lid 2 onderdeel b van deze verordening maakt het mogelijk dat het
college in incidentele gevallen een verlaging oplegt over de bijzondere
bijstand. Er moet dan wel een verband bestaan tussen de gedragingen van
belanghebbende en zijn recht op bijzondere bijstand. Een verlaging kan
uitsluitend worden opgelegd indien daadwerkelijk bijzondere bijstand is
verstrekt.De verordening biedt geen ruimte om geen verlaging toe te passen op een
langdurigheidstoeslag.4.Het besluit tot opleggen van een maatregelHet verlagen van de inkomensvoorziening omdat een maatregel wordt opgelegd,
vindt plaats door middel van een besluit. In dit artikel wordt aangegeven
wat in het besluit in ieder geval moet worden vermeld. Deze eisen vloeien
rechtstreeks voort uit de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en dan met name
het motiveringsbeginsel. Het motiveringsbeginsel houdt onder andere in dat
een besluit aan betrokkene kenbaar is gemaakt en deugdelijk is gemotiveerd
(afdeling 3.7 Awb ).Tegen dit besluit kan belanghebbende bezwaar en beroep indienen.5.Horen van belanghebbendeOp grond van afdeling 4.1.2. van de Awb is in een aantal gevallen het horen
van de belanghebbende verplicht bij de voorbereiding van beschikkingen. In
dit artikel wordt het horen van de belanghebbende voordat een maatregel
wordt opgelegd in beginsel voorgeschreven. Het tweede lid bevat een aantal
uitzonderingen op deze hoorplicht. De onderdelen a en b. staan ook genoemd
in artikel 4:11 van de Algemene wet bestuursrecht.6.Afzien van het opleggen van een maatregelEerste lid Bij volledig ontbreken van verwijtbaarheid is een maatregel uiteraard niet
aan de orde. Het afzien van het opleggen van een maatregel “indien elke vorm
van verwijtbaarheid” ontbreekt, is expliciet benoemd in artikel 18, tweede
lid WWB, art 20 lid 3 IOAW , artikel 20 lid 3 IOAZ en wordt hier
volledigheidshalve bevestigd.Het is aan het college te beoordelen of elke vorm van verwijtbaarheid
ontbreekt aan het betreffende gedrag. Is vanwege de afwezigheid van elke
vorm van verwijtbaarheid afgezien van een verlaging, dan is het niet
mogelijk om bij toepassing van recidive deze gedraging mee te tellen
(zieartikel 14 van deze verordening). Is vanwege de afstemming van een verlaging
afgezien dan is daarin geen reden gelegen om de betreffende gedraging buiten
beschouwing te laten in geval van recidive.Een andere reden om af te zien van het opleggen van een maatregel is dat de
gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit ( “lik op stuk”) is het nodig dat een maatregel spoedig nadat
de gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden wordt onder a.
geregeld dat het college geen maatregelen oplegt voor gedragingen die langer
dan één jaar geleden hebben plaatsgevonden. Ten slotte kan in individuele omstandigheden wegens dringende redenen worden
afgezien van het opleggen van een maatregel. Van dringende redenen is sprake
als de gevolgen van het opleggen van een maatregel onaanvaardbaar zijn.Uit het woord "dringend" blijkt dat er wel iets heel bijzonders en
uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een afwijking van het algemene
principe gerechtvaardigd zijn. Wat dringende redenen zijn, is afhankelijk
van de concrete situatie en kan dus niet op voorhand worden vastgelegd. Er
kan worden gedacht aan enerzijds een mindere mate van verwijtbaarheid ten
aanzien van de gedraging en anderzijds aan de financiële of sociale gevolgen
voor belanghebbende en/of diens gezin. Daarbij moet worden opgemerkt dat
ernstige financiële gevolgen op zichzelf geen reden zijn om van een
verlaging af te zien, aangezien dit inherent is aan het verlagen van een
uitkering.Tweede lid, het doen van een schriftelijke mededeling dat het college afziet
van het opleggen van een maatregel wegens dringende redenen is van belang in
verband met duidelijkheid naar belanghebbende en eventuele recidive.7.IngangsdatumEerste lidHet opleggen van een maatregel vindt plaats door het verlagen van de
uitkering of het afstemmen van de bijstandsnorm. Dit kan in beginsel op twee
manieren:
met terugwerkende kracht, door middel van een herziening van de
uitkering.
door middel van verlaging van het uitkeringsbedrag in de
eerstvolgende maand(en).
Het verlagen in de nabije toekomst, is de gemakkelijkste methode. In dat
geval hoeft niet te worden overgegaan tot herziening van de uitkering en
terugvordering van de hieruit voortvloeiende teveelbetaalde bedrag. Om die
reden is in dit lid vastgelegd dat een maatregel wordt opgelegd met ingang
van de eerstvolgende kalendermaand, waarbij wordt uitgegaan van de voor die
maand geldende bijstandsnorm.Het is niet altijd mogelijk om een lopende uitkering af te stemmen. In die
gevallen dient de verlaging met terugwerkende kracht te worden toegepast
(zie lid 2). Het maatregelenbesluit dat in dat geval wordt genomen, is een
bijzondere vorm van herziening van de uitkering. Het besluit leidt namelijk
tot teveel verstrekte uitkering. De uitkering die op grond van het
maatregelenbesluit teveel is verstrekt kan met toepassing van artikel 58 lid
2 onderdeel a WWB, respectievelijk artikel 25 lid 2 IOAW en IOAZ, worden
teruggevorderd. Hierbij moet wel worden bedacht dat een maatregel met
terugwerkende kracht niet altijd mogelijk is. Als alle uitkering over de
betreffende periode is ingetrokken en teruggevorderd, resteert er niets meer
om af te stemmen. Als de gedraging schending van de inlichtingenplicht
betreft kan aangifte worden gedaan bij het OM , ook als de vordering minder
bedraagt dan de aangiftegrens (uitzondering 5 in de Aanwijzing Sociale
Zekerheidsfraude).Uit de jurisprudentie van de Raad blijkt dat de uiterste begrenzing ligt op
het moment waarop de gedraging plaatsgevonden heeft.2Het niet nakomen van de verplichtingen8.Indeling in categorieënDe gedragingen die verband houden met het geen of onvoldoende medewerking
verlenen aan het verkrijgen of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid,of
daaraan zijn te relateren (artikel 9 en 10a van de wet) worden in twee
categorieën onderscheiden. Hierbij is de ernst van de gedraging het
onderscheidend criterium. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de
gedraging concretere gevolgen heeft of kan hebben voor het niet verkrijgen
of behouden van betaalde arbeid.In artikel 9 WWB, artikel 37 IOAW en artikel
37 IOAZ is een algemene omschrijving van de plicht tot arbeidsinschakeling
opgenomen. De concrete invulling van de re-integratieverplichtingen dient
zoveel mogelijk te worden afgestemd op de mogelijkheden van de individuele
uitkeringsgerechtigde. Ook is in artikel 9 WWB de tegenprestatie genoemd. In
artikel 9 van de verordening zijn meerdere gedragingen concreet benoemd. De eerste categorie betreft (samengevat) de verplichting tot een actieve
opstelling op de arbeidsmarkt, waaronder de eigen verantwoordelijkheid van
de belanghebbende om voldoende te solliciteren en te voldoen aan een oproep
voor een (medisch / scholing) onderzoek naar de arbeidsmogelijkheden. Tot
deze categorie behoren tevens gedragingen die de kans vergroten op het
zonder noodzaak langer voortduren van bijstandsverlening. Het gaat hier om
gedragingen die de kansen op arbeidsinschakeling verminderen. Voorbeelden
van deze categorie zijn negatieve gedragingen bij sollicitaties en
onvoldoende meewerken aan het opgesteld trajectplan, in het kader waarvan
ook opleiding, scholing, sociale activering (als tussendoel, uiteindelijk
gericht op arbeidsinschakeling) of zorg verplicht kan worden gesteld. Het
niet meewerken aan de verplichtingen om passende scholingsmogelijkheden te
onderzoeken. Ook het niet verschijnen op een oproep van het college of een
re-integratiebedrijf e.d. is niet acceptabel. Het onvoldoende medewerken aan
het opstellen, het uitvoeren of het evalueren van het plan dat voor de
jongere is opgesteld valt ook onder deze categorie. Ook is opgenomen de
verplichting die vanaf 2012 geldt voor jongeren, om na de melding eerst 4
weken zelf te zoeken naar betaald werk of naar mogelijkheden binnen het
reguliere onderwijs. Indien de jongere hier wel enige, maar toch onvoldoende
invulling aan geeft, volgt er een maatregel.Het niet meewerken aan door of namens het college uitgevoerde projecten,
waarbij van de belanghebbende als tegenprestatie voor de uitkering
werkzaamheden worden verlangd, dient ook met een maatregel uit deze
categorie te worden afgedaan. Bij volharding in het gedrag, wordt
aansluitend weer een maatregel opgelegd.De tweede categorie betreft het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde
arbeid die voor de belanghebbende concreet beschikbaar is, alsmede door
eigen toedoen tijdens de bijstandsperiode (deeltijd)arbeid niet behouden.
Ook degene die bij voorbaat aangeeft dat hij niet beschikbaar wil zijn voor
arbeid (terwijl hij wel de arbeidsplicht heeft) dient een maatregel uit de
deze categorie te krijgen.. Ook wordt tot deze categorie gerekend het (in
het geheel) niet meewerken aan een door het college aangeboden traject dat
uiteindelijk gericht is op arbeidsinschakeling. Het maakt immers verschil,
of een belanghebbende bijvoorbeeld incidenteel verzuimt dan wel of hij alle
medewerking weigert. De uitsluiting van een maand moet de belanghebbende
duidelijk maken dat de deelname aan een traject niet op vrijwillige basis
geschiedt. Ook eventuele voorfases, zoals scholing of activering, zijn
uiteindelijk op arbeidsinschakeling gericht, zodat ook het meewerken daaraan
van groot belang is.De jongere die in het geheel niet meewerkt aan het opstellen van een plan of
die in de eerste 4 weken na de melding in het geheel geen inspanningen heeft
verricht, kan het recht op uitkering geheel worden ontzegd (artikel 13,
tweede lid onder d WWB). Desalniettemin kunnen er omstandigheden zijn
waaronder wel gekozen wordt voor het inzetten van een uitkering, maar dan
met een maatregel, 3.Overige gedragingen die leiden tot een verlaging9.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidAan de WWB ligt het beginsel ten grondslag dat eenieder in eerste instantie
in zijn eigen bestaan(skosten) dient te voorzien. Pas wanneer dat niet
mogelijk is, kan men een beroep doen op bijstand. Hoofdregel is dus dat iedereen alles zal moeten doen en nalaten om een
beroep op bijstand te voorkomen. Leidt een gedraging ertoe dat
belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen op
bijstand, dan is veelal sprake van een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. Hiervan is in ieder
geval sprake bij de volgende gedragingen (als die er toe leiden dat
belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen op
bijstand):
het te snel interen van vermogen;
het door eigen schuld verliezen van het recht op een uitkering;
het door eigen schuld te laat aanvragen van een voorliggende
voorziening.
Het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid is
een gedraging die ook zou kunnen worden gekwalificeerd als een
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het
bestaan. Vanwege de samenhang met de arbeidsverplichtingen is er echter voor
gekozen deze gedraging onder te brengen in artikel 8 van deze verordening
(zie artikel 8 lid 1 onderdeel c). Op grond van artikel 9 van deze verordening kan een verlaging worden
opgelegd wegens het betonen van tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. De ernst van de
gedraging komt tot uitdrukking in de hoogte van het benadelingsbedrag. Dat
is in dit geval het gedeelte van de uitkering waarop eerder, langer of tot
een hoger bedrag een beroep wordt gedaan; zie ook de begripsomschrijving in
artikel 1 lid 2 onderdeel h van deze verordening.10.Niet nakomen van overige verplichtingenDe WWB geeft het college de bevoegdheid om belanghebbenden verplichtingen op
te leggen die volledig individueel bepaald zijn. Artikel 55 WWB biedt
daartoe de mogelijkheid en beperkt deze tot een drietal categorieën, te
weten:
verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling;
verplichtingen die verband houden met de aard en het doel van een
bepaalde vorm van bijstand; of
verplichtingen die strekken tot vermindering of beëindiging van de
bijstand.
De hoogte van de verlaging is in deze verordening per categorie verschillend
vastgesteld. Omdat de verplichtingen die het college op grond van artikel 55
WWB kan opleggen een zeer individueel karakter hebben, kan het voorkomen dat
de in de verordening vastgestelde verlaging niet is afgestemd op de
individuele omstandigheden van een belanghebbende. Het is dan ook van belang
dat het college altijd rekening houdt met de individualiseringsbepaling van
artikel 18 lid 1 WWB. Deze bepaling verplicht het college de bijstand af te
stemmen op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen van een
belanghebbende. In individuele gevallen kan dus worden afgeweken van de in
dit artikel vastgestelde verlaging.11.Zeer ernstige misdragingenEerste lid Onder de term 'zeer ernstige misdragingen' kunnen diverse vormen van
agressie worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van
verwijtbaarheid en van gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle
gevallen als onacceptabel wordt beschouwd. Wat betreft het vaststellen van
de ernst van de gedraging, kunnen de volgende vormen van agressief gedrag
worden onderscheiden:
verbaal geweld (schelden);
discriminatie;
intimidatie (uitoefenen van psychische druk);
zaakgericht fysiek geweld (vernielingen);
mensgericht fysiek geweld;
combinatie van agressievormen.
Voor het bepalen van verwijtbaarheid van de misdraging zal gekeken moeten
worden naar de omstandigheden waaronder de misdraging heeft plaatsgehad. In
dit verband is het relevant een onderscheid te maken tussen instrumenteel
geweld en frustratiegeweld. Van instrumenteel geweld is sprake als iemand
het toepassen van geweld bewust gebruikt om een bepaald doel te bereiken
(bijvoorbeeld het verkrijgen van een uitkering). Agressie die ontstaat door
onmacht, ontevredenheid, onduidelijkheid en dergelijke kan worden aangeduid
met frustratieagressie. Het opleggen van een maatregel staat geheel los van het doen van aangifte
bij de politie. Het college legt een maatregel op, terwijl de functionaris
tegen wie de agressie zich richtte aangifte kan doen bij de politie. Hierbij
kan de ambtenaar gebruik maken van het adres van de gemeente.Tweede lid In lid 2 is vastgelegd dat evenals bij andere vormen van verwijtbaar gedrag
soms een waarschuwing op zijn plaats kan zijn en gegeven kan worden. Derde lidIn het derde lid komt tot uitdrukking dat recidive een reden kan zijn de
maatregel te verhogen. Wel geldt daarbij dat binnen een maand de uitsluiting
van het werkleeraanbod/re-integratie heroverwogen moet worden, vanwege de
grote consequenties en gelet op het belang van duurzame
arbeidsparticipatie.12Samenloop van gedragingenDe regeling voor de samenloop van gedragingen heeft betrekking op
verschillende gedragingen van een bijstandscliënt die ( min of meer)
gelijktijdig plaatsvinden en die in hun verband bezien feitelijk schending
van een specifieke verplichting constitueren. Dan dient voor het toepassen
van de maatregel te worden uitgegaan van de gedraging waarop de zwaarste
maatregel van toepassing is. Dit voorkomt dat voor iedere gedraging een
afzonderlijke maatregel moet worden opgelegd.Dit artikel ziet niet toe op de situatie, dat belanghebbende zich na
bekendmaking van een besluit waarbij een maatregels is opgelegd, opnieuw
schuldig maakt aan verwijtbaar gedrag. Dit is dan namelijk een nieuwe latere
gedraging waarvan opnieuw moet worden beoordeeld of daarvoor een maatregel
gerechtvaardigd is.Indien sprake is van één gedraging die zowel schending van een in deze
verordening opgenomen verplichting als schending van de inlichtingenplicht
oplevert, wordt geen verlaging opgelegd. De schending van deze
verplichtingen kan immers niet gezamenlijk worden afgedaan omdat schending
van de inlichtingenplicht (wettelijk) is geregeld in de vorm van een
bestuurlijke boete. De boete heeft in dat geval prioriteit waardoor van een
verlaging moet worden afgezien (lid 2).Anderzijds is de situatie geregeld waarin sprake is van verschillende
gedragingen (meerdaadse samenloop, lid 3). In het laatste geval moet voor
iedere afzonderlijke gedraging een verlaging worden opgelegd, tenzij dit
niet verantwoord is. Daarvoor moet altijd gekeken worden naar de individuele
omstandigheden. De verlaging wordt dan over meerdere maanden
uitgesmeerd.13RecidiveIndien binnen twaalf maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom
sprake is van een verwijtbare gedraging, wordt de grotere mate van
verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de hoogte
of duur van de verlaging. Een verlaging kan nooit hoger zijn dan 100%.
Daarom is bij gedragingen waar relatief zware verlagingen voor gelden,
gekozen voor een verdubbeling van de duur van de maatregel in plaats van de
hoogte. Met de eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste gedraging
bedoeld die aanleiding is geweest tot een verlaging, ook indien wegens
dringende redenen is afgezien van het opleggen van een maatregel. Is vanwege
de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid afgezien van een maatregel,
dan is het niet mogelijk om bij toepassing van recidive deze gedraging mee
te tellen. Voor het bepalen van de aanvang van de termijn van twaalf
maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de verlaging is
opgelegd is verzonden. Op basis van deze bepaling kan een recidivemaatregel worden toegepast. Dat
kan meerdere malen. Indien de belanghebbende na een tweede verwijtbare
gedraging echter wederom hetzelfde verwijtbaar gedrag vertoont (volharding),
kunnen de hoogte en/of de duur van de maatregel ook individueel worden
vastgesteld, waarbij ook weer gekeken zal moeten worden naar de ernst van de
gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden van
de betrokkene. 14hardheidsclausuleDit artikel spreekt voor zich.15slotbepalingenDit artikel spreekt voor zich.=============HOOFDSTUK 1. ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1. Begripsomschrijving Artikel 2. Verlaging/afstemming Artikel 3. Berekeningsgrondslag Artikel 4. Het besluit voor een maatregel Artikel 5. Horen van belanghebbende Artikel 6. Afzien van het opleggen van een maatregel Artikel 7. Ingangsdatum en tijdvak van een verlaging HOOFDSTUK 2. HET NIET NAKOMEN VAN DE VERPLICHTINGEN Artikel 8. Indeling in categorieën HOOFDSTUK 3. Overige gedragingen die leiden tot een verlaging.
Artikel 9. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
Artikel 10. Niet nakomen van overige verplichtingen Artikel 11. Zeer ernstige misdragingen Artikel 12. Samenloop van gedragingen Artikel 13. Recidive HOOFDSTUK 4. SLOTBEPALINGEN Artikel 14 hardheidsclausule Artikel 15. Slotbepaling Algemene toelichting Maatregelenverordening WWB, IOAW en IOAZ 2013
gemeente Dalfsen Rechten en plichten in de WWB Niet verlenen van medewerking Schenden van de inlichtingenplicht Verrekening bestuurlijke boete bij recidive De term “maatregel” ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING Artikel 1. Begripsomschrijving Artikel 2. Verlaging/Afstemming Artikel 3. De berekeningsgrondslag Artikel 4. Het besluit tot opleggen van een maatregel Artikel 5. Horen van belanghebbende Artikel 6. Afzien van het opleggen van een maatregel Artikel 7. Ingangsdatum Hoofdstuk 2 Het niet nakomen van de verplichtingen Artikel 8. Indeling in categorieën HOOFDSTUK 3. Overige gedragingen die leiden tot een verlaging
Artikel 9. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
Artikel 10. Niet nakomen van overige verplichtingen Artikel 11. Zeer ernstige misdragingen Artikel 12 Samenloop van gedragingen Artikel 13 Recidive Artikel 14 hardheidsclausule Artikel 15 slotbepalingen