CVDR275137_1Verordening maatregelen, fraude en verrekenen bestuurlijke boete inkomensvoorzieningen 2013 gemeente HellevoetsluisnlregelingHellevoetsluis2017-11-07HellevoetsluisGroot-Hellevoet, 27-03-2013Verordening maatregelen, fraude en verrekenen bestuurlijke boete inkomensvoorzieningen 2013 gemeente Hellevoetsluisartikelen 8, 8a, 9a en artikel 18 van de Wet werk en bijstand en artikel 20 en 35 Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werknemers en artikel 20 en 35 Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigengemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2013-03-21De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-01-012013-01-012015-01-01Nieuwe regeling.21-03-13/09GeenVerordening maatregelen, fraude en verrekenen bestuurlijke boete
inkomensvoorzieningen 2013 gemeente Hellevoetsluis21-03-13/09De raad der gemeente Hellevoetsluis;gehoord de commissie zorg, welzijn en onderwijs;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van 12 februari 2013,
nummer: 21-03-13/09;gelet op de artikelen 8, 8a, 9a en artikel 18 van de Wet werk en
bijstand;gelet op artikel 20 en 35 Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werknemers;gelet op artikel 20 en 35 Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;B E S L U I T :Vast te stellen:De Verordening maatregelen, fraude en verrekenen bestuurlijke boete
inkomensvoorzieningen 2013 gemeente Hellevoetsluis.1Algemene bepalingen1.Begrippen1.In deze verordening wordt verstaan onder:
het college: het college van burgemeester
en wethouders van de gemeente Hellevoetsluis;
de raad: de gemeenteraad van de gemeente
Hellevoetsluis;
uitkering: de van toepassing zijnde norm
inclusief eventuele gemeentelijke toeslag of verlaging, van
de wetten genoemd in artikel 1 lid 2 van deze
verordening;
beslagvrije voet: beslagvrije voet als
bedoeld in de artikelen 475c tot en met 475e van het Wetboek
van Burgerlijke Rechtsvordering;
bezit: waarde van bezittingen waarover
belanghebbende of diens gezin beschikt of redelijkerwijs kan
beschikken, met uitzondering van het in de woning met
bijbehorend erf gebonden vermogen, bedoeld in artikel 50 lid
1 WWB;
belanghebbende: degene die als
alleenstaande, alleenstaande ouder of als lid van het gezin
als bedoeld in de WWB een uitkering krachtens de in artikel
1 lid 2 genoemde wetten heeft aangevraagd of aan wie een
uitkering is toegekend;
bijstandsnorm: de toepasselijke
bijstandsnorm als bedoeld in artikel 5 onderdeel c WWB of,
voor zover sprake is van een IOAW of IOAZ uitkering, de
grondslag van de uitkering als bedoeld in artikel 5 IOAW
respectievelijk artikel 5 IOAZ;
maatregel: een tijdelijke verlaging van
de bijstandsnorm;
benadelingsbedrag: het bedrag dat als
gevolg van schending van de inlichtingenplicht ten onrechte
of tot een te hoog bedrag is verleend;
recidiveboete: bestuurlijke boete als
bedoeld in artikel 18a, vijfde lid, van de Wet werk en
bijstand;
verrekenen: verrekening als bedoeld in
artikel 60, vierde lid, van de Wet werk en bijstand.
2.Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die niet
nader worden omschreven hebben dezelfde betekenis als in de Wet werk
en bijstand (WWB), de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW), de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen (IOAZ), de Algemene wet bestuursrecht (Awb),
de Gemeentewet en het Boetebesluit sociale zekerheidswetten.2Handhaving en fraudebestrijding2.Opdracht aan het college1.Het college draagt zorg voor een rechtmatige en doelmatige
uitvoering van de wet en treft maatregelen ten aanzien van:
preventie van misbruik en oneigenlijk gebruik;
opsporing van misbruik en oneigenlijk gebruik;
controle op misbruik en oneigenlijk gebruik.
3.Aangifte Openbaar MinisterieIndien het benadelingsbedrag de bedragen genoemd in de Aanwijzing
sociale zekerheidsfraude overschrijdt, wordt door of namens het college
proces-verbaal opgemaakt en aangifte gedaan bij het Openbaar
Ministerie.3Maatregelen4.Opleggen van een maatregel1.Als de belanghebbende naar het oordeel van het college
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de
voorziening in het bestaan dan wel de uit de wet voortvloeiende
verplichtingen, met uitzondering van de verplichtingen als bedoeld
in artikel 17, eerste lid van de wet, niet of onvoldoende nakomt,
waaronder begrepen het zich jegens het college zeer ernstig
misdragen, wordt overeenkomstig deze verordening een maatregel
opgelegd.2.Een maatregel wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate
waarin de belanghebbende de gedraging kan worden verweten en de
omstandigheden waarin hij verkeert, en kan derhalve afwijken van de
in deze verordening genormeerde maatregelen.3.In het besluit tot het opleggen van een verlaging worden in ieder
geval vermeld: de reden van de verlaging, de duur van de verlaging,
het bedrag waarmee de uitkering wordt verlaagd en, als dit van
toepassing is, de reden om af te wijken van de
standaardverlaging.5.Afzien van het opleggen van een maatregel1.Het college ziet af van het opleggen van een maatregel indien:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt;
de gedraging meer dan één jaar vóór constatering door het
college heeft plaatsgevonden.
2.Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel indien het
daarvoor dringende redenen aanwezig acht. Het besluit hiertoe wordt
gelijkgesteld aan een besluit tot opleggen van een maatregel. Aan de
belanghebbende wordt hiervan schriftelijk mededeling gedaan.6.Ingangsdatum en tijdsvak1.Een verlaging wordt toegepast op de uitkering respectievelijk de
bijzondere bijstand die is verleend met toepassing van artikel 12
WWB over de kalendermaand volgend op de maand waarop het besluit tot
het toepassen van de verlaging aan een belanghebbende is
bekendgemaakt. Daarbij wordt uitgegaan van de op dat tijdstip voor
die belanghebbende geldende bijstandsnorm.2.Als verlaging overeenkomstig het eerste lid niet mogelijk is, omdat
de uitkering is beëindigd of ingetrokken, kan de verlaging met
terugwerkende kracht worden toegepast op de uitkering over de
periode waarop de gedraging betrekking heeft gehad dan wel de
uitkering over de periode waarin de gedraging heeft
plaatsgevonden.7.Berekeningsgrondslag1.Een verlaging wordt berekend over de bijstandsnorm.2.In afwijking van het eerste lid kan een verlaging ook worden
toegepast op de bijzondere bijstand indien:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met
toepassing van artikel 12 WWB; of
de verwijtbare gedraging van belanghebbende in relatie met
zijn recht op bijzondere bijstand daar aanleiding toe
geeft.
3.Bij toepassing van het tweede lid, onderdeel a, moet in dit
hoofdstuk ‘bijstandsnorm’ worden gelezen als ‘bijstandsnorm plus de
op grond van artikel 12 WWB verleend bijstand’.4.Bij toepassing van het tweede lid, onderdeel b, moet in dit
hoofdstuk ‘bijstandsnorm’ worden gelezen als ‘de verleende
bijzondere bijstand’.8.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1.Als belanghebbende voorafgaand aan of tijdens de bijstandsverlening
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de
voorziening in het bestaan, wordt, afhankelijk van de
omstandigheden, een maatregel opgelegd van de tweede categorie.2.Onder tekortschietend besef van verantwoordelijkheid wordt in ieder
geval begrepen het op onverantwoorde wijze besteden van vermogen,
inbegrepen het doen van een schenking, voorafgaand aan of tijdens de
bijstandsverlening, voor zover bijstandsverlening redelijkerwijs was
te voorzien.9.Niet nakomen van de arbeidsverplichtingenGedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen geaccepteerde
arbeid niet wordt behouden of één van de verplichtingen op grond van
artikel 9 WWB, artikel 9a WWB, artikel 55 WWB respectievelijk artikel 37
IOAW, artikel 38 IOAW, artikel 37 IOAZ en artikel 38 IOAZ niet of
onvoldoende worden nagekomen, worden onderscheiden in de volgende
categorieën:
Eerste categorie:
het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende
bij het UWV Werkbedrijf of het niet tijdig laten
verlengen van de registratie;
het niet dan wel niet tijdig voldoen aan een oproep om,
in verband met de inschakeling in de arbeid, op een
aangegeven plaats en tijd te verschijnen.
Tweede categorie:
het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde
arbeid te verkrijgen;
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een
onderzoek naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling;
het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het
college aangeboden voorziening zoals bedoeld in artikel
9 lid 1 onderdeel b WWB en artikel 10 lid 1 WWB
respectievelijk artikel 36 lid 1 IOAW en artikel 37 lid
1 onderdeel e IOAW en artikel 36 lid 1 IOAZ en artikel
37 lid 1 onderdeel e IOAZ, voor zover dit niet
heeft geleid tot het geen doorgang vinden of
tot voortijdige beëindiging van die voorziening;
het niet meewerken aan het opstellen, uitvoeren en
evalueren van een plan van aanpak zoals bedoeld in
artikel 44a WWB, indien van toepassing;
het uit houding en gedrag ondubbelzinnig laten blijken
de verplichtingen zoals bedoeld in artikel 9 lid 1
onderdeel b WWB respectievelijk artikel 37 lid 1
onderdeel e IOAW en artikel 37 lid 1 onderdeel e IOAZ
niet te willen nakomen, wat heeft geleid tot het
intrekken van de ontheffing van de arbeidsplicht voor
een alleenstaande ouder zoals bedoeld in artikel 9a lid
1 WWB respectievelijk 38 lid 1 IOAW en artikel 38 lid 1
IOAZ;
het onvoldoende nakomen van de verplichtingen zoals
bedoeld in artikel 9 lid 1 WWB of artikel 55 WWB, voor
zover het gaat om een persoon jonger dan 27 jaar,
gedurende vier weken na de melding zoals bedoeld in
artikel 43 lid 4 en 5 WWB;
het niet of onvoldoende verrichten van een door het
college opgedragen tegenprestatie naar vermogen zoals
bedoeld in artikel 9 lid 1 onderdeel c WWB, artikel 37
lid 1 onderdeel f IOAW of artikel 37 lid 1 onderdeel f
IOAZ.
Derde categorie:
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde
arbeid;
het door eigen toedoen niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid;
het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het
college aangeboden voorziening gericht op
arbeidsinschakeling zoals bedoeld in artikel 9 lid 1
onderdeel b WWB en artikel 10 lid 1 WWB respectievelijk
artikel 36 lid 1 IOAW en artikel 37 lid 1 onderdeel e
IOAW en artikel 36 lid 1 IOAZ en artikel 37 lid 1
onderdeel e IOAZ, voor zover dit heeft geleid tot het
geen doorgang vinden of tot voortijdige beëindiging van
die voorziening.
10.Hoogte en duur van een maatregelDe verlaging, bij gedragingen zoals bedoeld in artikel 9, wordt
vastgesteld op:
tien procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de eerste categorie;
twintig procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de tweede categorie;
honderd procent van de bijstandsnorm gedurende één maand bij
gedragingen van de derde categorie.
11.Waarschuwing als maatregel1.Bij een eerste overtreding van het bepaalde in artikel 9 lid 1 en 2
legt het college een waarschuwing op.2.Als zich binnen één jaar na de verwijtbare gedraging waarvoor een
maatregel is opgelegd, zich wederom eenzelfde soort
maatregelwaardige gedraging voordoet, wordt in alle gevallen een
onvoorwaardelijke maatregel opgelegd. De waarschuwing telt mee in de
bepaling van de recidive.12.Zeer ernstige misdragingen1.Indien een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover het
college of zijn ambtenaren, onder omstandigheden die rechtstreeks
verband houden met de uitvoering van de WWB, IOAW of IOAZ, wordt een
verlaging opgelegd van minimaal vijftig procent van de bijstandsnorm
gedurende een maand.2.Onder zeer ernstige misdragingen wordt in ieder geval verstaan:
verbaal geweld;
discriminatie;
intimidatie;
lichamelijk geweld of dreiging met lichamelijk geweld;
lokaalvredebreuk;
geweld, dreiging met geweld of enige andere
feitelijkheid.
13.Niet nakomen aanvullende verplichtingenIndien een belanghebbende een of meerdere door het college opgelegde
verplichtingen als bedoeld in artikel 55 WWB niet of onvoldoende nakomt,
wordt een verlaging toegepast. De verlaging wordt vastgesteld op:
twintig procent van de bijstandsnorm bij het niet of onvoldoende
nakomen van verplichtingen die strekken tot
arbeidsinschakeling;
twintig procent van de bijstandsnorm bij het niet of onvoldoende
nakomen van verplichtingen die verband houden met de aard en het
doel van een bepaalde vorm van bijstand;
veertig procent van de bijstandsnorm bij het niet of onvoldoende
nakomen van verplichtingen die strekken tot vermindering van de
bijstand;
honderd procent van de bijstandsnorm bij het niet of onvoldoende
nakomen van verplichtingen die strekken tot beëindiging van de
bijstand.
14.Samenloop maatregelen1.Indien sprake is van een gedraging die schending oplevert van
meerdere in dit hoofdstuk genoemde verplichtingen, wordt één
verlaging opgelegd. Voor het bepalen van de hoogte en duur van de
verlaging wordt uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste
verlaging van toepassing is.2.Indien sprake is van meerdere gedragingen die schending opleveren
van één of meerdere in dit hoofdstuk genoemde verplichtingen, wordt
voor iedere gedraging een afzonderlijke verlaging opgelegd. Deze
verlagingen worden gelijktijdig opgelegd, tenzij dit, gelet op de
ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de
omstandigheden van de belanghebbende niet verantwoord wordt
geacht.15.Recidive1.Indien een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in artikel 8, artikel 9 lid 2 of 3 of artikel
13 van deze verordening, opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare
gedraging zoals bedoeld in voornoemde artikelen, wordt de duur van
de verlaging verdubbeld.2.Indien een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een
gedraging als bedoeld in artikel 9 lid 1 of artikel 12 van deze
verordening, opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging
zoals bedoeld in voornoemde artikelen, wordt de hoogte van de
verlaging verdubbeld.4Blijvende of tijdelijke weigering IOAW/IOAZ16.Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZIndien het college de uitkering op grond van artikel 20 lid 1 IOAW of
artikel 20 lid 2 IOAZ blijvend of tijdelijk weigert en de gedraging die
tot deze weigering heeft geleid tevens op grond van deze verordening tot
een verlaging zou kunnen leiden, blijft een verlaging ter zake van die
gedraging achterwege.5Bestuurlijke boete17.Verrekenen met beslagvrije voet bij recidive1.Indien het bezit van een belanghebbende ten minste driemaal de
toepasselijke bijstandsnorm bedraagt, verrekent het college de
recidiveboete gedurende drie maanden zonder inachtneming van de
beslagvrije voet.2.Indien het bezit van een belanghebbende ten minste tweemaal, doch
minder dan driemaal de toepasselijke bijstandsnorm bedraagt,
verrekent het college de recidiveboete gedurende twee maanden zonder
inachtneming van de beslagvrije voet.3.Indien het bezit van een belanghebbende ten minste eenmaal, doch
minder dan tweemaal de toepasselijke bijstandsnorm bedraagt,
verrekent het college de recidiveboete gedurende één maand zonder
inachtneming van de beslagvrije voet.4.Aansluitend op verrekening als bedoeld in het tweede en derde lid,
verrekent het college de recidiveboete in de daarop volgende maanden
met inachtneming van de beslagvrije voet.5.De verrekening geschiedt vanaf het moment van de dagtekening waarop
de bestuurlijke boete is opgelegd.6.Tot het inkomen worden ook middelen gerekend als bedoeld in artikel
31, tweede lid, onderdelen n en r, van de Wet werk en bijstand.18.Verrekenen met inachtneming beslagvrije voetIn afwijking van artikel 17 verrekent het college de recidiveboete met
inachtneming van de beslagvrije voet indien:
het bezit van een belanghebbende minder dan eenmaal van de
toepasselijke bijstandsnorm bedraagt;
aannemelijk is dat verrekening op de wijze, bedoeld in artikel
17, zou leiden tot huisuitzetting van belanghebbende en diens
gezin; of
anderszins sprake is van dringende redenen.
19.Eerder opgelegde bestuurlijke boetesDe artikelen 17 en 18 zijn van overeenkomstige toepassing op de
verrekening van de bestuurlijke boete, bedoeld in artikel 18a, eerste
lid, van de Wet werk en bijstand, indien en voor zover deze boete nog
niet is betaald op het moment van verrekening van de recidiveboete.6Slot- en overgangsbepalingen20.OvergangsrechtMaatregelwaardige gedragingen die hebben plaatsgevonden voor de
inwerkingtreding van deze verordening worden beoordeeld naar de
regelgeving in de Afstemmingsverordening WWB, IOAW en IOAZ 2012, zoals
die van toepassing was voor de inwerkingtreding van deze
verordening.21.Inwerkingtreding
Deze verordening treedt in werking met terugwerkende kracht tot
1 januari 2013.
De Afstemmingsverordening WWB, IOAW en IOAZ 2012, vastgesteld
door de raad op
22 maart 2012, wordt gelijktijdig ingetrokken.22.CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Verordening maatregelen, fraude
en verrekenen bestuurlijke boete inkomensvoorzieningen 2013 gemeente
Hellevoetsluis.Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van 21 maart 2013. De raad voornoemd, de griffier, de voorzitter, H.J. van der Wel. mr. F.D. van Heijningen.Algemene toelichting Verordening maatregelen, fraude en verrekenen
bestuurlijke boete inkomensvoorzieningen 2013 gemeente
HellevoetsluisOp 1 januari 2013 is "Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid
SZW-wetgeving" in werking getreden. Als gevolg van deze wetwijziging treden er
diverse wijzigingen op binnen de sociale zekerheid. Met de onderhavige
verordening stelt de gemeente Hellevoetsluis bij verordening regels
omtrent:
het niet of onvoldoende nakomen door de belanghebbende van de
verplichtingen voortvloeiende uit de wet;
de uitoefening van de bevoegdheid tot het verrekenen van een
bestuurlijke boete.
Voor de Wet werk en bijstand (WWB) introduceert de "Wet aanscherping handhaving
en sanctiebeleid SZW-wetgeving" de bestuurlijke boete bij een schending van de
inlichtingenplicht. Deze wijziging vormt aanleiding tot het opstellen van de
onderhavige verordening met ingang van 1 januari 2013.InlichtingenplichtGezien de gevolgen welke kunnen kleven aan met name het opleggen van een
bestuurlijke boete wordt de inlichtingenplicht nader uitgewerkt. Hiermee wordt
tevens beoogd om meer uniformiteit aan te brengen ten aanzien van het opleggen
van een maatregel en een bestuurlijke boete.Wanneer het college verzoekt om inlichtingen te verstrekken inzake de
arbeidsplicht of het recht op bijstand wordt schriftelijk een termijn
vastgesteld waarbinnen moet worden voldaan aan de inlichtingenplicht. Deze
werkwijze wordt reeds gehanteerd en behoeft geen verdere toelichting.Naast een verzoek van uit het college dient een belanghebbende ook ‘onverwijld
uit eigen beweging’ mededeling te doen van alle feiten en/of omstandigheden
welke van invloed kunnen zijn op de arbeidsinschakeling, dan wel het recht op
bijstand. De gemeente Hellevoetsluis gaat er in het kader van de
inlichtingenplicht vanuit dat iedere belanghebbende binnen drie
werkdagen inlichtingen verstrekt waarvan het redelijkerwijs
duidelijk moet zijn dat die feiten en/of omstandigheden, of de daarin opgetreden
wijzigingen, van invloed kunnen zijn op de arbeidsinschakeling en/of het recht
op bijstand. Voor een bestuursorgaan wordt de term “onverwijld” in artikel 2:3
Awb nader omschreven als “zo spoedig mogelijk”. Voor het uit eigen beweging
melden van wijzigingen welke van invloed kunnen zijn op de arbeidsinschakeling,
dan wel het recht op bijstand, wordt “zo spoedig mogelijk” vertaald naar een
periode van drie werkdagen gehanteerd. Deze termijn wordt voldoende geacht om de
inlichtingen telefonisch, dan wel schriftelijk door te geven aan de
gemeente.Van iedere belanghebbende kan een redelijke inspanning worden gevergd om op de
hoogte te raken van de feiten en omstandigheden welke van invloed kunnen zijn op
het recht op bijstand. In ieder geval van alle feiten en omstandigheden zoals
omschreven op het MUF mag worden veronderstelt dat belanghebbende kennis heeft
van het feit dat deze feiten en omstandigheden van invloed kunnen zijn op het
recht op bijstand.MaatregelenDe gemeenteraad heeft in de WWB een verantwoordelijkheid met betrekking tot de
invulling van de rechten en plichten van bijstandsgerechtigden. Mede gelet op de
rechtszekerheid van een bijstandsgerechtigde moet de gemeenteraad het eigen
gemeentelijk beleid vastleggen in een verordening. Rechten en plichten zijn twee
kanten van één medaille. Het recht op algemene bijstand is altijd verbonden aan
de plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de
uitkering.Artikel 18 lid 1 WWB spreekt over het afstemmen van de bijstand en de daaraan
verbonden verplichtingen op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen van een
belanghebbende. In deze bepaling wordt benadrukt dat het vaststellen van de
hoogte van de uitkering en de daaraan verbonden verplichtingen voor
bijstandsgerechtigden maatwerk is. Daarbij moet recht worden gedaan aan de
individuele situatie en de persoonlijke omstandigheden van
bijstandsgerechtigden. Artikel 18 lid 2 WWB legt een directe koppeling tussen de
rechten en verplichtingen van uitkeringsgerechtigden: het recht op een uitkering
is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te
worden van de uitkering. Dit betekent dat de vaststelling van de hoogte van de
uitkering niet alleen afhangt van de toepasselijke uitkeringsnorm en de
beschikbare middelen van de belanghebbende, maar ook van de mate waarin de
verplichtingen worden nagekomen.Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn
verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, verlaagt het de uitkering. Er
is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar van een verplichting. Alleen
wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het college af van een
dergelijke verlaging. Het college moet niettemin bij de vaststelling van de
verlaging rekening houden met de persoonlijke omstandigheden en de individueel
vastgestelde verplichtingen. Het college kan dan ook van een verlaging afzien
indien het college daartoe zeer dringende reden aanwezig acht.Is afgezien van een verlaging wegens het ontbreken van elke vorm van
verwijtbaarheid, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van bepalingen ten
aanzien van recidive deze gedraging mee te tellen. Is vanwege de afstemming op
grond van artikel 18 lid 1 WWB van een verlaging afgezien dan is daarin geen
reden gelegen om de betreffende gedraging buiten beschouwing te laten in geval
van recidive.Wordt een verlaging voor een langere duur dan drie maanden opgelegd, dan zal het
college de verlaging aan een herbeoordeling moeten onderwerpen. Dat volgt uit
artikel 18 lid 3 WWB. Bij een dergelijke herbeoordeling hoeft niet opnieuw een
besluit te worden genomen, waarbij alle feiten en omstandigheden opnieuw tegen
het licht worden gehouden. Het heeft slechts als doel vast te stellen of
belanghebbende tussentijds (binnen de periode waarover de verlaging zich
uitstrekt) blijk heeft gegeven van een zodanige gedragsverandering of dat sprake
is van een zodanige wijziging van omstandigheden, dat aanleiding bestaat de
eerder opgelegde verlaging in zwaarte of duur bij te stellen (zie CRvB
19-04-2011, nr. 10/4882 WWB).Een verlaging krachtens deze verordening moet niet gezien worden als een
strafrechtelijke sanctie. Indien een betreffende gedraging ook een strafbaar
feit oplevert, kan belanghebbende hier strafrechtelijk voor vervolgd worden.
Ondanks het feit dat de verlaging geen strafrechtelijke sanctie is, kunnen de
verlaging en de strafvervolging niet naast elkaar bestaan als sprake is van
hetzelfde rechtsfeit (bijvoorbeeld inlichtingenfraude). Het beginsel van ‘ne bis
in idem’ staat daaraan in de weg.Afstemmen in de IOAW en de IOAZSinds 1 juli 2010 heeft het college de mogelijkheid een IOAW of IOAZ uitkering
te verlagen of te weigeren indien een belanghebbende de aan het recht op
uitkering verbonden verplichtingen niet of onvoldoende nakomt (artikel 20 IOAW
en artikel 20 IOAZ). De gemeente moet het gemeentelijk beleid vastleggen in een
verordening (artikel 35 lid 1 onderdeel b IOAW en artikel 35 lid 1 onderdeel b
IOAZ).Bestuurlijke boeteVoor schending van de inlichtingenplicht wordt de bestuurlijke boete
geïntroduceerd. Het college van burgemeester en wethouders (verder college) is
verplicht de bestuurlijke boete met de lopende uitkering te verrekenen. In
beginsel moet bij deze verrekening de bescherming van de beslagvrije voet in
acht genomen worden. Is echter sprake van een bestuurlijke boete wegens
recidive, dan kan het college besluiten gedurende maximaal drie maanden met de
beslagvrije voet te verrekenen.De WWB verplicht de gemeenteraad in een verordening nadere regels te stellen
over de bevoegdheid de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te stellen bij
verrekening van de recidiveboete. Gemeenten krijgen daarmee de ruimte een
afweging te maken van situaties of omstandigheden waarin het buiten werking
stellen van de beslagvrije voet niet proportioneel wordt geacht. De bevoegdheid
van de gemeenteraad strekt zich slechts uit over het al dan niet in acht nemen
van de beslagvrije voet bij verrekening van de recidiveboete.Met de inwerkingtreding van de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid
SZW-wetgeving is de gemeente Hellevoetsluis verplicht om bij schending van de
inlichtingenplicht (artikel 17 WWB) een bestuurlijke boete op te leggen. In een
dergelijke situatie dient de gemeente enerzijds de ten onrechte of tot een te
hoog bedrag verleende bijstand terug te vorderen. Anderzijds dient er een
bestuurlijke boete opgelegd te worden van 100 procent van het netto
benadelingsbedrag. Hierbij dient de beslagvrije voet in acht te worden
genomen.Wanneer er sprake is van herhaaldelijke schending van de inlichtingenplicht
(recidive) kan het college er voor kiezen om de bestuurlijke boete gedurende
drie maanden volledig te verrekenen met de bijstandsuitkering, zonder
inachtneming van de beslagvrije voet. Daarbij bedraagt de bestuurlijke boete 150
procent van het benadelingsbedrag. Omtrent de wijze waarop de gemeente om wenst
te gaan met de beslagvrije voet bij recidive, dient men bij verordening regels
op te stellen. In de onderhavige artikelsgewijze toelichting worden deze regels
nader toegelicht bij artikel 17 van de verordening.Artikelsgewijze toelichting Verordening verrekening bestuurlijke boete
bij recidive 2013 gemeente Hellevoetsluis1.BegrippenEr is voor gekozen om begrippen die al zijn omschreven in de WWB, IOAW,
IOAZ, Awb of de Gemeentewet niet afzonderlijk te definiëren in deze
verordening. Dit voorkomt dat in geval van wijziging van betreffende
definities in de betreffende wetten ook de verordening moet worden
gewijzigd.BijstandsnormOnder de ‘bijstandsnorm’ (lid 2 onderdeel d) wordt in deze verordening
verstaan de in de situatie van belanghebbende geldende bijstandsnorm. Dit is
de toepasselijke norm, vermeerderd met toeslagen, en verminderd met
verlagingen, alles inclusief vakantietoeslag. Voor zover sprake is van een
uitkering op grond van de IOAW of de IOAZ wordt onder bijstandsnorm verstaan
de toepasselijke grondslag zoals bedoeld in artikel 5 IOAW en artikel 5
IOAZ.BezitDe verordening kent een definitie van het begrip bezit. Het gaat daarbij om
(de waarde van) alle bezittingen waarover een belanghebbende of diens
gezinsleden beschikken of redelijkerwijs kunnen beschikken. Bezittingen
kunnen zowel bestaan uit geld als op geld waardeerbare goederen.Bij het begrip bezit zoals dat in deze verordening wordt gebruikt, gaat het
nadrukkelijk niet om vermogen als bedoeld in artikel 34 van de WWB.
Eventueel aanwezige schulden spelen immers geen rol en worden dus ook niet
op het bezit in mindering gebracht. Ook de vrijlatingen van artikel 34,
tweede lid, van de WWB zijn hier niet van toepassing. Een belanghebbende die
vanwege de volledige verrekening met de beslagvrije voet zonder inkomsten
komt te zitten, zal de bezittingen waarover hij beschikt of redelijkerwijs
kan beschikken, volledig moeten aanwenden om in de noodzakelijke kosten van
het bestaan te kunnen voorzien. Een uitzondering is gemaakt voor de door
belanghebbende en zijn gezin bewoonde (eigen) woning.VerrekenenDe WWB kent een ruimer begrip van verrekenen dan het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering. Voor de duidelijkheid is daarom een aparte begripsbepaling
opgenomen in de verordening.2.Opdracht aan het collegeIn het kader van het financiële beheer dient te worden gewaarborgd dat aan
de eisen van rechtmatigheid wordt voldaan. Onderdeel hiervan is de
bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik van gemeentelijke
regelingen. In dat kader zal binnen de gemeente Hellevoetsluis aandacht
worden geschonken aan preventie, opsporing en controle op misbruik en
oneigenlijk gebruik van de bijstandsuitkering.3.Aangifte Openbaar MinisterieIn de Aanwijzing Sociale Zekerheidsfraude wordt als aangiftegrens een
benadelingsbedrag van€ 50.000,-- gehanteerd. Bij bedragen beneden de aangiftegrens zal het
Openbaar Ministerie in de regel geen strafvervolging inzetten. Indien het
college aangifte doet bij het Openbaar Ministerie, dient het af te zien van
een verlaging. Anders zou er sprake zijn van een dubbele bestraffing,
hetgeen in strijd is met het beginsel van 'ne bis in idem'. Er is echter
geen sprake van dubbele bestraffing indien belanghebbende voor een ander
rechtsfeit wordt vervolgd.4.Opleggen van een maatregelHet verlagen van een uitkering op grond van deze verordening vindt plaats
door middel van een besluit. Tegen dit besluit kan een belanghebbende
bezwaar en beroep indienen. In artikel 4 van deze verordening is aangegeven
wat in het besluit in ieder geval moet worden vermeld. Deze eisen vloeien
rechtstreeks voort uit het motiveringsbeginsel. Het motiveringsbeginsel
houdt onder andere in dat een besluit kenbaar is en van een deugdelijke
motivering is voorzien.5.Afzien van het opleggen van een maatregelAfzien van verlagen (lid 1) Het afzien van het opleggen van een verlaging “indien elke vorm van
verwijtbaarheid” ontbreekt, is overgenomen uit artikel 18 lid 2 WWB
(respectievelijk artikel 20 lid 3 IOAW en artikel 20 lid 3 IOAZ). Aangenomen
moet worden dat hiervan uitsluitend sprake is bij evidente afwezigheid van
verwijtbaarheid (zie CRvB 24-07-2001, nr. 99/1857 NABW, LJN AD4887). Het is
aan het college te beoordelen of elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt aan
het betreffende gedrag. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van
verwijtbaarheid afgezien van een verlaging, dan is het niet mogelijk om bij
toepassing van recidive deze gedraging mee te tellen. Is vanwege de
afstemming op grond van artikel 18 lid 1 WWB van een verlaging afgezien dan
is daarin geen reden gelegen om de betreffende gedraging buiten beschouwing
te laten in geval van recidive. De gemeente Hellevoetsluis acht in ieder
geval in de volgende gevallen verminderde verwijtbaarheid aanwezig:
De belanghebbende verkeerde op het moment dat hij aan zijn
verplichting moest voldoen in onvoorziene en ongewenste
omstandigheden, die niet tot het normale levenspatroon behoren, en
die hem weliswaar niet in de feitelijke onmogelijkheid brachten om
aan zijn verplichting te voldoen, maar die emotioneel zo
ontwrichtend waren dat hem niet volledig valt toe te rekenen dat de
informatie niet tijdig of volledig aan de gemeente Hellevoetsluis is
verstrekt;
Er is sprake van een samenspel van omstandigheden die elk op zich
niet, maar in hun onderlinge samenhang beschouwd wel leiden tot het
oordeel dat sprake is van verminderde verwijtbaarheid;
Een andere reden om af te zien van het opleggen van een verlaging is dat de
gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit (“lik op stuk”) is het nodig dat een verlaging spoedig nadat
de gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden regelt artikel
5 lid 1 onderdeel b van deze verordening dat het college geen verlagingen
oplegt voor gedragingen die langer dan één jaar geleden hebben
plaatsgevonden. Dit heeft tevens als voordeel dat een uitkeringsgerechtigde
niet te lang in onzekerheid wordt gehouden over de vraag of de gemeente
overgaat tot het opleggen van een verlaging.Afzien van verlaging in verband met dringende redenen(lid
2)In artikel 5 lid 2 van deze verordening is geregeld dat kan worden afzien
van het opleggen van een verlaging indien daarvoor dringende redenen
aanwezig zijn. De verordening stelt een algemene verplichting tot het
opleggen van een verlaging voorop. Uitzonderingen moeten echter mogelijk
zijn indien voor de belanghebbende onaanvaardbare consequenties zouden
optreden. Uit het woord "dringend" blijkt dat er wel iets heel bijzonders en
uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een afwijking van het algemene
principe gerechtvaardigd zijn. Wat dringende redenen zijn, is afhankelijk
van de concrete situatie en kan dus niet op voorhand worden vastgelegd. Er
kan worden gedacht aan enerzijds een mindere mate van verwijtbaarheid ten
aanzien van de gedraging en anderzijds aan de financiële of sociale gevolgen
voor belanghebbende en/of diens gezin. Het college van de gemeente
Hellevoetsluis acht in ieder geval dringende redenen aanwezig, welke leiden
tot het matigen van de bestuurlijke boete, indien als gevolg van (verdere)
terugvordering er voor de (mede)belanghebbende minderjarige gezinsleden
onaanvaardbare consequenties zouden optreden. Daarbij moet worden opgemerkt
dat ernstige financiële gevolgen op zichzelf geen reden zijn om van een
verlaging af te zien, aangezien dit inherent is aan het verlagen van een
uitkering.Het doen van een schriftelijke mededeling dat het college afziet van het
opleggen van een verlaging wegens dringende redenen is van belang in verband
met eventuele recidive (artikel 5 lid 2 van deze verordening). Het opleggen
van een verlaging bij recidive is geregeld in artikel 14 van deze
verordening.6.Ingangsdatum en tijdsvakHet opleggen van een verlaging vindt plaats door het verlagen van de
uitkering. Verlaging van de uitkering kan in beginsel op twee manieren:
met terugwerkende kracht, door middel van een herziening van de
uitkering; of
door middel van verlaging van het uitkeringsbedrag in de
eerstvolgende maand(en).
Het verlagen van de uitkering die in de nabije toekomst wordt verstrekt, is
de gemakkelijkste methode. Dan hoeft namelijk niet te worden overgegaan tot
herziening van de uitkering en terugvordering van het te veel betaalde
bedrag. In de praktijk zal dit meestal inhouden dat een verlaging wordt
opgelegd met ingang van de eerste dag van de kalendermaand, die volgt op de
kalendermaand waarin het besluit bekend is gemaakt. Voor de berekening van
de hoogte van de verlaging moet worden uitgegaan van de voor die maand
geldende bijstandsnorm.Het is niet altijd mogelijk om een lopende uitkering af te stemmen. In die
gevallen dient de verlaging met terugwerkende kracht te worden toegepast
(zie lid 2). Het afstemmingsbesluit dat in dat geval wordt genomen, is een
bijzondere vorm van herziening van de uitkering. Het besluit leidt namelijk
tot teveel verstrekte uitkering. De uitkering die op grond van het
afstemmingsbesluit teveel is verstrekt kan met toepassing van artikel 58 lid
2 onderdeel a WWB, respectievelijk artikel 25 lid 2 IOAW en IOAZ, worden
teruggevorderd. Hierbij moet wel worden bedacht dat afstemming met
terugwerkende kracht niet altijd mogelijk is. Als alle uitkering over de
betreffende periode is ingetrokken en teruggevorderd, resteert er niets meer
om af te stemmen.7.BerekeningsgrondslagBijstandsnorm (lid 1)In artikel 7 lid 1 van deze verordening is het uitgangspunt vastgelegd dat
een verlaging wordt berekend over de bijstandsnorm. Onder de bijstandsnorm
wordt verstaan de wettelijke norm, inclusief gemeentelijke toeslag of
verlaging en inclusief vakantietoeslag. Bij een uitkering op grond van de
IOAW of de IOAZ wordt gekeken naar de grondslag als bedoeld in artikel 5
IOAW/IOAZ.Bijzondere bijstand (lid 2 en 3)In artikel 7 lid 2 onderdeel a van deze verordening is bepaald dat een
verlaging ook kan worden toegepast op de bijzondere bijstand indien aan een
belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met toepassing van artikel
12 WWB. Personen tussen de 18 en 21 jaar ontvangen een lage jongerennorm,
die indien noodzakelijk wordt aangevuld door middel van aanvullende
bijzondere bijstand in de kosten van levensonderhoud. Als een verlaging
uitsluitend op de lage jongerennorm wordt opgelegd, zou dit leiden tot
rechtsongelijkheid ten opzichte van de 21-jarigen. Daarom is in het derde
lid, onderdeel a, geregeld dat de berekeningsgrondslag in dat geval bestaat
uit de bijstandsnorm +/+ de verleende bijzondere bijstand op grond van
artikel 12 WWB.Artikel 7 lid 2 onderdeel b van deze verordening maakt het mogelijk dat het
college in incidentele gevallen een verlaging oplegt over de bijzondere
bijstand. Er moet dan wel een verband bestaan tussen de gedraging van een
belanghebbende en zijn recht op bijzondere bijstand. Een verlaging kan
uitsluitend worden opgelegd indien daadwerkelijk bijzondere bijstand is
verstrekt.8.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidAan de WWB ligt het beginsel ten grondslag dat eenieder in eerste instantie
in zijn eigen bestaan(skosten) dient te voorzien. Pas wanneer dat niet
mogelijk is, kan men een beroep doen op bijstand. Hoofdregel is dus dat
iedereen alles zal moeten doen en nalaten om een beroep op bijstand te
voorkomen. Leidt een gedraging ertoe dat belanghebbende eerder, langer of
voor een hoger bedrag is aangewezen op bijstand, dan is veelal sprake van
een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in
het bestaan. Hiervan is in ieder geval sprake bij de volgende gedragingen
(als die er toe leiden dat belanghebbende eerder, langer of voor een hoger
bedrag is aangewezen op bijstand):
het te snel interen van vermogen;
het door eigen schuld verliezen van het recht op een uitkering;
het door eigen schuld te laat aanvragen van een voorliggende
voorziening.
9.Niet nakomen arbeidsverplichtingenDe artikelen 9 en 10 van deze verordening moeten in onderlinge samenhang
worden gelezen. De verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 9,
zijn ondergebracht in categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel 10
een gewicht toegekend in de vorm van een verlagingspercentage. De
categorieën zijn gerangschikt naar toenemende zwaarte. Een gedraging wordt
ernstiger geacht naarmate de gedraging meer concrete gevolgen heeft voor het
niet verkrijgen of behouden van betaalde arbeid.Lid 2 onderdeel f: Inspanningen jongeren in eerste vier weken na de
meldingDe plicht tot arbeidsinschakeling geldt vanaf datum melding (zie artikel 9
lid 1 WWB). Specifiek voor personen jonger dan 27 jaar geldt dat zij worden
beoordeeld op hun inspanningen in de eerste vier weken na de melding
(artikel 43 lid 4 en 5 WWB). Is geen enkele inspanning verricht, dan bestaat
op grond van artikel 13 lid 2 onderdeel d WWB geen recht op bijstand. Zijn
er wel inspanningen verricht, maar naar het oordeel van het college
onvoldoende, dan kan het college de uitkering verlagen. Deze verlaging kan
in principe reeds worden toegepast op basis van de grondslagen zoals genoemd
in artikel 9 lid 2 van deze verordening.10.Hoogte en duur van een maatregelZie de toelichting bij artikel 9.11.Waarschuwing als maatregelBij een eerste overtreding van het bepaalde in artikel 9 lid 1 en 2 zal het
college in plaats van het direct opleggen van een maatregel, eerst een
waarschuwing afgeven. Het gaat hierbij immers om ‘lichtere’
maatregelwaardige gedragingen. Indien dergelijke maatregelwaardige
gedragingen voor het eerst voorkomen, kan worden volstaan met het afgeven
van een waarschuwing om de mate waarin is voldaan aan de op belanghebbende
rustende verplichtingen te corrigeren.Wanneer een soortgelijke maatregelwaardige gedraging zich binnen één jaar
opnieuw voordoet dienter een onvoorwaardelijke maatregel opgelegd te worden. Hierbij telt de
waarschuwing mee in de bepaling van de recidive.12.Zeer ernstige misdragingenOnder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van
agressie worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van
verwijtbaarheid en van gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle
gevallen als onacceptabel wordt beschouwd. Het college kan alleen een
verlaging opleggen indien er een verband bestaat tussen de ernstige
misdraging en (mogelijke) belemmeringen bij het vaststellen van het recht op
een uitkering. De WWB, maar ook de IOAW en IOAZ bevatten immers geen
afzonderlijke plicht tot het nalaten van zeer ernstige misdragingen. Het
recht op uitkering kan daarom alleen worden afgestemd wegens het zich zeer
ernstig misdragen als dit heeft plaatsgevonden bij het (niet) nakomen van
een (andere) aan de uitkering verbonden verplichting (zie bijvoorbeeld CRvB
06-07-2010, nr. 08/2025 WWB, LJN BN0660). Vandaar dat in artikel 11 van deze
verordening wordt bepaald dat de zeer ernstige misdragingen moeten hebben
plaatsgevonden onder omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de
uitvoering van WWB, IOAW of IOAZ. Indien een belanghebbende zich zeer
ernstig misdraagt, geheel los van een (andere) aan de uitkering verbonden
verplichting - hij komt bijvoorbeeld uit eigen beweging stennis maken - dan
is binnen de WWB (respectievelijk IOAW en IOAZ) tegen deze gedraging geen
sanctie mogelijk.Een belanghebbende heeft ook een inlichtingenplicht jegens het UWV. Daarom
kan geconcludeerd worden dat ook zeer ernstige misdragingen jegens
(medewerkers van) het UWV, zouden kunnen leiden tot een verlaging van de
bijstand op grond van de afstemmingsverordening. Het zich zeer ernstig
misdragen jegens het college in de zin van artikel 18 lid 2 WWB omvat tevens
het zich misdragen jegens een medewerker van het re-integratiebureau, omdat
deze personen werken in opdracht van het college en de misdraging van
negatieve invloed is op de op belanghebbende uit hoofde van de WWB rustende
verplichting tot arbeidsinschakeling (zie Rechtbank Rotterdam 26-03-2008,
nr. 07/1478, LJN BC9884).13.Niet nakomen aanvullende verplichtingenDe WWB geeft het college de bevoegdheid om belanghebbenden verplichtingen op
te leggen die volledig individueel bepaald zijn. Artikel 55 WWB biedt
daartoe de mogelijkheid en beperkt deze tot een drietal categorieën, te
weten:
verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling;
verplichtingen die verband houden met de aard en het doel van een
bepaalde vorm van bijstand; of
verplichtingen die strekken tot vermindering of beëindiging van de
bijstand.
14.Samenloop maatregelenDe regeling voor samenloop ziet op twee mogelijke situaties. Enerzijds is de
situatie geregeld dat sprake is van één gedraging die schending van meerdere
verplichtingen oplevert. In het geval dat er sprake is van één gedraging die
schending oplevert van meerdere in deze verordening geregelde verplichtingen
moet worden uitgegaan van de verplichting waarop de hoogste verlaging van
toepassing is (lid 1). Anderzijds is de situatie geregeld waarin sprake is
van verschillende gedragingen (meerdaadse samenloop, lid 2). In dit geval
moet voor iedere afzonderlijke gedraging een verlaging worden opgelegd,
tenzij dit niet verantwoord is. Daarvoor moet altijd gekeken worden naar de
individuele omstandigheden. De verlaging wordt dan over meerdere maanden
uitgesmeerd.Indien sprake is van één gedraging die zowel schending van een in deze
verordening opgenomen verplichting als schending van de inlichtingenplicht
oplevert, kan de schending van deze verplichtingen niet gezamenlijk worden
afgedaan, omdat schending van de inlichtingenplicht (wettelijk) is geregeld
in de vorm van een bestuurlijke boete. In het geval zich de situatie
voordoet dat er sprake is van samenloop tussen de bestuurlijke boete en
afstemming dient het college in het individuele geval te beoordelen welke
sanctie wordt opgelegd. Bij eendaadse samenloop ligt het voor de hand één
sanctie op te leggen, waarbij de zwaarste sanctie wordt opgelegd, ongeacht
of dit een boete of afstemming is. Bij meerdaadse samenloop ligt het voor de
hand de gedraging te sanctioneren door het opleggen van een bestuurlijke
boete voor zover sprake is van een gedraging waarin ook een beboetbare
gedraging zit. Daarnaast kan het college in dit geval nog een of meer
maatregelen (op grond van de afstemmingsverordening) opleggen, waarbij bij
de hoogte van de afstemming zo nodig rekening kan worden gehouden met de
boete en de eventuele andere maatregelen.15.RecidiveIndien binnen twaalf maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom
sprake is van een verwijtbare gedraging, wordt de grotere mate van
verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de hoogte
of duur van de verlaging. Een verlaging kan nooit hoger zijn dan 100 procent. Daarom is bij gedragingen waar relatief zware verlagingen voor
gelden, gekozen voor een verdubbeling van de duur van de maatregel in plaats
van de hoogte. Met de eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste gedraging
bedoeld die aanleiding is geweest tot een verlaging, ook indien wegens
dringende redenen is afgezien van het opleggen van een verlaging. Is vanwege
de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid afgezien van een verlaging,
dan is het niet mogelijk om bij toepassing van recidive deze gedraging mee
te tellen. Voor het bepalen van de aanvang van de termijn van twaalf
maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de verlaging is
opgelegd is verzonden.Op basis van artikel 14 van deze verordening kan een recidiveverlaging
slechts één keer worden toegepast. Indien een belanghebbende na een tweede
verwijtbare gedraging wederom verwijtbaar gedrag vertoont, zal de hoogte en
de duur van de verlaging individueel moeten worden vastgesteld, waarbij
gekeken zal moeten worden naar de ernst van de gedraging, de mate van
verwijtbaarheid en de omstandigheden.16.Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZHet college is op grond van artikel 20 IOAZ respectievelijk artikel 20 IOAZ
bevoegd de uitkering blijvend of tijdelijk te weigeren als een
belanghebbende, kort gezegd, inkomen uit arbeid had kunnen verwerven, maar
dit nalaat. Dit is een discretionaire bevoegdheid van het college. De vraag
of een verlaging moet worden toegepast, zal pas aan de orde komen als het
college zich een oordeel heeft gevormd over de eventuele weigering van de
uitkering. Deze beoordeling gaat in beginsel voor. Pas als het college
concludeert dat van een weigering geen sprake is, kan op grond van deze
verordening een verlaging worden toegepast. Artikel 15 van deze verordening
is derhalve bedoeld om samenloop te voorkomen.17.Verrekenen met beslagvrije voet bij recidiveUitgangspunt van deze verordening is dat volledige verrekening met de
beslagvrije voet plaatsvindt voor de maximale termijn van drie maanden als
een belanghebbende over voldoende bezittingen beschikt om dit op te kunnen
vangen. Dat uitgangspunt is vastgelegd in artikel 2 van deze verordening.
Van voldoende bezit is sprake als de waarde van de bezittingen waarover
belanghebbende beschikt (of redelijkerwijs kan beschikken), ten minste
driemaal de toepasselijke bijstandsnorm bedraagt. Immers, bij aanwending of
tegeldemaking van deze bezittingen, zou een periode van drie maanden
overbrugd moeten kunnen worden.Beschikt belanghebbende niet over driemaal, doch ten minste tweemaal over de
toepasselijke bijstandsnorm, dan verrekent het college de recidiveboete
gedurende twee maanden zonder inachtneming van de beslagvrije voet. De derde
maand blijft belanghebbende beschikken over een inkomen ter hoogte van 90
procent van de toepasselijke bijstandsnorm (toepassing beslagvrije voet).
Wanneer belanghebbende over ten minste eenmaal, doch niet meer dan tweemaal
de toepasselijke bijstandsnorm beschikt, verrekent het college de
recidiveboete gedurende een maand zonder inachtneming van de beslagvrije
voet. De resterende twee maanden wordt wederom verrekend met inachtneming
van de beslagvrije voet.Met de gekozen opzet wordt enerzijds uiting gegeven aan het principe dat
fraude niet mag lonen. Het gaat hier immers om belanghebbenden die
herhaaldelijk hun inlichtingenplicht hebben geschonden. Daar mag een
duidelijk signaal tegenover staan. Anderzijds wordt rekening gehouden met de
zorgplicht van gemeenten. Het volledig buiten werking stellen van de
beslagvrije voet gedurende drie maanden kan kwalijke maatschappelijke
consequenties hebben. Dat moet voorkomen worden, nu de regeling daarmee zijn
doel voorbij zou schieten.Een belanghebbende kan inkomsten uit arbeid hebben die op grond van artikel
31, tweede lid, onderdelen n of r, van de WWB worden vrijgelaten voor de
algemene bijstand. Bij verrekening van een recidiveboete tellen deze
inkomsten echter gewoon mee. Het college laat deze inkomsten dus niet buiten
beschouwing bij de beoordeling van de vraag of een belanghebbende nog over
voldoende inkomen beschikt. Dat is geregeld in lid 6.18.Verrekenen met inachtneming beslagvrije voetHoewel het hier gaat om een herhaaldelijke schending van de
inlichtingenplicht, zijn situaties denkbaar waarin volledige verrekening met
de beslagvrije voet niet aanvaardbaar wordt geacht. Die situaties komen aan
de orde in artikel 18. Het gaat daarbij altijd om individuele omstandigheden
waaraan het college zal moeten toetsen.In onderdeel a is geregeld dat wanneer het bezit van belanghebbende minder
dan eenmaal de toepasselijke bijstandsnorm bedraagt de beslagvrije voet in
acht wordt genomen. Zoals opgemerkt in de toelichting van artikel 17 moet
worden voorkomen dat de regeling zijn doel voorbij schiet.Onderdeel b regelt dat het college kan besluiten in afwijking van artikel 17
toch de beslagvrije voet te respecteren wanneer volledige verrekening
waarschijnlijk leidt tot huisuitzetting van belanghebbende en diens gezin.
Voorkomen moet worden dat een belanghebbende door de volledige verrekening
op straat komt te staan, nu dit de problematiek alleen maar verergert, met
alle maatschappelijke kosten van dien.Een dreigende huisuitzetting wordt in deze verordening gezien als een
dringende reden om van verrekening met de beslagvrije voet af te zien. Dat
volgt uit het woord 'anderszins' in onderdeel b. Ook bij aanwezigheid van
andere dringende redenen dan een dreigende huisuitzetting, kan het college
rekening houden met de bescherming van de beslagvrije voet. Van dringende
redenen is niet snel sprake. Het gaat slechts om incidentele gevallen,
waarbij de behoeftige omstandigheden waarin de belanghebbende en diens
gezinsleden verkeren op geen enkele andere wijze te verhelpen zijn. Het
enkele feit dat het belanghebbende door de verrekening aan middelen
ontbreekt om in het bestaan te voorzien, is op zich geen voldoende
voorwaarde om te kunnen spreken van dringende redenen.19.Eerder opgelegde bestuurlijke boetesIn artikel 60b, derde lid, van de WWB is bepaald dat de bevoegdheid om te
verrekenen met de beslagvrije voet ook van toepassing is op eerder opgelegde
bestuurlijke boetes voor zover op het moment van verrekening van de
recidiveboete, die eerdere boetes nog niet zijn betaald. Mocht het college
die eerdere, nog openstaande boetes gaan verrekenen, dan regelt artikel 19
dat de bepalingen in deze verordening van overeenkomstige toepassing
zijn.20.OvergangsrechtTen aanzien van beboetbare overtredingen en strafbare feiten voorzien bij of
krachtens de wetten die bij deze wet zijn gewijzigd en die zijn begaan
uiterlijk op de dag voor de dag waarop deze wet of het desbetreffende
onderdeel daarvan in werking is getreden, blijft het recht, met inachtneming
van het tweede lid, van toepassing zoals dat gold op die dag.Ten aanzien van beboetbare overtredingen voorzien bij of krachtens de wetten
die bij deze wet zijn gewijzigd en die zijn begaan uiterlijk op de dag voor
de dag waarop deze wet of het desbetreffende onderdeel daarvan in werking is
getreden en voortduren op de dag waarop deze wet of het desbetreffende
onderdeel daarvan in werking is getreden, blijft het recht van toepassing
zoals dat gold op de dag voor de dag waarop deze wet of het desbetreffende
onderdeel daarvan in werking is getreden mits uiterlijk op de dertigste dag
na de dag waarop deze wet of het desbetreffende onderdeel daarvan in werking
is getreden de overtreding is opgeheven of geconstateerd.21.InwerkingtredingDit artikel behoeft geen nadere toelichting.22.CiteertitelDit artikel behoeft geen nadere toelichting.