CVDR275125_1Maatregelen- en handhavingsverordening Inkomensvoorzieningen 2013 gemeente MoerdijknlregelingMoerdijk2017-09-19MoerdijkMoerdijkse Bode week 13, 2013Maatregelen- en handhavingsverordening Inkomensvoorzieningen 2013 gemeente Moerdijkartikelen 147 en 149 van de Gemeentewet en gelet op artikel 8, eerste lid, onderdelen b, h en i, artikel 8a, artikel 9a, twaalfde lid, en artikel 18 van de Wet werk en bijstand, artikel 20 en artikel 35, lid 1, sub b t/m d van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers, artikel 20 en artikel 35, lid 1, sub b t/m d van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigengemeenteraadbestuur en recht2013-03-14De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-04-012015-01-01Nieuwe regelingOnbekendGeenMaatregelen- en handhavingsverordening Inkomensvoorzieningen 2013 gemeente MoerdijkDe raad van de gemeente Moerdijk, in zijn vergadering van 14 maart
2013,gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders d.d. 29 januari
2013,gelet op artikelen 147 en 149 van de Gemeentewet en gelet op artikel 8,
eerste lid, onderdelen b, h en i, artikel 8a, artikel 9a, twaalfde lid, en
artikel 18 van de Wet werk en bijstand, artikel 20 en artikel 35, lid 1, sub
b t/m d van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers, artikel 20 en artikel 35, lid 1, sub
b t/m d van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigenBESLUITvast te stellen de volgende verordening:Maatregelen-en handhavingsverordening Gemeente Moerdijk 20131Algemene bepalingen.1.Begrippen.
Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en
die niet nader worden omschreven hebben dezelfde betekenis
als in de Wet werk en bijstand (Wwb), de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers (Ioaw), de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeids-ongeschikte gewezen zelfstandigen (Ioaz), de
Algemene wet bestuursrecht (Awb) en de Gemeentewet.
In deze verordening wordt verstaan onder:
het college: het college van burgemeester
en wethouders van de gemeente Moerdijk
de raad: de gemeenteraad van de gemeente
Moerdijk .
Wwb: de Wet werk en bijstand.
Ioaw: de Wet inkomensvoorziening oudere
en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers.
Ioaz: de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen.
benadelingsbedrag als bedoeld in artikel
10 van deze verordening: de netto bijstand waarop eerder,
langer of tot een hoger bedrag een beroep wordt of is gedaan
ten gevolge van tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het
bestaan.
maatregel: de in artikel 8, eerste lid,
onderdelen b en h, artikel 9a, twaalfde lid, en artikel 18,
tweede lid, van de Wwb bedoelde verlaging van de bijstand
dan wel het verlagen van de uitkering op grond van artikel
20 van de Ioaw / Ioaz.
Maatregelenverordening : de Maatregelen-
en handhavingsverordening WWB 2012 gemeente Moerdijk, dan
wel de Afstemmings - handhavingsverordening Ioaw en Ioaz
Moerdijk 2010
beslagvrije voet: de beslagvrije voet
bedoeld in artikel 475d en volgende van het Wetboek van
Burgerlijke Rechtsvordering;
recidiveboete:
bestuurlijke boete als bedoeld in artikel 18a, vijfde lid,
van de Wwb;
verrekenen: verrekening als bedoeld in
artikel 60, vierde lid, van de Wwb.
l. grondslag; de grondslag als
bedoeld in artikel 5 Ioaw en Ioaz
2.Het opleggen van een maatregel.
Als de belanghebbende naar het oordeel van het college
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor
de voorziening in het bestaan,als bedoeld in artikel 18 van
de Wwb, dan wel de uit de Wwb, Ioaw of Ioaz voortvloeiende
verplichtingen, niet of onvoldoende nakomt met inbegrip van
de verplichtingen die in de beschikking tot toekenning of
voortzetting van de bijstand of uitkering Ioaw/z zijn
opgenomen, waaronder begrepen het zich jegens het college
zeer ernstig misdragen, wordt overeenkomstig deze
verordening een maatregel opgelegd.
Onder de uit de Wwb, Ioaw of Ioaz voortvloeiende
verplichtingen wordt niet verstaan de inlichtingenplicht als
bedoeld in artikel 17,lid1, van de Wwb, artikel 13, lid 1,
van de Ioaw / Ioaz dan wel artikel 30c, lid 2 en lid 3, van
de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en
inkomen.
Een maatregel wordt afgestemd op de ernst van de gedraging,
de mate waarin de belanghebbende de gedraging kan worden
verweten en de omstandigheden waarin belanghebbende
verkeert.
3.Ingangsdatum en tijdvak van de maatregel.
De maatregel wordt opgelegd met ingang van de dag volgend op
de datum waarop het besluit tot het opleggen van de
maatregel aan de belanghebbende is bekendgemaakt. Daarbij
wordt uitgegaan van de op dat tijdstip voor die
belanghebbende geldende bijstandsnorm of grondslag. Als de
opgelegde maatregel lager is dan of gelijk is aan 100% van
de bijstandsnorm of grondslag , wordt de maatregel toegepast
gedurende één maand, te rekenen vanaf de dag volgend op de
datum waarop het besluit tot het opleggen van de maatregel
aan de belanghebbende is bekendgemaakt. Als de opgelegde
maatregel hoger is dan 100% van de bijstandsnorm of
grondslag, wordt de maatregel toegepast gedurende meerdere
maanden, te rekenen vanaf de dag volgende op de datum waarop
het besluit tot opleggen van de maatregel aan de
belanghebbende is bekendgemaakt. Daarbij wordt de maatregel
over de eerste maand vastgesteld op 100 % van de
bijstandsnorm of grondslag en wordt het restant van de
maatregel in de daarop volgende maand of maanden zoveel
mogelijk vastgesteld op veelvouden van 100% van de
bijstandsnorm of grondslag .
In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met
terugwerkende kracht worden toegepast als de bijstandsnorm
of grondslag over een periode in het verleden nog niet is
uitbetaald, dan wel het opleggen van een maatregel in de
toekomst niet of niet geheel mogelijk is wegens beëindiging
van de bijstand of uitkering Ioaw/z.
Een opgelegde maatregel die niet of niet geheel kan worden
uitgevoerd omdat de bijstand of de uitkering Ioaw/z van
belanghebbende is beëindigd of ingetrokken, herleeft indien
belanghebbende binnen een jaar, te rekenen vanaf de datum
met ingang van welke de bijstand of uitkering Ioaw/z is
beëindigd of ingetrokken, opnieuw een opnieuw een aanvraag
indient om toekenning van algemene bijstand of uitkering
Ioaw/z. Bij hervatting binnen de in dit artikellid genoemde
periode besluit het college of de (restant)maatregel alsnog
wordt geëffectueerd. Van een (gedeeltelijk) afzien wordt
mededeling gedaan onder vermelding van de reden.
4.Verlaging algemene en bijzondere bijstand, uitkering Ioaw/z en aanpassing hoogte maatregelen.
Een maatregel vindt plaats door verlaging van de algemene
bijstand of de grondslag.
In afwijking van het eerste lid kan een maatregel ook
plaatsvinden door verlaging van de bijzondere bijstand
indien:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met
toepassing van artikel 12 van de Wwb
de verwijtbare gedraging van belanghebbende in relatie met
zijn recht op bijzondere bijstand daartoe aanleiding
geeft.
5.Het besluit tot opleggen van een maatregel.In het besluit tot het opleggen van een maatregel worden in ieder
geval vermeld: de reden van de maatregel, het tijdvak waarover de
maatregel wordt toegepast, het bedrag waarmee de bijstand of
grondslag wordt verlaagd en, als dit van toepassing is, de reden om
af te wijken van de standaardmaatregel.6.Afzien van het opleggen van een maatregel.
Het college ziet af van het opleggen van een maatregel
indien:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of
meer dan een jaar is verstreken nadat de constatering van de
gedraging door het college heeft plaatsgevonden, en het
college geen besluit heeft genomen over het al dan niet
opleggen van een maatregel.
Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel
indien het daarvoor dringende redenen aanwezig acht.
Indien het college afziet van het opleggen van een maatregel
op grond van dringende redenen, wordt een belanghebbende
hiervan schriftelijk op de hoogte gesteld.
7.Samenloop van gedragingen.
Als een belanghebbende zich gelijktijdig schuldig maakt aan
verschillende gedragingen die het niet nakomen van een
verplichting als genoemd in artikel 2, eerste lid, van deze
verordening inhouden, wordt voor het bepalen van de hoogte
van de maatregel uitgegaan van cumulatie van de genoemde
bedragen.
Als de in het eerste lid bedoelde cumulatie een maatregel
oplevert die lager is dan of gelijk is aan 100% van de
bijstandsnorm of de grondslag, wordt de maatregel toegepast
gedurende één maand, te rekenen vanaf de dag volgend op de
datum waarop het besluit tot het opleggen van de maatregel
aan de belanghebbende is bekendgemaakt.
Als de in het eerste lid van dit artikel bedoelde cumulatie
een maatregel oplevert die hoger is dan 100% van de
bijstandsnorm of de grondslag, wordt de maatregel toegepast
gedurende meerdere maanden, te rekenen vanaf de dag volgende
op de datum waarop het besluit tot opleggen van de maatregel
aan de belanghebbende is bekendgemaakt. Daarbij wordt de
maatregel over de eerste maand vastgesteld op 100 % van de
bijstandsnorm of de grondslag en wordt het restant van de
maatregel in de daarop volgende maand of maanden zoveel
mogelijk vastgesteld op veelvouden van 100% van de
bijstandsnorm of de grondslag.
2Niet nakomen van de verplichtingen met betrekking tot de Wwb8.Gedragingen.
Gedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen geaccepteerde
arbeid niet wordt behouden en derhalve sprake is van tekortschietend
besef van verant-woordelijkheid voor de voorziening in het bestaan
als bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de Wwb, en gedragingen
waardoor een verplichting op grond van artikel 9 van de Wwb of
artikel 9a van de Wwb niet of onvoldoende wordt nagekomen, worden
onderscheiden in de volgende categorieën: 1. Eerste categorie:
het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij
het UWV Werkbedrijf of het niet tijdig laten verlengen van
de registratie;
het indienen van een aanvraag voor algemene bijstand
gedurende de termijn, genoemd in artikel 41, vierde lid, van
de Wwb.
2. Tweede categorie:
het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde
arbeid te verkrijgen;
het niet verschijnen op een oproep of het niet of in
onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar de
mogelijkheden tot arbeidsinschakeling;
gedragingen die de inschakeling in de arbeid
belemmeren;
het onvoldoende gebruik maken van een door het college
aangeboden voorziening zoals bedoeld in artikel 9, eerste
lid, onderdeel b van de Wwb en artikel 10, eerste lid, van
de Wwb;
het niet naar vermogen verrichten van door het college
opgedragen onbeloonde maatschappelijk nuttige activiteiten
zoals bedoeld in artikel 9, eerste lid onderdeel c van de
Wwb;
de alleenstaande ouder die uit houding en gedrag
ondubbelzinnig laat blijken de verplichtingen zoals bedoeld
in artikel 9 eerste lid onderdeel b, van de Wwb niet te
willen nakomen, als gevolg waarvan de op grond van artikel
9a, eerste lid, van de Wwb verleende ontheffing van de
arbeidsplicht is ingetrokken;
het niet meewerken aan het opstellen, uitvoeren en evalueren
van een plan van aanpak zoals bedoeld in artikel 44a van de
Wwb, indien van toepassing;
het niet naar vermogen trachten om gedurende de termijn,
genoemd in artikel 41, vierde lid, van de Wwb, de
mogelijkheden te onderzoeken naar uit ’s Rijks kas bekostigd
onderwijs, voor zover het gaat om een persoon jonger dan 27
jaar;
het onvoldoende nakomen van de verplichtingen zoals bedoeld
in artikel 9, eerste lid, van de Wwb, voor zover het gaat om
een persoon jonger dan 27 jaar, gedurende vier weken na de
melding zoals bedoeld in artikel 43, vierde en vijfde lid,
van de Wwb.
3. Derde categorie:
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid,
waaronder tevens wordt begrepen het niet meewerken aan
bemiddeling naar een concrete dienstbetrekking;
het door eigen toedoen niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid;
het niet gebruik maken van een door het college aangeboden
voorziening gericht op arbeidsinschakeling zoals bedoeld in
artikel 9, eerste lid onderdeel b van de Wwb en artikel 10,
eerste lid, van de Wwb.
9.Hoogte en duur van de maatregel.
De maatregel bij gedragingen zoals bedoeld in artikel 8 van
deze verordening wordt onverminderd het bepaalde in artikel
2, tweede lid, van deze verordening vastgesteld op:
€ 100,00 bij gedragingen van de eerste categorie;
€ 200,00 bij gedragingen van de tweede categorie;
het bedrag van de gehele van toepassing zijnde bijstandsnorm
bij gedragingen van de derde categorie.
Indien sprake is van een gedraging van de eerste categorie
als bedoeld in artikel 8 van deze verordening kan - in
afwijking van het eerste lid van dit artikel - worden
afgezien van het opleggen van een maatregel en worden
volstaan met het geven van een schriftelijke waarschuwing,
tenzij het niet of niet nakomen van de verplichting
plaatsvindt binnen een periode van een jaar te rekenen vanaf
de datum waarop eerder een schriftelijke waarschuwing is
gegeven.
10.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
Een maatregel wegens tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan
zoals bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de Wwb, anders
dan het niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid als
bedoeld in artikel 8, derde lid, onderdeel b van deze
verordening, wordt afgestemd op het benadelingsbedrag.
De verlaging wordt vastgesteld op:
€ 100,00 bij een benadelingsbedrag tot € 1000,00;
€ 200,00 bij een benadelingsbedrag vanaf € 1000,00 tot €
2000,00;
€ 400,00 bij een benadelingsbedrag vanaf € 2000,00 tot €
4000,00;
het bedrag van de gehele van toepassing zijnde bijstandsnorm
bij een benadelingsbedrag van € 4000,00 of meer.
Een maatregel wegens het niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid wordt opgelegd overeenkomstig het
bepaalde in artikel 8, derde lid, onder b, en artikel 9 van
deze verordening.
Indien belanghebbende geen beroep meer kan doen op een
passende en toereikende voorliggende voorziening, omdat deze
volledig wordt verrekend met een bestuurlijke boete in het
kader van het bij herhaling schenden van de
inlichtingenplicht wordt een maatregel opgelegd van 100% van
de bijstandsnorm gedurende de eerste drie maanden gerekend
vanaf de ingangsdatum van de uitkering Wwb.
11.Nadere verplichtingen.Indien aan belanghebbende een of meerdere verplichtingen als bedoeld
in artikel 55 van de Wwb zijn opgelegd en deze niet in voldoende
mate worden nagekomen, wordt onverminderd artikel 2, tweede lid, van
deze verordening een maatregel opgelegd van € 200,00.3Niet nakomen van de verplichtingen met betrekking tot de Ioaw en Ioaz12.Indeling in categorieënGedragingen van belanghebbende in het kader van re-integratie, waardoor een
verplichting op grond van hoofdstuk III van de Ioaw of Ioaz niet of
onvoldoende is nagekomen, worden onderscheiden in de volgende
categorieën:1. Eerste categorie:het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij het UWV
Werkbedrijf of het niet tijdig laten verlengen van de registratie;2. Tweede categorie:
het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen;
het niet verschijnen op een oproep of het niet of in onvoldoende
mate meewerken aan een onderzoek naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling;
gedragingen die de inschakeling in de arbeid belemmeren;
het onvoldoende gebruik maken van een door het college aangeboden
voorziening zoals bedoeld in artikel 37, eerste lid, onderdeel e van
de Ioaw / Ioaz;
het niet naar vermogen verrichten van door het college opgedragen
onbeloonde maatschappelijk nuttige activiteiten zoals bedoeld in
artikel 37, eerste lid, sub f, van de Ioaw / Ioaz;
3. Derde categorie:
a.het niet of in onvoldoende mate gebruikmaken van een door het
college aangeboden voorziening gericht op arbeidsparticipatie als
bedoeld in artikel 37, lid 1, sub e van de Wet IOAW / IOAZ waaronder
het niet tijdigverschijnen op een aangeven plaats en tijd, voor
zover het geen participatiebaan in de zin van artikel 38a van de Wet
IOAW / IOAZ betreft alsmede andere vormen van sociale activering;
intrekking van de ontheffing van de sollicitatieplicht bij een
alleenstaande ouder aan wie toepassing van artikel 38, lid 1, van de
Wet IOAW / IOAZ is gegeven en waarbij uit houding en gedrag
ondubbelzinnig blijkt, dat de opgelegde verplichtingen als bedoeld
in artikel 37, lid 1, sub e, van de Wet IOAW / IOAZ niet worden
nagekomen.
beëindiging van een dienstbetrekking waaraan een dringende reden ten
grondslag ligt in de zin van artikel 678 van Boek 7 van het
Burgerlijk Wetboek en belanghebbende ter zake een verwijt kan worden
gemaakt;
beëindiging van de dienstbetrekking door of op verzoek van
belanghebbende zonder dat aan de voorzetting ervan zodanige bezwaren
waren verbonden, dat deze voorzetting redelijkerwijs niet van hem
zou kunnen worden gevergd;
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid, waaronder
begrepen gesubsidieerde arbeid;
het door eigen toedoen niet verkrijgen van algemeen geaccepteerde
arbeid.
13.Hoogte en duur van de maatregel
De maatregel bij gedragingen zoals bedoeld in artikel 12 van deze
verordening wordt onverminderd het bepaalde in artikel 2, tweede
lid, van deze verordening vastgesteld op:
€ 100,00 bij gedragingen van de eerste categorie;
€ 200,00 bij gedragingen van de tweede categorie;
het bedrag van de gehele van toepassing zijnde uitkering bij
gedragingen van de derde categorie.
Indien sprake is van een gedraging van de eerste categorie als
bedoeld in artikel 13 van deze verordening kan - in afwijking van
het eerste lid van dit artikel - worden afgezien van het opleggen
van een maatregel en worden volstaan met het geven van een
schriftelijke waarschuwing, tenzij het niet of niet nakomen van de
verplichting plaatsvindt binnen een periode van een jaar te rekenen
vanaf de datum waarop eerder een schriftelijke waarschuwing is
gegeven.
De maatregelen als bedoeld in het eerste lid worden toegepast op de
netto uitkering.
4Zeer ernstige misdragingen Wwb, Ioaw en Ioaz.14.Zeer ernstige misdragingen.Indien een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover het college
of zijn ambtenaren en medewerkers, onder omstandigheden die rechtstreeks
verband houden met de uitvoering van de bepalingen , als bedoeld in artikel
18, tweede lid van de Wwb, dan wel artikel 20, tweede lid van de Ioaw en/of
artikel 20, eerste lid van de Ioaz, wordt onverminderd artikel 2, tweede
lid, van deze verordening een maatregel opgelegd ten bedrage van de gehele
van toepassing zijnde bijstandsnorm of grondslag. 5Recidive en herhaalde recidive15.Recidive en herhaalde recidive bij niet nakomen van de verplichtingen met betrekking tot de arbeidsinschakeling .
Indien de belanghebbende zich binnen een jaar nadat met toepassing
van:
het bepaalde in artikel 8, 9,12 en 13 van deze verordening,
het bepaalde in artikel 8 en 9 van de Maatregelenverordening Wwb
2012 en artikel 8 en 9 van de Maatregelenverordening Ioaw en Ioaz,
een maatregel is opgelegd, opnieuw schuldig maakt aan een
verwijtbare gedraging van dezelfde of hogere categorie als bedoeld
in artikel 8, 9, 12 en 13 van deze verordening, wordt een maatregel
opgelegd ten bedrage van het dubbele van het bedrag van de maatregel
dat op grond van de artikelen 8, 9, 12 en 13 van deze verordening
moet worden opgelegd voor de nieuwe verwijtbare gedraging.
Indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van het besluit waarbij de maatregel met toepassing van het eerste
lid van dit artikel in hoogte is verdubbeld opnieuw schuldig maakt
aan een verwijtbare gedraging van dezelfde of hogere categorie als
bedoeld in de artikelen 8, 9, 12 en 13 van deze verordening, wordt
een maatregel opgelegd ten bedrage van het drievoudige bedrag van de
maatregel, die op grond van de artikelen 8, 9, 13 en 14 van deze
verordening moet worden opgelegd voor de nieuwe verwijtbare
gedraging.
Indien de met toepassing van het eerste of tweede lid opgelegde
maatregel meer bedraagt dan 100% van de bijstandsnorm of de
grondslag, wordt de maatregel geëffectueerd via een oplegging van
100% van de bijstandsnorm of de grondslag gedurende een eerste maand
en het alsdan resterende bedrag van de maatregel gedurende de daarop
volgende maand(en), waarbij de maatregel zoveel mogelijk wordt
vastgesteld op veelvouden van 100% van de bijstandsnorm of de
grondslag.
Met een besluit waarbij een maatregel is opgelegd als bedoeld in het
eerste lid van dit artikel wordt gelijkgesteld het besluit om:
van het opleggen van een maatregel wegens niet nakomen van de
verplichtingen met betrekking tot de arbeidsinschakeling af te zien
op grond van dringende redenen, bedoeld in artikel 6, tweede lid,
van deze verordening, in artikel 6, tweede lid, van de
Maatregelenverordening Wwb 2012 en artikel 5, lid 2 van de Ioaw/z
verordening.
een waarschuwing op te leggen wegens het niet nakomen van de
verplichting als bedoeld in artikel 9 of 9a van de Wwb en de artikel
37 Ioaw en Ioaz.
Als een besluit in bezwaar of beroep wordt herzien is het laatste in
bezwaar of beroep genomen besluit bepalend voor de recidive.
16.Recidive en herhaalde recidive bij zeer ernstige misdragingen.
Indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van het besluit waarbij met toepassing van artikel 14 van deze
verordening, artikel 14 van de Maatregelenverordening Wwb 2012 en
artikel 14 van de Maatregelenverordening Ioaw/Ioaz een maatregel is
opgelegd opnieuw zeer ernstig misdraagt als bedoeld in artikel 14
van deze verordening wordt een maatregel opgelegd ten bedrage van
het dubbele van het bedrag van de gehele van toepassing zijnde
bijstandsnorm of de grondslag. Als een besluit in bezwaar of beroep
wordt herzien is het laatste in bezwaar of beroep genomen besluit
bepalend voor de recidive.
Indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van het besluit waarbij de maatregel met toepassing van het eerste
lid van dit artikel is verdubbeld opnieuw zeer ernstig misdraagt als
bedoeld in artikel 14 van deze verordening, wordt een maatregel
opgelegd ten bedrage van het drievoudige bedrag van de maatregel,
die op grond van artikel 14 van deze verordening moet worden
opgelegd voor de nieuwe ernstige misdraging.
Indien de met toepassing van het eerste of tweede lid opgelegde
maatregel meer bedraagt dan 100% van de bijstandsnorm of de
grondslag, wordt de maatregel geëffectueerd via een oplegging van
100% van de bijstandsnorm of de grondslag gedurende een eerste maand
en het alsdan resterende bedrag van de maatregel gedurende de daarop
volgende maand(en), waarbij de maatregel zoveel mogelijk wordt
vastgesteld op veelvouden van 100% van de bijstandsnorm of de
grondslag.
17.Recidive en herhaalde recidive bij tekortschietend besef van verantwoor-delijkheid voor de
voorziening in het bestaan als bedoeld in artikel 18 Wwb.
Indien de belanghebbende binnen twaalf maanden na bekendmaking van
het besluit waarbij met toepassing van artikel 10, eerste en tweede
lid, van deze verordening, of artikel 13 van de
Maatregelenverordening Wwb 2012 een maatregel is opgelegd opnieuw
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening
in het bestaan betoont als bedoeld in artikel 10, eerste en tweede
lid, van deze verordening wordt een maatregel opgelegd ten bedrage
van het dubbele van het bedrag van de maatregel dat op grond van
artikel 10, eerste en tweede lid, van deze verordening moet worden
opgelegd voor het nieuwe betoonde tekortschietende besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan als bedoeld
in artikel 10, eerste en tweede lid, van deze verordening.
Indien de belanghebbende binnen twaalf maanden na bekendmaking van
het besluit waarbij de maatregel met toepassing van het eerste lid
van dit artikel in hoogte is verdubbeld opnieuw tekortschietend
besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan
betoont als bedoeld in artikel 10, eerste en tweede lid, van deze
verordening, wordt een maatregel opgelegd ten bedrage van het
drievoudige bedrag van de maatregel, die op grond van artikel 10,
eerste en tweede lid, van deze verordening moet worden opgelegd voor
het nieuwe betoonde tekortschietende besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in het bestaan als bedoeld in artikel 10, eerste
en tweede lid, van deze verordening.
Indien de met toepassing van het eerste of tweede lid opgelegde
maatregel meer bedraagt dan 100% van de bijstandsnorm, wordt de
maatregel geëffectueerd via een oplegging van 100% van de
bijstandsnorm of de gedurende een eerste maand en het alsdan
resterende bedrag van de maatregel gedurende de daarop volgende
maand(en), waarbij de maatregel zoveel mogelijk wordt vastgesteld op
veelvouden van 100% van de bijstandsnorm.
Met een besluit waarmee een maatregel is opgelegd als bedoeld in het
eerste lid van dit artikel wordt gelijkgesteld het besluit om van
het opleggen van een maatregel wegens het betonen van
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening
in het bestaan af te zien op grond van dringende redenen, bedoeld in
artikel 6, tweede lid, van deze verordening, in artikel 6, tweede
lid, van de Maatregelenverordening Wwb 2012. Als een besluit in
bezwaar of beroep wordt herzien is het laatste in bezwaar of beroep
genomen besluit bepalend voor de recidive
18.Recidive en herhaalde recidive bij
onvoldoende nakomen nadere verplichtingen als bedoeld in artikel 55 Wwb.
Indien de belanghebbende binnen twaalf maanden na bekendmaking van
het besluit waarbij met toepassing van artikel 11 van deze
verordening of artikel 16 van de Maatregelenverordening Wwb 2012 een
maatregel is opgelegd opnieuw de nadere verplichtingen als bedoeld
in artikel 55 van de Wwb onvoldoende nakomt wordt een maatregel
opgelegd ten bedrage van het dubbele van het bedrag van de maatregel
dat op grond van artikel 11 van deze verordening moet worden
opgelegd voor het nieuwe onvoldoende nakomen van de nadere
verplichtingen als bedoeld in artikel 55 van de Wwb.
Indien de belanghebbende binnen twaalf maanden na bekendmaking van
het besluit waarbij de maatregel met toepassing van het eerste lid
van dit artikel in hoogte is verdubbeld opnieuw de nadere
verplichtingen als bedoeld in artikel 55 van de Wwb onvoldoende
nakomt, wordt een maatregel opgelegd ten bedrage van het drievoudige
bedrag van de maatregel, die op grond van artikel 11 van deze
verordening moet worden opgelegd voor het nieuwe onvoldoende nakomen
van de nadere verplichtingen als bedoeld in artikel 55 van de
Wwb.
Indien de met toepassing van het eerste of tweede lid opgelegde
maatregel meer bedraagt dan 100% van de bijstandsnorm, wordt de
maatregel geëffectueerd via een oplegging van 100% van de
bijstandsnorm gedurende een eerste maand en het alsdan resterende
bedrag van de maatregel gedurende de daarop volgende maand(en),
waarbij de maatregel zoveel mogelijk wordt vastgesteld op veelvouden
van 100% van de bijstandsnorm .
Met een besluit waarbij een maatregel is opgelegd als bedoeld in het
eerste lid van dit artikel wordt gelijkgesteld het besluit om van
het opleggen van een maatregel wegens het onvoldoende nakomen van de
nadere verplichtingen als bedoeld in artikel 55 van de Wwb af te
zien op grond van dringende redenen, bedoeld in artikel 6, tweede
lid, van deze verordening, of in artikel 6, tweede lid, van de
Maatregelenverordening Wwb 2012. Als een besluit in bezwaar of
beroep wordt herzien is het laatste in bezwaar of beroep genomen
besluit bepalend voor de recidive.
6Handhaving19.Handhavingsbeleid.Gelet op het bepaalde in artikel 8a van de Wwb en artikel 35 van de Ioaw en
Ioaz biedt het college periodiek aan de raad een handhavingsplan aan met
daarin het te voeren beleid op het gebied van handhaving, bestrijding van
misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet en de te verwachten
resultaten.7Verrekening van boete bij recidive20.Verrekening zonder inachtneming van de beslagvrije voetHet college verrekent het openstaande boetebedrag met de algemene bijstand
gedurende de eerste drie maanden na dagtekening van het besluit tot
oplegging van de recidiveboete zonder inachtneming van de beslagvrije
voet.21.Verrekening als is aangetoond dat het
saldo van alle bankrekeningen minder is dan drie maal de
toepasselijke bijstandsnorm.In afwijking van het bepaalde in artikel 20 van deze verordening kan het
college, op schriftelijk verzoek van de belanghebbende, besluiten de
recidiveboete te verrekenen met inachtneming van de beslagvrije voet. Bij
het schriftelijk verzoek dient de belanghebbende met bewijsstukken aan te
tonen dat het saldo van alle bankrekeningen van belanghebbende op de eerste
dag van de maand waarin het boetebesluit is bekendgemaakt, minder bedraagt
dan drie maal de toepasselijke bijstandsnorm. Indien dit verzoek wordt
toegekend wordt de verrekening daarop aangepast gedurende een periode van
drie maanden. 22.Verrekening bij huisuitzetting of dringende redenenIn afwijking van het bepaalde in artikel 20 van deze verordening kan het
college, op schriftelijk verzoek van de belanghebbende, besluiten de
recidiveboete te verrekenen met inachtneming van de beslagvrije voet. Bij
het schriftelijk verzoek dient de belanghebbende:
aannemelijk te maken dat verrekening op de wijze, bedoeld in artikel
20, zou leiden tot huisuitzetting van belanghebbende en diens gezin;
of
aannemelijk te maken dat anderszins sprake is van dringende
redenen.
Indien dit verzoek wordt toegekend wordt de verrekening daarop aangepast
gedurende een periode van drie maanden.23.Eerder opgelegde bestuurlijke boetes.De artikelen 20,, 21 en 22 zijn van overeenkomstige toepassing op de
verrekening van de bestuurlijke boete, bedoeld in artikel 18a, eerste lid,
WWB, indien en voor zover deze boete nog niet is betaald op het moment van
verrekening van de recidiveboete.8Slotbepalingen24.Nadere regels.Het college is bevoegd om nadere regels te stellen met betrekking tot de
uitvoering van deze verordening.25Uitvoering.Het college is belast met de uitvoering van deze verordening. In gevallen
waarin deze verordening niet voorziet, beslist het college.26.Inwerkingtreding.
Deze verordening treedt in werking op 1 april 2013.
De verordening wordt met inachtneming van de bepalingen in de
Gemeentewet bekendgemaakt in huis aan huis blad de Moerdijkse
Bode
De Maatregelen- en handhavingsverordening WWB 2012 gemeente Moerdijk
en deAfstemmings - handhavingsverordening Ioaw en Ioaz Moerdijk 2010
worden ingetrokken met ingang van 1 april 2013. maar blijven van
toepassing op gedragingen, zijnde schending van de
inlichtingenplicht als bedoeld in artikel 17, eerste lid, van de Wwb
of artikel 13, eerste lid, van de Ioaw en Ioaz, of artikel 30c,
tweede en derde lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werk en inkomen, die hebben plaatsgevonden vóór 1 januari 2013, en
na 1 januari 2013 voortduren, en niet vóór 31 januari 2013 zijn
opgehouden of geconstateerd, waarbij de maatregel wordt berekend
over het benadelingsbedrag over de periode tot uiterlijk 1 januari
2013.
27.Citeertitel.Deze verordening wordt aangehaald als : “de Maatregelen- en
handhavingsverordening Inkomensvoorzieningen 2013 gemeente Moerdijk ”.Vastgesteld in de vergadering van de raad d.d. 14 maart 2013,de griffier, de voorzitter,H.D. Tiekstra J.P.M. Klijs Algemene toelichting Maatregelen- en handhavingsverordening
Inkomensvoorzieningen 2013 gemeente Moerdijk In het kader van de Wet werk en bijstand ( Wwb) , de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (Ioaw) en de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen Ioaz moeten gemeenten zelf hun maatregelenbeleid
vormgeven.Het vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraan verbonden
verplichtingen voor uitkeringsgerechtigden is maatwerk, waarbij recht wordt
gedaan aan de individuele situatie en de persoonlijke omstandigheden van
uitkeringsgerechtigden. Een directe koppeling wordt gelegd tussen de rechten
en verplichtingen: het recht op een uitkering is altijd verbonden aan de
plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk van de uitkering te worden.
Dit betekent, dat de vaststelling van de hoogte van de uitkering niet alleen
afhangt van de toepasselijke uitkeringsnorm en de beschikbare middelen van
de belanghebbende, maar ook van de mate waarin de opgelegde verplichtingen
worden nagekomen. Wanneer tot het oordeel is gekomen, dat een
uitkeringsgerechtigde zijn verplichtingen niet of in onvoldoende mate
nakomt, wordt de uitkering verlaagd. Deze verlaging wordt aangeduide met de
term “maatregel”. Er is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar van een
verplichting. Alleen wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet
het college af van het opleggen van een maatregel.Het opleggen van een maatregel moet plaatsvinden overeenkomstig een door de
gemeenteraad vast te stellen verordening. De maatregelenverordening biedt de
basis voor het opleggen van een maatregel. Daarbij is het aspect van
rechtszekerheid voor de burger van groot belang. De verordening geeft aan in
welke gevallen er een maatregel opgelegd kan worden. Dat houdt tevens in,
dat het niet toegestaan is om een zwaardere maatregel op te leggen dan
volgens de verordening is toegestaan.Op grond van de verordening kan ook de bijzondere bijstand worden verlaagd.
Gezien het karakter van de bijzondere bijstand, zal een verlaging van het
uitkeringsbedrag vooral een rol spelen bij de beoordeling van de plicht om
voldoende besef van verantwoordelijkheid te tonen voor de voorziening in het
bestaan.De relatie met de re-íntegratieverordening In de re-integratieverordening wordt vastgelegd hoe de cliënten worden
ondersteund bij de arbeidsparticipatie en hoe wordt omgegaan met het
aanbieden van voorzieningen gericht op arbeidsinschakeling. Voorbeelden van
voorzieningen zijn: scholing en stages, loonkostensubsidie en gesubsidieerde
arbeid, sociale activering, premies en kinderopvang. In beginsel worden aan iedere cliënt de arbeidsverplichtingen opgelegd. De
algemene verplichting staat in de wet genoemd. In de
re-integratieverordening wordt aandacht geschonken aan de voorzieningen die
kunnen worden ingezet. De vertaling daarvan vindt plaats in de individuele
beschikking. Indien een cliënt de verplichtingen niet nakomt, leidt dit in
beginsel tot een maatregel, waarvoor de basis is gelegd in de
maatregelenverordening.Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgevingOp 1 januari 2013 treedt de "Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid
SZW-wetgeving" in werking. Hierbij wordt in de Wwb, Ioaw en Ioaz l
weergegeven de bestuurlijke boete bij een schending van de
inlichtingenplicht (opnieuw) ingevoerd. De huidige bepalingen in de maatregelenverordeningen met betrekking tot
schending van de inlichtingenplicht komen hiermee te vervallen.Bij uitkeringsfraude moet bij de eerste overtreding naast de verplichte
terugvordering van de uitkering een boete worden opgelegd die in beginsel
even hoog is als het ten onrechte genoten voordeel (het benadelingsbedrag).
Bij recidive is het uitvoeringsorgaan verplicht om naast de verplichte
terugvordering een boete op te leggen van 150 procent van het
benadelingsbedrag. Als de recidiveboete is opgelegd op grond van de Ioaw of
Ioaz, is het uitvoeringsorgaan verplicht deze tweede (recidive)boete
volledig te verrekenen met de (toekomstige) Ioaw- of Ioaz-uitkering, totdat
de recidiveboete volledig is afbetaald, waarbij de beslagvrije voet
gedurende vijf jaar niet van toepassing is. Als de recidiveboete wordt
verrekend met algemene bijstand op grond van de Wwb, ligt dit anders. In dat
geval kan de beslagvrije voet gedurende ten hoogste drie maanden buiten
werking worden gesteld. De Wwb verplicht de gemeenteraad om in een
verordening nadere regels te stellen over de bevoegdheid om bij de
verrekening van een recidiveboete met de algemene bijstand de beslagvrije
voet tijdelijk buiten werking te stellen. Gemeenten krijgen daarmee de
ruimte een afweging te maken van situaties of omstandigheden waarin het
buiten werking stellen van de beslagvrije voet niet proportioneel wordt
geacht.HandhavingMet hoofdstuk 3 wordt invulling gegeven aan de in artikel 8a van de Wet werk
en bijstand en artikel 35, lid 1, sub c, van de Ioaw en Ioaz gegeven
opdracht om regels te stellen met betrekking tot het bestrijden van misbruik
en oneigenlijk gebruik van beide wetten. Het behoort tot de gemeentelijke
beleidsvrijheid om daarin eigen beleidskeuzes te maken. 1.BegrippenEr is voor gekozen om begrippen die al zijn omschreven in de WWB, Awb of de
Gemeentewet niet afzonderlijk te definiëren in deze verordening. Dit
voorkomt dat in geval van wijziging van betreffende definities in de
betreffende wetten ook de verordening moet worden gewijzigd.In het tweede lid, onder f., is het begrip benadelingsbedrag omschreven voor
de toepassing van artikel 10 van deze verordening (tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan). Het
benadelingsbedrag is hier omschreven als “de bijstand waarop eerder, langer
of tot een hoger bedrag een beroep wordt of is gedaan als gevolg van
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het
bestaan”. In deze omschrijving is niet vermeld of het hier een netto of een
bruto bedrag betreft. In aansluiting op de Wet aanscherping handhaving en
sanctiebeleid SZW-wetgeving wordt hier gekozen voor een netto bedrag. Ook in
de voornoemde wet is namelijk het begrip “benadelingsbedrag” omschreven, zij
het in een ander kader, te weten de verplichte oplegging van de boete, en in
de Memorie van toelichting bij die wet is vermeld dat het begrip
benadelingsbedrag een netto bedrag is. Daarbij wordt hier aangesloten.Voor de toepasbaarheid van de verordening op de Ioaw en Ioaz is het begrip
grondslag opgenomen.Waar in deze toelichting gesproken wordt over
bijstandsnorm wordt tevens de grondslag zoals in de begripsomschrijving
bedoeld.Als in deze verordening en toelichting wordt gesproken over bijstand wordt
tevens de uitkering Ioaw en Ioaz bedoeld.2.Het opleggen van een maatregelEerste lid In het eerste lid wordt gesproken over de uit de Wwb, Ioaw en Ioaz
voortvloeiende verplichtingen. Hier worden de volgende verplichtingen
bedoeld:
Het betonen van voldoende besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan (artikel 18, tweede lid, van de
Wwb).
De plicht tot arbeidsinschakeling (artikel 9 van de Wwb). Deze
plicht bestaat uit drie soorten verplichtingen:
de arbeidsplicht, dat wil zeggen de plicht om naar vermogen algemeen
geaccepteerde arbeid te verkrijgen en deze te aanvaarden; en
de re-integratieplicht, dat wil zeggen de plicht om gebruik te maken
van een door het college aangeboden voorziening gericht op
ondersteuning bij arbeidsinschakeling, alsmede de plicht om mee te
werken aan een onderzoek naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling. Specifiek voor personen jonger dan 27 jaar
bestaat de re-integratieplicht ook uit het mee opstellen, uitvoeren
en evalueren van een plan van aanpak; en
de tegenprestatie naar vermogen: dat wil zeggen de plicht om naar
vermogen opgedragen onbeloonde maatschappelijk nuttige werkzaamheden
te verrichten, naast of in aanvulling op reguliere arbeid en die
niet leiden tot verdringen op de arbeidsmarkt.
De medewerkingsplicht). Dit is de plicht van uitkeringsgerechtigden
om desgevraagd het college de medewerking te verlenen die
redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van de wet.
Het zich niet ernstig misdragen jegens het college .
Tweede lid In dit lid wordt de inlichtingenplicht uitgezonderd van deze
verordening. De reden hiervoor is dat hiervoor in de afzonderlijke
wetten vastgelegd boetesysteem van toepassing is.Derde lid.In de maatregelenverordening zijn voor allerlei gedragingen die een
schending van een verplichting betekenen, standaardmaatregelen vastgesteld
in de vorm van vaste bedragen. In het derde lid zijn lid is de hoofdregel
neergelegd: het college dient een op te leggen maatregel af te stemmen op de
individuele omstandigheden van de belanghebbende en de mate van
verwijtbaarheid. Deze bepaling brengt met zich mee dat het college bij elke
op te leggen maatregel zal moeten nagaan of gelet op de individuele
omstandigheden van de betrokken uitkeringsgerechtigde afwijking van de
hoogte en de duur van de voorgeschreven standaard-maatregel geboden is.
Afwijking van de standaardmaatregel op grond van hetzij de verwijtbaarheid
hetzij de persoonlijke omstandigheden kan zowel een verzwaring als een
matiging betekenen.Dit betekent dat het college bij het beoordelen of een maatregel moet worden
opgelegd, en zo ja welke, telkens de volgende drie stappen moet
doorlopen:Stap 1: vaststellen van de ernst van de gedraging. Stap 2: vaststellen van de verwijtbaarheid.Stap 3: vaststellen van de omstandigheden van de uitkeringsgerechtigde.De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in het bedrag waarmee de
bijstandsnorm of de grondslag wordt verlaagd. Vervolgens moet de
verwijtbaarheid worden vastgesteld. Tenslotte moeten de persoonlijke
omstandigheden van de belanghebbende(n) worden beoordeeld. Matiging van de
opgelegde maatregel wegens persoonlijke omstandigheden kan bijvoorbeeld aan
de orde zijn als sprake is van de zorg voor kinderen.3.Ingangsdatum en tijdvak van de maatregelEerste lid In het eerste lid is de gemakkelijkste methode van het opleggen van een
maatregel geregeld, namelijk het verlagen van het uitkeringsbedrag naar de
toekomst. In dat geval hoeft de gemeente niet over te gaan tot herziening
van bijstand en het teveel betaalde bedrag aan bijstand terug te vorderen.
Omwille van de effectiviteit (het zogeheten “lik op stuk”-beleid) is het
nodig dat een maatregel wordt opgelegd zo spoedig mogelijk nadat de
gedraging heeft plaatsgevonden. Daarom is in dit eerste lid vastgelegd dat
een maatregel wordt opgelegd met ingang van de dag volgend op de datum
waarop het besluit tot opleggen van de maatregel is bekendgemaakt, waarbij
wordt uitgegaan van de voor die maand geldende bijstandsnorm of
grondslagIn het eerste lid is wat betreft het tijdvak van de maatregel het volgende
vastgelegd. In de eerste plaats dat de maatregel wordt toegepast gedurende
één maand, als de opgelegde maatregel lager is dan of gelijk is aan 100% van
de bijstandsnorm. Deze bepaling is opgenomen om te voorkomen dat
belanghebbenden met een relatief laag bedrag aan algemene bijstand
onevenredig zwaar worden gestraft. Een voorbeeld moge dit verduidelijken.
Stel dat de bijstandsnorm € 1000 per maand is, en belanghebbende € 100 per
maand algemene bijstand ontvangt in aanvulling op € 900 per maand eigen
inkomsten, en belanghebbende vervolgens verwijtbaar wordt ontslagen. Dat
betekent in dit voorbeeld een maatregel van 100% van de bijstandsnorm,
zijnde een maatregel van € 1.000. Met de hiervoor bedoelde bepaling dat de
maatregel wordt toegepast over één maand als de maatregel lager is of gelijk
aan de bijstandsnorm, wordt in het voorbeeld voorkomen dat gedurende 10
maanden een maatregel van € 100 wordt opgelegd (omdat slechts € 100 per
maand aan algemene bijstand wordt verstrekt), en wordt in het voorbeeld
volstaan met een maatregel van totaal € 100, zijnde één maand uitkering. Dit
geldt analoog bij de toepassing van de Ioaw en Ioaz.In de tweede plaats is in het eerste lid wat betreft het tijdvak van de
maatregel vastgelegd dat de maatregel gedurende meerdere maanden wordt
toegepast, als de maatregel hoger is dan 100% van de bijstandsnorm. Deze
bepaling is opgenomen om niet op voorhand de mogelijkheid uit te sluiten dat
bij een eerste maatregeloplegging een maatregel wordt opgelegd die hoger is
dan 100% van de bijstandsnorm. Ook dit moge een voorbeeld verduidelijken.
Stel dat de norm € 1000 per maand is, en belanghebbende wordt ontslagen,
waarbij sprake is van zware verwijtbaarheid. De maatregel kan dan wegens de
zware verwijtbaarheid worden verhoogd met toepassing van artikel 2, tweede
lid, van deze verordening, tot bijvoorbeeld € 1.500,00. Met de bepaling dat
de maatregel wordt toegepast over meerdere maanden als de maatregel hoger is
dan 100% van de bijstandsnorm wordt voorkomen dat in het voorbeeld de
maatregel niet kan worden verhoogd wegens zware verwijtbaarheid. Zou de
hiervoor bedoelde bepaling niet zijn opgenomen, dan zou namelijk de
maatregel beperkt moeten blijven tot één maand (en dus ook tot € 1000). Met
de hiervoor bedoelde bepaling wordt dan € 1000 maatregel uitgevoerd in de
eerste maand en de resterende € 500 in de daarop volgende maand.Tweede lidIn het tweede lid is geregeld dat verlaging van de uitkering ook met
terugwerkende kracht kan plaatsvinden als de bijstandsnorm over een periode
in het verleden nog niet is uitbetaald, dan wel het opleggen van een
maatregel in de toekomst niet of niet geheel mogelijk is wegens beëindiging
van de bijstand. Een voorbeeld waarin de bijstandsnorm over een periode in het verleden nog
niet is uitbetaald is de volgende situatie. Op 1 februari 2012 heeft de
belanghebbende een aanvraag om algemene bijstand ingediend. Op 5 maart 2012
wordt besloten de gevraagde algemene bijstand toe te kennen met ingang van 1
februari 2012, en wordt tevens besloten een maatregel op te leggen met
ingang van 1 februari 2012 omdat belanghebbende verwijtbaar is ontslagen.
Als het tweede lid niet zou bestaan zou de maatregel - met toepassing van
het eerste lid - pas kunnen ingaan op 5 maart 2012 (aannemende dat de
toekenningbeschikking wordt verzonden op de dag van het besluit, te weten 5
maart 2012). Met toepassing van het tweede lid kan de maatregel in de
voornoemde situatie ingaan op 1 februari 2012.Een voorbeeld waarin opleggen van een maatregel niet mogelijk is wegens
beëindiging van de bijstand is de volgende situatie. Met ingang van 5-3-2012
is de bijstandsuitkering van belanghebbende beëindigd wegens
werkaanvaarding. Nadat is besloten de bijstandsuitkering te beëindigen,
blijkt dat belanghebbende op 1-2-2012 passende arbeid heeft geweigerd. Met
toepassing van het tweede lid kan (na 5 maart 2012) worden besloten een
maatregel op te leggen over de maand februari 2012, die reeds aan
belanghebbende is uitbetaald. Daarvoor is wel noodzakelijk dat het besluit
tot toekenning van bijstand wordt herzien met toepassing van artikel 54,
derde lid, van de wet, en de bijstand wordt teruggevorderd.Derde lid Terwijl het eerste en tweede lid zien op een situatie dat nog geen maatregel
is opgelegd, maar daartoe nog moet worden besloten, ziet het derde lid op de
situatie dat met toepassing van het eerste lid reeds een maatregel is
opgelegd naar de toekomst, maar effectuering daarvan niet mogelijk is omdat
de bijstand is beëindigd nadat de maatregel is opgelegd. Met dit derde lid
wordt voorkomen dat een belanghebbende een maatregel ontloopt door
bijvoorbeeld korte tijd te gaan werken. Deze bepaling staat in de huidige
verordening en is dus geen nieuwe bepalingHet college heeft de bevoegdheid om bij een eventuele nieuwe aanvraag om
bijstand alsnog rekening te houden met een eerder opgelegde maatregel (zie
TK 2002-2003, 28 870, nr. 3, p. 25). Een dergelijke maatregel kan vanwege de
samenhang met het recht op bijstand niet bij voorbaat worden opgelegd. Het
college moet bij het opnieuw toekennen van het recht op bijstand een besluit
nemen of en zo ja in hoeverre er aanleiding bestaat om de reeds eerder
opgelegde maatregel alsnog te effectueren. Pas dan is er sprake van een
maatregelbesluit en staat de mogelijkheid van bezwaar tegen de maatregel
open (zie Centrale Raad van Beroep – hierna te noemen: “CRvB”- 08-09-2009,
nrs. 07/6337 WWB e.a. en CRvB 07-12-2010, nr. 09/1094 WWB). Ook de jurisprudentie staat toe dat het college bij het opnieuw toekennen
van (algemene) bijstand beoordeelt of en zo ja in hoeverre er aanleiding is
een eerder opgelegde maatregel te effectueren. Daar moet dan wel een besluit
over worden genomen, hetgeen uitdrukkelijk in deze bepaling in de
verordening is opgenomen (CrvB 08-09-2009, 07/6337 WWB, BJ7732, CRvB
07-12-2010, 09 / 1094 WWB, BO6721).4.Verlaging algemene en bijzondere bijstand.Eerste lidIn dit lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel plaatsvindt door
verlaging van de algemene bijstand of de grondslag. Tweede lidIn artikel 4, tweede lid, onderdeel a van deze verordening is bepaald dat
een verlaging ook kan plaatsvinden door verlaging van de bijzondere bijstand
indien aan een belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met
toepassing van artikel 12 WWB. Personen tussen de 18 en 21 jaar ontvangen
een lage jongerennorm, die op grond van artikel 12 van de WWB indien
noodzakelijk wordt aangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand
in de kosten van levensonderhoud. Als een verlaging uitsluitend op de
algemene bijstand, te weten de lage jongerennorm wordt opgelegd, zou dit
leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte van de 21-jarigen. Daarom is in
het tweede lid, onderdeel a, geregeld dat de verlaging ook kan plaatsvinden
door verlaging van de bijzondere bijstand op grond van artikel 12.Artikel 4, tweede lid, onderdeel b van deze verordening maakt het mogelijk
dat het college in incidentele gevallen een maatregel oplegt over de
bijzondere bijstand. Er moet dan wel een verband bestaan tussen de gedraging
van een belanghebbende en zijn recht op bijzondere bijstand. 5.Het besluit tot opleggen van een maatregelHet verlagen van een uitkering op grond van deze verordening vindt plaats
door middel van een besluit. Tegen dit besluit kan een belanghebbende
bezwaar en beroep indienen. In artikel 5 van deze verordening is aangegeven
wat in het besluit in ieder geval moet worden vermeld. Deze eisen vloeien
rechtstreeks voort uit de Awb en dan met name uit het motiveringsvereiste.
Het motiveringsvereiste houdt onder andere in dat een besluit kenbaar is en
van een deugdelijke motivering is voorzien.6.Afzien van het opleggen van een maatregelEerste lidHet afzien van het opleggen van een maatregel “indien elke vorm van
verwijtbaarheid” ontbreekt, is overgenomen uit artikel 18, tweede lid, van
de WWB. Aangenomen moet worden dat hiervan uitsluitend sprake is bij
evidente afwezigheid van verwijtbaarheid (zie CRvB 24-07-2001, nr. 99/1857
NABW, LJN AD4887). Het is aan het college te beoordelen of elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt aan het betreffende gedrag.Een andere reden om af te zien van het opleggen van een maatregel is dat na
de constatering van de gedraging niet voortvarend is besloten door het
college. Met “niet voortvarend” wordt in dit artikellid bedoeld dat meer dan
een jaar is verstreken na de constatering van de gedraging, en het college
nog geen besluit heeft genomen over het al dan niet opleggen van een
maatregel.Tweede lidIn artikel 6, tweede lid, van deze verordening is geregeld dat kan worden
afzien van het opleggen van een maatregel indien daarvoor dringende redenen
aanwezig zijn. De verordening stelt een algemene verplichting tot het
opleggen van een maatregel voorop. Uitzonderingen moeten echter mogelijk
zijn indien voor de belanghebbende onaanvaardbare consequenties zouden
optreden. Uit het woord "dringend" blijkt dat er wel iets heel bijzonders en
uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een afwijking van het algemene
principe gerechtvaardigd zijn. Wat dringende redenen zijn, is afhankelijk
van de concrete situatie en kan dus niet op voorhand worden vastgelegd. Derde lidIn het derde lid van deze verordening is vermeld dat de belanghebbende
schriftelijk op de hoogte wordt gesteld, als het college wegens dringende
reden afziet van het opleggen van een maatregel. Dit is van belang in
verband met eventuele recidive. 7.Samenloop van gedragingenEerste lidHet begrip samenloop is afkomstig uit het strafrecht. In het strafrecht is
samenloop aanleiding tot strafverzwaring. Van samenloop is sprake indien een
belanghebbende (min of meer) gelijktijdig meerdere (verschillende)
maatregelwaardige gedragingen doet, die ieder voor zich het niet nakomen van
een verplichting met zich meebrengen. Het verschil tussen samenloop en
recidive, ook een begrip dat afkomstig is uit het strafrecht, is dat pas
sprake is van recidive als na een
eerder genomen maatregelbesluit een
gedraging plaatsvindt die aanleiding is tot een maatregel van dezelfde of
een hogere categorie. Een ander verschil tussen recidive en samenloop is dat
bij recidive sprake moet zijn van schending van dezelfde wettelijke
verplichting. Gemeenten kunnen ervoor kiezen géén regeling voor de samenloop van
gedragingen in de maatregelenverordening op te nemen. In dat geval zal het
college in het individuele geval een verlaging moeten vaststellen, met in
achtneming van artikel 2, derde lid van de verordening. Omwille van de
duidelijkheid is in dit artikel een regeling opgenomen voor de
samenloop.Die regeling houdt in dat, indien sprake is van samenloop, een maatregel
wordt opgelegd waarbij wordt uitgegaan van cumulatie van de afzonderlijke
maatregelen. Een voorbeeld is de volgende situatie. De belanghebbende neemt
deel aan een gesprek met zijn klantmanager, en dat gesprek heeft tot doel de
mogelijkheden te bezien voor de arbeidsinschakeling van die belanghebbende.
De belanghebbende wordt ontzettend boos, bedreigt en slaat de klantmanager
en loopt weg. Dan is sprake van het niet of in onvoldoende mate meewerken
aan een onderzoek naar de mogelijkheden voor arbeidsinschakeling, zijnde een
gedraging van categorie 2, die leidt tot een maatregel van € 200,00.
Tegelijkertijd is sprake van het zich ernstig misdragen, wat leidt tot een
maatregel van de gehele van toepassing zijnde bijstandsnorm gedurende één
maand. Volgens dit artikel worden beide maatregelen in dit geval bij elkaar
opgeteld.Tweede en derde lidIn aansluiting bij het “lik op stuk”-beleid, dat inhoudt dat een
belanghebbende zo snel mogelijk het effect van een opgelegde maatregel moet
ondervinden, is in het tweede en derde lid van dit artikel vastgelegd dat de
maatregel zo snel mogelijk wordt geëffectueerd. In het tweede lid is geregeld dat indien de in het eerste lid bedoelde
cumulatie een maatregel oplevert die lager is dan of gelijk is aan 100% van
de bijstandsnorm, de maatregel wordt toegepast gedurende één maand, te
rekenen vanaf de dag volgend op de datum waarop het besluit tot opleggen van
de maatregel is bekendgemaakt.In het derde lid is geregeld dat indien de in het eerste lid bedoelde
cumulatie een maatregel oplevert die hoger is dan 100% van de bijstandsnorm,
de maatregel wordt toegepast gedurende meerdere maanden, te rekenen vanaf de
dag volgend op de datum waarop het besluit tot opleggen van de maatregel is
bekendgemaakt, waarbij de maatregel over de eerste maand wordt vastgesteld
op 100% van de van toepassing zijnde bijstandsnorm en het restant van de
maatregel in de daarop volgende maand of maanden zoveel mogelijk wordt
vastgesteld op veelvouden van 100% van de bijstandsnorm.8.GedragingenDe gedragingen die verband houden met het geen of onvoldoende medewerking
verlenen aan het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid, worden in
drie categorieën onderscheiden. Hierbij is de ernst van de gedraging het
onderscheidend criterium. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de
gedraging concretere gevolgen heeft voor het niet verkrijgen van betaalde
arbeid.Eerste categorie, onderdeel aDe eerste categorie, onderdeel a, betreft de formele verplichting om zich
als werkzoekende in te schrijven bij UWV WERKbedrijf en ingeschreven te doen
blijven.Eerste categorie, onderdeel bIn de Memorie van Toelichting (TK 2010-2011, 32 815, nr. 3. p. 59) is het
volgende vermeld:“In het vierde lid van artikel 41
is geregeld dat alleenstaanden en alleenstaande
ouders jonger dan 27 jaar en gezinnen waarvan alle gezinsleden jonger
dan 27 jaar zijn pas vier weken na de melding een aanvraag voor algemene
bijstand kunnen indienen. Gedurende die weken dienen zij zelf
naar werk te zoeken en hun mogelijkheden in het uit
’s Rijks kas bekostigd onderwijs te onderzoeken. Na die vier weken wordt
de aanvraag door het college in behandeling genomen. Als de aanvraag
voor algemene bijstand binnen de periode van vier weken is
ingediend, dan zal het college na die vier weken
constateren dat ze over te weinig gegevens beschikt om het recht op
bijstand vast te stellen. Immers, op grond van artikel 43, vierde lid,
dient het college bij de vaststelling van het recht op bijstand rekening
te houden met de gedragingen en houding van de
jongere gedurende de vier weken na de melding. Aangezien de aanvraag
eerder dan de vier weken na melding is ingediend, heeft het college te
weinig gegevens om de gedragingen en houding van de jongere gedurende
die vier weken te beoordelen. De jongere zal dan de
gelegenheid worden geboden om zijn gegevens aan te vullen. Indien de
jongere van deze mogelijkheid gebruik maakt en het college hem een recht
op bijstand toekent, kan het college op grond van artikel 18
van de WWB besluiten om een maatregel op te leggen
vanwege het niet voldoen aan de plicht om pas vier weken na de melding
een aanvraag in te dienen.”Gelet op de voornoemde passage in de Memorie van Toelichting is in onderdeel
b van de eerste categorie vermeld dat het indienen van een aanvraag om
algemene bijstand door een jongere onder de 27 jaar binnen de zoektermijn
van vier weken een maatregelwaardige gedraging is. In dat geval is het
mogelijk om op grond van artikel 41, vierde lid, van de WWB in samenhang met
artikel 43, vierde lid, van de WWB een maatregel op te leggen.Tweede categorie, algemeenDe tweede categorie betreft de verplichting tot een actieve opstelling op de
arbeidsmarkt. Onder de letter a tot en met e zijn verplichtingen
gerangschikt die voor alle belanghebbenden gelden, onder de letter f de
verplichting die uitsluitend geldt voor een alleenstaande ouder, en onder de
letter g tot en met i de verplichtingen voor een persoon jonger dan 27
jaar.Tweede categorie, onderdeel cDe gedragingen onder onderdeel c, te weten gedragingen die de inschakeling
in de arbeid belemmeren, zijn niet uitdrukkelijk in de wet vermeld maar zijn
wel belangrijk geacht in het kader van de jurisprudentie. De CRvB (uitspraak
d.d. 20-05-2008, nr. 07/2137 WWB, LJN BD2362) heeft namelijk geoordeeld dat
de gemeente in dat geval terecht had geoordeeld dat sprake was van
gedragingen die de inschakeling in de arbeid belemmeren. Het ging in dat
geval om een belanghebbende die had geweigerd om te solliciteren naar lager
betaalde functies binnen de discipline waarin hij in het verleden werkzaam
is geweest, en die geen gehoor had gegeven aan verzoeken om de toonzetting
en inhoud van zijn sollicitatiebrieven te veranderen teneinde zijn kansen op
werk te vergroten. Het ging hier met name om negatieve gedragingen bij
sollicitaties. Wellicht zou kunnen worden gesteld dat dit al valt onder
onderdeel a (het niet naar vermogen trachten arbeid in dienstbetrekking te
verkrijgen), maar omdat de CRvB nadrukkelijk oordeelt dat de gemeente
terecht heeft geoordeeld dat hier sprake is van gedragingen die de
inschakeling in de arbeid belemmeren, is deze categorie gedragingen
opgenomen onder de tweede categorie. 9.Hoogte en duur maatregelHet eerste lid behoeft geen nadere toelichting.Het tweede lid wijkt in zoverre af van de Huidige Maatregelen- en
handhavingsverordening, dat een waarschuwing alleen nog mogelijk is bij
gedragingen van de eerste categorie. De gedragingen van de tweede en derde
categorie zijn aanzienlijk ernstiger van aard en daarbij past niet dat bij
die gedragingen een waarschuwing kan worden opgelegd. Een voorbeeld ter
illustratie is een (verwijtbare) ontslagname: hierbij past niet dat hiervoor
ook een waarschuwing kan worden opgelegd.10.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor devoorziening in het bestaanEerste lidDe verplichting om voldoende besef van verantwoordelijkheid te (be)tonen
voor de voorziening in het bestaan, geldt al voordat een bijstandsuitkering
wordt aangevraagd. Dit betekent dat wanneer iemand in de periode voorafgaand
aan de bijstandsaanvraag een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
heeft getoond, waardoor hij niet langer beschikt over de middelen om in de
kosten van het bestaan te voorzien en als gevolg daarvan een
bijstandsuitkering aanvraagt, de gemeente bij de toekenning van de bijstand
hiermee rekening kan houden door het opleggen van een maatregel. Van een
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het
bestaan kan bijvoorbeeld sprake zijn bij een onverantwoorde besteding van
vermogen of indien in het geheel geen dan wel te laat een aanvraag wordt
gedaan voor een voorliggende voorziening.Tweede lidIn het tweede lid wordt een relatie gelegd tussen de hoogte van de maatregel
en het benadelingsbedrag. Het benadelingsbedrag is in dit geval de omvang
van het vermogen of de voorziening waarmee de betrokkene gedurende kortere
of langere tijd buiten de bijstand zou zijn gebleven. Vanwege een eenvoudige
uitvoering in de praktijk vindt de berekening van de op te leggen maatregel
niet plaats op grond van het feitelijke benadelingsbedrag, maar op basis van
een vast bedrag per categorie en wel als volgt:
bij een benadelingsbedrag tot € 1.000,00: een maatregel van €
100,00;
bij een benadelingsbedrag van € 1.000,00 tot € 2.000,00: een
maatregel van € 200,00;
bij een benadelingsbedrag van € 2.000,00 tot € 4.000,00: een
maatregel van € 400,00;
bij een benadelingsbedrag van € 4.000,00 of meer: een maatregel van
de gehele van toepassing zijnde bijstandsnorm.
Vierde lid Met de inwerkintreding van de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid
SZW-wetgeving wordt niet alleen het sanctieregime in de Wwb, Ioaw en Ioaz
aangescherpt, maar ook het sanctieregime in diverse andere sociale
zekerheidswetten. In de diverse andere sociale zekerheidswetten wordt een
vergelijkbaar regime ingevoerd (boete ter hoogte van de ten onrechte
ontvangen uitkering en bij recidive boete ter hoogte van 150% van de ten
onrechte ontvangen uitkering. Een belangrijk verschil met de Wwb is dat in
de overige sociale zekerheidswetten, waaronder ook de Ioaw en Ioaz, het
boetebedrag bij recidive in beginsel voor een termijn van vijf jaar moet
worden verrekend zonder inachtneming van de beslagvrije voet. Dit kan ertoe
leiden dat een bepaalde uitkering van een voorliggende voorziening ten
opzichte van de Wwb feitelijk niet tot uitbetaling komt, doordat de
recidiveboete wordt verrekend met de volledige uitkering. In dat geval kan
de belanghebbende, die feitelijk geen middelen heeft, aleen beroep doen op
algemene bijstand. Het verlies van de voorliggende voorziening is in dat
geval tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in
het bestaan, waardoor er sprake is van maatregelwaardig gedrag. De huidige
Maatregelen- en handhavingsverordening mist een bepaling die in deze
situatie voorziet. Met het hier voorgestelde artikellid wordt in die lacune
voorzien. Het voorgestelde artikel komt er in feite op neer dat de
belanghebbende in een identieke situatie terechtkomt als de recidiverende
bijstandsgerechtigde. Dat houdt in dat gedurende drie maanden ook geen
algemene bijstand wordt uitbetaald. Nadrukkelijk is voor de ingangsdatum van
de maatregel niet gekozen voor de effectuering van de verrekening, maar de
ingangsdatum van de algemene bijstand. Een voorbeeld moge dit
verduidelijken. Als een WW-uitkering feitelijk niet tot uitbetaling komt
wegens verrekening van een recidiveboete, en de verrekening is gestart op 1
maart 2013, maar de belanghebbende pas op 1 juni 2013 een aanvraag indient
om algemene bijstand, zou de maatregel niet kunnen worden geëffectueerd als
die zou ingaan op het moment van de verrekening, dat is in het voorbeeld 1
maart 2013, want toen had de belanghebbende helemaal geen recht op bijstand.
Daarom is bewust gekozen om de maatregel te doen ingaan op de ingangsdatum
van de algemene bijstand, die wel wordt toegekend maar feitelijk gezien drie
maanden niet tot uitbetaling komt.11.Nadere verplichtingenIn artikel 55 van de Wwb wordt de mogelijkheid geboden om naast de in
Hoofdstuk 2 van de wet opgenomen verplichtingen aan belanghebbende bepaalde
andere verplichtingen op te leggen die strekken tot arbeidsinschakeling of
vermindering dan wel beëindiging van de bijstand. De verplichting om zich op
advies van een arts onder medische behandeling te stellen, is expliciet
opgenomen in het artikel. Een ander voorbeeld is de verplichting om zich als
woningzoekende in te schrijven indien er bijzondere bijstand wordt verstrekt
voor een te hoge huur. In dit artikel is de mogelijkheid opgenomen om een
maatregel op te leggen als niet aan een dergelijke nadere verplichting wordt
voldaan. 12Verwezen wordt naar de toelichting op artikel 8 van deze verordening.13Verwezen wordt naar de toelichting op artikel 9 van deze verordening.14. Zeer ernstige misdragingenOnder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van
agressie worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van
verwijtbaarheid en van gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle
gevallen als onacceptabel kan worden beschouwd. Ook de CRvB heeft bepaald
dat sprake is van ernstig misdragen als sprake is van agressief, aan de
belanghebbende toe te rekenen gedrag dat in het normale menselijke verkeer
in alle gevallen als onacceptabel kan worden beschouwd (CRvB 29 juli 2008,
LJN BD7970). Gemeenten kunnen alleen een verlaging toepassen indien er een verband
bestaat tussen de ernstige misdraging en (mogelijke) belemmeringen voor de
gemeente bij het vaststellen van het recht op bijstand. Vandaar dat in dit
artikel wordt bepaald dat de zeer ernstige misdragingen moeten hebben
plaatsgevonden onder omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de
uitvoering van de wet.In artikel 18, tweede lid, van de wet, wordt gesproken over ‘het zich jegens
het college zeer ernstig misdragen’. Dit betekent dat alleen (zeer)
agressief gedrag tegenover leden van het college en hun ambtenaren
aanleiding zijn voor het toepassen van een verlaging. Er kan dus geen
verlaging worden toegepast als een klant zich agressief heeft gedragen
tegenover een medewerker van een andere organisatie die belast is met de
uitvoering van de wet (bijvoorbeeld een reïntegratiebedrijf). Het is dat
geval wellicht wel mogelijk om een verlaging op te leggen wegens het niet of
onvoldoende gebruikmaken van een voorziening gericht op arbeidsinschakeling
(artikel 8, tweede of derde lid, van deze verordening).Zeer ernstige misdragingen als bedoeld in dit artikel zijn volstrekt
onacceptabel en aan dergelijke gedragingen dient een zwaar gewicht toegekend
te worden. Op grond hiervan is een maatregel van 100% van de bijstandsnorm
gerechtvaardigd. Mocht sprake zijn van verminderde verwijtbaarheid, dan kan
de maatregel altijd nog worden gematigd. Bij het vaststellen van de
verlaging in de situatie dat een uitkeringsgerechtigde zich ernstig heeft
misdragen, zal namelijk altijd gekeken moeten worden naar de ernst van de
gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de persoonlijke omstandigheden van
de belanghebbende.Het toepassen van een verlaging staat geheel los van het doen van aangifte
bij de politie. Het college legt een verlaging op, terwijl de functionaris
tegen wie de agressie zich richtte aangifte kan doen bij de politie.15.Recidive en herhaalde recidive bij niet nakomen van
arbeidsverplichtingenEerste lid: recidive door gedraging in dezelfde of hogere categorie
Als binnen één jaar nadat eerder een maatregel is opgelegd sprake is van een
herhaling van de verwijtbare gedraging van dezelfde of hogere categorie,
wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een
verdubbeling van de hoogte van de maatregel die moet worden opgelegd voor de
nieuwe gedraging. Voor het bepalen van de aanvang van de termijn van twaalf
maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de eerdere maatregel
is opgelegd, bekend is gemaakt. Van recidive is ook sprake als de eerste
maatregel is opgelegd vanwege een verwijtbare gedraging van partner 1 en de
tweede verwijtbare gedraging partner 2 is aan te rekenen. Op grond van de
begripsomschrijving wordt onder belanghebbende immers ook het gezin
verstaan.Tweede lid: herhaalde recidive in dezelfde of hogere
categorieAls de belanghebbende zich na het opleggen van de in hoogte verdubbelde
maatregel binnen twaalf maanden na bekendmaking daarvan opnieuw schuldig
maakt aan een verwijtbare gedraging van dezelfde of hogere categorie wordt
de hoogte van de maatregel die moet worden opgelegd voor de nieuwe
gedraging, verdrievoudigd.Een voorbeeld moge dit verduidelijken. Stel dat aan een belanghebbende met
toepassing van het eerste lid een maatregel is opgelegd omdat voor de tweede
maal is gebleken dat belanghebbende onvoldoende heeft gesolliciteerd. Wegens
deze recidive is de maatregel die is aangewezen voor de nieuwe gedraging, te
weten € 200, verdubbeld tot € 400. Als dan voor de derde maal blijkt dat
belanghebbende onvoldoende heeft gesolliciteerd, wordt volgens het tweede
lid van dit artikel de maatregel die is aangewezen voor de nieuwe gedraging,
zijnde € 200, verdrievoudigd, en wordt dus een maatregel opgelegd van €
600.Een ander voorbeeld. Als na de beschikking waarbij wegens recidive een
maatregel van € 400 is opgelegd blijkt dat belanghebbende verwijtbaar is
ontslagen, moet voor de nieuwe gedraging een maatregel worden opgelegd van
100% van de bijstandsnorm. Als de bijstandsnorm bijvoorbeeld € 1000 is wordt
de maatregel volgens het tweede lid van dit artikel dan € 3000. Met
toepassing van het derde lid (zie hierna) wordt dan de maatregel in feite
geëffectueerd over drie maanden. In deze verordening is er voor gekozen om
de aangewezen maatregel bij herhaalde recidive te verdrievoudigen en niet te
verviervoudigen. De reden hiervoor is dat verviervoudigen in strijd zou
kunnen komen met het evenredigheidsbeginsel. Dat wil zeggen dat bij bezwaar
of beroep zou kunnen worden geoordeeld dat de maatregel dan niet (meer)
evenredig zou zijn aan de maatregelwaardige gedraging. Dan zou in het laatst
gegeven voorbeeld namelijk een maatregel moeten worden opgelegd van € 4000,
te effectueren over 4 maanden. Derde lid: Periode van effectuering van een
maatregelIn deze verordening is zoals gezegd gekozen voor vaste maatregelbedragen.
Dat betekent dat ook bij oplegging van een maatregel ten bedrage van 100%
van de bijstandsnorm in de beschikking waarbij de maatregel wordt opgelegd,
het bedrag moet worden vermeld dat aan maatregel wordt opgelegd, dat wil
zeggen de van toepassing zijnde bijstandsnorm. Als sprake is van toepassing van het eerste lid, en dus sprake is van
recidive, en voor de nieuwe gedraging een maatregel moet worden opgelegd van
100% van de van toepassing zijnde bijstandsnorm, wordt laatstgenoemde
maatregel in hoogte verdubbeld, dus tot 200% van de bijstandsnorm. Door de
formulering van het derde lid wordt bereikt dat de maatregel in de hiervoor
bedoelde situatie, zijnde 200% van de bijstandsnorm wordt geëffectueerd door
100% gedurende twee maanden toe te passen. Dit geldt analoog bij herhaalde
recidive.Een voorbeeld van toepassing van het eerste en derde lid van artikel 15 is
de volgende situatie. Aan een belanghebbende is bij besluit van 4 januari
2012 een maatregel opgelegd van € 200 (tweede categorie) wegens onvoldoende
solliciteren. Op 4 februari 2012 blijkt wederom dat belanghebbende
onvoldoende heeft gesolliciteerd, wat wederom een gedraging is van de tweede
categorie. In dit voorbeeld wordt dan de maatregel die is aangewezen voor de
nieuwe gedraging, zijnde € 200, verdubbeld, en wordt dus een maatregel
opgelegd van € 400. Als op 4 februari 2012 echter niet blijkt dat
belanghebbende onvoldoende heeft gesolliciteerd, maar op die datum blijkt
dat belanghebbende verwijtbaar is ontslagen, wordt de maatregel die is
aangewezen voor de nieuwe gedraging, zijnde de gehele van toepassing zijnde
bijstandsnorm, verdubbeld (en wordt in feite dus een maatregel opgelegd van
200% van de gehele van toepassing zijnde bijstandsnorm). Zou de
bijstandsnorm € 1000 zijn, dan wordt in de beschikking vermeld dat een
maatregel wordt opgelegd van € 2000, en wordt daar in de beschikking aan
toegevoegd dat die maatregel met toepassing van het derde lid van dit
artikel in feite wordt geëffectueerd over twee maanden.Vierde lid: waarschuwing telt mee voor herhalingIn het vierde lid is vastgelegd dat een waarschuwing wegens het niet nakomen
van de verplichting met betrekking tot arbeidsinschakeling wordt
gelijkgesteld met een besluit waarbij een maatregel is opgelegd, en dus
meetelt voor de recidive. Voortdurende herhalingDe voortdurende herhaling (dat wil zeggen herhaling op herhaling op
herhaling) is niet geregeld in deze verordening. Dat betekent echter niet
dat in een dergelijk geval geen maatregel kan worden opgelegd. Bij
voortdurende herhaling kan met toepassing van het bepaalde in artikel 2,
tweede lid, van deze verordening een maatregel worden opgelegd die wordt
afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate waarin de belanghebbende de
gedraging kan worden verweten en de omstandigheden waarin hij verkeert.Voor de toelichting op deze artikelen wordt hier verwezen naar de algemene
toelichting op deze verordening en de toelichting op artikel 15 van deze
verordening. Daar zijn namelijk concrete voorbeelden beschreven die voor de
toepassing van de artikelen 16 tot en met 18 relevant kunnen zijn.Dit artikel behoeft geen nadere toelichting.20Verrekening zonder inachtneming van de beslagvrije voet)In dit artikel is de hoofdregel neergelegd dat gedurende de eerste drie
maanden verrekening van de recidiveboete plaatsvindt zonder dat rekening
wordt gehouden met de met de beslagvrije voet. Dat betekent in feite dat de
bijstandsuitkering gedurende drie maanden niet wordt uitbetaald.In de Memorie van Toelichting bij de Wet aanscherping (kamerstuk 33207, nr.
3, p. 8) is vermeld dat de regering het heel legitiem vindt om alleen voor
deze groep en alleen voor deze situatie de bescherming van de beslagvrije
voet tijdelijk buiten werking te stellen. Het betreft hier immers
uitsluitend een recidiveboete, wat erop duidt dat de belanghebbende bij
herhaling onwillig is om zich aan de inlichtingenplicht te houden die nodig
is voor de vaststelling van het uitkeringsrecht. De regering is van oordeel
dat de belanghebbende in dat geval door zijn gedrag het draagvlak ondermijnt
voor de sociale minimumbescherming die is beoogd met de uitkering en de
beslagvrije voet. Hiermee wordt in feite bedoeld dat een belanghebbende die
zich bij herhaling niet houdt aan de inlichtingenplicht, tijdelijk niet de
bescherming van de beslagvrije voet verdient.Bovendien is het buiten werking stellen van de beslagvrije voet al mogelijk
in alle sociale verzekeringswetten als cliënten niet de inlichtingen willen
verstrekken die van belang zijn voor terugvordering van ten onrechte
betaalde uitkeringen en de betaling van de bestuurlijke boete. Omdat het
uitkeringsorgaan in dat geval niet kan beoordelen tot welk bedrag de
terugvordering en de boete verrekend kunnen worden met de uitkering, kunnen
zij de beslagvrije voet buiten beschouwing laten.Anderzijds wordt rekening gehouden met de zorgplicht van gemeenten. Het
zonder uitzondering volledig buiten werking stellen van de beslagvrije voet
gedurende drie maanden kan negatieve maatschappelijke consequenties hebben.
Dat moet voorkomen worden, nu de regeling daarmee zijn doel voorbij zou
schieten. Daarom zijn uitzonderingen op de in dit artikel neergelegde
hoofdregel geregeld in de artikelen 21 en 22. 21Verrekening als is aangetoond dat het saldo van alle bankrekeningen
minder is dan drie maal de toepasselijke bijstandsnormIn het belang van een eenvoudige bedrijfsvoering is er nadrukkelijk niet
voor gekozen dat het college in alle gevallen gaat beoordelen of er
aanleiding is om een uitzondering op de in artikel 20 neergelegde hoofdregel
te maken, en is ervoor gekozen om het initiatief om de beslagvrije voet toe
te passen nadrukkelijk bij de belanghebbende zelf te leggen.In de tweede plaats is nadrukkelijk niet gekozen voor de term “vermogen” of
“bezittingen”, maar voor het saldo op alle bankrekeningen. Ook deze keuze is
ingegeven door het streven naar een eenvoudige bedrijfsvoering. Keuze voor
de term “vermogen”of “bezittingen” kan tot discussies leiden wat wel of niet
tot het vermogen of de bezittingen behoort, en bovendien kan het voor het
vaststellen van het vermogen of de bezittingen noodzakelijk zijn dat een
huisbezoek plaatsvindt om te beoordelen of belanghebbende wellicht
waardevolle vermogensbestanddelen of bezittingen heeft. De keuze voor de
term “vermogen” of “bezittingen” zal er waarschijnlijk toe leiden dat de
vaststelling van het vermogen of de bezittingen enerzijds ingewikkelder is
dan het thans gekozen systeem en anderzijds meer tijd en inspanningen kost.
Dat wordt niet gewenst geacht. Het vaststellen van het saldo op de
bankrekeningen is relatief eenvoudig en weinig tijdrovend.Met de hier neergelegde keuze wordt ook recht gedaan aan de praktijk, in die
zin, dat vele bijstandsgerechtigden geen vermogen hebben dat meer bedraagt
dan drie maal de toepasselijke bijstandsnorm en een simpel verzoek van de
bijstandsgerechtigde zal leiden tot toepassing van de beslagvrije voet in de
hier bedoelde situaties. Dan dient de belanghebbende uiteraard wel alle
bankrekeningen te overleggen, en moet daaruit blijken dat de belanghebbende
geen vermogen heeft dat meer bedraagt dan driemaal de toepasselijke
bijstandsnorm. Is het vermogen wél meer dan driemaal de toepasselijke
bijstandsnorm, dan wordt de belanghebbende geacht om het feitelijk niet
betalen van de uitkering gedurende drie maanden te kunnen opvangen, waarbij
niet uit het oog mag worden verloren dat, zoals al is vermeld bij de
toelichting op artikel 20, het hier een belanghebbende betreft die bij
herhaling onwillig is om zich te houden aan de wettelijke
inlichtingenplicht. Daar mag een duidelijk signaal tegenover staan.Om discussies te voorkomen en ook uit een oogpunt van eenvoudige
bewijsvoering is er ook voor gekozen dat belanghebbende het hier bedoelde
verzoek schriftelijk moet doen.22Verrekening bij huisuitzetting of dringende redenenEr zijn naast de situatie als bedoeld in artikel 21 nog situaties denkbaar
waarin volledige verrekening met de beslagvrije voet ook niet aanvaardbaar
wordt geacht, zoals bij dreigende huisuitzetting en dringende redenen. Een dreigende huisuitzetting kan worden gezien als een dringende reden om
van verrekening met de beslagvrije voet, al dan niet gedeeltelijk, af te
zien. Dat volgt uit het woord “anderszins” in onder deel b. Voorkomen moet
worden dat een belanghebbende met zijn gezin door de volledige verrekening
op straat komt te staan, waarmee de problematiek alleen maar verergert met
alle maatschappelijke kosten van dien. Ook bij aanwezigheid van andere dringende redenen dan een dreigende
huisuitzetting, kan rekening worden gehouden met de bescherming van de
beslagvrije voet. Van dringende redenen is niet snel sprake. Het gaat
slechts om incidentele gevallen, waarbij de behoeftige omstandigheden waarin
de belanghebbende en diens gezinsleden verkeren op geen enkele andere wijze
te verhelpen zijn. Het enkele feit dat het belanghebbende door de
verrekening aan middelen ontbreekt om in het bestaan te voorzien, is op zich
geen voldoende voorwaarde om te kunnen spreken van dringende redenen.23.Eerder opgelegde bestuurlijke boetesOp grond van de artikelen 60b, derde lid, en 60, vierde lid, van de Wwb is
de volledige verrekening gedurende maximaal drie maanden zonder toepassing
van de beslagvrije voet niet alleen van toepassing op de recidiveboete maar
ook op de boete die was opgelegd bij de eerste gedraging als die nog niet
volledig is afbetaald. Daarom is in dit artikel geregeld dat de artikelen
20, 21 en 22 in dat geval van overeenkomstige toepassing zijn.24en 25De artikelen behoeven geen nadere toelichting.26InwerkingtredingHet eerste lid van dit artikel spreekt voor zich.In het tweede lid is een regeling neergelegd die bijvoorbeeld de volgende
situatie beoogt te regelen. Stel dat in maart 2013 wordt geconstateerd dat
de belanghebbende heeft gefraudeerd over de periode vanaf 1 januari 2012
(bijvoorbeeld een gezamenlijke huishouding heeft verzwegen). Volgens het
wettelijk overgangsrecht is dan volledig het nieuwe recht van toepassing.
Dat betekent verplicht de volledige ten onrechte verstrekte bijstand
terugvorderen en bovendien verplicht een boete opleggen ten bedrage van de
volledige ten onrechte verstrekte bijstand. Als in het voorbeeld
bijvoorbeeld over de periode waarop de fraude betrekking heeft € 40.000,00
moet worden teruggevorderd, moet daarnaast een boete worden opgelegd van €
40.000. Dit deel van het wettelijk overgangsrecht is echter in strijd met
artikel 15 van het Verdrag inzake burgerlijke en politieke rechten. Volgens
dat artikel mag geen zwaardere straf worden opgelegd dan de straf die ten
tijde van de gedraging van toepassing was. Ten tijde van de gedraging,
voorzover die in 2012 is gelegen, zou conform de vorige verordening een
maatregel zijn opgelegd van € 1.000, en niet van € 40.000 in het voorbeeld.
Daarom wordt in de hier bedoelde categorie een splitsing gemaakt tussen de
periode vóór en na 1 januari 2013. Over de periode vóór 1 januari 2013 wordt
een maatregel opgelegd conform het bepaalde in de vorige verordening en over
de periode na 1 januari 2013 wordt een boete opgelegd conform het bepaalde
in de nieuwe wet.Aangezien deze verordening is vastgesteld op een datum die is gelegen na 31
januari 2013 (de in het overgangsrecht genoemde datum) is het niet nodig om
in overgangsrecht een regeling te treffen voor fraude die geheel vóór 1
januari 2013 is gelegen. In dat geval blijft (gezien de datum van
vaststelling van deze verordening) de vorige verordening van toepassing, en
wordt dus voor fraude in die gevallen een maatregel opgelegd. Een voorbeeld
moge dit verduidelijken. Stel dat in februari 2013 wordt geconstateerd dat
belanghebbende heeft gefraudeerd over de periode van 1 november 2012 tot 1
december 2012. In dat geval wordt een maatregel opgelegd conform het
bepaalde in de vorige verordening, en wordt geen boete opgelegd. In het
voorbeeld geldt de vorige verordening en is de Wet aanscherping nog niet van
toepassing.Evenmin is het nodig om in overgangsrecht een regeling te treffen voor een
fraude die vóór 1 januari 2013 is begonnen, na 1 januari 2013 voortduurt,
maar vóór 31 januari 2013 is opgehouden of geconstateerd. Voor die situatie
is in artikel XXV van de Wet aanscherping een regeling neergelegd, die
inhoudt dat ook de vorige verordening van toepassing blijft, en dus voor
fraude in die gevallen een maatregel kan worden opgelegd, zij het wel voor
de periode tot uiterlijk 31 januari 2013. Een voorbeeld moge deze categorie
verduidelijken. Stel dat op 20 januari 2013 wordt geconstateerd dat de klant
heeft gefraudeerd over de periode van 1 november 2012 tot 10 januari 2013.
Dan wordt over de periode van 1 november 2012 tot 10 januari 2013 een
maatregel opgelegd conform het bepaalde in de vorige verordening.27CiteertitelDit artikel behoeft geen nadere toelichting.