CVDR270044_1Maatregelen- en handhavingsverordening Inkomensvoorzieningen 2013 gemeente Etten-LeurnlregelingEtten-Leur2018-12-11Etten-LeurEtten-Leurse Bode, 27-03-2013Maatregelen- en handhavingsverordening Inkomensvoorzieningen 2013 gemeente Etten-LeurWet werk en bijstand, art. 8, eerste lidWet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers, artikel 20.Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers, artikel 35, lid 1.Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers, artikel 38gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2013-03-19De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-03-282015-01-01Nieuwe regelingSL10. Maatschappelijke ZorgN.v.t.Deze regeling vervangt de Maatregelenverordening WWB 2012 en de Maatregelenverordening IOAW en IOAZ 2010.Maatregelen- en handhavingsverordening Inkomensvoorzieningen 2013 gemeente
Etten-Leur.De raad van de gemeente Etten-Leur;Gezien het voorstel van burgemeester en wethouders d.d. 12 februari 2013,
met overneming van de daarin vermelde motieven;gelet op artikel 8, eerste lid, onderdelen b, h en i, artikel 8a, artikel
9a, twaalfde lid, en artikel 18 van de Wet werk en bijstand, artikel 20,
artikel 35, eerste lid, onderdelen b, c en d, en artikel 38, twaalfde lid,
van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers, artikel 20, artikel 35, eerste lid, onderdelen b, c en
d, en artikel 38, twaalfde lid, van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;B E S L U I T :Vast te stellen:de volgende Maatregelen- en handhavingsverordening Inkomensvoorzieningen
2013gemeente Etten-Leur. 1Algemene bepalingen1.Begrippen1.Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die niet
nader worden omschreven hebben dezelfde betekenis als in de Wet werk
en bijstand (Wwb), de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers (Ioaw), de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen (Ioaz), de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en
de Gemeentewet. 2.In deze verordening wordt verstaan onder:
het college: het college van burgemeester
en wethouders van de gemeente Etten-Leur.
de raad: de gemeenteraad van de gemeente
Etten-Leur.
Wwb: de Wet werk en bijstand.
Ioaw: de Wet inkomensvoorziening oudere
en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers.
Ioaz: de Wet inkomensvoorziening oudere
en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen.
benadelingsbedrag als bedoeld in artikel
10 van deze verordening: de netto bijstand waarop eerder,
langer of tot een hoger bedrag een beroep wordt of is gedaan
ten gevolge van tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan.
maatregel: de in artikel 8, eerste lid,
onderdelen b en h, artikel 9a, twaalfde lid, en artikel 18,
tweede lid, van de Wwb bedoelde verlaging van de bijstand
dan wel de in artikel 20, artikel 35, eerste lid, onderdelen
b en d, en artikel 38, twaalfde lid, van de Ioaw en artikel
20, artikel 35, eerste lid, onderdelen b en d, en artikel
38, twaalfde lid, van de Ioaz bedoelde verlaging van de
uitkering.
Maatregelenverordening Wwb 2012: de
Maatregelen- en handhavingsverordening Wet werk en bijstand
2012 gemeente Etten-Leur.
Maatregelenverordening IOAW en IOAZ 2010:
de Maatregelen- en handhavingsverorde-ning IOAW en IOAZ 2010
gemeente Etten-Leur.
beslagvrije voet: de beslagvrije voet
bedoeld in artikel 475d en volgende van het Wetboek van
Burgerlijke Rechtsvordering.
recidiveboete: bestuurlijke boete als
bedoeld in artikel 18a, vijfde lid, van de Wwb.
verrekenen: verrekening als bedoeld in
artikel 60, vierde lid, van de Wwb.
grondslag: de grondslag als bedoeld in
artikel 5 van de Ioaw en Ioaz.
uitkering: de uitkering, bedoeld in
artikel 5, eerste lid, van de Ioaw en Ioaz.
2.Het opleggen van een maatregel.1.Als de belanghebbende naar het oordeel van het college
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening
in het bestaan betoont als bedoeld in artikel 18 van de Wwb, dan wel
de uit de Wwb, de Ioaw of de Ioaz voortvloeiende verplichtingen niet
of onvoldoende nakomt met inbegrip van de verplichtingen die in de
beschikking tot toekenning of voortzetting van de bijstand of van de
uitkering zijn opgenomen, waaronder begrepen het zich jegens het
college zeer ernstig misdragen, wordt overeenkomstig deze
verordening een maatregel opgelegd.2.Onder de uit de Wwb, de Ioaw of de Ioaz voortvloeiende
verplichtingen wordt niet verstaan de inlichtingenplicht als bedoeld
in artikel 17, eerste lid, van de Wwb, artikel 13, eerste lid, van
de Ioaw, artikel 13, eerste lid van de Ioaz en artikel 30c, tweede
en derde lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en
inkomen.3.Een maatregel wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate
waarin de belang-hebbende de gedraging kan worden verweten en de
omstandigheden waarin belangheb-bende verkeert.3.Ingangsdatum en tijdvak van de maatregel.1.De maatregel wordt opgelegd met ingang van de dag volgend op de
datum waarop het besluit tot het opleggen van de maatregel aan de
belanghebbende is bekendgemaakt. Daarbij wordt uitgegaan van de op
dat tijdstip voor die belanghebbende geldende bijstandsnorm of
grondslag. Als de opgelegde maatregel lager is dan of gelijk is aan
100% van de bijstandsnorm of grondslag, wordt de maatregel toegepast
gedurende één maand, te rekenen vanaf de dag volgend op de datum
waarop het besluit tot het opleggen van de maatregel aan de
belanghebbende is bekendgemaakt. Als de opgelegde maatregel hoger is
dan 100% van de bijstandsnorm of grondslag, wordt de maatregel
toegepast gedurende meerdere maanden, te rekenen vanaf de dag
volgend op de datum waarop het besluit tot opleggen van de maatregel
aan de belanghebbende is bekendgemaakt. Daarbij wordt de maatregel
over de eerste maand vastgesteld op 100 % van de bijstandsnorm of
grondslag en wordt het restant van de maatregel in de daarop
volgende maand of maanden zoveel mogelijk vastgesteld op veelvouden
van 100% van de bijstandsnorm of grondslag.2.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende
kracht worden toege-past als de bijstandsnorm of grondslag over een
periode in het verleden nog niet is uitbe-taald, dan wel het
opleggen van een maatregel in de toekomst niet of niet geheel
mogelijk is wegens beëindiging van de bijstand of de uitkering.3.Een opgelegde maatregel die niet of niet geheel kan worden
uitgevoerd omdat de bijstand of de uitkering van belanghebbende is
beëindigd of ingetrokken, herleeft indien belangheb-bende binnen een
jaar, te rekenen vanaf de datum met ingang van welke de bijstand of
de uitkering is beëindigd of ingetrokken, opnieuw een aanvraag
indient om toekenning van alge-mene bijstand of een uitkering op
grond van de Ioaw of Ioaz. Bij hervatting van de algemene bijstand
of uitkering binnen de in dit artikellid genoemde periode besluit
het college of de (restant)maatregel alsnog wordt geëffectueerd. Van
een (gedeeltelijk) afzien wordt medede-ling gedaan onder vermelding
van de reden.4.Verlaging algemene en bijzondere bijstand, uitkering Ioaw of
Ioaz.1.Een maatregel vindt plaats door verlaging van de algemene bijstand
of de grondslag.2.In afwijking van het eerste lid kan een maatregel ook plaatsvinden
door verlaging van de bijzondere bijstand indien:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met
toepassing van artikel 12 van de Wwb; of
de verwijtbare gedraging van belanghebbende in relatie met
zijn recht op bijzondere bijstand daartoe aanleiding
geeft.
5.Het besluit tot opleggen van een maatregel.In het besluit tot het opleggen van een maatregel worden in ieder geval
vermeld: de reden van de maatregel, het tijdvak waarover de maatregel
wordt toegepast, het bedrag waarmee de bijstand of de grondslag wordt
verlaagd en, als dit van toepassing is, de reden om af te wijken van de
standaardmaatregel.6.Afzien van het opleggen van een maatregel.1.Het college ziet af van het opleggen van een maatregel indien:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of
meer dan een jaar is verstreken nadat de constatering van de
gedraging door het college heeft plaatsgevonden, en het
college geen besluit heeft genomen over het al dan niet
opleggen van een maatregel.
2.Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel indien het
daarvoor dringende redenen aanwezig acht.3.Indien het college afziet van het opleggen van een maatregel op
grond van dringende redenen, wordt een belanghebbende hiervan
schriftelijk op de hoogte gesteld.7.Samenloop van gedragingen.1.Als een belanghebbende zich gelijktijdig schuldig maakt aan
verschillende gedragingen die het niet nakomen van een verplichting
als genoemd in artikel 2, eerste lid, van deze verordening inhouden,
niet zijnde een verplichting als bedoeld in artikel 2, tweede lid,
van deze verordening, wordt voor het bepalen van de hoogte van de
maatregel uitgegaan van cumulatie van de genoemde bedragen.2.Als de in het eerste lid bedoelde cumulatie een maatregel oplevert
die lager is dan of gelijk is aan 100% van de bijstandsnorm of de
grondslag, wordt de maatregel toegepast gedurende één maand, te
rekenen vanaf de dag volgend op de datum waarop het besluit tot het
opleggen van de maatregel aan de belanghebbende is
bekendgemaakt.3.Als de in het eerste lid van dit artikel bedoelde cumulatie een
maatregel oplevert die hoger is dan 100% van de bijstandsnorm of de
grondslag, wordt de maatregel toegepast gedurende meerdere maanden,
te rekenen vanaf de dag volgend op de datum waarop het besluit tot
opleggen van de maatregel aan de belanghebbende is bekendgemaakt.
Daarbij wordt de maatregel over de eerste maand vastgesteld op 100 %
van de bijstandsnorm of de grondslag en wordt het restant van de
maatregel in de daarop volgende maand of maanden zoveel mogelijk
vastgesteld op veelvouden van 100% van de bijstandsnorm of de
grondslag.2Niet nakomen van de verplichtingen met betrekking tot de Wwb8.Gedragingen.Gedragingen van een belanghebbende waardoor algemeen geaccepteerde
arbeid niet wordt behouden en derhalve sprake is van tekortschietend
besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan als
bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de Wwb, en gedragingen waardoor
een verplichting op grond van artikel 9 van de Wwb of artikel 9a van de
Wwb niet of onvoldoende wordt nagekomen, worden onderscheiden in de
volgende categorieën: 1.Eerste categorie:
het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij het
UWV Werkbedrijf of het niet tijdig laten verlengen van die
registratie;
het indienen van een aanvraag voor algemene bijstand gedurende
de termijn, genoemd in artikel 41, vierde lid, van de Wwb.
2.Tweede categorie:
het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen;
het niet of niet tijdig voldoen aan een oproep om in verband met
arbeidsinschakeling op een aangegeven tijd of plaats te
verschijnen;
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar
de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling;
gedragingen die de inschakeling in de arbeid belemmeren;
het onvoldoende gebruik maken van een door het college
aangeboden voorziening gericht op arbeidsinschakeling zoals
bedoeld in artikel 9, eerste lid, onderdeel b van de Wwb en
artikel 10, eerste lid, van de Wwb;
het niet naar vermogen verrichten van door het college
opgedragen onbeloonde maat-schappelijk nuttige werkzaamheden
zoals bedoeld in artikel 9, eerste lid onderdeel c van de
Wwb;
de alleenstaande ouder die uit houding en gedrag ondubbelzinnig
laat blijken de verplichtingen zoals bedoeld in artikel 9 eerste
lid onderdeel b, van de Wwb niet te willen nakomen, als gevolg
waarvan de op grond van artikel 9a, eerste lid, van de Wwb
verleende ontheffing van de arbeidsplicht is ingetrokken;
het niet meewerken aan het opstellen, uitvoeren en evalueren van
een plan van aanpak zoals bedoeld in artikel 44a van de Wwb,
indien van toepassing;
het niet naar vermogen trachten om gedurende de termijn, genoemd
in artikel 41, vierde lid, van de Wwb, de mogelijkheden te
onderzoeken naar uit ’s Rijks kas bekostigd onderwijs, voor
zover het gaat om een persoon jonger dan 27 jaar;
het onvoldoende nakomen van de verplichtingen zoals bedoeld in
artikel 9, eerste lid, van de Wwb, voor zover het gaat om een
persoon jonger dan 27 jaar, gedurende vier weken na de melding
zoals bedoeld in artikel 43, vierde en vijfde lid, van de
Wwb.
3. Derde categorie:
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid, waaronder
tevens wordt begre-pen het niet meewerken aan bemiddeling naar
een concrete dienstbetrekking;
het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde
arbeid;
het niet gebruik maken van een door het college aangeboden
voorziening gericht op arbeidsinschakeling zoals bedoeld in
artikel 9, eerste lid onderdeel b van de Wwb en artikel 10,
eerste lid, van de Wwb.
9.Hoogte en duur van de maatregel.1.De maatregel bij gedragingen zoals bedoeld in artikel 8 van deze
verordening wordt onverminderd het bepaalde in artikel 2, derde lid,
van deze verordening vastgesteld op:
€ 100,00 bij gedragingen van de eerste categorie;
€ 200,00 bij gedragingen van de tweede categorie;
het bedrag van de gehele van toepassing zijnde bijstandsnorm
bij gedragingen van de derde categorie.
2.Indien sprake is van een gedraging van de eerste categorie als
bedoeld in artikel 8 van deze verordening kan - in afwijking van het
eerste lid van dit artikel - worden afgezien van het opleggen van
een maatregel en kan worden volstaan met het geven van een
schriftelijke waarschuwing, tenzij de gedraging van de eerste
categorie als bedoeld in artikel 8 van deze verordening plaatsvindt
binnen een periode van een jaar te rekenen vanaf de datum waarop
eerder een schriftelijke waarschuwing is gegeven.10.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1.Een maatregel wegens tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in het bestaan zoals bedoeld in artikel 18,
tweede lid, van de Wwb, anders dan het niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid als bedoeld in artikel 8, derde lid, onderdeel
b van deze verordening, wordt afgestemd op het
benadelingsbedrag.2.De verlaging wordt vastgesteld op:
€ 100,00 bij een benadelingsbedrag tot € 1000,00;
€ 200,00 bij een benadelingsbedrag vanaf € 1000,00 tot €
2000,00;
€ 400,00 bij een benadelingsbedrag vanaf € 2000,00 tot €
4000,00;
het bedrag van de gehele van toepassing zijnde bijstandsnorm
bij een benadelingsbedrag van € 4000,00 of meer.
3.Een maatregel wegens het niet behouden van algemeen geaccepteerde
arbeid wordt opgelegd overeenkomstig het bepaalde in artikel 8,
derde lid, onder b, en artikel 9 van deze verordening.4.Indien belanghebbende geen beroep meer kan doen op een passende en
toereikende voorliggende voorziening, omdat deze volledig wordt
verrekend met een bestuurlijke boete in het kader van het bij
herhaling schenden van de inlichtingenplicht wordt een maatregel
opgelegd van 100% van de bijstandsnorm gedurende drie maanden
gerekend vanaf de ingangsdatum van de algemene bijstand op grond van
de Wwb.11.Nadere verplichtingen.Indien aan belanghebbende een of meerdere verplichtingen als bedoeld in
artikel 55 van de Wwb zijn opgelegd en deze niet in voldoende mate
worden nagekomen, wordt onverminderd artikel 2, derde lid, van deze
verordening een maatregel opgelegd van € 200,00.3Niet nakomen van de verplichtingen met betrekking tot de Ioaw en
Ioaz12.Indeling in categorieënGedragingen van belanghebbende in het kader van reïntegratie, waardoor
een verplichting op grond van hoofdstuk III van de Ioaw of Ioaz niet of
onvoldoende is nagekomen, worden onderscheiden in de volgende
categorieën:1. Eerste categorie:het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij het
UWV-Werkbedrijf of het niet tijdig laten verlengen van die
registratie;2. Tweede categorie:
het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen;
het niet of niet tijdig voldoen aan een oproep om in verband met
arbeidsinschakeling op een aangegeven tijd en plaats te
verschijnen;
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar
de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling;
gedragingen die de inschakeling in de arbeid belemmeren;
het onvoldoende gebruik maken van een door het college
aangeboden voorziening gericht op arbeidsinschakeling zoals
bedoeld in artikel 37, eerste lid, onderdeel e van de Ioaw of
Ioaz;
het niet naar vermogen verrichten van door het college
opgedragen onbeloonde maat-schappelijk nuttige werkzaamheden
zoals bedoeld in artikel 37, eerste lid, onder f, van de Ioaw of
Ioaz;
3. Derde categorie:
het niet gebruik maken van een door het college aangeboden
voorziening gericht op arbeidsinschakeling zoals bedoeld in
artikel 37, eerste lid, onderdeel e van de Ioaw of Ioaz;
de alleenstaande ouder die uit houding en gedrag ondubbelzinnig
laat blijken dat deze de verplichtingen zoals bedoeld in artikel
37, eerste lid onderdeel e, van de Ioaw of Ioaz niet wil
nakomen, als gevolg waarvan de op grond van artikel 38, eerste
lid, van de Ioaw of Ioaz verleende ontheffing van de
arbeidsplicht is ingetrokken;
beëindiging van een dienstbetrekking waaraan een dringende reden
ten grondslag ligt in de zin van artikel 678 van Boek 7 van het
Burgerlijk Wetboek en belanghebbende ter zake een verwijt kan
worden gemaakt;
beëindiging van de dienstbetrekking door of op verzoek van
belanghebbende zonder dat aan de voorzetting ervan zodanige
bezwaren waren verbonden, dat deze voorzetting redelij-kerwijs
niet van hem zou kunnen worden gevergd;
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid, waaronder
begrepen gesubsi-dieerde arbeid;
het door eigen toedoen niet verkrijgen van algemeen
geaccepteerde arbeid.
13.Hoogte en duur van de maatregel.1.De maatregel bij gedragingen zoals bedoeld in artikel 12 van deze
verordening wordt onverminderd het bepaalde in artikel 2, derde lid,
van deze verordening vastgesteld op:
€ 100,00 bij gedragingen van de eerste categorie;
€ 200,00 bij gedragingen van de tweede categorie;
het bedrag van de gehele van toepassing zijnde uitkering bij
gedragingen van de derde categorie.
2.Indien sprake is van een gedraging van de eerste categorie als
bedoeld in artikel 12 van deze verordening kan - in afwijking van
het eerste lid van dit artikel - worden afgezien van het opleggen
van een maatregel en kan worden volstaan met het geven van een
schriftelijke waarschuwing, tenzij de gedraging van de eerste
categorie als bedoeld in artikel 12 van deze verordening plaatsvindt
binnen een periode van een jaar te rekenen vanaf de datum waarop
eerder een schriftelijke waarschuwing is gegeven.3.De maatregelen als bedoeld in het eerste lid worden toegepast op de
netto uitkering.4Zeer ernstige misdragingen Wwb, Ioaw en Ioaz14.Zeer ernstige misdragingen.Indien een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover het
college of zijn ambtenaren en medewerkers - onder omstandigheden die
rechtstreeks verband houden met de uitvoering van de Wwb, Ioaw of Ioaz -
als bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de Wwb, artikel 20, tweede
lid van de Ioaw en/of artikel 20, eerste lid van de Ioaz, wordt
onverminderd artikel 2, derde lid, van deze verordening een maatregel
opgelegd ten bedrage van de gehele van toepassing zijnde bijstandsnorm
of grondslag. 5Recidive en herhaalde recidive15.Recidive en herhaalde recidive bij niet nakomen van de
verplichtingen met betrekking tot de arbeidsinschakeling.1.Indien de belanghebbende zich binnen een jaar nadat met toepassing
van:
het bepaalde in artikel 8 en 9, of artikel 12 en 13 van deze
verordening, of
het bepaalde in artikel 8 en 9 van de Maatregelenverordening
Wwb 2012, of
het bepaalde in artikel 6 en 7 van de Maatregelenverordening
IOAW en IOAZ 2010, een maatregel is opgelegd, opnieuw
schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging van dezelfde of
hogere categorie als bedoeld in artikel 8 en 9, of artikel
12 en 13 van deze verordening, wordt een maatregel opgelegd
ten bedrage van het dubbele van het bedrag van de maatregel
dat op grond van artikel 8 en 9, of artikel 12 en 13 van
deze verordening moet worden opgelegd voor de nieuwe
verwijtbare gedraging.
2.Indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van het besluit waarbij de maatregel met toepassing van het eerste
lid van dit artikel in hoogte is verdubbeld opnieuw schuldig maakt
aan een verwijtbare gedraging van dezelfde of hogere categorie als
bedoeld in artikel 8 en 9, of artikel 12 en 13 van deze verordening,
wordt een maatregel opgelegd ten bedrage van het drievoudige bedrag
van de maatregel, die op grond van artikel 8 en 9, of artikel 12 en
13 van deze verordening moet worden opgelegd voor de nieuwe
verwijtbare gedraging.3.Indien de met toepassing van het eerste of tweede lid opgelegde
maatregel meer bedraagt dan 100% van de bijstandsnorm of de
grondslag, wordt de maatregel geëffectueerd via een oplegging van
100% van de bijstandsnorm of de grondslag gedurende een eerste maand
en het alsdan resterende bedrag van de maatregel gedurende de daarop
volgende maand(en), waarbij de maatregel zoveel mogelijk wordt
vastgesteld op veelvouden van 100% van de bijstandsnorm of de
grondslag.4.Met een besluit waarbij een maatregel is opgelegd als bedoeld in het
eerste lid van dit artikel wordt gelijkgesteld het besluit om:
van het opleggen van een maatregel wegens niet nakomen van
de verplichtingen met betrekking tot de arbeidsinschakeling
af te zien op grond van dringende redenen, bedoeld in:
artikel 6, tweede lid, van deze verordening, of
artikel 6, tweede lid, van de Maatregelenverordening
Wwb 2012, of
artikel 4, tweede lid, van de Maatregelenverordening
IOAW en IOAW 2010.
een waarschuwing op te leggen wegens het niet nakomen van de
verplichting als bedoeld in artikel 9 of 9a van de Wwb of
artikel 37 van de Ioaw en/of de Ioaz.
5.Als een besluit in bezwaar of beroep wordt herzien is het laatste in
bezwaar of beroep genomen besluit bepalend voor de recidive.16.Recidive en herhaalde recidive bij zeer ernstige
misdragingen.1.Indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van het besluit waarbij met toepassing van artikel 14 van deze
verordening, artikel 14 van de Maatregelen- verordening Wwb 2012 of
artikel 10 van de Maatregelenverordening IOAW en IOAZ 2010 een
maatregel is opgelegd opnieuw zeer ernstig misdraagt als bedoeld in
artikel 14 van deze verordening wordt een maatregel opgelegd ten
bedrage van het dubbele van het bedrag van de gehele van toepassing
zijnde bijstandsnorm of de grondslag. Als een besluit in bezwaar of
beroep wordt herzien is het laatste in bezwaar of beroep genomen
besluit bepalend voor de recidive.2.Indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking
van het besluit waarbij de maatregel met toepassing van het eerste
lid van dit artikel is verdubbeld opnieuw zeer ernstig misdraagt als
bedoeld in artikel 14 van deze verordening, wordt een maatregel
opgelegd ten bedrage van het drievoudige bedrag van de maatregel,
die op grond van artikel 14 van deze verordening moet worden
opgelegd voor de nieuwe ernstige misdraging.3.Indien de met toepassing van het eerste of tweede lid opgelegde
maatregel meer bedraagt dan 100% van de bijstandsnorm of de
grondslag, wordt de maatregel geëffectueerd via een oplegging van
100% van de bijstandsnorm of de grondslag gedurende een eerste maand
en het alsdan resterende bedrag van de maatregel gedurende de daarop
volgende maand(en), waarbij de maatregel zoveel mogelijk wordt
vastgesteld op veelvouden van 100% van de bijstandsnorm of de
grondslag.17.Recidive en herhaalde recidive bij tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan als bedoeld
in artikel 18 Wwb.1.Indien de belanghebbende binnen twaalf maanden na bekendmaking van
het besluit waarbij met toepassing van artikel 10, eerste en tweede
lid, van deze verordening, of artikel 13, eerste en tweede lid, van
de Maatregelenverordening Wwb 2012 een maatregel is opgelegd opnieuw
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening
in het bestaan betoont als bedoeld in artikel 10, eerste en tweede
lid, van deze verordening wordt een maatregel opgelegd ten bedrage
van het dubbele van het bedrag van de maatregel dat op grond van
artikel 10, eerste en tweede lid, van deze verordening moet worden
opgelegd voor het nieuwe betoonde tekortschietende besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan als bedoeld
in artikel 10, eerste en tweede lid, van deze verordening.2.Indien de belanghebbende binnen twaalf maanden na bekendmaking van
het besluit waarbij de maatregel met toepassing van het eerste lid
van dit artikel in hoogte is verdubbeld opnieuw tekortschietend
besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan
betoont als bedoeld in artikel 10, eerste en tweede lid, van deze
verordening, wordt een maatregel opgelegd ten bedrage van het
drievoudige bedrag van de maatregel, die op grond van artikel 10,
eerste en tweede lid, van deze verordening moet worden opgelegd voor
het nieuwe betoonde tekortschietende besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in het bestaan als bedoeld in artikel 10, eerste
en tweede lid, van deze verordening.3.Indien de met toepassing van het eerste of tweede lid opgelegde
maatregel meer bedraagt dan 100% van de bijstandsnorm, wordt de
maatregel geëffectueerd via een oplegging van 100% van de
bijstandsnorm gedurende een eerste maand en het alsdan resterende
bedrag van de maatregel gedurende de daarop volgende maand(en),
waarbij de maatregel zoveel mogelijk wordt vastgesteld op veelvouden
van 100% van de bijstandsnorm.4.Met een besluit waarmee een maatregel is opgelegd als bedoeld in het
eerste lid van dit artikel wordt gelijkgesteld het besluit om van
het opleggen van een maatregel wegens het betonen van
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening
in het bestaan af te zien op grond van dringende redenen, bedoeld in
artikel 6, tweede lid, van deze verordening, of in artikel 6, tweede
lid, van de Maatregelenverordening Wwb 2012. Als een besluit in
bezwaar of beroep wordt herzien is het laatste in bezwaar of beroep
genomen besluit bepalend voor de recidive.18.Recidive en herhaalde recidive bij onvoldoende nakomen nadere
verplichtingen als bedoeld in artikel 55 Wwb.1.Indien de belanghebbende binnen twaalf maanden na bekendmaking van
het besluit waarbij met toepassing van artikel 11 van deze
verordening of artikel 15 van de Maatrege-lenverordening Wwb 2012
een maatregel is opgelegd opnieuw de nadere verplichtingen als
bedoeld in artikel 55 van de Wwb onvoldoende nakomt wordt een
maatregel opgelegd ten bedrage van het dubbele van het bedrag van de
maatregel dat op grond van artikel 11 van deze verordening moet
worden opgelegd voor het nieuwe onvoldoende nakomen van de nadere
verplichtingen als bedoeld in artikel 55 van de Wwb.2.Indien de belanghebbende binnen twaalf maanden na bekendmaking van
het besluit waarbij de maatregel met toepassing van het eerste lid
van dit artikel in hoogte is verdubbeld opnieuw de nadere
verplichtingen als bedoeld in artikel 55 van de Wwb onvoldoende
na-komt, wordt een maatregel opgelegd ten bedrage van het
drievoudige bedrag van de maat-regel, die op grond van artikel 11
van deze verordening moet worden opgelegd voor het nieuwe
onvoldoende nakomen van de nadere verplichtingen als bedoeld in
artikel 55 van de Wwb.3.Indien de met toepassing van het eerste of tweede lid opgelegde
maatregel meer bedraagt dan 100% van de bijstandsnorm, wordt de
maatregel geëffectueerd via een oplegging van 100% van de
bijstandsnorm gedurende een eerste maand en het alsdan resterende
bedrag van de maatregel gedurende de daarop volgende maand(en),
waarbij de maatregel zoveel mogelijk wordt vastgesteld op veelvouden
van 100% van de bijstandsnorm.4.Met een besluit waarbij een maatregel is opgelegd als bedoeld in het
eerste lid van dit artikel wordt gelijkgesteld het besluit om van
het opleggen van een maatregel wegens het onvoldoende nakomen van de
nadere verplichtingen als bedoeld in artikel 55 van de Wwb af te
zien op grond van dringende redenen, bedoeld in artikel 6, tweede
lid, van deze verordening, of in artikel 6, tweede lid, van de
Maatregelenverordening Wwb 2012. Als een besluit in bezwaar of
beroep wordt herzien is het laatste in bezwaar of beroep genomen
besluit bepalend voor de recidive.6Handhaving19.Handhavingsbeleid.Gelet op het bepaalde in artikel 8a van de Wwb en artikel 35, onderdeel
c, van de Ioaw en Ioaz biedt het college periodiek aan de raad een
handhavingsplan aan met daarin het te voeren beleid op het gebied van
handhaving, bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik van de Wwb,
Ioaw en Ioaz, en de te verwachten resultaten.7Verrekening van boete bij recidive20.Verrekening zonder inachtneming van de beslagvrije voetHet college verrekent het openstaande boetebedrag met de algemene
bijstand gedurende de eerste drie maanden na dagtekening van het besluit
tot oplegging van de recidiveboete zonder inachtneming van de
beslagvrije voet.21.Verrekening als is aangetoond dat het saldo van alle
bankrekeningen minder is dan drie maal de toepasselijke
bijstandsnorm.In afwijking van het bepaalde in artikel 20 van deze verordening kan het
college, op schriftelijk verzoek van de belanghebbende, besluiten de
recidiveboete te verrekenen met inachtneming van de beslagvrije voet.
Bij het schriftelijk verzoek dient de belanghebbende met bewijsstukken
aan te tonen dat het saldo van alle bankrekeningen van belanghebbende op
de eerste dag van de maand waarin het boetebesluit is bekendgemaakt,
minder bedraagt dan drie maal de toepasselijke bijstandsnorm. Indien dit
verzoek wordt toegekend wordt de verrekening daarop aangepast gedurende
een periode van drie maanden. 22.Verrekening bij huisuitzetting of dringende redenenIn afwijking van het bepaalde in artikel 20 van deze verordening kan het
college, op schriftelijk verzoek van de belanghebbende, besluiten de
recidiveboete te verrekenen met inachtneming van de beslagvrije voet.
Bij het schriftelijk verzoek dient de belanghebbende:
aannemelijk te maken dat verrekening op de wijze, bedoeld in
artikel 20, zou leiden tot huisuitzetting van belanghebbende en
diens gezin; of
aannemelijk te maken dat anderszins sprake is van dringende
redenen.
Indien dit verzoek wordt toegekend wordt de verrekening daarop aangepast
gedurende een periode van drie maanden.23.Eerder opgelegde bestuurlijke boetes.De artikelen 20, 21 en 22 zijn van overeenkomstige toepassing op de
verrekening van de bestuurlijke boete, bedoeld in artikel 18a, eerste
lid, van de Wwb, indien en voor zover deze boete nog niet is betaald op
het moment van verrekening van de recidiveboete.8Slotbepalingen24.Nadere regels.Het college is bevoegd om nadere regels te stellen met betrekking tot de
uitvoering van deze verordening.25.Uitvoering.Het college is belast met de uitvoering van deze verordening. In
gevallen waarin deze veror-dening niet voorziet, beslist het
college.26.Inwerkingtreding.1.Deze verordening treedt in werking op de dag na publicatie.2.De Maatregelenverordening Wwb 2012 en de Maatregelenverordening IOAW
en IOAZ 2010 worden ingetrokken met ingang van de dag na publicatie
van deze verordening maar blijven van toepassing op gedragingen,
zijnde schending van de inlichtingenplicht als bedoeld in artikel
17, eerste lid, van de Wwb of artikel 13, eerste lid, van de Ioaw en
Ioaz, of artikel 30c, tweede en derde lid, van de Wet structuur
uitvoeringsorganisatie werk en inkomen, die hebben plaatsgevonden
vóór 1 januari 2013, en na 1 januari 2013 voortduren, en niet vóór
31 januari 2013 zijn opgehouden of geconstateerd, waarbij de
maatregel wordt berekend over het benadelingsbedrag over de periode
tot uiterlijk 1 januari 2013.27.CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als Maatregelen- en
handhavingsverordening Inkomensvoorzieningen 2013 gemeente
Etten-Leur.Aldus besloten in de openbare raadsvergaderingVanDe raad voornoemd.De griffier, De voorzitter,drs. W.C.M. Voeten MBA Mw. H. van Rijnbach-de Groot.In het kader van de Wet werk en bijstand (Wwb) , de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (Ioaw) en de Wet
inkomensvoor-ziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen (Ioaz) moeten gemeenten zelf hun maatregelenbeleid vormgeven.Het vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraan verbonden
verplichtingen voor uitkeringsgerechtigden is maatwerk, waarbij recht wordt
gedaan aan de individuele situatie en de persoonlijke omstandigheden van
uitkeringsgerechtigden. Een directe koppeling wordt gelegd tussen de rechten en
verplichtingen: het recht op een uitkering is altijd verbonden aan de plicht
zich in te zetten om weer onafhankelijk van de uitkering te worden. Dit
betekent, dat de vaststelling van de hoogte van de uitkering niet alleen afhangt
van de toepasselijke uitkeringsnorm en de beschikbare middelen van de
belanghebbende, maar ook van de mate waarin de opgelegde verplichtingen worden
nagekomen. Wanneer tot het oordeel is gekomen, dat een uitkeringsgerechtigde
zijn verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, wordt de uitkering
verlaagd. Deze verlaging wordt aangeduid met de term “maatregel”. Er is dus geen
sprake van een bevoegdheid, maar van een verplichting. Alleen wanneer iedere
vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het college af van het opleggen van een
maatregel.Het opleggen van een maatregel moet plaatsvinden overeenkomstig een door de
gemeenteraad vast te stellen verordening. De maatregelenverordening biedt de
basis voor het opleggen van een maatregel. Daarbij is het aspect van
rechtszekerheid voor de burger van groot belang. De verordening geeft aan in
welke gevallen er een maatregel opgelegd kan worden. Dat houdt tevens in, dat
het niet toegestaan is om een zwaardere maatregel op te leggen dan volgens de
verordening is toegestaan.Op grond van de verordening kan ook de bijzondere bijstand worden verlaagd.
Gezien het karakter van de bijzondere bijstand, zal een verlaging van het
uitkeringsbedrag vooral een rol spelen bij de beoordeling van de plicht om
voldoende besef van verantwoordelijkheid te tonen voor de voorziening in het
bestaan.De relatie met de reïntegratieverordeningIn de reïntegratieverordening wordt vastgelegd hoe de cliënten worden
ondersteund bij de arbeidsparticipatie en hoe wordt omgegaan met het aanbieden
van voorzieningen gericht op arbeidsinschakeling. Voorbeelden van voorzieningen
zijn: scholing en stages, loonkosten-subsidie en gesubsidieerde arbeid, sociale
activering, premies en kinderopvang. In beginsel worden aan iedere cliënt de arbeidsverplichtingen opgelegd. De
algemene verplichting staat in de wet genoemd. In de reïntegratieverordening
wordt aandacht geschonken aan de voorzieningen die kunnen worden ingezet. De
vertaling daarvan vindt plaats in de individuele beschikking. Indien een cliënt
de verplichtingen niet nakomt, leidt dit in beginsel tot een maatregel, waarvoor
de basis is gelegd in de maatregelenverordening.Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid
SZW-wetgevingOp 1 januari 2013 is de "Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid
SZW-wetgeving" in werking getreden. Hierbij is in de Wwb, Ioaw en Ioaz de
bestuurlijke boete bij een schending van de inlichtingenplicht (opnieuw)
ingevoerd. De huidige bepalingen in de maatregelenverordeningen met betrekking tot
schending van de inlichtingenplicht komen hiermee te vervallen.Bij uitkeringsfraude moet bij de eerste overtreding naast de verplichte
terugvordering van de uitkering een boete worden opgelegd die in beginsel even
hoog is als het ten onrechte genoten voordeel (het benadelingsbedrag). Bij
recidive is het uitvoeringsorgaan verplicht om naast de verplichte
terugvordering een boete op te leggen van 150 procent van het benadelingsbedrag.
Als de recidiveboete is opgelegd op grond van de Ioaw of Ioaz, is het
uitvoeringsorgaan verplicht deze tweede (recidive)boete volledig te verrekenen
met de (toekomstige) Ioaw- of Ioaz-uitkering, totdat de recidiveboete volledig
is afbetaald, waarbij de beslagvrije voet gedurende vijf jaar niet van
toepassing is. Als de recidiveboete wordt verrekend met algemene bijstand op
grond van de Wwb, ligt dit anders. In dat geval kan de beslagvrije voet
gedurende ten hoogste drie maanden buiten werking worden gesteld. De Wwb
verplicht de gemeenteraad om in een verordening nadere regels te stellen over de
bevoegdheid om bij de verrekening van een recidiveboete met de algemene bijstand
de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te stellen. Gemeenten krijgen
daarmee de ruimte een afweging te maken van situaties of omstandigheden waarin
het buiten werking stellen van de beslagvrije voet niet proportioneel wordt
geacht.HandhavingMet hoofdstuk 6 wordt invulling gegeven aan de in artikel 8a van de Wet werk en
bijstand en artikel 35, eerste lid, onderdeel c, van de Ioaw en Ioaz gegeven
opdracht om regels te stellen met betrekking tot het bestrijden van misbruik en
oneigenlijk gebruik van beide wetten. Het behoort tot de gemeentelijke
beleidsvrijheid om daarin eigen beleidskeuzes te maken. Artikelsgewijze toelichting Maatregelen-
en handhavingsverordening Inkomensvoorzieningen 2013 gemeente
Etten-Leur.Artikel 1. BegrippenEr is voor gekozen om begrippen die al zijn omschreven in de Wwb, de Ioaw, de
Ioaz, de Awb of de Gemeentewet niet afzonderlijk te definiëren in deze
verordening. Dit voorkomt dat in geval van wijziging van betreffende definities
in de betreffende wetten ook de verordening moet worden gewijzigd.In het tweede lid, onder f., is het begrip benadelingsbedrag omschreven voor de
toepassing van artikel 10 van deze verordening (tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan). Het benadelingsbedrag
is hier omschreven als “de netto bijstand waarop eerder, langer of tot een hoger
bedrag een beroep wordt of is gedaan als gevolg van tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan”. In aansluiting op de
Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving is hier gekozen voor
een netto bedrag. Ook in de voornoemde wet is namelijk het begrip
“benadelingsbedrag” omschreven, zij het in een ander kader, te weten de
verplichte oplegging van de boete, en in de Memorie van toelichting bij die wet
is vermeld dat het begrip benadelingsbedrag een netto bedrag is. Daarbij wordt
hier aangesloten.Voor de toepasbaarheid van de verordening op de Ioaw en Ioaz zijn de begrippen
grondslag en utkering opgenomen. Waar in deze toelichting gesproken wordt over
bijstandsnorm wordt tevens de grondslag zoals in de begripsomschrijving
bedoeld.Als in deze verordening en toelichting wordt gesproken over bijstand wordt
tevens de uitkering Ioaw en Ioaz bedoeld.Artikel 2. Het opleggen van een maatregelEerste lid In het eerste lid wordt gesproken over de uit de Wwb, Ioaw en Ioaz
voortvloeiende verplichtingen. Hier worden de volgende verplichtingen
bedoeld:1. Het betonen van voldoende besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening
in het bestaan (artikel 18, tweede lid, van de Wwb).2. De plicht tot arbeidsinschakeling (artikel 9 van de Wwb). Deze plicht bestaat
uit drie soorten verplichtingen: - de arbeidsplicht, dat wil zeggen de plicht om naar vermogen algemeen
geaccep-teerde arbeid te verkrijgen en deze te aanvaarden; en - de re-integratieplicht, dat wil zeggen de plicht om gebruik te maken van een
door het college aangeboden voorziening gericht op ondersteuning bij
arbeidsinschakeling, alsmede de plicht om mee te werken aan een onderzoek naar
de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling. Specifiek voor personen jonger dan 27
jaar bestaat de re-integratieplicht ook uit het mee opstellen, uitvoeren en
evalueren van een plan van aanpak; en - de tegenprestatie naar vermogen: dat wil zeggen de plicht om naar vermogen
opge-dragen onbeloonde maatschappelijk nuttige werkzaamheden te verrichten,
naast of in aanvulling op reguliere arbeid en die niet leiden tot verdringen op
de arbeidsmarkt.3. De medewerkingsplicht. Dit is de plicht van uitkeringsgerechtigden om
desgevraagd het college de medewerking te verlenen die redelijkerwijs nodig is
voor de uitvoering van de wet. 4. Het zich niet ernstig misdragen jegens het college.Tweede lid In dit lid wordt de inlichtingenplicht uitgezonderd van deze verordening. De
reden hiervoor is dat hiervoor een in de afzonderlijke wetten vastgelegd
boetesysteem van toepassing is.Derde lid.In de maatregelenverordening zijn voor allerlei gedragingen die een schending
van een verplichting betekenen, standaardmaatregelen vastgesteld in de vorm van
vaste bedragen. In het derde lid is de hoofdregel neergelegd: het college dient
een op te leggen maatregel af te stemmen op de individuele omstandigheden van de
belanghebbende en de mate van verwijtbaarheid. Deze bepaling brengt met zich mee
dat het college bij elke op te leggen maatregel zal moeten nagaan of gelet op de
individuele omstandigheden van de betrokken uitkeringsgerechtigde afwijking van
de hoogte en de duur van de voorgeschreven standaard-maatregel geboden is.
Afwijking van de standaardmaatregel op grond van hetzij de verwijtbaarheid
hetzij de persoonlijke omstandigheden kan zowel een verzwaring als een matiging
betekenen.Dit betekent dat het college bij het beoordelen of een maatregel moet worden
opgelegd, en zo ja welke, telkens de volgende drie stappen moet doorlopen:Stap 1: vaststellen van de ernst van de gedraging. Stap 2: vaststellen van de verwijtbaarheid.Stap 3: vaststellen van de omstandigheden van de uitkeringsgerechtigde.De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in het bedrag waarmee de
bijstandsnorm of de grondslag wordt verlaagd. Vervolgens moet de verwijtbaarheid
worden vastgesteld. Tenslotte moeten de persoonlijke omstandigheden van de
belanghebbende(n) worden beoordeeld. Matiging van de opgelegde maatregel wegens
persoonlijke omstandigheden kan bijvoorbeeld aan de orde zijn als sprake is van
de zorg voor kinderen.Artikel 3. Ingangsdatum en tijdvak van de maatregelEerste lid In het eerste lid is de gemakkelijkste methode van het opleggen van een
maatregel geregeld, namelijk het verlagen van het uitkeringsbedrag naar de
toekomst. In dat geval hoeft de gemeente niet over te gaan tot herziening van
bijstand en het teveel betaalde bedrag aan bijstand terug te vorderen. Omwille
van de effectiviteit (het zogeheten “lik op stuk”-beleid) is het nodig dat een
maatregel wordt opgelegd zo spoedig mogelijk nadat de gedraging heeft
plaatsgevonden. Daarom is in dit eerste lid vastgelegd dat een maatregel wordt
opgelegd met ingang van de dag volgend op de datum waarop het besluit tot
opleggen van de maatregel is bekendgemaakt, waarbij wordt uitgegaan van de voor
die maand geldende bijstandsnorm of grondslag.In het eerste lid is wat betreft het tijdvak van de maatregel het volgende
vastgelegd. In de eerste plaats dat de maatregel wordt toegepast gedurende één
maand, als de opgelegde maatregel lager is dan of gelijk is aan 100% van de
bijstandsnorm. Deze bepaling is opgenomen om te voorkomen dat belanghebbenden
met een relatief laag bedrag aan algemene bijstand onevenredig zwaar worden
gestraft. Een voorbeeld moge dit verduidelijken. Stel dat de bijstandsnorm €
1000 per maand is, en belanghebbende € 100 per maand algemene bijstand ontvangt
in aanvulling op € 900 per maand eigen inkomsten, en belanghebbende vervolgens
verwijtbaar wordt ontslagen. Dat betekent in dit voorbeeld een maatregel van
100% van de bijstandsnorm, zijnde een maatregel van € 1.000. Met de hiervoor
bedoelde bepaling dat de maatregel wordt toegepast over één maand als de
maatregel lager is of gelijk aan de bijstandsnorm, wordt in het voorbeeld
voorkomen dat gedurende 10 maanden een maatregel van € 100 wordt opgelegd (omdat
slechts € 100 per maand aan algemene bijstand wordt verstrekt), en wordt in het
voorbeeld volstaan met een maatregel van totaal € 100, zijnde één maand
uitkering. Dit geldt analoog bij de toepassing van de Ioaw en Ioaz.In de tweede plaats is in het eerste lid wat betreft het tijdvak van de
maatregel vastgelegd dat de maatregel gedurende meerdere maanden wordt
toegepast, als de maatregel hoger is dan 100% van de bijstandsnorm of grondslag.
Deze bepaling is opgenomen om niet op voorhand de mogelijkheid uit te sluiten
dat bij een eerste maatregeloplegging een maatregel wordt opgelegd die hoger is
dan 100% van de bijstandsnorm. Ook dit moge een voorbeeld verduidelijken. Stel
dat de norm € 1000 per maand is, en belanghebbende wordt ontslagen, waarbij
sprake is van zware verwijtbaarheid. De maatregel kan dan wegens de zware
verwijtbaarheid worden verhoogd met toepassing van artikel 2, derde lid, van
deze verordening, tot bijvoorbeeld € 1.500,00. Met de bepaling dat de maatregel
wordt toegepast over meerdere maanden als de maatregel hoger is dan 100% van de
bijstandsnorm wordt voorkomen dat in het voorbeeld de maatregel niet kan worden
verhoogd wegens zware verwijtbaarheid. Zou de hiervoor bedoelde bepaling niet
zijn opgenomen, dan zou namelijk de maatregel beperkt moeten blijven tot één
maand (en dus ook tot € 1000). Met de hiervoor bedoelde bepaling wordt dan €
1000 maatregel uitgevoerd in de eerste maand en de resterende € 500 in de daarop
volgende maand.Tweede lidIn het tweede lid is geregeld dat verlaging van de uitkering ook met
terugwerkende kracht kan plaatsvinden als de bijstandsnorm over een periode in
het verleden nog niet is uitbetaald, dan wel het opleggen van een maatregel in
de toekomst niet of niet geheel mogelijk is wegens beëindiging van de bijstand
of uitkering. Een voorbeeld waarin de bijstandsnorm over een periode in het verleden nog niet
is uit-betaald is de volgende situatie. Op 1 februari 2012 heeft de
belanghebbende een aanvraag om algemene bijstand ingediend. Op 5 maart 2012
wordt besloten de gevraagde algemene bijstand toe te kennen met ingang van 1
februari 2012, en wordt tevens besloten een maat-regel op te leggen ingaande 1
februari 2012 omdat belanghebbende verwijtbaar is ontslagen.Als het tweede lid niet zou bestaan zou de maatregel - met toepassing van het
eerste lid - pas kunnen ingaan op 5 maart 2012 (aannemende dat de
toekenningbeschikking wordt verzonden op de dag van het besluit, te weten 5
maart 2012). Met toepassing van het tweede lid kan de maatregel in de voornoemde
situatie ingaan op 1 februari 2012.Een voorbeeld waarin opleggen van een maatregel niet mogelijk is wegens
beëindiging van de bijstand is de volgende situatie. Met ingang van 5-3-2012 is
de bijstandsuitkering van belanghebbende beëindigd wegens werkaanvaarding. Nadat
is besloten de bijstandsuit-kering te beëindigen, blijkt dat belanghebbende op
1-2-2012 passende arbeid heeft geweigerd. Met toepassing van het tweede lid kan
(na 5 maart 2012) worden besloten een maatregel op te leggen over de maand
februari 2012, die reeds aan belanghebbende is uitbetaald. Daarvoor is wel
noodzakelijk dat het besluit tot toekenning van bijstand wordt her-zien met
toepassing van artikel 54, derde lid, van de Wwb, en de bijstand wordt
teruggevor-derd. Dit geldt analoog bij de toepassing van de Ioaw en de
Ioaz.Derde lid Terwijl het eerste en tweede lid zien op een situatie dat nog geen maatregel is
opgelegd, maar daartoe nog moet worden besloten, ziet het derde lid op de
situatie dat met toepassing van het eerste lid reeds een maatregel is opgelegd
naar de toekomst, maar effectuering daarvan niet mogelijk is omdat de bijstand
is beëindigd nadat de maatregel is opgelegd. Met dit derde lid wordt voorkomen
dat een belanghebbende een maatregel ontloopt door bijvoorbeeld korte tijd te
gaan werken. Deze bepaling staat overigens ook in de huidige verordening en is
dus geen nieuwe bepaling.Het college heeft de bevoegdheid om bij een eventuele nieuwe aanvraag om
bijstand of uitkering alsnog rekening te houden met een eerder opgelegde
maatregel (zie TK 2002-2003, 28 870, nr. 3, p. 25). Een dergelijke maatregel kan
vanwege de samenhang met het recht op bijstand niet bij voorbaat worden
opgelegd. Het college moet bij het opnieuw toekennen van het recht op bijstand
een besluit nemen of en zo ja in hoeverre er aanleiding bestaat om de reeds
eerder opgelegde maatregel alsnog te effectueren. Pas dan is er sprake van een
maatregelbesluit en staat de mogelijkheid van bezwaar tegen de maatregel open
(zie Centrale Raad van Beroep – hierna te noemen: “CRvB”- 08-09-2009, nrs.
07/6337 WWB e.a. en CRvB 07-12-2010, nr. 09/1094 WWB). Ook de jurisprudentie staat toe dat het college bij het opnieuw toekennen van
(algemene) bijstand beoordeelt of en zo ja in hoeverre er aanleiding is een
eerder opgelegde maatregel te effectueren. Daar moet dan wel een besluit over
worden genomen, hetgeen uitdrukkelijk in deze bepaling in de verordening is
opgenomen (CrvB 08-09-2009, 07/6337 WWB, BJ7732, CRvB 07-12-2010, 09 / 1094 WWB,
BO6721).Artikel 4. Verlaging algemene en bijzondere bijstandEerste lidIn dit lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel plaatsvindt door
verlaging van de algemene bijstand of de grondslag. Tweede lidIn artikel 4, tweede lid, onderdeel a van deze verordening is bepaald dat een
verlaging ook kan plaatsvinden door verlaging van de bijzondere bijstand indien
aan een belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met toepassing van
artikel 12 Wwb. Personen tussen de 18 en 21 jaar ontvangen een lage
jongerennorm, die op grond van artikel 12 van de Wwb indien noodzakelijk wordt
aangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand in de kosten van
levensonderhoud. Als een verlaging uitsluitend op de algemene bijstand, te weten
de lage jongerennorm wordt opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten
opzichte van de 21-jarigen. Daarom is in het tweede lid, onderdeel a, geregeld
dat de verlaging ook kan plaatsvinden door verlaging van de bijzondere bijstand
op grond van artikel 12.Artikel 4, tweede lid, onderdeel b van deze verordening maakt het mogelijk dat
het college in incidentele gevallen een maatregel oplegt over de bijzondere
bijstand. Er moet dan wel een verband bestaan tussen de gedraging van een
belanghebbende en zijn recht op bijzondere bijstand. Artikel 5. Het besluit tot opleggen van een maatregelHet verlagen van een uitkering op grond van deze verordening vindt plaats door
middel van een besluit. Tegen dit besluit kan een belanghebbende bezwaar en
beroep indienen. In artikel 5 van deze verordening is aangegeven wat in het
besluit in ieder geval moet worden vermeld. Deze eisen vloeien rechtstreeks
voort uit de Awb en dan met name uit het motiveringsvereiste. Het
motiveringsvereiste houdt onder andere in dat een besluit kenbaar is en van een
deugdelijke motivering is voorzien.Artikel 6. Afzien van het opleggen van een maatregelEerste lidHet afzien van het opleggen van een maatregel “indien elke vorm van
verwijtbaarheid” ontbreekt, is overgenomen uit artikel 18, tweede lid, van de
Wwb. Aangenomen moet worden dat hiervan uitsluitend sprake is bij evidente
afwezigheid van verwijtbaarheid (zie CRvB 24-07-2001, nr. 99/1857 NABW, LJN
AD4887). Het is aan het college te beoordelen of elke vorm van verwijtbaarheid
ontbreekt aan het betreffende gedrag.Een andere reden om af te zien van het opleggen van een maatregel is dat na de
constatering van de gedraging niet voortvarend is besloten door het college. Met
“niet voortvarend” wordt in dit artikellid bedoeld dat meer dan een jaar is
verstreken na de constatering van de gedraging, en het college nog geen besluit
heeft genomen over het al dan niet opleggen van een maatregel.Tweede lidIn artikel 6, tweede lid, van deze verordening is geregeld dat kan worden afzien
van het opleggen van een maatregel indien daarvoor dringende redenen aanwezig
zijn. De verordening stelt een algemene verplichting tot het opleggen van een
maatregel voorop. Uitzonderingen moeten echter mogelijk zijn indien voor de
belanghebbende onaanvaardbare consequenties zouden optreden. Uit het woord
"dringend" blijkt dat er wel iets heel bijzonders en uitzonderlijks aan de hand
moet zijn, wil een afwijking van het algemene principe gerechtvaardigd zijn. Wat
dringende redenen zijn, is afhankelijk van de concrete situatie en kan dus niet
op voorhand worden vastgelegd. Derde lidIn het derde lid van deze verordening is vermeld dat de belanghebbende
schriftelijk op de hoogte wordt gesteld, als het college wegens dringende reden
afziet van het opleggen van een maatregel. Dit is van belang in verband met
eventuele recidive. Artikel 7. Samenloop van gedragingenEerste lidHet begrip samenloop is afkomstig uit het strafrecht. In het strafrecht is
samenloop aanleiding tot strafverzwaring. Van samenloop is sprake indien een
belanghebbende (min of meer) gelijktijdig meerdere (verschillende)
maatregelwaardige gedragingen doet, die ieder voor zich het niet nakomen van een
verplichting met zich meebrengen. Het verschil tussen samenloop en recidive, ook
een begrip dat afkomstig is uit het strafrecht, is dat pas sprake is van
recidive als na een eerder genomen
maatregelbesluit een gedraging plaatsvindt die
aanleiding is tot een maatregel van dezelfde of een hogere categorie. Een ander verschil tussen recidive en samenloop is dat bij recidive sprake moet
zijn van schending van dezelfde wettelijke verplichting. Gemeenten kunnen ervoor kiezen géén regeling voor de samenloop van gedragingen
in de maatregelenverordening op te nemen. In dat geval zal het college in het
individuele geval een verlaging moeten vaststellen, met in achtneming van
artikel 2, derde lid, van de verordening. Omwille van de duidelijkheid is in dit
artikel een regeling opgenomen voor de samenloop.Die regeling houdt in dat, indien sprake is van samenloop, een maatregel wordt
opgelegd waarbij wordt uitgegaan van cumulatie van de afzonderlijke maatregelen.
Een voorbeeld is de volgende situatie. De belanghebbende neemt deel aan een
gesprek met zijn klantmanager, en dat gesprek heeft tot doel de mogelijkheden te
bezien voor de arbeidsinschakeling van die belanghebbende. De belanghebbende
wordt ontzettend boos, bedreigt en slaat de klantmanager en loopt weg. Dan is
sprake van het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar de
mogelijkheden voor arbeidsinschakeling, zijnde een gedraging van categorie 2,
die leidt tot een maatregel van € 200,00. Tegelijkertijd is sprake van het zich
ernstig misdragen, wat leidt tot een maatregel van de gehele van toepassing
zijnde bijstandsnorm gedurende één maand. Volgens dit artikel worden beide
maatregelen in dit geval bij elkaar opgeteld.Tweede en derde lidIn aansluiting bij het “lik op stuk”-beleid, dat inhoudt dat een belanghebbende
zo snel mogelijk het effect van een opgelegde maatregel moet ondervinden, is in
het tweede en derde lid van dit artikel vastgelegd dat de maatregel zo snel
mogelijk wordt geëffectueerd. In het tweede lid is geregeld dat indien de in het eerste lid bedoelde cumulatie
een maatregel oplevert die lager is dan of gelijk is aan 100% van de
bijstandsnorm, de maatregel wordt toegepast gedurende één maand, te rekenen
vanaf de dag volgend op de datum waarop het besluit tot opleggen van de
maatregel is bekendgemaakt.In het derde lid is geregeld dat indien de in het eerste lid bedoelde cumulatie
een maatregel oplevert die hoger is dan 100% van de bijstandsnorm, de maatregel
wordt toegepast gedurende meerdere maanden, te rekenen vanaf de dag volgend op
de datum waarop het besluit tot opleggen van de maatregel is bekendgemaakt,
waarbij de maatregel over de eerste maand wordt vastgesteld op 100% van de van
toepassing zijnde bijstandsnorm en het restant van de maatregel in de daarop
volgende maand of maanden zoveel mogelijk wordt vastgesteld op veelvouden van
100% van de bijstandsnorm.Artikel 8. Gedragingen m.b.t. de WwbDe gedragingen die verband houden met het geen of onvoldoende medewerking
verlenen aan het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid, worden in drie
categorieën onderscheiden. Hierbij is de ernst van de gedraging het
onderscheidend criterium. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging concretere gevolgen
heeft voor het niet verkrijgen van betaalde arbeid.Eerste categorie, onderdeel aDe eerste categorie, onderdeel a, betreft de formele verplichting om zich als
werkzoekende in te schrijven bij UWV WERKbedrijf en ingeschreven te doen
blijven.Eerste categorie, onderdeel bIn de Memorie van Toelichting (TK 2010-2011, 32 815, nr. 3. p. 59) is het
volgende vermeld:“In het vierde lid van artikel 41 is geregeld dat alleenstaanden en
alleenstaande ouders jonger dan 27 jaar en gezinnen waarvan alle gezinsleden
jonger dan 27 jaar zijn pas vier weken na de melding een aanvraag voor
algemene bijstand kunnen indienen. Gedurende die weken dienen zij zelf naar
werk te zoeken en hun mogelijkheden in het uit ’s Rijks kas bekostigd
onderwijs te onderzoeken. Na die vier weken wordt de aanvraag door het
college in behandeling genomen. Als de aanvraag voor algemene bijstand
binnen de periode van vier weken is ingediend, dan zal het college na die
vier weken constateren dat ze over te weinig gegevens beschikt om het recht
op bijstand vast te stellen. Immers, op grond van artikel 43, vierde lid,
dient het college bij de vaststelling van het recht op bijstand rekening te
houden met de gedragingen en houding van de jongere gedurende de vier weken
na de melding. Aangezien de aanvraag eerder dan de vier weken na melding is
ingediend, heeft het college te weinig gegevens om de gedragingen en houding
van de jongere gedurende die vier weken te beoordelen. De jongere zal dan de
gelegenheid worden geboden om zijn gegevens aan te vullen. Indien de jongere
van deze mogelijkheid gebruik maakt en het college hem een recht op bijstand
toekent, kan het college op grond van artikel 18 van de WWB besluiten om een
maatregel op te leggen vanwege het niet voldoen aan de plicht om pas vier
weken na de melding een aanvraag in te dienen.”Gelet op de voornoemde passage in de Memorie van Toelichting is in onderdeel b
van de eerste categorie vermeld dat het indienen van een aanvraag om algemene
bijstand door een jongere onder de 27 jaar binnen de zoektermijn van vier weken
een maatregelwaardige gedraging is. In dat geval is het mogelijk om op grond van
artikel 41, vierde lid, van de WWB in samenhang met artikel 43, vierde lid, van
de WWB een maatregel op te leggen.Tweede categorie, algemeenDe tweede categorie betreft de verplichting tot een actieve opstelling op de
arbeidsmarkt. Onder de letter a tot en met e zijn verplichtingen gerangschikt
die voor alle belanghebbenden gelden, onder de letter f de verplichting die
uitsluitend geldt voor een alleenstaande ouder, en onder de letter g tot en met
i de verplichtingen voor een persoon jonger dan 27 jaar.Tweede categorie, onderdeel cDe gedragingen onder onderdeel c, te weten gedragingen die de inschakeling in de
arbeid belemmeren, zijn niet uitdrukkelijk in de wet vermeld maar zijn wel
belangrijk geacht in het kader van de jurisprudentie. De CRvB (uitspraak d.d.
20-05-2008, nr. 07/2137 WWB, LJN BD2362) heeft namelijk geoordeeld dat de
gemeente in dat geval terecht had geoordeeld dat sprake was van gedragingen die
de inschakeling in de arbeid belemmeren. Het ging in dat geval om een
belanghebbende die had geweigerd om te solliciteren naar lager betaalde functies
binnen de discipline waarin hij in het verleden werkzaam is geweest, en die geen
gehoor had gegeven aan verzoeken om de toonzetting en inhoud van zijn
sollicitatiebrieven te veranderen teneinde zijn kansen op werk te vergroten. Het
ging hier met name om negatieve gedragingen bij sollicitaties. Wellicht zou
kunnen worden gesteld dat dit al valt onder onderdeel a (het niet naar vermogen
trachten arbeid in dienstbetrekking te verkrijgen), maar omdat de CRvB
nadrukkelijk oordeelt dat de gemeente terecht heeft geoordeeld dat hier sprake
is van gedragingen die de inschakeling in de arbeid belemmeren, is deze
categorie gedragingen opgenomen onder de tweede categorie. Artikel 9. Hoogte en duur maatregelHet eerste lid behoeft geen nadere toelichting.Het tweede lid wijkt in zoverre af van de huidige Maatregelen- en
handhavingsverordening, dat een waarschuwing alleen nog mogelijk is bij
gedragingen van de eerste categorie. De gedragingen van de tweede en derde
categorie zijn aanzienlijk ernstiger van aard en daarbij past niet dat bij die
gedragingen een waarschuwing kan worden opgelegd. Een voorbeeld ter illustratie
is een (verwijtbare) ontslagname: hierbij past niet dat hiervoor ook een
waarschuwing kan worden opgelegd.Artikel 10. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaanEerste lidDe verplichting om voldoende besef van verantwoordelijkheid te (be)tonen voor de
voorziening in het bestaan, geldt al voordat een bijstandsuitkering wordt
aangevraagd. Dit betekent dat wanneer iemand in de periode voorafgaand aan de
bijstandsaanvraag een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid heeft
getoond, waardoor hij niet langer beschikt over de middelen om in de kosten van
het bestaan te voorzien en als gevolg daarvan een bijstandsuitkering aanvraagt,
de gemeente bij de toekenning van de bijstand hiermee rekening kan houden door
het opleggen van een maatregel. Van een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan kan bijvoorbeeld sprake
zijn bij een onverantwoorde besteding van vermogen of indien in het geheel geen
dan wel te laat een aanvraag wordt gedaan voor een voorliggende
voorziening.Tweede lidIn het tweede lid wordt een relatie gelegd tussen de hoogte van de maatregel en
het benadelingsbedrag. Het benadelingsbedrag is in dit geval de omvang van het
vermogen of de voorziening waarmee de betrokkene gedurende kortere of langere
tijd buiten de bijstand zou zijn gebleven. Vanwege een eenvoudige uitvoering in
de praktijk vindt de berekening van de op te leggen maatregel niet plaats op
grond van het feitelijke benadelingsbedrag, maar op basis van een vast bedrag
per categorie en wel als volgt:a. bij een benadelingsbedrag tot € 1.000,00: een maatregel van € 100,00;b. bij een benadelingsbedrag van € 1.000,00 tot € 2.000,00: een maatregel van €
200,00;c. bij een benadelingsbedrag van € 2.000,00 tot € 4.000,00: een maatregel van €
400,00;d. bij een benadelingsbedrag van € 4.000,00 of meer: een maatregel van de gehele
van toepassing zijnde bijstandsnorm.Vierde lid Met de inwerkintreding van de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid
SZW-wetgeving wordt niet alleen het sanctieregime in de Wwb, Ioaw en Ioaz
aangescherpt, maar ook het sanctieregime in diverse andere sociale
zekerheidswetten. In de diverse andere sociale zekerheidswetten wordt een
vergelijkbaar regime ingevoerd (boete ter hoogte van de ten onrechte ontvangen
uitkering en bij recidive boete ter hoogte van 150% van de ten onrechte
ontvangen uitkering). Een belangrijk verschil met de Wwb is dat in de overige
sociale zekerheidswetten, waaronder ook de Ioaw en Ioaz, het boetebedrag bij
recidive in beginsel voor een termijn van vijf jaar moet worden verrekend zonder
inachtneming van de beslagvrije voet. Dit kan ertoe leiden dat een bepaalde
uitkering van een voorliggende voorziening ten opzichte van de Wwb feitelijk
niet tot uitbetaling komt, doordat de recidive-boete wordt verrekend met de
volledige uitkering. In dat geval kan de belanghebbende, die feitelijk geen
middelen heeft, een beroep doen op algemene bijstand. Het verlies van de
voorliggende voorziening is in dat geval tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan, waardoor er sprake is
van maatregelwaardig gedrag. De huidige Maatregelen- en handhavingsverordening
mist een bepaling die in deze situatie voorziet. Met het hier voorgestelde
artikellid wordt in die lacune voorzien. Het voorgestelde artikel komt er in feite op neer dat de belanghebbende in een
identieke situatie terechtkomt als de recidiverende bijstandsgerechtigde. Dat
houdt in dat gedurende drie maanden ook geen algemene bijstand wordt uitbetaald.
Nadrukkelijk is voor de ingangsdatum van de maatregel niet gekozen voor de
effectuering van de verrekening, maar de ingangsdatum van de algemene bijstand.
Een voorbeeld moge dit verduidelijken. Als een WW-uitkering feitelijk niet tot
uitbetaling komt wegens verrekening van een recidiveboete, en de verrekening is
gestart op 1 maart 2013, maar de belanghebbende pas op 1 juni 2013 een aanvraag
indient om algemene bijstand, zou de maatregel niet kunnen worden geëffectueerd
als die zou ingaan op het moment van de verrekening, dat is in het voorbeeld 1
maart 2013, want toen had de belanghebbende helemaal geen recht op bijstand.
Daarom is bewust gekozen om de maatregel te doen ingaan op de ingangsdatum van
de algemene bijstand, die wel wordt toegekend maar feitelijk gezien drie maanden
niet tot uitbetaling komt.Artikel 11. Nadere verplichtingenIn artikel 55 van de Wwb wordt de mogelijkheid geboden om naast de in Hoofdstuk
2 van de wet opgenomen verplichtingen aan belanghebbende bepaalde andere
verplichtingen op te leggen die strekken tot arbeidsinschakeling of vermindering
dan wel beëindiging van de bijstand. De verplichting om zich op advies van een
arts onder medische behandeling te stellen, is expliciet opgenomen in het
artikel. Een ander voorbeeld is de verplichting om zich als woningzoekende in te
schrijven indien er bijzondere bijstand wordt verstrekt voor een te hoge huur.
In dit artikel is de mogelijkheid opgenomen om een maatregel op te leggen als
niet aan een dergelijke nadere verplichting wordt voldaan. Artikelen 12 en 13. Gedragingen o.g.v. de Ioaw en IoazVerwezen wordt naar de toelichting op respectievelijk artikel 8 en artikel 9 van
deze veror-dening.Artikel 14. Zeer ernstige misdragingen o.g.v.de Wwb, Ioaw en IoazOnder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van agressie
worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van
gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel
kan worden beschouwd. Ook de CRvB heeft bepaald dat sprake is van ernstig
misdragen als sprake is van agressief, aan de belanghebbende toe te rekenen
gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel
kan worden beschouwd (CRvB 29 juli 2008, LJN BD7970). Gemeenten kunnen alleen een verlaging toepassen indien er een verband bestaat
tussen de ernstige misdraging en (mogelijke) belemmeringen voor de gemeente bij
het vaststellen van het recht op bijstand. Vandaar dat in dit artikel wordt
bepaald dat de zeer ernstige misdragingen moeten hebben plaatsgevonden onder
omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de uitvoering van de
bepalingen van de Wwb, Ioaw of Ioaz.In artikel 18, tweede lid, van de wet, wordt gesproken over ‘het zich jegens het
college zeer ernstig misdragen’. Dit betekent dat alleen (zeer) agressief gedrag
tegenover leden van het college en hun ambtenaren aanleiding zijn voor het
toepassen van een verlaging. Er kan dus geen verlaging worden toegepast als een
klant zich agressief heeft gedragen tegenover een medewerker van een andere
organisatie die belast is met de uitvoering van de wet (bijvoorbeeld een
reïntegratiebedrijf). Het is dat geval wellicht wel mogelijk om een verlaging op
te leggen wegens het niet of onvoldoende gebruikmaken van een voorziening
gericht op arbeidsinschakeling (artikel 8, tweede of derde lid, van deze
verordening).Zeer ernstige misdragingen als bedoeld in dit artikel zijn volstrekt
onacceptabel en aan dergelijke gedragingen dient een zwaar gewicht toegekend te
worden. Op grond hiervan is een maatregel van 100% van de bijstandsnorm of
grondslag gerechtvaardigd. Mocht sprake zijn van verminderde verwijtbaarheid,
dan kan de maatregel altijd nog worden gematigd. Bij het vaststellen van de
verlaging in de situatie dat een uitkeringsgerechtigde zich ernstig heeft
misdragen, zal namelijk altijd gekeken moeten worden naar de ernst van de
gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de persoonlijke omstandigheden van de
belanghebbende.Het toepassen van een verlaging staat geheel los van het doen van aangifte bij
de politie. Het college legt een verlaging op, terwijl de functionaris tegen wie
de agressie zich richtte aangifte kan doen bij de politie.Artikel 15. Recidive en herhaalde recidive bijniet nakomen van arbeidsverplichtingen Eerste lid: recidive door gedraging in dezelfde of hogere categorie
Als binnen één jaar nadat eerder een maatregel is opgelegd sprake is van een
herhaling van de verwijtbare gedraging van dezelfde of hogere categorie, wordt
de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een verdubbeling
van de hoogte van de maatregel die moet worden opgelegd voor de nieuwe
gedraging. Voor het bepalen van de aanvang van de termijn van twaalf maanden,
geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de eerdere maatregel is opgelegd,
bekend is gemaakt. Van recidive is ook sprake als de eerste maatregel is
opgelegd vanwege een verwijtbare gedraging van partner 1 en de tweede
verwijtbare gedraging partner 2 is aan te rekenen. Op grond van de
begripsomschrijving wordt onder belanghebbende immers ook het gezin
verstaan.Tweede lid: herhaalde recidive in dezelfde of hogere categorie
Als de belanghebbende zich na het opleggen van de in hoogte verdubbelde
maatregel binnen twaalf maanden na bekendmaking daarvan opnieuw schuldig maakt
aan een verwijtbare gedraging van dezelfde of hogerecategorie wordt de hoogte
van de maatregel die moet worden opgelegd voor de nieuwe gedraging,
verdrievoudigd.Een voorbeeld moge dit verduidelijken. Stel dat aan een belanghebbende met
toepassing van het eerste lid een maatregel is opgelegd omdat voor de tweede
maal is gebleken dat belanghebbende onvoldoende heeft gesolliciteerd. Wegens
deze recidive is de maatregel die is aangewezen voor de nieuwe gedraging, te
weten € 200, verdubbeld tot € 400. Als dan voor de derde maal blijkt dat
belanghebbende onvoldoende heeft gesolliciteerd, wordt volgens het tweede lid
van dit artikel de maatregel die is aangewezen voor de nieuwe gedraging, zijnde
€ 200, verdrievoudigd, en wordt dus een maatregel opgelegd van € 600.Een ander voorbeeld. Als na de beschikking waarbij wegens recidive een maatregel
van € 400 is opgelegd blijkt dat belanghebbende verwijtbaar is ontslagen, moet
voor de nieuwe gedraging een maatregel worden opgelegd van 100% van de
bijstandsnorm. Als de bijstandsnorm bijvoorbeeld € 1000 is wordt de maatregel
volgens het tweede lid van dit artikel dan € 3000. Met toepassing van het derde
lid (zie hierna) wordt dan de maatregel in feite geëffectueerd over drie
maanden. In deze verordening is er voor gekozen om de aangewezen maatregel bij
herhaalde recidive te verdrievoudigen en niet te verviervoudigen. De reden
hiervoor is dat verviervoudigen in strijd zou kunnen komen met het
evenredigheidsbeginsel. Dat wil zeggen dat bij bezwaar of beroep zou kunnen
worden geoordeeld dat de maatregel dan niet (meer) evenredig zou zijn aan de
maatregelwaardige gedraging. Dan zou in het laatst gegeven voorbeeld namelijk
een maatregel moeten worden opgelegd van € 4000, te effectueren over 4 maanden. Derde lid: Periode van effectuering van een maatregelIn deze verordening is zoals gezegd gekozen voor vaste maatregelbedragen. Dat
betekent dat ook bij oplegging van een maatregel ten bedrage van 100% van de
bijstandsnorm in de beschikking waarbij de maatregel wordt opgelegd, het bedrag
moet worden vermeld dat aan maatregel wordt opgelegd, dat wil zeggen de van
toepassing zijnde bijstandsnorm. Als sprake is van toepassing van het eerste lid, en dus sprake is van recidive,
en voor de nieuwe gedraging een maatregel moet worden opgelegd van 100% van de
van toepassing zijnde bijstandsnorm, wordt laatstgenoemde maatregel in hoogte
verdubbeld, dus tot 200% van de bijstandsnorm. Door de formulering van het derde
lid wordt bereikt dat de maatregel in de hiervoor bedoelde situatie, zijnde 200%
van de bijstandsnorm wordt geëffectueerd door 100% gedurende twee maanden toe te
passen. Dit geldt analoog bij herhaalde recidive.Een voorbeeld van toepassing van het eerste en derde lid van artikel 15 is de
volgende situatie. Aan een belanghebbende is bij besluit van 4 januari 2012 een
maatregel opgelegd van € 200 (tweede categorie) wegens onvoldoende solliciteren.
Op 4 februari 2012 blijkt wederom dat belanghebbende onvoldoende heeft
gesolliciteerd, wat wederom een gedraging is van de tweede categorie. In dit
voorbeeld wordt dan de maatregel die is aangewezen voor de nieuwe gedraging,
zijnde € 200, verdubbeld, en wordt dus een maatregel opgelegd van € 400. Als op
4 februari 2012 echter niet blijkt dat belanghebbende onvoldoende heeft
gesolliciteerd, maar op die datum blijkt dat belanghebbende verwijtbaar is
ontslagen, wordt de maatregel die is aangewezen voor de nieuwe gedraging, zijnde
de gehele van toepassing zijnde bijstandsnorm, verdubbeld (en wordt in feite dus
een maatregel opgelegd van 200% van de gehele van toepassing zijnde
bijstandsnorm). Zou de bijstandsnorm € 1000 zijn, dan wordt in de beschikking
vermeld dat een maatregel wordt opgelegd van € 2000, en wordt daar in de
beschikking aan toegevoegd dat die maatregel met toepassing van het derde lid
van dit artikel in feite wordt geëffectueerd over twee maanden.Vierde lid: waarschuwing telt mee voor herhalingIn het vierde lid is vastgelegd dat een waarschuwing wegens het niet nakomen van
de verplichting met betrekking tot arbeidsinschakeling wordt gelijkgesteld met
een besluit waarbij een maatregel is opgelegd, en dus meetelt voor de recidive. Voortdurende herhalingDe voortdurende herhaling (dat wil zeggen herhaling op herhaling op herhaling)
is niet geregeld in deze verordening. Dat betekent echter niet dat in een
dergelijk geval geen maatregel kan worden opgelegd. Bij voortdurende herhaling
kan met toepassing van het bepaalde in artikel 2, derde lid, van deze
verordening een maatregel worden opgelegd die wordt afgestemd op de ernst van de
gedraging, de mate waarin de belanghebbende de gedraging kan worden verweten en
de omstandigheden waarin hij verkeert.Artikelen 16 tot en met 18Voor de toelichting op deze artikelen wordt hier verwezen naar de toelichting op
artikel 15 van deze verordening. Daar zijn namelijk concrete voorbeelden
beschreven die voor de toepassing van de artikelen 16 tot en met 18 relevant
kunnen zijn.Artikel 19. HandhavingsbeleidDit artikel behoeft geen nadere toelichting.Artikel 20. Verrekening zonder inachtneming van de beslagvrije voetIn dit artikel is de hoofdregel neergelegd dat gedurende de eerste drie maanden
verrekening van de recidiveboete plaatsvindt zonder dat rekening wordt gehouden
met de met de beslagvrije voet. Dat betekent in feite dat de bijstandsuitkering
gedurende drie maanden niet wordt uitbetaald.In de Memorie van Toelichting bij de Wet aanscherping (kamerstuk 33207, nr. 3,
p. 8) is vermeld dat de regering het heel legitiem vindt om alleen voor deze
groep en alleen voor deze situatie de bescherming van de beslagvrije voet
tijdelijk buiten werking te stellen. Het betreft hier immers uitsluitend een
recidiveboete, wat erop duidt dat de belanghebbende bij herhaling onwillig is om
zich aan de inlichtingenplicht te houden die nodig is voor de vaststelling van
het uitkeringsrecht. De regering is van oordeel dat de belanghebbende in dat
geval door zijn gedrag het draagvlak ondermijnt voor de sociale
minimumbescherming die is beoogd met de uitkering en de beslagvrije voet.
Hiermee wordt in feite bedoeld dat een belanghebbende die zich bij herhaling
niet houdt aan de inlichtingenplicht, tijdelijk niet de bescherming van de
beslagvrije voet verdient.Bovendien is het buiten werking stellen van de beslagvrije voet al mogelijk in
alle sociale verzekeringswetten als cliënten niet de inlichtingen willen
verstrekken die van belang zijn voor terugvordering van ten onrechte betaalde
uitkeringen en de betaling van de bestuurlijke boete. Omdat het uitkeringsorgaan
in dat geval niet kan beoordelen tot welk bedrag de terugvordering en de boete
verrekend kunnen worden met de uitkering, kunnen zij de beslagvrije voet buiten
beschouwing laten.Anderzijds wordt rekening gehouden met de zorgplicht van gemeenten. Het zonder
uitzondering volledig buiten werking stellen van de beslagvrije voet gedurende
drie maanden kan negatieve maatschappelijke consequenties hebben. Dat moet
voorkomen worden, nu de regeling daarmee zijn doel voorbij zou schieten. Daarom
zijn uitzonderingen op de in dit artikel neergelegde hoofdregel geregeld in de
artikelen 21 en 22. Artikel 21. Verrekening als is aangetoond dat het saldo van alle bankrekeningen minder is dan drie maal de toepasselijke bijstandsnormIn het belang van een eenvoudige bedrijfsvoering is er nadrukkelijk niet voor
gekozen dat het college in alle gevallen gaat beoordelen of er aanleiding is om
een uitzondering op de in artikel 20 neergelegde hoofdregel te maken, en is
ervoor gekozen om het initiatief om de beslagvrije voet toe te passen
nadrukkelijk bij de belanghebbende zelf te leggen.In de tweede plaats is nadrukkelijk niet gekozen voor de term “vermogen” of
“bezittingen”, maar voor het saldo op alle bankrekeningen. Ook deze keuze is
ingegeven door het streven naar een eenvoudige bedrijfsvoering. Keuze voor de
term “vermogen”of “bezittingen” kan tot discussies leiden wat wel of niet tot
het vermogen of de bezittingen behoort, en bovendien kan het voor het
vaststellen van het vermogen of de bezittingen noodzakelijk zijn dat een
huisbezoek plaatsvindt om te beoordelen of belanghebbende wellicht waardevolle
vermogensbestanddelen of bezittingen heeft. De keuze voor de term “vermogen” of
“bezittingen” zal er waarschijnlijk toe leiden dat de vaststelling van het
vermogen of de bezittingen enerzijds ingewikkelder is dan het thans gekozen
systeem en anderzijds meer tijd en inspanningen kost. Dat wordt niet gewenst
geacht. Het vaststellen van het saldo op de bankrekeningen is relatief eenvoudig
en weinig tijdrovend.Met de hier neergelegde keuze wordt ook recht gedaan aan de praktijk, in die
zin, dat vele bijstandsgerechtigden geen vermogen hebben dat meer bedraagt dan
drie maal de toepasselijke bijstandsnorm en een simpel verzoek van de
bijstandsgerechtigde zal leiden tot toepassing van de beslagvrije voet in de
hier bedoelde situaties. Dan dient de belanghebbende uiteraard wel alle
bankrekeningen te overleggen, en moet daaruit blijken dat de belanghebbende geen
vermogen heeft dat meer bedraagt dan driemaal de toepasselijke bijstandsnorm. Is
het vermogen wél meer dan driemaal de toepasselijke bijstandsnorm, dan wordt de
belanghebbende geacht om het feitelijk niet betalen van de uitkering gedurende
drie maanden te kunnen opvangen, waarbij niet uit het oog mag worden verloren
dat, zoals al is vermeld bij de toelichting op artikel 20, het hier een
belanghebbende betreft die bij herhaling onwillig is om zich te houden aan de
wettelijke inlichtingenplicht. Daar mag een duidelijk signaal tegenover
staan.Om discussies te voorkomen en ook uit een oogpunt van eenvoudige bewijsvoering
is er ook voor gekozen dat belanghebbende het hier bedoelde verzoek schriftelijk
moet doen.Artikel 22. Verrekening bij huisuitzettingof dringende redenenEr zijn naast de situatie als bedoeld in artikel 21 nog situaties denkbaar
waarin volledige verrekening met de beslagvrije voet ook niet aanvaardbaar wordt
geacht, zoals bij dreigende huisuitzetting en dringende redenen. Een dreigende huisuitzetting kan worden gezien als een dringende reden om van
verrekening met de beslagvrije voet, al dan niet gedeeltelijk, af te zien. Dat
volgt uit het woord “anderszins” in onderdeel b. Voorkomen moet worden dat een
belanghebbende met zijn gezin door de volledige verrekening op straat komt te
staan, waarmee de problematiek alleen maar verergert met alle maatschappelijke
kosten van dien. Ook bij aanwezigheid van andere dringende redenen dan een dreigende
huisuitzetting, kan rekening worden gehouden met de bescherming van de
beslagvrije voet. Van dringende redenen is niet snel sprake. Het gaat slechts om
incidentele gevallen, waarbij de behoeftige omstandigheden waarin de
belanghebbende en diens gezinsleden verkeren op geen enkele andere wijze te
verhelpen zijn. Het enkele feit dat het belanghebbende door de verrekening aan
middelen ontbreekt om in het bestaan te voorzien, is op zich geen voldoende
voorwaarde om te kunnen spreken van dringende redenen.Artikel 23. Eerder opgelegde bestuurlijke boetesOp grond van de artikelen 60b, derde lid, en 60, vierde lid, van de Wwb is de
volledige verrekening gedurende maximaal drie maanden zonder toepassing van de
beslagvrije voet niet alleen van toepassing op de recidiveboete maar ook op de
boete die was opgelegd bij de eerste gedraging als die nog niet volledig is
afbetaald. Daarom is in dit artikel geregeld dat de artikelen 20, 21 en 22 in
dat geval van overeenkomstige toepassing zijn.Artikelen 24 en 25 Deze artikelen behoeven geen nadere toelichting.Artikel 26. InwerkingtredingHet eerste lid van dit artikel spreekt voor zich.In het tweede lid is een regeling neergelegd die bijvoorbeeld de volgende
situatie beoogt te regelen. Stel dat in maart 2013 wordt geconstateerd dat de
belanghebbende heeft gefraudeerd over de periode vanaf 1 januari 2012
(bijvoorbeeld een gezamenlijke huishouding heeft verzwegen). Volgens het
wettelijk overgangsrecht is dan volledig het nieuwe recht van toepassing. Dat
betekent verplicht de volledige ten onrechte verstrekte bijstand terugvorderen
en bovendien verplicht een boete opleggen ten bedrage van de volledige ten
onrechte verstrekte bijstand. Als in het voorbeeld bijvoorbeeld over de periode
waarop de fraude betrekking heeft € 40.000,00 moet worden teruggevorderd, moet
daarnaast een boete worden opgelegd van € 40.000. Dit deel van het wettelijk
overgangsrecht is echter in strijd met artikel 15 van het Verdrag inzake
burgerlijke en politieke rechten. Volgens dat artikel mag geen zwaardere straf
worden opgelegd dan de straf die ten tijde van de gedraging van toepassing was.
Ten tijde van de gedraging, voorzover die in 2012 is gelegen, zou conform de
vorige verordening een maatregel zijn opgelegd van € 1.000, en niet van € 40.000
in het voorbeeld. Daarom wordt in de hier bedoelde categorie een splitsing
gemaakt tussen de periode vóór en na 1 januari 2013. Over de periode vóór 1
januari 2013 wordt een maatregel opgelegd conform het bepaalde in de vorige
verordening en over de periode na 1 januari 2013 wordt een boete opgelegd
conform het bepaalde in de nieuwe wet.Aangezien deze verordening is vastgesteld op een datum die is gelegen na 31
januari 2013 (de in het overgangsrecht genoemde datum) is het niet nodig om in
overgangsrecht een regeling te treffen voor fraude die geheel vóór 1 januari
2013 is gelegen. In dat geval blijft (gezien de datum van vaststelling van deze
verordening) de vorige verordening van toepassing, en wordt dus voor fraude in
die gevallen een maatregel opgelegd. Een voorbeeld moge dit verduidelijken. Stel
dat in februari 2013 wordt geconstateerd dat belanghebbende heeft gefraudeerd
over de periode van 1 november 2012 tot 1 december 2012. In dat geval wordt een
maatregel opgelegd conform het bepaalde in de vorige verordening, en wordt geen
boete opgelegd. In het voorbeeld geldt de vorige verordening en is de Wet
aanscherping nog niet van toepassing.Evenmin is het nodig om in overgangsrecht een regeling te treffen voor een
fraude die vóór 1 januari 2013 is begonnen, na 1 januari 2013 voortduurt, maar
vóór 31 januari 2013 is opgehouden of geconstateerd. Voor die situatie is in
artikel XXV van de Wet aanscherping een regeling neergelegd, die inhoudt dat ook
de vorige verordening van toepassing blijft, en dus voor fraude in die gevallen
een maatregel kan worden opgelegd, zij het wel voor de periode tot uiterlijk 31
januari 2013. Een voorbeeld moge deze categorie verduidelijken. Stel dat op 20
januari 2013 wordt geconstateerd dat de klant heeft gefraudeerd over de periode
van 1 november 2012 tot 10 januari 2013. Dan wordt over de periode van 1
november 2012 tot 10 januari 2013 een maatregel opgelegd conform het bepaalde in
de vorige verordening.Artikel 27. CiteertitelDit artikel behoeft geen nadere toelichting.