CVDR260563_3Maatregelverordening WWB, IOAW en IOAZ gemeente Overbetuwe 2013nlregelingOverbetuwe2018-02-13OverbetuweOverbetuweDe Betuwe; 13-02-2013Maatregelverordening WWB, IOAW en IOAZ gemeente Overbetuwe 2013Wet werk en bijstand, art. 8, eerste lid, onderdeel b. en h. art. 9a, twaalfde lid en 18 eerste, tweede en derde lidWet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers, art. 20 en art. 35Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen, art. 20 en art. 35gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2013-02-05De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-02-152015-01-16nieuwe regeling12RB000197Geen.De Maatregelverordening WWB, IOAW en IOAZ gemeente Overbetuwe 2010, zoals vastgesteld bij besluit van 27 april 2010, wordt ingetrokken.exb-2018-9404Maatregelverordening WWB, IOAW en IOAZ gemeente Overbetuwe 2013Ons kenmerk: 12RB000197Nr. 8De raad van de gemeente Overbetuwe;gelezen het raadsvoorstel van burgemeester en wethouders van 18 december
2012;gelezen het advies van de voorbereidende vergadering van 15 januari
2013;gelet op artikel(en) 8, eerste lid, onderdeel b. en h., 9a, twaalfde lid en
18 eerste, tweede en derde lid van de Wet werk en bijstand, 20 en 35 van de
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers en 20 en 35 van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;b e s l u i t :vast te stellen deMaatregelverordening WWB, IOAW en IOAZgemeente Overbetuwe 20131Algemene bepalingen1BegripsomschrijvingenDeze verordening verstaat onder:
college: het college van burgemeester en wethouders;
grondslag: de grondslag, als bedoeld in artikel 5 IOAW of
artikel 5 IOAZ;
IOAW: de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers;
IOAZ: de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;
maatregel: het verlagen van de bijstand of de
langdurigheidstoeslag op grond van artikel 18, tweede lid WWB;
het verlagen van de uitkering op grond van artikel 20, tweede
lid IOAW of artikel 20, eerste lid IOAZ dan wel weigeren van de
uitkering, bedoeld in artikel 20, eerste lid IOAW of artikel 20,
tweede en derde lid IOAZ;
uitkering: bijstand op grond van de WWB, uitkering op grond van
de IOAW of de IOAZ;
WWB: Wet werk en bijstand.
2De maatregel2Opleggen van een maatregel
Het college legt in overeenstemming met deze verordening een
maatregel op als de belanghebbende naar het oordeel van het
college tekortschietend besef van verantwoordelijkheid toont
voor de voorziening in het bestaan of als belanghebbende de uit
de WWB, IOAW en IOAZ voortvloeiende verplichtingen niet of
onvoldoende nakomt. Dit geldt ook als belanghebbende zich
tegenover het college zeer ernstig misdraagt.
Een maatregel wordt afgestemd op:
de ernst van de gedraging;
de mate van verwijtbaarheid van de gedraging, en
de omstandigheden waarin de belanghebbende
verkeert.
3Berekeningsgrondslag
De maatregel wordt toegepast op de bijstandsnorm, als bedoeld in
artikel 5, onder c WWB dan wel op de grondslag IOAW /IOAZ.
In afwijking van het eerste lid kan het college de maatregel ook
toepassen op de toegekende bijzondere bijstand op grond van
artikel 12 WWB of de langdurigheidstoeslag als de verwijtbare
gedraging daartoe aanleiding geeft.
4Afzien van het opleggen van een maatregel
Het college ziet af van het opleggen van een maatregel als:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, of
de gedraging meer dan één jaar voor constatering van die
gedraging door het college heeft plaatsgevonden, of
het college dringende redenen aanwezig acht.
Als het college afziet van het opleggen van een maatregel op
grond van dringende redenen, doet het college hiervan
schriftelijk mededeling.
5Ingangsdatum en tijdvak
Het college legt de maatregel op met ingang van de eerste dag
van de maand volgend op de maand waarin het besluit tot het
opleggen van de maatregel aan de belanghebbende bekend is
gemaakt. Daarbij gaat het college uit van de voor die maand
geldende bijstandsnorm inclusief de bijzondere bijstand verleend
op grond van artikel 12 WWB dan wel de grondslag IOAW/IOAZ.
In afwijking van het eerste lid, kan het college de maatregel
met terugwerkende kracht opleggen, voor zover de uitkering of
langdurigheidstoeslag nog niet is uitbetaald.
In afwijking van het eerste en tweede lid, kan het college de
maatregel met terugwerkende kracht opleggen, als het niet
mogelijk is de maatregel op te leggen door middel van verlaging
van de uitkering in de eerstvolgende maand(en).
Als het college een maatregel niet kan opleggen, omdat het recht
op uitkering is beëindigd, kan de van toepassing zijnde
maatregel alsnog worden opgelegd, als het college aan
belanghebbende binnen een jaar na de einddatum van de uitkering
opnieuw een uitkering toekent.
6Samenloop van gedragingen
Als sprake is van één gedraging die schending oplevert van
meerdere in de WWB, dan wel IOAW of IOAZ genoemde
verplichtingen, legt het college één maatregel op. Als voor
schending van die verplichtingen maatregelen van verschillende
hoogten gelden, legt het college de hoogste maatregel op. De
bestuurlijke boete gaat voor op de maatregel.
Als sprake is van meerdere gedragingen die schending opleveren
van één of meerdere in de WWB, dan wel IOAW of IOAZ genoemde
verplichtingen, legt het college voor iedere gedraging een
afzonderlijke boete of maatregel op. Deze boeten of maatregelen
legt het college gelijktijdig op, tenzij dit gelet op de
omstandigheden waarin belanghebbende verkeert niet verantwoord
is.
3Het niet nakomen van de verplichtingen7Indeling in categorieënGedragingen van een belanghebbende waarmee de uit de WWB, IOAW en IOAZ
voortvloeiende verplichtingen niet of onvoldoende zijn nagekomen,
onderscheidt het college in de volgende categorieën:
Eerste categorie: het zich niet tijdig laten
registreren als werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen of het niet tijdig laten verlengen van
de registratie.
Tweede categorie:
het niet, dan wel onvoldoende, meewerken aan het
opstellen, uitvoeren en evalueren van een plan van
aanpak, als bedoeld in artikel 44a WWB;
het niet in voldoende mate meewerken aan een onderzoek
naar de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling;
het langer dan de in artikel 13 WWB genoemde duur
verblijf houden buiten Nederland, tenzij tijdens die
langere duur aantoonbaar voldoende getracht is algemeen
geaccepteerd arbeid te verkrijgen.
Derde categorie:
gedragingen die de inschakeling naar arbeid
belemmeren;
het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde
arbeid te verkrijgen of te aanvaarden;
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan
activiteiten, scholing of werkzaamheden, gericht op de
arbeidsinschakeling;
het niet in voldoende mate nakomen van een verplichting,
opgelegd op grond van artikel 55 WWB of artikel 37,
eerste lid, onderdeel e. IOAW respectievelijk IOAZ;
door het college opgedragen onbeloonde maatschappelijk
nuttige werkzaamheden die belanghebbende naar vermogen
kan verrichten. Deze werkzaamheden verricht
belanghebbende naast of in aanvulling op reguliere
arbeid. Deze werkzaamheden leiden niet tot verdringing
op de arbeidsmarkt (categorie 2 of 3);
het door houding en gedrag er ondubbelzinnig blijk van
geven de verplichtingen bedoeld in artikel 9, eerste
lid, onderdeel b. WWB, niet te willen nakomen, wat heeft
geleid tot het intrekken van de ontheffing van de
arbeidsplicht voor een alleenstaande ouder zoals bedoeld
in artikel 9a, eerste lid WWB.
Vierde categorie:
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid of
een detacheringsbaan als bedoeld in de
re-integratieverordening;
het door eigen toedoen niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid of een detacheringsbaan als bedoeld
in de re-integratieverordening.
8Hoogte en duur van de maatregel
Onverminderd artikel 2, tweede lid van de verordening wordt de
maatregel vastgesteld op:
10% van de bijstandsnorm of grondslag gedurende één
maand bij een gedraging van de 1e categorie;
20% van de bijstandsnorm of grondslag gedurende één
maand bij gedragingen van de 2e categorie;
50% van de bijstandsnorm of grondslag gedurende één
maand bij gedragingen van de 3e categorie;
100% van de norm gedurende één maand bij een gedraging
van de 4e categorie.
Het college verdubbelt de duur van de maatregel als bedoeld in
het eerste lid, als de belanghebbende zich binnen twaalf maanden
na bekendmaking van een besluit waarbij een maatregel is
opgelegd, opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging
van dezelfde of hogere categorie. Het besluit waarbij van het
opleggen van een maatregel om dringende redenen wordt afgezien,
wordt gelijkgesteld met een besluit tot het opleggen van een
maatregel.
Het college verhoogt de maatregel als bedoeld in het eerste lid,
als de belanghebbende binnen twaalf maanden na bekendmaking van
een besluit waarbij een maatregel is opgelegd, volhardt in de
verwijtbare gedraging. Het besluit waarbij van het opleggen van
een maatregel om dringende redenen wordt afgezien, wordt
gelijkgesteld met een besluit tot het opleggen van een
maatregel.
9Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
Als een belanghebbende een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan, heeft
betoond als bedoeld in artikel 18 WWB, dan wel artikel 41,
eerste lid IOAW of IOAZ, verlaagt het college de uitkering.
Onder het begrip ‘tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid’ worden niet begrepen gedragingen als
bedoeld in artikel 8 van deze verordening. Onder tekortschietend
besef wordt in ieder geval begrepen het op een onverantwoorde
wijze besteden van vermogen, inbegrepen het doen van een
schenking, voorafgaand of tijdens de bijstandsverlening. Dit
tekortschietend besef geldt ook voor belanghebbende die
voorafgaande aan de bijstand door eigen toedoen algemeen
geaccepteerde arbeid niet heeft behouden, dan wel aangeboden
algemeen geaccepteerde arbeid heeft geweigerd.
De maatregel bedraagt 100% van de bijstandsnorm dan wel de
grondslag voor de duur van de periode dat belanghebbende als
gevolg van zijn gedragingen langer recht heeft op een
uitkering.
Het college wijzigt de maatregel na drie maanden naar 50% van de
bijstandsnorm dan wel de grondslag voor de resterende duur van
de periode dat belanghebbende als gevolg van zijn gedragingen
langer recht heeft op een uitkering.
4Zeer ernstige misdragingen10Zeer ernstige misdragingenHet college legt gedurende een maand een maatregel op van minimaal 50%
van de bijstandsnorm dan wel de grondslag als een belanghebbende zich
zeer ernstig misdraagt tegenover het college, de in zijn opdracht
werkende ambtenaren of derden, onder omstandigheden die rechtstreeks
verband houden met de uitvoering van de wet, als bedoeld in artikel 18,
tweede lid WWB, artikel 20, tweede lid IOAW, artikel 20, eerste lid IOAZ
en artikel 3 van deze verordening.5Slotbepalingen11HardheidsclausuleHet college kan één of meerdere artikelen van deze verordening buiten
toepassing laten of daarvan afwijken, voor zover toepassing, gelet op
het belang van het betoonde besef van verantwoordelijkheid en het
nakomen van de verplichtingen door belanghebbende, leidt tot een
onbillijkheid van overwegende aard.12Intrekking oude regelingDe Maatregelverordening WWB, IOAW en IOAZ gemeente Overbetuwe 2010,
zoals vastgesteld bij besluit van 27 april 2010, wordt ingetrokken.
13InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking op 15 februari 2013. 14CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Maatregelverordening WWB, IOAW en
IOAZ gemeente Overbetuwe 2013.Aldus besloten in zijn openbare vergaderingvan 5 februari 2013.DE RAAD VOORNOEMD,de griffier,drs. A.J. van den Brinkde voorzitter,R.T. Metz.Algemene toelichting Rechten en plichten in de WWBDe gemeenteraad heeft in de WWB een verantwoordelijkheid met betrekking tot de
invulling van de rechten en plichten van bijstandsgerechtigden. Ook gelet op de
rechtszekerheid van een bijstandsgerechtigde moet de gemeenteraad het eigen
gemeentelijk beleid vastleggen in een verordening. Artikel 18, eerste lid WWB spreekt over het afstemmen van de bijstand en daaraan
verbonden verplichtingen op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen van een
belanghebbende. In deze bepaling wordt benadrukt dat het vaststellen van de
hoogte van de uitkering en de daaraan verbonden verplichtingen voor
bijstandsgerechtigden maatwerk is. Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn
verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, legt het een maatregel op. Er
is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar van een verplichting. Alleen
wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het college af van het
opleggen van een maatregel. Het college moet daarbij rekening houden met de
persoonlijke omstandigheden en de individueel vastgestelde verplichtingen. Het
college kan dan ook van het opleggen van een maatregel afzien als het college
daartoe zeer dringende redenen aanwezig acht.De term ‘maatregel’Het verlagen van de uitkering omdat de belanghebbende zijn verplichtingen niet
of in onvoldoende mate is nagekomen, wordt aangeduid als het afstemmen van de
uitkering op de mate waarin de belanghebbende de opgelegde verplichtingen
nakomt. Met het begrip ‘afstemmen’ wordt benadrukt dat rechten en plichten één kant van
dezelfde medaille vormen. Toch is er voor gekozen om het verlagen van de uitkering vanwege het niet of
onvoldoende nakomen van verplichtingen aan te geven als het opleggen van een
maatregel. Daarmee wordt aangesloten bij het spraakgebruik dat sinds de Wet
Boeten en Maatregelen gebruikelijk is. Ook wordt ook het sanctionerende karakter
ervan benadrukt. Het opleggen van een maatregel is géén punitieve sanctie,
waarbij het leedtoevoegende karakter voorop staat, máár een reparatoire sanctie
(ook wel herstelsanctie genoemd), gericht op het (weer) in overeenstemming
brengen van de hoogte van de uitkering met de mate waarin de belanghebbende de
aan de uitkering verbonden verplichtingen nakomt.Om te onderstrepen dat de verordening de juridische grondslag vormt voor de
gemeente om maatregelen op te leggen wanneer een uitkeringsgerechtigde niet aan
een verplichting voldoet, wordt de verordening een maatregelverordening
genoemd.Niet verlenen van medewerkingHet niet verlenen van medewerking zal niet snel aanleiding geven tot het
opleggen van een maatregel. Het belangrijkste voorbeeld van de
medewerkingsplicht is het toestaan van een huisbezoek. In de praktijk zal het
niet toestaan van een huisbezoek echter leiden tot beëindiging of intrekking van
het recht op bijstand, omdat het recht op bijstand niet kan worden vastgesteld. Schending van de inlichtingenplichtDe bestuurlijke boete is per 1 januari 2013 opnieuw ingevoerd in de WWB, IOAW en
IOAZ. De bestuurlijke boete legt het college op bij een schending van de
inlichtingenplicht en komt in de plaats van de verlaging van de bijstand.Verrekening bestuurlijke boete bij recidiveDe WWB verplicht de gemeenteraad in een verordening nadere regels vast te
stellen over de bevoegdheid de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te
stellen bij verrekening van de recidiveboete. Gemeenten krijgen daarmee de
ruimte een afweging te maken van situaties of omstandigheden waarin het buiten
werking stellen van de beslagvrije voet niet proportioneel wordt geacht. Het is
mogelijk deze regels onder te brengen in de maatregelverordening. Er is echter
voor gekozen deze regels niet in deze verordening op te nemen. Dit is namelijk
een gecombineerde WWB, IOAW en IOAZ verordening. De regels over de bevoegdheid
de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te stellen bij verrekening van de
recidiveboete zijn neergelegd in de Verordening verrekening bestuurlijke boete
bij recidive gemeente Overbetuwe. Artikelsgewijze toelichtingHoofdstuk 1 Algemene bepalingenArtikel 1 BegripsomschrijvingenIn dit artikel worden de in deze verordening gehanteerde begrippen gedefinieerd.
Deze begrippen behoeven geen nadere toelichting.Hoofdstuk 2 De maatregelArtikel 2 AfstemmingIn de maatregelverordening worden voor allerlei gedragingen die een schending
van een verplichting betekenen, standaardmaatregelen vastgesteld in de vorm van
een vaste (percentuele) verlaging van het bedrag van de uitkering.In het tweede lid is de hoofdregel neergelegd: het college moet een op te leggen
maatregel afstemmen op de individuele omstandigheden van de belanghebbende en de
mate van verwijtbaarheid van de gedraging. Dit betekent dat het college bij elke
op te leggen maatregel moet nagaan of gelet op de individuele omstandigheden van
de belanghebbende afwijking van de hoogte en de duur van de voorgeschreven
standaardmaatregel geboden is. Afwijking van de standaardmaatregel kan zowel een
verzwaring als een matiging betekenen.Dit betekent dat het college bij het beoordelen of een maatregel moet worden
opgelegd, en zo ja welke, telkens de volgende drie stappen moet doorlopen:
Stap 1: vaststellen van de ernst van de gedraging.
Stap 2: vaststellen van de verwijtbaarheid.
Stap 3: vaststellen van de omstandigheden van de belanghebbende.De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in het
standaardpercentage waarmee het bedrag van de uitkering wordt verlaagd.
Wat betreft de beoordeling van de mate van verwijtbaarheid wordt
verwezen naar de toelichting bij artikel 5.Matiging van de opgelegde maatregel vanwege persoonlijke omstandigheden
kan bijvoorbeeld in de volgende gevallen aan de orde zijn:
bijzondere financiële omstandigheden van de belanghebbende, zoals
bijvoorbeeld hoge woonlasten of andere vaste lasten of uitgaven van
bijzondere aard waarvoor geen financiële tegemoetkoming mogelijk
is;
sociale omstandigheden, gezinnen met kinderen bijvoorbeeld;
bij een opeenstapeling van maatregelen: de zwaarte van het geheel van
maatregelen is niet evenredig aan de ernst van de gedraging en de mate
van verwijtbaarheid.Artikel 3 BerekeningsgrondslagIn dit artikel wordt het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel wordt
toegepast op de bijstandsnorm inclusief een eventueel toegekende
bijzondere bijstand op grond van artikel 12 dan wel de grondslag IOAW/
IOAZ. Onder de bijstandsnorm verstaan we de wettelijke norm, inclusief
gemeentelijke toeslag of verlaging en inclusief vakantietoeslag.De maatregel kan ook worden toegepast op toegekende bijzondere bijstand
of langdurigheidstoeslag. Deze mogelijkheid staat open wanneer de
verwijtbare gedraging daarop betrekking heeft. Artikel 4 Afzien van het opleggen van een maatregelEen andere reden om af te zien van het opleggen van een maatregel is dat
de gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Vanwege
de effectiviteit (‘lik op stuk’) is het nodig dat het college een
maatregel spoedig oplegt nadat de gedraging heeft plaatsgevonden. Om
deze reden wordt onder b. geregeld dat het college geen maatregelen
oplegt voor gedragingen die langer dan één jaar geleden hebben
plaatsgevonden.Er geldt in de verordening een verjaringstermijn van vijf jaar voor
gedragingen die een schending van de informatieplicht inhouden. En als
gevolg daarvan ten onrechte een inkomensvoorziening of een te hoog
bedrag aan inkomensvoorziening is verleend. Een termijn van vijf jaar
ligt voor de hand gelet op de ernst van de gedraging (fraude) en gelet
op het feit dat de gemeente vaak tijd nodig zal hebben om de omvang van
de fraude (het benadelingsbedrag) vast te stellen.Op grond van het tweede lid kan het college afzien van het opleggen van
een maatregel als het daarvoor dringende redenen aanwezig acht. Wat
dringende redenen zijn, is afhankelijk van de concrete situatie en
kunnen wij dus niet vooraf vastleggen. Het is belangrijk hierover de
belanghebbende schriftelijk op de hoogte te stellen in verband met
eventuele recidive.Artikel 5 Ingangsdatum en tijdvakIn het eerste lid wordt aangegeven dat het opleggen van een maatregel
plaatsvindt door het verlagen de uitkering. Verlaging kan op twee
manieren:
met terugwerkende kracht, door middel van een herziening van de
uitkering, of
door middel van verlaging van de uitkering in de eerstvolgende
maand(en).Het verlagen van het bedrag van de uitkering die in de nabije toekomst
wordt verstrekt, is de gemakkelijkste methode. In dat geval hoeft er
niet te worden overgegaan tot herziening van de uitkering en het te veel
betaalde bedrag aan uitkering worden teruggevorderd. Daarom is in dit
lid vastgelegd dat het college een maatregel oplegt met ingang van de
eerstvolgende kalendermaand. Daarbij wordt uitgegaan van de voor die
maand geldende bijstandsnorm of grondslag IOAW/ IOAZ.De hoofdregel is dat een maatregel wordt uitgevoerd naar de toekomst
(eerste lid). In deze verordening is echter geregeld dat in bepaalde
situaties een maatregel wél met terugwerkende kracht op kan worden
gelegd. Het opleggen van een maatregel met terugwerkende kracht ligt
voor de hand als er sprake is van het niet nakomen van de
inlichtingenplicht en het te veel betaalde bedrag aan uitkering van de
uitkeringsgerechtigde moeten worden teruggevorderd.Als de uitkering is beëindigd en al volledig is uitbetaald, is het
opleggen van een maatregel alleen nog mogelijk door de uitkering alsnog
met terugwerkende kracht te herzien. De door die herziening teveel
verstrekte uitkering wordt teruggevorderd. De uiterste grens daarbij
ligt op het moment waarop de gedraging heeft plaatsgevonden.Hierdoor ontstaat een vordering van (doorgaans) geringe hoogte, waarbij
de kans bestaat dat deze ook moeten worden gebruteerd als belanghebbende
de vordering niet voor het sluiten van het boekjaar terugbetaalt. Dit
alles gebeurd, terwijl de belanghebbende er wel voor heeft gezorgd dat
aan hem of haar geen uitkering meer wordt verstrekt.Zorgt de belanghebbende ervoor dat hij of zij niet binnen een jaar na
beëindiging van de uitkering weer uitkeringsafhankelijk wordt, dan legt
het college de maatregel niet op. Wordt de belanghebbende wel binnen een
jaar na de einddatum van de uitkering weer uitkeringsafhankelijk, dan
kan het college overwegen om de maatregel op te leggen bij de toekenning
van de nieuwe uitkering.Artikel 6 Samenloop van gedragingenDe regeling voor de samenloop van gedragingen heeft betrekking op
verschillende gedragingen van een belanghebbende die (min of meer) op
hetzelfde moment plaatsvinden.Als er sprake is van schending van meerdere verplichtingen door één
gedraging, dan moet voor het toepassen van de maatregel worden uitgegaan
van de gedraging waarop de zwaarste maatregel van toepassing is. De
bestuurlijke boete gaat altijd voor.Is sprake van verschillende gedragingen (meerdaagse samenloop) dan moet
voor iedere gedraging afzonderlijk het maatregelpercentage worden
berekend en gelijktijdig opgelegd, tenzij dit niet verantwoord is.Hoofdstuk 3 Het niet nakomen van de verplichtingenArtikel 7 Indeling in categorieënDe eerste categorie betreft alleen de formele verplichting om zich als
werkzoekende in te schrijven bij het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen en ingeschreven te blijven.De tweede categorie, onderdeel a., gaat over de verplichting om het
individuele activeringsplan, het plan van aanpak, te ondertekenen. Het
plan van aanpak is als bijlage bij het besluit tot toekenning of
voortzetting van de uitkering meegestuurd.Onderdeel b betreft de verplichting voor belanghebbenden om mee te
werken aan onderzoeken in het kader van de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling. Zonder medewerking is het niet mogelijk om een goed
beeld te krijgen van de middelen die het college in moet zetten om het
voor de belanghebbende mogelijk te maken om arbeid te aanvaarden. De derde categorie beschrijft gedragingen die direct een aanleiding zijn
tot een beroep op de uitkering of het langer voortduren van een
uitkering zonder noodzaak daarvan.Het gaat hierbij om gedragingen die de kansen op arbeidsinschakeling
verminderen en het stellen van onredelijke eisen over aanvaardbare
arbeid. Zo gaat het bijvoorbeeld in deze categorie om negatief gedrag
bij sollicitaties en onvoldoende meewerken aan het opgesteld
trajectplan, waaronder ook sociale activering (Vrijwilligerswerk naar
vermogen/ SROI) verplicht kan worden. In onderdeel c. van de derde categorie gaat het om een voorziening
gericht op arbeidsinschakeling die aan belanghebbende is aangeboden en
deze maakt hiervan geen of onvoldoende gebruik. Bijvoorbeeld door niet
op te komen dagen voor een afspraak.Dit onderdeel is alleen van toepassing als door het gedrag van de
belanghebbende het re-integratietraject niet doorgaat of voortijdig
wordt beëindigd.De vierde categorie beschrijft het niet aanvaarden van algemeen
geaccepteerde arbeid. Maar ook het niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid voor de aanvraag voor een uitkering werd gedaan of
het niet behouden van deeltijdarbeid op het moment dat belanghebbende
een uitkering heeft. As voorbeeld van een schending van deze verplichting worden genoemd: het
belemmeren van een bemiddelingspoging door afwijkend gedrag, het stellen
van irreële eisen of ongebruikelijke werktijden. Dat komt sterk overeen
met ‘gedragingen die de arbeidsinschakeling belemmeren’, waarover de
Centrale Raad van Beroep (hierna: CRvB) heeft overwogen dat daarvan kan
worden gesproken als blijkt dat als gevolg van de gedraging kansen op
werk of uitzicht op werk is verspeeld. Dit kan als een zwaardere
gedraging worden aangemerkt.Bij de vaststelling van de hoogte van de maatregel is de ernst van de
gedraging dus het onderscheidend criterium. Een gedraging wordt
ernstiger geacht naarmate de gedraging concretere gevolgen heeft voor
het niet verkrijgen of behouden van betaalde arbeid.Artikel 8 Hoogte en duur van de maatregelDeze bepaling bevat de standaardmaatregelen voor de vier categorieën van
gedragingen die verband houden met het geen of onvoldoende medewerking
verlenen aan het verkrijgen of behouden van algemeen geaccepteerde
arbeid.Als binnen één jaar na een eerste verwijtbare gedraging sprake is van
een herhaling van de verwijtbare gedraging, wordt de grotere mate van
verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de duur
van de maatregel. Met eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste
gedraging verstaan die aanleiding is geweest tot een maatregel, ook als
de maatregel wegens dringende redenen niet is geëffectueerd. Voor het
bepalen van de aanvang van de termijn van 12 maanden, geldt het tijdstip
waarop het besluit waarmee de maatregel is opgelegd, bekend is
gemaakt.Wanneer een belanghebbende volhardt in zijn of haar verwijtbare
gedraging binnen 12 maanden na eerder beoordeling van recidive, kan de
hoogte van de maatregel verdubbeld worden. Hiermee geeft het college
uitdrukking aan de ernst van het volharden in verwijtbare gedragingen
ten aanzien van de aan belanghebbende opgelegde verplichtingen, die
horen bij het ontvangen van een uitkering.Artikel 9 Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidDe verplichting om voldoende besef van verantwoordelijkheid te tonen
voor de voorziening in het bestaan, geldt al voordat belanghebbende een
uitkering aanvraagt. Dit betekent dat wanneer iemand in de periode
voorafgaand aan de uitkeringsaanvraag een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid heeft getoond (waardoor hij niet langer beschikt
over de middelen om in de kosten van het bestaan te voorzien en als
gevolg daarvan een uitkering aanvraagt), het college bij de toekenning
van de uitkering hiermee rekening kan houden door het opleggen van een
maatregel.Een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid kan uit allerlei
gedragingen blijken, zoals:
een onverantwoorde besteding van vermogen
geen of te late aanvraag doen voor een voorliggende voorziening
door eigen toedoen een arbeidsovereenkomst/baan verliezen.Hoofdstuk 4 Zeer ernstige misdragingenArtikel 10 Zeer ernstige misdragingenOnder de term 'zeer ernstige misdragingen' worden diverse vormen van
agressie verstaan. Er moet wel sprake zijn van verwijtbaarheid en van
gedrag dat we in het normale menselijke verkeer in alle gevallen als
onacceptabel beschouwen. Het college kan alleen een maatregel opleggen
als er een verband bestaat tussen de ernstige misdraging en (mogelijke)
belemmeringen voor de gemeente bij het vaststellen van het recht op
uitkering. Vandaar dat in het eerste lid wordt bepaald dat de zeer
ernstige misdragingen moeten hebben plaatsgevonden onder omstandigheden
die rechtstreeks verband houden met de uitvoering van de WWB, IOAW of
IOAZ.Bij het vaststellen van de maatregel in de situatie dat een
belanghebbende zich ernstig heeft misdragen, moet ook worden gekeken
naar de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de
persoonlijke omstandigheden van de belanghebbende. Wat betreft het
vaststellen van de ernst van de gedraging, kunnen de volgende vormen van
agressief gedrag in een oplopende reeks (steeds ernstiger) worden
onderscheiden:
verbaal geweld (schelden);
discriminatie;
intimidatie (uitoefenen van psychische druk);
zaakgericht fysiek geweld (vernielingen);
mensgericht fysiek geweld;
combinatie van agressievormen. Voor het bepalen van verwijtbaarheid van de misdraging moeten we kijken
naar de omstandigheden waaronder de misdraging heeft plaatsgehad.
Daarbij is het van belang een onderscheid te maken tussen instrumenteel
geweld en frustratiegeweld. Van instrumenteel geweld is sprake als
iemand het toepassen van geweld bewust gebruikt om een bepaald doel te
bereiken (bijvoorbeeld het verkrijgen van een uitkering).Agressie die ontstaat door onmacht, ontevredenheid, onduidelijkheid en
dergelijke wordt frustratieagressie genoemd. De mate van verwijtbaarheid
bij instrumenteel geweld is groter dan bij frustratiegeweld.Het opleggen van een maatregel staat geheel los van het doen van
aangifte bij de politie. Het college legt een maatregel op, terwijl de
functionaris tegen wie de agressie zich richtte aangifte kan doen bij de
politie. De gemeente kent een veiligheidsprotocol, waar in geregeld
wordt hoe te handelen bij dergelijke calamiteiten.Hoofdstuk 5 SlotbepalingenArtikel 11 HardheidsclausuleDoen zich situaties voor waarin op het moment van de vaststelling van
deze verordening niet is voorzien of waarin onverkorte toepassing, gelet
op het betoonde besef van verantwoordelijkheid en het nakomen van
verplichtingen door de belanghebbende, van de gestelde bepalingen
onverhoopt tot een onbillijkheid van overwegende aard leidt, dan kan het
college één of meer artikelen van deze verordening buiten toepassing
laten of daarvan afwijken.Als dat gebeurt, heeft dat wel tot gevolg dat de verordening moet worden
aangepast. Immers, het is daarmee een voorzienbaar geval geworden.Artikel 12 Intrekking oude regelingHiermee wordt de geldende maatregelverordening ingetrokken.Artikel 13 InwerkingtredingDit artikel behoeft geen nadere toelichting.Artikel 14 CiteertitelDit artikel behoeft geen nadere toelichting.
maatregelverordening WWB, IOAW en IOAZ 2013 13 02 05.pdf