CVDR251040_1Afstemmingsverordening WWB, IOAW en IOAZnlregelingElburg2018-05-29ElburgHuis aan huis Elburg, 05-02-2013Afstemmingsverordening WWB, IOAW en IOAZWet werk en bijstand, art. artikel 8 lid 1 onderdeel b en onderdeel i, art. 18, art. 35 lid onder c.IOAW en IOAZ, art. 35 lid 1 onder b en c.gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2013-01-28De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-02-062015-01-01Nieuwe regelingOnbekendGeenGeenAfstemmingsverordening WWB, IOAW en IOAZDe raad van de gemeente Elburg;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van 11 december
2012;gelet op artikel 8 lid 1 onderdeel b en onderdeel i, artikel 18 van de Wet
werk en bijstand en artikel 35 lid 1 onder b en c van de IOAW en IOAZ,
overwegende dat het noodzakelijk is bij verordening regels te stellen met
betrekking tot het verlagen van de uitkering indien sprake is van een
tekortschietend besef van verantwoordelijkheidengelet op artikel 212 van de Gemeentewet, artikel 8a van de Wet werk en
bijstand en artikel 35 lid 1 onder c, overwegende dat het noodzakelijk is
bij verordening regels te stellen inzake de bestrijding van het ten onrechte
ontvangen van uitkering en het voorkomen van misbruik en oneigenlijk gebruik
van de Wet werk en bijstand, IOAW en IOAZ; b e s l u i t :vast te stellen de Afstemmingsverordening WWB, IOAW en IOAZ1Algemene bepalingen1Begripsomschrijvingen1.In deze verordening wordt verstaan onder:
belanghebbende: persoon met een periodieke uitkering voor
levensonderhoud ingevolge de WWB, IOAW of IOAZ, of een
persoon die aanspraak maakt op bijzondere bijstand;
de WWB: Wet werk en bijstand (WWB);
de IOAW: Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werknemers;
de IOAZ: Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;
SUWI: Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en
inkomen;
uitkering: de uitkering op grond van de WWB, IOAW of
IOAZ;
bijzondere bijstand: de bijstand bedoeld in artikel 5,
onderdeel d, van de WWB;
uitkeringsnorm:de uitkeringsnorm op grond van de
WWB, inclusief gemeentelijke toeslagen en verlagingen en de
vakantietoeslag, dan wel de grondslag op grond van de Ioaw
en de Ioaz, inclusief vakantietoeslag;
maatregel: het verlagen van de uitkeringsnorm of de
grondslag;
benadelingsbedrag: het bruto bedrag aan uitkering dat ten
onrechte of tot een te hoog bedrag is verstrekt;
het college: het college van burgemeester en wethouders van
de gemeente Elburg;
de raad: de gemeenteraad van de gemeente Elburg;
Awb: de Algemene wet bestuursrecht;
de wet: de WWB tenzij een andere wet genoemd staat.
2.Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die niet
nader worden omschreven, hebben dezelfde betekenis als in de WWB,
IOAW, IOAZ en de Awb.2Het opleggen van een maatregel1.Als de belanghebbende naar het oordeel van het college
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de
voorziening in het bestaan dan wel de uit de WWB, IOAW, IOAZ of wet
SUWI voortvloeiende verplichtingen niet of onvoldoende nakomt,
waaronder begrepen het zich jegens het college zeer ernstig
misdragen, wordt overeenkomstig deze verordening een maatregel
opgelegd.2.Een maatregel wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate
waarin de belanghebbende de gedraging kan worden verweten en de
persoonlijke omstandigheden. 3Berekeningsgrondslag
De maatregel wordt toegepast op de uitkeringsnorm.
In afwijking van het eerste lid kan de maatregel ook worden
toegepast op de bijzondere bijstand indien:
aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met
toepassing van artikel 12 van de WWB; of
de verwijtbare gedraging van belanghebbende, in relatie met zijn
recht op bijzondere bijstand, daartoe aanleiding geeft.
4Het besluit tot opleggen van een
maatregelIn het besluit tot opleggen van een maatregel worden in ieder geval
vermeldt: de reden van de maatregel, de duur van de maatregel, het
percentage of het bedrag waarmee de uitkering wordt verlaagd uitgaande
van de uitkeringsnorm en, indien van toepassing, de reden om af te
wijken van een standaardmaatregel. 5Afzien van het opleggen van een
maatregel1.Het college ziet af van het opleggen van een maatregel indien:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of
de gedraging meer dan één jaar vóór constatering van die
gedraging door het college heeft plaatsgevonden, tenzij de
gedraging een schending van de inlichtingenplicht inhoudt en
als gevolg van die gedraging ten onrechte bijstand is
verleend.
2.Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel indien het
daarvoor dringende redenen aanwezig acht.3.Indien het college afziet van het opleggen van een maatregel op
grond van dringende redenen, wordt de belanghebbende daarvan
schriftelijk mededeling gedaan.6Ingangsdatum en tijdvak1.De maatregel wordt opgelegd met ingang van de eerst volgende
maandbetaling volgend op de datum waarop het besluit tot het
opleggen van de maatregel aan de belanghebbende is bekendgemaakt.
Daarbij wordt uitgegaan van de voor die maand geldende
uitkeringsnorm.2.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende
kracht worden opgelegd, voor zover de uitkering nog niet is
uitbetaald. 3.Bij niet continuering van de uitkering, wordt de maatregel met
terugwerkende kracht opgelegd met ingang van de eerste van de maand
waarin de gedraging plaatsvond. Het recht op uitkering wordt over
deze kalendermaand herzien en als gevolg daarvan wordt de ten
onrechte of tot een te hoog bedrag aan verstrekte uitkering
teruggevorderd.4.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende
kracht worden opgelegd indien vervolging via het Openbaar Ministerie
niet mogelijk is. 5.Een maatregel wordt voor bepaalde tijd opgelegd. Een maatregel die
voor een periode van meer dan drie maanden wordt opgelegd, wordt
uiterlijk drie maanden na datum beschikking heroverwogen. 7Samenloop van gedragingenIndien een belanghebbende zich tegelijkertijd schuldig maakt aan
verschillende gedragingen die het niet nakomen van een verplichting als
genoemd in artikel 2 lid 1 inhouden, worden de daarvoor geïndiceerde
maatregelen bij elkaar geteld. 2Onvoldoende medewerking aan verkrijgen of behouden
van algemeen geaccepteerd werk8Indeling in categorieënGedragingen van belanghebbende waardoor de verplichting op grond van
artikel 9 van de WWB, artikel 37 van de IOAW of artikel 37 van de IOAZ
niet of onvoldoende is nagekomen, worden onderscheiden in de volgende
categorieën:
Eerste categorie:
het zich niet (tijdig) laten registreren als
werkzoekende bij het UWV-WERKbedrijf of het niet tijdig
(laten) verlengen van de registratie;
Tweede categorie:
het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde
arbeid of scholing te verkrijgen of te aanvaarden;
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een
onderzoek naar de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling,
waaronder tevens begrepen wordt het niet of in
onvoldoende mate voldoen aan de verplichting zich te
onderwerpen aan een noodzakelijk geacht medisch
onderzoek, zoals bedoeld in artikel 55 van de WWB;
Het niet voldoen aan een oproep om, in verband met de
arbeidsinschakeling, op een aangegeven plaats en tijd te
verschijnen.
Derde categorie:
gedragingen die de inschakeling in arbeid belemmeren,
waaronder mede wordt verstaan het onvoldoende meewerken
aan het opstellen, uitvoeren dan wel evalueren van een
plan van aanpak;
het niet voldoen aan de verplichting zich te onderwerpen
aan noodzakelijke behandeling van medische aard, zoals
bedoeld in artikel 55 van de WWB;
het niet of in onvoldoende mate nakomen van de
verplichting gebruik te maken van een door het college
aangeboden voorziening gericht op arbeidsinschakeling
als bedoeld in artikel 9 lid 1 onderdeel b en artikel 10
lid 1 van de wet, waaronder begrepen sociale activering
en de artikelen 8 tot en met 15 van de
Re-integratieverordening Wet Werk en Bijstand gemeente
Elburg.
Vierde categorie:
het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde
arbeid;
het door eigen toedoen niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid.
het niet of in onvoldoende mate meewerken aan de
tegenprestatie als bedoeld in artikel 20 van de
Re-integratieverordening Wet werk en bijstand gemeente
Elburg.
9De hoogte en duur van de maatregel1.Onverminderd artikel 2 lid 2, wordt de maatregel als bedoeld in
artikel 8 vastgesteld op:
5% van de uitkeringsnorm gedurende een maand, bij
gedragingen van de eerste categorie;
10% van de uitkeringsnorm gedurende een maand, bij
gedragingen van de tweede categorie;
20% van de uitkeringsnorm gedurende een maand, bij
gedragingen van de derde categorie;
100% van de uitkeringsnorm gedurende een maand, bij
gedragingen van de vierde categorie.
2.De duur van de maatregel als bedoeld in het eerste lid wordt
verdubbeld, indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na
bekendmaking van een besluit waarbij een maatregel is opgelegd,
opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging. Met een
besluit waarmee een maatregel is opgelegd wordt gelijkgesteld het
besluit om daarvan af te zien op grond van dringende redenen, zoals
bedoeld in artikel 5 lid 2. 3.Het college kan bij een derde en volgende verwijtbare gedraging als
bedoeld in artikel 8 binnen twaalf maanden na de laatste als
verwijtbaar aangemerkte gedraging de hoogte en de duur van de
verlaging individueel bepalen, rekening houdend met de ernst van de
gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de persoonlijke
omstandigheden van de belanghebbende. 3Niet nakomen van de inlichtingenplicht (VERVALLEN)10Schending inlichtingplicht waardoor teveel uitkering is verstrekt
(vervallen)11Schending inlichtingenplicht waardoor teveel uitkering is
verstrekt (vervallen)12Schending inlichtingenplicht zonder dat teveel uitkering is
verstrekt (vervallen)4Overige gedragingen die leiden tot een maatregel13Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1.Ten aanzien van nog niet genoemde gedragingen, waarbij een
belanghebbende een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in het bestaan heeft betoond, wordt een
maatregel opgelegd.2.Onverminderd artikel 2 lid 2 wordt de maatregel als bedoeld in lid 1
vastgesteld, zoals bepaald in lid 3, 4, 5, 6, 7 en 8. 3.De volgende gedragingen leiden tot een maatregel van 10% van de
uitkeringsnorm gedurende een maand, indien belanghebbende:
geen medewerking verleent aan het in naam van belanghebbende
doen van noodzakelijke betalingen uit de toegekende
WWB-uitkering;
geen medewerking verleent aan betaling in natura van een
deel van de WWB-uitkering;
niet (tijdig) een verzoek tot toekenning of inning van
kinderalimentatie indient.
4.De volgende gedragingen leiden tot een maatregel van 20% van de
uitkeringsnorm voor de duur van het aantal maanden, met een maximum
van 36 maanden, dat geen of voor een lager bedrag beroep op
uitkering nodig zou zijn geweest indien belanghebbende geen
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid als bedoeld in lid 1
zou hebben betoond:
het op onverantwoorde wijze interen op het vermogen boven de
van toepassing zijnde vermogensgrens of het op andere wijze
onverantwoord besteden van of beschikken over
vermogen(sbestanddelen);
het door eigen toedoen niet (tijdig) of in onvoldoende mate
ontvangen van een andere (sociale) uitkering of andere
middelen als voorliggende voorziening;
5.Indien belanghebbende niet of onvoldoende verzekerd is tegen ziekte-
of tandartskosten dan wel andere kosten, wordt bij een aanvraag de
bijzondere bijstand vastgesteld alsof belanghebbende voldoende
verzekerd is, hetgeen betekent dat ter hoogte van het – door eigen
toedoen c.q. nalaten – ten laste blijvende bedrag voor
belanghebbende een maatregel wordt opgelegd van 100%. 6. De volgende gedragingen leiden tot een maatregel van 20% van de
uitkeringsnorm gedurende een maand, indien belanghebbende
niet meewerkt aan een traject schuldhulpverlening of een
andere door de gemeente aangeboden voorziening;
een op grond van artikel 55 Wwb opgelegde nadere
verplichting, niet zijnde de verplichting tot meewerken aan
een medisch onderzoek of het ondergaan van een noodzakelijke
behandeling van medische aard, niet nakomt.
7.De duur van de maatregel wordt verdubbeld, indien de belanghebbende
zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van een besluit waarbij
een maatregel wordt opgelegd opnieuw schuldig maakt aan dezelfde als
verwijtbaar aan te merken gedraging. Met een besluit waarmee een
maatregel is opgelegd wordt gelijkgesteld het besluit om daarvan af
te zien op grond van dringende redenen, bedoeld in artikel 5 lid 2.
8.Het college kan bij een derde en volgende verwijtbare gedraging als
bedoeld in dit artikel binnen twaalf maanden na de laatste als
verwijtbaar aangemerkte gedraging de hoogte en de duur van de
verlaging individueel bepalen, rekening houdend met de ernst van de
gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de persoonlijke
omstandigheden van de belanghebbende. 14Zeer ernstige misdragingen1.Indien een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover het
college, zijn ambtenaren of andere personen namens het college,
onder omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de
uitvoering van de wet, als bedoeld in artikel 18 lid 2 WWB, artikel
20 lid 2 IOAW en artikel 20 lid 1 IOAZ, wordt onverminderd artikel 2
lid 2, een maatregel opgelegd van minimaal twintig procent van de
uitkeringsuitkeringsnorm gedurende een maand. 2.De duur van de maatregel wordt verdubbeld, indien de belanghebbende
zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van een besluit waarbij
een maatregel wordt opgelegd opnieuw schuldig maakt aan dezelfde als
verwijtbaar aan te merken gedraging. Met een besluit waarmee een
maatregel is opgelegd wordt gelijkgesteld het besluit om daarvan af
te zien op grond van dringende redenen, bedoeld in artikel 5 lid 2.
3.Het college kan bij een derde en volgende verwijtbare gedraging als
bedoeld in dit artikel binnen twaalf maanden na de laatste als
verwijtbaar aangemerkte gedraging de hoogte en de duur van de
verlaging individueel bepalen, rekening houdend met de ernst van de
gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de persoonlijke
omstandigheden van de belanghebbende. Paragraaf 5 Handhaving15Regels bestrijding misbruikHet college biedt een vierjaarlijks meerjarenbeleidsplan
fraudebestrijding aan de gemeenteraad aan met daarin het te voeren
beleid op gebied van handhaving, bestrijding van misbruik en oneigenlijk
gebruik van de Wet werk en bijstand, IOAW en IOAZ en de te verwachten
resultaten en rapporteert hierover via de planning en controlcyclus aan
de gemeenteraad.6Slotbepalingen16Overige1.In bijzondere gevallen en in gevallen waarin deze verordening niet
voorziet, beslist het college. 2.Het college kan nadere richtlijnen geven voor de uitvoering van deze
verordening.17CiteertitelDeze verordening kan worden aangehaald als 'de afstemmingsverordening
WWB, IOAW en IOAZ'.18Inwerkingtreding1.Deze verordening treedt in werking met ingang van 6 februari
2013;2.Per 6 februari 2013 wordt de op 29 oktober 2012 vastgestelde
Afstemmingsverordening WWB, IOAW en IOAZ ingetrokken. Vastgesteld in de raadsvergadering van 28 januari 2013.de voorzitter, de griffier,F.A. de Lange mw M.C. Luiting.Toelichting artikelgewijsArtikel 1. Begripsomschrijving De begrippen die in de verordening worden gebruikt hebben een gelijkluidende
betekenis als de omschrijving in de WWB, de Ioaw, de Ioaz en Awb. Volstaan wordt
met een verwijzing naar die wetten, zodat bij een eventuele definitiewijziging
in die wetten de verordening niet hoeft te worden aangepast. Artikel 2. Het opleggen van een maatregelDe WWB, Ioaw en de Ioaz verbinden aan het recht op een uitkering de volgende
verplichtingen:
Het tonen van voldoende besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het
bestaan ( b.v. artikel 18, tweede lid WWB).
De plicht tot arbeidsinschakeling (artikel 9 en artikel 9a WWB en
artikel 37 van zowel de Ioaw als de Ioaz). Deze plicht bestaat uit twee
soorten verplichtingen:
de plicht om naar vermogen algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen
en deze te aanvaarden; en
de plicht gebruik te maken van een door het college aangeboden
voorziening gericht op ondersteuning bij arbeidsinschakeling.
De informatieplicht (artikel 17, eerste lid WWB en artikel 13 van de
Ioaw en de Ioaz). Op een belanghebbende rust de verplichting aan het college op verzoek of
onverwijld uit eigen beweging mededeling te doen van alle feiten en
omstandigheden waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van
invloed kunnen zijn op zijn arbeidsinschakeling of het recht op uitkering.De medewerkingsplicht (artikel 17, tweede lid WWB en artikel 13, tweede
lid Ioaw en Ioaz). Dit is de plicht van belanghebbenden om desgevraagd het college de medewerking
te verlenen die redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van de wet. De
medewerkingsplicht kan uit allerlei concrete verplichtingen bestaan, zoals:
het toestaan van huisbezoek;
het meewerken aan een psychologisch onderzoek.
Artikel 18, tweede lid WWB, noemt als een gedraging die in ieder geval een
schending van de medewerkingsplicht inhoudt: ‘het zich jegens het college zeer
ernstig misdragen’. De Wet SUWI legt ook verplichtingen op aan belanghebbenden. Het betreft de
verplichting om alle gevraagde gegevens en bewijsstukken aan het UWV WERKbedrijf
te verstrekken die nodig zijn voor de beslissing door het college (artikel 30 c,
tweede en derde lid Wet SUWI) en de verplichting om op verzoek of onverwijld uit
eigen beweging alle feiten en omstandigheden mee te delen aan het UWV
WERKbedrijf, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat zij van invloed
kunnen zijn op het recht op bijstand, het geldend maken van het recht bijstand
of de hoogte of de duur van de bijstand. In de afstemmingsverordening zijn voor allerlei gedragingen die een schending
van een verplichting betekenen, standaardmaatregelen vastgesteld in de vorm van
een vaste (procentuele) verlaging van de uitkeringsnorm. In het tweede lid wordt
vastgelegd dat bij het opleggen van een maatregel een aantal zaken overwogen
moeten worden. Niet alleen de ernst van het feit is van belang, maar het college
dient ook een op te leggen maatregel af te stemmen op de individuele
omstandigheden van de belanghebbende en op de mate van verwijtbaarheid. Deze
bepaling brengt met zich mee dat het college bij elke op te leggen maatregel zal
moeten nagaan in hoeverre afwijking van de hoogte en de duur van de
voorgeschreven standaardmaatregel geboden is. In dat kader kan het zinvol zijn
belanghebbende te horen. Afwijking van de standaardmaatregel kan zowel een
verzwaring als een matiging betekenen. Dit betekent dat het college bij het beoordelen of een maatregel moet worden
opgelegd, en zo ja welke, telkens de volgende drie stappen moet doorlopen:
Stap 1: vaststellen van de ernst van de gedraging.
Stap 2: vaststellen van de mate van verwijtbaarheid.
Stap 3: vaststellen van de persoonlijke omstandigheden van de
uitkeringsgerechtigde.
De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in het standaardpercentage
waarmee de bijstand wordt verlaagd. Matiging van de opgelegde maatregel wegens
persoonlijke omstandigheden kan bijvoorbeeld in de volgende gevallen aan de orde
zijn:
bijzondere financiële omstandigheden van de belanghebbende, zoals
bijvoorbeeld hoge woonlasten of andere vaste lasten of uitgaven van
bijzondere aard waarvoor geen financiële tegemoetkoming mogelijk
is;
sociale omstandigheden, gezinnen met kinderen bijvoorbeeld;
bij een opeenstapeling van maatregelen: de zwaarte van het geheel van
maatregelen is niet evenredig aan de ernst van de gedraging(en) en de
mate van verwijtbaarheid.
Artikel 3. De berekeningsgrondslagIn het eerste lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel wordt
opgelegd over de uitkeringsnorm. Onder de uitkeringsnorm wordt verstaan de
wettelijke norm, inclusief gemeentelijke toeslag of verlaging en inclusief
vakantietoeslag. Tweede lid Onderdeel a: de 18 tot 21-jarigen ontvangen een lage jongerennorm, die indien
noodzakelijk wordt aangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand in
de kosten van levensonderhoud. Indien de maatregel alleen op de lage
jongerennorm wordt opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte
van de 21-jarigen. Onderdeelb: deze bepaling maakt het mogelijk dat het college in
voorkomende gevallen een maatregel oplegt over de bijzondere bijstand. Er moet
dan wel een verband bestaan tussen de gedraging van een belanghebbende en zijn
recht op bijzondere bijstand. Dit wordt in artikel 13 lid 5 nader uitgewerkt. Artikel 4. Het besluit tot opleggen van een maatregel In dit artikel wordt aangegeven wat in ieder geval in het besluit moet worden
vermeld. Deze eisen vloeien rechtstreeks voort uit de Algemene wet bestuursrecht
(Awb) en dan met het motiveringsbeginsel. Het motiveringsbeginsel houdt onder
andere in dat een besluit kenbaar is en van een deugdelijke motivering wordt
voorzien. Tegen beide besluiten kan door de belanghebbende bezwaar en beroep
worden aangetekend.Artikel 5. Afzien van het opleggen van een maatregelHet afzien van het toepassen van een verlaging indien ’elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt’, is geregeld in artikel 18, tweede lid, WWB. Dit is
ook geregeld in artikel 20, vierde lid Ioaw en artikel 20, derde lid Ioaz.Een andere reden om af te zien van het opleggen van een maatregel is dat de
gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit (‘lik op stuk’) is het nodig dat een maatregel spoedig nadat de
gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden wordt onder b
geregeld dat het college geen maatregelen oplegt voor gedragingen die langer dan
één jaar geleden hebben plaatsgevonden. Voor gedragingen die een schending van de informatieplicht inhouden en als
gevolg waarvan ten onrechte bijstand is verleend of een te hoog bedrag aan
bijstand is verleend, geldt in de verordening een verjaringstermijn van vijf
jaar. Een termijn van vijf jaar ligt voor de hand gelet op de ernst van de
gedraging (fraude) en gelet op het feit dat de gemeente vaak tijd nodig zal
hebben om de omvang van de fraude (het benadelingsbedrag) vast te stellen. Tweede lidHierin wordt geregeld dat het college kan afzien van het opleggen van een
maatregel indien het daarvoor dringende redenen aanwezig acht. Te denken valt
aan levensbedreigende omstandigheden. Wat daarnaast dringende redenen zijn, is
afhankelijk van de situatie en kan dus niet op voorhand worden vastgelegd. Derde lid Het doen van een schriftelijke mededeling dat het college afziet van het
opleggen van een maatregel wegens dringende redenen is van belang in verband met
eventuele recidive. Artikel 6. Ingangsdatum en tijdvakHet opleggen van een maatregel vindt plaats door het verlagen van de uitkering.
Verlaging van de uitkering kan in beginsel op twee manieren:
met terugwerkende kracht, door middel van een herziening van de
uitkering; of
door middel van verlaging van het uitkeringsbedrag in de eerstvolgende
maand(en).
Het verlagen van de uitkering die in de nabije toekomst wordt verstrekt, is de
gemakkelijkste methode. We hoeven in dat geval niet over te gaan tot herziening
van de bijstand en het te veel betaalde bedrag aan bijstand terug te vorderen.
Om die reden is in dit lid vastgelegd dat een maatregel in beginsel wordt
opgelegd met ingang van de eerstvolgende maandbetaling na datum beschikking,
waarbij wordt uitgegaan van de voor die maand geldende norm. Een adequaat
maatregelenbeleid kenmerkt zich door het zogenaamde lik-op-stuk karakter.Tweede en vierde lidWanneer een uitkeringsbedrag nog niet (volledig) aan de bijstandsgerechtigde is
uitbetaald, kan het praktisch zijn om de verlaging van de uitkering te
verrekenen met het bedrag dat nog moet worden uitbetaald. In dat geval moet de
bijstand wel worden herzien en teruggevorderd. Een herziening blijft tevens
mogelijk wanneer vervolging via het Openbaar Ministerie niet mogelijk is. Derde lidIndien de verlening van de uitkering niet wordt gecontinueerd dient de verlaging
te worden toegepast met ingang van de eerste van de maand waarin de gedraging
heeft plaatsgevonden. Dit is logisch omdat belanghebbende anders niet wordt
gestraft voor zijn/haar tekortkoming, daar er in de toekomst geen recht op
uitkering meer bestaat. Wordt een verlaging met terugwerkende kracht toegepast voor wat betreft de
bijstand, dan moet een besluit tot herziening van de bijstand worden genomen
(artikel 54 lid 3 WWB). Vijfde lidDit lid regelt dat een maatregel voor bepaalde tijd wordt opgelegd. Door een
maatregel voor een bepaalde periode op te leggen, weet de uitkeringsgerechtigde
die met een maatregel wordt geconfronteerd waar hij aan toe is. Het college kan
na afloop van de periode waarvoor de maatregel is getroffen opnieuw een
maatregel opleggen. Hiervoor is dan wel weer een apart besluit nodig. Wordt een
maatregel voor een langere duur dan drie maanden opgelegd, dan zal het college
de maatregel aan een herbeoordeling moeten onderwerpen. Dit is geregeld in
artikel 18, derde lid WWB. Gemeenten mogen zelf bepalen wanneer die
herbeoordeling plaatsvindt, als dat maar gebeurt binnen drie maanden nadat het
besluit is genomen. Bij zo’n herbeoordeling hoeft niet opnieuw een besluit te
worden genomen, waarbij alle relevante feiten en omstandigheden opnieuw tegen
het licht worden gehouden. Een marginale beoordeling volstaat: het college moet
beoordelen of het redelijk is dat de opgelegde maatregel wordt gecontinueerd.
Daarbij kan worden gekeken naar de omstandigheden waarin betrokkene verkeert,
maar bijvoorbeeld ook of de betreffende persoon nu wel aan zijn verplichtingen
voldoet.Artikel 7. Samenloop van gedragingen De regeling voor de samenloop van gedragingen heeft betrekking op verschillende
gedragingen van een uitkeringsgerechtigde die (min of meer) gelijktijdig
plaatsvinden. Artikel 8. Indeling in categorieënDe gedragingen die verband houden met het geen of onvoldoende medewerking
verlenen aan het verkrijgen of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid,
worden in vier categorieën onderscheiden. Hierbij is de ernst van de gedraging
het onderscheidende criterium. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de
gedraging concretere gevolgen heeft voor het niet verkrijgen of behouden van
betaalde arbeid. De eerste categorie, onderdeel a, betreft de formele verplichting om zich als
werkzoekende in te schrijven bij het UWV-WERKbedrijf en ingeschreven te doen
blijven. De tweede categorie betreft de verplichting tot een actieve opstelling op de
arbeidsmarkt, de eigen verantwoordelijkheid van de belanghebbende om
bijvoorbeeld voldoende te solliciteren en te voldoen aan een oproep. In dat
laatste geval zal het met name gaan om een succesvol trajectplan te kunnen
vaststellen en daar gaat een noodzakelijk te achten fase van onderzoek – al dan
niet met inschakeling van derden – aan vooraf. Het is van groot belang dat de
uitkeringsgerechtigde zijn of haar medewerking hieraan verleent. Dit geldt
tevens voor een actieve opstelling om (de mogelijkheden tot) geschikte scholing
te onderzoeken.Wanneer iemand een WWB-uitkering heeft, kan de verplichting tot het ondergaan
van een medisch onderzoek worden opgelegd op grond van artikel 55. Bij de IOAW
en IOAZ is dat niet mogelijk.In de derde categorie gaat het om gedragingen die direct een aanleiding vormen
tot een beroep op een uitkering of het zonder noodzaak langer voortduren
daarvan. Het gaat hier om het stellen van niet verantwoorde beperkingen ten
aanzien van de aanvaardbare arbeid en om gedragingen die de kansen op
arbeidsinschakeling verminderen. Voorbeelden van deze categorie zijn negatieve
gedragingen bij sollicitaties en onvoldoende meewerken aan het opgestelde
trajectplan waaronder ook sociale activering verplicht kan worden gesteld. In de
WWB wordt voor jongeren per 1 januari 2012 het plan van aanpak geïntroduceerd.
Door dit op te nemen bij de gedragingen die de inschakeling in de arbeid
belemmeren, kan het onvoldoende meewerken aan het opstellen, uitvoeren dan wel
evalueren van een plan van aanpak ook gesanctioneerd worden.In diverse gevallen is noodzakelijke medische behandeling vereist. Om tot een
succesvol en passend traject te komen, is medewerking aan zo’n behandeling
nodig. Wanneer iemand een WWB-uitkering heeft, kan deze verplichting worden
opgelegd op grond van artikel 55. Bij de IOAW en IOAZ is dat niet mogelijk. Ook zal een belanghebbende gebruik dienen te maken van de
re-integratievoorzieningen die de gemeente op grond van de
re-integratieverordening aanbiedt. De vierde categorie betreft het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde
arbeid alsmede door eigen toedoen voorafgaand aan de aanvraag algemeen
geaccepteerde arbeid niet behouden dan wel tijdens de bijstand deeltijdarbeid
niet behouden. Daarnaast betreft de vierde categorie het niet meewerken aan een tegenprestatie. Artikel 9. De hoogte en duur van de maatregelDeze bepaling bevat de standaardmaatregelen voor de vier categorieën van
gedragingen die verband houden met het geen of onvoldoende medewerking verlenen
aan het verkrijgen of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid. De percentages
waarmee de uitkering wordt verlaagd, zijn overgenomen uit het voormalige
Maatregelenbesluit. Bij het vaststellen van de percentages waarmee de uitkering
wordt verlaagd, zijn twee afwegingen gemaakt. In hoeverre voldoet de beoogde
verlaging van de uitkering aan de eisen van proportionaliteit en evenredigheid
als de betreffende gedraging in ogenschouw wordt genomen en in hoeverre zal het
opleggen van de maatregel effectief zijn, in de zin dat de maatregel de beoogde
gedragsverandering bij de uitkeringsgerechtigde zal bewerkstelligen?Tweede lid Indien binnen één jaar na een eerste verwijtbare gedraging sprake is van
herhaling van een verwijtbare gedraging, wordt de grotere mate van
verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de duur van de
maatregel. Met eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste gedraging verstaan
die aanleiding is geweest tot een maatregel, ook indien de maatregel wegens
dringende redenen niet is geëffectueerd. Voor het bepalen van de aanvang van de
termijn van 12 maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de
maatregel is opgelegd, bekend is gemaakt, dus datum verzending beschikking. Op basis van deze bepaling kan een recidivemaatregel slechts één keer worden
toegepast. Indien belanghebbende na een tweede verwijtbare gedraging wederom
hetzelfde verwijtbaar gedrag vertoont, zal de hoogte en de duur van de maatregel
individueel moeten worden vastgesteld, waarbij gekeken zal moeten worden naar de
ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de individuele
omstandigheden van de betrokkene. Derde lidHet derde lid regelt de hoogte en duur van de verlaging bij volharding. Van
volharding is in beginsel sprake bij een derde en volgende gedraging van gelijke
of hogere categorie, binnen twaalf maanden na de laatste verwijtbare gedraging.
Omdat een verlaging voor onbepaalde duur relatief grote gevolgen heeft voor de
belanghebbende, geldt hier bij uitstek de vereiste van een zorgvuldige afweging
en het vereiste van evenredigheid c.q. proportionaliteit. Overigens blijft het
mogelijk om ook bij volharding opnieuw een verlaging voor bepaalde duur op te
leggen. In de meeste gevallen zal echter de verlaging voor onbepaalde duur
moeten worden opgelegd en zal de belanghebbende bij de in artikel 6 lid 4
bedoelde heroverweging aannemelijk moeten maken van verder verwijtbaar gedrag af
te zien. Hierbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan het niet nakomen van de
sollicitatieplicht of het niet meewerken aan een traject in welke vorm dan ook.
Het is aan belanghebbende om aan te tonen dat hij inmiddels weer volledig aan de
opgelegde verplichtingen voldoet.Artikel 10. Schending inlichtingenplicht zonder dat teveel uitkering is
verstrekt (VERVALLEN)Artikel 11. Schending inlichtingenplicht waardoor teveel uitkering is
verstrekt (VERVALLEN)Artikel 12. Schending inlichtingenplicht zonder dat teveel uitkering is
verstrekt (VERVALLEN)Dit artikel vervalt omdat dit onderwerp ook al in artikel 10 is geregeld.Artikel 13. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidDe verplichting om voldoende besef van verantwoordelijkheid te tonen voor de
voorziening in het bestaan, geldt reeds voordat een uitkering wordt aangevraagd.
Dit betekent dat wanneer iemand in de periode voorafgaand aan de
uitkeringsaanvraag een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid heeft
getoond, waardoor hij niet langer beschikt over de middelen om in de kosten van
het bestaan te voorzien en als gevolg daarvan een uitkering aanvraagt, de
gemeente bij de toekenning van de uitkering hiermee rekening kan houden door het
opleggen van een maatregel. In de artikelleden wordt voor een concrete ‘strafmaat’ gekozen. Dit laat
onverlet de mogelijkheid voor het college om af te wijken van duur en/of hoogte
op basis van evenwichtigheid, de mate van verwijtbaarheid en de individuele
omstandigheden van de belanghebbende.Een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid kan uit allerlei gedragingen
blijken, zoals:
een onverantwoorde besteding van vermogen (dit geldt alleen bij de
WWB);
niet mee willen werken aan noodzakelijk te achten budgettering (dit
geldt ook alleen voor de WWB - ex artikel 57 WWB)
geen medewerking verlenen aan noodzakelijk te achten betalingen in
natura (dit geldt ook alleen voor de WWB-ex artikel 57 WWB), hoewel de
gemeente natuurlijk zo min mogelijk gebruik zal maken van deze
optie;
geen of te late aanvraag doen voor een voorliggende voorziening;
het niet nakomen van de verplichting tot instellen
alimentatievordering;
niet meewerken aan arbeidsinschakeling;
niet meewerken aan het wegnemen van belemmeringen voor
arbeidsinschakeling. Zoals het niet willen meewerken aan een traject
schuldhulpverlening om de schuldenproblematiek aan te pakken, zodat dat
geen belemmering meer vormt om te gaan werken.
Het vijfde lid geeft invulling aan artikel 3 lid 2 onder b van de verordening.
Hierbij kan bijvoorbeeld gewezen worden naar de werkinstructie bijzondere
bijstand en tandartskosten. Ook moet duidelijk zijn dat een burger niet zomaar
een nota bij de gemeente kan indienen voor bijzondere bijstand, terwijl
betrokkene invulling had moeten geven aan de eigen verantwoordelijkheid. Te
denken valt aan het afsluiten van een aanvullende verzekering voor de
ziektekosten of een WA- en opstalverzekering. Met een voorbeeld wordt dit verduidelijkt:
Klant heeft vereiste behandeling gehad, komt met nota
tandarts: € 500Via aanvullende verzekering en tandverzekering krijgt klant
€ 300,00 vergoed van ziektekostenverzekeraar -/-
€ 300Via bijzondere bijstand wordt vergoed: € 200 Klant heeft vereiste behandeling gehad, komt met nota
tandarts: € 500Via AV en TV krijgt klant € 200 vergoed -/- € 200In principe: maatregel100% met toepassing van artikel
13 lid 5 -/- € 100Via bijzondere bijstand wordt vergoed: € 200
Zevende en achtste lidRecidivemaatregelen zijn toegevoegd.Artikel 14. Zeer ernstige misdragingenEerste lidOnder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van agressie
worden verstaan, zij het dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van
gedrag dat in het normale menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel
kan worden beschouwd. Gemeenten kunnen alleen een maatregel opleggen indien er
een verband bestaat tussen de ernstige misdraging en (mogelijke) belemmeringen
voor de gemeente bij het vaststellen van het recht op een uitkering. Vandaar dat
in dit artikel wordt bepaald dat de zeer ernstige misdragingen moeten hebben
plaatsgevonden onder omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de
uitvoering van WWB. In artikel 18 WWB en artikel 20 IOAW en IOAZ wordt gesproken over ‘het zich
jegens het college zeer ernstig misdragen’. Dit betekent dat (zeer) agressief
gedrag tegenover leden van het college, hun ambtenaren of andere personen namens
het college aanleiding is voor het opleggen van een maatregel. De Rechtbank Rotterdam heeft een uitspraak gedaan waarin wordt gesteld dat de
bijstand verlaagd zou kunnen worden als belanghebbende zich zeer ernstig
misdraagt jegens medewerkers van het:
UWV, omdat belanghebbende hier ook de inlichtingenplicht heeft;
re-integratiebedrijf omdat deze personen werken in opdracht van het
college en de misdraging van negatieve invloed is op de, op
belanghebbende op grond van de WWB rustende, verplichting tot
arbeidsinschakeling.
Bij het vaststellen van de maatregel in de situatie dat een
uitkeringsgerechtigde zich ernstig heeft misdragen, zal eveneens gekeken moeten
worden naar de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de
persoonlijke omstandigheden van de betrokkene. Wat betreft het vaststellen van
de ernst van de gedraging, kunnen de volgende vormen van agressief gedrag in een
oplopende reeks (steeds ernstiger) worden onderscheiden:
verbaal geweld (schelden);
discriminatie;
intimidatie (uitoefenen van psychische druk);
zaakgericht fysiek geweld (vernielingen);
mensgericht fysiek geweld;
combinatie van agressievormen.
Voor het bepalen van verwijtbaarheid van de misdraging zal gekeken moeten worden
naar de omstandigheden waaronder de misdraging heeft plaatsgehad. In dit verband is het relevant een onderscheid te maken tussen
instrumenteel geweld en
frustratiegeweld. Van instrumenteel geweld is sprake als
iemand het toepassen van geweld bewust gebruikt om een bepaald doel te bereiken
(bijvoorbeeld het verkrijgen van een uitkering). Agressie die ontstaat door
onmacht, ontevredenheid, onduidelijkheid en dergelijke kan worden aangeduid met
frustratieagressie. Het zal duidelijk zijn dat de mate van verwijtbaarheid bij
instrumenteel geweld in beginsel groter is dan bij frustratiegeweld. Het opleggen van een maatregel staat geheel los van het doen van aangifte bij de
politie. Het college legt een maatregel op, terwijl de functionaris tegen wie de
agressie zich richtte aangifte kan doen bij de politie. Tweede en derde lidRecidivemaatregelen zijn toegevoegd.Artikel 15. Regels bestrijding misbruikArtikel 8a WWB en artikel 35 lid 1 c IOAW en IOAZ bepaalt dat de gemeenteraad in
het kader van het financiële beheer bij verordening regels stelt voor de
bestrijding van het ten onrechte ontvangen van bijstand alsmede van misbruik en
oneigenlijk gebruik van de wet. Het doel van dit artikel is de handhaving en het
fraudebeleid op de agenda van de gemeenteraad te zetten. Op grond van artikel 212 Gemeentewet moet de gemeenteraad een verordening
vaststellen voor de uitgangspunten voor het financiële beleid en voor het
financiële beheer. Daarmee dient te worden gewaarborgd dat aan de eisen van
rechtmatigheid wordt voldaan. In dat kader kan ook aandacht worden besteed aan
de bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik van gemeentelijke regelingen.
Een goed financieel beheer bij de uitvoering van de WWB brengt met zich dat
daarbij ook voortdurend aandacht bestaat voor de bestrijding van misbruik en
oneigenlijk gebruik. Het is wenselijk dit expliciet te regelen. Artikel 8a WWB
en 35 lid 1 c IOAW/IOAZ houdt in dat de gemeenteraad in een verordening regels
stelt over misbruik en oneigenlijk gebruik. De gemeenteraad kan aansluiten bij
de afstemmingsverordening en hoeft in dat geval geen aparte fraudeverordening op
te stellen. In artikel 15 van deze verordening is geregeld dat het college een vierjaarlijks
meerjarenbeleidsplan fraudebestrijding aan de gemeenteraad aanbiedt met het te
voeren beleid op gebied van handhaving, bestrijding van misbruik en oneigenlijk
gebruik van de WWB, IOAW en IOAZ en de te verwachten resultaten. Hierover wordt
via de planning en controlcyclus aan de gemeenteraad gerapporteerd. Artikel 16. OverigeHet is niet mogelijk alles uitputtend te regelen in een verordening. Ook zijn er
vast verwijtbare gedragingen te bedenken die nog niet genoemd zijn. Om ook in
deze ‘maatwerk’ te kunnen leveren, is dit artikel opgenomen. Artikel 17. CiteertitelDit artikel behoeft geen nadere toelichting. Artikel 18. InwerkingtredingDit artikel behoeft geen nadere toelichting.Rechten en plichten in de WWBDe gemeenteraad heeft in de WWB een verantwoordelijkheid met betrekking tot de
invulling van de rechten en plichten van bijstandsgerechtigden. Mede gelet op de
rechtszekerheid van een bijstandsgerechtigde moet de gemeenteraad het eigen
gemeentelijk beleid vastleggen in een verordening.Rechten en plichten zijn twee kanten van één medaille. Het recht op algemene
bijstand is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer
onafhankelijk te worden van de uitkering.Artikel 18 lid 1 WWB spreekt over het afstemmen van de bijstand en de daaraan
verbonden verplichtingen op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen van een
belanghebbende. In deze bepaling wordt benadrukt dat het vaststellen van de
hoogte van de uitkering en de daaraan verbonden verplichtingen voor
bijstandsgerechtigden maatwerk is. Daarbij moet recht worden gedaan aan de
individuele situatie en de persoonlijke omstandigheden van
bijstandsgerechtigden. Artikel 18 lid 2 WWB legt een directe koppeling tussen de
rechten en verplichtingen van uitkeringsgerechtigden: het recht op een uitkering
is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te
worden van de uitkering. Dit betekent dat de vaststelling van de hoogte van de
uitkering niet alleen afhangt van de toepasselijke uitkeringsnorm en de
beschikbare middelen van de belanghebbende, maar ook van de mate waarin de verplichtingen worden nagekomen. Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn
verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, verlaagt het de uitkering. Er
is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar van een verplichting. Alleen
wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het college af van een
dergelijke verlaging. Het college moet niettemin bij de vaststelling van de
verlaging rekening houden met de persoonlijke omstandigheden en de individueel vastgestelde
verplichtingen. Het college kan dan ook van een verlaging afzien indien het
college daartoe zeer dringende reden aanwezig acht.Is afgezien van een verlaging wegens het ontbreken van elke vorm van
verwijtbaarheid, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van bepalingen ten
aanzien van recidive deze gedraging mee te tellen. Is vanwege de afstemming op
grond van artikel 18 lid 1 WWB van een verlaging afgezien dan is daarin geen
reden gelegen om de betreffende gedraging buiten beschouwing te laten in geval
van recidive.Wordt een verlaging voor een langere duur dan drie maanden opgelegd, dan zal het
college de verlaging aan een herbeoordeling moeten onderwerpen. Dat volgt uit
artikel 18 lid 3 WWB. Bij een dergelijke herbeoordeling hoeft niet opnieuw een
besluit te worden genomen, waarbij alle feiten en omstandigheden opnieuw tegen
het licht worden gehouden. Het heeft slechts als doel vast te stellen of
belanghebbende tussentijds (binnen de periode waarover de verlaging zich
uitstrekt) blijk heeft gegeven van een zodanige gedragsverandering of dat sprake
is van een zodanige wijziging van omstandigheden, dat aanleiding bestaat de
eerder opgelegde verlaging in zwaarte of duur bij te stellen (zie CRvB
19-04-2011, nr. 10/4882 WWB).Een verlaging krachtens de afstemmingsverordening moet niet gezien worden als
een strafrechtelijke sanctie. Indien een betreffende gedraging ook een strafbaar
feit oplevert, kan belanghebbende hier strafrechtelijk voor vervolgd worden.
Ondanks het feit dat de verlaging geen strafrechtelijke sanctie is, kunnen de
verlaging en de strafvervolging niet naast elkaar bestaan als sprake is van
hetzelfde rechtsfeit. Het beginsel van ‘ne bis in idem’ staat daaraan in de weg. Afstemmen in de IOAW en de IOAZSinds 1 juli 2010 heeft het college de mogelijkheid een IOAW of IOAZ uitkering
te verlagen of te weigeren indien een belanghebbende de aan het recht op
uitkering verbonden verplichtingen niet of onvoldoende nakomt (artikel 20 IOAW
en artikel 20 IOAZ). De gemeente moet het gemeentelijk beleid vastleggen in een
verordening (artikel 35 lid 1 onderdeel b IOAW en artikel 35 lid 1 onderdeel b
IOAZ).De verlaging van de uitkering komt in de plaats van het boeten- en
maatregelenregime, waarbij zij opgemerkt dat de mogelijkheid om een boete op te
leggen al per 1 januari 2010 was vervallen.Niet verlenen van medewerkingHet niet verlenen van medewerking zal niet snel aanleiding geven tot verlaging
van de bijstand. Het belangrijkste voorbeeld van de medewerkingsplicht is het
toestaan van een huisbezoek. In de praktijk zal het niet toestaan van een
huisbezoek echter leiden tot beëindiging of intrekking van het recht op bijstand
omdat het recht op bijstand niet kan worden vastgesteld. Het verlagen van de
bijstand is in dat geval niet aan de orde. Het niet voldoen aan een oproep om op
een bepaald tijdstip te verschijnen, kan ook worden uitgelegd als het niet voldoen aan de medewerkingsplicht. In de
praktijk betreft het echter veelal oproepen voor gesprekken om bepaalde
inlichtingen te verstrekken zodat het niet verschijnen dan wordt gezien als het
niet nakomen van de inlichtingenplicht. Daarom heeft de gemeenteraad ervoor
gekozen het niet verlenen van medewerking zoals bedoeld in artikel 17 lid 2 WWB
niet als verlagingswaardige gedraging op te nemen in deze verordening.Schenden van de inlichtingenplichtDe bestuurlijke boete is per 1 januari 2013 opnieuw ingevoerd in de WWB, IOAW en
IOAZ. Deze moet worden opgelegd bij een schending van de inlichtingenplicht en
komt in de plaats van de verlaging van de bijstand.Verrekening bestuurlijke boete bij recidiveDe WWB verplicht de gemeenteraad in een verordening nadere regels te stellen
over de bevoegdheid de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te stellen bij
verrekening van de recidiveboete. Gemeenten krijgen daarmee de ruimte een
afweging te maken van situaties of omstandigheden waarin het buiten werking
stellen van de beslagvrije voet niet proportioneel wordt geacht. Het is
mogelijk, maar niet wenselijk, deze regels onder te brengen in de
Afstemmingsverordening. De gemeenteraad heeft er voor gekozen deze regels in een
aparte verordening vast te leggen en niet in deze verordening op te nemen omdat
deze verordening een gecombineerde WWB, IOAW en IOAZ afstemmingsverordening is.
De regels over de bevoegdheid de beslagvrije voet tijdelijk buiten werking te
stellen bij verrekening van de recidiveboete zijn neergelegd in de verordening
"Verrekening bestuurlijke boete bij recidive".