CVDR250219_3Verordening op de heffing en de invordering van parkeerbelastingen 2015nlregelingWeesp2017-09-05WeespGemeentebladVerordening parkeerbelastingen 2015Gemeentewet, art. 225gemeenteraadfinanciën en economie2013-12-17De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2015-01-012016-01-01nieuwe regelingZ.42638/D.20417belastingenGeen.Geen.Verordening op de heffing en de invordering van parkeerbelastingen 2015De raad van de gemeente Weesp;gezien het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 6
november 2014;gelet op artikel 225 van de Gemeentewet;besluit vast te stellen de volgende verordening:Verordening op de heffing en de invordering van parkeerbelastingen 20151BegripsomschrijvingenVoor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder:
parkeren: het gedurende een aaneengesloten periode doen of laten
staan van een voertuig, anders dan gedurende de tijd die nodig is
voor en gebruikt wordt tot het onmiddellijk in of uitstappen van
personen dan wel het onmiddellijk laden of lossen van zaken, op
binnen de gemeente gelegen voor het openbaar verkeer openstaande
terreinen of weggedeelten, waarop dit doen of laten staan niet
ingevolge een wettelijk voorschrift is verboden;
motorvoertuigen: hetgeen daaronder wordt verstaan in het RVV 1990
met inbegrip van brommobielen, zoals bedoeld in artikel 1 onder ia
van het RVV 1990.
houder: degene op wiens naam het voor het motorvoertuig opgegeven
kenteken ten tijde van het parkeren was ingeschreven in het
krachtens de Wegenverkeerswet 1994 aangehouden register van
opgegeven kentekens;
parkeerapparatuur: parkeermeters, parkeerautomaten, met inbegrip van
verzamelparkeermeters en hetgeen naar maatschappelijke opvatting
overigens onder parkeerapparatuur wordt verstaan.
2Belastbaar feitOnder de naam ‘parkeerbelastingen’ worden de volgende belastingen
geheven:
een belasting ter zake van het parkeren van een voertuig op een bij,
dan wel krachtens deze verordening in de daarin aangewezen gevallen
door het college van burgemeester en wethouders te bepalen plaats,
tijdstip en wijze;
een belasting ter zake van een van gemeentewege verleende vergunning
voor het parkeren van een voertuig op de in die vergunning
aangegeven plaats en wijze.
3Belastingplicht1De belasting bedoeld in artikel 2, onderdeel a, wordt geheven van de
degene die het voertuig heeft geparkeerd.2Als degene die het voertuig heeft geparkeerd wordt mede aangemerkt: a
degene die de belasting voldoet, dan wel te kennen geeft of heeft
gegeven de belasting te willen voldoen; b zolang geen voldoening van de
belasting genoemd in artikel 2, onderdeel a, heeft plaatsgevonden: de
houder van het voertuig, met dien verstande dat
als een voor ten hoogste drie maanden aangegane huurovereenkomst
wordt overgelegd waaruit blijkt wie ten tijde van het parkeren
ingevolge deze overeenkomst de huurder van het motorvoertuig
was, niet de houder maar de huurder wordt aangemerkt als degene
die het voertuig heeft geparkeerd;
als blijkt dat een ander in het kentekenregister had moeten
staan ingeschreven, die ander wordt aangemerkt als degene die
het voertuig heeft geparkeerd.
3De belasting bedoeld in artikel 2, onderdeel a, wordt niet geheven van
degene die op de voet van het tweede lid, onderdeel b, als degene die
het voertuig heeft geparkeerd wordt aangemerkt, als deze aannemelijk
maakt dat ten tijde van het parkeren een ander tegen zijn wil van het
voertuig heeft gebruik gemaakt en dat hij dit gebruik redelijkerwijs
niet heeft kunnen voorkomen.4De belasting bedoeld in artikel 2, onderdeel b, wordt geheven van degene
die de vergunning heeft aangevraagd.4VrijstellingenDe belasting als bedoeld in artikel 2, onderdeel a, is niet verschuldigd
door houders van een geldige gehandicaptenparkeerkaart (GPK), met dien
verstande dat de maximaal toegestane parkeerduur 3 uur is. De parkeertijd
moet kenbaar worden gemaakt door middel van een parkeerschijf die goed
zichtbaar achter de voorruit is geplaatst.5Maatstaf van heffing, belastingtarief en belastingtijdvakDe maatstaf van heffing, het belastingtarief en het belastingtijdvak zijn
vermeld in de bij deze verordening behorende en daarvan deel uitmakende
tarieventabel.6Wijze van heffing1De belasting bedoeld in artikel 2, onderdeel a, wordt geheven bij wege
van voldoening op aangifte. Als voldoening op aangifte wordt aangemerkt
het bij de aanvang van het parkeren in werking stellen van de
parkeerapparatuur op de daartoe bestemde wijze en met inachtneming van
de door het college van burgemeester en wethouders gestelde
voorschriften.2De belasting bedoeld in artikel 2, onderdeel b, wordt geheven bij wege
van aanslag.7Ontstaan van de belastingschuld1De belasting bedoeld in artikel 2, onderdeel a, is verschuldigd bij de
aanvang van het parkeren.2De belasting bedoeld in artikel 2, onderdeel b, is verschuldigd op het
tijdstip waarop de vergunning wordt verleend.8Termijnen van betaling1De belasting bedoeld in artikel 2, onderdeel a, moet overeenkomstig de
aangifte worden betaald bij de aanvang van het parkeren.2De belasting bedoeld in artikel 2, onderdeel b, is verschuldigd
uiterlijk binnen één maand na de dagtekening van de aanslag3Een naheffingsaanslag moet terstond worden betaald.9Bevoegdheid tot aanwijzing parkeerplaatsenDe aanwijzing van de plaats waar, het tijdstip en de wijze waarop tegen
betaling van de belasting bedoeld in artikel 2, onderdeel a, mag worden
geparkeerd geschiedt in alle gevallen door het college van burgemeester en
wethouders bij openbaar te maken besluit10KostenDe kosten van de naheffingsaanslag ter zake van de belasting bedoeld in
artikel 2, onderdeel a, bedragen € 59,00.11KwijtscheldingBij de invordering van deze belasting wordt geen kwijtschelding
verleend12Nadere regels door het college van burgemeester en wethoudersHet college van burgemeester en wethouders kan nadere regels geven met
betrekking tot de heffing en de invordering van de parkeerbelasting.13Inwerkingtreding en citeertitel1De ‘Verordening parkeerbelastingen 2014' vastgesteld in de vergadering
van de gemeenteraad van 12 december 2013 wordt ingetrokken met ingang
van de in het derde lid genoemde datum van ingang van de heffing, met
dien verstande dat zij van toepassing blijven op de belastbare feiten
die zich voor die datum hebben voorgedaan2Deze verordening treedt in werking met ingang van de achtste dag na die
van bekendmaking.3De datum van ingang van de heffing is 1 januari 20154Deze verordening wordt aangehaald als ‘Verordening parkeerbelastingen
2015.Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van de raad op 17 december
2014.de raad voornoemd,de griffier, de voorzitter,Mw. M.Walrave. B.J. van Bochove1A AlgemeenWettelijke basisDe verordening parkeerbelastingen is gebaseerd op de tekst van de Gemeentewet
zoals die luidt vanaf 1 januari 1995. Dit is de datum van inwerkingtreding van
de Wet tot wijziging van de Gemeentewet met betrekking tot de materiële
belastingbepalingen (hierna: Wet materiële belastingbepalingen). Gekozen is voor
een zogenaamd 'aangekleed' model, dat wil zeggen dat de tekst van hogere
wettelijke regelingen, waar nodig voor de duidelijkheid, is overgenomen. De
verordening is gebaseerd op de zogenaamde fiscale afhandeling van het betaald
parkeren. De kosten voor de handhaving worden gedekt door de opbrengsten van de
naheffingsaanslag.B Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1 BegripsomschrijvingenOm duidelijkheid te scheppen over de inhoud van een aantal in de
modelverordening voorkomende begrippen is daarvan een omschrijving opgenomen in
artikel 1. Zo is betrekkelijk uitvoerig gedefinieerd wat wordt verstaan onder
het parkeren van een motorvoertuig. Gesproken wordt over motorvoertuigen. Onder
motorvoertuigen wordt verstaan hetgeen daaronder wordt verstaan in het RVV 1990
met inbegrip van brommobielen.Het begrip motorvoertuigen omvat ‘alle gemotoriseerde voertuigen behalve
bromfietsen, fietsen met trapondersteuning en gehandicaptenvoertuigen, bestemd
om anders dan langs rails te worden voortbewogen’. Een brommobiel is in het RVV
1990 (art. 1 onder ia) gedefinieerd als een bromfiets op meer dan twee wielen,
die is voorzien van een carrosserie. Brommobielen vallen dus niet onder de
definitie van motorvoertuigen. In artikel 2a van het RVV 1990 is echter bepaald
dat de regels voor motorvoertuigen ook van toepassing zijn op brommobielen en de
bestuurders en passagiers van brommobielen. Bestuurders van brommobielen moeten
zich in het verkeer dus gedragen als een ‘gewone’ automobilist. Dit geldt ook
voor het parkeren met een brommobiel. Daarom is ervoor gekozen de
Parkeerverordening en de Verordening parkeerbelastingen ook van toepassing
teverklaren op brommobielen.Het begrip motorvoertuig is enger dan het begrip voertuig. Zo vallen
bijvoorbeeld caravans, aanhangwagens en opleggers niet onder het begrip
motorvoertuig. Deze zijn dus niet zelfstandig te belasten. Door in afwijking van
de modelverordening in de verordening het begrip ‘voertuigen’ in plaats van
‘motorvoertuigen’ te gebruiken, zijn caravans, aanhangwagens en opleggers wel
zelfstandig te belasten.Voor het parkeren van andere voorwerpen dan voertuigen is de heffing van
parkeerbelastingen niet aan de orde. In die situatie kan precariobelasting
geheven worden.Van parkeren is geen sprake gedurende de tijd dat het voertuig nodig is voor en
gebruikt wordt tot het onmiddellijk laden of lossen van zaken (Hof 's-Gravenhage
28 april 1993,nr. 921 361 en nr. 921 700, Belastingblad 1993, blz. 585 en 586, Hof Arnhem 16
september 1993, nr. 920 866, Belastingblad 1994, blz. 207 en Hof Amsterdam 12
november 1993, nr. 2108/92, Belastingblad 1994, blz. 208). De Hoge Raad heeft in
zijn arrest van 12 mei 1999 , nr. 33286, Belastingblad 1999, blz. 566 een
definitie gegeven van het begrip onmiddellijk laden en lossen: 'Onder het
onmiddellijk laden en lossen (...) dient te worden verstaan het onmiddellijk
nadat het voertuig tot stilstand is gebracht bij voortduring inladen of uitladen
van goederen van enige omvang of enig gewicht, gedurende de tijd die daarvoor
nodig is.'Voor de houder van motorvoertuigen wordt gekeken naar degene die naar de
omstandigheden beoordeeld als houder van het motorvoertuig moet worden
beschouwd.Alleen voor de houders van motorrijtuigen die zijn ingeschreven in het
kentekenregister wordt gekeken naar degene op wiens naam het voor dat
motorrijtuig afgegeven kenteken ten tijde van het parkeren was ingeschreven. In
de definitie van het begrip houder komt het begrip ‘motorrijtuig’ voor. Dit is
gedaan, omdat in de WVW 1994 bepaald is dat motorrijtuigen over een kenteken
moeten beschikken. Het RVV 1990, waarin onder andere bepalingen over parkeren
zijn opgenomen, spreekt daarentegen over motorvoertuigen. Dit is op zich
verwarrend, maar materieel gezien komen de definities van beide begrippen
goeddeels overeen.Verder is nog een definitie opgenomen van het begrip parkeerapparatuur.Artikel 2 Belastbaar feitIn artikel 2 is omschreven welke parkeerbelastingen geheven kunnen worden. Het
gaat dan om de belasting ter zake van het parkeren van een voertuig op een
bepaalde aangewezen plaats en om een belasting ter zake van het
vergunningparkeren. Een ontheffing om bij een parkeermeter te mogen staan zonder
dat voor de duur van het parkeren wordt betaald, wordt door ons als een
vergunning aangemerkt.JurisprudentieOver de vraag of al of niet terecht een naheffingsaanslag is opgelegd door de
gemeente is de nodige jurisprudentie verschenen:- Hof 's-Gravenhage 20 januari 1993, nr. 920626-E-7, Belastingblad 1993, blz.
710. Het verweer dat de parkeermeter defect was gaat niet op, omdat op de
parkeermeter staat aangegeven wat te doen bij defecten. Op de betreffende avond
zijn bovendien geen klachten binnengekomen over een defect aan de parkeermeter.
Zie voor een vergelijkbaar geval Hof Amsterdam 20 november 1992, nr. 92/0626 E
VII, Belastingblad 1993, blz. 147; - Hof Arnhem 13 juli 1993, nr. 930034, E I, Belastingblad 1993, blz. 610. De
parkeerkaart zat niet achter de ruit maar was op de grond gevallen.
Belanghebbende is met het kaartje naar de parkeerwachter gelopen. Deze heeft
toegezegd dat de zaak bij indiening van een bezwaarschrift zou worden hersteld.
Nu de parkeerwachter bevoegd is deze toezegging te doen, handelt de gemeente in
strijd met het vertrouwensbeginsel door de toezegging niet na te komen; - Hof Arnhem 29 december 1992, nr. 912357, Belastingblad 1993, blz. 312. Het
feit dat de auto was ingebouwd doet niet af aan de verplichting parkeerbelasting
te voldoen. De naheffingsaanslag is terecht opgelegd. - Hoge Raad 8 januari 1997, nr. 31 657, Belastingblad 1997, blz. 173. Voor de
vraag of een naheffingsaanslag kan worden opgelegd, is niet van belang of op de
voorgeschreven wijze aangifte is gedaan. Voor het opleggen van een
naheffingsaanslag is slechts plaats indien de verschuldigde belasting niet is
betaald. Het geval betrof een niet achter de voorruit van het voertuig
geplaatst, maar achteraf getoond parkeerkaartje waaruit van betaling van de
parkeerbelasting bleek. Uit latere jurisprudentie blijkt dat het achteraf tonen
van een (kopie van een) geldig parkeerkaartje niet in alle gevallen hoeft te
leiden tot vernietiging van de naheffingsaanslag. Dit is afhankelijk van de
waardering van de bewijsmiddelen. Vergelijk in dit verband Hof Arnhem 7 oktober
1997, nr. 95/1025, Belastingblad 1998, blz. 581, en Hof Arnhem 19 maart 1998,
nr. 97/21317, Belastingblad 1998, blz. 583). - Hoge Raad 17 december 1997, nr. 32.834, Belastingblad 1998, blz. 239. Volgens
de Hoge Raad is het stelsel van de parkeerbelasting zo dat geen 'a belasting' is
verschuldigd indien geparkeerd wordt met een vergunning waarvoor de 'b
belasting' is voldaan. Indien niet wordt voldaan aan de voorschriften die aan de
vergunning zijn verbonden, is er geen sprake van parkeren met die vergunning.
Indien een van die voorschriften is dat de vergunning 'op een van buitenaf
duidelijk leesbare plaats' achter de voorruit van het voertuig moet worden
geplaatst en aan dat voorschrift wordt niet voldaan, kan een naheffingsaanslag
worden opgelegd. - Hoge Raad 3 december 2004, nr. 38407, LJN: AR6881. Voor het voldoen van de
belasting ter zake van het parkeren op het b plein heeft belanghebbende een
parkeerkaart gekocht aan de a straat. Omdat de a straat blijkens het
Aanwijzingsbesluit niet tot het parkeerterrein B behoort (tot welk
parkeerterrein het b plein behoort), heeft belanghebbende met het kopen van een
kaart aan de a straat niet de belasting voldaan voor het parkeren op het
parkeerterrein B. De naheffingsaanslag is terecht opgelegd. - Rb. Zwolle 24 september 2007, nr. 07/151, LJN: BB4142. In de auto van
belanghebbende lag een parkeervergunning waarvan het kenteken niet overeenkwam
met het kenteken van zijn auto. Noch in de parkeerverordening, noch in de
verordening parkeerbelasting of de krachtens die verordeningen genomen
besluiten, is bepaald dat als geparkeerd wordt met een vergunning met een ander
kenteken, er geen sprake is van parkeren met een vergunning. De
naheffingsaanslagen moeten terug zijn te voeren op ondubbelzinnige regels, die
op de juiste wijze en door de bevoegde organen tot stand zijn gebracht. Het
ontbreken van duidelijke regelgeving brengt de rechtbank tot de conclusie dat
met vergunning is geparkeerd en parkeerbelasting is betaald bij de afgifte van
de vergunning. De naheffingsaanslagen zijn ten onrechte opgelegd. Inmiddels is ook uit de nadien verschenen jurisprudentie gebleken dat niet in
alle gevallen waar belastingplichtige achteraf een (afschrift van het)
parkeerkaartje kan tonen, de naheffingsaanslag parkeerbelastingen door de
rechter vernietigd wordt. De rechter komt tot zijn beslissing op grond van een
waardering van de bewijsmiddelen. Indien een gemeente in redelijkheid twijfelt
aan de verklaring van belastingplichtige en dit ook aannemelijk kan maken, is er
geen aanleiding af te zien van een beroepsprocedure.Artikel 3 BelastingplichtEerste lidIn artikel 3 is vastgelegd wie belastingplichtig is voor de belastingen die zijn
genoemd in artikel 2, onderdelen a en b. Hoofdregel is dat de belasting die
wordt genoemd in artikel 2, onderdeel a, wordt geheven van degene die het
motorvoertuig heeft geparkeerd. De belasting genoemd in artikel 1, onderdeel b,
wordt echter geheven van degene die de vergunning heeft aangevraagd.Wij zijn van mening dat zich bij het aanwijzen van de belastingplichtige geen
keuzesituatie kan voordoen. In verband hiermee is het stellen van beleidsregels
voor het aanwijzen van een belastingplichtige niet nodig.Tweede lidIn het tweede lid van artikel 3 wordt aangegeven wie als degenen die het
motorvoertuig hebben geparkeerd mede worden aangemerkt.Als degene die het motorvoertuig heeft geparkeerd wordt tevens aangemerkt degene
die de belasting voldoet, dat is dus degene die geld werpt in de meter, dan wel
degene die na de eerste aanmaning te kennen geeft of te kennen heeft gegeven de
belasting te willen voldoen. Zolang die belasting echter niet is voldaan is de
houder van het motorvoertuig tevens aangemerkt als degene die het motorvoertuig
heeft geparkeerd en de houder is dan weer degene waarvan het kenteken staat
ingeschreven in het kentekenregister. Een uitzondering op het aanmerken van de
houder als degene die het motorvoertuig heeft geparkeerd is te vinden in het
tweede lid, onderdeel b. Als namelijk een voor ten hoogste drie maanden
aangegane huurovereenkomst wordt overgelegd waaruit kan blijken, en dat is een
zware vorm van bewijs, wie ten tijde van het parkeren de huurder van het
motorvoertuig was dan wordt niet de houder maar de huurder als degene die het
motorvoertuig heeft geparkeerd aangemerkt. Zie in dit verband Hof Arnhem 12
januari 1993, nr. 92 1633, Belastingblad 1993, blz. 639.Zo is er ook nog een tweede uitzondering. Indien namelijk blijkt dat een ander
in het kentekenregister had moeten staan ingeschreven dan wordt die ander als
degene die het motorvoertuig heeft geparkeerd aangemerkt. Dit kan bijvoorbeeld
blijken als de houder een zogenaamd vrijwaringbewijs overlegt.De regeling van artikel 225, vijfde lid, van de Gemeentewet, beoogt niet uit te
sluiten dat de naheffingsaanslag kan worden opgelegd aan degene die het voertuig
feitelijk heeft geparkeerd. De regeling dient zo te worden gelezen dat naast de
houder ook degene die in artikel 225, derde lid, van de Gemeentewet in de eerste
plaats als belastingplichtige is aangewezen als zodanig blijft aangemerkt, aldus
de Hoge Raad in zijn arrest van 14 juli 2000, nr. 35 314, Belastingblad 2000,
blz. 980, LJN: AA6519.Wanneer een naheffingsaanslag wordt opgelegd aan de houder van het
motorvoertuig, heeft ook de feitelijke parkeerder de mogelijkheid om bezwaar te
maken. Dit heeft de Hoge Raad uitgemaakt in zijn arrest van 14 juli 2000, nr. 34
578, Belastingblad 2000, blz. 934, LJN: AA6508. Wanneer de naheffingsaanslag
niet is opgelegd aan degene die het motorvoertuig feitelijk heeft geparkeerd,
maar aan de houder van het voertuig, heeft de feitelijk parkeerder strikt
genomen geen mogelijkheid om uit eigen hoofde bezwaar te maken tegen die
naheffingsaanslag. De Hoge Raad constateert dat er sprake is van een leemte in
de wet en oordeelt: 'Daarom moet worden aangenomen dat in gevallen waarin de
naheffingsaanslag is opgelegd aan een ander dan degene die feitelijk het
voertuig heeft geparkeerd, ook deze laatste naast degene aan wie de aanslag is
opgelegd, en, ingevolge art. 225, vierde lid, naast degene die de belasting
heeft voldaan, het recht heeft tegen de naheffingsaanslag een bezwaarschrift in
te dienen. Met betrekking tot de daarbij in acht te nemen termijn voor het maken
van bezwaar geldt het volgende. Indien op de voet van artikel 234, achtste lid,
Gemeentewet, voor de uitreiking van het aanslagbiljet is volstaan met het
aanbrengen van het aanslagbiljet op of aan het voertuig, moet worden aangenomen
dat de termijn voor het indien van het bezwaarschrift als bedoeld in art. 22a
(thans 22j) Algemene wet inzake rijksbelastingen aanvangt met ingang van de dag
na die van de dagtekening van het aanslagbiljet. Als niet vaststaat dat het
aanslagbiljet op deze wijze is uitgereikt, vangt de termijn voor het instellen
van bezwaar eerst aan op de dag na dagtekening van een "duplicaat" van het
aanslagbiljet waarin naast het daarin reeds vermelde kenteken van het voertuig
ook de naam en het adres van de belastingschuldige zijn vermeld, aan de hand
waarvan kan worden geconstateerd of het "duplicaat" op de juiste wijze is
verzonden. Een en ander geldt ook indien na toepassing van art. 234, achtste
lid, en toezending van een "duplicaat" het bezwaarschrift wordt ingediend door
degene die stelt dat hij niet de houder van het voertuig of degene die de
belasting heeft voldaan is, maar degene die ten tijde van het geconstateerde
parkeren de feitelijke beschikking over het betrokken voertuig had. In die
situatie dient in voorkomend geval met het oog op de toepassing van art. 6:11
Algemene wet bestuursrecht rekening te worden gehouden met de omstandigheid dat
het "duplicaat" van het aanslagbiljet aanvankelijk is verzonden aan de houder
van het voertuig.'Wij wijzen er op dat het essentieel is dat uit de kopie van het
naheffingsaanslagbiljet blijkt dat het om een kopie gaat, aangezien het niet
mogelijk is ter zake van hetzelfde belastbare feit twee aanslagen op te leggen.
Daarom spreekt de Hoge Raad in zijn arrest zo nadrukkelijk van "duplicaat" van
het aanslagbiljet.Derde lidIn het derde lid van artikel 3 staat van wie de belasting niet wordt
geheven.Iemand kan niet als degene die het voertuig heeft geparkeerd worden aangemerkt
indien hij aannemelijk maakt dat ten tijde van het parkeren een ander tegen zijn
wil van het voertuig gebruik heeft gemaakt. Er moet wel aannemelijk worden
gemaakt dat hij dit gebruik redelijkerwijs niet heeft kunnen voorkomen. Het is
de bedoeling dat de houder niet als parkeerder wordt aangemerkt indien er met
zijn voertuig joyriding heeft plaatsgevonden of als het voertuig op het moment
van constateren als gestolen geregistreerd staat.Artikel 4 Vrijstellingen In de verordening is geregeld dat houders van een gehandicaptenparkeerkaart zijn
vrijgesteld van betaling van parkeergelden.Artikel 5 Maatstaf van heffing, belastingtarief en belastingtijdvakIn artikel 5 wordt voor het tarief, het tijdvak en de maatstaf van heffing
verwezen naar een bij de verordening behorende tarieventabel. Ten aanzien van de
mogelijke heffingsmaatstaven voor de parkeerbelastingen is in artikel 225,
achtste lid, van de Gemeentewet een limitatieve opsomming weergegeven. Het
tarief van de parkeerbelastingen kan slechts afhankelijk worden gesteld van de
parkeerduur, van de parkeertijd, van de ingenomen oppervlakte en van de ligging
van de terreinen of weggedeelten.Artikel 6 Wijze van heffingIn het eerste lid is geregeld op welke wijze de belasting bedoeld in artikel 2,
onderdeel a - dat is de belasting voor het parkeren op parkeerapparatuurplaatsen
- wordt geheven. Deze wordt geheven door voldoening op aangifte.Voor de volledigheid bepaalt de slotzin van het eerste lid dat als voldoening op
aangifte wordt aangemerkt het in werking van de parkeerapparatuur op de
voorgeschreven wijze. Deze bepaling komt overeen met de in artikel 234, tweede
lid, onderdeel a, van de Gemeentewet opgenomen mogelijkheid voor het voldoen op
aangifte. Het tweede lid regelt de wijze van heffing voor de parkeerbelasting voor het
parkeren krachtens een parkeervergunning.Artikel 7 Ontstaan van de belastingschuldIn artikel 7 is geregeld op welk tijdstip de belastingschuld ontstaat. Voor de
belasting genoemd in artikel 2, onderdeel a, is geregeld dat deze is
verschuldigd bij de aanvang van het parkeren (eerste lid). De belasting genoemd
in artikel 2, onderdeel b, is verschuldigd op het tijdstip dat de vergunning
wordt verleend (tweede lid).Naar wij menen kan voor het in behandeling nemen van een aanvraag om een
parkeervergunning een afzonderlijk bedrag aan leges worden gevraagd. Het
gevorderde legesbedrag heeft betrekking op de kosten van afgifte van de
vergunning. De belasting als bedoeld in artikel 225 van de Gemeentewet heeft
betrekking op de parkeerbelasting die voor een verleende vergunning mag worden
gevorderd.Dit kan afwijken van de omschrijving van het belastbaar feit zoals die voorkomt
in de modelverordening leges. In de legesverordening is omschreven dat de
belastingschuld ontstaat bij het indienen van de aanvraag. Het belastbare feit
is daar ook omschreven als het in behandeling nemen van een aanvraag om een
vergunning.Artikel 8 Termijnen van betalingHet eerste lid regelt het tijdstip van betaling voor de belasting bedoeld in
artikel 2, onderdeel a, dat is de belasting voor het parkeren op
parkeerapparatuurplaatsen. Zowel bij de heffing door voldoening op aangifte als
bij de heffing op andere wijze, geschiedt de betaling door het inwerpen van geld
in de parkeerapparatuur. Bij de fiscale afhandeling vallen aangifte en betaling
dus samen. Overeenkomstig het bepaalde in artikel 19 van de AWR moet
overeenkomstig de aangifte worden betaald. Voor het tijdstip van betaling is met
toepassing van artikel 238, tweede lid (bij de heffing bij wege van voldoening
op aangifte) van de Gemeentewet een van artikel 19 van de AWR, onderscheidenlijk
artikel 9, eerste lid, van de Invorderingswet 1990 afwijkende betalingsregeling
getroffen.Als geen betaling heeft plaatsgevonden kan bij fiscale afhandeling een
naheffingsaanslag worden opgelegd. In die situatie vindt het traject zoals dat
is vastgelegd in de artikelen 234 van de Gemeentewet toepassing. Een
naheffingsaanslag moet ingevolge het laatste lid van artikel 8 onmiddellijk
worden betaald. Dit is in overeenstemming met artikel 234, negende lid, van de
Gemeentewet. De gemeente kan overigens ook een acceptgiro sturen die binnen een
bepaalde termijn betaald moet worden.Voor de belasting genoemd in artikel 2, onderdeel b, is in het tweede lid
bepaald dat deze binnen één maand na de dagtekening van de aanslag moet worden
betaald. Het parkeren zonder vergunning op plaatsen waar dat alleen met een
vergunning mag, is een overtreding. In dat geval zal er geen naheffingsaanslag
kunnen worden opgelegd, tenzij in hetzelfde gebied ook een parkeerbelasting als
bedoeld in artikel 2, onderdeel a, wordt geheven. Is dat niet het geval, dan
moet het parkeren zonder vergunning op een vergunningplaats gezien worden als
een overtreding. Deze zal in beginsel strafrechtelijk worden vervolgd.Artikel 9 Bevoegdheid tot aanwijzing parkeerplaatsenIn artikel 9 is opgenomen dat het college de bevoegdheid heeft om de plaats waar
en het tijdstip en de wijze waarop tegen betaling van belasting mag worden
geparkeerd aan te wijzen. Op grond van artikel 225, eerste lid, van de
Gemeentewet moet de verordening namelijk een regeling bevatten in welke gevallen
het college die aanwijzing kan doen.Het aanwijzingsbesluit completeert de verordening. Zonder aanwijzingsbesluit
kunnen geen aanslagen worden opgelegd. Dit heeft in het verleden meerdere malen
geleid tot vernietiging van de naheffingsaanslag, in die gevallen dat na
intrekking van de verordening bij het vaststellen van de nieuwe verordening geen
nieuw aanwijzingsbesluit was genomen. De Hoge Raad heeft echter bepaald dat men
er in voorkomende gevallen vanuit kan gaan dat het de bedoeling is geweest dat
het oude aanwijzingsbesluit na het vaststellen van de nieuwe verordening zou
blijven gelden: "Het stond de gemeenteraad evenwel vrij om in de nieuwe
verordening te bepalen dat het aanwijzingsbesluit geacht zou worden voortaan te
berusten op de nieuwe verordening. Daar een besluit tot vaststelling van de
plaatsen waar en de tijdstippen en wijzen waarop slechts tegen betaling van
parkeerbelasting mag worden geparkeerd een verordening inzake parkeerbelastingen
completeert, en de vaststelling van een nieuwe verordening niet
noodzakelijkerwijs gepaard gaat met de behoefte om wijziging te brengen in de
vaststelling van zulke plaatsen, tijdstippen en wijzen, zal doorgaans gerede
aanleiding bestaan om te veronderstellen dat de gemeenteraad heeft beoogd
gebruik te maken van de bevoegdheid die omschreven is aan het slot van de vorige
volzin.". Voor de praktijk betekent dit dat de parkeerder aannemelijk zal moeten
maken dat de gemeenteraad bij het intrekken van een oude verordening niet heeft
beoogd om het aanwijzingsbesluit in tact te laten, wil aan het
aanwijzingsbesluit verbindende kracht kunnen worden ontzegd; zie Hoge Raad 9
augustus 2002, nr. 36624, LJN: AE6373 en Hoge Raad 14 juni 2002, nr. 37053, LJN:
AD7779.In het verleden is discussie geweest over de vraag of bezwaar en beroep mogelijk
is tegen een aanwijzing indien deze is vervat in een afzonderlijk besluit, dat
gebaseerd is op de verordening, maar er geen deel van uitmaakt. In een uitspraak
van 12 april 1999 (nr. H01.98.1361) heeft de afdeling Bestuursrechtspraak van de
Raad van State beslist dat dat niet mogelijk is. Een op grond van de verordening
parkeerbelastingen genomen aanwijzingsbesluit berust namelijk op een wettelijk
voorschrift inzake belastingen (artikel 225 Gemeentewet). Op grond van artikel
8:4, aanhef en onder g, van de Awb staat daartegen geen voorziening open.Het college kan niet volstaan met het aanwijzen van de betaald parkeren
plaatsen, maar moet in het openbaar te maken besluit ook aangeven de tijd dat
het betaald parkeren voor de verschillende parkeerplaatsen geldt (bijvoorbeeld
van 9.00-18.00 uur, de data en tijden van de vaste koopavonden en de extra
koopavonden etc.) en de wijze waarop tegen betaling geparkeerd mag worden
(bijvoorbeeld dat een kaartje zichtbaar achter de voorruit moet liggen etc.).
Niet voldoende is dat dit op de parkeermeter zelf staat. Ontbreekt een dergelijk
besluit van het college dan kan de naheffingsaanslag niet in stand blijven (Hof
Amsterdam 8 september 1993, nr. 2674/92, Belastingblad 1994, blz. 37).De aanwijzingsbevoegdheid gaat naar onze mening niet zover dat het college de
begrenzing van de gebieden waar het regime van betaald parkeren geldt kan
vaststellen. Die bevoegdheid is voorbehouden aan de gemeenteraad. Het college
kan wel binnen deze gebieden een nadere verfijning geven. Wij hebben er daarom
voor gekozen de begrenzing te regelen via de bij de verordening behorende
tarieventabel of via een bij de verordening behorende kaart. De bevoegdheid de
gebieden aan te wijzen waar tegen betaling wordt geparkeerd, moet niet zo worden
uitgelegd dat het college gehouden zou zijn elke individuele parkeerplaats aan
te wijzen. Voldoende is de parkeerplaatsen in ruime zin aan te wijzen. Hieronder
kan worden verstaan dat het voldoende is de straten aan te wijzen waar
parkeerbelasting verschuldigd is. Dit volgt uit het arrest van de Hoge Raad van
9 juli 1999, nr. 34615, Belastingblad 1999, blz. 734, LJN: AA2821.Sinds 4 juli 2001 kan het college bepalen dat het in werking stellen van een
parkeermeter of parkeerautomaat uitsluitend langs elektronische weg kan
geschieden (Besluit van 20 juni 2001, Stb. 303; artikel 1a Besluit gemeentelijke
parkeerbelastingen). Voorwaarde daarvoor is dat er voldoende praktische middelen
aan de parkeerder ten dienste staan om (uitsluitend) op die wijze de
parkeerbelasting op aangifte te voldoen (tenminste keuze uit rekening gebonden
chipkaart en niet rekeninggebonden chipkaart met landelijke dekking, voldoende
oplaad- en verkooppunten in lokale situatie). Volgens de Hoge Raad is het op
grond van deze wettelijke regeling toegestaan te eisen dat alleen met chipknip
kan worden betaald (Hoge Raad 7 augustus 2005, nr. 40298, LJN: AR8903 en nr.
40375, LJN: AR8934.Met betrekking tot parkeerapparatuur die zowel betaling met de chipknip als
betaling door het inwerpen van geld mogelijk maken (duale parkeermeters) heeft
Hof Arnhem bepaald dat de parkeerder met muntgeld moet betalen als de
parkeerapparatuur de chipknip weigert (Hof Arnhem 7 maart 2002, nr. 01/01831,
LJN: AE2106, Belastingblad 2002, blz. 1157 (Almere)). In dezelfde lijn heeft Hof
Amsterdam beslist dat indien de gemeente weliswaar een voorziening heeft
getroffen voor het betalen met chipknip, maar deze nog niet operationeel is, dit
niet afdoet aan de verplichting om de parkeerbelasting te voldoen door het
inwerpen van geld (Hof Amsterdam 11 april 2003, nr. 02/05531, LJN: AF8284,
Belastingblad 2004, blz. 91 (Hilversum)).Kenbaarheid verschuldigdheid parkeerbelastingIn gerechtelijke procedures komt vaak aan de orde of de verschuldigdheid van
parkeerbelasting voldoende kenbaar is. Naar het oordeel van de belastingrechter
mag er 'redelijkerwijs geen misverstand omtrent de verschuldigdheid van
parkeerbelasting' bestaan.In de uitspraak van Hof Arnhem van 26 april 1996, nr. 95/1626, Belastingblad
1997, blz. 128 oordeelde het Hof dat belastingplichtige onvoldoende in de
gelegenheid was zijn verplichtingen te kennen. Bij de parkeermeter was vermeld:
'parkeren alleen toegestaan met gebruik van de parkeerautomaat van maandag t/m
zaterdag van 08:00-18:00 uur en bovendien op koopavonden'. Het hof overweegt:
'Volgens art. 8 van de Verordening parkeerbelastingen 1991 geschiedt de
aanwijzing van de plaats waar, van het tijdstip en de wijze waarop tegen
betaling van de onderhavige belasting mag worden geparkeerd in alle gevallen
door burgemeester en wethouders bij openbaar te maken besluit. In het verlengde
van deze openbaarmaking mag uit het oogpunt van kenbaarheid voor
belastingplichtige parkeerders die ter plaatse niet (goed) bekend zijn, in
redelijkheid voorts de eis worden gesteld dat tenminste de tijden gedurende
welke tegen betaling mag worden geparkeerd, op (borden bij) de parkeerapparatuur
worden vermeld.' Het hof vernietigt de naheffingsaanslag op grond van het feit
dat het belanghebbende, als niet ter plaatse bekend, onvoldoende duidelijk kon
zijn dat de avond dat hij parkeerde een koopavond was, en dat hij derhalve
parkeerbelasting verschuldigd was. Daarbij neemt het hof ook in aanmerking dat
het belanghebbende niet op een andere manier kenbaar had kunnen zijn dat het
koopavond was, aangezien het gebied waar hij heeft geparkeerd niet te midden van
winkels lag. Enig eigen onderzoek mag derhalve van een belanghebbende worden
verwacht. Dit blijkt ook uit de casus van Hof Amsterdam van 7 november 1997, nr.
96/3025, Belastingblad 1997, blz. 358. Ook hier was de kenbaarheid van de
koopavond in het geding. Niet in geschil is dat op koopavonden parkeerbelasting
verschuldigd is. Belanghebbende betwist echter dat het voor hem kenbaar kon zijn
dat de bewuste vrijdagavond ook een koopavond was, nu de reguliere koopavonden
in Haarlem op donderdagavond vallen. Volgens het hof dient de verplichting om
parkeerbelasting te betalen voor het op een bepaald tijdstip parkeren van een
voertuig kenbaar te zijn gemaakt op zo een wijze, dat omtrent de
verschuldigdheid van parkeerbelasting voor het op dat tijdstip parkeren
redelijkerwijs geen misverstand kan bestaan. Van geval tot geval dient te worden
beoordeeld of aan deze voorwaarde is voldaan. Het hof oordeelt dat de inspecteur
in dit geval aannemelijk heeft gemaakt dat de gemeente er, door middel van
posters en in streekkranten geplaatste aankondigingen, voldoende informatie
heeft verstrekt omtrent de extra koopavonden in de dagen voor kerst. Mitsdien
kon er bij belanghebbende, als inwoner van de omgeving van Haarlem, omtrent de
verschuldigdheid van parkeerbelasting op de bewuste avond geen misverstand
bestaan. Wanneer er onduidelijkheid is met betrekking tot de vraag voor welke
parkeerplaatsen belasting verschuldigd is, komt deze onduidelijkheid voor
rekening van het heffende bestuursorgaan. In Hof Arnhem 6 oktober 1998, nr.
97/22445 Belastingblad 1999/294 en Hof 's-Gravenhage, 9 februari 2000, nr.
98/05401, FED 2000/372 was de bebording zo onduidelijk, dat geen belasting
geheven kon worden. In laatstgenoemde uitspraak overwoog het hof: 'Van een
gemeente mag worden gevergd dat zij, indien zij parkeerbelasting heft, het
rijdende publiek duidelijk maakt waar parkeerbelasting is verschuldigd. Daar
waar in gevallen als deze onduidelijkheid bestaat omtrent de
belastingverplichting moet die onduidelijkheid voor rekening van het heffende
bestuursorgaan blijven.'Artikel 10 KostenIn artikel 10 worden de in rekening te brengen kosten, indien niet op reguliere
wijze wordt betaald, geregeld. De hoogte van de naheffingsaanslag moet worden
bepaald met inachtneming van het Besluit parkeerbelastingen. De gemeente kan
alleen kosten in rekening brengen indien een naheffingsaanslag wordt opgelegd
(Hof Arnhem 7 juni 2004, nr. 03/00225, LJN: AP3289 (Raalte)). Het in rekening
brengen van de kosten van een naheffingsaanslag is niet in strijd met artikel 6
van het Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de
fundamentele vrijheden (EVRM). De kosten van de naheffingsaanslag zijn niet aan
te merken als een boete (Hoge Raad 18 oktober 1995, nr. 30208, Belastingblad
1995, blz. 793).Het maximumbedrag dat voor een naheffingsaanslag aan kosten in rekening mag
worden gebracht, wordt jaarlijks geïndexeerd aan de hand van de procentuele
wijziging van het prijsindexcijfer van de gezinsconsumptie over de maand april
ten opzichte van de maand april van het jaar daarvoor. Jaarlijks zal vóór 1
september het maximale kostenbedrag voor het volgende kalenderjaar worden
vastgesteld, zodat aanpassing van de verordening parkeerbelastingen desgewenst
meegenomen kan worden in de begrotingsvoorstellen.Per 1 januari 2013 bedraagt het maximumbedrag dat voor een naheffingsaanslag aan
kosten in rekening mag worden gebracht € 56,-. De Hoge Raad heeft in zijn arrest
van 14 juni 2002, nr. 36855, LJN: AD6867, bepaald dat de kosten niet jaarlijks
opnieuw door de raad behoeven te worden vastgesteld. Wel moet de gemeente
desgevraagd kunnen aantonen dat de hoogte van het bedrag aan kosten in
overeenstemming is met het bepaalde in het besluit.Artikel 11 KwijtscheldingBeleidsmatig zal het in weinig gevallen gewenst zijn om van parkeerbelastingen
kwijtschelding te verlenen. Ook de heffing door voldoening op aangifte maakt het
verlenen van kwijtschelding uitvoeringstechnisch moeilijk. Bovendien bevat de
ministeriële regeling voor deze wijze van heffing geen duidelijke regeling.Kwijtschelding is daarom niet mogelijk.Artikel 12 Nadere regels door het college van burgemeester en wethoudersDit artikel spreekt voor zich. Voor een eventuele nadere toelichting wordt verwezen naar de Modelverordeningen
gemeentelijke belastingen (algemene toelichting), onderdeel 14, en de
toelichting op de Modeluitvoeringsregeling gemeentelijke belastingen.Artikel 13 Inwerkingtreding en citeertitelDit artikel spreekt voor zich. Voor een eventuele nadere toelichting wordt verwezen naar de Modelverordeningen
gemeentelijke belastingen (algemene toelichting), onderdeel 15.Voor eensluidend afschrift,de griffier,Mw. M.Walrave.2Tarieventabelbehorende bij de ‘Verordening parkeerbelastingen 2014’, vastgesteld in de
raadsvergadering van 12 december 2013.1 Het tarief en de parkeerduur voor het parkeren bij parkeerapparatuur als
bedoeld in artikel 2, onderdeel a, is per uur € 1,20. In verband met de
afstelling van de parkeerapparatuur afhankelijk van de gebruikte muntsoorten is
de parkeerduur bij inworp van de muntstukken hierdoor:• bij de inworp van een muntstuk van € 0,10 : 5 minuten• bij de inworp van een muntstuk van € 0,20 : 10 minuten• bij de inworp van een muntstuk van € 0,50 : 25 minuten• bij de inworp van een muntstuk van € 1,00 : 50 minuten• bij de inworp van een muntstuk van € 2,00 : 100 minuten2 Voor een dagkaart geldt een tarief van € 7,50 waarbij het recht bestaat om per
dag of gedeelte daarvan op onderstaande tijden te parkeren • van maandag tot en met donderdag van 10.00 uur tot 18.00 uur• op vrijdag van 10.00 uur tot 20.00 uur • op zaterdag van 10.00 uur tot 17.00 uur3 Het tarief voor een vergunning als bedoeld in artikel 2, onderdeel b, bedraagt
voor het aangewezen weggedeelte aan de Ossenmarkt € 4,50 per kalendermaand of
gedeelte daarvan.Voor eensluidend afschrift:de griffier van Weesp,Mw. M.Walrave.