CVDR250115_1Erfgoedverordening Montferland 2012nlregelingMontferland2017-10-17MontferlandMontferland Nieuws, 23-01-2013Erfgoedverordening Montferland 2012Gemeentewet, art. 149Monumentenwet 1988, art. 12, 15 en 38Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) art. 2.1 en 2.2gemeenteraadruimtelijke ordening, verkeer en vervoer2012-12-20De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en databankrecht2013-01-24Nieuwe regelingGeen.geenDeze regeling vervangt de Erfgoedverordening Montferland 2010exb-2017-47678Erfgoedverordening Montferland 2012Gelet op artikel 149 van de Gemeentewet, de artikelen 12, 15 en 38 van deMonumentenwet 1988 en de artikelen 2.1 en 2.2 van de Wet algemene bepalingenomgevingsrecht (Wabo);Besluit:Besluit vast te stellen de Erfgoedverordening Montferland 2012 ter wijziging van deErfgoedverordening Montferland zoals vastgesteld door de gemeenteraad op 23 december 2010.HOOFDSTUK1.ALGEMEENArtikel1.BegripsbepalingenDeze verordening verstaat onder:

gemeentelijk monument: een overeenkomstig deze verordening als beschermd gemeentelijk monument aangewezen:

zaak, die van algemeen belang is wegens zijn schoonheid, betekenis voor de wetenschap of cultuurhistorische waarde;

terrein, dat van algemeen belang is wegens een daar aanwezige zaak als bedoeld onder 1;

gemeentelijke monumentenlijst: de lijst waarop zijn geregistreerd de overeenkomstig deze verordening als gemeentelijk monument aangewezen zaken of terreinen bedoeld in onderdeel a;

gemeentelijk stads- of dorpsgezicht: een overeenkomstig de bepalingen van deze verordening als beschermd gemeentelijk stads- of dorpsgezicht aangewezen groep van zaken of terreinen die van algemeen belang is wegens zijn schoonheid, zijn onderlinge ruimtelijke of structurele samenhang dan wel zijn wetenschappelijke of cultuurhistorische waarde en in welke groep zich één of meer monumenten bevinden;

beschermd monument: beschermd monument als bedoeld in artikel 1.1, eerste lid van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht;

redengevende beschrijving: de motivering van het besluit om een object of terrein te beschermen als gemeentelijk monument;

monumentencommissie: de op basis van art. 15, lid 1 Monumentenwet 1988 ingestelde commissie met als taak het college op verzoek of uit eigen beweging te adviseren over de toepassing van de Monumentenwet 1988, de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, deze verordening en het cultuurhistorisch beleid van de gemeente;

gemeentelijke archeologische waarden- en verwachtingskaart en cultuurhistorische waardenkaart: topografische kaarten van het gemeentelijke grondgebied, waarop (archeologische) monumenten, historische structuren en archeologische verwachtingsgebieden zijn aangegeven;

archeologisch verwachtingsgebied: gebied, aangegeven op de archeologische waarden- en verwachtingskaart, waarvan is aangegeven dat in bepaalde mate archeologische vondsten en/of sporen te verwachten zijn;

landelijke Indicatieve Kaart van Archeologische Waarden: landelijke kaart met een schaal van 1:50.000, die op basis van geomorfologische gegevens, de kans weergeeft op de aanwezigheid van archeologische vindplaatsen, waarbij onderscheid wordt gemaakt in hoge, middelhoge, lage en zeer lage trefkans;

provinciale Archeologische Monumentenkaart: topografische kaart van (delen van) het provinciale grondgebied, waarop archeologische monumenten, archeologische vindplaatsen en archeologische verwachtingsgebieden zijn aangegeven;

archeologisch monument: een terrein van (zeer) (hoge) archeologische waarde, waar archeologische resten zijn aangetoond en voorkomend op de provinciale Archeologische Monumentenkaart en/of de gemeentelijke archeologische waarden- en verwachtingskaart;

hoge archeologische verwachtingswaarde: grote kans op het aantreffen van archeologische resten en/of sporen;

middelmatige archeologische verwachtingswaarde: gemiddelde kans op het aantreffen van archeologische resten en/of sporen;

lage archeologische verwachtingswaarde: geringe of nog onbekende kans op het aantreffen van archeologische resten en/of sporen vondsten;

gemeentelijke archeologische maatregelenkaart: topografische kaart van het gemeentelijke grondgebied, waarop Archeologisch Waardevolle Gebieden (AWG) en Archeologische Waardevolle Verwachtingsgebieden (AWV) zijn aangegeven met uitvoeringsgerichte beleidsadviezen behorende bij de archeologische paragraaf van een bestemmingsplan;

Archeologisch Waardevol Gebied: beschermd rijksmonument of archeologisch monument of archeologische vindplaats of historische structuur of gemeentelijk monument;

Archeologisch Waardevol Verwachtingsgebied: archeologisch verwachtingsgebied op het aantreffen van archeologische resten en/of sporen;

Plan van Aanpak: plan dat weergeeft hoe een archeologische uitvoerder de vragen zoals omschreven in het Programma van Eisen denkt te gaan beantwoorden;

Programma van Eisen: programma dat door het college wordt vastgesteld en waarmee kaders worden gesteld voor het ontwerp en de uitvoering van archeologisch onderzoek;

deskundige op het terrein van de archeologische monumentenzorg: een door het college aan te wijzen deskundige op het gebied van archeologische monumentenzorg, zoals omschreven in de Wet op de archeologische monumentenzorg;

bevoegd gezag: bestuursorgaan als bedoeld in artikel 1.1 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht;

college: het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Montferland;

vergunning: een omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, of 2.2 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht;

Wabo: Wet algemene bepalingen omgevingsrecht;

cultuurhistorisch beleid: het in de nota ‘Cultuurhistorisch beleid voor Montferland 2012’ vastgestelde beleid voor het cultuurhistorisch erfgoed in de gemeente Montferland.

HOOFDSTUK2.AANWIJZING GEMEENTELIJKE MONUMENTENArtikel2.Het gebruik van het monumentBij de toepassing van deze verordening wordt rekening gehouden met het gebruik van het monument.Artikel3.De aanwijzing tot gemeentelijk monument1.Het college kan, al dan niet op aanvraag van een belanghebbende, een monument aanwijzen als gemeentelijk monument.2.Voordat het college over de aanwijzing een besluit neemt, vraagt het college advies aan de monumentencommissie. In spoedeisende gevallen kan het vragen van dit advies achterwege blijven.3.Indien een deel van een onroerende zaak beschermingswaardig is, beperkt de bescherming zich tot dat specifieke deel. In de redengevende beschrijving dient dit tot uitdrukking te komen.4.De aanwijzing kan geen monument betreffen dat is aangewezen op grond van artikel 3 van de Monumentenwet 1988 of dat is aangewezen op grond van de monumentenverordening van de provincie Gelderland.Artikel4.VoorbeschermingMet ingang van de datum waarop de eigenaar van een monument de kennisgeving van het voornemen tot aanwijzing als beschermd gemeentelijk monument ontvangt tot het moment dat de aanwijzing en registratie als bedoeld in artikel 7 plaatsvindt, dan wel vaststaat dat het monument niet wordt geregistreerd, zijn de artikelen 10 tot en met 14 van overeenkomstige toepassing.Artikel5.Termijnen advies en aanwijzingsbesluit1.De monumentencommissie adviseert schriftelijk binnen acht weken na ontvangst van het verzoek van het college.2.Het college beslist binnen twaalf weken na ontvangst van het advies van de monumentencommissie, maar in ieder geval binnen twintig weken na de adviesaanvraag.Artikel6.Mededeling aanwijzingsbesluitDe aanwijzing als bedoeld in artikel 3, eerste lid, wordt medegedeeld aan degenen die als zakelijk gerechtigden in de kadastrale legger bekend staan.Artikel7.Registratie op de gemeentelijke monumentenlijst

Het college registreert het gemeentelijke monument op de gemeentelijke monumentenlijst.

De gemeentelijke monumentenlijst bevat de plaatselijke aanduiding, de datum van de aanwijzing, de kadastrale aanduiding en een beschrijving van het gemeentelijke monument.

Artikel8.Wijzigen van de aanwijzing

Het college kan al dan niet op aanvraag van een belanghebbende de aanwijzing wijzigen.

Artikel 3, tweede en derde lid, evenals artikelen 4, 5 en 6 zijn van overeenkomstige toepassing op het wijzigingsbesluit.

Indien de wijziging naar het oordeel van het college van ondergeschikte betekenis is, blijft overeenkomstige toepassing, als bedoeld in lid 2, achterwege.

De inhoud en de datum van de wijziging worden op de gemeentelijke monumentenlijst aangetekend.

Artikel9.Intrekken van de aanwijzing1.Indien het college de aanwijzing intrekt, zijn artikel 3, tweede lid, en artikelen 5 en 6 van overeenkomstige toepassing.2.De aanwijzing wordt geacht ingetrokken te zijn, indien toepassing wordt gegeven aan artikel 3 van de Monumentenwet 1988 of aan de monumentenverordening van de provincie Gelderland.3.De intrekking wordt op de gemeentelijke monumentenlijst geregistreerd.HOOFDSTUK3.INSTANDHOUDING VAN GEMEENTELIJKE MONUMENTALE ZAKENArtikel10.Instandhoudingbepaling1.Het is verboden een gemeentelijk monument, als bedoeld in artikel 1, onder a, sub 1, tebeschadigen of te vernielen.2.Het is verboden zonder vergunning van het bevoegd gezag of in strijd met de bij zodanigevergunning gestelde voorschriften:a.een gemeentelijk monument, als bedoeld in artikel 1, onder a, sub 1, te slopen, teverstoren, te verplaatsen of in enig opzicht te wijzigen;b.een gemeentelijk monument, als bedoeld in artikel 1, onder a, sub 1, te herstellen, tegebruiken of te laten gebruiken op een wijze waardoor het wordt ontsierd of in gevaargebracht;zoals gesteld in artikel 2.2, lid 1 sub b van de Wabo.3.Het verbod en de vergunningplicht, als bedoeld in het tweede lid, gelden niet in hetgeval er sprake is van:

gewoon onderhoud, voor zover detaillering, profilering, vormgeving, materiaalsoort en kleur niet wijzigen, en bij een tuin, park of andere aanleg, de aanleg niet wijzigt;

een activiteit die uitsluitend leidt tot inpandige veranderingen van een onderdeel van het monument dat uit het oogpunt van monumentenzorg geen waarde heeft;

verdere activiteiten zoals genoemd in Bijlage 2, Hoofdstuk IIIa, artikel 4a van het Besluit omgevingsrecht (Bor).

Het bevoegd gezag verleent, met betrekking tot een gemeentelijk monument met een

religieuze bestemming, geen vergunning als bedoeld in het tweede lid, dan inovereenstemming met de eigenaar indien en voor zover het een vergunning betreft,waarbij wezenlijke belangen van de godsdienstuitoefening in het gemeentelijk monument inhet geding zijn. Lid 3 is daarbij van overeenkomstige toepassing.Artikel11.Vergunningverlening gemeentelijke monumenten1.Een aanvraag als bedoeld in artikel 4.2 Besluit omgevingsrecht voor een vergunning alsbedoeld in artikel 10 en de daarbij te overleggen gegevens en bescheiden worden inviervoud ingediend.2.Het bevoegd gezag kan aan de vergunning voorschriften verbinden betreffende deuitvoering en de materiaaltoepassing.Artikel12.Termijnen advies en vergunning1.Het bevoegd gezag zendt onmiddellijk een afschrift van de ontvankelijke aanvraag omvergunning voor een gemeentelijk monument aan de monumentencommissie voor advies.2.Binnen zes weken na de datum van verzending van het afschrift brengt demonumentencommissie advies uit aan het bevoegd gezag.3.Het bevoegd gezag beslist op de aanvraag om vergunning, als bedoeld in artikel 10, metinachtneming van artikel 3.9 van de Wabo.Artikel13.De beoordeling van de aanvraag1.De vergunning kan slechts worden verleend indien de aangevraagde activiteiten als bedoeldin artikel 10, eerste en tweede lid niet leiden tot onevenredige aantasting van dearchitectuurhistorische en/of stedenbouwkundige en/of cultuurhistorische waarden van hetgemeentelijk monument.2.Bij de beslissing houdt het bevoegd gezag rekening met het gebruik van het gemeentelijkmonument.Artikel14.Intrekken van de vergunningDe vergunning kan door het bevoegd gezag worden ingetrokken indien:a.blijkt dat de vergunning ten gevolge van een onjuiste of onvolledige opgave isverleend;b.blijkt dat de vergunninghouder de voorschriften bedoeld in de artikelen 10 en 11 nietnaleeft;c.de omstandigheden aan de kant van de vergunninghouder zich zodanig hebbengewijzigd, dat het belang van het gemeentelijk monument zwaarder dient te wegen.HOOFDSTUK4.RIJKSMONUMENTENArtikel15.Vergunning voor beschermd monument1.Het bevoegd gezag zendt onmiddellijk een afschrift van de ontvankelijke aanvraag omvergunning voor een beschermd monument aan de monumentencommissie.2.De monumentencommissie adviseert schriftelijk over de aanvraag binnen acht weken na dedatum van verzending van het afschrift.HOOFDSTUK5.GEMEENTELIJKE STADS- EN DORPSGEZICHTENArtikel16.De aanwijzing tot gemeentelijk stads- of dorpsgezicht1.Het college kan een stads- of dorpsgezicht aanwijzen als gemeentelijk stads- ofdorpsgezicht en het college kan een zodanige aanwijzing wijzigen of intrekken.2.Voordat het college over de aanwijzing, wijziging of intrekking een besluit neemt, vraagthet college advies aan de monumentencommissie.

Op de voorbereiding van een besluit om aanwijzing als bedoeld in het eerste lid, is afdeling

4 van de Algemene wet bestuursrecht van toepassing.

Het college brengt de gemeenteraad in kennis van het besluit tot aanwijzing, wijziging of

intrekking van een gemeentelijk stads- of dorpsgezicht.5.Een in overeenstemming met het bepaalde in artikel 35 van de Monumentenwet 1988aangewezen stads- of dorpsgezicht wordt niet aangewezen als gemeentelijk stads- ofdorpsgezicht.6.De aanwijzing als gemeentelijk stads- of dorpsgezicht wordt geacht te zijn ingetrokkenindien het gemeentelijk stads- of dorpsgezicht wordt aangewezen overeenkomstig hetbepaalde in artikel 35 van de Monumentenwet 1988.Artikel17.Registratie op de gemeentelijke monumentenlijst1.Het college registreert het gemeentelijk stads- of dorpsgezicht op de gemeentelijkemonumentenlijst.2.De gemeentelijke monumentenlijst bevat de plaatselijke aanduiding, de datum van deaanwijzing, de kadastrale aanduiding en een redengevende beschrijving van hetgemeentelijk stads- of dorpsgezicht.Artikel18.Bestemmingsplan1.De gemeenteraad stelt ter bescherming van een gemeentelijk stads- of dorpsgezicht eenbestemmingsplan vast als bedoeld in de Wet ruimtelijke ordening.2.Bij het voorstel tot aanwijzing van een beschermd stads- of dorpsgezicht wordt door hetcollege bepaald in hoeverre geldende bestemmingsplannen als beschermend plan in de zinvan lid 1 kan worden aangemerkt.3.Voordat het college de gemeenteraad een voorstel doet voor vaststelling van eenbestemmingsplan in de zin van lid 1 vraagt het college advies aan demonumentencommissie.Artikel19.Verbodsbepaling1.In gemeentelijke stads- of dorpsgezichten is het verboden een bouwwerk geheel ofgedeeltelijk af te breken zonder of in afwijking van een vergunning van het bevoegd gezag.2.Het is verboden in een beschermd gemeentelijk stads- of dorpsgezicht zonder vergunningvan het bevoegd gezag of in strijd met de bij zodanige vergunning gestelde voorschriften:a.Bouwwerken te plaatsen, op te richten, geheel of gedeeltelijk af te breken of teverplaatsen danwel in enig opzicht te wijzigen;b.Bouwwerken te herstellen, te gebruiken of te laten gebruiken op een wijze waardoorhet stads- of dorpsgezicht wordt ontsierd of in gevaar gebracht;c.Onroerende zaken geen bouwwerk zijnde, hieronder begrepen straten, wegen, pleinen,wateren, bomen en erfafscheidingen te wijzigen.3.Geen vergunning als bedoeld in artikel 2.1 en 2.2 van de Wabo is vereist voor het afbrekenals gevolg van een aanschrijving van het bevoegd gezag.4.Voor zover de aanvraag betrekking heeft op het slopen van een bouwwerk in eengemeentelijk stads- of dorpsgezicht kan de omgevingsvergunning worden geweigerd indiennaar oordeel van het bevoegd gezag niet aannemelijk is dat op de plaats van het te slopenbouwwerk kan of zal worden gebouwd.HOOFDSTUK6.INSTANDHOUDING VAN ARCHEOLOGISCHE TERREINENArtikel20.Aanwijzing archeologisch waardevol (verwachtings)gebied1.De door de gemeenteraad vastgestelde archeologische verwachtings- / maatregelenkaartdient als basis voor:

deze verordening;

vast te stellen bestemmingsplannen als bedoeld in artikel 38a van de Monumentenwet

1988;

aanwijzing van gemeentelijke monumenten als bedoeld in artikel 1 onder a, sub 2.

Het college kan de archeologische verwachtings- / maatregelenkaart wijzigen.

Voordat het college over de wijziging een besluit neemt, vraagt het college advies aan de

monumentencommissie.Artikel21.Instandhoudingbepaling1.Het is verboden om zonder vergunning of in strijd met de bij de zodanige vergunning gestelde voorschriften een archeologisch monument, bedoeld in artikel 1, onder a, sub 2 ofonder g en h, een archeologisch verwachtingsgebied, bedoeld in artikel 1, onder g en h, debodem dieper dan 30 cm onder het maaiveld te verstoren.

Het verbod in lid 1 is niet van toepassing indien:

het een verstoring betreft in Archeologisch Waardevol (Verwachtings)gebied als

aangegeven op de gemeentelijke archeologische verwachtings- /maatregelenkaarten waarbij die verstoring plaatsvindt:·in een gebied met een lage archeologische verwachtingswaarde en het teverstoren gebied kleiner is dan 5.000 m2, of;·in een gebied met een middelmatige archeologische verwachtingswaarde en hette verstoren gebied kleiner is dan 1.000 m2, of;·in een gebied met een hoge archeologische verwachtingswaarde en het teverstoren gebied kleiner is dan 250 m2, of;·in een gebied met een historische structuur en het te verstoren gebied kleineris dan 50 m2.b.in het geldend bestemmingsplan bepalingen zijn opgenomen aan de hand van dearcheologische verwachtings- /maatregelenkaart over de archeologischemonumentenzorg.c.sprake is van een activiteit als bedoeld in artikel 2.12, eerste en tweede lid, van deWabo en hierin voorschriften zijn opgenomen over archeologischemonumentenzorg.d.het college nadere regels stelt met betrekking tot de uitvoering vanwerkzaamheden die leiden tot een verstoring als bedoeld in het eerste lid enaangegeven op gemeentelijke archeologische verwachtings- /maatregelenkaart.e.een rapport is overlegd waarin de archeologische waarde van het te verstorenterrein naar het oordeel van het bevoegd gezag in voldoende mate is vastgestelden waaruit blijkt dat:·het behoud van de archeologische waarden in voldoende mate kan wordengeborgd; of·de archeologische waarden door de verstoring niet onevenredig wordengeschaad; of·in het geheel geen archeologische waarden aanwezig zijn.Artikel22.Opgravingen en begeleiding1.Indien binnen het grondgebied van de gemeente Montferland onderzoekwordt uitgevoerd in het kader van het doen van opgravingen in de zin vanartikel 1 sub h Monumentenwet 1988, dient, onverminderd de overigebepalingen van deze wet:a.het bevoegd gezag een Programma van Eisen vast te stellen als bedoeld in artikel 1onder s, waarbij nadere regels worden gesteld ten aanzien van het onderzoek;b.de verstoorder, voorafgaande aan het onderzoek, een Plan van Aanpak als bedoelt inartikel 1 onder r van deze verordening ter goedkeuring aan het bevoegd gezag teoverleggen.2.In de nadere regels neemt het bevoegd gezag bepalingen op met betrekking tot hettoezicht op de feitelijke uitvoering van het Plan van Aanpak. Tijdens het onderzoek dienenaanwijzingen van het college in acht te worden genomen.3.Om te kunnen beoordelen of het Plan van Aanpak aan het Programma van Eisen eneventuele nadere regels voldoet, vraagt het bevoegd gezag advies aan een deskundige ophet terrein van de archeologische monumentenzorg.Artikel23.ProcedureDe bepalingen uit artikel 11, 12, 13 en 14 zijn van overeenkomstige toepassingen op de bepalingenuit artikel 21, tweede lid onder e, en artikel 22, eerste lid onder b.HOOFDSTUK7.OVERIGE BEPALINGENArtikel24.Tegemoetkoming in schade1.Indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende schade lijdt of zal lijden, dieredelijkerwijze niet of niet geheel tot zijn last behoort te blijven, kent het bevoegd gezaghem op zijn aanvraag een naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe, indien deschade in relatie staat tot:a.de weigering van het college een vergunning als bedoeld in de artikelen 10 en 11teverlenen;b.de voorschriften door het college verbonden aan een vergunning als bedoeld in deartikelen 10 en 11;

de door het college nader te stellen regels als bedoeld in artikel 10, derde lid;

de door het college nader te stellen regels als bedoeld in artikel 21, tweede lid,

onder d;e.een aanwijzing als bedoeld in artikel 22, tweede lid, tweede volzin.Artikel25.StrafbepalingDegene, die handelt in strijd met de artikelen 10, 21 en 22, eerste lid, onder b van dezeverordening, wordt gestraft met een geldboete van de tweede categorie of een hechtenis van tenhoogste drie maanden.Artikel26.ToezichthoudersMet het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens deze verordening zijn belast debij besluit van het college dan wel de burgemeester aan te wijzen personen.HOOFDSTUK8.SLOTBEPALINGENArtikel27.Intrekken oude regelingDe Erfgoedverordening Montferland 2010, vastgesteld op 23 december 2010, wordt ingetrokken op hetmoment dat deze verordening in werking treedt.Artikel28.Overgangsrecht1.De op grond van de onder artikel 27 ingetrokken Erfgoedverordening Montferlandaangewezen en geregistreerde gemeentelijke monumenten, worden geacht aangewezen engeregistreerd te zijn overeenkomstig met de bepalingen van deze verordening.2.Aanvragen om vergunning die zijn ingediend vóór de inwerkingtreding van dezeverordening worden afgehandeld met inachtneming van de in artikel 27 ingetrokken verordening.Artikel29.InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking op de dag na die van bekendmaking.Artikel30.CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als Erfgoedverordening Montferland 2012.Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering van Montferland op 20 december 2012.De griffier,D.BerendsDe voorzitter,C.C. Leppink-SchuitemaErfgoedverordening Montferland 2012A.ALGEMENE TOELICHTINGDe huidige wijziging van de Erfgoedverordening houdt verband met de inwerkingtreding van deWet algemene bepalingen omgevingsrecht (hierna te noemen: Wabo), de Invoeringswet algemenebepalingen omgevingsrecht (hierna te noemen: Invoeringswet Wabo), het Besluit omgevingsrecht(hierna te noemen: Bor) en de Regeling omgevingsrecht (hierna te noemen: Mor).Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo).De Wabo regelt de omgevingsvergunning die in de plaats komt van een reeks vergunningen,ontheffingen of toestemmingen voor het realiseren van een fysiek project.De meest bekende daarvan zijn:de bouwvergunning;de aanlegvergunning;de sloopvergunning;de monumentenvergunning;de milieuvergunning;de kapvergunning.De Wabo beoogt tegemoet te komen aan het belang van een snelle dienstverlening. Hetbevorderen van de tijdige besluitvorming vormt hiervan een onderdeel.Eén aanvraag; één bevoegd gezag; één loketDe centrale gedachte bij de ontwikkeling van de Wabo is de “één-loket gedachte”. Dit houdt in datde aanvrager vanaf 1 oktober 2010 één omgevingsvergunning hoeft aan te vragen voor zijnproject. De aanvrager geeft aan op welke activiteiten (bouw, monument, aanleg, sloop enz.) zijnaanvraag betrekking heeft. Voor de erfgoedverordening betekent dit dat bijvoorbeeld deomgevingsvergunning voor het bouwen en de omgevingsvergunning voor monumenten in éénverzoek worden aangevraagd.De omgevingsvergunning wordt vervolgens door één bevoegd gezag beoordeeld en doorloopt éénprocedure. De beslissing op de aanvraag kent ook één procedure van rechtsbescherming.Bevoegd gezagHet bevoegd gezag is in de meeste gevallen het college van burgemeester en wethouders van degemeente waar het project in hoofdzaak zal worden verricht. Het bevoegd gezag is integraalverantwoordelijk voor het te nemen besluit en is tevens belast met de bestuursrechtelijkehandhaving. In het Bor worden een aantal uitzonderingen op deze hoofdregel gemaakt. Eenminister dan wel het college van gedeputeerde staten wordt in deze gevallen als het bevoegdegezag aangewezen. Deze gevallen zijn aangewezen in hoofdstuk 3 van de Bor. Gedeputeerdestaten van de provincie is bijvoorbeeld bevoegd gezag als het gaat om de meer complexerecategorieën inrichtingen. Deze zijn specifiek in bijlage I van het Bor omschreven.ToestemmingsstelselsEr bestaan verschillende methoden om de toestemmingstelsels (=vergunning en ontheffing) teintegreren in de omgevingsvergunning. De toestemmingstelsels die altijd zien op plaatsgebondenactiviteiten zijn volledig in de Wabo geïntegreerd; de bestaande toestemmingstelsels in debetreffende wetten of verordeningen vervallen. Het gaat om een procedurele integratie van deverschillende toestemmingstelsels. De inhoudelijke beoordeling vindt gecoördineerd plaats. Ditbetekent dat de verschillende toetsingskaders niet zijn geïntegreerd. Het toetsingskader van deWabo bestaat daarom uit een optelling van de afzonderlijke toetsingskaders. Deze verschillendetoetsingskaders wegen allen even zwaar.De procedureIn de Wabo is onderscheid gemaakt tussen de reguliere voorbereidingsprocedure en de uitgebreidevoorbereidingsprocedure. Slechts op een enkel punt is voor deze beide procedures afgeweken vande reguliere- en de uitgebreide openbare voorbereidingsprocedure van de Awb.Wanneer voor een project meerdere toestemmingen uit de Wabo nodig zijn wordt door deaanvrager één aanvraag voor een omgevingsvergunning ingediend. De aanvrager kan er echter ook voor kiezen zijn project op te delen in deelprojecten en voor elk van die deelprojecten een afzonderlijke omgevingsvergunning aan te vragen. Het moet gaan om een onderdeel van het project dat fysiek te scheiden is van de andere onderdelen van het totale project. Ook wel de zogenaamde “onlosmakelijke verbondenheid”. Het criterium van de onlosmakelijkheid isneergelegd in artikel 2.7 Wabo. Van onlosmakelijke samenhang is sprake als de activiteiten zien opdezelfde handeling. Het gaat dan om een activiteit die tegelijkertijd ook aangemerkt moet worden als een andere activiteit als omschreven in de artikelen 2.1 en 2.2. van de Wabo.Deze activiteiten overlappen elkaar en zijn niet te scheiden. Zij vormen een en dezelfde handelingdie binnen twee of meer activiteitenomschrijvingen vallen. Vanwege de overlap in deactiviteitenomschrijvingen is het in deze gevallen niet mogelijk om de handeling op te knippen indeelvergunningen.Een omgevingsvergunning voor een deelproject geeft de bevoegdheid het deelproject ookdaadwerkelijk al uit te voeren. Het gaat hierbij om verschillende besluiten waartegen eenafzonderlijke rechtsbeschermingprocedure open staat.Daarnaast heeft de aanvrager de mogelijkheid om een gefaseerde omgevingsbeschikking aan tevragen. Hij bepaalt zelf welke activiteit wordt gefaseerd. De beoordeling in de eerste fase is eropgericht te onderzoeken of één van de door de aanvrager voorgenomen activiteiten, bijvoorbeeldhet oprichten en inwerking hebben van een inrichting, kan worden verricht en dus een gerede kansheeft om een omgevingsvergunning te krijgen. Het betreft een volledige toetsing.Tenuitvoerlegging van een omgevingsvergunning is pas mogelijk nadat ook eenomgevingsbeschikking tweede fase is verleend en een volledige vergunning is verkregen. Detweede fase omgevingsbeschikking bevat de noodzakelijke toestemmingen die niet in een eerstefase zijn vergund. Door aanvraag van een omgevingsbeschikking eerste fase kan een financieelrisico voor de aanvrager worden beperkt. Hij hoeft in dit geval nog niet aan alle indieningsvereistente voldoen. Het rechtsgevolg van een eerste fase-beschikking is dat bij de beoordeling van degedetailleerde aanvraag voor de overige activiteiten (de tweede fase-aanvraag) niet meer getoetstwordt aan de criteria van de eerste fase. De eerste fase-beschikking kan door het bevoegd gezagworden ingetrokken, indien niet binnen twee jaar nadat deze beschikking is genomen een aanvraagvoor een tweede fase-beschikking is ingediend. Beide beschikkingen treden samen in werking.Tegen beide beschikkingen staat rechtsbescherming op grond van de Awb open.De Wabo en de ErfgoedverordeningDe monumentenvergunning uit de erfgoedverordening integreert volledig in deomgevingsvergunning, omdat het om plaatsgebonden activiteiten gaat. Daarom is in artikel 2.2van de Wabo bepaald dat het verboden is zonder een omgevingsvergunning een krachtens eenverordening aangewezen monument te slopen, te verstoren, te verplaatsen of in enig opzicht tewijzigen of te herstellen, te gebruiken of te laten gebruiken op een wijze waarop het wordt ontsierdof in gevaar wordt gebracht. Een extra overweging voor het volledig integreren van demonumentenvergunning in de omgevingsvergunning is dat de verlening van demonumentenvergunning in de praktijk vaak samenliep met de verlening van de bouwvergunning ofde aanlegvergunning. Er is voor gekozen om de instandhoudingvergunning van archeologischeterreinen op grond van artikel 2.2, tweede lid, Wabo aan te haken bij de omgevingsvergunning(facultatieve integratie). Zolang gemeentelijke bestemmingsplannen nog niet ‘Malta-proof’ zijn, kanop deze wijze in de omgevingsvergunning bescherming aan archeologische waarden in de bodemworden geboden bij de realisatie van een fysiek project.De erfgoedverordening bevat de mogelijkheid om nadere regels te stellen. De Wabo ziet opvergunningen en ontheffingen en niet op nadere regels. Het college blijft hiervoor het bevoegdgezag. Het inhoudelijke toetsingskader van de omgevingsvergunning betreffende de gemeentelijkemonumenten is in de verordening bepaald.B. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGHoofdstuk 1. AlgemeenArtikel 1. BegripsbepalingenSub a: “gemeentelijk monument”Bij de omschrijving van het begrip 'gemeentelijk monument' is, met uitzondering van de 50-jaargrens, aansluiting gezocht bij de omschrijving van een monument in de Monumentenwet 1988. Decultuurhistorische waarde is volgens de Memorie van Toelichting de aan een bouwwerk of gebiedtoegekende waarde, gekenmerkt door het beeld dat is ontstaan en het gebruik dat de mens in deloop van de geschiedenis van dat bouwwerk of dat gebied heeft gemaakt. Dit is een zo ruimeomschrijving dat het ook betrekking kan hebben op zaken en gebieden met een geschiedkundigeen of bouwhistorische waarde.Het begrip ‘terreinen’, als bedoeld in sub 2 van artikel 1, dient ruim te worden uitgelegd.Hoofdzakelijk betreft het locaties waar archeologische waarden in de bodem (kunnen) zitten, maardaarnaast kan het bijvoorbeeld ook gaan om parken, tuinen en een perceel met een of meerbomen. Het is niet vereist dat op het terrein ook een bouwkundig monument voorkomt teneindeover een gemeentelijk monument te kunnen spreken. Een 'zaak' is immers een veel ruimer begrip.Omdat de 50-jaargrens voor rijksmonumenten niet voor gemeentelijke monumenten isovergenomen, biedt de verordening ook de mogelijkheid om monumenten die (nog) niet op derijksmonumentenlijst zijn geplaatst omdat ze ‘te jong zijn’, al op de gemeentelijke monumentenlijstte plaatsen.Sub b: “gemeentelijke monumentenlijst”Dit betreft de lijst waarop de gemeente de overeenkomstig de verordening aangewezenmonumenten registreert. Het plaatsen op de monumentenlijst heeft geen rechtsgevolg. Het betreftslechts een administratieve handeling. Voorafgaand aan de plaatsing op de lijst is het deaanwijzing tot gemeentelijk monument die rechtsgevolg beoogt. Het is inzichtelijker om deaanwijzing en de plaatsing op de lijst uit elkaar te trekken. Zie ook de toelichting op artikel 3, lid 1,en artikel 7.Sub c: “gemeentelijk stads- of dorpsgezicht”Voor de definitie van het begrip is de tekst van de Monumentenwet 1988, artikel 1, gevolgd.In deze verordening is de mogelijkheid opgenomen om over te gaan tot het aanwijzen vanbeschermde stads- of dorpsgezichten. De genoemde aanwezigheid van monumenten vereist nietdat dit beschermde monumenten zijn.Sub d: “beschermd monument”Voor de begripsomschrijving van een ‘beschermd monument’ is aangesloten bij debegripsomschrijving uit de Wabo. De Wabo zelf verwijst weer naar de Monumentenwet 1988. Dezewet omschrijft een beschermd monument als een onroerend monument die is ingeschreven in eeningevolge de Monumentenwet 1988 vastgesteld register. Op de vergunningverlening voorrijksmonumenten zijn de bepalingen uit de Wabo van toepassing.Sub e: “redengevende beschrijving”Ter bepaling of er bij een pand/object sprake is van beschermingswaardige cultuurhistorischewaarden, wordt een zogenaamde redengevende beschrijving van het pand/object gemaakt. Indeze redengevende beschrijving worden de specifieke bouwtechnische, historische en overige(object)gegevens van het pand/object beschreven worden. Tevens wordt in deze beschrijving demotivatie van plaatsing en de te beschermen onderdelen van het pand/object vermeld.Sub f: “monumentencommissie”Sinds de komst van de Wet dualisering gemeentebestuur in 2002 kan elk bevoegd orgaan in degemeente (raad, college en burgemeester) zelf zijn commissies instellen. Demonumentencommissie is een commissie die adviseert aan het bevoegd gezag.In de erfgoedverordening wordt door de raad bepaald dat een monumentencommissie advies moetuitbrengen aan het bevoegd gezag. Dit vloeit voor uit de Monumentenwet 1988. In artikel 15 van deze wet is bepaald dat de gemeente in een verordening de inschakeling van een commissie moet regelen die adviseert aan het bevoegd gezag over aanvragen om een omgevingsvergunning voor een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder f van de Wabo. De wetgever geeft hier dus aan dat het college in dit geval geen keuzevrijheid heeft ten aanzien van het instellen van een commissie. De taken van de monumentencommissie strekken zich uit over de Erfgoedverordening, de Monumentenwet 1988 en de Wabo. Door de monumentencommissie in deze begripsomschrijving bevoegd te verklaren over de toepassing van de Wabo te adviseren aan het bevoegd gezag, is voldaan aan het vereiste, genoemd in artikel 15 van de Monumentenwet 1988.Sub g en o: ”gemeentelijke archeologische verwachtings- en maatregelenkaart”De gemeentelijke archeologische verwachtings-/ maatregelenkaart vormt een praktische oplossingin het geval dat nog geen Malta-proof bestemmingsplan is vastgesteld. In dat geval kunnengebieden op een dergelijke verwachtings-/ maatregelenkaart worden opgenomen, indien blijkt datdaar op grond van historisch onderzoek mogelijk archeologische sporen in de bodem kunnenworden aangetroffen.De overige begripsbepalingen zijn in hun definitie al ruim omschreven, zodat deze geen naderetoelichting behoeven.Sub u: “bevoegd gezag”Zoals ook in de algemene toelichting is aangegeven is de hoofdregel dat burgemeester enwethouders van de gemeente waar het project zich in hoofdzaak afspeelt het bevoegd gezag. Vooreen verdere toelichting wordt verwezen naar de algemene toelichting behorend bij dezeverordening.Sub v: “het college”Het begrip college wordt toegevoegd om de erfgoedverordening in overeenstemming te kunnenbrengen met de Wabo.Sub w: “vergunning”Dit begrip is toegevoegd om duidelijk te maken dat een vergunning op grond van deerfgoedverordening met het inwerking treden van de Wabo wordt genomen op grond van de indeze wet opgenomen artikelen: 2.1 eerste lid of 2.2.Sub x: “Wabo”Dit begrip is toegevoegd om te kunnen verwijzen naar de Wet algemene bepalingenomgevingsrecht. Inhoudelijk wordt de erfgoedverordening niet gewijzigd.<aanpassing 2012:Sub y: “Cultuurhistorisch beleid”Dit begrip is toegevoegd om te kunnen verwijzen naar het vastgestelde integrale cultuurhistorisch beleid van de gemeente>.Hoofdstuk2.Aanwijzing gemeentelijke monumentenDe Wabo is niet van toepassing op dit hoofdstuk. De Wabo ziet alleen op toestemmingstelsels(vergunningen en ontheffingen). Hierdoor blijft het college van burgemeester en wethoudersbevoegd gezag betreffende de aanwijzing van gemeentelijke monumenten.Artikel2.Het gebruik van het monumentHet betreft hier voornamelijk de gebruiksmogelijkheden die de eigenaar/gebruiker zelf aan hetobject toekent. Deze gebruiksmogelijkheden slaan op de constructie en de ligging van het object,maar ook het feitelijke gebruik van het object zelf.Artikel3.De aanwijzing tot gemeentelijk monumentLid 1De aanwijzing tot gemeentelijk monument en het plaatsen op de monumentenlijst zijn twee zakenmet verschillend rechtsgevolg. De aanwijzing heeft rechtsgevolg, het daarna registreren op degemeentelijke monumentenlijst is slechts een administratieve handeling.Het besluit tot aanwijzing is een discretionaire bevoegdheid van het college.Na afweging van alle betrokken belangen kan tot aanwijzing worden besloten. De afweging van de belangen van de rechthebbende ten opzichte van de te beschermen monumentale waarden moet uitdrukkelijk gemotiveerd in het besluit naar voren komen (de redengeving: zie ook begripsomschrijving “redengevende beschrijving”). De aanwijzing geeft geen recht op schadevergoeding. De aanwijzing verandert immers over het algemeen niets aan het bestaande gebruik van het monument. Een aanwijzing heeft echter wel gevolgen voor de mogelijkheden wat betreft het toekomstige gebruik van een monumentaal object. Immers, de monumentaal aangewezen onderdelen mogen slechts met een vergunning (zie art. 10, tweede lid) of slechts op grond van de nadere regels (zie art. 10, derde lid) worden gewijzigd. Het wijzigen van niet-monumentale onderdelen is alleenvergunningvrij wanneer ook geen omgevingsvergunning voor het bouwen is vereist. Om deze, weliswaar toekomstige, last voor de burger in te perken, dient bij de aanwijzing in deredengevende omschrijving zorgvuldig bekeken te worden wat wel en wat niet van het object totmonumentaal beschermingswaardig onderdeel wordt aangewezen en voor welk deel eenvergunningplicht achterwege kan blijven. Mogelijke afweging kan zijn om alleen de vanuitopenbare ruimten zichtbare bijzondere onderdelen tot monument aan te wijzen, zodat bijvoorbeeldvoor wijzigingen aan de achterkant en het interieur in dat geval geen omgevingsvergunning voormonumenten is vereist maar bijvoorbeeld alleen een omgevingsvergunning voor het bouwen.Lid 2Het college moet het advies inwinnen van de monumentencommissie als bedoeld onder artikel 1,sub f. De verordening bindt het advies niet aan bepaalde voorschriften over vorm en inhoud. Eenregeling die de taak en werkwijze van de monumentencommissie bepaalt, is daarvoor deaangewezen plaats.In de verordening is geen bepaling opgenomen dat voordat het college over een aanwijzing eenbesluit neemt de aanvrager en andere belanghebbenden worden gehoord. Dit is namelijk algeregeld in (de artikelen 4:8 en 4:9 van) de Algemene wet bestuursrecht (Awb).Lid 3In dit artikel wordt de link gelegd met de redengevende beschrijving (monumentale beoordeling)van het betreffende pand / object.Lid 4Monumenten die op grond van een aanwijzing door het Rijk of provincie al op een monumentenlijstzijn geplaatst, komen niet voor aanwijzing als gemeentelijk monument in aanmerking.Artikel4.VoorbeschermingDit artikel regelt de voorbescherming voor toekomstige gemeentelijke monumenten zoals die ookvoor rijksmonumenten geldt. Dat betekent dat in de periode van kennisgeving van het voornemenvan het college om een monument op de gemeentelijke monumentenlijst te plaatsen tot hetdaadwerkelijke aanwijzingsbesluit (dit kan ook een afwijzing zijn), de artikelen 10 tot en met 14van deze verordening van toepassing zijn. Dat betekent onder andere dat een monument tijdensde aanwijzingsprocedure tot beschermd gemeentelijk monument niet mag worden afgebroken,gewijzigd, verplaatst (etc.) zonder een omgevingsvergunning voor monumenten of anders dan debij nadere regels opgestelde wijze. Het gebruik van de voorbeschermingsprocedure is gebondenaan een motivatieplicht, aangezien hieraan voor de eigenaar/gebruiker financiële consequentieszijn verbonden. Immers, gedurende de voorbescherming dienen bouwactiviteiten te wordenopgeschort.Het inroepen van de voorbescherming van een object is een publiekrechtelijke beperking en eenbeperkingenbesluit in de zin de van artikel 1, onder a, sub 1 juncto artikel 1, onder b, sub 5 van deWet kenbaarheid publiekrechtelijke beperkingen onroerende zaken. Daarmee is ook onder anderartikel 13 van deze wet van toepassing wat betreft de aansprakelijkheid van gemeenten voorgeleden schade. Daarom moet een gemeente gegronde redenen kunnen aanvoeren voor hetinroepen van de voorbescherming. Zie hiertoe ook de toelichting bij artikel 6 van deze verordening.Artikel5.Termijnen advies en aanwijzingsbesluitIn dit artikel worden de termijnen genoemd waarbinnen de monumentencommissie moet adviseren(lid 1) en het college een beslissing moet nemen (lid 2). Door de besluitvorming aan een termijn tebinden, weten alle belanghebbenden waar ze aan toe zijn. De redactie van lid 2 heeft tot gevolg dat, wanneer de monumentencommissie niet tijdig adviseert, het college de volgende keuze kan maken: zonder advies een beslissing nemen, of besluiten om een (te laat uitgebracht advies als bedoeld in het eerste lid) toch in hun overwegingen te betrekken. Als het college niet tijdig beslist, is op grond van de Awb sprake van een fictieve weigering. Als gevolg van artikel 6:2 staat voor de aanvrager dan de mogelijkheid van bezwaar of administratief beroep open die ook tegen een reëel besluit open zou staan.Het artikel bevat geen bepalingen over bekendmaking van het besluit, omdat de Awb dat afdoenderegelt (afdeling 3.6).Artikel6.Mededeling aanwijzingsbesluitDe ontvangst van de mededeling (zijnde een afschrift van de inschrijving) van het college is vooralle aan het monumentale object verbonden zakelijk gerechtigden van essentieel belang. Dekenbaarheid van de aanwijzing tot monumentaal object is ook te herleiden tot artikel 1, onder a,sub 1 juncto artikel 1, onder b, sub 6 van de Wet kenbaarheid publiekrechtelijke beperkingenonroerende zaken. Daarmee zijn de voorschriften uit deze wet ook van toepassing op eenaanwijzingsbesluit als bedoeld in artikel 6 van deze verordening.Dit artikel regelt overigens niet specifiek dat de aanwijzing wordt bekendgemaakt aan de eigenaaren de aanvrager, omdat de Awb dat al bepaalt (afdeling 3.6). Indien het artikel 4:8 Awb istoegepast (horen van geadresseerde en derdebelanghebbenden) dan dienen de betrokkenen opgrond van het bepaalde in artikel 3:43 Awb eveneens een mededeling te ontvangen.Artikel7.Registratie op de gemeentelijke monumentenlijstDe registratie van de aanwijzing is een administratieve handeling (en geen besluit). De bedoelingvan de bij te houden monumentenlijst is om een ieder snel inzicht te geven in welke zaken alsgemeentelijk monument zijn aangewezen en de redengeving daartoe. Wat betreft dit laatste aspectzij tevens verwezen naar de toelichting bij artikel 3, eerste lid (aanwijzing).Artikel8.Wijziging van de aanwijzingOp grond van dit artikel is het mogelijk om de aanwijzing van gemeentelijke monumenten tewijzigen (lid 1).Hiervoor geldt dezelfde voorbereidingsprocedure als voor de aanwijzing zelf (lid 2), tenzij dewijziging van ondergeschikte betekenis is (lid 3). Wijzigingen van de aanwijzing wordendoorgevoerd op de gemeentelijke monumentenlijst (lid 4).Artikel9.Intrekken van de aanwijzingDit artikel geeft de mogelijkheid om de aanwijzing van gemeentelijke monumenten in te trekken(lid 1). Voor intrekking van de aanwijzing is het advies van de monumentencommissie nodig, tenzijsprake is van spoedeisende gevallen (artikel 3 lid 2).Monumenten op de gemeentelijke monumentenlijst waarvan de aanwijzing is ingetrokken (omdatze zijn gesloopt of aan de aan de andere kant volledig teloor gegaan), worden door hetcollege van de monumentenlijst gehaald. Naast de registratie regelt lid 3 dat monumenten nietdubbel aangewezen en geregistreerd kunnen zijn in het geval dat het object ook als rijks- ofprovinciaal monument is aangewezen en geregistreerd. In dat geval vervalt de gemeentelijke aanwijzing en registratie als monument. Ook is het mogelijk dat een eventuele provinciale monumentenverordening dit zelf regelt.Het kan zinvol zijn om voor een gebouw, waarvoor een aanvraag tot intrekking van de aanwijzingloopt een (uitvoerige) documentatie te eisen. Enerzijds kan deze voor een goede afweging van deaanvraag dienen, anderzijds wordt het gebouw voorafgaand aan de sloop voor de lokalegeschiedenis gedocumenteerd.Hoofdstuk3.Instandhouding van gemeentelijke monumentale zakenArtikel10.InstandhoudingbepalingDe verbodsbepaling in het eerste lid van artikel 10 vertoont gelijkenis met artikel 2.2, eerste lid,onder f van de Wabo waarbij het gaat om de beschermde monumenten uit de Monumentenwet1988.In dit artikel gaat het alleen over gemeentelijke monumenten.Ten aanzien van de omgevingsvergunningaanvraag voor gemeentelijke monumenten is van belang dat het verkrijgen van gegevens en ontbrekende gegevens geregeld is in de Awb (artikel 4:2 respectievelijk 4:5 en 4:15). In het kader van de Wabo dient de gemeente een aanvraag langs elektronische weg mogelijk te maken. Een schriftelijke aanvraag wordt ingediend met behulp van een door de Minister van VROM vastgesteld formulier.De Mor voorziet in nadere regels met betrekking tot de indieningsvereisten voor de aanvragen vooreen omgevingsvergunning. In paragraaf 5.2 van de Mor zijn specifieke indieningsvereistenopgenomen voor activiteiten met betrekking tot monumenten. De aard, de omvang en de locatievan de werkzaamheden bepalen welke indieningsvereisten gelden. Het bevoegd gezag heeft niet demogelijkheid van deze indieningsvereisten af te wijken. In het kader van de vermindering vanadministratieve lasten voor burgers en bedrijven dienen de indieningsvereisten bij devergunningaanvraag zo beperkt mogelijk gehouden te worden.<aanpassing 2012: In lid 3 van artikel 10 is parallel aan de recente wijziging voor rijksmonumenten een aantal activiteiten genoemd waarvoor er geen vergunningplicht meer geldt. Er is bijvoorbeeld bij rechtens geen vergunning meer nodig voor gewoon onderhoud. Het gaat dan om werkzaamheden die de monumentale waarde niet aantasten. Denk hierbij aan het opschuren en schilderen in dezelfde kleur, het vervangen van kapotte ruiten, het stoppen van rieten daken of vervangen van dakpannen mits door hetzelfde materiaal, vormgeving, profilering en detaillering en wijzigingen aan een onderdeel van het monument dat uit het oogpunt van monumentenzorg geen waarde heeft>.In lid 4 is de bepaling betreffende de religieuze monumenten (ten aanzien van de vorige algemeneaanpassing) teruggeplaatst. Is er sprake van een vergunning voor het monument dan isovereenstemming tussen de eigenaar en de vergunningverlener nodig.Overleg en overeenstemming betreffen de wezenlijke belangen van de godsdienstuitoefening in hetreligieuze monument. Dat betekent dat voor bijvoorbeeld een pastorie of catechisatieruimte dezebepaling dan ook niet geldt.Artikel11.Vergunningverlening gemeentelijke monumentenEen aanvraag voor een omgevingsvergunning kan op grond van het Bor zowel digitaal als op papierworden ingediend. Een burger heeft de keuze tussen het digitaal dan wel schriftelijk aanvragen vande omgevingsvergunning. Voor ondernemingen en personen met een zelfstandig beroep geldt inbeginsel geen keuzevrijheid, zij kunnen uitsluitend een aanvraag langs digitale weg indienen.Aangezien een aantal, voornamelijk kleinere, bedrijven nog niet over de benodigde voorzieningenbeschikken om een aanvraag digitaal in te dienen is in overleg met diverse brancheorganisatiesbesloten om de verplichting na verloop van twee jaren in werking te laten treden.Het Bor bepaalt dat in het kader van de vermindering van de administratieve lasten voor burgersen bedrijven het bevoegd gezag bij een schriftelijke aanvraag maar maximaal 4 exemplaren van deaanvraag en de daarbij behorende bescheiden mag opvragen. In bepaalde gevallen kan op grondvan het derde lid van artikel 4.2 Bor hiervan worden afgeweken. Er moet dan sprake zijn van twee of meer adviezen of verklaringen van geen bedenkingen.In de verordening is een bepaling opgenomen (lid 2) met betrekking tot voorschriften die aan deomgevingsvergunning kunnen of moeten worden verbonden. Dit is geregeld in artikel 2.22 lid 4Wabo. Deze voorschriften zijn gericht op de uitvoering en de materiaaltoepassing, teneinde debouwkundige en monumentale kwaliteit (behoudtechnische optiek) van het monument in stand tehouden.Artikel12.Termijnen advies en vergunningOp grond van artikel 3.7 Wabo is voor de voorbereiding van een omgevingsvergunning als bedoeldin artikel 10 de reguliere voorbereidingsprocedure van toepassing. Het betreft hier een wijzigingten opzichte van de oude erfgoedverordening. Op basis hiervan was op de voorbereiding van dezevergunningaanvraag de uitgebreide openbare voorbereidingsprocedure uit de Awb van toepassingverklaard. Op grond van de Wabo is deze procedure niet meer nodig geacht voor de vergunningbetreffende de gemeentelijke monumenten. Echter indien er meerdere activiteiten voor het projectmoeten worden uitgevoerd en voor één van de andere activiteiten de uitgebreide openbarevoorbereidingsprocedure op grond van de Wabo gevolg moet worden dan wordt voor het heleproject de uitgebreide openbare voorbereidingsprocedure gevolgd. Uitgangspunt van de Wabo isdat altijd maar één procedure geldt. Indien er sprake is van een samenloop van procedure geldt dezwaarste procedure (de uitgebreide openbare voorbereidingsprocedure).Aangezien veelal de reguliere procedure gevolgd zal worden is ervoor gekozen om deze hierondernader toe te lichten.De reguliere voorbereidingsprocedure komt tegemoet aan één van de doelen van de Wabo,namelijk het bevorderen van een snelle besluitvorming.De reguliere voorbereidingsprocedure sluit voor het overgrote deel aan bij titel 4.1 van de Awb. Deprocedure vangt aan met een verplichte ontvangstbevestiging van het indienen van een aanvraag.Het bevoegd gezag zendt de aanvrager nadat het de aanvraag heeft ontvangen een bericht waarinhet vermeldt dat zij bevoegd gezag is, welke procedure zal worden doorlopen, de beslistermijn ende beschikbare rechtsmiddelen en indien de reguliere procedure wordt gevolgd vermeldt hetbevoegd gezag tevens dat een beslissing van rechtswege is gegeven, indien niet tijdig op deaanvraag is beslist. Indien de verstrekte gegevens en bescheiden onvoldoende zijn voor debeoordeling van de aanvraag, stelt het bevoegd gezag de aanvrager in de gelegenheid de aanvraagbinnen de door hem gestelde termijn aan te vullen.Het bevoegd gezag geeft van de aanvraag met vermelding van de ontvangstdatum kennis in een ofmeer dag, nieuws- of huis-aan-huisbladen of op een andere geschikte wijze. Het bevoegd gezagmoet op grond van artikel 3.9 Wabo binnen 8 weken een beslissing op de aanvraag nemen. In dezeperiode moet het bevoegd orgaan eventuele belanghebbenden de mogelijkheid geven omzienswijzen in te brengen (artikel 4:8 Awb).Het bestuursorgaan kan in de verordening op grond van artikel 2.26, derde lid, Wabo ‘andereinstanties’ aanwijzen die in de gelegenheid worden gesteld advies uit te brengen. Hierbij wordtonder meer gedacht worden aan de gemeentelijke monumentencommissie en het GeldersGenootschap.Voor het uitbrengen van advies is geen termijn opgenomen. Van belang is dat de adviseur in degelegenheid moet worden gesteld om advies uit te brengen. Het is echter aan de adviseur om tebepalen of hij van deze gelegenheid gebruik wil maken. Het uitbrengen van een advies staat hetnemen van een besluit niet in de weg. Wordt het advies niet binnen de gestelde termijn gegevendan kan het bevoegd gezag de procedure vervolgen.Het bevoegd gezag dient altijd de termijn van 8 weken in acht te nemen. De termijn van 8 wekenkan met ten hoogste zes weken worden verlengd. Het bevoegde gezag dient hiervan op dezelfdemanier mededeling te doen als van de kennisgeving van de aanvraag. Deze verlenging van 6weken is voornamelijk bedoeld om de adviseur meer tijd te geven voor het uitbrengen van eenadvies.Op grond van artikel 3.6 Awb dient het bestuursorgaan zelf een termijn te stellen voor hetuitbrengen van advies, indien dit niet al bij wettelijk voorschrift is bepaald. Deze termijn mag niet zodanig kort zijn, dat de adviseur zijn taak niet naar behoren kan vervullen. Gelet op de beslistermijn dient het uitbrengen van het advies door de monumentencommissie parallel te lopen aan de beoordeling van de aanvraag door het bevoegde gezag.Het definitieve besluit wordt gepubliceerd en zes weken ter inzage gelegd waarbij het wordtopengesteld voor het indienen van bezwaar. Het besluit treedt in werking met ingang van de dagna haar bekendmaking en wordt opgeschort totdat de termijn voor het indienen van eenbezwaarschrift is verstreken.In lid 3 van artikel 3.9 van de Wabo is een positieve fatale beslistermijn opgenomen. Dezepositieve fatale beslistermijn houdt in dat de overschrijding van de beslistermijn leidt tot eenomgevingsvergunning van rechtswege. De omgevingsvergunning wordt conform de aanvraagverleend. Men spreekt ook wel van de fictieve vergunningverlening. De bepalingen uit paragraaf4.1.3.3 van de Awb zijn van toepassing verklaard, met uitzondering van artikel 4:20b, derde lid en4:20f. De van rechtswege verleende vergunning treedt in werking met ingang van de dag na debekendmaking en wordt opgeschort totdat de termijn voor het indienen van een bezwaarschrift isverstreken of indien bezwaar is gemaakt, op dit bezwaar is beslist.Artikel13.De beoordeling van de aanvraagDe omgevingsvergunning wordt geweigerd, indien er strijd is met één of meerdere gesteldetoetsingscriteria uit het gestelde toetsingskader. De afzonderlijke toetsingskaders zijn onder deWabo namelijk blijven bestaan. In het kader van dit artikel moet dus worden afgewogen inhoeverre het belang van monumenten in het geding is. Inhoudelijk kan beoordeeld worden dat hetbelang van de monumentenzorg zwaarder weegt dan andere belangen (bijvoorbeeld heteconomisch belang). De tekst van het artikel geeft namelijk aan dat er geen sprake mag zijn vanonevenredige aantasting van de monumentale waarden van het betreffende monument. Hierdoorwordt de monumentenzorg centraal gesteld, waarbij voornamelijk wordt gekeken naar de fysiekeaspecten (de gevolgen voor het historisch materiaal), als naar de verschijningsvorm van hetgemeentelijk monument.Artikel14.Intrekken van de vergunningDit artikellid bevat de mogelijke gronden om een vergunning in te trekken. De bepaling onder cheeft de volgende achtergrond: als de omstandigheden bij de vergunninghouder ten aanzien vanhet monument wijzigen, dan zou het zo kunnen zijn dat als er een nieuwe belangenafweging zoukunnen plaatsvinden, de belangen van het monument behoren voor te gaan. In dat geval moet hetbevoegd gezag mogelijkheden hebben om de vergunning in te trekken.Hoofdstuk4.RijksmonumentenArtikel15.Vergunning voor beschermd monumentLid 1De procedure voor de afgifte door het bevoegd gezag van de vergunning voor beschermdemonumenten staat in paragraaf 3.3 van de Wabo en afdeling 3.4 van de Awb.De uitgebreide openbare voorbereidingsprocedure is van toepassing. Hierin verschilt deomgevingsvergunning voor beschermde monumenten van de omgevingsvergunning voorgemeentelijke monumenten. Voor een vergunning als bedoeld in artikel 10 dient namelijk dereguliere procedure gevolgd te worden. Door de inwerkingtreding van de Wabo vindt er geenwijziging in de voorbereidingsprocedure voor de omgevingsvergunning voor beschermdemonumenten plaats. Door dit onderscheid in procedures is de beslistermijn voor beideomgevingsvergunningen niet gelijk.Dit heeft tot gevolg dat de adviestermijn voor beschermde monumenten ook langer zal zijn. Doorde komst van de Wabo wordt de kring van belanghebbenden vergroot. Gedurende de termijn vanterinzagelegging kan een ieder een zienswijze indienen. Voorheen konden alleen belanghebbendenzienswijzen indienen.De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, en buiten de bebouwde kom ook Gedeputeerde Staten(hierna: GS), moet binnen 8 weken (art. 6.4 Bor) na verzending van de adviesaanvraag adviseren.Het definitieve besluit moet binnen zes maanden na ontvangst van de aanvraag worden genomen.Op het definitieve besluit kan nog slechts door belanghebbenden beroep worden ingesteld.Overigens blijken provincies in de praktijk hieraan op verschillende wijzen invulling te geven. Debeperking adviesplicht van de rijksdienst vanaf 2009 heeft op bovenstaande van invloed. Daaromwordt de verplichte advisering in de ‘Wijziging van de Monumentenwet 1988 in verband met ondermeer beperking van de ministeriële adviesplicht bij aanvragen om een omgevingsvergunning voormonumenten’ los gelaten.De adviesplicht is alleen van toepassing wanneer er sprake is van:

(gedeeltelijke) afbraak;

ingrijpende wijzigingen vergelijkbaar met gedeeltelijke afbraak;

reconstructie;

herbestemming: het wijzigen van de functie.

Ter compensatie van het wegvallen van het advies van de rijksdienst moeten alle gemeenten vanaf2009 een monumentencommissie hebben aangesteld, die onafhankelijk en deskundig is. Hetovergangsartikel 64 in de Monumentenwet 1988, waarin de rijksdienst bij afwezigheid van eenmonumentencommissie in diens advisering trad, is ingetrokken. Indien het beschermd monumentbuiten de bebouwde kom ligt, is het college van burgemeester en wethouders verplicht om eenafschrift van de aanvraag aan GS te zenden. GS kunnen de adviesbevoegdheid vervolgens naareigen inzicht invullen en al dan niet tot advisering overgaan, waarvoor men twee maanden de tijdheeft. Het is gewenst dat GS al op voorhand kenbaar maken in welke gevallen zij niet adviseren,zodat de beoogde tijdswinst ook daadwerkelijk kan worden gehaald.Lid 2De Monumentenwet 1988 schrijft voor dat de monumentencommissie bij de aanvragen om eenomgevingsvergunning voor beschermde monumenten wordt ingeschakeld.Hoofdstuk5.Gemeentelijke stads- en dorpsgezichtenArtikel16De mogelijkheid gebieden aan te wijzen als beschermd dorpsgezicht biedt geen verplichtingen,maar betekent wel een extra beleidsinstrument tussen de objectgerichte monumentenlijsten en degewone bestemmingsplannen. Tevens betekent de aanwijzing een politiek belangrijkeintentieverklaring. Stads- en dorpsgezichten die al op een rijkslijst staan, komen niet vooraanwijzing als gemeentelijk stads- of dorpsgezicht in aanmerking.Artikel18Als de gemeente de cultuurhistorische waarde van een gebied erkent en wil beschermen alsgemeentelijk stads- of dorpsgezicht, wordt deze kwaliteit, in bestemmingsplanterminologie, eenruimtelijk gebruiksdoeleind van de grond, waaraan bijzondere situeringskenmerken kunnen wordenverbonden, zoals zeer gedetailleerde bebouwingsvoorschriften.Uitsluitend het vaststellen van dergelijke bestemmingsplannen, zonder aanwijzing van een stadsofdorpsgezicht, is ongewenst, aangezien in deze aanwijzing de legitimering gevonden wordt opgrond waarvan de extra plichten (in vergelijking met andere bestemmingsplannen) opgelegdworden.Artikel19Het sloopvergunningstelsel voor bouwwerken in dit artikel is opgenomen naar analogie van deWabo (artikel 2.2 lid 1 sub c). De sloopvergunningplicht ontstaat bij de aanwijzing van eengemeentelijk stads- of dorpsgezicht; in het bestemmingsplan behoeven ter zake dus geenvoorzieningen meer te worden getroffen.Hoofdstuk6.Instandhouding van archeologische terreinenArtikel20.Aanwijzing archeologisch waardevol (verwachtings)gebiedArtikel20Lid 1De Monumentenwet 1988 (artikel 38a), waarin de Wet op de archeologische monumentenzorg isgeïmplementeerd, verplicht de raad om bij de vaststelling van een bestemmingsplan als bedoeld inartikel 3.1 van de Wro, rekening te houden met de in de grond aanwezige dan wel te verwachtenmonumenten. Het uitgangspunt van deze wet (voortvloeiend uit het Verdrag van Valletta - Malta-)en daarmee ook van deze verordening, is daarom primair dat in het bestemmingsplan, door middelvan een gemeentelijke archeologische verwachtings-/ maatregelenkaart, wordt vastgelegd waarzich archeologische waarden in de bodem (kunnen) bevinden. Dit artikel voorziet in de behoefteaan een overgangsperiode tot het moment dat een bestemmingplan ´Malta-proof´ is.Artikel20lid 2Een gemeentelijke archeologische verwachtings-/ maatregelenkaart is geen statisch gegeven. Dedoorlopende aanvullende archeologische kennis uit archeologische vondsten en uitonderzoeksgegevens bij bijvoorbeeld ruimtelijke plannen maakt het noodzakelijk om van tijd tottijd de kaart ‘up-to-date’ te houden.Artikel21.InstandhoudingbepalingArtikel21Lid 1Tot het moment dat een ´Malta-proof´-bestemmingsplan kan worden vastgesteld, biedt dezeverordening bij wijze van artikel 21 de nodige bescherming aan archeologische waarden in debodem. Het eerste lid van artikel 21 biedt bescherming door het opgenomen verbod om dieper dan30 cm de bodem te verstoren.Artikel21Lid 2In het tweede lid van artikel 21 worden een vijftal uitzonderingsmogelijkheden geven op het eerstelid. In onderdeel a kan van het verbod uit het eerste lid worden afgeweken indien de verstoringplaatsvindt in een archeologisch verwachtingsgebied als aangegeven op de gemeentelijkeverwachtings-/ maatregelenkaart. Deze archeologische verwachtingswaarden zijn vervolgensgekoppeld aan een aantal m2 te verstoren verwachtingsgebied. <aanpassing 2012: De m2-ers waarbinnen archeologisch onderzoek nodig is, is verruimd. In de Monumentenwet is vastgelegd dat voor elke bodemverstoring van 100 m2 een archeologisch onderzoek uitgevoerd moet worden. Gemeenten mogen beleid vaststellen waarin van de 100 m2-ondergrens wordt afgeweken. Dit beleid moet goed onderbouwd zijn.In het recente (2012) afwegingskader worden de ondergrenzen verruimd ten opzichte van het vorige archeologische beleid (2010). De nieuwe ondergrenzen zijn gebaseerd op onder meer een analyse van 15 jaar archeologisch onderzoek in de regio. Uitgangspunt hierbij is een maatschappelijk verantwoorde balans tussen de wensen vanuit de ruimtelijke ontwikkeling en het zorgvuldig beheren van het (ondergronds) cultuurhistorisch erfgoed.De ondergrenzen wijzigen hierdoor van:TerreinenoudnieuwAMK-terreinen0 m250 m2Historische stads- of dorpskernen30 m250 m2Hoge verwachting100 m2250 m2Middelmatige verwachting100 m21.000 m2Lage verwachting2.500 m25.000 m2In de praktijk zal dit een vermindering van het aantal onderzoeken ten opzichte van de afgelopen jaren en hiermee een administratieve en financiële lastenverlichting voor zowel de gemeente als de burgers betekenen. Keerzijde hiervan is dat door verruiming van de onderzoeksgrenzen, het aantal toevalsvondsten mogelijk zal toenemen. Wanneer de gemeente in deze situaties een onzorgvuldige belangenafweging heeft gemaakt, kan zij aansprakelijk gesteld worden voor de onderzoekskosten. Het afwegingskader is echter goed onderbouwd, waardoor de gemeente een zorgvuldige belangenafweging kan maken>. Bij de bepaling van deze grenzen is voldoende rekening gehouden met de vraag wat er binnen hetverwachtingsgebied aan archeologische sporen kan worden aangetroffen. In ieder geval moetbinnen de gehanteerde oppervlakte dusdanig zijn dat voldoende informatie verkregen kan wordenover de aard, het karakter en de datering van de (mogelijk) in de bodem aan te treffenarcheologische sporen.Onderdeel b ziet op de situatie dat het bestemmingsplan wel up-to-date is als bedoeld in deinleidende toelichting bij dit artikel. In dat geval biedt het bestemmingplan, aan de hand van debijbehorende archeologische verwachtings-/ maatregelenkaart, voldoende bescherming aan de inde bodem aanwezige of te verwachten archeologische waarden.In onderdeel c worden een aantal mogelijkheden genoemd die voorheen in de Wet ruimtelijkeordening waren opgenomen en nu in artikel 2.12 Wabo. Het gaat hier om het oude projectbesluit,de oude binnenlandse ontheffing, de oude tijdelijke ontheffing en de oude buitenplanse ontheffing(voorheen de artikelen 3.10, 3.22 en 3.23 Wro) Deze bepalingen zijn met de Invoeringswet Wabokomen te vervallen.Wel geldt nog steeds dat dergelijke besluiten tot stand kunnen komen doordat bij de aanvraagvoorschriften kunnen worden opgenomen met betrekking tot archeologische waarden in het gebiedwaarvoor de aanvraag geldt. Aan de aanvraag kan dan de voorwaarde worden verbonden dat eenrapportage wordt overlegd waarin de archeologische waarden van het te verstoren terrein involdoende mate is vastgesteld.Onderdeel e ziet op situaties buiten de aanvraag als bedoeld in onderdeel c. Het gaat hier in deeerste plaats om een verkapt vergunningstelsel ten behoeve van het realiseren van een fysiekproject. Er is voor gekozen om deze bepaling dan ook onder de Wabo te laten vallen. Op grond vanartikel 23 zijn de bepalingen uit hoofdstuk 3 van overeenkomstige toepassing verklaard op debeoordeling van het rapport door het bevoegd gezag.Dit rapport kan ook in de nadere regels onder d worden gevraagd en komt overeen met demogelijkheid in artikel 39, lid 2, van de Monumentenwet 1988 in geval van een bestemmingsplanin de geest van het Verdrag van Malta.Als laatste wordt in het rijtje het onderdeel d toegelicht. Op grond van dit artikel kan het collegenadere regels stellen wat betreft de eisen aan de uitvoering van de bodemverstorendewerkzaamheden in een archeologisch monument of verwachtingsgebied. Vooruitlopend op een´Malta-proof’ bestemmingsplan´ kunnen deze nadere regels inhoudelijk aansluiten op de situatie dat (in een bestemmingsplan waarin een archeologische paragraaf is opgenomen) de verstorende werkzaamheden worden uitgevoerd aan de hand van een aanlegvergunning, waarin vereisten over de bescherming van archeologische waarden zijn opgenomen.Artikel22.Opgravingen en begeleidingDoor deze bepaling in de verordening op te nemen, wordt gekozen voor een uitgebreideregiefunctie bij archeologische opgravingen binnen het gemeentelijk grondgebied.Daarnaast bestaat een vergunningvereiste voor het doen van opgravingen en dient eenrechthebbende van een terrein te dulden dat de opgravingbevoegde zijn terrein betreedt eneventueel opgravingen verricht.Om de bedoelde regierol goed te kunnen uitoefenen dient het college een programma van eisen opte stellen waarmee de kaders worden gesteld voor het ontwerp en de uitvoering van archeologischonderzoek (lid 1, onder a). Vervolgens wordt van de opgraver verwacht dat hij in een plan vanaanpak weergeeft hoe hij specifiek de gestelde kaders zoals omschreven in het programma vaneisen (PvE) denkt te gaan invullen (lid 1, onder b). Op grond van de leden 2 en 3 kunnenvervolgens nadere regels worden gesteld met betrekking tot de feitelijke uitvoering (en hettoezicht daarop) en de beoordeling van het plan van aanpak (PvA). Het inhoudelijk beoordelen vanPvE en PvA zal in de regel geschieden door de regionaal archeoloog van de Regio Achterhoek, dieals deskundige voor de gemeente optreedt.Artikel23.ProcedureZoals hierboven al is aangegeven is er bij artikel 21, tweede lid, onder e en artikel 22, eerste lid,onder b sprake van een verkapt vergunningstelsel en de uitvoering van een fysiek project. Omdeze reden is de Wabo van toepassing verklaard. De bepalingen uit de artikelen 11, 12, 13 en 14,welke zien op de verlening van de omgevingsvergunning voor gemeentelijke monumenten, kunnendaarom van overeenkomstige toepassing worden verklaard. Voor de toelichting wordt verwezennaar de artikelgewijze toelichting bij deze artikelen.Hoofdstuk7.Overige bepalingenArtikel24.Tegemoetkoming in schadeDe Afdeling rechtspraak van de Raad van State heeft uitgemaakt dat de erfgoedverordening zondereen schadevergoedingsregeling rechtsgeldig is (BR 86,604). Voor het archeologische deel van deverordening dient echter, op grond van de Wet op de Archeologische monumentenzorg, wel eenschadevergoedingsregeling in de verordening opgenomen te worden. De rijksregeling voorexcessieve opgravingkosten is ingaande 2009 niet meer van toepassing.Het veroorzaker-betaalt- principe, zoals dat in de memorie van toelichting van de Wet op deArcheologische monumentenzorg is verwoord, staat bij de afweging tot toekenning vanschadevergoeding voorop en geldt voor alle in het eerste lid genoemde onderdelen (a t/m e). Degemeente zal zelf per geval moeten afwegen wat ‘redelijk’ of ‘buitenproportioneel’ is.In deze verordening is gekozen voor een gecombineerde schadevergoedingsbepaling, waarin despecifieke gevallen zijn opgenomen op grond waarvan het college mogelijk een schadevergoedingaan een belanghebbende dient toe te kennen.Artikel25.StrafbepalingDeze strafbepaling is met de komst van de Wabo alleen nog van toepassing op de naderevoorschriften die het college kan stellen op grond van artikel 10, derde lid en artikel 21, metuitzondering van het tweede lid, onder e. De strafbaarstelling van de omgevingsvergunning voorgemeentelijke monumenten is geregeld in de Wet economische delicten (Wed). Het handelenzonder vereiste omgevingsvergunning of in strijd met de voorschriften daarvan wordt aangemerktals economisch delict.Voor de strafbaarstelling van de nadere regels geldt dat artikel 154, lid 1, van de Gemeentewetaan de raad een keuzemogelijkheid laat om op overtreding van verordeningen straf te stellen,maar geen andere of zwaardere dan hechtenis van ten hoogste drie maanden of geldboete van detweede categorie, al dan niet met openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak. In artikel 23 vanhet Wetboek van Strafrecht zijn de geldboetecategorieën opgenomen.<aanpassing 2012> De op te leggen boete voor strafbare feiten in de eerste categorie is maximaal € 390,- (januari 2012); in de tweede categorie maximaal € 3900,- (januari 2012). Het is de gemeente niet toegestaan om een hogere geldboete op te nemen dan in genoemde categorieën.Op gemeentelijk niveau is, gelet op de ernst van dit vergrijpen de wens om enige preventievewerking te bereiken, de keuze voor de geldboete van de tweede categorie of een hechtenis vandrie maanden voor het overtreden van de nadere regels voor de hand liggend.Artikel26.ToezichthoudersIn dit artikel worden toezichthouders aangewezen overeenkomstig modelbepaling 90.M van deAanwijzingen voor de decentrale regelgeving. Het aanwijzen van toezichthouders kan door hetcollege geschieden.De basis voor deze aanwijzingsbevoegdheid wordt gevonden in hoofdstuk 5 van de Awb, waarinalgemene regels worden gegeven voor de bestuursrechtelijke handhaving van algemeen geldenderechtsregels en individueel geldende voorschriften. Toezichthouders worden in artikel 5:11 Awbomschreven als zijnde personen, die bij of krachtens wettelijk voorschrift belast zijn met hethouden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift,zodat de aanwijzing van toezichthouders daarom in de erfgoedverordening kan plaatsvinden.In artikel 5:13 Awb is het evenredigheidsbeginsel neergelegd, wat inhoudt dat een toezichthouderzijn bevoegdheid slechts mag uitoefenen voor zover dit redelijkerwijs voor de vervulling van zijntaak noodzakelijk is. Een toezichthouder kan daarom niet te allen tijde gebruik maken van allebevoegdheden die in de Awb standaard aan toezichthouders worden toegekend. Steeds zal deafweging gemaakt moeten worden of het voor de vervulling van zijn taak redelijkerwijsnoodzakelijk is. Bepalend hiervoor is de aard van het voorschrift op de naleving waarvan eentoezichthouder moet toezien.Op basis van artikel 5:15 Awb is een toezichthouder bevoegd elke plaats te betreden metuitzondering van woningen zonder toestemming van de bewoner. 'Plaatsen' is daarbij een ruimbegrip en omvat niet alleen erven en andere terreinen, maar ook gebouwen (niet-woningen).Nadrukkelijk zij hier vermeld dat het college op grond van dit artikel niet zelf opsporingsambtenarenaanwijst als bedoeld in artikel 141 Strafvordering. Dat kan en hoeft het college ookniet te doen aangezien artikel 142 lid 1 sub c Wetboek van Strafvordering regelt dat bijverordening aangewezen toezichthouders ook opsporingsbevoegdheid toekomt. Deze buitengewoneopsporingsambtenaren hebben in de regel een opsporingsbevoegdheid voor een beperkt aantalstrafbare feiten.Hoofdstuk8.SlotbepalingenArtikel27.Intrekken oude regelingDit artikel regelt de intrekking van de oude erfgoedverordening, zodat niet twee verordeningen vankracht zijn die hetzelfde onderwerp regelen. Het uitdrukkelijk intrekken van een oude regeling magniet achterwege worden gelaten met een beroep op het beginsel dat een vroegere regeling ter zijdewordt gesteld door een latere regeling.Artikel28.OvergangsrechtIn de praktijk blijkt het overgangsrecht vaak problemen te geven. Indien bijvoorbeeld een regelingwordt ingetrokken, is het niet altijd duidelijk welke gevolgen de intrekking moet hebben voor opdie regeling gebaseerde beschikkingen. Vanwege de rechtszekerheid en de eerbiediging vanbestaande rechten is daarom in deze verordening een overgangsbepaling opgenomen. Debestaande rechten betreffen in dit geval de aanwijzing tot monument (artikel 3) en devergunningverlening (artikel 10).In het eerste lid worden de op grond van de oude verordening op de gemeentelijkemonumentenlijst voorkomende monumenten geacht te zijn aangewezen en geregistreerd inovereenstemming met deze nieuwe verordening.In het tweede lid is geregeld dat aanvragen om een omgevingsvergunning voor gemeentelijkemonumenten, die zijn ingediend vóór het van kracht worden van deze verordening, wordenafgehandeld op grond van de oude verordening. Voor een bepaalde overgangsperiode zullen er dustwee procedures gelden. Bij een nieuwe aanvraag (vanaf 1 oktober 2010) voor een vergunninggelden dan de bepalingen uit de Wabo.Artikelen 29 en 30Inwerkingtreding en citeertitel spreken voor zich.Bijlage selectiecriteria bij Erfgoedverordening Montferland 2012