CVDR24322_11e wijziging, Verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning 2008nlregelingUden2017-09-05UdenInfopagina 04-06-2008Verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning 2008artikel 5 van de Wet maatschappelijke ondersteuninggemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2008-04-13De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2008-06-132012-11-22Wijziging van artikel 37.2008/32nvtWijziging van artikel 37.1e wijziging, Verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning 2008De Raad van de gemeente Uden;overwegende dat het noodzakelijk is het verstrekken van voorzieningen
aan personen met beperkingen bij verordening te regelen;gelezen het voorstel van het College van burgemeester en wethouders van
14 augustus 2007;gelet op artikel 149 van de Gemeentewet en artikel 5 van de Wet
maatschappelijke ondersteuning;b e s l u i tvast te stellen deVerordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning
20081.Algemene bepalingen1.BegripsbepalingIn deze verordening wordt verstaan onder:
wet : Wet maatschappelijke ondersteuning;
AWBZ : Algemene wet bijzondere ziektekosten;
compensatieplicht : de verplichting van het College krachtens de
wet om personen met aantoonbare beperkingen op grond van ziekte
of gebrek door het treffen van voorzieningen een gelijkwaardige
uitgangspositie te verschaffen, zodat zij zelfredzaam zijn en in
staat tot maatschappelijke participatie;
College : het College van burgemeester en wethouders;
persoon met beperkingen : een persoon die ten gevolge van ziekte
of gebrek, daaronder begrepen chronische psychische en
psychosociale problemen, aantoonbare beperkingen ondervindt bij
het uitvoeren van activiteiten op het gebied van het voeren van
het huishouden, bij het normale gebruik van de woning, bij het
verplaatsen in en om de woning, bij het zich lokaal verplaatsen
per vervoermiddel of bij het ontmoeten van medemensen en het op
basis daarvan aangaan van sociale verbanden;
zelfredzaam : lichamelijk, verstandelijk, geestelijk en
financieel in staat zijn om voorzieningen te treffen die
maatschappelijke participatie mogelijk maken;
maatschappelijke participatie : normale deelname aan het
maatschappelijke verkeer, te weten:
het voeren van een huishouden;
het normale gebruik van de woning;
het zich in en om de woning verplaatsen;
het zich zodanig verplaatsen dat aansluiting wordt
gevonden bij regionale, bovenregionale en landelijke
vervoerssystemen;
het ontmoeten van andere mensen en het aangaan en
onderhouden van sociale verbanden om op die manier deel
te nemen aan het lokale maatschappelijke leven;
algemene voorziening : een voorziening die wordt geleverd op
basis van directe beschikbaarheid, een beperkte
toegangsbeoordeling en die een snelle, regelarme en adequate
oplossing biedt voor de beperkingen die een persoon
ondervindt;
individuele voorziening : een voorziening die individueel wordt
aangeboden, indien een algemene voorziening geen adequate
oplossing biedt;
eigen bijdrage of eigen aandeel in de kosten : een door het College vast te stellen bedrag dat
bij de verstrekking van een voorziening in natura en een
persoonsgebonden budget (eigen bijdrage) of een financiële
tegemoetkoming (eigen aandeel) ten laste van de aanvrager
komt;
voorziening in natura : een voorziening die in eigendom,
bruikleen of huur dan wel in de vorm van persoonlijke
dienstverlening wordt verstrekt;
persoonsgebonden budget : een geldbedrag waarmee de aanvrager
een of meer aan hem te verstrekken voorzieningen kan
verwerven;
financiële tegemoetkoming : een tegemoetkoming in de kosten van
een voorziening welke kan worden afgestemd op het inkomen van de
aanvrager;
algemeen gebruikelijk : naar geldende maatschappelijke normen
behorend tot het gangbare gebruiks- dan wel bestedingspatroon
van een persoon als de aanvrager;
meerkosten : kosten van een mogelijk krachtens de wet te
verlenen voorziening, voor zover de kosten uitgaan boven de voor
die persoon als algemeen gebruikelijk te beschouwen kosten van
een dergelijke voorziening;
huisgenoot : iedere meer- of minderjarige met wie de aanvrager
duurzaam gemeenschappelijk een woning bewoont;
norminkomen : de voor aanvrager geldende norm genoemd in
paragraaf 3.2 van de Wet werk en bijstand;
inkomen : 1. het netto-inkomen van de aanvrager;
het gezamenlijk netto inkomen van de ouders of
pleegouders van de aanvrager, indien deze minderjarig
is;
het gezamenlijk netto-inkomen van de aanvrager en zijn
echtgenoot;
forfaitaire vergoeding : een bijdrage ineens die los van het
inkomen en de werkelijke kosten van een voorziening wordt
verstrekt, al dan niet met inachtneming van een
inkomensgrens;
gemaximeerde vergoeding : een bijdrage in de kosten van een
voorziening die tot een vastgesteld maximum wordt verstrekt, al
dan niet met inachtneming van een inkomensgrens;
echtgenoot, gehuwd en ongehuwd: hetgeen de wet daaronder
verstaat;
2.Beperkingen
Ter voldoening aan zijn compensatieplicht kan het College aan
een persoon met beperkingen een voorziening verstrekken, indien
deze:
langdurig noodzakelijk is om de beperkingen op het
gebied van het voeren van het huishouden, het
verplaatsen in en om de woning, het zich lokaal
verplaatsen per vervoermiddel en bij het ontmoeten van
medemensen en op basis daarvan sociale verbanden aangaan
op te heffen of te verminderen;
naar objectieve maatstaven gemeten als de goedkoopste
adequate voorziening kan worden aangemerkt;
in overwegende mate op het individu is gericht.
Geen voorziening wordt verstrekt, indien:
de voorziening voor een persoon als de aanvrager
algemeen gebruikelijk is;
de aanvrager niet woonachtig is in de gemeente
Uden;
op grond van enige andere wettelijke regeling of
privaatrechtelijke verbintenis aanspraak op de
voorziening bestaat;
een toereikende algemene voorziening beschikbaar is die
adequaat is;
de ondervonden beperkingen bij het normale gebruik van
de woning voortvloeien uit de aard van de in de woning
gebruikte materialen;
de aangevraagde voorziening betrekking heeft op een
hoger niveau dan het uitrustingsniveau van sociale
woningbouw;
aan de zijde van de aanvrager geen sprake is van
aantoonbare meerkosten in vergelijking met de situatie
voorafgaand aan het optreden van de beperkingen waarvoor
de voorziening wordt aangevraagd;
de aanvraag betrekking heeft op kosten die de aanvrager
voorafgaand aan het moment van beschikken heeft
gemaakt;
een voorziening als die waarop de aanvraag betrekking
heeft reeds eerder krachtens deze verordening of de
Verordening voorzieningen gehandicapten is verstrekt,
terwijl de normale afschrijvingstermijn van de
voorziening nog niet is verstreken, tenzij de eerder
vergoede of verstrekte voorziening verloren is gegaan
als gevolg van omstandigheden die niet aan de aanvrager
zijn toe te rekenen.
3.Een aanvrager houdt bij het maken van keuzes zo veel mogelijk rekening
met zijn beperkingen en de te verwachten progressie daarvan. Indien hij
hieraan niet voldoet, kan dat gevolgen hebben voor de verstrekking van
een voorziening.2.Vorm van individuele voorzieningen3.Artikel 3. Keuzevrijheid3.Een individuele voorziening kan verstrekt worden in natura, als
financiële tegemoetkoming dan wel forfaitaire of gemaximeerde vergoeding
en als persoonsgebonden budget. 3.Artikel 4. Voorziening in natura3.Indien een voorziening in natura wordt verstrekt, is de
bruikleenovereenkomst, huurovereenkomst of dienstverleningsovereenkomst
die wordt gesloten tussen de leverancier en/of het College met de
aanvrager van toepassing, onverminderd hetgeen in of krachtens deze
verordening is bepaald.3.Artikel 5. Vervallen3.(Opvolgende artikelen worden vernummerd.)3. Artikel 6. Persoonsgebonden budget
Op het persoonsgebonden budget zijn de volgende voorwaarden van
toepassing:
een persoonsgebonden budget wordt alleen verstrekt ten
aanzien van individuele voorzieningen;
de omvang van het persoonsgebonden budget is de
tegenwaarde van de in de desbetreffende situatie
goedkoopste adequate te verstrekken voorziening in
natura, indien nodig aangevuld met een vergoeding voor
instandhoudingkosten.
De verstrekking van een persoonsgebonden budget, de omvang en de
looptijd ervan worden bij beschikking vastgesteld.
Een persoonsgebonden budget te besteden aan hulp bij het
huishouden bedraagt ten hoogste 75% van de kosten van de zorg in
natura.
In de beschikking tot verstrekking van een persoonsgebonden
budget vermeldt het College de eisen waaraan de met behulp
daarvan te verwerven voorziening dient te voldoen.
Na verwerving van de voorziening waarvoor het persoonsgebonden
budget is verstrekt dan wel na afloop van de periode waarvoor
het persoonsgebonden budget geldt, legt degene aan wie het
budget is verstrekt desgevraagd aan het College over:
nota’s/facturen van de verworven voorziening;
betalingsbewijzen van de verworven voorziening;
een overzicht van de salarisadministratie;
bescheiden waaruit blijkt dat de verworven voorziening
voldoet aan de door het College gestelde eisen.
Verstrekking in de vorm van een persoonsgebonden budget vindt
niet plaats, indien:
het een voorziening betreft waarin een algemene of
collectieve voorziening kan voorzien;
het ernstige vermoeden bestaat dat de aanvrager niet in
staat is om:
1o. de verantwoordelijkheid voor de besteding van het
persoonsgebonden budget aan de voorziening waarvoor deze wordt verstrekt
aan te kunnen, of2o. te voldoen aan de regels ter verantwoording van de
besteding van het persoonsgebonden budget;
aanvrager een eerder verstrekt persoonsgebonden budget
verwijtbaar niet of niet geheel heeft besteed aan de voorziening
waarvoor dit budget was toegekend of zich niet heeft gehouden
aan de regels ter verantwoording van de besteding van het
persoonsgebonden budget;
op grond van de progressiviteit van zijn ziektebeeld de
aangevraagde voorziening zo snel weer door een andere
voorziening vervangen dient te worden, dat deze verstrekking
zich daardoor niet leent voor een persoonsgebonden budget.Artikel 7. Eigen bijdragen en eigen aandeelBij het verstrekken van een individuele voorziening is de
aanvrager een eigen bijdrage verschuldigd of dient hij een eigen
aandeel in de kosten te dragen.
3.Hulp bij het huishoudenArtikel 8. Vormen van hulp bij het huishoudenDe te verstrekken voorziening voor het voeren van een huishouden
kan bestaan uit:
hulp bij het huishouden in natura;
een persoonsgebonden budget.
Artikel 9. Gebruikelijke zorgEen persoon als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder g,
onderdeel 4o, 5o en 6o, van de
wet komt niet in aanmerking voor hulp bij het huishouden voor
zover een of meer huisgenoten ouder dan zestien jaar in staat
zijn het huishoudelijk werk te verrichten.Artikel 10. Omvang van de hulp bij het huishoudenDe omvang van de hulp bij het huishouden wordt uitgedrukt in
klassen, waarbij de volgende klassen met de daarbij behorende
uren kunnen worden toegekend:
klasse 1: 0 tot en met 1,9 uur per week;
klasse 2: 2 tot en met 3,9 uur per week;
klasse 3: 4 tot en met 6,9 uur per week;
klasse 4: 7 tot en met 9,9 uur per week;
klasse 5: 10 tot en met 12,9 uur per week;
klasse 6: 13 tot en met 15,9 uur per week.
Artikel 11. Omvang van het persoonsgebonden budgetDe bedragen die per klasse in de vorm van een persoonsgebonden
budget worden verstrekt, worden jaarlijks door het College
vastgesteld.4.Woonvoorzieningen12.UitsluitingenDit hoofdstuk is niet van toepassing op het treffen van
voorzieningen aan hotels/pensions, trekkers-woonwagens,
kloosters, tweede woningen, vakantiewoningen, recreatiewoningen,
kamerverhuur en specifiek op gehandicapten en ouderen gerichte
woongebouwen voor wat betreft voorzieningen in
gemeenschappelijke ruimten of voorzieningen die bij nieuwbouw of
renovatie zonder noemenswaardige meerkosten meegenomen kunnen
worden.Artikel 13. Vormen van woonvoorzieningenDe te verstrekken woonvoorziening voor het normale gebruik van
de woning en het zich verplaatsen in de woning, kan bestaan
uit:
een woonvoorziening in natura;
een persoonsgebonden budget te besteden aan een
woonvoorziening;
een financiële tegemoetkoming in de kosten van een
woonvoorziening.
Artikel 14. Soorten individuele woonvoorzieningenDe in artikel 13 genoemde voorzieningen kunnen betrekking hebben
op:
een tegemoetkoming in de verhuis- en
herinrichtingskosten;
een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening;
een niet-bouwkundige of niet-woontechnische
woonvoorziening;
een uitraasruimte;
onderhoud, keuring en reparatie;
tijdelijke huisvesting;
huurderving;
het verwijderen van voorzieningen.
Artikel 15. Primaat van de verhuizing
Een persoon als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder
g, onderdeel 5o en 6o, van de wet
kan voor een voorziening als bedoeld in artikel 14,
onder a, in aanmerking worden gebracht wanneer
aantoonbare beperkingen als gevolg van ziekte of gebrek
het normale gebruik van de woning belemmeren.
Een persoon als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder
g, onderdeel 5o en 6o, van de wet
kan voor een voorziening als bedoeld in artikel 14,
onder b en c, in aanmerking worden gebracht wanneer de
in het eerste lid genoemde voorziening niet mogelijk of
niet de goedkoopste adequate voorziening is.
Een persoon als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder
g, onderdeel 5o en 6o, van de wet
kan voor een voorziening als bedoeld in artikel 14,
onder d, in aanmerking worden gebracht wanneer sprake is
van een op basis van aantoonbare beperkingen op grond
van ziekte of gebrek aanwezige gedragsstoornis met
ernstig ontremd gedrag tot gevolg, waarbij alleen het
zich kunnen afzonderen kan leiden tot een situatie
waarin deze persoon tot rust komt.
Artikel 16. Primaat van de losse woonunitHet College kan een herplaatsbare losse woonunit verstrekken,
mits daartegen geen bezwaren van overwegende aard bestaan,
indien:
een bouwkundige woonvoorziening bestaat uit een aanbouw
aan of een aanzienlijke verbouwing van een woning,
en
deze woning niet het eigendom is van de aanvrager en de
verhuurder niet bereid is de aangepaste woning blijvend
ter beschikking te stellen van personen die op basis van
aantoonbare beperkingen ten gevolge van ziekte of gebrek
behoefte hebben aan een dergelijke woning.
Artikel 17. Hoofdverblijf
Een woonvoorziening wordt slechts verstrekt, indien de
aanvrager zijn hoofdverblijf heeft of zal hebben in de
woonruimte waaraan de voorziening wordt getroffen.
In afwijking van het eerste lid kan een woonvoorziening
worden verstrekt voor het bezoekbaar maken van één
woonruimte, indien de aanvrager zijn hoofdverblijf heeft
in een AWBZ-instelling.
Een voorziening als bedoeld in het tweede lid wordt
alleen verstrekt, indien de aan te passen woning in de
gemeente Uden staat.
Onder bezoekbaar maken wordt uitsluitend verstaan dat de
aanvrager de woonruimte kan bereiken en de woonkamer en
een toilet kan gebruiken.
Artikel 18. WeigeringsgrondenEen woonvoorziening wordt geweigerd, indien:
geen rechtstreeks oorzakelijk verband bestaat tussen de
beperking en één of meer bouwkundige of woontechnische
kenmerken van de woning;
de noodzaak tot het treffen van de woonvoorziening het
gevolg is van een verhuizing waartoe op grond van
belemmeringen bij het normale gebruik van de woning ten
gevolg van ziekte of gebrek geen aanleiding bestond,
terwijl er geen andere belangrijke reden aanwezig was om
te verhuizen;
de aanvrager niet is verhuisd naar de voor zijn
beperkingen op dat moment beschikbare meest geschikte
woning, tenzij daarvoor tevoren schriftelijk toestemming
is verleend door het College;
deze betrekking heeft op voorzieningen in
gemeenschappelijke ruimten anders dan automatische
deuropeners, hellingbanen en extra trapleuningen;
de woonvoorziening aangevraagd wordt op een moment dat
op basis van leeftijd, gezinssituatie of woonsituatie te
voorzien was dat deze voorziening noodzakelijk zou zijn
en er geen sprake is van een onverwacht opgetreden
noodzaak;
de aanvrager voor het eerst zelfstandig gaat wonen,
verhuisd is vanuit of naar een woonruimte die niet
geschikt is het gehele jaar door bewoond te worden,
verhuisd is naar een AWBZ-instelling of een andere
instelling gericht op het verstrekken van zorg, of er in
de verlaten woonruimte geen problemen met het normale
gebruik van de woning zijn ondervonden.
Artikel 19. Kosten in verband met tijdelijke huisvesting
Een financiële tegemoetkoming in de kosten van
tijdelijke huisvesting wordt verstrekt voor de kosten
die de aanvrager moet maken in verband met het aanpassen
van:
zijn huidige woonruimte;
de door hem te betrekken woonruimte.
De financiële tegemoetkoming als bedoeld onder a wordt
uitsluitend verstrekt voor de periode dat de aan te
passen woonruimte ten gevolge van het verrichten van de
woningaanpassing niet bewoond kan worden en de aanvrager
als gevolg daarvan dubbele woonlasten heeft.
Een tegemoetkoming in de kosten in verband met
tijdelijke huisvesting wordt alleen verstrekt als de
aanvrager redelijkerwijs niet had kunnen voorkomen dat
hij deze dubbele woonlasten zou hebben.
De maximale termijn waarvoor een tegemoetkoming in de
kosten van tijdelijke huisvesting als bedoeld in het
eerste lid wordt verstrekt, bedraagt 6 maanden.
In de in het eerste lid bedoelde gevallen kan alleen een
tegemoetkoming in de kosten worden verstrekt als deze
kosten gemaakt worden in verband met het:
tijdelijk betrekken van een zelfstandige
woonruimte;
tijdelijk betrekken van een niet-zelfstandige
woonruimte, of
langer moeten aanhouden van de te verlaten
woonruimte.
20.Woonvoorzieningen bij woonwagensEen woonvoorziening in de vorm van een aanpassing van een woonwagen is
slechts mogelijk, indien:a.de technische levensduur van de woonwagen nog minimaal 5 jaar is;b.de standplaats niet binnen 5 jaar voor opheffing in aanmerking
komt;c.de woonwagen ten tijde van de indiening van de aanvraag voor een
woonvoorziening bij de gemeente op de standplaats stond, end.de hoofdbewoner van de woonwagen in het bezit is van een
bewoningsvergunning als bedoeld in de Woningwet.5.Zich lokaal verplaatsen per vervoermiddeld.Artikel 21. Vormen van vervoersvoorzieningend.De te verstrekken voorziening voor het zich lokaal verplaatsen kan
bestaan uit:
een collectieve vervoersvoorziening;
een vervoersvoorziening in natura;
een persoonsgebonden budget.
d.Artikel 22. Het primaat van het collectief vervoerd.Een persoon als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder g, onderdeel
5o en 6o, van de wet kan voor de in artikel 21,
onder b en c, vermelde voorziening in aanmerking worden gebracht,
indien:
aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek het
gebruik van een collectieve vervoersvoorziening onmogelijk
maken;
een collectieve vervoersvoorziening niet aanwezig is.
d.Artikel 23. Algemeen gebruikelijke vervoersvoorzieningend.Indien het inkomen van een ongehuwd persoon of het gezamenlijk inkomen
van gehuwde personen meer bedraagt dan 1,5 maal het geldende
norminkomen, wordt het bezit van een personenauto algemeen gebruikelijk
geacht, zodat de gebruikskosten van een auto of een met een auto
vergelijkbare voorziening en de daarmee samenhangende onderhoudskosten
niet in aanmerking komen voor verstrekking of vergoeding.d.Artikel 24. Omvang in gebied en in kilometers
Bij het verstrekken van een vervoersvoorziening wordt ten
aanzien van de vervoersbehoefte ten behoeve van maatschappelijke
participatie uitsluitend rekening gehouden met verplaatsingen in
de directe woon- en leefomgeving in het kader van het leven van
alledag, tenzij zich een uitzonderingssituatie voordoet waarbij
het gaat om een bovenregionaal contact dat uitsluitend door de
aanvrager zelf bezocht kan worden, terwijl het bezoek voor de
aanvrager noodzakelijk is om dreigende vereenzaming te
voorkomen.
De te verstrekken vervoersvoorziening is erop gericht
maatschappelijke participatie door middel van lokale
verplaatsingen met een omvang per jaar van ten minste 1.500
kilometer en ten hoogste 2.000 kilometer mogelijk te maken.
6.Zich verplaatsen in en om de woningd.Artikel 25. Vormen van rolstoelvoorzieningend.De te verstrekken voorziening voor het zich verplaatsen in en om de
woning dan wel voor sportbeoefening kan bestaan uit:
een rolstoelvoorziening in natura;
een persoonsgebonden budget te besteden aan een rolstoel;
een forfaitaire vergoeding voor een sportrolstoel.
d.Artikel 26. Dagelijks rolstoelgebruik en sportrolstoel
Een persoon als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder g,
onderdeel 5o en 6o, van de wet kan voor de
in artikel 25, onder a en b, vermelde voorziening in aanmerking
worden gebracht, indien aantoonbare beperkingen op grond van
ziekte of gebrek dagelijks zittend verplaatsen in en om de
woning noodzakelijk maken en hulpmiddelen die verstrekt worden
op grond van de AWBZ of een andere wettelijke regeling geen
adequate oplossing bieden.
Een persoon als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder g,
onderdeel 5o en 6o, van de wet kan voor de
in artikel 25, onder c, vermelde voorziening in aanmerking
worden gebracht, indien aantoonbare beperkingen op grond van
ziekte of gebrek sportbeoefening zonder sportrolstoel onmogelijk
maken.
d.Artikel 27. Aanspraak op rolstoelvoorzieningen voor AWBZ-bewonersd.In afwijking van artikel 26, eerste lid, komt een persoon die
verblijft in een op grond van artikel 5 van de Wet toelating
zorginstellingen erkende instelling uitsluitend voor een rolstoel in
aanmerking, indien hij geen recht heeft op een rolstoel op grond van de
AWBZ.7.Voorbereiding en motivering van besluitend.Artikel 28. Relatie met de AWBZd.Een aanvraag dient schriftelijk te worden ingediend bij het WMO-loket
in de gemeente, waar zowel aanvragen voor voorzieningen inzake de wet
als aanvragen van zorg op grond van de AWBZ kunnen worden
ingediend.d.Artikel 29. Inlichtingen, onderzoek, advies en beschikking
Het College is bevoegd, voor zover dit van belang kan zijn voor
de beoordeling van het recht op een voorziening, de
aanvrager:
op te roepen om in persoon te verschijnen op een door het
College te bepalen plaats en tijdstip ten einde hem te
ondervragen;
op een door het College te bepalen plaats en tijdstip door een
of meer door het College aangewezen deskundigen te doen
ondervragen en onderzoeken.
Het College vraagt zonodig aan een deskundige advies over de
aanvraag.
Bij het uitbrengen van het advies maakt de adviseur gebruik van
de systematiek zoals neergelegd in de International
Classification of Functions, Disabilities and Impairments
(ICF-classificatie).
Een aanvrager is verplicht aan het College of de door het
College aangewezen deskundige de gegevens te verschaffen of te
doen verschaffen die noodzakelijk zijn voor de beoordeling van
de aanvraag.
De beschikking op de aanvraag vermeldt op welke wijze zij
bijdraagt aan het behouden en bevorderen van de zelfredzaamheid
en de maatschappelijke participatie van de aanvrager.
d.Artikel 30. Samenhangende afstemming
Het College stelt een onderzoek in naar de persoonlijke situatie
van de aanvrager om de verstrekking van individuele
voorzieningen samenhangend daarop af te stemmen
Het onderzoek besteedt, indien van toepassing, aandacht
aan:
de algemene gezondheidstoestand van de aanvrager;
de beperkingen in de zin van artikel 1, onder e, die de
aanvrager in zijn functioneren ondervindt;
de woning en de woonomgeving van de aanvrager;
het psychisch en sociaal functioneren van de aanvrager;
de sociale omstandigheden van de aanvrager.
Het College betrekt de bevindingen van het onderzoek bij de
beschikking op de aanvraag.
8.Wijziging, intrekking en terugvorderingd.Artikel 31. Wijzigingen in de situatie
Degene aan wie krachtens deze verordening een voorziening is
verstrekt, is verplicht aan het College mededeling te doen van
feiten en omstandigheden waarvan redelijkerwijs duidelijk moet
zijn dat deze van invloed kunnen zijn op het recht op een
voorziening, daaronder mede begrepen de voortzetting van een
verstrekte voorziening.
Bij de bekendmaking van een beschikking tot verstrekking van een
voorziening wordt melding gemaakt van de in het eerste lid
bedoelde verplichting.
d.Artikel 32. Intrekking en wijziging (1)
Het College kan een beschikking waarbij een voorziening is
verstrekt geheel of gedeeltelijk intrekken dan wel ten nadele
van de ontvanger wijzigen, indien:
niet is voldaan aan de voorwaarden gesteld bij of krachtens deze
verordening;
niet is voldaan aan de voorschriften verbonden aan de
verstrekking;
beschikt is op grond van gegevens waarvan blijkt dat deze
zodanig onjuist waren dat, waren de juiste gegevens bekend
geweest, een andere beslissing zou zijn genomen.
Bij de bekendmaking van een beschikking tot verstrekking van een
voorziening wordt melding gemaakt van de in het eerste lid
bedoelde bevoegdheid.
d.Artikel 33. Intrekking en wijziging (2)
Het College kan een beschikking waarbij een voorziening is
verstrekt intrekken of ten nadele van de ontvanger wijzigen,
indien de verstrekte voorziening dan wel de met behulp daarvan
verworven voorziening niet of onvoldoende is of wordt benut voor
het doel waarvoor zij is verstrekt.
Bij de intrekking of wijziging wordt rekening gehouden met de
resterende afschrijvingstermijn, indien van toepassing, en de
mate waarin de voorziening daadwerkelijk is benut.
Intrekking of wijziging vindt niet plaats, indien:
de afschrijvingsduur van de voorziening, indien van toepassing,
is verstreken;
na de dag waarop de voorziening is verstrekt meer dan tien jaren
zijn verstreken.
Artikel 32, tweede lid, is van overeenkomstige toepassing.
d.Artikel 34. Terugvordering
Ingeval een beschikking tot het verstrekken van een voorziening
geheel of gedeeltelijk is ingetrokken dan wel ten nadele van de
ontvanger is gewijzigd, wordt de verstrekte voorziening dan wel
het daarvoor in aanmerking komend deel van de reeds betaalde
bedragen of voorschotten teruggevorderd.
Artikel 32, tweede lid, is van overeenkomstige toepassing.
9.Overige bepalingend.Artikel 35. Nadere regels en beleidsregels
Het College kan voor de uitvoering van deze verordening nadere
regels en beleidsregels vaststellen.
Het College stelt in elk geval regels met betrekking tot:
de gevallen waarin de bij wet verplichte keuze tussen een
voorziening in natura en een persoonsgebonden budget niet wordt
geboden;
de gevallen waarin de bij wet verplichte keuze tussen een
voorziening in natura en een persoonsgebonden budget niet wordt
geboden;
de wijze waarop het persoonsgebonden budget wordt
vastgesteld;
de eisen waaraan de verantwoording van het persoonsgebonden
budget moet voldoen;
de omvang van de eigen bijdrage en het eigen aandeel;
de hoogte van de instandhoudingskosten als bedoeld in artikel 6,
eerste lid, onder b;
het maximumbedrag dat verstrekt wordt voor het bezoekbaar maken
van woonruimte als bedoeld in artikel 17, tweede lid;
de inkomensgrens voor forfaitaire en gemaximeerde
vergoedingen;
de jaarlijkse indexering van geldbedragen.
d.Artikel 36. Hardheidsclausuled.Het College kan in bijzondere gevallen ten gunste van de aanvrager
afwijken van deze verordening, indien de toepassing ervan tot
onbillijkheden van overwegende aard leidt.d.Artikel 37. Compensatie persoonsgebonden budget voor hulp bij het
huishouden 1d.Lid 1 d.De terugval in Pgb voor Pgb-houders met Hbh 1 wordt voor de duur van
de indicatie als volgt gecompenseerd:
gedurende de periode 1 januari 2008 tot en met 31 maart 2008 met
100% van de terugval;
gedurende de periode 1 april 2008 tot en met 30 juni 2008 met
75% van de terugval;
gedurende de periode 1 juli 2008 tot en met 30 september 2008
met 50% van de terugval;
gedurende de periode 1 oktober tot en met 31 december 2008 met
25% van de terugval;
ingaande 1 januari 2009 met nihil.
d.Lid 2d.De compensatie geldt voor:
degenen die al vóór 1 januari 2008 een Wmo-indicatie hadden voor
Pgb Hbh 1;
degenen die als gevolg van de operatie herindicatie met ingang
van 1 januari 2008 een Wmo-indicatie hebben gekregen voor Hbh
1;
degenen voor wie de Wmo-indicatie voor Hbh 1 in de loop van 2008
afloopt en aansluitend of binnen 3 maanden opnieuw een Pgb voor
Hbh 1 gaan ontvangen.
d.Lid 3d.Deze bepaling werkt terug tot 1 januari 2008 en geldt tot en met 31
december 2008.d.Artikel 38. Evaluatied.De uitvoering van deze verordening en de daarop gebaseerde regels
wordt elke twee jaar geëvalueerd. Het College zendt hiertoe aan de Raad
een verslag aan de hand waarvan de doeltreffendheid en effectiviteit van
het gevoerde beleid kan worden vastgesteld.d.Artikel 39. Slotbepaling1.Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening voorzieningen
maatschappelijke ondersteuning 2008.2.Zij treedt in werking op 1 januari 2008.3.De verordening voorzieningen gehandicapten 2005 wordt
ingetrokken.Vastgesteld in de openbare vergadering van 27 september 2007.De Raad voornoemdde griffier de burgemeesterInhoudsopgaveBladzijdeHoofdstuk 1. Algemene bepalingen 1Artikel 1. Begripsbepaling 1Artikel 2. Beperkingen 3Hoofdstuk 2. Vorm van individuele voorzieningen 3Artikel 3. Keuzevrijheid 3Artikel 4. Voorziening in natura 3Artikel 5. Vervallen 3Artikel 6. Persoonsgebonden budget 4Artikel 7. Eigen bijdragen en eigen aandeel 4Hoofdstuk 3. Hulp bij het huishouden 4Artikel 8. Vormen van hulp bij het huishouden 4Artikel 9. Gebruikelijke zorg 5Artikel 10. Omvang van de hulp bij het huishouden 5Artikel 11. Omvang van het persoonsgebonden budget 5Hoofdstuk 4. Woonvoorzieningen 5Artikel 12. Uitsluitingen 5Artikel 13. Vormen van woonvoorzieningen 5Artikel 14. Soorten individuele woonvoorzieningen 5Artikel 15. Primaat van de verhuizing 6Artikel 16. Primaat van de losse woonunit 6Artikel 17. Hoofdverblijf 6Artikel 18. Weigeringsgronden 6Artikel 19. Kosten in verband met tijdelijke huisvesting 7Artikel 20. Woonvoorzieningen bij woonwagens 7Hoofdstuk 5. Zich lokaal verplaatsen per vervoermiddel 7Artikel 21. Vormen van vervoersvoorzieningen 7Artikel 22. Het primaat van het collectief vervoer 7Artikel 23. Algemeen gebruikelijke vervoersvoorzieningen 8Artikel 24. Omvang in gebied en in kilometers 8Hoofdstuk 6. Zich verplaatsen in en om de woning 8Artikel 25. Vormen van rolstoelvoorzieningen 8Artikel 26. Dagelijks rolstoelgebruik en sportrolstoel 8Artikel 27. Aanspraak op rolstoelvoorzieningen voor AWBZ-bewoners 8Hoofdstuk 7. Voorbereiding en motivering van besluiten 9Artikel 28. Relatie met de AWBZ 9Artikel 29. Inlichtingen, onderzoek, advies en beschikking 9Artikel 30. Samenhangende afstemming 9Hoofdstuk 8. Wijziging, intrekking en terugvordering 9Artikel 31. Wijzigingen in de situatie 9Artikel 32. Intrekking en wijziging (1) 10Artikel 33. Intrekking en wijziging (2) 10Artikel 34. Terugvordering 10Hoofdstuk 9. Overige bepalingen 10Artikel 35. Nadere regels en beleidsregels 10Artikel 36. Hardheidsclausule 11Artikel 37. Compensatie persoonsgebonden budget voor hulp bij het
huishouden 1 11Artikel 38. Evaluatie 11Artikel 39. Slotbepaling 11Toelichting op de Verordening voorzieningen maatschappelijke
ondersteuning 2008 1Inleiding 1Algemeen 1Artikelsgewijze toelichting 3Artikel 1. Begripsbepaling 3Artikel 2. Beperkingen 6Hoofdstuk 2. Vorm van individuele voorzieningen 9Artikel 3. Keuzevrijheid 9Artikel 4. Voorziening in natura 10Artikel 5. Vervallen 10Artikel 6. Persoonsgebonden budget 10Artikel 7. Eigen bijdragen en eigen aandeel 11Hoofdstuk 3. Hulp bij het huishouden 12Artikel 8. Vormen van hulp bij het huishouden 12Artikel 9. Gebruikelijke zorg 12Artikel 10. Omvang van de hulp bij het huishouden 12Artikel 11. Omvang van het persoonsgebonden budget 12Hoofdstuk 4. Woonvoorzieningen 13Artikel 12. Uitsluitingen 13Artikel 13. Vormen van woonvoorzieningen 13Artikel 14. Soorten woonvoorzieningen 13Artikel 15. Primaat van de verhuizing 14Artikel 16. Primaat van de losse woonunit 14Artikel 17. Hoofdverblijf 14Artikel 18. Weigeringsgronden 15Artikel 19. Kosten in verband met tijdelijke huisvesting 16Artikel 20. Woonvoorzieningen bij woonwagens 16Hoofdstuk 5. Het zich lokaal verplaatsen per vervoermiddel. 17Artikel 21. Vormen van te verstrekken voorzieningen 17Artikel 22. Het primaat van het collectief vervoer 17Artikel 23. Algemeen gebruikelijke vervoersvoorzieningen 17Artikel 24. Omvang in gebied en in kilometers 17Hoofdstuk 6. Zich verplaatsen in en om de woning 18Artikel 25. Vormen van rolstoelvoorzieningen 18Artikel 26. Dagelijks rolstoelgebruik en sportrolstoel 18Artikel 27. Aanspraak op rolstoelvoorzieningen voor AWBZ-bewoners
19Hoofdstuk 7. Voorbereiding en motivering van besluiten 19Artikel 28. Relatie met de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten 19Artikel 29. Inlichtingen, onderzoek, advies en beschikking 20Artikel 30. Samenhangende afstemming 21Hoofdstuk 8. Wijziging, intrekking en terugvordering 21Artikel31. Wijzigingen in de situatie 21Artikelen 32. en 33. Intrekking en wijziging 21Artikel 34. Terugvordering 22Hoofdstuk 9. Overige bepalingen 22Artikel 35. Nadere regels en beleidsregels 22Artikel 36. Hardheidsclausule 22Artikel 37. Vervallen. 22Artikel 38. Evaluatie 23Artikel 39 23Toelichting op de Verordening voorzieningen maatschappelijke
ondersteuning 2008InleidingHet op 27 mei 2005 ingediende wetsvoorstel 30131 “Nieuwe regels betreffende
maatschappelijke ondersteuning” , de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo),
is op 14 februari 2006 in de Tweede Kamer met alleen de stemmen van de
Socialistische Partij tegen aangenomen. Aan deze bijna unanieme stemming is een
behandeling voorafgegaan die de wet een ander aanzicht heeft gegeven. De
consequenties hiervan zijn niet direct te overzien: ook de Wet maatschappelijke
ondersteuning is een wet die verdere invulling behoeft en uiteindelijk door
jurisprudentie een duidelijke vorm zal krijgen. Bij de Wet maatschappelijke
ondersteuning is dan bovendien nog sprake van het gegeven dat het kernbegrip van
de wet, het zogenaamde compensatiebeginsel, bij amendement aan de wet is
toegevoegd, waardoor een begripsomschrijving van dit cruciale begrip ontbreekt,
met het gevolg dat de toelichting op het amendement uitgangspunt is voor de
vormgeving van dit compensatiebeginsel.De verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning geeft invulling aan
de in de Wet maatschappelijke ondersteuning gegeven opdracht regels te stellen
bij verordening. In deze verordening is vormgegeven aan het
compensatiebeginsel zonder de regels van de Wet voorzieningen gehandicapten
(Wvg) en de regels rond de functie huishoudelijke verzorging uit de Algemene Wet
Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) geheel los te laten. Dit is van belang om niet
een vacuüm te laten ontstaan, te meer daar het overgangsrecht zoals geregeld in
de Wmo bestaande cliënten maximaal één jaar het behoud van de oude rechten op
grond van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten of de Wvg biedt.In de verordening is met name uitwerking gegeven aan de artikelen 4, 5, 6, 15,
19 en 26 Wmo.In de Wmo komen voorzieningen uit de Welzijnswet en voorzieningen uit de AWBZ en
de Wvg bij elkaar. Voorzieningen die tot 1 januari 2007 onder de Welzijnswet
vielen en na die datum onder de Wmo, worden als voorliggende voorzieningen
aangeboden en worden daarom niet in deze verordening opgenomen. Alle bedragen en bijbehorende regelgeving worden opgenomen in het Financieel
besluit voorzieningen maatschappelijke ondersteuning 2008.In relatie tot het vierjaarlijkse Wmo-beleidsplan wordt er met nadruk op gewezen
dat deze verordening niet als eindproduct moet worden gezien, maar dat deze
meegroeit met de visie zoals die voor de Wmo breed gaat gelden. Op die manier
kan zoveel mogelijk recht worden gedaan aan de intentie van de Wmo en kan de
uitwerking zo effectief en zo efficiënt mogelijk worden vormgegeven.AlgemeenDe kern van de Wet maatschappelijke ondersteuning wordt gevormd door het begrip
“compensatiebeginsel“. Dit begrip is bij amendement 65 in de Wmo opgenomen.Het begrip compensatiebeginsel is afkomstig van de Raad voor de Volksgezondheid
en Zorg. In zijn briefadvies over de Wmo staat het volgende:“Het verdient volgens de Raad aanbeveling om de wettelijke aanspraak op
maatschappelijke ondersteuning te relateren aan aard en ernst van de
beperking(en) van burgers, door gemeenten te verplichten zorg te dragen voor
compensatie van deze beperking(en). En wel zodanig dat de burger met een
beperking in een gelijkwaardige uitgangspositie wordt gebracht ten opzichte van
de burger zonder beperking(en). De gemeente heeft hierin een
resultaatsverplichting. Dit brengt met zich mee dat de gemeente zelf mag bepalen
welke voorzieningen zij aanbiedt om het wettelijk vastgestelde doel/resultaat te
bereiken. Teneinde tevens recht te doen aan het uitgangspunt dat daar waar
mogelijk beroep gedaan wordt op de eigen verantwoordelijkheid van burgers moet
het mogelijk zijn om aan de aanspraak op ondersteuning een inkomenstoets te
koppelen. Omdat het om maatschappelijke participatie gaat, is dit te
rechtvaardigen. Daartoe dienen op centraal niveau regels gesteld te worden.In het licht van de voorgestelde ‘compensatieplicht’ heeft het de voorkeur van
de Raad om alleen individuele voorzieningen over te hevelen naar de WMO, zodat
de wet een eenduidig karakter kan krijgen. In deze visie blijft naast de WMO een
Welzijnswet bestaan, waarin de collectieve (gemeenschapsgerichte) voorzieningen
worden ondergebracht. Deze voorzieningen zijn immers algemeen van aard en
bedoeld voor iedere ingezetene van de gemeente, ongeacht diens eventuele
beperkingen. Voor deze voorzieningen acht de Raad het niet gewenst een
wettelijke aanspraak in het leven te roepen. Deze aanbeveling heeft betrekking
op het niveau van de aanspraak (c.q. voorziening), niet op het niveau van de
uitvoering. Op het tweede niveau kan immers, ook bij een individuele aanspraak
(bijvoorbeeld vervoer) een ‘collectieve’ voorziening worden aangewend
(bijvoorbeeld openbaar vervoer).Door de aanspraak op ondersteuning niet te verankeren in een verplichting om
bepaalde met name te noemen voorzieningen te verstrekken (zorgplicht), maar te
omschrijven in termen van het te bereiken resultaat (compensatieplicht), kan
onzekerheid ontstaan over wat nu precies als recht geldt. Om die reden is het
volgens de Raad noodzakelijk om in de wet zelf op te nemen wanneer sprake is van
een gelijkwaardige uitgangspositie van burgers. Dat is immers het resultaat
waarop de gemeente, ook in rechte, kan worden aangesproken. Dit betekent dat
geoperationaliseerd moet worden wat de termen ‘zelfredzaamheid’ en
‘maatschappelijke participatie’ betekenen: welke activiteiten moet iemand
daarvoor tenminste kunnen uitvoeren?Door het te bereiken resultaat (de compensatie) als aangrijpingspunt te nemen is
het volgens de Raad niet noodzakelijk in de wet zelf criteria op te nemen voor
de indicatiestelling.”Dit begrip is “vertaald” bij amendement en in de wet opgenomen. Het is met name
de toelichting op het amendement die informatie geeft over de bedoeling van de
wetgever met het begrip compensatieplicht. De toelichting stelt:“Ter vervanging van de verplichting gedurende drie jaar om te voorzien in met
name genoemde producten en diensten strekt het nieuw geformuleerde artikel ertoe
de algemene verplichting aan gemeenten op te leggen om beperkingen in de
zelfredzaamheid op het gebied van het voeren van een huishouden, het zich
verplaatsen in en om de woning en om zich lokaal per vervoermiddel te
verplaatsen, weg te nemen. Onder zelfredzaamheid wordt in dit verband verstaan
het lichamelijke, verstandelijke, geestelijke en financiële vermogen om zelf
voorzieningen te treffen die deelname aan het normale maatschappelijke verkeer
mogelijk maken. Onder normale deelname aan het maatschappelijke verkeer wordt in
ieder geval verstaan het kunnen voeren van een huishouden; het normale gebruik
van een woning; het zich in en om de woning kunnen verplaatsen; het zich zodanig
kunnen verplaatsen dat aansluiting kan worden gevonden bij regionale,
bovenregionale en landelijke vervoerssystemen; het kunnen ontmoeten van andere
mensen en het aangaan en onderhouden van sociale verbanden om op die manier te
kunnen deelnemen aan het lokale sociaal-maatschappelijk leven. Voor de
gemeentelijke uitvoeringspraktijk biedt de International Classification of
Functions, Disabilities and Impairments (ICF-classificatie) een uniform
begrippenkader dat als grondslag kan dienen om de behoefte aan voorzieningen in
individuele gevallen vast te stellen.De opdracht om compenserende voorzieningen te treffen wordt met dit artikel bij
wet gegeven. De normering ervan wordt overeenkomstig de bestuurlijke structuur
van de wet op het lokale niveau bepaald met inachtneming van alle bepalingen
over de totstandkoming van het lokale beleid en de betrokkenheid van burgers en
cliënten daarbij.”Omdat er geen begripsomschrijving van het begrip compensatiebeginsel in het
amendement is opgenomen, is in de verordening een begripsomschrijving opgenomen,
in artikel 1.1. aanhef en onder c.Het compensatiebeginsel geldt, zo geeft de tekst van artikel 4, lid 1 van de wet
aan, voor de onderdelen:
een huishouden te voeren,
zich te verplaatsen in en om de woning,
zich lokaal te verplaatsen per vervoermiddel en
medemensen te ontmoeten en op basis daarvan sociale verbanden aan te
gaan.
Uitgaande van een overgang van de drie Wvg-terreinen woonvoorzieningen,
vervoersvoorzieningen en rolstoelen plus de functie huishoudelijke verzorging
uit de AWBZ naar de Wmo worden de onderdelen uit artikel 4 van de wet in deze
verordening als volgt uitgewerkt:
onder het voeren van een huishouden wordt verstaan: zowel het wonen, met
name de woonvoorzieningen, als de eerdere functie huishoudelijke
verzorging, in deze verordening hulp bij het huishouden genoemd;
zich verplaatsen in en om de woning: de rolstoel inclusief (uitsluitend)
de sportrolstoel;
zich lokaal verplaatsen per vervoermiddel: de vervoersvoorzieningen uit
de Wvg;
het ontmoeten van medemensen en het daaruit volgende aangaan van sociale
verbanden wordt beschouwd als doelstelling voor de eerste drie
verstrekkingenterreinen.
Deze indeling is in deze verordening terug te vinden in de
hoofdstukindeling.In artikel 4 van de wet wordt de gemeente opgedragen ten behoeve van de
compensatie "voorzieningen te treffen". De wet stelt dus niet dat het steeds om
individuele voorzieningen moet gaan.De verschillende verstrekkingenterreinen worden in de volgende hoofdstukken
behandeld. De laatste hoofdstukken zijn gereserveerd voor procedurele
aspecten.Artikelsgewijze toelichtingArtikel 1. BegripsbepalingAd a en bDeze bepalingen spreken voor zich; zie ook de in artikel 43 van de Wet
maatschappelijke ondersteuning opgenomen citeertitel van de wet.Ad cDe compensatieplicht is via het amendement-Miltenburg c.s. (30 131, nr. 65) aan
het wetsvoorstel toegevoegd. In het amendement is geen begripsomschrijving van
dit begrip opgenomen. Gevolg hiervan is dat er in de wet een begripsomschrijving
van het cruciale begrip compensatieplicht ontbreekt. Daarom staat de
begripsomschrijving van het compensatieplicht in de verordening. Het begrip
keert terug in artikel 2, dat de algemene grondslag vormt voor de verstrekking
van voorzieningen als in de verordening omschreven.Voor de begripsomschrijving is gebruik gemaakt van het briefadvies van de Raad
voor de Volksgezondheid en de Zorg, de ‘uitvinder’ van het compensatiebeginsel.
Voor wat betreft de gelijkwaardige uitgangspositie is gebruik gemaakt van de
toelichting op het amendement, evenals voor wat betreft de termen
zelfredzaamheid en maatschappelijke participatie. Het onderdeel “aantoonbare
beperkingen op grond van ziekte of gebrek” is afkomstig uit artikel 1, lid 1,
onder a. van de Wvg.Uitgangspunt is dat beperkingen van personen in aanvaardbare mate gecompenseerd
moeten worden. Hierbij wordt aansluiting gezocht bij verschillende
Wvg-uitspraken van de Centrale raad van Beroep, waarbij aangegeven wordt dat
belanghebbende zich enige beperkingen dient te getroosten (zie bijvoorbeeld CRvB
19-02-1999 nr. 97/10900 Wvg, CRvB 20-02-2002 nr. 01/1115 Wvg, CRvB 02-08-2005
nr. 00/969 Wvg, CRvB 01-02-2006 nr. 03/2988 Wvg)Ad dAangegeven wordt dat met het “College” specifiek het College van burgemeester en
wethouders wordt bedoeld.Ad eDe begripsomschrijving van het begrip “persoon met beperkingen” is afgeleid van
de verschillende terreinen waarvoor op grond van de wet voorzieningen kunnen
worden verstrekt. Daarnaast is vanuit de Wvg het onderdeel “aantoonbare
beperkingen ten gevolge van ziekte of gebrek”toegevoegd.
Mede in verband met de begrenzing van de doelgroep zal immers een objectief
criterium nodig zijn. Hierdoor blijft jurisprudentie op grond van de Wvg ten
aanzien van dit onderdeel op dit begrip van toepassing. Ook dit begrip keert
terug in artikel 2.Aan deze formulering is de nieuwe doelgroep “personen met een chronisch
psychisch of psychosociaal probleem” toegevoegd. Deze doelgroep is afkomstig uit
de AWBZ-regelgeving (Besluit zorgaanspraken).Het element “beperkingen”is ontleend aan de ICF, de
International Classification of Functioning, Disability, and Health, opgesteld
door de Wereld Gezondheidsorganisatie (World Health Organisation, onderdeel van
de Verenigde Naties). Het onder de toelichting op onderdeel c van dit artikel
genoemde amendement-Miltenburg stelt over de ICF: “Voor de gemeentelijke
uitvoeringspraktijk biedt de International Classification of Functions,
Disabilities and Impairments (ICF classificatie) een uniform begrippenkader dat
als grondslag kan dienen om de behoefte aan voorzieningen in individuele
gevallen vast te stellen.”Ad fDeze begripsomschrijving komt uit de toelichting op eerder reeds genoemde
amendement-Miltenburg c.s., dat het compensatieplicht aan de wet heeft
toegevoegd.Ad gOok deze begripsomschrijving is, evenals de onder f genoemde, ontleend aan de
toelichting op het amendement-Miltenburg c.s., dat de compensatieplicht aan de
wet heeft toegevoegd.Ad hHet gaat hier om direct of uit voorraad beschikbare voorzieningen, die met een
minimum aan bureaucratie kunnen worden verstrekt. Daarbij valt te denken aan een
scala van reeds bestaande of nog te ontwikkelen voorzieningen: collectief
vervoer, scootermobielpools, algemene woonvoorzieningen als klussendiensten en
voorzieningendepots, rolstoelpools en vrijwilligersdiensten. De
verstrekkingsprocedure is eenvoudiger dan bij individuele voorzieningen: een
beperkte toegangsbeoordeling, geen formele beslissing (beschikking) en geen
eigen bijdragen. In de regel gaat het om eenvoudige en veel voorkomende
voorzieningen die bedoeld zijn voor incidenteel of kortdurend gebruik. Kenmerk
van algemene voorzieningen is tenslotte dat zij altijd in natura verstrekt
worden en nooit als financiële tegemoetkoming of persoonsgebonden budget. Op
verzoek zal aan de aanvrager wel een beschikking kunnen worden afgegeven, zodat
rechtsbescherming gewaarborgd is.Ad iAlgemene voorzieningen hebben in het kader van deze verordening voorrang op
individuele voorzieningen. Waar mogelijk zal eerst een algemene voorziening
worden aangeboden, waar nodig zal een individuele voorziening worden verstrekt.
Hoe de keuze zal worden gemaakt tussen beide categorieën voorzieningen hangt
uiteraard helemaal af van de individuele situatie van de aanvrager. Door het
College vast te stellen (beleids)regels zullen afwegingscriteria geven, verder
zal een op de individuele situatie afgestemd medisch advies vaak van groot
belang zijn. De algemene voorzieningen, nu nog genoemd in de vorm van een
primaat, kunnen uitgroeien tot voorliggende voorzieningen en op den duur uit
deze verordening verdwijnen, wanneer zij zodanig functioneren dat zij gerekend
kunnen worden tot de groep voorliggende voorzieningen als maaltijdvoorzieningen
en personenalarmering.Ad jDe bevoegdheid voor het vragen van een eigen bijdrage of eigen aandeel in de
kosten van een voorziening vloeit voort uit artikel 15 eerste lid van de wet.
Deze kan op het inkomen worden afgestemd, zij het dat daarvoor op basis van
artikel 15 derde lid van de wet bij algemene maatregel van bestuur nadere regels
kunnen worden gesteld. Van deze bevoegdheid is gebruik gemaakt door middel van
het vaststellen van het Besluit maatschappelijke ondersteuning. In dit besluit
wordt bepaald wat de ruimte is die gemeenten hebben voor het vaststellen van
eigen bijdragen.Ad kNaturavoorzieningen zijn voorzieningen die niet in de vorm van enigerlei
financiële tegemoetkoming worden verstrekt. Daarbij kan worden gedacht aan
verstrekking in huur, in bruikleen, in eigendom of in de vorm van persoonlijke
dienstverlening.Ad lPersoonsgebonden budget: een geldbedrag dat de aanvrager onder door het College
bepaalde voorwaarden mag besteden aan een compenserende voorziening naar zijn
keuze. Nadere uitwerking omtrent de relatie tussen diverse compenserende
voorzieningen en daarbij behorende persoonsgebonden budgetten vindt plaats in
het financieel besluit voorzieningen maatschappelijke ondersteuning.Ad mEen financiële tegemoetkoming is een geldbedrag dat is bedoeld om een bepaalde
voorziening te verwerven. Het is niet per se een kostendekkende vergoeding, maar
een bedrag, bedoeld als tegemoetkoming in de kosten. Ad nEvenals onder de Wvg het geval was, is het ook onder de Wet maatschappelijke
ondersteuning niet de bedoeling dat de gemeentelijke overheid voorzieningen
verstrekt, waarover de aanvrager, gezien zijn individuele situatie, ook zonder
zijn beperking, zou kunnen beschikken. Deze voorzieningen worden als algemeen
gebruikelijk beschouwd. Wat in een concrete situatie als algemeen gebruikelijk
te beschouwen is, hangt af van de geldende maatschappelijke normen van het
moment van de aanvraag. Het begrip “algemeen gebruikelijk” is geconcretiseerd in
de jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep. Het begrip heeft vaak voor
verwarring gezorgd, omdat algemeen gebruikelijke voorzieningen soms wel
specifiek voor een handicap worden aangeschaft, maar vanwege hun algemeen
gebruikelijke karakter toch niet vergoed worden. Om duidelijk te maken wat in de
wet verstaan wordt onder dit begrip is de begripsomschrijving vanuit de
jurisprudentie in de verordening opgenomen. Het gaat daarbij om
voorzieningen:
die in de reguliere handel verkrijgbaar zijn;
die niet speciaal bedoeld zijn voor mensen met een beperking;
die niet aanzienlijk duurder zijn dan vergelijkbare producten met
hetzelfde doel.
Het begrip “algemeen gebruikelijk” moet overigens niet worden verward met
“gebruikelijke zorg”, zoals dat onder de Algemene wet bijzondere ziektekosten is
geformuleerd in beleidsregels. Het begrip “gebruikelijke zorg” komt onder de Wet
maatschappelijke ondersteuning terug, zie hieronder, onder r.Ad oHet begrip “meerkosten” hangt nauw samen met het begrip “algemeen gebruikelijk”;
deze twee begrippen zijn elkaars tegenhangers. De meerkosten zijn de kosten, die
in een direct oorzakelijk verband staan met het compenseren van de ondervonden
beperking of het psychosociaal probleem, zoals die zijn genoemd in artikel
1,eerste lid onder g, achtste volzin van de wet. Een met de persoon als de
aanvrager vergelijkbaar persoon zonder die beperking of dat psychosociale
probleem heeft deze meerkosten per definitie niet, omdat daarvoor in diens
situatie geen noodzaak is. Mede op de bestrijding van deze meerkosten, dus de
kosten die voor een persoon als de aanvrager niet algemeen gebruikelijk zijn, is
de wet gericht.Wanneer een voorziening wordt verstrekt waarvan een algemeen gebruikelijk deel
onderdeel uitmaakt (er wordt een driewielfiets verstrekt, de fiets is algemeen
gebruikelijk en maakt daar onderdeel van uit: men hoeft zelf geen fiets meer te
kopen) zou sprake kunnen zijn van besparing: er hoeft immers geen algemeen
gebruikelijke voorziening meer aangeschaft te worden. Aangezien verstrekking
binnen de wet zich beperkt tot de meerkosten, kan in die situatie het bedrag dat
bespaard wordt in mindering worden gebracht op de te verstrekken voorziening.
Dit is geen vorm van eigen bijdrage of eigen aandeel, zodat de regels
daaromtrent niet van toepassing zijn.Ad pDe basis van deze begripsomschrijving ligt in het Protocol Gebruikelijke zorg,
zoals tot aan de invoering van de wet door het Centrum Indicatiestelling Zorg
werd toegepast als verzameling beleidsregels voor de AWBZ-indicatiestelling voor
huishoudelijke zorg. De begripsomschrijving is op enkele punten aangepast om te
voorkomen dat problemen die in de AWBZ met dit begrip speelden ook naar de wet
overgaan. Zo is de formulering ‘een gemeenschappelijke huishouding voeren’
vervangen door de tekst ‘gemeenschappelijk een woning bewonen’.Ad qHet norminkomen is gerelateerd aan de normen zoals opgenomen in de Wet werk en
bijstand (Wwb).Ad rOnder inkomen wordt verstaan het inkomen van de persoon met beperkingen, dan wel
het gezamenlijk inkomen van zijn ouders of pleegouders, dan wel het inkomen van
de persoon met beperkingen en zijn echtgenoot. Wat wordt verstaan onder
“echtgenoot” is bepaald in onder u.Ad sEen forfaitaire vergoeding is een bedrag ineens en wordt verstrekt los van het
inkomen en los van de werkelijk gemaakte kosten. Deze kunnen derhalve niet op
basis van declaraties worden afgerekend.Ad tEen gemaximeerde vergoeding is een bedrag ineens dat tot een bepaald maximum
wordt verstrekt op basis van de werkelijk gemaakte kosten. Deze kosten worden,
in tegenstelling tot de forfaitaire vergoedingen, wel afgerekend op
declaratiebasis.Ad uDe begrippen “echtgenoot”, “gehuwd” en “ongehuwd” worden omschreven in artikel 1
tweede lid t/m 7 van de Wmo. De leden 2 en 3 van dit artikel gelden voor de
toepassing van de en (lid 2) de daarop berustende bepalingen respectievelijk
(lid 3) de tot haar uitvoering genomen besluiten. De leden 4 t/m 7 bevatten een
nadere uitwerking. Om zeker te stellen dat voor de toepassing van de verordening
hetzelfde begrippenkader wordt aangehouden is onderdeel u opgenomen.Artikel 2. BeperkingenArtikel 2, eerste lidAd aDeze definitie is in zijn kern ontleend aan de Modelverordening Wet
voorzieningen gehandicapten en aan de wet aangepast. Wat langdurig noodzakelijk
is, is afhankelijk van de concrete situatie. Het kan, in tijd uitgedrukt, gaan
om twee maanden, bijvoorbeeld bij mensen die in een terminaal ziektestadium
verkeren. Het kan ook gaan om veertig jaar, in situaties waarin de beperking
bijvoorbeeld aangeboren is en stabiel van aard is. Kenmerk is in beide genoemde
situaties dat de ondervonden beperking, naar de stand van de medische wetenschap
op het moment van de aanvraag, onomkeerbaar is. Er is dus redelijkerwijs geen
verbetering te verwachten in de situatie van de aanvrager. In dit kader zal de
prognose van groot belang zijn. Zegt de prognose dat de betrokkene na enige tijd
zonder de benodigde hulpmiddelen of aanpassingen zal kunnen functioneren, dan
mag men van kortdurende noodzaak uitgaan. Bij een wisselend beeld, waarbij
verbetering in de toestand periodes van terugval opvolgen, kan echter uitgegaan
worden van een langdurige noodzaak. De medisch adviseur speelt bij het antwoord
op de vraagof er al dan niet sprake is van een langdurige
noodzaak voor de betreffende voorziening een belangrijke rol. Voor langere tijd
betekent in ieder geval dat wie tijdelijke beperkingen heeft, bijvoorbeeld door
een ongeluk, terwijl vast staat dat de handicap van voorbijgaande aard is, niet
voor een voorziening in het kader van deze verordening in aanmerking komt.
Betrokkene kan een beroep doen op de hulpmiddelendepots van de
Thuiszorgorganisaties die opgezet zijn in het kader van de AWBZ. Uit deze depots kan men twee maal drie maanden een hulpmiddel gratis lenen,
welke periode kan worden verlengd, zij het dat dan huur is verschuldigd. Waar
precies de grens ligt tussen kortdurend en langdurig ligt zal van situatie tot
situatie verschillen. Een uitzondering op de regel dat de aangevraagde voorziening langdurig
noodzakelijk moet zijn, wordt gevormd door situaties waarin voor een afzienbare
periode hulp bij het huishouden nodig is, bijvoorbeeld bij ontslag uit het
ziekenhuis na een opname of bij een ontregeld huishouden. Ad bVoorzieningen die in het kader van deze verordening worden verstrekt dienen naar
objectieve maatstaven gemeten zowel adequaat als de meest goedkope voorziening
te zijn. Met nadruk wordt hierbij gesteld dat met het begrip adequaat bedoeld
wordt: volgens objectieve maatstaven nog toereikend. Hoewel datgene wat de
aanvrager als adequaat beschouwt mee zal moeten wegen in de beoordeling van het
adequaat zijn van de voorziening, zal ook het criterium van het goedkoop zijn,
de kosten van de voorziening, een rol spelen bij de uiteindelijke beoordeling
van het al dan niet adequaat zijn van een voorziening. Eigenschappen die
kostenverhogend werken zonder dat zij de voorziening meer adequaat maken, zullen
in principe niet voor vergoeding in aanmerking komen. Daarbij kan een overweging
zijn dat de bruikbaarheid van een voorziening niet alleen door technische en
functionele aspecten bepaald wordt. Tevens is het denkbaar dat een product dat
duurder is dan een vergelijkbaar product, langer meegaat en dus uiteindelijk
goedkoper is. Wat betreft het kwaliteitsniveau waarvan uitgegaan kan
worden,moge het duidelijk zijn dat bij een verantwoord
niveau dient te worden aangesloten. Het is uiteraard wel mogelijk een adequate
voorziening te verstrekken die duurder is dan de goedkoopst adequate
voorziening, mits de aanvrager bereid is het prijsverschil uit eigen middelen te
betalen. Het begrip “goedkoopste adequate voorziening” geeft het College
mogelijkheden tot sturen binnen het beleid. Ad cHet probleem van het individu dient op grond van de wet te worden gecompenseerd.
Dat individueleprobleem staat dan ook centraal bij de
beoordeling van de aanvraag voor een voorziening op grond van de
wet.Artikel 2, tweede lidAd aAlgemeen gebruikelijke voorzieningen zijn
voorzieningenwaarover een met de aanvrager vergelijkbare
persoon, ook los van de beperking, zou kunnen beschikken. Deze
voorzieningenhoeven niet te worden verstrekt. Dit
beginsel wordt al tientallen jaren gehanteerd in de sociale wetgeving (AAW/WAO,
voormalige Wet-Rea, Wvg) en heeft tot een omvangrijke jurisprudentie geleid, die
is vastgelegd in de definitie van dit begrip, zoals die is opgenomen in artikel
1, onder n, van deze verordening. Wat in een concreet geval algemeen
gebruikelijk is, hangt dus in beginsel af van de aard van de gevraagde
voorziening. Daarnaast speelt de -financiële- situatie van de aanvrager een rol,
bezien in relatie tot de maatschappelijke normen op het moment van de aanvraag.
Met name die financiële situatie van de aanvrager kan leiden tot een
uitzondering op het beginsel dat geen algemeen gebruikelijke voorzieningen
worden verstrekt. Uit de bovengenoemde jurisprudentie blijkt immers dat een
dergelijke uitzondering zich voordoet als het inkomen van de aanvrager – mede
ten gevolge van aantoonbare kosten ten gevolge van zijn beperking, onder het in
diens situatie geldende bijstandsniveau dreigt te geraken. Een andere
uitzondering is het ten gevolge van een plotseling optredende handicap moeten
vervangen van zaken die nog niet zijn afgeschreven; dat zou zonder die handicap
immers ook niet gebeuren.Ad bHoewel artikel 11 van de wet spreekt over ingezetenen, is in de wet, in
tegenstelling tot de situatie bij de Wvg, geen specifieke bepaling opgenomen
waaruit blijkt dat de compensatieplicht zich beperkt tot in de gemeente
woonachtige personen, Dit artikel moet opgenomen worden om te voorkomen dat er
aanvragen binnenkomen bij gemeenten waar de aanvrager niet woonachtig is.Ad cMet dit artikel wordt geregeld dat indien de aanvrager voor de gevraagde
voorziening gebruik kan maken van een andere regeling/verbintenis (een
zogenaamde “voorliggende voorziening”) er geen voorziening in het kader van de
Wmo wordt verstrekt.Ad dHet gaat hier om direct of uit voorraad beschikbare voorzieningen, die met een
minimum aan bureaucratie kunnen worden verstrekt. Daarbij valt te denken aan een
scala van reeds bestaande of nog te ontwikkelen voorzieningen: collectief
vervoer, scootermobielpools, algemene woonvoorzieningen als klussendiensten en
voorzieningendepots, rolstoelpools en vrijwilligersdiensten. De
verstrekkingsprocedure is eenvoudiger dan bij individuele voorzieningen: een
beperkte toegangsbeoordeling, geen formele beslissing (beschikking) en geen
eigen bijdragen. In de regel gaat het om eenvoudige en veel voorkomende
voorzieningen die bedoeld zijn voor incidenteel of kortdurend gebruik. Kenmerk
van algemene voorzieningen is tenslotte dat zij altijd in natura verstrekt
worden en nooit als financiële tegemoetkoming of persoonsgebonden budget. Op
verzoek zal er aan de aanvrager wel een beschikking kunnen worden afgegeven,
zodat rechtsbescherming gewaarborgd is.Ad eDeze afwijzingsgrond is afkomstig uit de Modelverordening Wet voorzieningen
gehandicapten, en is bedoeld voor situaties waarin gebruikte materialen voor
problemen zorgen.Ad fHet uitrustingsniveau van sociale woningbouw is vastgesteld in het Bouwbesluit
2003. Woonvoorzieningen die op dat uitrustingsniveau worden verstrekt, zijn in
beginsel van voldoende kwaliteit; duurdere of andere voorzieningen hoeven niet
te worden verstrekt. Een duidelijke begrenzing derhalve. Garages bijvoorbeeld
vallen daarom niet beneden dit niveau.Alleen in die
gevallen dat bijvoorbeeld vanuit welstandstoezicht hogere eisen worden gesteld,
kan het College hierop een uitzondering maken. Over de hiermee gepaard gaande
kosten moeten in een concrete situatie afspraken gemaakt worden. Ook bij hulp
bij het huishouden speelt deze bepaling een rol. Indien bijvoorbeeld aanzienlijk
meer hulp wordt gevraagd vanwege het feit dat men in een veel grotere
ofmeer luxe woning woont, geeft deze bepaling een
duidelijke grens aan.Ad gIn sommige gevallen gebruiken mensen al jaren voorzieningen en vragen zij na het
optreden van een beperking voorzieningen aan, die in hun situatie kunnen leiden
tot de conclusie dat het optreden van beperkingen geen meerkosten met zich
meebrengt. Daarvoor is deze onder g genoemde bepaling bedoeld.Ad h en iIn artikel 2 tweede lid, onder h en i, geeft de verordening een tweetal gronden
voor weigering aan. Onder h wordt gedoeld op de situatie dat de aanvrager een
voorziening aanvraagt nadat deze reeds door de aanvrager gerealiseerd of
aangekocht is. Omdat het College dan geen mogelijkheden meer heeft de
voorziening volgens het vastgestelde beleid te verstrekken, noch anderszins
invloed heeft op de te verstrekken voorziening, kan in deze situatie de
voorziening worden geweigerd. Bijvoorbeeld nadat het College een beslissing over
de aanvraag voor een woningaanpassing heeft genomen mag een aanvang worden
gemaakt met de werkzaamheden. Pas op dat moment heeft het College alle op de
aanvraag betrekking hebbende gegevens beoordeeld en op grond hiervan een besluit
genomen over de te treffen voorziening.Door deze regeling wordt voorkomen dat een voorziening waar vroegtijdig mee is
begonnen uiteindelijk niet overeenstemt met hetgeen het College als goedkoopst
adequate voorziening beschouwt. Het College kan bijvoorbeeld ook factoren mee
laten wegen die buiten de woonruimte van de aanvrager gelegen zijn, zoals een
beschikbare aangepaste of goedkoop aan te passen woning elders, of een losse
woonunit, waardoor een woningaanpassing wellicht niet noodzakelijk is.Pas nadat het College een positieve beschikking voor een verhuiskostenvergoeding
heeft gegeven, komt een aanvrager hiervoor in aanmerking. Pas nadat advies is
verkregen en de gemeente een afweging heeft gemaakt welke oplossing het meest
adequaat is kan de aanvragertot verhuizen overgaan. Met
deze voorwaarde wordt tevens voorkomen dat de gemeente achteraf, nadat de
aanvragerreeds is verhuisd, met een claim voor een
verhuiskostenvergoeding geconfronteerd wordt. In bepaalde gevallen kan het
echter nodig zijn dat de aanvrager snel moet beslissen omdat de woning anders
aan een andere woningzoekende wordt toegewezen. In deze of andere urgente
gevallen is het verkrijgen van toestemming van het College ook voldoende. Maar
in alle gevallen dient de aanvrager voorafgaand aan de verhuizing schriftelijk
toestemming van de gemeente te hebben verkregen. Het hoeft hier uiteraard niet
te gaan om de feitelijke verhuizing, maar om een situatie waarin men bepaalde
onomkeerbare stappen heeft gezet die in de regel voorafgaan aan een verhuizing,
zoals het sluiten van een koop- huur- of erfpachtovereenkomst inzake de te
betrekken woning.Onder i wordt in dit artikel aangegeven dat de aanvraag geweigerd kan worden als
het gaat om een vergoeding of verstrekking die reeds eerder heeft plaatsgehad,
terwijl het de aanvrager verwijtbaar is dat het middel verloren is gegaan,
bijvoorbeeld door roekeloosheid of verwijtbare onachtzaamheid, dus niet indien
de aanvrager geen schuld treft. Indien een ander aansprakelijk is voor het
verloren gaan, dient bekeken te worden of het mogelijk is deze derde door de
aanvrager hiervoor aansprakelijk te doen stellen om zodoende de kosten te kunnen
verhalen. Indien in een woning een verstelbare keuken of een andere dure
voorziening is aangebracht heeft dit gevolgen voor de te verzekeren waarde van
de opstal. Dit risico dient in de opstalverzekering gedekt te worden. Indien
bijvoorbeeld bij brand blijkt dat de woning onvoldoende verzekerd is, dan kan op
dat moment geen beroep op deze verordening worden gedaan.Artikel 2, derde lidHiermee wordt aangegeven dat van een aanvrager een zekere mate van eigen
verantwoordelijkheid mag worden verwacht. Wanneer een aanvrager een voorziening
vraagt waarvan redelijkerwijs te voorzien was dat hij deze nodig zou hebben en
hij heeft nagelaten de juiste acties te ondernemen om aanvraag van een
dergelijke voorziening te voorkomen, kan het College daarmee rekening houden bij
het beoordelen van de aanvraag.Hoofdstuk 2. Vorm van individuele voorzieningenArtikel 3. KeuzevrijheidDe in artikel 6 van de wet genoemde verplichting om bij een aanspraak op een
individuele voorziening de keuze te bieden tussen een persoonsgebonden budget en
een naturaverstrekking, is niet absoluut. Er kunnen overwegende bezwaren bestaan
om niet over te gaan tot verstrekking van een persoonsgebonden budget. Het
College kan regels stellen om af te wegen in welke gevallen er sprake is van
bezwaren van overwegende aard, die reden zijn om geen persoonsgebonden budget te
verstrekken.Naast deze keuzevrijheid bestaat er in de wet nog een tweede vorm van
keuzevrijheid: namelijk de vrijheid om bij voorzieningen in natura te kiezen uit
meerdere aanbieders. Deze keuzevrijheid wordt niet in deze verordening, maar in
het Wmo-beleidsplan uitgewerkt.Artikel 4. Voorziening in naturaHet doel van deze bepaling is het vastleggen van de rechten en plichten van het
College en de aanvrager. Deze bepaling ziet op de situatie waarin het College
een derde inschakelt voor verstrekking van naturavoorzieningen en deze derde
eigenaar blijft van de te verstrekken voorziening of wanneer het College een
derde inschakelt voor het verlenen van zorg.Als een voorziening in eigendom wordt verstrekt is een dergelijke overeenkomst
uiteraard niet nodig.Artikel 5. VervallenArtikel 6. Persoonsgebonden budgetHet persoonsgebonden budget dient gezien te worden als een manier waarop een
toegekende voorziening wordt verstrekt. De onder lid 1, onder a, van dit artikel
genoemde bepaling spreekt dan ook voor zich en sluit aan op de bepaling in
artikel 6 van de wet. Hierin is vastgelegd dat alleen bij toekenning van
individuele voorzieningen in beginsel de keuze vooreen
persoonsgebonden budget moet worden geboden. Algemene voorzieningen vallen niet
onder deze eis.Onder b. is bepaald dat de hoogte van het persoonsgebonden budget is gekoppeld
aan de tegenwaarde van de te verstrekken goedkoopste adequate voorziening. Er
moet immers een referentiebedrag zijn, waarop het persoonsgebonden budget kan
worden gebaseerd. “Goedkoopst adequaat” is een objectief vaststelbaar
referentiepunt. Voorts kan een aanvullend bedrag worden vastgesteld voor de
instandhoudingskosten van de voorziening. Voor de diverse soorten voorzieningen
zal een nadere regeling moeten worden gegeven in (beleids)regels die het College
moet vaststellen.Het College bepaalt de omvang van een persoonsgebonden budget. Het zal immers
gaan om een veelheid van verschillende persoonsgebonden budgetten voor
verschillende voorzieningen. Daarbij zullen, ter bevordering van de
rechtsgelijkheid, eenduidige richtlijnen noodzakelijk zijn. Invulling van deze
richtlijnen vindt plaats in (beleids)regels van het College.Het tweede lid bepaalt dat in elk geval de belangrijkste aspecten van het
persoonsgebonden budget in de toekenningsbeschikking worden vastgelegd. Het gaat
om de omvang ervan (de hoogte van het budget), maar het kan ook gaan om de
periode waarover het wordt toegekend. Het spreekt voor zich dat dergelijke
beschikkingen uiterst zorgvuldig worden geformuleerd.In het derde lid wordt het kader van een PGB te besteden aan hulp bij het
huishouden aangegeven. De maximale hoogte van het PGB bij HBH is gebaseerd op de
oude Awbz-regel. Deze bepaalt dat een PGB maximaal 75% van de kosten van zorg in
natura bedraagt. De tegenwaarde van de zorg in natura wordt bepaald door het
hoogste tarief van de gecontracteerde aanbieders.In het vierde lid is neergelegd dat er eisen worden geformuleerd waaraan de met
het persoonsgebonden budget te verwerven voorziening moet voldoen. Als niet aan
de gestelde eisen wordt voldaan, kan dat gevolgen hebben voor de afrekening van
het toegekende budget.Het vijfde lid geeft aan dat het College bewijsstukken kan opvragen bij degene
aan wie het persoonsgebonden budget is verstrekt. Afhankelijk van de vraag
waarvoor het persoonsgebonden budget is bedoeld en de wijze waarop de
noodzakelijke voorziening is verkregen, wordt van deze bevoegdheid
(steekproefsgewijs) gebruik gemaakt.De onder a bedoelde nota’s/facturen zijn nodig in situaties waarin voorzieningen
zijn aangeschaft bij een leverancier, bijvoorbeeld een rolstoel of een
scootermobiel. Onder b zijn betalingsbewijzen genoemd, wat van belang kan zijn
in situaties waarin er geen nota of factuur is, bijvoorbeeld bij een tweedehands
aankoop van een particulier of uitbetaling aan een dienstverlener, bijvoorbeeld
iemand die hulp bij het huishouden heeft verleend. Onder c is genoemd een
overzicht van de salarisadministratie; die kan noodzakelijk zijn in situaties
waarin men iemand in dienst heeft genomen voor het verrichten van hulp bij het
huishouden.Het zesde lid geeft aan dat in bepaalde situaties geen PGB wordt verstrekt.a.Niet in alle situaties is het mogelijk een persoonsgebonden budget te
ontvangen.Overleg over een aan de Wmo verwante zaak, het bovenregionale vervoer Valys,
heeft de Tweede Kamer op 29 maart 2006 uitgesproken dat de mogelijkheid om de
klant te laten kiezen voor een persoonsgebonden budget niet bedoeld is om goed
draaiende systemen, zoals bijvoorbeeld collectief vervoerssystemen, in gevaar te
brengen. Als bijvoorbeeld in plaats van collectief vervoer (een voorziening in
natura) een persoonsgebonden budget zou moeten worden verstrekt, zou de
mogelijkheid bestaan dat door een leegloop van het collectief vervoer de basis
onder dit vervoer uit zou vallen. Voor diegenen die afhankelijk zijn van
collectief vervoer zou zo een naturavoorziening wegvallen.
Niet in alle situaties wordt het verzoek tot het verstrekken van de
voorziening in de vorm van een persoonsgebonden budget gehonoreerd. Per
individuele situatie zal, naar aanleiding van de aanvraag om een
individuele voorziening, een onderzoek plaatsvinden waarbij tevens wordt
beoordeeld of de aanvrager om kan gaan met de verantwoordelijkheid van
het besteden van het persoonsgebonden budget aan een voorziening
waarvoor een indicatie is afgegeven. Tevens wordt beoordeeld of de
aanvrager in staat is om verantwoording af te leggen over de besteding
van het persoonsgebonden budget volgens de regels die hiervoor zijn
vastgesteld.
In situaties waarbij aanvrager bij eerdere toekenning van een
persoonsgebonden budget wist of in alle redelijkheid had kunnen weten
dat hij het budget niet of slechts ten dele niet heeft besteed aan de
voorziening waarvoor dit budget was toegekend wordt niet meer opnieuw
een persoonsgebonden budget toegekend. Ditzelfde geldt als hij zich niet
heeft gehouden aan de regels ter verantwoording van een persoonsgebonden
budget. In het geval dat een aanvrager in het verleden een
persoonsgebonden budget heeft gehad voor een individuele voorziening op
grond van de verordening Wmo of op grond van de AWBZ waarbij is gebleken
dat hij zich niet heeft gehouden aan de regels van besteding van het
persoonsgebonden budget of de verantwoording daarvan, wordt een
persoonsgebonden budget geweigerd.
d In situaties dat het ziektebeeld dat de aanvrager heeft dermate progressief is
dat bij verstrekking van de voorziening al duidelijk is dat binnen korte tijd
deze voorziening weer vervangen zal moeten worden door een (meer) aangepaste
voorziening kan ook besloten worden geen persoonsgebonden budget toe te passen,
omdat snelle opvolging van voorzieningen een persoonsgebonden budget onwerkbaar
maakt.Artikel 7. Eigen bijdragen en eigen aandeelArtikel 15 van de wet biedt de mogelijkheid bij verstrekking van voorzieningen
in natura of een persoonsgebonden budget eigen bijdragen te vragen. Artikel 19
van de wet biedt de mogelijkheid de hoogte van financiële tegemoetkomingen af te
stemmen op het inkomen van degene aan wie maatschappelijke ondersteuning wordt
verleend: het zogeheten eigen aandeel. In dit artikel wordt van deze
mogelijkheden gebruik gemaakt, zoals opgedragen in artikel 15 eerste lid van de
wet. De omvang van de eigen bijdrage en het eigen aandeel wordt in nadere regels
of beleidsregels van het College nader uitgewerkt. Verwezen wordt naar artikel
35.Hoofdstuk 3. Hulp bij het huishoudenArtikel 8. Vormen van hulp bij het huishouden In artikel 4 eerste lid van de wet wordt het College opgedragen om voorzieningen
aan te bieden ter ondersteuning van het voeren van een huishouden. In deze
verordening wordt dit onderdeel opgesplitst in twee onderdelen. In hoofdstuk 3
van deze verordening gaat het om de voorziening “hulp bij het huishouden”, in
hoofdstuk 4 om “woonvoorzieningen” . Bij het interpreteren van het begrip
“voeren van een huishouden” is er van uitgegaan dat een persoon pas behoefte kan
hebben aan hulp bij het huishouden indien dat huishouden in een voor hem
geschikte woning is gesitueerd. Vandaar dat de onder de Wvg bestaande
woonvoorzieningen onder dit begrip zijn gebracht.Onder de AWBZ werd gesproken van de functie huishoudelijke verzorging. Om aan te
geven dat onder de Wmo sprake is van een ander begrip wordt in deze verordening
het begrip ‘hulp bij het huishouden’ geïntroduceerd.Hulp bij het huishouden kan in twee vormen als voorziening worden
aangeboden.Onder a wordt genoemd de hulp bij het huishouden in natura. Onder
bis genoemd het persoonsgebonden budget (PGB) voor hulp
bij het huishouden. Met dit PGB moet de aanvrager zelf hulp inhuren.Artikel 9. Gebruikelijke zorgBij het vaststellen van de aanspraak op hulp bij het huishouden wordt allereerst
bezien of en in hoeverre eventueel andere personen binnen de leefeenheid zelf de
problemen kunnen oplossen. Deze ontwikkeling is onder de AWBZ-indicatiestelling
in gang gezet vanaf het midden van de jaren ’90 van de vorige eeuw. Voor zover
de ondervonden problemen door middel van dergelijke gebruikelijke zorg kunnen
worden opgelost, is er geen aanspraak op hulp bij het huishouden. In de door het
College vast te stellen regels kan worden bepaald hoe rekening wordt gehouden
met gebruikelijke zorg bij het vaststellen van een aanspraak op een voorziening
voor hulp bij het huishouden.Artikel 10. Omvang van de hulp bij het huishoudenIn de AWBZ werd tot de invoering van de wet geïndiceerd in klassen. Klassen zijn
te vergelijken met standaardporties. Elke klasse is gekoppeld aan minimaal en
een maximaal aantal uren per week binnen een vaste bandbreedte. Indien men
bijvoorbeeld een indicatie heeft voor 1,5 uur hulp, wordt men ingedeeld in
klasse 1. Mocht de behoefte aan hulp van de aanvrager enigszins stijgen of dalen
binnen de bandbreedte van de toegekende klasse, dan hoeft daarvoor niet opnieuw
geïndiceerd en beschikt te worden. Voor de gemeente is dat een administratief
voordeel, voor aanvragers ook. Materieel kan het voor aanvragers binnen de
speelruimte van de klasse echter enigszins negatief of positief uitpakken,
afhankelijk van de daadwerkelijk noodzakelijke uren zorg. Als die zorgbehoefte,
uitgedrukt in uren, zich onderaan de bandbreedte bevindt, is men voordelig uit;
is de behoefte aan uren gelegen vlak onder het plafond van de klasse, is het
voordeel minder. Zolang de objectief vastgestelde behoefte echter binnen de
bandbreedte blijft, is er sprake van een toereikende voorziening. Voor zover
hulp bij het huishouden nodig is die klasse 6 overstijgt, is het mogelijk
additionele uren aan deze hoogste klasse toe te voegen. In het financieel
besluit maatschappelijke ondersteuning wordt door het College jaarlijks het
daarbij passende uurbedrag vastgelegd.Artikel 11. Omvang van het persoonsgebonden budgetDeze bepaling spreekt voor zich en sluit nauw aan op artikel 10. Jaarlijkse
vastlegging houdt verband met een mogelijke prijsindexering, zoals genoemd in
artikel 35.Hoofdstuk 4. WoonvoorzieningenArtikel 12. UitsluitingenEen persoonsgebonden budget of een financiële tegemoetkoming voor het treffen
van voorzieningen wordt alleen verstrekt als het woonruimten betreft die als
zelfstandige woonruimte in het kader van de Wet op de huurtoeslag ook als
zodanig aangemerkt worden. Eenuitzondering zijn
aanpassingen aan woonschepen en binnenschepen; deze komen weinig voor en worden
apart geregeld in het verstrekkingenbeleid. Verder worden geen woonvoorzieningen
verstrekt in gemeenschappelijke ruimten van woongebouwen voor ouderen of
gehandicapten of voorzieningen die in dergelijke gebouwen, ook in de
wooneenheden, bij nieuwbouw of renovatie zonder noemenswaardige meerkosten
kunnen worden meegenomen. Artikel 13. Vormen van woonvoorzieningenDe woonvoorziening kan worden verstrekt in vier hoofdvormen:ad a: een woonvoorziening in natura. Dergelijke woonvoorzieningen worden niet in
de vorm van een financiële tegemoetkomingverstrekt,
bijvoorbeeld de losse tillift, een complexe douchestoel of een traplift;ad b:het persoonsgebonden budget, bijvoorbeeld voor een
bouwkundige of woontechnische ingreep in of aan de woonruimte in het geval de
aanvrager zelf eigenaar is van de woning;ad c:de financiële tegemoetkoming voor woningeigenaren die
niet zelf huren en soms ook rechtspersoon zijn. Deze financiële tegemoetkoming
wordt genoemd in artikel 7 tweede lid van de wet. Een tegemoetkoming voor
verhuis- en inrichtingskosten wordt in de vorm van een financiële tegemoetkoming
verstrekt. De gemeente heeft ervoor gekozen niet alle kosten van verhuizen en
inrichten te vergoeden. Het beleid zoals dat bestond in het kader van de Wvg
wordt hiermee voorgezet.Artikel 14. Soorten woonvoorzieningenAd aHet College kan besluiten om een tegemoetkoming te verstrekken in de verhuis- en
inrichtingskosten, indien verhuisd wordt naar een aangepaste of een goedkoper
aan te passen woning dan de reeds bewoonde woning . Het College maakt de
afweging tussen verstrekking van een tegemoetkoming in de verhuiskosten en een
woningaanpassing. Een woonvoorziening, en dus ook een verhuiskostenvergoeding
is, volgens de Wvg-jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep, alleen
bedoeld voor situaties waarin de ondervonden problemen in direct oorzakelijk
verband staan met bouwkundige of woontechnische aspecten van de te verlaten
woning zelf. Omgevingsfactoren als lawaai, stank, onveiligheidsgevoelens,
overlast etcetera zijn dus niet van belang. Uitgangspunt van het gemeentelijk
beleid is dat zo goed mogelijk gebruik wordt gemaakt van de voorraad aangepaste
woningen in de gemeente.Ad b en cEen bouwkundige of woontechnische woningaanpassing is een aanpassing van de
woning zelf, ter compensatie van de problemen die in de woning spelen ten
aanzien van de bewoner met een beperking. Onder een woonvoorziening waarbij geen
sprake is van een ingreep van bouw- of woontechnische aard zal in de praktijk
met name een persoonsgebonden budget voor woningsanering i.v.m. CARA verstaan
worden. Ook kan onder deze categorie worden begrepen hulpmiddelen voor baden,
wassen en douchenwelke niet nagelvast aan de woning zijn bevestigd,
alsmede mobiele patiëntenliften. Deze laatste twee categorieën roerende
woonvoorzieningen kunnen ook in de vorm van een voorziening in natura worden
verstrekt, bijvoorbeeld in bruikleen of huur, zodat hergebruik mogelijk is.Ad dOmdat met de Wet maatschappelijke ondersteuning niet wordt beoogd om het
inhoudelijke beleidsterrein ten opzichte van de vervallen Wet voorzieningen te
verbreden, noch om dat te versmallen, is de uitraasruimte als woonvoorziening
opgenomen. Een uitraasruimte is een ruimte die op basis van het vervallen
artikel 1, eerste lid, onder e van de Wvg kan worden gedefinieerd als een
verblijfsruimte, waarin een persoon die tengevolge vaneen
beperking in de vorm van een ernstige gedragsstoornis ernstig ontremd gedrag
vertoont, zich kan afzonderen of tot rust kan komen. Een zeer specifieke
voorziening derhalve, die alleen op basis van een specifieke noodzaak en op
basis van een specifieke beperking kan worden verstrekt. Het zal in de regel
gaan om een kleine, veilige en prikkelarme ruimte.Ad e, f, g en hHet betreft hier facultatieve woonvoorzieningen. Kosten voor onderhoud, keuring
en reparatie (e), tijdelijke huisvesting (f), huurderving (g) en verwijderen van
voorzieningen (g) zijn facultatief in de verordening opgenomen. Hier gaat de
gemeente verder dan de wettelijke compensatieplicht. De punten f en g hebben
vooral een functie naar verhuurders van woningen om hun medewerking te
verkrijgen.Artikel 15. Primaat van de verhuizingAl onder de Wvg gold de regel dat bij een aanvraag voor een woningaanpassing
eerst werd bezien of verhuizing naar een andere woning een oplossing kon bieden.
Dit is het zogenaamde primaat van de verhuizing. In feite gaat het om een
uitwerking van de regel dat in beginsel wordt gekozen voor de goedkoopst
adequate voorziening. De mogelijkheid tot het hanteren van het primaat van de
verhuizing is onder de Wvg in de jurisprudentie erkend, zij het dat wel enkele
duidelijke voorwaarden zijn gesteld. In de eerste plaats moeten de financiële
gevolgen van de verhuizing voor de woonlasten binnen aanvaardbare financiële
grenzen vallen, een eis die ook onder de wet gesteld kan worden. Verder moet
duidelijk zijn dat de oplossing in de vorm van een verhuizing kan worden
gerealiseerd binnen een uit het advies blijkende medisch verantwoorde termijn.
Dat houdt dus in dat het Collegezicht moet hebben op de
woningvoorraad om een indicatie te kunnen geven van de mogelijkheden om binnen
die medisch verantwoorde termijn te kunnen verhuizen naar een geschikte
aangepaste of goedkoper aan te passen woning. Ook diverse andere relevante
aspecten, nader uit te werken in de gemeentelijke beleidsregels, kunnen,
afhankelijk van de situatie een rol spelen bij de afweging omtrent het toepassen
van het primaat van de verhuizing in een concreet geval. De financiële grens die
uitgangspunt is bij de toepassing van het primaat van de verhuizing is opgenomen
in het financieel besluit voorzieningen maatschappelijke ondersteuning.Artikel 16. Primaat van de losse woonunitOnder de Wvgkonden gemeenten woningaanpassingen duurder dan
€ 20.420,00 onder bepaalde voorwaarden declareren bij het Ministerie van
Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Onder de Wet maatschappelijke ondersteuning
vervalt deze mogelijkheid en zullen de kosten voor rekening van de gemeenten
komen. Als het gaat om grote aanpassingen aan huurwoningen die opnieuw kunnen
worden verhuurd voor de huisvesting van mensen met beperkingen, kan de
investering over een langere periode afgeschreven worden. In gevallen waarin dat
niet speelt, wordt in principe uitgegaan van het primaat van losse woonunits. In
situaties waarin de mogelijkheid in de concrete situaties bestaat, wordt aan
gebruikvan een dergelijke unit voorrang gegeven middels
deze bepaling. Artikel 17. HoofdverblijfIn tegenstelling tot de Wvg wordt in de wet niet expliciet vermeld dat de
gemeentelijke compensatieplicht alleen geldt voor de inwoners van de gemeente.
Artikel 11 van de wet geeft echter wel een aanwijzing in die richting door
vermelding van “ingezetenen”, mede gezien het feit dat er met de wet geen
inhoudelijke uitbreiding van de werking van de Wvg is beoogd.In eerste instantie geeft de gemeentelijke basisadministratie uitsluitsel. Voor
bepaalde gezondheidszorginstellingen geldt dat de bewoners een briefadres elders
kunnen aanhouden. De gemeente waar de aanvrager van de voorziening daadwerkelijk
verblijft heeft de verplichting tot compensatie van beperkingen. In het geval
van AWBZ-bewoners heeft deze verplichting geen betrekking op de
woonvoorzieningen. Het is noodzakelijk de zinsnede 'of
zalhebben' op te nemen voor situaties waarin de aanvrager
naar een andere gemeente wil verhuizen en in die gemeente een woning wil laten
bouwen of aanpassen voordat deze daadwerkelijk wordt betrokken, zie ook artikel
18, onder b.Onder de Wvg waren AWBZ-bewoners uitgesloten van het recht op woonvoorzieningen.
Een bovenwettelijke uitzondering hierop werd door gemeenten gemaakt voor het
zogenaamde bezoekbaar maken van een woonruimte voor bezoek aan ouders of andere
familieleden. Deze uitzondering was gebaseerd op de verordening. Omdat met de
wet niet wordt beoogd om de omvang van de onder de Wvg geregelde zorgplicht in
te krimpen of uit te breiden, is de optie van het bezoekbaar maken ook weer in
de verordening opgenomen in artikel 17 vierde lid. Verdere verplichtingen dan
hier genoemd in de verordening heeft de gemeente derhalve niet. “Bezoekbaar
maken” wordt in de verordening daarom gelimiteerd tot het bereikbaar maken van
de woonruimte zelf en enkele essentiële ruimten daarin, en kan bovendien in
financiële zin worden gemaximeerd.Artikel 18. WeigeringsgrondenOm in aanmerking te komen voor woonvoorzieningen moet ereen
duidelijke samenhang zijn tussen de ondervonden woonproblemen en de beperking
die men heeft. Aanvragen voor woonvoorzieningen die hun oorzaak vinden in andere
factoren dan die beperking, kunnen worden geweigerd op grond van artikel
18.Ad aDe weigeringsgrond onder a is bijvoorbeeld van toepassing in de situatie dat de
aanvrager vraagt om isolatie van zijn woning waarbij er geen rechtstreeks
oorzakelijk verband bestaat tussen de beperking en de bouwkundige of
woontechnische kenmerken van de woning.Ad bOnder b wordt de verhuizing naar een inadequate woning genoemd als
weigeringsgrond voor woonvoorzieningen. Niet de ondervonden beperking, maar de
verhuizing naar een niet geschikte woningis dan de
voornaamste oorzaak van de ondervonden problemen. Deze bepaling heeft
voornamelijk betrekking op situaties waarin men gaat verhuizen zonder specifieke
reden, maar gewoon omdat men daar zin in heeft. Uitzondering in deze bepaling is
de zogeheten “belangrijke reden”. Daarbij moet gedacht worden aan een verhuizing
vanwege samenwoning, huwelijk of het aanvaarden van werk elders.Ad cAls een persoon met beperkingen verhuist, zal deze, in relatie tot die
beperkingen, moeten zoeken naar een zo geschikt mogelijke woning. Het is niet de
bedoeling dat men zo maar een ongeschikte woning kiest en vervolgens de rekening
voor aanpassingen bij de gemeente indient. Met “verhuizen” wordt hier overigens
niet alleen gedoeld op de feitelijke verhuizing, maar ook op alle onomkeerbare
handelingen die normaal gesproken voorafgaan aan een verhuizing, zoals het
tekenen van een koop-, huur- of erfpachtcontract, zie ook artikel 17, eerste
lid, waarin wordt bepaald dat het gaat om een situatie waarin men in de
betreffende woning “zijn hoofdverblijf heeft of zal hebben”.Voor de toepassing van deze weigeringsgrond geldt dat ook de gemeente ervoor zal
moeten zorgen zicht te hebben op de aangepaste of makkelijk aan te passen
woningvoorraad, niet alleen sociale huurwoningen, maar ook in de vrije sector en
zonodig het koopwoningenbestand. Daarnaast zal de gemeente haar burgers goed
moeten informeren over de gang van zaken bij dit soort verhuizingen. Alleen dan
kan worden gemotiveerd dat iemand al dan niet is verhuisd naar de voor zijn
situatie meest geschikte woning.Ad dOp basis van het feit dat voorzieningen op grond van de wet in
hoofdzaakzijn gericht op het individu, worden in
beginsel geen voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten van wooncomplexen
verstrekt. Evenals onder de Wvg gold, zijn er uitzonderingen gemaakt voor de in
de verordening genoemde voorzieningen in gemeenschappelijk ruimten. De opsomming
is limitatief, dat wil zeggen dat er niet meer hoeft te worden verstrekt dan er
in de verordening is genoemd.Ad eOnder e wordt met name gedoeld op verhuiskostenvergoedingen; veel verhuizingen
zijn als algemeen gebruikelijk te beschouwen, ook los van de beperking die men
heeft. Te denken valt aan verhuizingen van het ouderlijk huis naar een
zelfstandige woonruimte, verhuizing van senioren naar een kleinere woning, omdat
de eengezinswoning te bewerkelijk is geworden en kinderen reeds zelfstandig
wonen.Ad fVerhuizingen naar AWBZ- en andere zorginstellingen leiden ertoe dat de aanvrager
buiten de doelgroep van de wet valt; deze mensen kunnen immers niet meer
zelfstandig participeren en hebben dus geen aanspraak op woonvoorzieningen, ook
al omdat ze die onder de Wvg ook al niet hadden. Als er in de te verlaten woning
geen problemen bij het normale gebruik van de woning werden ervaren, is de
verhuizing naar de nieuwe woning kennelijk de oorzaak van de problemen en is men
verhuisd naar een inadequate woning. In dergelijke situaties is er, evenals
onder de Wvg geen aanspraak op woonvoorzieningen, hetgeen al meermaals door de
Centrale Raad van Beroep is bevestigd.Artikel 19. Kosten in verband met tijdelijke huisvestingIn die gevallen waarin de gehandicapte tijdens het aanbrengen van de
voorzieningen niet in de woonruimte kan blijven wonen en om deze reden tijdelijk
naar een andere woonruimte moet uitwijken, kan voor de periode dat dit
noodzakelijk is een vergoeding in de dubbele woonlasten worden verstrekt.Alleen in die gevallen dat het redelijkerwijs buiten de mogelijkheden van de
gehandicapte ligt om te voorkomen dat er dubbele woonlasten opgebracht moeten
worden, kan tot vergoeding van extra woonlasten in verband met tijdelijke
huisvesting worden overgegaan.De maximale hoogte van vergoedingen welke in verband met tijdelijke huisvesting
worden verstrekt is vastgelegd het financieel besluit voorzieningen
maatschappelijke ondersteuning.Artikel 20. Woonvoorzieningen bij woonwagensDe uitgangspunten en de gevallen waarin een woonvoorziening aan een woonwagen
kan worden verstrekt zijn in principe gelijk aan die bij woningen.Daarnaast wordt de technische levensduur van de woonwagen getoetst, wordt
nagegaan of de standplaats binnen een periode van 5 jaar voor opheffing in
aanmerking komt, of de woonwagen ten tijde van het indienen van de aanvraag in
de gemeente op een standplaats stond en of de hoofdbewoner in het bezit is van
een bewonersvergunning als bedoeld in de Woningwet.Hoofdstuk 5. Het zich lokaal verplaatsen per vervoermiddel.Artikel 21. Vormen van te verstrekken voorzieningenAd aDe collectieve vervoersvoorziening is al bekend in de vorm van het collectief
vraagafhankelijk vervoer, zoals dat zich vanaf 1994 onder de Wvg heeft
ontwikkeld.Ad bIndividuele voorzieningen in natura kunnen bestaan uit een diversiteit van
vervoermiddelen, evenals onder de Wvg. In de beleidsregels c.q. het
verstrekkingenbeleid wordt uitgewerkt onder welke voorwaarden men voor een
bepaald soort voorziening in aanmerking komt.Ad cBelangrijkste aanvulling ten opzichte van de Wvg is het persoonsgebonden budget.
De vaststelling van de hoogte van het persoonsgebonden budget door het College
wordt in het financieel besluit maatschappelijke ondersteuning uitgewerkt.Artikel 22. Het primaat van het collectief vervoerArtikel 22 geeft het primaat van het collectief vervoer aan boven de individuele
verstrekkingen zoals genoemd onder b en c van artikel 21. Men kan voor
individuele verstrekkingen in aanmerking komen:
indien men door de aard van de beperking geen gebruik kan maken van een
collectievevervoersvoorziening, of
indien er geen collectief vervoer aanwezig is.
Individuele voorzieningen kunnen echter ook in aanvulling op het gebruik van een
collectief systeem verstrekt kunnen worden. Dit is het geval wanneer het
collectief systeem de vervoersbehoefte van de aanvrager die een aanspraak heeft
niet volledig dekt. Dit is volgens de jurisprudentie van de Centrale Raad van
Beroep onder de Wvg van bijzonder belang bij mensen die slechts zeer beperkt
mobiel zijn (mensen met een loopafstand van maximaal circa 100 meter). Alleen
collectief vervoer is voor deze categorie mensen geen adequate voorziening.Artikel 23. Algemeen gebruikelijke vervoersvoorzieningenOnder de Wvg is in de rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep bepaald dat
het stellen van een inkomensgrens voor een forfaitaire tegemoetkoming in
vervoerskosten bij een inkomen van 1,5 x het voor de aanvrager geldende
norminkomen niet in strijd was met de geldende zorgplicht. Iemand met een
dergelijkinkomen wordt geacht de kosten van het lokaal
vervoer of bezit en gebruik van een auto zelf te kunnen dragen. Er is een
duidelijke relatie met het begrip “algemeen gebruikelijk”; indirect worden de
kosten van vervoer in relatie tot het inkomen algemeen gebruikelijk geacht. Dit artikel stelt de hoogte van het inkomen vast waarbij een auto en de daarmee
samenhangende kosten als algemeen gebruikelijk kunnen worden beschouwd.Artikel 24. Omvang in gebied en in kilometersOnder de Wvg is de zorgplicht voor vervoer beperkt tot verplaatsingen in het
kader van het leven van alledag in de directe woon- of leefomgeving; de wet
spreekt nu in artikel 4 eerste lid, onder c, over “het zich lokaal verplaatsen
per vervoermiddel”. Dit lijkt beperkter te zijn dan de zorgplicht onder de Wvg,
maar aangezien met de Wet maatschappelijke
ondersteuningniet is beoogd de reikwijdte van de Wvg te
beperken of uit te breiden, is er geen reden om aan te nemen dat alleen de
letterlijk lokale verplaatsingen onder de wet zullen vallen. Vandaar dat in
artikel 24, conform de onder de Wvg gevormde jurisprudentie, wordt uitgegaan van
de eigen woon- of leefomgeving, met als uitzondering de bovenregionale
zorgplicht, zoals die ook in de Wvg-jurisprudentie is omschreven.Sinds maart 2002 houdt de vaste jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep
onder de Wvg in dat een vervoersvoorziening of een combinatie van voorzieningen
de mogelijkheid moet bieden om op jaarbasis minimaal 1.500-2.000 kilometer af te
leggen. Deze jurisprudentie wordt hier vastgelegd, aangezien met de wet niet
wordt beoogd de werkingssfeer van de Wvg uit te breiden. In het financieel
besluit voorzieningen maatschappelijke ondersteuning is de hoogte van de
vervoersvergoedingen vastgelegd, Bij het bepalen van de hoogte van de
vergoedingen is er rekening mee gehouden dat alleen de meerkosten ten opzichte
van de kosten van het openbaar vervoer in aanmerking komen voor vergoeding.Hoofdstuk 6. Zich verplaatsen in en om de woningArtikel 25. Vormen van rolstoelvoorzieningenOnder de Wvg waren rolstoelen in de wet zelf als aparte categorie voorzieningen
opgenomen. In de Wet maatschappelijke ondersteuning is dat niet het geval, maar
aangezien met deze wet niet wordt beoogd het beleidsterrein ten opzichte van de
voorafgaande Wvg te verbreden of te versmallen, wordt de rolstoel gehandhaafd
als de enige voorziening waarmee beperkingen bij het verplaatsen in en rond de
woning in het kader van de wet gecompenseerd kunnen worden. Een definitie van
een rolstoel is niet te geven, daarom wordt hier onder het begrip “rolstoel” een
rolstoel begrepen te worden de rolstoel zoals iedereen die kent. Deze rolstoel
kan zowel handbewogen als elektrisch aangedreven zijn. Een
(elektrische)trippelstoel wordt niet als rolstoel beschouwd en wordt niet op
grond van de wet verstrekt. De trippelstoel valt onder de door de Regeling
Zorgverzekering te verstrekken voorzieningen. Een rolstoel kan zowel worden
gebruikt als een verplaatsingsmiddel voor binnen als voor buiten. Primair doel
van de rolstoel is het zittend verplaatsen, omdat lopend verplaatsen, ook met op
grond van andere regelingen te verstrekken voorzieningen als looprekken,
rollators, wandelstokken en krukken niet of onvoldoende mogelijk is. Kosten van
onderhoud en reparatie van de rolstoel vallen eveneens onder de wet.Voorzieningen die geen verband houden met het genoemde primaire
verstrekkingsdoel, het verplaatsen. Bij accessoires gaat het uiteraard alleen om
medisch noodzakelijke en niet-algemeen gebruikelijke zaken.De sportrolstoel valt in het kader van deze verordening onder het begrip
rolstoel. Onder de Wvg was de sportrolstoel, meestal verstrekt in de vorm van
een forfaitaire financiële tegemoetkoming, een bovenwettelijke voorziening die
alleen op basis van de verordening werd verstrekt.Onder a en b betreft het de individuele rolstoel voor dagelijks zittend gebruik,
terwijl onder c de sportrolstoel wordt genoemd.Artikel 26. Dagelijks rolstoelgebruik en sportrolstoelEen rolstoel in natura of in de vorm van een persoonsgebonden budget zal worden
verstrekt als de rolstoel voor het dagelijks zittend verplaatsen in en om de
woning langdurig medisch noodzakelijk is. Geen rolstoel wordt verstrekt als
hulpmiddelen als krukken, een rollator, of andere hulpmiddelen een voldoende
oplossing bieden voor het verplaatsingsprobleem. Wel kan, als dit noodzakelijk
is, een rolstoel verstrekt worden in aanvulling op dergelijke voorzieningen,
mits het gebruik dagelijks noodzakelijk is. De nadere verstrekkingscriteria
worden vastgelegd in de beleidsregels.Een sportrolstoel, in principe altijd te verstrekken als een persoonsgebonden
budget, zal verstrekt worden als zonder de sportrolstoel sportbeoefening niet
mogelijk is of zal zijn. Daarbij dient onder het begrip sportrolstoel
uitsluitend een sportrolstoel verstaan te worden. Andere sportvoorzieningen
worden niet verstrekt, evenmin als hulpmiddelen aan een sportrolstoel zoals een
handbike, die alleen voor sportbeoefening, en niet voor het lokaal verplaatsen
nodig is.Artikel 27. Aanspraak op rolstoelvoorzieningen voor
AWBZ-bewonersRecht op een op grond van de AWBZ verstrekte rolstoel aan AWBZ-bewoners bestaat
alleen indien de AWBZ-bewoner zowel de AWBZ-functie “verblijf”, als de functie
“behandeling” geniet in één en dezelfde erkende AWBZ-instelling. Als een
AWBZ-bewoner niet aan deze voorwaarde voldoet, is er ook geen recht op een
AWBZ-rolstoel, en zal er door de gemeente een rolstoel moeten worden verstrekt
op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning. Onduidelijkheid kan ontstaan, wanneer een instelling met alleen erkenning voor
de AWBZ-functie “verblijf” (bijvoorbeeld een verzorgingshuis) de AWBZ-functie
“behandeling”als het ware inkoopt bij een voor die functie wél erkende
instelling. Het “verzorgingshuis met verpleegafdeling” is een veelvoorkomende
situatie, waarin in de instelling wél beide AWBZ-functies kunnen worden
“genoten”, maar de instelling zelf geen erkenning heeft voor beide
AWBZ-functies, maar alleen voor de functie “verblijf”. Het gevolg is dat er geen
recht op een AWBZ-rolstoel bestaat in een dergelijke situatie, juist omdat beide
functies op die verpleegafdeling niet door één en dezelfde erkende
AWBZ-instelling worden verzorgd, maar door twee verschillende AWBZ-instellingen,
waarbij de ene instelling gebruik maakt van de erkenning van de andere
instelling.Hoofdstuk 7. Voorbereiding en motivering van besluitenArtikel 28. Relatie met de Algemene Wet Bijzondere
ZiektekostenIn artikel 4:1 van de Algemene wet bestuursrecht is bepaald dat een aanvraag tot
het geven van een beschikking schriftelijk wordt ingediend, tenzij bij wettelijk
voorschrift anders is bepaald. Dat betekent dat er altijd een eerste handeling
van de kant van de aanvrager noodzakelijk is: er moet eerst een aanvraag worden
ingediend. Een persoon uit de doelgroep van deze wet kan dus niet verwachten dat
vanuit de gemeente op eigen initiatief iets in zijn of haar richting wordt
ondernomen. Het College kan het gebruik van een aanvraagformulier
voorschrijven.Op basis van het amendement-Mosterd c.s. (kamerstuk nr. 30 131-54 ) is in
artikel 5, tweede lid, onder a, van de wet opgenomen dat de gemeenteraad bij
verordening regels moet vaststellen omtrent de wijze waarop de toegang tot
individuele voorzieningen in samenhang met voorzieningen op het gebied van wonen
en zorg als bedoeld in de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten is geregeld.Gezien de toelichting op dit amendement, waarbij is vermeld dat het tweede lid,
onder a, ertoe strekt dat “de gemeente bepaalt hoe achter één loket de samenhang
van toegang tot voorzieningen krachtens deze wet met toegang tot
zorgvoorzieningen krachtens de AWBZ of toegang tot voorzieningen op het gebied
van wonen is geregeld”, wordt gedoeld op de zogenaamde één-loketgedachte.
Wetsbepaling en toelichting lopen echter enigszins uit elkaar, omdat in de
wetsbepaling “voorzieningen op het gebied van wonen en zorg als bedoeld in de
Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten” gebundeld (als vallend onder de AWBZ)
worden genoemd, terwijl in de toelichting op het amendement waarop de
wetsbepaling is gebaseerd onderscheid wordt gemaakt tussen toegang tot
zorgvoorzieningen krachtens de AWBZ en toegang tot voorzieningen op het gebied
van het wonen. Verder wordt er, zoals hierboven al geciteerd, in de toelichting
geen onderscheid meer gemaakt tussen raad en College, slechts “de gemeente”
wordt genoemd. Praktisch gezien zal de concrete uitvoering van activiteiten in
het zorgloket en de werking ervan een typische uitvoeringsactiviteit zijn, dus
naar zijn aard vallen onder de verantwoordelijkheid van het College. De door de
Raad vast te stellen verordening beperkt zich daarom tot het aanwijzen van een
loket,waarbij de nadere uitwerking daarvan via het College geregeld moeten
worden.Artikel 29. Inlichtingen, onderzoek, advies en beschikkingHet eerste lid onder a en b van dit artikel bepaalt dat het College bevoegd is
de aanvrager op te roepen in persoon te verschijnen om hem te ondervragen op een
door het College te bepalen plaats en tijdstip en te laten onderzoeken en/of
ondervragen door een of meer daartoe aangewezen deskundigen. Dit alles met de
beperking dat dit in het belang moet zijn voor de beoordeling van de
aanvraag.Afdeling 3:3 van de Algemene wet bestuursrecht, geeft in een vijftal artikelen
enige algemene bepalingen over (externe) advisering. Artikel 3:5 eerste lid
Algemene wet bestuursrecht geeft aan dat in deze afdeling onder adviseur
verstaan wordt: een persoon of College, bij of krachtens wettelijk voorschrift
belast met het adviseren inzake door een bestuursorgaan te nemen besluiten en
niet werkzaam onder verantwoordelijkheid van dat bestuursorgaan.In tegenstelling tot hetgeen er was bepaald in de Wvg is in de wet niet geregeld
dat er een adviseur benoemd moet worden. Advies zal in het kader van de
uitvoering van de wet echter onontbeerlijk zijn. De gemeente dient één of meer
adviseurs aan te wijzen om in het kader van de wet advies uit te brengen. In de
verordening wordt niet opgenomen wie de adviseur is. Men kan immers meer
adviseurs in verschillende, zelfs wisselende situaties hebben, hetgeen een
eenduidige vermelding onmogelijk maakt.Het College vraagt een aangewezen deskundige in voorkomende gevallen om
advies.Door deze bepaling is het te allen tijde mogelijk om advies te vragen. Het is
verstandig hierbij te (kunnen) motiveren waarom advies gevraagd wordt, met het
oog op een eventuele beroepsprocedure, waarin dit een rol zou kunnen
spelen.Een afwijzing om medische redenen kan uiteraard alleen maar op basis van een
medisch advies. Met name wanneer de aard van de aandoening niet echt duidelijk is, is advies
onontbeerlijk; soms kan een op het oog eenvoudige aanvraag leiden tot een stroom
van verdere aanvragen, zonder dat duidelijk is wat iemand mankeert. Dat kan bij
verstrekking van voorzieningen zelfs tot invaliderende effecten voor de
aanvrager en onnodige kosten voor de gemeente leiden. Dit probleem speelt in het
bijzonder bij een aantal zogeheten (medisch) moeilijk objectiveerbare
aandoeningen: (m)moa’s.Het derde lid geeft aan dat bij de advisering gebruik gemaakt moet worden van de
zogenaamde ICF-classificatie van de Wereld
Gezondheidsorganisatie.Deze bepaling is in de
verordening opgenomen naar aanleiding van de toelichting op amendement 65,
waarin staat“Voor de gemeentelijke uitvoeringspraktijk
biedt de International Classification of Functions, Disabilities and Impairments
(ICF classificatie) een uniform begrippenkader dat als grondslag kan dienen om
de behoefte aan voorzieningen in individuele gevallen vast te stellen.”Mede omdatbij de indicatiestelling van de diverse functies
in de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten eveneens van deze classificatie
gebruik wordt gemaakt kan het gebruik van de ICF-classificatie afstemming tussen
de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en deze wet vergemakkelijken.De bepaling in het vierde lid spreekt voor zich; het is duidelijk dat gegevens
inzake de medische toestand, het inkomen, de woonsituatie en allerlei andere
gegevens noodzakelijk kunnen zijn om eenaanvraag te kunnen
beoordelen. Uiteraard moet er niet meer worden opgevraagd dan noodzakelijk is voor het nemen
van een besluit op de aanvraag, zie hieromtrent ook artikel 4:3 Algemene wet
bestuursrecht. Weigert de aanvrager echter de voor het nemen van het besluit
noodzakelijke gegevens te verstrekken, dan rest het College niets anders dan de
aanvraag volgens de procedure van artikel4:5 Algemene wet
bestuursrecht buiten behandeling te laten.Ten aanzien van het omgaan met de – vaak privacygevoelige – gegevens moet de
gemeente rekening houden met de verplichtingen die voortvloeien uit de Wet
bescherming persoonsgegevens (Wbp).Het vijfde lid vertaalt de opdracht van artikel 26 eerste lid van de wet naar de
verordening en bepaalt dat de beschikking dient te vermelden op welke wijze de
genomen beschikking bijdraagt aan het behouden en bevorderen van de
zelfredzaamheid en de normale maatschappelijke participatie van de
aanvrager.Artikel 30. Samenhangende afstemmingIn artikel 5, tweede lid, onder b, van de wet is vastgelegd dat de raad in de
verordening bepaalt op welke wijze de verkrijging van individuele voorzieningen
samenhangend afgestemd wordt op de situatie van de aanvrager. Deze bepaling is
bedoeld om, naast de toepassing van algemene bestuursrechtelijke
zorgvuldigheidseisen, de inhoud van de voorzieningen zelf, vanuit
cliëntperspectief, in samenhang te bezien.Bij deze eisen is aangesloten bij de eisen die het Zorgindicatiebesluit stelt
ten aanzien van het onderzoek inzake de AWBZ. Hierdoor is enerzijds de samenhang
met de AWBZ gewaarborgd, maar wordt anderzijds ook een ruime hoeveelheid
informatie vergaard waarmee het College een zorgvuldig, op de individuele
situatie af te stemmen besluit kan nemen.Hoofdstuk 8. Wijziging, intrekking en terugvorderingArtikel 31. Wijzigingen in de situatieIn dit artikel wordt een actieve informatieplicht opgelegd aan de ontvangen van
een voorziening. Daarbij gaat het om wijzigingen in zijn situatie die van
invloed kunnen zijn op het recht op een voorziening of de (ongewijzigde)
voortzetting ervan. In het tweede lid is aangegeven dat de ontvanger van een
voorziening bij de bekendmaking van de beschikking tot verstrekking van de
voorziening in kennis moet worden gesteld van de voor hem geldende
informatieplicht. Het verdient aanbeveling die mededeling in de beschikking op
te nemen.Artikelen 32. en 33. Intrekking en wijzigingDeze bepalingen kennen aan het College de bevoegdheid toe een beschikking
waarbij een voorziening is verstrekt in te trekken of in het nadeel van de
ontvanger te wijzigen. Deze bevoegdheid vormt de publiekrechtelijke grondslag
voor het geheel of gedeeltelijk terugvorderen van een voorziening wegens
onverschuldigde betaling.Het ligt voor de hand dat van de bevoegdheid tot intrekking c.q. wijziging in
ieder geval gebruik te maken, indien er aan de zijde van de
aanvragersprake is van verwijtbaarheid. Zoals wanneer
de aanvrager bewust verkeerde gegevens heeft verstrekt, bijvoorbeeld over zijn
inkomen. Ook kan terugvordering van een voorziening in natura aan de orde zijn
wanneer de aanvragerin gebreke blijft zijn eigen bijdrage
binnen de gestelde termijn en na aanmaning te voldoen.Daarnaast is getracht een verantwoorde inzet gebruik van gemeenschapsgelden te
waarborgen door te bepalen dat een voorziening gebruikt dient te worden voor het
doel waarvoor zij verstrekt is.Een voorziening dient binnen een redelijke termijn te worden aangewend om te
kunnen vaststellen dat deze (voldoende) wordt benut. Als een vergoeding of
tegemoetkoming niet binnen een redelijke termijn wordt besteed of een met behulp
daarvan aangeschafte voorziening niet of onvoldoende wordt gebruikt voor het
beoogde doel, kan de beschikking waarbij de voorziening is verstrekt, worden
ingetrokken of ten nadele van de ontvanger worden gewijzigd, gevolgd door
terugvordering. Met het oog op deze consequenties is bepaald dat van de
bevoegdheid tot intrekking en wijziging melding moet worden gemaakt tegelijk met
de bekendmaking van de beschikking tot het verstrekken van een voorziening.Artikel 34. TerugvorderingDe wet bevat geen bepalingen omtrent terugvordering van voorzieningen.
Terugvordering is het logisch vervolg op de intrekking of wijziging (in termen
van een verlaging van een tegemoetkoming of vergoeding) ten nadele van de
ontvanger van een verstrekking, wanneer die al is geëffectueerd.Een dergelijke intrekking of wijziging vormt geen executoriale titel voor
terugvordering noch doet het besluit tot terugvordering dat, zoals wel het geval
is bij de Wet werk en bijstand. Er is wel sprake van een civielrechtelijke
vordering op grond van onverschuldigde betaling, waarvoor het Burgerlijk
Wetboek, boek 6 artikel 203 e.v., de wettelijke basis biedt. Immers is de
publiekrechtelijke grondslag geheel of gedeeltelijk aan de betaling ontvallen
door de terugwerking van het intrekkings- of wijzigingsbesluit. Aan de gerechtelijke procedure zijn kosten verbonden, met name in gevallen
waarin de vordering hoger is dan € 5.000,00 en dus een procedure met
procureurstelling bij de rechtbank noodzakelijk is. Bij lagere bedragen kan een
eenvoudige dagvaardingsprocedure bij de kantonrechter gevolgd worden, zonder
verplichte procureurstelling.Voor zover de ontvanger niet bereid of in staat is de met behulp van een
toegekende vergoeding of tegemoetkoming aangeschafte voorziening in volle en
vrije eigendom en in goede staat aan de gemeente af te staan, behoudt zij een
vordering tot gehele of gedeeltelijke terugbetaling van de verstrekte bijdrage.
Bij een beoordeling van de staat van de over te dragen voorziening wordt
uitgegaan van normale slijtage, rekening houdende met de beperkingen van de
gebruiker.Ook hier wordt een beroep op onbekendheid met de bevoegdheid tot terugvordering
– daargelaten of dit beroep zou kunnen slagen (‘ieder wordt geacht de wet te
kennen’) – afgeweerd door mededeling van de terugvorderingsbevoegdheid bij de
bekendmaking van de beschikking waarbij de voorziening is verstrekt. Hoofdstuk 9. Overige bepalingenArtikel 35. Nadere regels en beleidsregelsIn dit artikel is aangegeven dat het College nadere regels en beleidsregels kan
vaststellen voor de uitvoering van de verordening. De bevoegdheid tot het
vaststellen van beleidsregels vloeit mede voort uit de Algemene wet
bestuursrecht (artikel 4:81).In het tweede lid zijn de onderwerpen vermeld die het College in elk geval in
regels dient uit te werken.Artikel 36. HardheidsclausuleArtikel 36 bepaalt dat het College in bijzondere gevallen ten gunste van de
aanvrager kan afwijken van de bepalingen van deze verordening, en dus niet van
de in de wet zelf genoemde bepalingen. Zonodig wordt hierbij advies ingewonnen.
Dit afwijken kan alleen maar ten gunste en nooit ten nadele van de betrokken
persoon met beperkingen of de eigenaar van de woonruimte. Bij de woningeigenaar,
bijvoorbeeld een corporatie kan gedacht worden aan een situatie waar het van
belang is dat een woonruimte ook langer dan zes maanden leeg staat, omdat
bijvoorbeeld bekend is dat een persoon met beperkingen voor wie de aangepaste
woning uitermate geschikt is, op het punt staat om uit een revalidatiecentrum te
worden ontslagen. In die gevallen kan het doelmatiger zijn om een langere
periode een tegemoetkoming in de huurderving te verstrekken. Verder is met
nadruk gemeld: in bijzondere gevallen. Het gebruik maken van de
hardheidsclausule moet beschouwd worden als een uitzondering en niet als een
regel. Het College moet in verband met precedentwerking dan ook duidelijk
aangeven waarom in een bepaalde situatie van de verordening wordt
afgeweken.Artikel 37. Vervallen.Artikel 38. EvaluatieOp grond van dit artikel dient de uitvoering van de verordening en de daarop
gebaseerde regels tweejaarlijks geëvalueerd te worden. Indien de evaluatie
daartoe aanleiding geeft, bijvoorbeeld omdathet voorzieningenniveau te hoog of te laag blijkt te zijn, dient de evaluatie te
leiden totaanpassing van de verordening of van de (beleids)regels.Artikel 39Deze bepaling spreekt voor zich en wordt niet nader toegelicht.A.Toepassingsregister