CVDR232491_1Verordening zuiveringsheffing waterschap Hunze en Aa's 2013nlregelingWaterschap Hunze en Aa's2018-06-12Waterschap Hunze en Aa'sZuidoosthoeker, Gezinsblad, Ter Apeler Courant/Kanaalstreek, Streekblad, Groninger Gezinsbode, HS krant, Veendammer, Eemsbode/Noorderkrant, Harener Weekblad, 12-12-2012Verordening zuiveringsheffing waterschap Hunze en Aa's 2013Waterschapswet, art. 110algemeen bestuurfinanciën en economie2012-11-21De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2012-12-202014-01-01nieuwe regeling1191belastingGeen.Geen.Verordening zuiveringsheffing Hunze en Aa’s 2013Het algemeen bestuur van Hunze en Aa’s;op voordracht van het dagelijks bestuur d.d. 8 oktober 2012;gelet op de artikelen 110 en hoofdstuk XVIIb van de Waterschapswet en
hoofdstuk 6.2 van het Waterschapsbesluit;BESLUIT:Vast te stellen de:Verordening zuiveringsheffing Hunze en Aa’s 20131Deze verordening verstaat onder:a. stoffen: de stoffen genoemd in artikel 7 van deze verordening;b. riolering: een voorziening voor de inzameling en het transport van
afvalwater, in beheer bij een gemeente;c. zuiveringtechnisch werk: een werk voor het zuiveren van afvalwater of het
transport van afvalwater, niet zijnde een riolering;d. afvoeren: het brengen van stoffen op een riolering of op een
zuiveringtechnisch werk in beheer bij het waterschap;e. woonruimte: een ruimte die blijkens haar inrichting bestemd is om als een
afzonderlijk geheel te voorzien in woongelegenheid en waarvan de delen
blijkens de inrichting van die ruimte niet bestemd zijn om afzonderlijk in
gebruik te worden gegeven;f. bedrijfsruimte: een naar zijn of haar aard en inrichting als afzonderlijk
geheel te beschouwen terrein of ruimte, niet zijnde een woonruimte, een
zuiveringtechnisch werk of een riolering;g. Hefpunt: openbaar lichaam op grond van de Wet gemeenschappelijke
regelingen van de waterschappen Noorderzijlvest, Hunze en Aa’s en Wetterskip
Fryslân. Hefpunt verzorgt voor de deelnemers de heffing en invordering van
de waterschapslasten;h. de ambtenaar belast met de heffing: de door het dagelijks bestuur van
Hefpunt aangewezen ambtenaar, als bedoeld in artikel 124, vijfde lid,
onderdeel a, van de Waterschapswet;i. de ambtenaar belast met de invordering: de door het dagelijks bestuur van
Hefpunt aangewezen ambtenaar, als bedoeld in artikel 124, vijfde lid,
onderdeel b, van de Waterschapswet;j. drinkwater: drinkwater als bedoeld in artikel 1, eerste lid van de
Drinkwaterwet;k. ingenomen water: geleverd drink– en industriewater, warm tapwater,
onttrokken grond– en oppervlaktewater en opgevangen hemelwater;l. drinkwaterbedrijf: een drinkwaterbedrijf als bedoeld in artikel 1, eerste
lid, onderdeel d, van de Drinkwaterwet;m. afvalwater: afvalwater als bedoeld in artikel 3.4 van de Waterwet;n. warm tapwater: warm tapwater als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de
Drinkwaterwet.2Bij deze verordening behoren de volgende bijlagen:1. Bijlage I: voorschriften onderzoek afvalwater;2. Bijlage II: tabel afvalwatercoëfficiënten, zoals opgenomen in artikel
122k, derde lid, van de Waterschapswet.feit en heffingsplicht31.Ter bestrijding van kosten die zijn verbonden aan de behartiging van de
taak inzake het zuiveren van afvalwater, wordt onder de naam
zuiveringsheffing een directe belasting geheven ter zake van direct of
indirect afvoeren op een zuiveringstechnisch werk in beheer bij het
waterschap. 2.Aan de heffing worden onderworpen:a. ter zake het afvoeren vanuit een woonruimte of een bedrijfsruimte:
degene die het gebruik heeft van die ruimte;b. ter zake het afvoeren anders dan bedoeld onder a: degene die
afvoert.3.Voor de toepassing van het tweede lid, onderdeel a, is
heffingsplichtig:a. in geval van gebruik van een woonruimte door de leden van een
huishouden: degene die door de ambtenaar belast met de heffing is
aangewezen;b. in geval van gebruik door degene aan wie een deel van een
bedrijfsruimte in gebruik is gegeven: degene die dat deel in gebruik
heeft gegeven met dien verstande dat degene die het deel in gebruik
heeft gegeven, bevoegd is de heffing als zodanig te verhalen op degene
aan wie dat deel in gebruik is gegeven;c. in geval van het voor volgtijdig gebruik ter beschikking stellen van
een woonruimte of bedrijfsruimte: degene die de ruimte ter beschikking
heeft gesteld, met dien verstande dat degene die de ruimte ter
beschikking heeft gesteld, bevoegd is de heffing als zodanig te verhalen
op degene aan wie de ruimte ter beschikking is gesteld.4.Indien stoffen met behulp van een riolering worden afgevoerd, is degene
bij wie die riolering in beheer is, slechts voor die stoffen die de
beheerder zelf op de riolering heeft gebracht aan een heffing
onderworpen.5.De opbrengst van de heffing kan tevens worden besteed:a.aan het verstrekken van subsidies ter tegemoetkoming in de kosten van
het voorbereiden en uitvoeren van maatregelen die verband houden met het
zuiveren van afvalwater aan diegenen die tot het treffen van die
maatregelen zijn gehouden;b. aan het verstrekken van subsidies aan heffingsplichtigen tot behoud
van het gebruik van zuiveringtechnische werken teneinde een stijging van
het tarief van de heffing zoveel mogelijk te voorkomen.4Het afvoeren door het waterschap is vrijgesteld van de heffing.van de belastingschuld en heffing naar tijdsevenredigheid51.De heffing ter zake van bedrijfsruimten en van woonruimten als bedoeld
in de artikelen 14 en 15 is verschuldigd bij het begin van het
heffingsjaar of, zo dit later is, bij de aanvang van de
heffingsplicht.2.Indien de heffingsplicht als bedoeld in het eerste lid in de loop van
het heffingsjaar aanvangt, is de heffing naar tijdsevenredigheid
verschuldigd.3.Indien de heffingsplicht als bedoeld in het eerste lid in de loop van
het heffingsjaar eindigt, bestaat aanspraak op verlaging naar
tijdsevenredigheid van de verschuldigde heffing. Hiertoe kan de
heffingsplichtige een aanvraag tot ontheffing indienen bij de ambtenaar
belast met de heffing.4.Het tweede lid en het derde lid zijn niet van toepassing indien de
gebruiker van een woonruimte binnen het gebied van het waterschap
verhuist en daarbij weer het gebruik krijgt van een woonruimte van
waaruit eveneens wordt geloosd.6Het heffingsjaar is gelijk aan het kalenderjaar.en heffingsmaatstaf71.Voor de heffing bedoeld in artikel 3 geldt als grondslag de hoeveelheid
en de hoedanigheid van de stoffen die in een kalenderjaar worden
afgevoerd.2.Voor de heffing geldt als heffingsmaatstaf de vervuilingswaarde van de
stoffen die in een kalenderjaar worden afgevoerd. De vervuilingswaarde
wordt uitgedrukt in vervuilingseenheden.3.Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot zuurstofbindende
stoffen wordt bepaald op basis van de som van het chemisch
zuurstofverbruik en het zuurstofverbruik door omzetting van
stikstofverbindingen, zoals voorgeschreven in Bijlage I van deze
verordening. Eén vervuilingseenheid vertegenwoordigt met betrekking tot
zuurstofbindende stoffen een verbruik in het heffingsjaar van 54,8
kilogram zuurstof.4.De stoffen zilver, chroom, koper, lood, nikkel, zink, arseen, cadmium,
kwik, chloride, fosfor en sulfaat worden niet aan heffing
onderworpen.bemonstering en analyse81.Het aantal vervuilingseenheden van zuurstofbindende en andere stoffen
wordt berekend met behulp van door meting, bemonstering en analyse
verkregen gegevens. De meting, bemonstering, analyse en berekening
geschieden met in achtneming van de in Bijlage I opgenomen
voorschriften.2.De in het eerste lid bedoelde meting, bemonstering en analyse geschieden
ieder etmaal van het heffingsjaar, behoudens het bepaalde in artikel
9.3.De meting, bemonstering en analyse geschieden zodanig dat:a. de gemeten hoeveelheid afvalwater niet meer dan 5% afwijkt van de
werkelijke hoeveelheid afvalwater;b. het verkregen monster representatief is voor de totale hoeveelheid
stoffen die gedurende de bemonsteringsperiode vanuit het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel wordt afgevoerd.4.De heffingsplichtige brengt de wijze van meting en bemonstering met een
beschrijving van de daarvoor te gebruiken apparatuur, voor aanvang van
het heffingsjaar, ter kennis van de ambtenaar belast met de heffing.
Indien het gebruik van de apparatuur in de loop van het heffingsjaar
aanvangt of wijzigt, dan wordt dit vóór de ingebruikname of de wijziging
ter kennis van de ambtenaar belast met de heffing gebracht.5.De ambtenaar belast met de heffing:a. kan ambtshalve bepalen dat meting en bemonstering geschieden in
afwijking van één of meer van de in Bijlage I opgenomen voorschriften
indien deze aannemelijk maakt dat dit noodzakelijk is ter voldoening aan
het bepaalde in het derde lid, onderdelen a en b;b. beslist op aanvraag van de heffingsplichtige dat meting en
bemonstering kunnen geschieden in afwijking van een of meer van de in
Bijlage I opgenomen voorschriften, indien de heffingsplichtige
aannemelijk maakt dat daarbij wordt voldaan aan het bepaalde in het
derde lid, onderdelen a en b;c. beslist op aanvraag van de heffingsplichtige dat kan worden afgeweken
van de in Bijlage I opgenomen analysevoorschriften, indien de
heffingsplichtige aannemelijk maakt dat de nauwkeurigheid van de
uitkomsten van de analyse hierdoor niet wordt beïnvloed;d. kan omtrent de afwijkingen als bedoeld in de onderdelen a, b en c
nadere voorschriften geven.6.De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in het
vijfde lid, onderdelen a, b en c, bij voor bezwaar vatbare beschikking.
Deze beschikking bevat in elk geval:a. de voorschriften van Bijlage I waarvan wordt afgeweken;b. de afwijkingen bedoeld in het vijfde lid, onderdelen a, b en c;c. de nadere voorschriften bedoeld in het vijfde lid, onderdeel d;d. een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de
beschikking wordt gegeven.7.De ambtenaar belast met de heffing is bevoegd twee of meer ingevolge het
vijfde lid genomen beschikkingen, die betrekking hebben op hetzelfde
bedrijf of hetzelfde bedrijfsonderdeel, in één geschrift te
verenigen.8.De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te
verwachten veranderingen in de hoeveelheid of hoedanigheid van de
afgevoerde, respectievelijk af te voeren stoffen, de desbetreffende
beschikkingen, bedoeld in het vijfde lid, ambtshalve wijzigen of
intrekken in verband met het bepaalde in het eerste lid en het derde
lid.meting, bemonstering en analyse91.Op aanvraag van de heffingsplichtige, die aannemelijk maakt dat voor de
berekening van het aantal vervuilingseenheden kan worden volstaan met
gegevens welke met behulp van meting, bemonstering en analyse in een
beperkt aantal etmalen zijn verkregen, besluit de ambtenaar belast met
de heffing dat meting en bemonstering geschieden in afwijking van het
bepaalde in artikel 8, tweede lid. Het besluit op aanvraag wordt genomen
bij een voor bezwaar vatbare beschikking. Deze beschikking bevat in elk
geval:a. een opgave van de afvalwaterstromen en de stoffen welke in het
onderzoek dienen te worden betrokken;b. de tijdvakken waarin meting en bemonstering geschieden, hetzij ieder
etmaal van die tijdvakken, hetzij één of meer daartoe aangewezen etmalen
daarvan;c. de wijze waarop de op de voet van letter b verkregen uitkomsten
worden herleid tot het aantal vervuilingseenheden over een aldaar
bedoeld tijdvak, onderscheidenlijk over het heffingsjaar;d. een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de
beschikking wordt gegeven.2.De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te
verwachten veranderingen in de hoeveelheid of hoedanigheid van de
afgevoerde, respectievelijk af te voeren stoffen, de desbetreffende
beschikking, bedoeld in het eerste lid, ambtshalve wijzigen of
intrekken, indien toepassing van berekeningsvoorschrift IV van paragraaf
5 van bijlage I leidt tot een ander aantal etmalen dan in die
beschikking is opgenomen.3.De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in het
tweede lid, bij voor bezwaar vatbare beschikking.101.Indien de uitkomst van de methode tot bepaling van het chemisch
zuurstofverbruik bedoeld in artikel 7 in belangrijke mate is beïnvloed
door biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbare stoffen, wordt op
aanvraag van de heffingsplichtige op die uitkomst een correctie
toegepast.2.De berekening van de correctie geschiedt met inachtneming van de
voorschriften welke zijn opgenomen in paragraaf 5 van bijlage I.3.De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing als bedoeld in
het eerste lid, bij voor bezwaar vatbare beschikking. Deze beschikking
bevat in elk geval:a. de wijze van berekening van de correctie;b. de hoeveelheid en samenstelling van het afvalwater waarop decorrectie van toepassing is;c. de frequentie en de wijze van onderzoek met betrekking tot meting,
bemonstering en analyse;d. een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de
beschikking wordt gegeven.afvalwatercoëfficiënten111.In afwijking van het bepaalde in artikel 8, eerste lid, kan het aantal
vervuilingseenheden met betrekking tot het zuurstofverbruik in een
kalenderjaar voor een bedrijfsruimte of een onderdeel daarvan worden
vastgesteld met behulp van de in Bijlage II van deze verordening
opgenomen tabel afvalwatercoëfficiënten, indien door de
heffingsplichtige aannemelijk is gemaakt dat het aantal
vervuilingseenheden met betrekking tot het zuurstofverbruik in een
kalenderjaar 1.000 of minder bedraagt en dit aantal aan de hand van de
hoeveelheid ingenomen water kan worden bepaald.2.Het aantal vervuilingseenheden als bedoeld in het eerste lid wordt
berekend volgens de formule a x b, waarbij:a. = het aantal m³ in het kalenderjaar ten behoeve van de bedrijfsruimte
of het onderdeel van de bedrijfsruimte ingenomen water;b. = de afvalwatercoëfficiënt behorende bij de klasse van de in Bijlage
II opgenomen tabel met de klassengrenzen waarbinnen de vervuilingswaarde
met betrekking tot het zuurstofverbruik per m³ ten behoeve van de
bedrijfsruimte of van het onderdeel van de bedrijfsruimte ingenomen
water is gelegen.3.Indien de in het kalenderjaar ingenomen hoeveelheid water niet kan
worden vastgesteld aan de hand aan watermeterstanden die aan het begin
en aan het einde van het kalenderjaar zijn opgenomen, stelt de ambtenaar
belast met de heffing die hoeveelheid vast op een door hem nader vast te
stellen wijze.4.De vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruik per m³ als
bedoeld in het tweede lid wordt bepaald met toepassing van de algemene
maatregel van bestuur als bedoeld in artikel 122k, tweede lid, van de
Waterschapswet.5.Indien het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het
zuurstofverbruik in een kalenderjaar voor een bedrijfsruimte of een
onderdeel daarvan meer dan 1.000 bedraagt en de heffingsplichtige
aannemelijk maakt dat de berekening van het aantal vervuilingseenheden
met toepassing van de in het eerste lid, aanhef, bedoelde tabel tot geen
lagere uitkomst leidt dan die welke wordt verkregen bij berekening op de
voet van artikel 10, eerste lid, beslist de ambtenaar belast met de
heffing bij voor bezwaar vatbare beschikking op aanvraag van
heffingsplichtige dat het aantal vervuilingseenheden wordt berekend met
toepassing van de tabel.van tuinbouwkassen121.In afwijking van artikel 8, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde van
de stoffen die worden afgevoerd vanuit een bedrijfsruimte of een
onderdeel van een bedrijfsruimte bestemd om in het kader van de
uitoefening van een beroep of een bedrijf onder een permanente opstand
van glas of kunststof gewassen te telen, bepaald op basis van het tweede
lid.2.De vervuilingswaarde bedraagt drie vervuilingseenheden per hectare
vloeroppervlak waarop onder glas of kunststof wordt geteeld en per deel
van een hectare vloeroppervlak een evenredig deel van drie
vervuilingseenheden.3.Indien in de loop van het kalenderjaar het gebruik van een in het eerste
lid bedoelde bedrijfsruimte of onderdeel van een bedrijfsruimte, dan wel
van een deel daarvan, door de gebruiker aanvangt of eindigt, wordt hij
in dat kalenderjaar voor die bedrijfsruimte, voor dat onderdeel of voor
dat deel voor een evenredig gedeelte van het op basis van het tweede lid
bepaald aantal vervuilingseenheden aan een heffing onderworpen.4.Een vervuilingswaarde voor de bedrijfsruimte of het onderdeel van de
bedrijfsruimte, berekend op basis van het tweede of derde lid van minder
dan vijf vervuilingseenheden, wordt op drie vervuilingseenheden, en van
één of minder dan één vervuilingseenheid op één vervuilingseenheid
gesteld. vervuilingswaarde van een bedrijfsruimteDe vervuilingswaarde van een bedrijfsruimte wordt bepaald op de som van de
aantallen vervuilingseenheden als berekend overeenkomstig de artikelen 8 tot
en met 12, voor zover deze van toepassing zijn.van kleine bedrijfsruimte141.In afwijking van artikel 8, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde van
de stoffen die vanuit een bedrijfsruimte of vanuit een
zuiveringtechnisch werk voor het zuiveren van afvalwater worden
afgevoerd gesteld op drie vervuilingseenheden indien door de
heffingsplichtige aannemelijk is gemaakt dat die vervuilingswaarde
minder dan vijf vervuilingseenheden bedraagt en op één
vervuilingseenheid indien door de heffingsplichtige aannemelijk is
gemaakt dat die één vervuilingseenheid of minder bedraagt.2.Indien de aanslag in het heffingsjaar al is opgelegd voor drie
vervuilingseenheden en de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat de
vervuilingswaarde één vervuilingseenheid of minder bedraagt, bestaat
aanspraak op vermindering. De heffingsplichtige kan daartoe na afloop
van het heffingsjaar of, bij beëindiging van de heffingsplicht, in de
loop van het heffingsjaar een aanvraag indienen bij de ambtenaar belast
met de heffing.van woonruimten151.De vervuilingswaarde van een woonruimte is drie vervuilingseenheden
indien die woonruimte bij het begin van het heffingsjaar of, indien de
heffingsplicht in de loop van het heffingsjaar aanvangt, bij de aanvang
van de heffingsplicht, wordt gebruikt door meer dan één persoon. Voor
een woonruimte die op genoemd tijdstip door één persoon wordt gebruikt,
wordt de vervuilingswaarde op één vervuilingseenheid vastgesteld.2.Het eerste lid is niet van toepassing op de voor recreatiedoeleinden
bestemde woonruimten die zich bevinden op een voor verblijfsrecreatie
bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd. De in de vorige
volzin bedoelde woonruimten worden tezamen aangemerkt als een
bedrijfsruimte dan wel als onderdeel van een bedrijfsruimte.16De ambtenaar belast met de heffing kan het aantal vervuilingseenheden in een
kalenderjaar geheel of gedeeltelijk door middel van schatting vaststellen,
indien door de heffingsplichtige:1. meting, bemonstering en analyse niet of niet geheel zijn geschied in
overeenstemming met de in Bijlage I opgenomen voorschriften;2. het aantal vervuilingseenheden niet is berekend met behulp van meting,
bemonstering en analyse en bepaling van de vervuilingswaarde op basis van
artikel 11, eerste of vijfde lid, 12, eerste lid, 14, eerste lid, of 15
eerste lid, niet mogelijk is;3. het aantal vervuilingseenheden niet is berekend met behulp van meting,
bemonstering en analyse, bepaling van de vervuilingswaarde op basis van
artikel 11, vijfde lid, wel mogelijk is, maar door de heffingsplichtige
gedurende het heffingsjaar geen aanvraag als bedoeld in dat artikel is
gedaan:4. niet of niet geheel is voldaan aan de voorwaarden, verbonden aan de in
artikel 8, 9 of 10 bedoelde toestemming.17Het tarief bedraagt € 72,47 per vervuilingseenheid. van heffing en termijnen van betaling181.De belasting wordt geheven bij wege van aanslag.2.Op één aanslagbiljet kunnen soorten aanslagen worden verenigd, de
zogenaamde integrale aanslag.3.De aanslag is invorderbaar twee maanden na de dagtekening van het
aanslagbiljet.4.Het bedrag, vermeld op de beschikking inzake een bestuurlijke boete is
invorderbaar twee maanden na de dagtekening van het aanslagbiljet.5.In afwijking van het gestelde in het derde lid geldt dat als de
verschuldigde aanslag bedragen door middel van automatische incasso
kunnen worden afgeschreven, de aanslag moet worden betaald in tien
gelijke termijnen. De eerste termijn vervalt één maand na dagtekening
van het aanslagbiljet en elk van de volgende termijnen telkens een maand
later.6.Belastingbedragen van € 10,- of minder worden niet geheven. Hierbij
wordt het totaal van op één aanslagbiljet verenigde verschuldigde
bedragen aangemerkt als één belastingbedrag.voor woonruimten19
1. Er wordt geen kwijtschelding verleend, met uitzondering van de
heffing ter zake van woonruimten.2. Bij het verlenen van kwijtschelding worden voor de berekening van
de kosten van bestaande percentages, vermeld in artikel 16 van de
Uitvoeringsregeling Invorderingswet 1990, gesteld op 100.
regels20Het dagelijks bestuur van het waterschap kan nadere regels geven met
betrekking tot de heffing en de invordering. en citeertitel21
1. De Verordening zuiveringsheffing Hunze en Aa’s 2012, vastgesteld
bij besluit van 16 november 2011 wordt ingetrokken met ingang van de
in het derde lid genoemde datum van ingang van de heffing, met dien
verstande dat zij van toepassing blijft op de belastbare feiten die
zich voor die datum hebben voorgedaan.2. De verordening treedt in werking met ingang van de achtste dag na
die van de bekendmaking.3. De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2013.4. De verordening wordt aangehaald als Verordening zuiveringsheffing
Hunze en Aa’s 2013.
Aldus vastgesteld in de vergadering van het algemeen bestuur van Hunze en
Aa’s, gehouden op 21 november 2012 te Veendam.Alfred van Hall, dijkgraafHarm Küpers, secretaris-directeurToelichting op de Verordening zuiveringsheffing Hunze en Aa’s
2013ALGEMEENDoelstelling en karakter zuiveringsheffingDe financiering van de behartiging van de taak inzake het zuiveren van
afvalwater gebeurt uit de opbrengst van de zuiveringsheffing, waarvoor de
bepalingen zijn opgenomen in de artikelen 122c tot en met 122k van de
Waterschapswet.De zuiveringsheffing is dus een bestemmingsheffing (dekkingsmiddel van
kosten).Alle overige activiteiten die niet tot het zuiveren en/of transporteren van
afvalwater behoren, zijn samen met de zorg voor de waterkering en de zorg
voor de beheersing van het oppervlaktewater ondergebracht in de zorg voor
het watersysteem. De kosten daarvan worden bestreden uit de opbrengst van de
watersysteemheffing. Ook het passieve waterkwaliteitsbeheer en het baggeren uit
waterkwaliteitsoogpunt horen tot de zorg voor het watersysteem. Voor directe
lozingen op oppervlaktewater blijft de verontreinigingsheffing bestaan. De
opbrengst komt ten goede aan de bekostiging van het beheer van het
watersysteem. De wettelijke basis voor de belasting is in de Waterwet
geregeld. De essentialia van de belasting zijn niet veranderd en zij
vertonen grote overeenkomst met de zuiveringsheffing. Het kenmerkende
verschil tussen de beide belastingen is dat de zuiveringsheffing wordt
geheven voor het afvoeren van stoffen op de riolering of een
zuiveringstechnisch werk, terwijl de verontreinigingsheffing is verschuldigd
voor het lozen van stoffen in een oppervlaktewaterlichaam. ARTIKELGEWIJZE TOELICHTINGConsideransBevoegdheid algemeen bestuurUitsluitend het algemeen bestuur is bevoegd tot het vaststellen van de
belastingverordening. Dit vloeit voort uit artikel 110 van de
Waterschapswet. Het dagelijks bestuur is belast met de voorbereiding van de
belastingverordening (artikel 84 van de Waterschapswet).Wettelijke grondslagDe wettelijke basis voor het door waterschappen heffen van de
zuiveringsheffing ligt in hoofdstuk XVIIb van de Waterschapswet. Voorts zijn
in hoofdstuk 6 van het Waterschapsbesluit nog enkele nadere regels
gesteld.1,begripsbepalingenOm duidelijkheid te scheppen over een aantal in de verordening voorkomende
begrippen en om de leesbaarheid van de tekst te bevorderen, is van deze
begrippen een omschrijving gegeven in artikel 1. Daarbij is aangesloten bij
de begripsbepalingen in artikel 122c van de Waterschapswet.Onderdeel aWaterschap Hunze en Aa’s heeft besloten om de stoffen zilver, chroom, koper,
lood, nikkel, zink, arseen, cadmium, kwik, chloride, fosfor en sulfaat niet
aan de heffing te onderwerpen. Het gaat hier dus alleen om het lozen van
zuurstofbindende stoffen.Bij zuurstofbindende stoffen gaat het om de hoeveelheid zuurstof die nodig
is om die stoffen af te breken. Die hoeveelheid wordt bepaald op de som van
het chemisch zuurstofverbruik en het zuurstofverbruik door omzetting van
stikstofverbindingen. Daarbij is één vervuilingseenheid de zuurstofbehoefte
die ontstaat door de gemiddelde afvoer van huishoudelijk afvalwater van één
persoon per jaar.Onderdeel bOnder riolering wordt verstaan het gemeentelijke rioolstelsel zoals dat
wordt bedoeld in artikel 10.33, eerste lid, van de Wet milieubeheer.Onderdeel cEen zuiveringtechnisch werk is voor de Waterschapswet een voorziening voor
het zuiveren of het transporteren van afvalwater. Het begrip omvat naast
afvalwaterzuiveringsinstallaties ook gemalen, persleidingen,
vrijvervalleidingen, open en dichte afvoergoten en pompstations ten behoeve
van het afvalwater. Ook voorzieningen voor individuele behandeling van
afvalwater (IBA’s) vallen onder het begrip zuiveringstechnisch werk. De
gemeentelijke riolering wordt hier niet onder begrepen (zie onderdeel b,
waarbij het begrip riolering is gedefinieerd).Onderdeel dAfvoeren is het brengen van stoffen op een riolering of op een
zuiveringstechnisch werk in beheer bij het waterschap.Onderdeel eDit onderdeel regelt wat onder een woonruimte moet worden verstaan. Niet
elke bewoonde ruimte kan als woonruimte worden aangemerkt. Een woonruimte
wordt geacht te zijn bestemd om als een afzonderlijk geheel te voorzien in
woongelegenheid. Of dit het geval is moet blijken uit de inrichting van de
ruimte. In deze definitie wordt tot uitdrukking gebracht dat het moet gaan
om een ruimte die zelfstandig bruikbaar is en derhalve niet meer dan
bijkomstig afhankelijk is van elders in het gebouw aanwezige voorzieningen
die voor de woonfunctie wel van wezenlijk belang zijn. Hierbij moet worden
gedacht aan het met gebruikers van andere ruimten delen van faciliteiten als
kookgelegenheid, sanitair of bad- en douchegelegenheid. Dit komt vaak in
onder meer studentenhuizen en pensions voor. In een dergelijke situatie kan
niet worden gesproken van een woonruimte in de zin van deze verordening. Zie
hiervoor ook de arresten van de Hoge Raad van 23 juli 1984, BNB 1984/282,
Belastingblad 1984, blz. 544, 8 februari 1995, BNB 1995/92, Belastingblad
1995, blz. 202, 10 januari 1996, BNB 1996/77, Belastingblad 1996, blz.
168).Dat het begrip woonruimte ruim moet worden uitgelegd valt af te leiden uit
het arrest van de Hoge Raad van 29 mei 1991 waarin een kajuitzeilschip als
woonruimte werd aangemerkt (BNB 1991/213, Belastingblad 1991, blz.
479).Onderdeel fBij de omschrijving van het begrip bedrijfsruimte is gekozen voor een
negatieve formulering om een zo groot mogelijke reikwijdte aan het begrip te
geven. Alles wat geen woonruimte is moet als een bedrijfsruimte worden
aangemerkt. Zo is bijvoorbeeld ook een stuk landbouwgrond als een
bedrijfsruimte aangemerkt (Hof ‘s-Gravenhage 17 maart 1993, Belastingblad
1993, blz. 457). Onderdeel gHefpunt is het samenwerkingsverband op het gebied van waterschapsbelastingen
voor de waterschappen Noorderzijlvest, Hunze en Aa’s en Wetterskip Fryslân.
Vestigingsplaats is Groningen. Uitgangspunt is een zo doelmatig mogelijke
uitvoering van de heffing en invordering van de waterschapsbelastingen. In
(Bijlage 1 van) de gemeenschappelijke regeling Hefpunt is een groot aantal
wettelijke bevoegdheden betreffende waterschapsbelastingen overgedragen aan
Hefpunt. In dit verband zijn de door het dagelijks bestuur van Hefpunt
aangewezen heffingsambtenaar en invorderingsambtenaar in de onderdelen h en
i als zodanig ook voor waterschap Hunze en Aa’s van belang.Onderdeel hDe inspecteur is het bestuursorgaan aan wie de wetgever door middel van de
Algemene wet inzake rijksbelastingen de bevoegdheid tot het opleggen van
aanslagen en het doen van uitspraak op bezwaarschriften heeft geattribueerd.
In artikel 123 van de Waterschapswet wordt onder meer de Algemene wet inzake
rijksbelastingen van toepassing verklaard voor het heffen van belastingen
door waterschappen. Dit artikel bepaalt voorts dat de bevoegdheden van de
inspecteur toekomen aan de daartoe aangewezen ambtenaar van het waterschap,
in casu van Hefpunt. Die aanwijzing geschiedt bij een door het dagelijks
bestuur van Hefpunt te nemen aanwijzingsbesluit. Behalve het opleggen van
aanslagen en het doen van uitspraak op bezwaarschriften komt krachtens deze
verordening aan deze functionaris ook de bevoegdheid tot het afgeven van
meetbeschikkingen toe (artikel 8 en verder).Onderdeel iDe ambtenaar van Hefpunt die de ontvangersbevoegdheden uit de
Invorderingswet 1990 uitoefent, wordt in de verordening de ambtenaar belast
met de invordering genoemd. Tot de ontvangersbevoegdheden behoort de
bevoegdheid tot de invordering van de belasting. Ook het verlenen van
kwijtschelding van belasting is een ontvangersbevoegdheid. De Waterschapswet
noemt de ontvanger in artikel 123, derde lid, onder c. Evenals dat ten
aanzien van de heffingsambtenaar het geval is, kan in geval samenwerking
door waterschappen in een gemeenschappelijke regeling en indien hierbij een
openbaar lichaam is ingesteld, een ambtenaar van dit openbaar lichaam, in
casu Hefpunt als ambtenaar belast met de invordering worden aangewezen. Dit
volgt uit artikel 124, vijfde lid, onder b, van de Waterschapswet. Onderdeel jHoewel de Drinkwaterwet een definitie van het begrip drinkwater geeft, moet
hier in het kader van deze verordening niet uitsluitend voor menselijke
consumptie geschikt water worden verstaan. Ook zaken als warm tapwater (vaak
afkomstig van stadsverwarmingsbedrijven) en “grijs” water voor het wassen
van kleding vallen hier onder. Onderdeel kBehalve via nutsbedrijven wordt ook op andere wijze water verkregen. Zo
wordt op steeds grotere schaal door bedrijven voor sanitair gebruik
hemelwater opgevangen. Omdat dit water na gebruik wordt afgevoerd, dient het
eveneens in de berekening van de vervuilingswaarde te worden betrokken.Onderdeel lEen waterleidingbedrijf hoeft, zoals blijkt uit de begripsomschrijving in
artikel 1, eerste lid, onderdeel d, van de Drinkwaterwet niet uitsluitend te
voorzien in het leveren van water. Dergelijke leveringen kunnen deel
uitmaken van een ruimer aanbod van producten, bijvoorbeeld elektrische
energie, warmte of aardgas.2,bijlagenDe grondslag voor de zuiveringsheffing wordt gevormd door de hoeveelheid en
de hoedanigheid van de stoffen die worden afgevoerd. Als heffingsmaatstaf
geldt de vervuilingswaarde van de stoffen die in een kalenderjaar worden
afgevoerd, uitgedrukt in vervuilingseenheden. Zoals blijkt uit artikel 122g
van de Waterschapswet is de hoofdregel dat het aantal vervuilingseenheden
wordt vastgesteld met behulp van door middel van meting, bemonstering en
analyse verkregen gegevens.In Bijlage I zijn nadere regels gesteld over de wijze van meting,
bemonstering, analyse en berekening. Zie in dit verband ook de artikelen 8,
9 en 10 van de verordening.In de artikelen 122h, 122i en 122k van de Waterschapswet is ook een aantal
uitzonderingen op deze hoofdregel gegeven. Deze uitzonderingen, in casu voor
woonruimten, kleine bedrijfsruimten, glastuinbouwbedrijven en bedrijven met
een vervuilingswaarde van 1.000 vervuilingseenheden en minder, zijn eveneens
in deze verordening opgenomen.Voor bedrijven met een vervuilingswaarde met betrekking tot het
zuurstofverbruik van 1.000 vervuilingseenheden en minder kan onder
voorwaarden de berekening van het aantal vervuilingseenheden plaatsvinden
met behulp van de tabel afvalwatercoëfficiënten en dus niet door middel van
meting, bemonstering en analyse. Deze tabel is opgenomen in artikel 122k,
derde lid, van de Waterschapswet en volledigheidshalve eveneens in Bijlage
II. De wijze waarop deze tabel moet worden toegepast, is geregeld in artikel
11. De Bijlagen I en II maken deel uit van de verordening (zie hiervoor:
www.hunzeenaas.nl/Regelgeving/Verordeningen)()3,belastbaar feit en heffingsplichtEerste lidDe opbrengst van de zuiveringsheffing dient ter bestrijding van de kosten
die zijn verbonden aan het zuiveren van afvalwater. De zuiveringsheffing is
daarmee primair een bestemmingsheffing met een retributief karakter. Het belastbare feit is het afvoeren van stoffen, dat wil zeggen het direct
of indirect afvoeren van stoffen op een zuiveringstechnisch werk in beheer
bij het waterschap. Om beheerder en daarmee heffingsbevoegd te zijn, is het
niet vereist dat de juridische eigendom van het zuiveringstechnisch
daadwerkelijk bij het waterschap berust. Dit is vooral van belang in
situaties waar sprake is van zogeheten grensoverschrijdend afvalwater: het
afvalwater ontstaat in het gebied van het ene waterschap en wordt afgevoerd
naar een zuiveringstechnisch werk van een ander waterschap. In een dergelijk
geval is het ontvangende waterschap bevoegd om degene die de stoffen heeft
afgevoerd in de zuiveringsheffing te betrekken. Hierdoor kan de situatie
ontstaan dat ten aanzien van hetzelfde adres aanslagen worden opgelegd door
verschillende waterschappen.Die veelal ongewenste situatie kan worden voorkomen door het sluiten van een
medebeheersovereenkomst tussen de betrokken waterschappen, waarin onder
andere de wederzijdse financiële verplichtingen worden vastgelegd. Het
waterschap waar het afvalwater ontstaat wordt daardoor ook beheerder van het
ontvangende zuiveringstechnisch werk en daardoor heffingsbevoegd (Hoge Raad
11 december 1991, nr. 27 512, Belastingblad 1992, blz. 350).Ook wordt de zuiveringsheffing aangemerkt als een directe belasting. Dat is
noodzakelijk voor de toepasselijkheid van de bepalingen inzake de richtige
heffing in hoofdstuk IV van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.Tweede lidHeffingsplichtig zijn degenen die afvoeren. Dit afvoeren kan op
verschillende wijzen plaatsvinden. Voor de omschrijving van de
belastingplicht wordt daarbij een koppeling gemaakt met het object van
waaruit wordt afgevoerd.Aan de hand van de feitelijke omstandigheden moet worden beoordeeld wie
gebruiker is. Ingeval er meerdere gebruikers zijn, is het noodzakelijk dat
de ambtenaar belast met de heffing of het dagelijks bestuur beleidsregels
opstelt op grond waarvan één van de gebruikers als heffingsplichtige kan
worden aangewezen. Deze beleidsregels moeten worden gepubliceerd zodat ze
kenbaar zijn voor de heffingsplichtigen. Ingeval van het ontbreken van
dergelijke beleidsregels kan de keuze van het waterschap voor één van de
gebruikers als willekeurig en onredelijk worden aangemerkt, wat tot
vernietiging van de aanslag kan leiden. Zie voor nadere informatie over dit
onderwerp en mogelijkheden voor de inhoud van de beleidsregels de brief van
de Unie van Waterschappen aan de leden–waterschappen van 23 maart 1995, nr.
951476 (Belastingblad 1995, blz. 326).Onderdeel aVindt het afvoeren plaats vanuit een woonruimte of vanuit een
bedrijfsruimte, dan is de gebruiker van die ruimte aan de heffing
onderworpen. Het komt voor dat een woonruimte of een bedrijfsruimte aan een
gebruiker wordt verhuurd, waarbij één van de voorwaarden luidt dat de
belastingen, waar onder de zuiveringsheffing, worden gedragen door de
verhuurder. Dergelijke overeenkomsten doen niet af aan de heffingsplicht: de
gebruiker blijft heffingsplichtig. Deze kan op grond van de huurovereenkomst
zelf het bedrag van de aanslag terugvorderen bij de verhuurder.De omschrijving van woonruimte is ook dusdanig dat er geen misverstand kan
bestaan dat studentenhuizen met onzelfstandige wooneenheden dienen te worden
aangemerkt als bedrijfsruimte, waarvoor de verhuurder op grond van artikel
3, derde lid, onderdeel c, in de heffing kan worden betrokken. (Zie ook Hoge
Raad 23 juli 1984, BNB 1984/282, Belastingblad 1984, blz. 544 en Hoge Raad 8
februari 1995, BNB 1995/92). In zijn arrest van 1 mei 1991 oordeelde de Hoge
Raad dat als gebruiker van een bedrijfsruimte in de zin van de verordening
slechts kan worden aangemerkt degene die zich daadwerkelijk min of meer
duurzaam te eigen behoeve van de bedrijfsruimte kan bedienen (BNB 1991/188,
Belastingblad 1991, blz. 478).Ook kan het gebruik van een woonruimte of van een bedrijfsruimte er op zijn
gericht om die voor kortere perioden ter beschikking te stellen van
wisselende, opeenvolgende gebruikers. In dergelijke gevallen is de
verhuurder/exploitant belastingplichtig.Onderdeel bVindt het afvoeren niet vanuit een woonruimte of vanuit een bedrijfsruimte
plaats, dan is degene die afvoert heffingsplichtig.Deze bepaling komt overeen met die in artikel 122d, lid 2 onder b van de
Waterschapswet en welke is ingevoerd nadat was gebleken dat (incidenteel)
afvoeren vanuit een tankauto niet als afvoeren vanuit een bedrijfsruimte kon
worden aangemerkt. Bovendien bleek in de praktijk het achterhalen van de
identiteit van de achterliggende vervuiler niet altijd mogelijk te zijn,
evenals het vaststellen van individuele vervuilingswaarden indien de stoffen
van meer dan één adres afkomstig zijn. In die gevallen biedt deze bepaling
soelaas, omdat degene die feitelijk afvoert (in het geval van een tankauto
dus de vervoerder) rechtstreeks in de heffing kan worden betrokken.Door de gekozen formulering zijn overigens niet alleen lozingen vanuit
tankauto’s aan de heffing onderworpen, maar ook alle andere denkbare wijzen
van afvoeren anders dan vanuit een woonruimte of een bedrijfsruimte. Zo valt
ook het afvoeren vanuit een zuiveringstechnisch werk onder de ratio van deze
bepaling. Derde lidOnderdeel aWanneer er met betrekking tot dezelfde woonruimte sprake is van meerdere
gebruikers, wijst de ambtenaar belast met de heffing voor het opleggen van
de aanslag één van hen aan als belastingplichtige. De criteria op grond
waarvan die belastingplichtige wordt aangewezen, liggen vast in
beleidsregels.Onderdeel bWanneer een (onzelfstandig) deel van een bedrijfsruimte in gebruik is
gegeven aan een ander, dan kan degene die dit in gebruik heeft gegeven de
aan dat deel toe te rekenen zuiveringsheffing verhalen op degene die het in
gebruik heeft. Hierbij kan worden gedacht aan bedrijfsverzamelgebouwen en
dergelijke.Onderdeel cWanneer het gaat om een woonruimte of een bedrijfsruimte die voor kortere
perioden aan wisselende, opeenvolgende gebruikers ter beschikking wordt
gesteld, kan de heffingsplichtige de zuiveringsheffing verhalen op degenen
aan wie hij de ruimte ter beschikking heeft gesteld.Vierde lidIn verreweg de meeste gevallen vindt het afvoeren naar het
zuiveringstechnisch werk van het waterschap plaats via de gemeentelijke
riolering. Dit vierde lid voorziet er in dat in dergelijke gevallen niet de
gemeente, maar degene die via de riolering heeft afgevoerd in de heffing
wordt betrokken. De gemeente zelf is alleen heffingsplichtig voor zover het
gaat om het afvoeren vanuit objecten waarvan de gemeente als gebruiker kan
worden aangemerkt.Vijfde lidHier wordt aangegeven waar de opbrengst van de zuiveringsheffing aan wordt
besteed.4Het waterschap heeft uit doelmatigheidsoverwegingen ervoor gekozen om het
afvoeren vanuit objecten die het zelf in gebruik heeft, vrij te stellen van
de zuiveringsheffing. Hoewel de Waterschapswet geen specifieke
vrijstellingsbepaling kent voor het afvoeren door het waterschap zelf, kan
een dergelijke vrijstellingsbepaling worden opgenomen op de voet van artikel
122l van de Waterschapswet. Dit artikel wordt ingevoerd door middel van de
nog in procedure zijnde wijziging van de Waterschapswet.5,ontstaan van de belastingschuld en heffing naar
tijdsevenredigheidEerste lidHoewel de zuiveringsheffing een tijdvakheffing is, ontstaat bij woonruimten
en kleine bedrijfsruimten de materiële belastingschuld door de regeling in
het eerste lid toch bij het begin van het heffingsjaar. Dit heeft als
voordeel dat al in het heffingsjaar zelf aanslagen kunnen worden opgelegd
(formalisering van de belastingschuld) en dat niet gewacht hoeft te worden
tot het heffingsjaar voorbij is. Bij een tijdvakbelasting is het echter niet
zonder meer mogelijk om een definitieve aanslag gedurende het heffingsjaar
op te leggen, omdat de omvang van de belastingschuld pas na afloop van het
heffingsjaar bekend is. Dit blijkt uit een aantal uitspraken van de
belastingrechter. Uit jurisprudentie valt af te leiden dat om een
definitieve aanslag al in het heffingsjaar zelf op te leggen, de verordening
in een aantal zaken moet voorzien. Het gaat hierbij om:1. een regeling op grond waarvan de belastingschuld wordt geacht bij het
begin van het heffingsjaar te ontstaan (artikel 5, eerste lid);2. een regeling op grond waarvan aanspraak op ontheffing bestaat indien de
heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt (voor woonruimten is dit
geregeld in artikel 5, derde en vierde lid en voor kleine bedrijfsruimten
voorziet artikel 14, tweede lid, daar in);3. een regeling op grond waarvan aanspraak op vermindering bestaat indien de
heffingsmaatstaf in de loop van het heffingsjaar wijzigt (voor kleine
bedrijfsruimten is dit geregeld in artikel 14, tweede lid. Voor woonruimten
is dit niet van toepassing omdat ingevolge artikel 15, eerste lid geen
rekening wordt gehouden met wijzigingen in de gezinssamenstelling in de loop
van het heffingsjaar).Indien in de verordening dergelijke bepalingen ontbreken, kan een waterschap
in het heffingsjaar wel voorlopige aanslagen opleggen. Artikel 13 van de
Algemene wet inzake rijksbelastingen geeft hiertoe de bevoegdheid.Tweede lidDe vervuilingswaarde van een woonruimte wordt forfaitair vastgesteld op drie
vervuilingseenheden en bij bewoning door één persoon op één
vervuilingseenheid (artikel 15, eerste lid). De zuiveringsheffing is echter
een tijdvakbelasting. Dit betekent dat wanneer de heffingsplicht zich niet
gedurende het gehele heffingstijdvak voordoet, dit gevolgen heeft voor de
berekening van de hoogte van de verschuldigde heffing. Artikel 122 h, zesde
lid, van de Waterschapswet bepaalt dat wanneer de heffingsplicht in de loop
van het jaar aanvangt, de heffingsplichtige aan de heffing wordt onderworpen
voor een evenredig gedeelte van het vastgestelde aantal vervuilingseenheden.
In de verordening moet zijn aangegeven op welke wijze dat evenredig deel
wordt vastgesteld. In deze verordening is gekozen voor de dagnauwkeurige
variant.Derde lidWanneer de heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt, dan is de heffing
op grond van artikel 122h, zesde lid, van de Waterschapswet eveneens voor
een evenredig deel verschuldigd. Wanneer ná het opleggen van de aanslag de
heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt, is de ambtenaar belast met
de heffing niet in de gelegenheid geweest om daar bij het vaststellen van de
aanslag rekening mee te houden. Artikel 132 van de Waterschapswet geeft aan
op welke wijze de heffingsplichtige aanspraak kan maken op ontheffing. Op de
aanvraag zoals die kan worden ingediend, moet worden beslist bij voor
bezwaar vatbare beschikking. Dit opent voor de heffingsplichtige in
voorkomende gevallen de volledige fiscale rechtsgang. Hiermee is deze
procedure uit het oogpunt van de rechtsbescherming van de heffingsplichtige
voldoende gewaarborgd. Het staat het waterschap ook vrij om, op grond van
eigen gegevens, uit eigener beweging een dergelijke ontheffing te verlenen
zonder een aanvraag van de heffingsplichtige af te wachten.Vierde lidHet vierde lid regelt dat wanneer de heffingsplichtige verhuist naar een
andere woonruimte van waaruit eveneens wordt geloosd, zowel het tweede als
het derde lid niet van toepassing zijn. Dit zou anders resulteren in een
vermindering van een al opgelegde, en mogelijk zelfs al betaalde, aanslag
voor de oude woning en een nieuwe aanslag voor de nieuwe woning. Dit wordt
met het vierde lid voorkomen. De aanslag verhuist dan als het ware mee. Bij
een dergelijke verhuizing wordt geen rekening gehouden met wijzigingen in de
gezinssamenstelling (ook zonder verhuizing wordt daarmee ingevolge artikel
15, eerste lid immers geen rekening gehouden).6,heffingsjaarIn artikel 6 is bepaald dat het heffingsjaar gelijk is aan het kalenderjaar.
Dit is wettelijk voorgeschreven zodat een afwijkende regeling in de
verordening niet meer mogelijk is.en heffingsmaatstaf7,algemeenDe grondslag van de heffing is de hoeveelheid en hoedanigheid van de stoffen
die in een kalenderjaar worden afgevoerd. In het tweede lid is gekozen voor
één uniforme heffingsmaatstaf, namelijk de vervuilingswaarde van de stoffen
die in een kalenderjaar worden afgevoerd. Deze heffingsmaatstaf geldt dus
zowel voor de zuurstofbindende stoffen en is gedefinieerd in relatie tot de
stoffen ten aanzien waarvan het afvoeren is belast. Een verbruik van 54,8
kilogram zuurstof per heffingsjaar vertegenwoordigt één
vervuilingseenheid.Bij zuurstofbindende stoffen gaat het om de hoeveelheid zuurstof die nodig
is om die stoffen af te breken. Die hoeveelheid wordt bepaald op de som van
het chemisch zuurstofverbruik en het zuurstofverbruik door omzetting van
stikstofverbindingen. Daarbij is één vervuilingseenheid de zuurstofbehoefte
die ontstaat door de gemiddelde afvoer van huishoudelijk afvalwater van één
persoon per jaar. 8,meting, bemonstering en analyseHier is de hoofdregel opgenomen op grond waarvan bij de zuiveringsheffing de
vervuilingswaarde dient te worden vastgesteld. Deze hoofdregel geldt niet
alleen ter zake van het afvoeren vanuit bedrijfsruimten, maar ook ter zake
van het afvoeren vanuit zuiveringtechnische werken of op andere wijze.Eerste lidVoor zowel de zuurstofbindende stoffen als voor de andere stoffen wordt het
aantal vervuilingseenheden bepaald door middel van meting, bemonstering en
analyse van het afvalwater. Daarbij maakt het niet uit of dit elk etmaal
geschiedt of gedurende een beperkt aantal etmalen.In Bijlage I zijn nadere regels gesteld met betrekking tot:1. algemene onderzoeksvoorschriften en definities;2. meting van afvalwater;3. bemonstering van afvalwater;4. behandeling van monsters (voorheen bijlage 1, onderdeel A en B);5. berekeningsvoorschriften (voorheen bijlage 1, onderdeel C);6. rapportage;7. bijzondere situaties.De kosten van een onderzoek zijn voor rekening van de heffingsplichtige. Het
spreekt voor zich dat de vervuilingswaarde zo nauwkeurig mogelijk wordt
vastgesteld. Echter niet tot elke prijs. Het Gerechtshof te ’s-Gravenhage
oordeelde op 16 maart 1988 dat de kosten in redelijke verhouding tot de
verschuldigde heffing moeten staan (Belastingblad 1988, blz. 626). Hiervan
is sprake wanneer de kosten niet hoger zijn dan 40% van de verschuldigde
heffing.Tweede lidVolgens het tweede lid dienen meting, bemonstering en analyse plaats te
vinden gedurende alle dagen van het heffingsjaar. Hiervan kan echter onder
omstandigheden worden afgeweken. Zie hierna onder artikel 9.Derde lidIn het derde lid zijn de voorwaarden opgenomen waar meting en bemonstering
aan moeten voldoen. De voorschriften van meting en bemonstering in Bijlage I
zijn een waarborg voor de in het derde lid gestelde criteria. Als aan de
voorschriften van Bijlage I niet kan worden voldaan, kan hiervan onder
omstandigheden worden afgeweken. Vierde lidDe wijze van meting en bemonstering wordt, samen met een beschrijving van de
te gebruiken apparatuur, vooraf meegedeeld aan de ambtenaar belast met de
heffing. Ook ingebruikname en wijziging van apparatuur gedurende het
heffingsjaar valt onder de meldingsplicht.Vijfde lidDe ambtenaar belast met de heffing mag onder voorwaarden afwijken van de in
Bijlage I opgenomen voorschriften. Dit mag hij:1. ambtshalve wanneer hij aannemelijk maakt dat dit noodzakelijk is om te
voldoen aan de voorwaarden in het derde lid;2. op aanvraag van de belastingplichtige indien deze aannemelijk maakt dat
ook dan nog steeds wordt voldaan aan de voorwaarden in het derde lid;3. op aanvraag van de belastingplichtige indien deze aannemelijk maakt dat
de nauwkeurigheid van de analyseresultaten er niet door wordt
beïnvloed.Verder mag hij nadere voorschriften stellen.De beslissing op aanvraag wordt bij een voor bezwaar vatbare beschikking
genomen. Hiertegen staat de gewone fiscale rechtsgang van bezwaar en beroep
open. Een belangrijk aandachtspunt daarbij is wel dat wanneer de
heffingsplichtige zich niet kan verenigen met de beschikking en gebruik
maakt van de hem ter beschikking staande rechtsmiddelen, de voorschriften in
die beschikking wel moeten worden nageleefd. Dit om te voorkomen dat wanneer
de heffingsplichtige in het ongelijk is gesteld en de beschikking
onherroepelijk vaststaat, hij over onvoldoende gegevens beschikt om de
vereiste aangifte te kunnen doen. De ambtenaar belast met de heffing zal in
dat geval de aanslag immers geheel of gedeeltelijk op basis van schatting
vaststellen en de heffingsplichtige kan vervolgens bij het betwisten van die
schatting onvoldoende of geen tegenbewijs leveren. Zesde lidHier is aangegeven welke elementen de bedoelde beschikking in ieder geval
dient te bevatten.Zevende lidWanneer het gaat om meer dan één beschikking betreffende hetzelfde bedrijf
of bedrijfsonderdeel, dan mag de ambtenaar belast met de heffing die in één
geschrift combineren.Achtste lidDe ambtenaar belast met de heffing kan een genomen beschikking ambtshalve
wijzigen of intrekken. Daarvoor is geen aanvraag van de heffingsplichtige
nodig. 9,beperkte meting en bemonsteringIn veel gevallen kan worden volstaan met een lagere frequentie dan ieder
etmaal meten, bemonsteren en analyseren, zonder al te veel afbreuk te doen
aan de nauwkeurigheid van het eindresultaat. Het spreekt voor zich dat een
lagere frequentie zich vertaalt in lagere kosten voor de heffingsplichtige.
De heffingsplichtige die aannemelijk weet te maken dat met een lagere
frequentie kan worden volstaan, kan daar door middel van een aanvraag bij de
ambtenaar belast met de heffing toestemming voor vragen. Ook op deze
aanvraag wordt beslist bij voor bezwaar vatbare beschikking, waartegen de
volledige fiscale rechtsgang open staat. Hierbij geldt eveneens dat de
voorschriften moeten worden nageleefd indien de heffingsplichtige zich niet
kan verenigen met de beschikking en zolang deze nog niet onherroepelijk
vaststaat.In zijn beschikking geeft hij in ieder geval voorschriften met betrekking
tot de in de onderdelen a t/m d genoemde onderwerpen. In dit kader is tevens
van belang de richtlijnen in het ‘Rapport bepaling meetfrequentie ter
vaststelling van de vervuilingswaarde van afvalwater’ van de Commissie
Integraal Waterbeheer van augustus 1998. 10,hoedanigheidscorrectieBij het bepalen van het chemisch zuurstofverbruik (CZV) kan in de uitkomst
ook zuurstofverbruik tot uitdrukking komen van stoffen die in het natuurlijk
milieu niet of nagenoeg niet afbreekbaar zijn. Op grond van jurisprudentie
komt “nagenoeg niet” overeen met een percentage van niet meer dan 10%.
Wanneer het gevonden zuurstofverbruik van dergelijke stoffen het totale
chemisch zuurstofverbruik in belangrijke mate beïnvloedt, dan wordt de
gevonden CZV gecorrigeerd. In de jurisprudentie staat “in belangrijke mate”
voor tenminste 25%. De correctie die dan plaatsvindt, wordt veelal als
T-correctie aangeduid. Voor de wijze van aanvraag, onderzoeksmethode en
frequentie voor aantonen van het percentage T wordt verwezen naar de
beleidsregel “Handreiking toepassing hoedanigheidscorrectie
afvalwater”.Artikel 10 voorziet erin dat de voorschriften die het waterschap betreffende
de T–correctie stelt, kenbaar zijn voor de heffingsplichtigen (zie ook
Bijlage I).Daarnaast is in het artikel bepaald dat de heffingsplichtige voor toepassing
van de T–correctie een aanvraag moet indienen. De ambtenaar belast met de
heffing beslist hier op in een voor bezwaar vatbare beschikking. Dit opent
voor de heffingsplichtige in voorkomende gevallen de volledige fiscale
rechtsgang. Tevens is voorgeschreven welke elementen de bedoelde beschikking
dient te bevatten. Hiermee is deze procedure uit het oogpunt van de
rechtsbescherming van de heffingsplichtige met voldoende waarborgen omkleed.
11,tabel afvalwatercoëfficiëntenMeting, bemonstering en analyse van afvalwater kan onder voorwaarden
achterwege blijven. Bij verreweg de meeste bedrijven gebeurt dit ook en daar
wordt het aantal vervuilingseenheden van het zuurstofverbruik berekend met
behulp van de tabel afvalwatercoëfficiënten. Deze tabel is ontleend aan
artikel 122k, derde lid, van de Waterschapswet. Deze tabel is opgenomen in
Bijlage II en kent vijftien klassen met elk een afvalwatercoëfficiënt.Eerste lidToepassing van de tabel is toegestaan indien:1. de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat toepassing van de tabel niet
leidt tot een aantal vervuilingseenheden van meer dan 1.000 en2. er een relatie bestaat tussen de hoeveelheid ingenomen water en de
vervuilingswaarde van de afgevoerde stoffen.Tweede lidDe vervuilingswaarde van de over het heffingsjaar door het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel afgevoerde stoffen kan met behulp van de tabel worden
berekend door het aantal kubieke meters in het heffingsjaar ingenomen water
te vermenigvuldigen met de bij de klasse behorende
afvalwatercoëfficiënt.Derde lid Vaak is de feitelijk in het heffingsjaar ingenomen hoeveelheid water niet
direct vast te stellen, omdat de verbruiksperiode waarover het
drinkwaterbedrijf afrekent, niet gelijk is aan het kalenderjaar. Ook kan er
sprake zijn van een andere tariefstructuur dan gemeten waterverbruik. In
dergelijke gevallen worden de beschikbare gegevens herleid tot verbruiken
over het kalenderjaar. De wijze waarop dit gebeurd ligt vast in
beleidsregels van de ambtenaar belast met de heffing.Vierde lidDe indeling in een klasse is afhankelijk van de aard van het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel. Daarbij wordt uitgegaan van de conversietabel in artikel
2 van het Besluit vervuilingswaarde ingenomen water 2009 (Besluit van 12
december 2008, Stb. 609).Uit onderzoek op initiatief van zowel de heffingsplichtige als de ambtenaar
belast met de heffing kan blijken dat het bedrijf of het bedrijfsonderdeel
in een andere klasse moet worden ingedeeld. De voorwaarden daarvoor staan in
artikel 4 van het Besluit vervuilingswaarde ingenomen water. Vijfde lidDe tabel kan ook worden toegepast bij vervuilingswaarden van 1.000
vervuilingseenheden en meer. Voorwaarde is dan wel dat dit niet leidt tot
een vervuilingswaarde die lager is dan de vervuilingswaarde die wordt
gevonden op basis van meting, bemonstering en analyse.12,belasting van tuinbouwkassenOp basis van artikel 12 worden tuinbouwkassen waarbinnen onder een
permanente opstand van glas of kunststof het telen van gewassen plaatsvindt
in de heffing betrokken op basis van een forfait van drie
vervuilingseenheden per hectare permanente opstand. Uit onderzoek naar een
afvalwatercoëfficiënt voor glastuinbouwbedrijven is gebleken dat de
vervuilingswaarde van tuinbouwkassen geen relatie heeft met de hoeveelheid
ingenomen water. Bepaling van de vervuilingswaarde op basis van meting,
bemonstering en analyse bleek gezien de relatief hoge perceptiekosten
evenmin een reële mogelijkheid. In verband daarmee is voor tuinbouwkassen
thans een heffingsmaatstaf op basis van oppervlakte in de wet opgenomen
(artikel 122i, tweede lid, Waterschapswet).13,totale vervuilingswaarde van een bedrijfsruimteEerste lidDit artikel voorziet in de totalisering van het bij de artikelen 8 tot en
met 12 berekende aantal vervuilingseenheden aan zuurstofbindende stoffen
voor een bedrijfsruimte. Een dergelijke totalisering is onder meer van
belang indien binnen één bedrijfsruimte:1. voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke
meting, bemonstering en analyse plaatsvindt;2. voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke
afvalwatercoëfficiënten van toepassing zijn;3. voor een onderdeel van die bedrijfsruimte wordt gemeten, bemonsterd en
geanalyseerd en voor een ander onderdeel van die bedrijfsruimte een
afvalwatercoëfficiënt van toepassing is.De vervuilingswaarde kan worden uitgedrukt in hele getallen of tot in
decimalen nauwkeurig. Indien hiervoor verschillende uitkomsten moeten worden
opgeteld, moet worden uitgegaan van niet afgeronde waarden. De uiteindelijke
totale vervuilingswaarde kan niet worden afgerond volgens de gebruikelijke
afrondingsregels. Er dient te worden “gekapt”. Zo wordt bijvoorbeeld de
waarde 20,49 v.e. uiteindelijk 20,4 v.e. op het aanslagbiljet.14,vervuilingswaarde van kleine bedrijfsruimtenEerste lidDe regeling voor kleine bedrijfsruimten vindt haar basis vindt in artikel
122i, eerste lid, van de Waterschapswet. Indien de heffingsplichtige
aannemelijk maakt dat het aantal vervuilingseenheden minder dan vijf
bedraagt, wordt de vervuilingswaarde op drie vervuilingseenheden gesteld en
op één vervuilingseenheid indien die één of minder bedraagt. Tweede lidHoewel de zuiveringsheffing een tijdvakbelasting is, wordt aan bedrijven met
een vervuilingswaarde van minder dan vijf vervuilingseenheden in veel
gevallen al aan het begin van het heffingsjaar een aanslag voor drie
vervuilingseenheden opgelegd. Dit is in artikel 4, eerste lid, geregeld. Na
afloop van het heffingsjaar kan echter blijken dat de vervuilingswaarde één
of minder vervuilingseenheid bedraagt. Daarom moet de verordening ook
voorzien in een deugdelijke regeling voor ontheffing of vermindering. Indien
de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat het aantal vervuilingseenheden
één of minder bedraagt, wordt op aanvraag van de belastingplichtige de
vervuilingswaarde op 1 vervuilingseenheid gesteld. Het betreft hier een
aanvraag in de zin van artikel 132, eerste lid, van de Waterschapswet. Deze
moet worden ingediend binnen zes weken nadat de omstandigheid zich heeft
voorgedaan. De vermindering kan door de ambtenaar belast met de heffing ook
ambtshalve worden verleend.15,forfaits voor woonruimtenEerste lidIn navolging van artikel 122h, eerste lid, van de Waterschapswet wordt de
vervuilingswaarde voor een woonruimte vastgesteld op drie
vervuilingseenheden, met dien verstande dat die wanneer de woonruimte door
één persoon wordt bewoond één vervuilingseenheid bedraagt.Voor het vaststellen van het aantal vervuilingseenheden wordt uitgegaan van
het aantal bewoners bij aanvang van de heffingsplicht (zgn. peildatum). Met
een afname van het aantal gebruikers van de woonruimte in de loop van het
heffingsjaar wordt geen rekening gehouden. Een verhoging van de aanslag bij
een toename van het aantal gebruikers is evenmin mogelijk. In de
wetsgeschiedenis van de wijziging van de (toenmalige) Wet verontreiniging
oppervlaktewateren per 1 januari 1989 is expliciet aangegeven dat het
hanteren van een dergelijke peildatum is toegestaan (wetsontwerp 20 435,
Memorie van antwoord, blz. 9).Tweede lidEen uitzondering op deze hoofdregel geldt voor woonruimten die voor
recreatiedoeleinden zijn bestemd en zich bevinden op een voor
recreatiedoeleinden bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd.
Samen met de andere voorzieningen op dat terrein worden zij als één
bedrijfsruimte aangemerkt. De exploitant van het terrein is dan de
heffingsplichtige.Deze regeling gaat echter niet in alle gevallen op. Steeds vaker komt het
voor dat recreatiewoningen op een recreatieterrein in eigendom zijn bij
particulieren. Die kunnen de woning dan alleen voor zichzelf beschikbaar
houden, of de woning via de exploitant verhuren aan wisselende gebruikers
gedurende de weken dat zij er zelf niet zijn. In zijn arrest van 22 november
2002, nummer 37 361, geeft de Hoge Raad aan dat dit onder voorwaarden
gevolgen kan hebben voor de heffingsplicht. Hoewel deze procedure betrekking
had op het gebruikersdeel van de onroerende zaakbelastingen, is zij ook van
betekenis voor de zuiveringsheffing.Indien de woonruimte alleen ter beschikking staat van de eigenaar, dan is
hij de heffingsplichtige en is het gewone woonruimteforfait van toepassing.
Bij het vaststellen van de aanslag voor het recreatieterrein moet de
woonruimte buiten beschouwing worden gelaten. Wordt de woonruimte echter ook
via de exploitant aan anderen verhuurd, dan is de heffingsplicht afhankelijk
van de vraag op wie het exploitatierisico drukt. Krijgt de eigenaar een
vaste vergoeding ongeacht de werkelijke verhuurde periode(s), dan wordt de
woonruimte als onderdeel van de bedrijfsruimte beschouwd en is de exploitant
van het recreatieterrein heffingsplichtig. Is de vergoeding die de eigenaar
krijgt wel afhankelijk van de werkelijke verhuurde periode(s), dan rust het
exploitatierisico bij hem en is hij als heffingsplichtige het gewone
woonruimteforfait verschuldigd.16,schattingIn artikel 122j van de Waterschapswet is expliciet bepaald dat onder
bepaalde, in de onderdelen a tot en met c nader omschreven, omstandigheden
de vervuilingswaarde kan worden vastgesteld door middel van schatting.
Bijvoorbeeld indien een bedrijf niet voldoet aan zijn verplichting tot
meting, bemonstering en analyse of indien het bedrijf dat doet op een wijze
die niet in overstemming is met de in de verordening of meetbeschikking
opgenomen voorschriften.De bepaling is tevens een vangnetbepaling voor het afvoeren ter zake van
stoffen vanuit objecten waarvoor in de verordening geen bijzondere
regelingen zijn opgenomen en waarvoor de hoofdregel van artikel 8 (meting,
bemonstering en analyse) niet kan worden toegepast.Overigens sluit dit artikel niet uit dat er ook andere omstandigheden kunnen
zijn op grond waarvan schatting kan plaatsvinden. 17,tariefDit artikel regelt het tarief per vervuilingseenheid.18,wijze van heffing en termijnen van betalingIngevolge artikel 125 van de Waterschapswet kunnen waterschapsbelastingen
worden geheven bij wege van aanslag, bij wege van voldoening op aangifte of
op andere wijze. Het gaat hier om drie verschillende heffingstechnieken. In
dit artikel is gekozen voor de heffing bij wege van aanslag. De opgenomen
mogelijkheden zien toe op de betalingswijzen en betalingstermijnen. Eerste lidIngevolge het eerste lid vindt de heffing plaats bij wege van aanslag. Dit
betekent dat het waterschap eerst zelf een aanslag moet opleggen aan de
heffingsplichtige. Voor aanslag kan worden gelezen: de schriftelijke
kennisgeving.Tweede lidOp grond van het tweede lid is het mogelijk meerdere aanslagen op één
aanslagbiljet te verenigen. Vooral dient hierbij te worden gedacht aan de
combinatie van de ingezetenenheffing, de zuiveringsheffing en de omslag
gebouwd voor woonruimten.Derde lidOp 1 juli 2009 is de vierde tranche van de AWB in werking getreden. Hierbij
is bepaald dat voor bestuurrechtelijke geldschulden in beginsel een
betaaltermijn van zes weken geldt (art. 4:87 AWB). Deze regeling is in de
plaats gekomen voor de regeling die voorheen in artikel 9, eerste lid, van
de Invorderingswet 1990 was opgenomen (betaaltermijn van twee maanden). In
beide gevallen mag en mocht bij wettelijk voorschrift van deze regelingen
worden afgeweken. In het derde lid van de verordening is geregeld, dat in
afwijking van de wettelijke regeling, een belastingaanslag betaald moet
worden twee maanden na de dagtekening van het aanslagbiljet. Vierde lidHet bedrag inzake een bestuurlijke boete is als gevolg van de verordening
invorderbaar twee maanden na de dagtekening van de aanslag.Vijfde lidHet vijfde lid van artikel 18 behelst een aparte regeling voor gevallen
waarin de belastingplichtige een machtiging tot automatisch incasso aan het
waterschap heeft afgegeven. Is hiervan sprake, dan kan aan de
belastingplichtige een ruimer aantal betaaltermijnen worden gegund.Zesde lidDeze bepaling is een weergave van wat in artikel 115a van de Waterschapswet
is bepaald. Het eerste lid van artikel 115a bepaalt dat een aanslag die een
bij de belastingverordening te bepalen bedrag niet te boven gaat, niet wordt
opgelegd. Doelmatigheid van de heffing staat hierbij voorop; de bepaling
voorkomt dat aanslagen voor betrekkelijk geringe bedragen moeten worden
opgelegd. De kosten van de aanslagoplegging zouden het bedrag van de
belasting in deze gevallen immers als snel kunnen overstijgen. Indien meerdere aanslagen op één aanslagbiljet worden verenigd, geldt het
voorgaande voor het totaal van de aanslag. Indien het waterschap de voor de
belastingplichtige bestemde aanslagen op één biljet verenigt, wordt eerder
boven de genoemde doelmatigheidsdrempel uitgekomen en kan dus wel een
(integrale) aanslag worden opgelegd.19,kwijtscheldingIn bepaalde gevallen kan een heffingsplichtige in aanmerking komen voor
gehele of gedeeltelijke kwijtschelding van de woningaanslag
zuiveringsheffing. Het waterschap hanteert hierbij een kwijtscheldingsnorm
van 100%.20,nadere regelsArtikel 20 is in de verordening opgenomen om expliciet aan de
belastingplichtige kenbaar te maken dat ook het dagelijks bestuur regels kan
stellen met betrekking tot de heffing en de invordering van de
verontreinigingsheffing.In verband met de inwerkingtreding van de derde tranche van de Algemene wet
bestuursrecht (Stb. 1996, 333) en de daarop gebaseerde aanpassingswetgeving
(Stb. 1997, 510 en 580) komen de bevoegdheden die in de Algemene wet inzake
rijksbelastingen en de Invorderingswet zijn toebedeeld aan de Minister van
Financiën vanaf 1 januari 1998 toe aan het dagelijks bestuur van het
waterschap (zie artikel 123, derde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet).
Voor die datum kwamen deze formele belastingbevoegdheden toe aan het
algemeen bestuur van het waterschap. Het betreft het stellen van nadere
regels ten aanzien van de volgende bevoegdheden:1. de verplichting te verzoeken om uitreiking van een aangiftebiljet;2. de mogelijkheid een voorlopige aanslag op te leggen;3. het berekenen van invorderingsrente.Daarnaast heeft het dagelijks bestuur op grond van artikel 4:81 van de
Algemene wet bestuursrecht ook de bevoegdheid om beleidsregels vast te
stellen. Artikel 10:22 geeft het dagelijks bestuur verder de bevoegdheid om
per geval of in het algemeen instructies te geven ter zake van de
uitoefening van de toegedeelde bevoegdheid.21,inwerkingtreding en citeertitelEerste lidDe oude verordeningen blijven gelden voor de belastbare feiten die zich voor
die datum hebben voorgedaan. Voor die feiten kunnen dus nog aanslagen worden
opgelegd op basis van de oude verordening.Tweede lidArtikel 73, eerste lid, van de Waterschapswet schrijft voor dat besluiten
van het waterschapsbestuur die algemeen verbindende regels inhouden, niet
verbinden dan wanneer zij zijn bekend gemaakt. Dit geldt daarom ook voor
belastingverordeningen. Zoals blijkt uit het tweede lid van artikel 73
geschiedt bekendmaking door plaatsing in het op een algemeen toegankelijke
wijze uit te geven waterschapsblad. Het waterschapsblad kan elektronisch
worden uitgegeven. Bij gebreke van een waterschapsblad geschiedt de
bekendmaking door terinzagelegging voor de tijd van twaalf weken op de
secretarie van het waterschap of op een andere door het waterschapsbestuur
te bepalen plaats en door het doen van mededeling daarvan in een plaatselijk
verschijnend dag-, nieuws- of huis-aan-huisblad. De bekendgemaakte besluiten
treden conform artikel 74 van de Waterschapswet in werking met ingang van de
achtste dag na die van de bekendmaking, tenzij in deze besluiten daarvoor
een ander tijdstip is aangewezen.Voor een goed begrip van één en ander wordt erop gewezen dat regeling van
het tijdstip van inwerkingtreding nog niet inhoudt dat op dat tijdstip met
de heffing op de voet van de nieuwe verordening kan worden begonnen. Dat is
slechts mogelijk wanneer in de verordening het tijdstip van ingang van de
heffing wordt genoemd. Zie ook de toelichting op het derde lid van dit
artikel.Derde lidAls gevolg van artikel 111 van de Waterschapswet is één van de onderwerpen
die in de belastingverordening moet worden geregeld het tijdstip van ingang
van de heffing. Dit tijdstip kan samenvallen met het tijdstip van
inwerkingtreding, maar is niet beslist noodzakelijk, omdat bij gebreke
daarvan die verordening automatisch in werking treedt acht dagen na haar
bekendmaking.Vierde lidAls gevolg van het vierde lid van artikel 21 wordt de verordening voorzien
van een citeertitel.