CVDR21697_3Verordening Wet inburgering gemeente MarumnlregelingMarum2013-01-01WesterkwartierAchtDorpenNieuwsVerordening Wet inburgering gemeente MarumWet inburgering, art. 8Wet inburgering, art. 19, lid 5Wet inburgering, art. 23, lid 3Wet inburgering, art. 35gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2013-04-24De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-01-012021-01-01Nieuwe regelingnr. 13.05.09Geen.Deze regeling vervangt de Verordening Wet inburgering gemeente Marum, vastgesteld op 15 september 2010.Verordening Wet inburgering gemeente MarumNr. 9De raad van de gemeente Marum;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders d.d. 11 april 2013, nr.
13.05.09.;overwegende dat de raad bij verordening regels dient te stellen over de
informatieverstrekking door de gemeente aan inburgeringsplichtigen, het
aanbieden van een inburgeringsvoorziening en taalkennis-voorziening aan
inburgeringsplichtigen en de rechten en plichten van de
inburgeringsplichtige voor wie een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening is vastgesteld, alsmede dat de raad bij verordening
het bedrag dient vast te stellen van de bestuurlijke boete die voor de
verschillende overtredingen kan worden opgelegd;overwegende dat als gevolg van de wijziging van de Wet inburgering de taken
van gemeenten op het terrein van inburgering op termijn beëindigd zullen
worden;overwegende dat gedurende een overgangsperiode gemeenten nog een aantal
zaken op het terrein van inburgering zullen uitoefenen;overwegende dat daarom de onder de Wet inburgering, zoals deze luidde op 31
december 2012, opgestelde verordening op onderdelen dient te worden
gewijzigd.gelet op de artikelen 8, 19, vijfde lid, 23, derde lid en 35 van de Wet
inburgering;besluit vast te stellen de volgende: VERORDENING WET INBURGERING GEMEENTE MARUM1.BEGRIPSOMSCHRIJVINGEN EN INFORMATIEVERSTREKKING1.Begripsomschrijvingen
In deze verordening wordt verstaan onder:
bestuur: het bestuur van de Intergemeentelijke Sociale
Dienst Noordenkwartier;
wet: de Wet inburgering zoals deze luidde op 31 december
2012;
wetswijziging: de wet van 13 september 2012 tot
wijziging van de Wet inburgering en enkele
andere wetten in verband met de versterking van de eigen
verantwoordelijkheid van de inburgeringsplichtige (Stb.
2012, 430);
inburgeringsplichtige: persoon, bedoeld in artikel X 2e
t/m 5e van de wetswijziging;
voorziening: een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening;
De begripsomschrijvingen in de wet, de wetswijziging en de
daarop berustende regelingen zijn van toepassing op de begrippen
die in deze verordening worden gebruikt.
2.De informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigen
Het bestuur draagt er zorg voor dat de inburgeringsplichtigen op
een doeltreffende en doelmatige wijze worden geïnformeerd over
hun rechten en plichten uit hoofde van de wet en over het aanbod
van en de toegang tot de inburgeringsvoorzieningen.
Het bestuur maakt bij de informatieverstrekking aan de
inburgeringsplichtigen in ieder geval gebruik van de volgende
middelen:
het Lokaal Loket van de gemeenten en het
UWV-werkbedrijf;
het verstrekken van voorlichtingsmateriaal bij aanvragen
om uitkeringen of inburgerings-voorzieningen;
het geven van informatie over het gemeentelijke beleid
op de gemeentelijke website.
Het bestuur verstrekt inburgeringsplichtigen informatie terzake
van hun belangrijkste rechten en plichten uit hoofde van de wet
wanneer zij, na daartoe te zijn opgeroepen, verschijnen, doch
uiterlijk op de dag waarop zij een handhavingsbeschikking of
beschikking ter vaststelling van een inburgeringsvoorziening
ontvangen.
2.DOELGROEPEN EN SAMENSTELLING VAN DE VOORZIENING3.InburgeringsaanbodHet bestuur biedt een voorziening aan de inburgeringsplichtige, te
weten:
de houder van een verblijfsvergunnng als bedoeld in artikel 28
van de Vreemdelingenwet 2000 (asielgerechtigde
inburgeringsplichtige), en
de geestelijke bedienaar, bedoeld in artikel 1, onderdeel g van
de wet, die geen oudkomer is als bedoeld in artikel 1, onderdeel
c, van de wet, voor zover deze uiterlijk 31 december 2012
inburgeringsplichtig is geworden.
4.De samenstelling van de voorziening
Een voorziening moet toeleiden naar het inburgeringsexamen en
omvat het eenmaal kosteloos afleggen van het examen.
Het bestuur stemt de voorziening aan de inburgeringsplichtigen
als bedoeld in artikel 3 onder a en geestelijke bedienaren, af
op het startniveau en de vaardigheden, de persoonlijke
omstandigheden en de maatschappelijke positie.
Aan de inburgeringsplichtige bedoeld in artikel 3 onder a biedt
het bestuur maatschappelijke begeleiding aan.
Indien de inburgeraar een re-integratie of participatietraject
wordt aangeboden draagt het bestuur er zorg voor dat het
traject, afhankelijk van capaciteiten en ambitie, zich richt op
deelname aan de samenleving. Dit kan variëren van het volgen van
een vervolg- of vakopleiding, het toeleiden naar de arbeidsmarkt
of het deelnemen aan maatschappelijke activiteiten.
Het bestuur kan een inburgeringsvoorziening aanbieden in de vorm
van een persoonlijk inburgeringsbudget.
5.De inning van de eigen bijdrage
De inburgeringsplichtige voor wie een voorziening is
vastgesteld, is een eigen bijdrage verschuldigd zoals in artikel
23, tweede lid van de wet is aangegeven.
De eigen bijdrage wordt in ten hoogste 12 termijnen
betaald.
Het bestuur legt in de beschikking tot toekenning van een
voorziening de termijnen van betaling vast. Indien het bestuur
de eigen bijdrage verrekent met een periodieke uitkering op
grond van de WWB, WIJ, IOAW of IOAZ, wordt dat in de beschikking
vastgelegd.
6.Opleggen van verplichtingen bedoeld in artikel 3Het bestuur kan een inburgeringsplichtige bij beschikking een of meer
van de volgende verplichtingen opleggen:
het meewerken aan het inburgeringsonderzoek;
het deelnemen aan de aangeboden voorziening;
het deelnemen aan gesprekken met de trajectbegeleider;
het deelnemen aan voortgangsgesprekken;
voor de eerste maal deelnemen aan het inburgeringsexamen of
staatsexamen Nederlands als tweede taal I of II op een tijdstip
dat door het bestuur wordt bepaald;
het melden indien door ziekte dan wel door andere relevante
omstandigheden niet aan de verplichtingen in de beschikking kan
worden voldaan.
3.HET AANBOD VAN EEN VOORZIENING7.De procedure van het doen van een aanbod
Het bestuur doet het aanbod, bedoeld in artikel 19, eerste of
tweede lid van de wet schriftelijk. Het aanbod wordt gezonden
naar het adres waar de inburgeringsplichtige in de gemeentelijke
basisadministratie is ingeschreven.
In het aanbod wordt een omschrijving gegeven van de voorziening
die wordt aangeboden en worden de rechten en verplichtingen
vermeld die aan die voorziening worden verbonden.
De inburgeringsplichtige aan wie een aanbod wordt gedaan, deelt
binnen twee weken het bestuur schriftelijk mee of hij het aanbod
al dan niet aanvaardt.
Wanneer de inburgeringsplichtige het aanbod aanvaardt, neemt het
bestuur binnen twee weken na ontvangst van deze mededeling het
besluit tot toekenning van de voorziening overeenkomstig het
gedane aanbod.
8.De inhoud van de beschikkingHet besluit tot toekenning van een voorziening bevat in ieder geval:
een beschrijving van de voorziening;
een opgave van de rechten en verplichtingen van de
inburgeringsplichtige;
de datum waarop het inburgeringsexamen of staatsexamen
Nederlands als tweede taal I of II, moet zijn behaald;
de termijnen en wijze van betaling van de eigen bijdrage bedoeld
in artikel 23 lid 2 van de wet.
4.DE BESTUURLIJKE BOETE9.Afstemming en dringende redenen
Wanneer een inburgeringsplichtige in strijd met de krachtens de
wet of deze verordening gestelde regels handelt, legt het
bestuur met betrekking tot de overtreding aan de
inburgeringsplichtige bij beschikking een bestuurlijke boete
op.
Bij het opleggen van een boete wordt deze verordening in acht
genomen.
Bij elke op te leggen boete wordt beoordeeld of gelet op de
individuele omstandigheden van de betrokken
inburgeringsplichtige afwijking van de hoogte van de
voorgeschreven standaardboete geboden is.
Indien elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt wordt er géén
boete opgelegd.
10.De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de verschillende
overtredingen
De bestuurlijke boete bedraagt maximaal 20 % van de
bijstandsnorm (voor een maand die voor de inburgeringsplichtige
geldt of zou gelden als hij belanghebbende in de zin van de WWB
zou zijn) indien de inburgeringsplichtige of de persoon ten
aanzien van wie het bestuur op redelijke gronden kan vermoeden
dat deze inburgeringsplichtige geen of onvoldoende medewerking
verleent aan het onderzoek, bedoeld in artikel 25, vierde lid,
van de wet. De bestuurlijke boete kan nooit hoger zijn dan het
maximum van het bedrag genoemd in artikel 34 sub a van de
wet.
De bestuurlijke boete bedraagt maximaal 40 % van de
bijstandsnorm (voor een maand die voor de inburgeringsplichtige
geldt of zou gelden als hij belanghebbende in de zin van de WWB
zou zijn) indien de inburgeringsplichtige of de persoon ten
aanzien van wie het bestuur op redelijke gronden kan vermoeden
dat deze inburgeringsplichtige is, geen of onvoldoende
medewerking verleent aan de uitvoering van de voor hem
vastgestelde voorziening, bedoeld in artikel 23, eerste lid of
de krachtens artikel 23 derde lid gestelde regels van de wet of
aan de verplichtingen, bedoeld in artikel 7 van deze
verordening. De bestuurlijke boete kan nooit hoger zijn dan het
maximum van het bedrag genoemd in artikel 34 sub b van de
wet.
De bestuurlijke boete bedraagt maximaal 40 % van de
bijstandsnorm (voor een maand die voor de inburgeringsplichtige
geldt of zou gelden als hij belanghebbende in de zin van de WWB
zou zijn) indien de inburgeringsplichtige of de persoon ten
aanzien van wie het bestuur op redelijke gronden kan vermoeden
dat deze inburgeringsplichtig is, niet binnen de in artikel 7,
eerste lid, van de wet bedoelde termijn of binnen de door het
bestuur op grond van artikel 31, tweede lid, onderdeel a, van de
wet verlengde termijn het inburgeringsexamen heeft behaald. De
bestuurlijke boete kan nooit hoger zijn dan het maximum van het
bedrag genoemd in artikel 34 sub c van de wet.
Het bestuur legt géén bestuurlijke boete op indien voor dezelfde
gedraging de bijstand kan worden verlaagd op grond van artikel
18 tweede lid, van de Wet werk en bijstand, dan wel voor
dezelfde gedraging een boete of maatregel kan of moet worden
opgelegd op grond van de bij de AMVB aangewezen sociale
zekerheidswetten.
11.Verhoging van de bestuurlijke boete bij herhaling van de
overtreding
Het percentage van de bestuurlijke boete voor overtredingen,
bedoeld in artikel 10, eerste lid of tweede lid wordt verhoogd,
indien de inburgeringsplichtige of de persoon ten aanzien van
wie het bestuur op redelijke gronden kan vermoeden dat deze
inburgeringsplichtig is, zich binnen twaalf maanden na de vorige
als verwijtbaar aangemerkte overtreding opnieuw schuldig maakt
aan dezelfde overtreding. De bestuurlijke boete kan nooit hoger
zijn dan het maximum van het bedrag genoemd in artikel 34 sub a
en sub b van de wet.
Het percentage van de bestuurlijke boete voor overtredingen,
bedoeld in artikel 9, derde lid wordt verhoogd indien de
inburgeringsplichtige of de persoon ten aanzien van wie het
bestuur op redelijke gronden kan vermoeden dat deze
inburgeringsplichtig is, niet binnen de door het bestuur op
grond van artikel 32 of 33 van de wet vastgestelde termijn het
inburgeringsexamen heeft behaald. De bestuurlijke boete kan
nooit hoger zijn dan het maximum van het bedrag genoemd in
artikel 34 sub d van de wet.
5.SLOTBEPALINGEN12.InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking met ingang van 1 januari 2013. 13.CiteertitelDe verordening wordt aangehaald als: Verordening Wet inburgering
gemeente Marum.Vastgesteld in de openbare vergadering van 24 april 2013, , voorzitter. , griffier. ALGEMENE TOELICHTINGMet ingang van 1 januari 2013 is de Wet inburgering (Wi) gewijzigd.In de wet zoals die gold tot 31 december 2012 was aan gemeenten een
aantal belangrijke taken toebedeeld. Door de gewijzigde wet vervallen de
taken van de gemeenten. Wel blijven de gemeenten op grond van het
overgangsrecht met name de eerste jaren na inwerkingtreding van de
wetswijziging een aantal taken uitoefenen. Dit betreft met name
inburgeraars die al met een traject gestart zijn in staat te stellen dit
af te maken. Daarnaast blijven de gemeenten de oude inburgeraars
handhaven. De voor de gemeenten belangrijkste wijzigingen zijn:
De verantwoordelijkheid voor inburgering wordt bij de
inburgeringsplichtige gelegd. Dit betekent dat het tot de eigen
verantwoordelijkheid van de inburgeringsplichtige behoort om te
bepalen hoe hij aan zijn inburgeringsplicht voldoet en dat hij
daarvoor zelf de kosten draagt. Daarmee vervalt de plicht van
gemeenten om voor inburgeringsvoorzieningen en
taalkennis-voorzieningen te zorgen. De taken die de gemeente
heeft ten aanzien van het oproepen van (potentieel)
inburgeringsplichtigen en het doen van een onderzoek (intake)
vervallen daarmee eveneens.
De doelgroep wordt beperkt tot vreemdelingen die op of na de
inwerkingtreding van dit wetsvoorstel rechtmatig verblijf
verkrijgen voor verblijf in Nederland en (direct of in een later
stadium) een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd krijgen voor
een niet-tijdelijk doel (asiel of gezinsvorming/hereniging) of
als geestelijke bedienaar.
De mogelijkheid voor gemeenten om vrijwillige inburgeraars
(EU-onderdanen en genaturaliseerde Nederlanders) op grond van de
Wet inburgering een inburgeringsvoorziening aan te bieden
vervalt. Vrijwillige inburgeraars kunnen net als iedere andere
burger via het reguliere onderwijs de noodzakelijke
(taal)vaardigheid en kennis verwerven om volledig deel te kunnen
nemen aan de samenleving.
Het vervallen van bovengenoemde bevoegdheden van gemeenten en
het verschuiven van de resterende bevoegdheden van gemeenten
naar de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
(BZK).
Een overgangsregeling, die erin voorziet:
dat gemeenten diegenen die al een aanbod hebben gehad en
zich momenteel voorbereiden op het inburgeringsexamen in
staat stellen dit voort te zetten en het examen af te
leggen;
dat gemeenten handhaven dat inburgeraars die vóór 1
januari 2013 inburgerings- plichtig zijn geworden aan
hun inburgeringsplicht voldoen;
dat gemeenten een aanbod doen aan asielgerechtigden en
geestelijke bedienaren die voor 1 januari 2013
inburgeringsplichtig zijn geworden maar nog geen aanbod
hebben gehad voor die datum. Daarbij blijft ongewijzigd
dat voor asielgerechtigde inburgeringsplichtigen een
inburgeringsvoorziening of een taalkennisvoorziening ook
uit maatschappelijke begeleiding (artikel 19, zesde lid
van de wet) bestaat. Met ingang van 1 januari 2013 zullen de gemeenten per
nieuwe inburgeringsplichtige asielgerechtigde van de
regering een eenmalige bijdrage ontvangen van € 1000.
Dat bedrag is tijdelijk verhoogd naar € 2000 (de bijdrage is alleen voor inburgeringsplichtige
asielgerechtigden en inburgeringsplichtige nareizende
gezinsleden die gedurende 2013 hun verblijfsvergunning
krijgen; daarna wordt de bijdrage weer € 1000). Na 1 januari 2013 kan de gemeente alleen een aanbod doen
aan asielgerechtigden en geestelijk bedienaren, die
uiterlijk 31 december 2012 inburgeringsplichtig zijn
geworden en nog geen voorziening hebben aangeboden
gekregen. Aan anderen kunnen gemeenten nog wel
voorzieningen aanbieden maar niet meer op grond van de
Wet inburgering. Gemeenten blijven de opdracht houden om de
inburgeringsplichtigen in de gemeente die onder het
overgangsrecht vallen goed te informeren over de rechten
en plichten die voortvloeien uit deze wet. Ook moeten gemeenten de inburgeringsplicht van
inburgeringsplichtigen handhaven die onder het
overgangsrecht vallen. Dit betreft
inburgeringsplichtigen die voor 1 januari 2013 hun
inburgerings-plicht opgelegd hebben gekregen en voor die
datum een gemeentelijk aanbod hebben gekregen. Omdat na 1 januari 2013 zich nog geschillen kunnen
voordoen tussen gemeenten en degenen die op grond van de
wet zoals die gold tot en met 31 december 2012
inburgeringsplichtig zijn werken deze
handhavingsbepalingen ook door na 1 januari 2013. In verband met deze taken draagt de wetswijziging
gemeenten op om bij verordening regels te stellen over
de volgende onderwerpen:
Regels over de informatieverstrekking door de gemeente aan
inburgeringsplichtigen, ter zake van hun rechten en plichten uit
hoofde van deze wet, alsmede van het aanbod van en de toegang
tot inburgeringsvoorzieningen (artikel 8 van de wet).
Regels met betrekking tot het aanbieden van
inburgeringsvoorzieningen of taalkennis-voorziening en over de
rechten en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening is vastgesteld
(artikel 19, vijfde lid, en artikel 23, derde lid, van de
wet).
Het vaststellen van het bedrag van de bestuurlijke boete die
voorde verschillende overtredingen kan worden opgelegd (artikel
35 van de wet).
Regels over de informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigen
en vrijwillige inburgeraarsArtikel 8 en 24f Wi bepalen dat de gemeenteraad bij verordening regels
vaststelt over de informatie-verstrekking door de gemeente aan
inburgeringsplichtigen en vrijwillige inburgeraars. Het gaat dan om
informatie over de rechten en plichten uit hoofde van de wet Wi en
informatie over het aanbod van inburgerings-voorzieningen en de toegang
tot die voorzieningen. Het aanbieden van voorzieningen aan
inburgeringsplichtigenHet uitgangspunt van de wet is de eigen verantwoordelijkheid van de
inburgeringsplichtige om te bepalen hoe hij zich voorbereidt op het
inburgeringsexamen. Gemeenten kunnen inburgeringsplichtigen ondersteunen door het aanbieden
van een inburgerings-voorziening of taalkennisvoorziening. Onder het
overgangsrecht zijn gemeenten verplicht een inburgeringsvoorziening of
taalkennisvoorziening aan te bieden aan alle asielgerechtigde
inburgeringsplichtigen en een inburgeringsvoorziening aan geestelijke
bedienaren (artikel 19, tweede lid van de wet) die voor 1 januari 2013
inburgeringsplichtig zijn geworden en nog geen voorziening hebben
aangeboden gekregen. Een inburgeringsvoorziening leidt toe naar het
inburgeringsexamen of het staatsexamen Nederlands als tweede taal I of
II en omvat het eenmaal kosteloos afleggen van dat examen. De
inburgeringsplichtige is verplicht een eigen bijdrage van € 270 te
betalen. Een taalkennisvoorziening is gericht op de verwerving van de
kennis van de Nederlands taal die noodzakelijk is voor het kunnen
afronden van een mbo-opleiding op niveau 1 of 2 (artikel 19, derde lid
van de wet). Voor asielgerechtigde inburgeringsplichtigen bestaat een
inburgeringsvoorziening of een taalkennisvoorziening ook uit
maatschappelijke begeleiding (artikel 19, zesde lid van de wet). Met ingang van 1 januari 2013 zullen de gemeenten per
inburgeringsplichtige asielgerechtigde van de regering een eenmalige
bijdrage ontvangen van € 1000. Dat bedrag is tijdelijk verhoogd naar €
2000 (alleen voor inburgeringsplichtige asielgerechtigden en
inburgeringsplichtige nareizende gezinsleden die gedurende 2013 hun
verblijfsvergunning krijgen; daarna wordt de bijdrage weer € 1000). De wet draagt de gemeenteraden op om bij verordening regels te stellen
met betrekking tot het aanbieden van een inburgeringsvoorziening of een
taalkennisvoorziening. In de wet is ook vastgelegd over welke
onderwerpen in ieder geval regels moeten worden gesteld: De procedure die door het college wordt gevolgd voor het doen van een
aanbod aan inburgeringsplichtigen (artikel 19, vijfde lid, onderdeel a
van de wet). De criteria die worden gehanteerd bij het doen van een aanbod aan
inburgeringsplichtigen (artikel 19, vijfde lid, onderdeel a van de wet). De vaststelling door het college van een passende
inburgeringsvoorziening of taalkennis-voorziening, met inbegrip van de
totstandkoming en de samenstelling van die voorziening (artikel 19,
vijfde lid, onderdeel b van de wet). De rechten en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een
inburgeringsvoorziening of taalkennisvoorziening is vastgesteld. Deze
regels hebben in ieder geval betrekking op de inning van de eigen
bijdrage door het college en de mogelijkheid van betaling in termijnen
(artikel 23, derde lid, van de wet). Het vaststellen van het bedrag van de bestuurlijke boeteArtikel 35 van de wet draagt gemeenten op bij verordening de hoogte van
de bestuurlijke boete vast te stellen die voor de verschillende
overtredingen kan worden opgelegd. Artikel 34 van de wet bepaalt het
bedrag dat ten hoogste als bestuurlijke boete kan worden opgelegd.TOELICHTING1BegripsomschrijvingenHet tweede lid geeft aan dat de omschrijvingen van de begrippen die
worden gebruikt in respectievelijk de Wet inburgering, het Besluit
inburgering en de Regeling inburgering ook van toepassing zijn op deze
verordening.2De informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigenDe gemeente heeft als taak de inburgeringsplichtigen in haar gemeente
goed te informeren over de rechten en plichten die voortvloeien uit de
Wet inburgering. In de wet is bepaald dat de gemeenteraad bij
verordening regels vaststelt over de informatieverstrekking door de
gemeente aan inburgerings-plichtigen, evenals het aanbod van en de
toegang tot inburgeringsvoorzieningen. De raad stelt in dit artikel de
kaders vast voor een adequate informatievoorziening aan de
inburgeringsplichtigen. Het bestuur is belast met de organisatie van de
informatieverstrekking en legt daarover verantwoording af aan de raad. In het tweede lid geeft de raad het bestuur de opdracht om in ieder
geval een aantal middelen te gebruiken om de informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigen vorm te geven. Deze middelen worden met name
genoemd.3.InburgeringsaanbodVanaf 1 januari 2013 is het college alleen verplicht een
inburgeringsvoorziening of een taalkennis-voorziening aan te bieden aan
asielgerechtigden en een inburgeringsvoorziening aan geestelijke
bedienaren die voor 1 januari 2013 inburgeringsplichtig zijn
geworden.De samenstelling van de inburgeringsvoorziening voor geestelijke
bedienaren wordt geregeld bij ministeriële regeling. Gemeenten hebben
dus niet de mogelijkheid om de inburgeringsvoorziening die zij aan
geestelijke bedienaren aanbieden naar eigen inzicht vorm te geven.4.De samenstelling van de inburgeringsvoorzieningIn dit artikel worden de kaders vastgesteld waarbinnen het bestuur de
opdracht heeft voor iedere inburgeringsplichtige die daarvoor in
aanmerking komt, een op de persoon toegesneden inburgerings-voorziening
samen te stellen. In het eerste lid wordt aangegeven op welke wijze het
bestuur een passende inburgeringsvoorziening moet vaststellen. Het eerste lid regelt de bijkomende faciliteiten die het bestuur als
onderdeel van de inburgerings-voorziening aan inburgeringsplichtigen kan
aanbieden. In de wet is geregeld waaruit een inburgerings-voorziening in
ieder geval moet bestaan: een cursus die toe leidt naar het
inburgeringsexamen en het eenmaal kosteloos afleggen van dat examen. In het tweede lid wordt aangegeven dat het bestuur de voorziening
afstemt op het startniveau, de vaardigheden, persoonlijke omstandigheden
en de maatschappelijke positie van de inburgerings-plichtige
inburgeraar. Voor het bepalen van het startniveau en vaardigheden kan
gedacht worden aan kennis van de Nederlandse samenleving en
leercapaciteit. Bij persoonlijke omstandigheden aan bijvoorbeeld
eventuele zorgtaken en bij de maatschappelijke positie het verrichten
van betaalde arbeid of het opvoeden van kinderen. De samenstelling van
de inburgeringsvoorziening voor geestelijke bedienaren wordt geregeld
bij ministeriële regeling. Gemeenten hebben niet de mogelijkheid om de
inburgeringsvoorziening die zij aan geestelijke bedienaren aanbieden
naar eigen inzicht vorm te geven.Het derde lid regelt dat voor asielgerechtigde inburgeringsplichtigen
maatschappelijke begeleiding een verplicht onderdeel van de
inburgeringsvoorziening is.Het vierde lid van artikel 4 van de verordening draagt het bestuur op om
er voor te zorgen dat de inburgeringsvoorziening wordt afgestemd op de
re-integratievoorziening. Aangezien deze voor-zieningen in het kader van
de uitkeringsverstrekking op grond van sociale zekerheidswetten of
regelingen ook door andere partijen dan het bestuur (kunnen) worden
verstrekt, zal het bestuur afspraken moeten maken met de
verantwoordelijke uitvoerders van de sociale zekerheidswet of regeling: het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV), eigen
risicodragers of overheidswerkgevers (artikel 21 Wi). Het vijfde lid biedt de basis voor het aanbieden van de
inburgeringsvoorziening of taalkennis-voorziening in de vorm van een
persoonlijk inburgeringsbudget.5.De inning van de eigen bijdrageDe hoogte van de eigen bijdrage is vastgelegd in de wet en bedraagt €
270. Dit bedrag kan bij algemene maatregel van bestuur worden gewijzigd.
In dit artikel van de verordening wordt geregeld dat de
inburgeringsplichtige het recht heeft de eigen bijdrage in een aantal
termijnen te betalen. Artikel 24, eerste lid, Wi maakt het bij
inburgeringsplichtigen die algemene bijstand, WIJ, IOAW of IOAZ
ontvangen mogelijk dat het bestuur de eigen bijdrage verrekent met deze
uitkering. Als het bestuur wil overgaan tot verrekening, moet dat worden
vastgelegd in de beschikking tot toekenning van de
inburgeringsvoorziening. Als de inburgeringsplichtige een uitkering van het UWV ontvangt, kan het
bestuur het UWV verzoeken de eigen bijdrage te verrekenen met of in te
houden op de uitkering van het UWV (artikel 24, tweede lid, Wi). In dit
geval int het UWV de eigen bijdrage ten behoeve van de gemeente. Deze
wijze van verrekening geschiedt door het UWV en niet door de gemeente,
en wordt dus niet in deze verordening geregeld. 6.Opleggen van verplichtingenDit artikel vormt de uitwerking van artikel 23, derde lid, Wi dat
bepaalt dat de gemeenteraad bij verordening regels stelt over de rechten
en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een
inburgeringsvoorziening is vastgesteld. Dit artikel delegeert de
bevoegdheid aan het bestuur om de verplichtingen die in het artikel
worden genoemd aan inburgeringsplichtigen in het kader van een
inburgeringsvoorziening op te leggen. Het bestuur legt in de beschikking
tot de toekenning van de inburgeringsvoorziening deze verplichtingen
vast. 7.De procedure van het doen van een aanbodIn het eerste lid van dit artikel wordt geregeld dat het bestuur het
aanbod van een inburgeringsvoorziening aan de inburgeringsplichtige op
schriftelijke wijze doet en dat het aanbod wordt toegestuurd naar het
adres waar de inburgeringsplichtige staat ingeschreven in de GBA. Op
deze wijze kan er geen onduidelijkheid ontstaan over het feit dat het
bestuur een aanbod heeft gedaan. Het aanbod zal inhoudelijk dezelfde
strekking moeten hebben als de uiteindelijke beschikking (het tweede
lid). Hierdoor kan de instemming met het aanbod tevens worden opgevat
als instemming met de beschikking tot de toekenning van de
inburgeringsvoorziening. In het derde lid wordt geregeld dat als de inburgeringsplichtige het
aanbod aanvaardt of weigert, hij of zij dit schriftelijk aan de gemeente
meedeelt. In het vierde lid wordt geregeld dat de beschikking dezelfde
inhoud moet hebben als het aanbod. Een inburgeringsplichtige hoeft een
aanbod niet te accepteren. Weigert de inburgeringsplichtige het aanbod,
dan zal hij zich zelfstandig moeten voorbereiden op het
inburgeringsexamen. 8.De inhoud van de beschikkingIn dit artikel wordt geregeld welke onderwerpen in ieder geval in de
beschikking moeten worden neergelegd. In de beschikking zal de
toegekende voorziening en de daaraan verbonden rechten en plichten van
de inburgeringsplichtige nauwkeurig moeten worden vermeld (onderdelen a
en b). De inburgeringsplichtige is verplicht zijn medewerking te
verlenen aan de uitvoering van de voorziening. Handhaving hiervan is
alleen mogelijk als de verplichtingen van de inburgeringsplichtige
duidelijk zijn omschreven en aan de betrokkene bekend zijn gemaakt. De termijn waarbinnen een inburgeringsplichtige het inburgeringsexamen
moet hebben behaald, ligt vast in de wet (artikel 7 Wi). In de
beschikking hoeft (en kan) van deze termijn alleen melding worden
gemaakt (onderdeel c). Onderdeel d bepaalt dat in beschikking moet
worden vastgelegd in hoeveel termijnen de eigen bijdrage kan worden
betaald en op welke wijze de betaling plaatsvindt (al dan niet op basis
van verrekening met de bijstandsuitkering). Dit is geregeld in artikel 5
van de verordening.9.Afstemming en dringende redenenDeze verordening bevat de standaardhoogte van de boete. (art. 10). Het
dagelijks bestuur zal echter bij elke op te leggen boete moeten nagaan
of gelet op de individuele omstandigheden van de betrokken
inburgeringsplichtige afwijking van de hoogte van de voorgeschreven
standaardboete geboden is. Afwijking van de standaardboete kan zowel een
verzwaring als een matiging inhouden.Bij het beoordelen of een boete moet worden opgelegd, en zo ja, hoe hoog
die boete moet zijn zal de gemeente dus de volgende vier stappen moeten
doorlopen:Stap 1: vaststellen van de ernst van het niet-nakomen van een
verplichting door de inburgerings-plichtigeStap 2: vaststellen van de omstandigheden van de inburgeringsplichtige Stap 3: vaststellen van de mate van verwijtbaarheidStap 4: vaststellen of er dringende redenen zijn om af te zien van het
opleggen van de boeteIn het derde lid is bepaald dat de hierboven genoemde uitgangspunten
onverkort van kracht blijven bij toepassing van deze verordening. Het
maakt het mogelijk maatwerk te leveren en af te wijken van de
standaardboete als de bijzondere omstandigheden van het geval daar
aanleiding toe geven. In het vierde lid is, om ieder mogelijk
misverstand daarover uit te sluiten aangegeven dat geen boete wordt
opgelegd als iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt.10De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de verschillende
overtredingenArtikel 35 Wi draagt de gemeenteraad op bij verordening de hoogte van de
bestuurlijke boete vast te stellen die voor de verschillende
overtredingen kan worden opgelegd. In artikel 34 Wi zijn voor de
verschillende overtredingen de maximumbedragen van de bestuurlijke boete
vastgelegd. Het bestuur zal bij elke overtreding de bestuurlijke boete moeten
afstemmen op de ernst van de overtreding en de mate waarin deze aan de
overtreder kan worden verweten. Het bestuur moet bij elke op te leggen
bestuurlijke boete nagaan welke boete passend is, gelet op de
individuele omstandigheden van de betrokken inburgeringsplichtige. In het kader van een de uitvoering van een gecombineerde re-integratie-
en inburgeringsvoorziening kan het voorkomen dat dezelfde gedraging
(bijvoorbeeld het niet voldoen aan een oproep om te verschijnen en
gegevens te verstrekken) zowel aanleiding kan zijn voor het opleggen van
een bestuurlijke boete als voor het verlagen van de bijstand of het
opleggen van een boete of maatregel op grond van een andere
socialezekerheidswet of – regeling. Artikel 37 Wi bevat een regeling
voor deze samenloop. In dit artikel wordt bepaald dat het bestuur in dat
geval géén bestuurlijke boete kan opleggen. Bij de overige gevallen waarin geen sprake is van samenloop heeft het
bestuur gekozen voor het zoveel mogelijk afstemmen van de hoogte van de
boete op de maatregelenverordening WWB.11.Verhoging van de bestuurlijke boete bij herhaling van de
overtredingDit artikel biedt het bestuur de mogelijkheid om bij herhaling van de
overtreding een hogere boete op te leggen dan op grond van artikel 10
mogelijk is. De verhoogde boetebedragen ingeval van herhaling van de
overtreding mogen niet hoger zijn dan de maximumbedragen die in artikel
34 Wi worden genoemd. De artikelen 10 en 11 bieden voor het bestuur het kader bij het
vaststellen van de hoogte van de bestuurlijke boetes in individuele
gevallen. 12InwerkingtredingDit artikel spreekt voor zich. 13CiteertitelDit artikel spreekt voor zich.