CVDR21250_1Verordening Wet inburgering Gemeente Oldebroek 2007nlregelingOldebroek2007-01-01OldebroekHuis aan Huis, 02-10-2007Verordening Wet inburgering Gemeente OldebroekWet inburgering, art. 8Wet inburgering, art. 19gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2007-09-18De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2007-01-012007-01-012026-03-18nieuwe regelingAVV+NKGeen.De datum inwerkingtreding is bij benadering.Verordening WI def 2007.pdfVerordening Wet inburgering Gemeente Oldebroek 2007 Nr. De raad van de gemeente Oldebroek,gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van 2 juli 2007; gelet op de artikelen 8, 19, vijfde lid, 23, derde lid, en 35 van de Wet
inburgering;B E S L U I T:vast te stellen de navolgende Verordening Wet inburgering Gemeente Oldebroek
2007:1- Begripsomschrijvingen en informatieverstrekking1- Begripsomschrijvingen
In deze verordening wordt verstaan onder:
het college: het college van burgemeester en wethouders
van de gemeente Oldebroek;
de wet: de Wet inburgering.
De begripsomschrijvingen in de wet en de daarop berustende
regelingen zijn van toepassing op de begrippen die in deze
verordening worden gebruikt.
2- De informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigen
Het college draagt er zorg voor dat de inburgeringsplichtigen op
een doeltreffende en doelmatige wijze worden geïnformeerd over
hun rechten en plichten uit hoofde van de wet en over het aanbod
van en de toegang tot inburgeringsvoorzieningen.
Het college maakt bij de informatieverstrekking aan de
inburgeringsplichtigen in ieder geval gebruik van de volgende
middelen:
Centraal informatiepunt, vooralsnog het loket afdeling
sociale zaken.
Informatiemateriaal voor nieuwkomers.
Het college beoordeelt tenminste eens in de vijf jaren de
doeltreffendheid en doelmatigheid van de informatieverstrekking
aan de inburgeringsplichtigen en rapporteert daarover aan de
raad.
2- Doelgroepen en samenstelling van de inburgeringsvoorziening3- Aanwijzen van de doelgroepenHet college wijst de groepen inburgeringsplichtigen aan waaraan hij bij
voorrang een inburgeringsvoorziening kan aanbieden op basis van de
volgende rangorde:
Uitkeringsgerechtigden/werkzoekenden;
Oudkomers die gemotiveerd zijn en snel willen inburgeren;
16-23 jarigen;
Ouders met kinderen in de leeftijd van 0-12 jaar;
Ouders met kinderen in de leeftijd van 13-18 jaar;
Overige oudkomers.
4- De samenstelling van de inburgeringsvoorziening
Het college stemt de inburgeringsvoorziening, met uitzondering
van de inburgeringsvoorziening aan geestelijke bedienaren, af op
het startniveau en de vaardigheden, de persoonlijke
omstandigheden en de maatschappelijke positie van de
inburgeringsplichtige.
Als de inburgeringsplichtige een voorziening gericht op
arbeidsinschakeling wordt aangeboden, draagt het college er zorg
voor dat de inburgeringsvoorziening op de voorziening gericht op
arbeidsinschakeling wordt afgestemd.
Een inburgeringsvoorziening kan, naast datgene dat in de wet is
geregeld, een of meer van de volgende onderdelen bevatten:
trajectbegeleiding; voortgangsgesprekken; maatschappelijke
stage.
5- De inning van de eigen bijdrage
De eigen bijdrage, bedoeld in artikel 23, tweede lid, van de wet
wordt in ten hoogste 12 termijnen betaald.
Het college legt in de beschikking tot toekenning van een
inburgeringsvoorziening de termijnen van betaling vast. Als het
college de eigen bijdrage verrekent met de algemene bijstand,
wordt dat in de beschikking vastgelegd.
6- Opleggen van verplichtingenHet college kan een inburgeringsplichtige bij beschikking een of meer
van de volgende verplichtingen opleggen:
het deelnemen aan de aangeboden inburgeringscursus;
het deelnemen aan gesprekken met de
klantmanager/trajectbegeleider;
het deelnemen aan voortgangsgesprekken;
voor de eerste maal deelnemen aan het inburgeringsexamen op een
tijdstip dat door het college wordt bepaald;
het melden als door ziekte dan wel door andere relevante
omstandigheden niet aan de verplichtingen in de beschikking kan
worden voldaan;
3- Het aanbod van een inburgeringsvoorziening7- De procedure van het doen van een aanbod
Het college doet het aanbod, bedoeld in artikel 19, eerste of
tweede lid, van de wet schriftelijk. Het aanbod wordt gezonden
naar het adres waar de inburgeringsplichtige in de gemeentelijke
basisadministratie is ingeschreven.
In het aanbod wordt een omschrijving gegeven van de
inburgeringsvoorziening die wordt aangeboden en worden de
rechten en verplichtingen vermeld die aan de
inburgeringsvoorzie-ning worden verbonden.
De inburgeringsplichtige aan wie een aanbod wordt gedaan, deelt
binnen vier weken het college schriftelijk mee of hij het aanbod
al dan niet aanvaardt.
Wanneer de inburgeringsplichtige het aanbod aanvaardt, neemt het
college binnen acht weken na ontvangst van deze mededeling het
besluit tot toekenning van de inburgeringsvoorziening,
overeenkomstig het gedane aanbod.
8- De inhoud van de beschikkingHet besluit tot toekenning van een inburgeringsvoorziening bevat in
ieder geval:
een beschrijving van de inburgeringsvoorziening;
een opgave van de rechten en verplichtingen van de
inburgeringsplichtige;
de datum waarop het inburgeringsexamen moet zijn behaald;
de mogelijkheid van boetes;
de termijnen en wijze van betaling; en
ingeval van een oudkomer: de datum waarop de termijn van
handhaving van de inburgeringsplicht, bedoeld in artikel 26 van
de wet, aanvangt.
4- De bestuurlijke boete9- De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de verschillende
overtredingen
De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 250,00 als de
inburgeringsplichtige of de persoon over wie het college op
redelijke gronden kan vermoeden dat deze inburgeringsplichtig is
geen of onvoldoende medewerking verleent aan het onderzoek,
bedoeld in artikel 25, vierde lid, van de wet.
De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 500,00 als de
inburgeringsplichtige geen of on-voldoende medewerking verleent
aan de uitvoering van de voor hem vastgestelde
inburgeringsvoorziening, bedoeld in artikel 23, eerste lid, van
de wet of aan de verplichtingen, bedoeld in artikel 6 van deze
verordening.
De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 500,00 als de
inburgeringsplichtige niet binnen de in artikel 7, eerste lid,
van de wet bedoelde termijn of binnen de door het college op
grond van artikel 31, tweede lid, onderdeel a, van de wet
verlengde termijn het inburgeringsexamen heeft behaald.
10- Verhoging van de bestuurlijke boete bij herhaling van de
overtreding
De bestuurlijke boete voor overtredingen, bedoeld in artikel 9,
eerste lid, bedraagt ten hoogste € 250,00 als de
inburgeringsplichtige zich binnen twaalf maanden na de vorige
als verwijtbaar aangemerkte overtreding opnieuw schuldig maakt
aan dezelfde overtreding.
De bestuurlijke boete voor overtredingen, bedoeld in artikel 9,
tweede lid, bedraagt ten hoogste € 500,00 als de
inburgeringsplichtige zich binnen twaalf maanden na de vorige
als verwijt-baar aangemerkte overtreding opnieuw schuldig maakt
aan dezelfde overtreding.
De bestuurlijke boete bedraagt ten hoogste € 1.000,00 als de
inburgeringsplichtige niet binnen de door het college op grond
van artikel 32 of 33 van de wet vastgestelde termijn het
inburgeringsexamen heeft behaald.
5- Slotbepalingen11- InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking met ingang van 1 januari 2007. 12- CiteertitelDe verordening wordt aangehaald als: Verordening Wet inburgering
gemeente Oldebroek.Aldus besloten in de openbare vergaderingvan de gemeenteraad van Oldebroekop 18 september 2007. , voorzitter. , griffier.Algemene toelichtingDe Wet inburgering (WI) treedt op 1 januari 2007 in werking en komt in
de plaats van de Wet inburgering nieuwkomers (Win) en de verschillende
oudkomersregelingen. De WI regelt de inburgeringsplicht voor in beginsel
alle onderdanen van derdelanden van 16 tot 65 jaar die duurzaam in
Nederland willen en mogen verblijven. Bij het invulling geven aan de
inburgeringsverplichting staat de eigen verantwoordelijkheid (ook in
financiële zin) van de inburgeringsplichtige centraal. De
inburgeringsplichtige kan naar eigen inzicht bepalen hoe hij zich wil
voorbereiden op het inburgeringsexamen. Aan de inburgeringsverplichting
is voldaan wanneer het inburgeringsexamen is behaald (een
resultaatsverplichting). Gemeenten krijgen in de WI een aan-tal
belangrijke taken toebedeeld. Zo hebben gemeenten de opdracht om de
inburgeringsplichtigen in de gemeente goed te informeren over de rechten
en plichten die voortvloeien uit deze wet. Daarnaast hebben gemeenten de
taak aan bepaalde groepen inburgeringsplichtigen een
inburge-ringsvoorziening aan te bieden. Een inburgeringsvoorziening
leidt inburgeringsplichtigen toe naar het inburgeringsexamen. Ook moeten
gemeenten de inburgeringsplicht van inburgeringsplichtigen handhaven.
Het college moet een bestuurlijke boete opleggen als een
inburgeringplichtige zich verwijtbaar niet houdt aan de verplichtingen
die voor hem gelden. In verband met deze taken draagt de WI gemeenten op
om bij verordening regels te stellen over de volgende onderwerpen:
Regels over de informatieverstrekking door de gemeente aan
inburgeringsplichtigen, ter zake van hun rechten en plichten uit
hoofde van deze wet, alsmede van het aanbod van en de toegang
tot inburgeringsvoorzieningen (artikel 8 WI).
Regels met betrekking tot het aanbieden van
inburgeringsvoorzieningen aan bijzondere groepen
inburgeringsplichtigen en over de rechten en plichten van de
inburgeringsplichtige voor wie een inburgeringsvoorziening is
vastgesteld (artikel 19, vijfde lid, en artikel 23, derde lid,
WI).
Het vaststellen van het bedrag van de bestuurlijke boete die
voor de verschillende overtredingen kan worden opgelegd (artikel
35 WI).
Regels over de informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigenArtikel 8 - WI bepaalt dat de gemeenteraad bij verordening regels
vaststelt over de informatiever-strekking door de gemeente aan
inburgeringsplichtigen. Het gaat dan om informatie over de rech-ten en
plichten uit hoofde van de WI en informatie over het aanbod van
inburgeringsvoorzieningen en de toegang tot die voorzieningen. Regels met betrekking tot het aanbieden van
inburgeringsvoorzieningenHet uitgangspunt van de wet is de eigen verantwoordelijkheid van de
inburgeringsplichtige om te bepalen hoe hij zich voorbereidt op het
inburgeringsexamen. Voor een aantal bijzondere groepen biedt de wet
extra faciliteiten. Gemeenten krijgen de taak om voor deze groepen
inburgerings-plichtigen een inburgeringsvoorziening aan te bieden. Het
gaat om de volgende vier groepen in-burgeringsplichtigen:
nieuw- en oudkomers die algemene bijstand of een uitkering
ontvangen die is aangewezen in het Besluit inburgering;
oudkomers die zelf geen inkomsten uit werk, WWB of uitkering
hebben;
asielgerechtigde nieuw- en oudkomers;
nieuw- en oudkomers die werkzaam zijn als geestelijke bedienaar. Aan inburgeringsplichtigen die behoren tot de eerste twee
groepen (nieuw- en oudkomers die al-gemene bijstand en of een
nader aangeduide uitkering ontvangen en oudkomers die zelf geen
in-komsten uit werk of uitkering hebben) kán het college een
inburgeringsvoorziening aanbieden (artikel 19, eerste lid, WI).
Het college is verplicht een inburgeringsvoorziening aan te
bieden aan alle asielgerechtigde inburgeringsplichtigen (oud- en
nieuwkomers) en aan nieuw- en oudkomers die werkzaam zijn als
geestelijke bedienaar (artikel 19, tweede lid, WI). Het aanbod
behelst een inburgeringsvoorziening die toe leidt naar het
inburgeringsexamen en het eenmaal gratis afleggen van dat
examen. Voor asielgerechtigde inburgeringsplichtigen bestaat een
inburgeringsvoorzie-ning ook uit maatschappelijke begeleiding. De WI draagt de gemeenteraden op om bij verordening regels te
stellen met betrekking tot het aanbieden van
inburgeringsvoorzieningen aan deze vier groepen. In de wet is
ook vastgelegd over welke onderwerpen in ieder geval regels
moeten worden gesteld:
De procedure die door het college wordt gevolgd voor het doen
van een aanbod aan inburge-ringsplichtigen (artikel 19, vijfde
lid, onderdeel a, WI).
De criteria die worden gehanteerd bij het doen van een aanbod
aan inburgeringsplichtigen (arti-kel 19, vijfde lid, onderdeel
a, WI).
De vaststelling door het college van een passende
inburgeringsvoorziening, met inbegrip van de totstandkoming en
de samenstelling van de inburgeringsvoorziening (artikel 19,
vijfde lid, on-derdeel b, WI).
De rechten en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een
inburgeringsvoorziening is vastgesteld. Deze regels hebben in
ieder geval betrekking op de inning van de eigen bijdrage door
het college en de mogelijkheid van betaling in termijnen
(artikel 23, derde lid, WI).
Het vaststellen van de bedrag van de bestuurlijke boeteArtikel 35 WI draagt gemeenten op bij verordening de hoogte van de
bestuurlijke boete vast te stellen die voor de verschillende
overtredingen kan worden opgelegd. Artikel 34 van de wet be-paalt het
bedrag dat ten hoogste als bestuurlijke boete kan worden opgelegd.toelichting1- BegripsomschrijvingenHet tweede lid geeft aan dat de omschrijvingen van de begrippen die
worden gebruikt in respectievelijk de Wet inburgering, het Besluit
inburgering en de Regeling inburgering ook van toepassing zijn op deze
verordening.2- De informatieverstrekking aan inburgeringsplichtigenDe gemeente heeft als taak de inburgeringsplichtigen in haar gemeente
goed te informeren over de rechten en plichten die voortvloeien uit de
Wet inburgering. De wet laat gemeenten vrij om zelf te bepalen op welke
wijze de informatievoorziening aan de inburgeringsplichtigen wordt
georganiseerd. Wel bepaalt artikel 8 WI dat de gemeenteraad bij
verordening regels vaststelt over de in-formatieverstrekking door de
gemeente aan inburgeringsplichtigen, ter zake van hun rechten en
plichten uit hoofde van deze wet, alsmede van het aanbod van en de
toegang tot inburgeringsvoorzieningen. Dit artikel in de verordening
vormt de uitwerking van deze verplichting. Gemeenten kunnen er voor
kiezen om in de verordening alleen de kaders vast te stellen voor een
adequate informatievoorziening door het college aan de
inburgeringsplichtigen. In dat geval kan met opnemen van het eerste en
derde lid in de verordening worden volstaan. Er kan ook voor worden
gekozen om in de verordening vast te leggen welke middelen het college
(in ieder geval) moet aanwenden om de informatievoorziening aan
inburgeringsplichtigen te organiseren. In dat geval moet het tweede lid
in de verordening worden opgenomen, waarbij tevens een keuze moet worden
gemaakt voor de instrumenten die daarbij worden ingezet. Overeenkomstig
de rolverdeling tussen raad en college, stelt de raad in dit artikel de
kaders vast voor een adequate informatievoorziening aan de
inburgeringsplichtigen. Het college is belast met de organisatie van de
informatieverstrekking en legt daarover (periodiek) verantwoording af
aan de raad. De informatievoorziening aan inburgeringsplichtigen kan op
allerlei manieren worden vormgegeven. Zo kunnen gemeenten een apart
informatiepunt inrichten (het inburgeringsloket). Het is ook mogelijk om
de informatievoorziening aan inburgeringsplichtigen onder te brengen bij
een centraal informatiepunt (bijvoorbeeld het zorgloket). Ook kunnen
gemeenten bepaalde organisaties (bijvoorbeeld educatie-instellingen,
bibliotheken, moskeeën of andere zelforganisaties) een rol geven bij de
informatievoorziening aan inburgeringsplichtigen. In het tweede lid
geeft de raad het college de opdracht om (in ieder geval) een aantal
middelen te gebruiken om de informatieverstrekking aan
inburgeringsplichtigen vorm te geven. Daarbij kan bijvoorbeeld worden
gedacht aan:
het inrichten van een informatiepunt in het gemeentehuis;
het toezenden van schriftelijk voorlichtingsmateriaal aan
personen ten aanzien van wie al dan niet op grond van gegevens
uit het Bestand Potentiële Inburgeringsplichtigen redelijkerwijs
kan worden aangenomen dat zij inburgeringsplichtig zijn;
het verstrekken van schriftelijk voorlichtingsmateriaal bij
aanvragen om uitkeringen;
het organiseren van voorlichtingsbijeenkomsten;
het inrichten van een digitaal informatiepunt op de
gemeentelijke website.Het derde lid verplicht het college de raad periodiek te
rapporteren over de doeltreffendheid en doelmatigheid van de
informatieverstrekking aan de inburgeringsplichtigen. Om aan
deze verplichting efficiënt te kunnen voldoen, zou een
informatieplan kunnen worden opgesteld waarvan de
informatieverstrekking onderdeel is. Een dergelijk
informatieplan zou vervolgens door de raad getoetst kunnen
worden waarbij eventuele verbeteringen kunnen worden opgenomen.
Om effici-ent aan de verplichting van het tweede lid te kunnen
voldoen, is wellicht ook aansluiting mogelijk bij de uitvoering
van de actieve informatieplicht van het college aan de raad op
grond van artikel 169, tweede lid, van de Gemeentewet. Vanwege
het gering aantal nieuwkomers op jaarbasis, circa 8 tot 10
personen, ligt het inrichten van een afzonderlijk informatiepunt
niet voor de hand en is gekozen voor onderbrenging bij het loket
sociale zaken van de afdeling samenleving waar de volledige
uitvoering van de wet is ondergebracht.
3- Aanwijzen van de doelgroepenArtikel 19, eerste lid, WI bepaalt dat het college aan twee groepen
inburgeringsplichtigen een inburgeringsvoorziening kán aanbieden:
inburgeringsplichtigen die algemene bijstand of een uitkering op
grond een bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen
socialezekerheidswetten of sociale zekerheidsregelingen
ontvangen;
oudkomers die zelf geen inkomsten uit werk of uitkering
hebben.De gemeenteraad moet bij verordening regels stellen met
betrekking tot de criteria die worden gehanteerd bij het doen
van een aanbod aan deze twee groepen inburgeringsplichtigen
(artikel 19, vijfde lid, onderdeel a, WI). Dit artikel vorm de
uitwerking van deze verplichting. In dit artikel wordt het
college opgedragen om vast te stellen aan welke groepen
inburgeringsplichtigen (binnen de twee doelgroepen van artikel
19, eerste lid, WI) bij voorrang een inburgeringsvoorziening kan
worden aangeboden. Bovendien wordt in dit artikel vastgelegd
binnen welke kaders het college tot zijn keuze van doelgroepen
moet komen. Het is van belang dat deze kaders (in casu het
aan-wijzen van groepen waaraan een inburgeringsvoorziening wordt
aangeboden) niet te eng te defi-niëren. Het college zal binnen
deze kaders gedurende een aantal jaren groepen moeten kunnen
aanwijzen. Het alternatief is dat de verordening op dit
onderdeel steeds opnieuw moet worden gewijzigd. Een andere reden
om de kaders niet te strak vast te stellen is dat gemeenten op
dit mo-ment geen duidelijk zicht hebben op de precieze omvang
van de groep oudkomers zonder werk of uitkering waaraan een
inburgeringsvoorziening kan worden aangeboden. Te strenge
criteria zou-den wel eens kunnen leiden tot het niet benutten
van de beschikbare middelen voor het aanbieden van
inburgeringsvoorzieningen. Dit artikel regelt dat de groepen die
het college aanwijst bij voor-rang een inburgeringsvoorziening
krijgen aangeboden. Dit betekent dat het college de ruimte heeft
om in bepaalde gevallen ook een inburgeringsvoorziening aan te
bieden aan inburgeringsplichti-gen die niet behoren tot de groep
of groepen die hij heeft aangewezen (maar wel behoren tot de
doelgroepen, bedoeld in artikel 19, eerste lid, WI). Om te
voorkomen dat inburgeringsplichtigen die behoren tot de groep of
groepen die het college heeft aangewezen aan deze aanwijzing een
recht gaan ontlenen op het krijgen van een aanbod, bepaalt dit
artikel dat het college aan de groe-pen die hij aanwijst een
inburgeringsvoorziening kan aanbieden. Voorbeelden van criteria
die in verordening kunnen worden neergelegd en op basis waarvan
het college de doelgroep(en) kan aanwijzen, zijn:
hebben van een opvoedingstaak;
hebben van een relatief korte afstand tot de arbeidsmarkt;
een wijkgerichte aanpak;
een bepaalde inkomensgrens;
het ontvangen van een bepaalde uitkering;
bevordering van emancipatie van vrouwen.Gemeenten zouden er ook voor kunnen kiezen om geen voorrang te
geven aan specifieke groepen, maar in plaats daarvan prioriteit
te geven aan oud- en nieuwkomers die graag voor een
inburgeringsvoorziening in aanmerking willen komen (bijvoorbeeld
voorrang op basis van eigen aanmelding of gemotiveerdheid).
Criteria op basis waarvan het college doelgroepen aanwijst,
kunnen ook worden ontleend aan andere beleidsterreinen, zoals
bijvoorbeeld ‘leefbaar, sociaal en veilig’. Daarmee kan de
uitvoering van de WI een onderdeel vormen van een integrale
aanpak van sociaal beleid. Op grond van de actieve
informatieplicht van het college aan de raad (artikel 169,
tweede lid, Gemeentewet) ligt het voor de hand dat het college
zijn besluit aan welke groepen inburgeringsplichtigen bij
voorrang een aanbod zal worden gedaan ter kennisname aan de raad
aanbiedt. Bij de vaststelling van de criteria is in Oldebroek de
uitkeringsafhankelijkheid, afstand tot de arbeidsmarkt en
(schoolgaande) leeftijd van de kinderen betrokken. Oudkomers die
erg gemotiveerd zijn en eerder willen inburgeren kunnen eerder
een aanbod krijgen.
4- De samenstelling van de inburgeringsvoorzieningIn de verordening dienen regels te worden gesteld met betrekking tot de
vaststelling door het college van een passende inburgeringsvoorziening,
met in begrip van de totstandkoming en samenstelling van de
inburgeringsvoorziening (artikel 19, vijfde lid, onderdeel b, WI). In
dit artikel worden de kaders vastgesteld waarbinnen het college de
opdracht heeft voor iedere inburgeringsplichtige die daarvoor in
aanmerking komt, een op de persoon toegesneden inburgeringsvoorzie-ning
samen te stellen. In het eerste lid wordt aangegeven op welke wijze het
college een passende inburgeringsvoorziening moet vaststellen. Bij het bepalen van de passendheid van een inburgeringsvoorziening,
kunnen de volgende factoren een rol spelen:
De kennis van de inburgeringsplichtige van de Nederlandse taal
en de Nederlandse samenleving en zijn of haar
leercapaciteit.
De maatschappelijke rol die de inburgeringsplichtige vervult of
gaat vervullen in de Nederlandse samenleving. Daarbij kan worden
gedacht aan het verrichten van betaalde arbeid of het opvoeden
van kinderen.
De persoonlijke situatie van de inburgeringsplichtige. Daarbij
kan bijvoorbeeld worden gedacht aan eventuele zorgtaken die de
inburgeringsplichtige moet vervullen. De samenstelling van de inburgeringsvoorziening voor geestelijke
bedienaren wordt geregeld bij ministeriële regeling. Gemeenten
hebben dus niet de mogelijkheid om de inburgeringsvoorziening
die zij aan geestelijke bedienaren aanbieden naar eigen inzicht
vorm te geven. In geval van uitkeringsgerechtigde
inburgeringsplichtigen die een voorziening gericht op
arbeidsinschakeling ontvangen, kan het voordelen opleveren de
inburgeringsvoorziening daarmee te combineren. Uitgangspunt is
wel, zo blijkt uit artikel 19, vierde lid, van de wet, dat een
aanbod voor een inburgeringsvoorziening aan een
uitkeringsgerechtigde inburgeringsplichtige niet wordt gedaan,
als dat diens arbeidsinschakeling belemmert. De Wet inburgering bepaalt dat de inburgeringsvoorziening
gecombineerd moet worden met een voorziening gericht op
arbeidsinschakeling (reïntegratievoorziening) als een
inburgeringsvoorziening wordt aangeboden aan een
inburgeringsplichtige die bijstandsgerechtigd is of een
uitkering ontvangt op grond van een andere socialezekerheidswet
of sociale zekerheidsregeling én die verplicht is om arbeid te
verkrijgen of te aanvaarden (artikel 20, eerste lid, WI). Als in
deze specifieke situatie geen reïntegratievoorziening wordt
aangeboden, kan de gemeente derhalve geen
inburgeringsvoorziening aanbieden. Het college is
verantwoordelijk voor het aanbieden van de gecombineerde
inburgeringsvoorziening (artikel 20, tweede lid, WI). Het tweede
lid van artikel 4 van de verordening draagt het college op om er
voor te zorgen dat de inburgeringsvoorziening wordt afgestemd op
de reïntegratievoorziening. Aangezien deze voorzieningen in het
kader van de uitkeringsverstrekking op grond van sociale
zekerheidswetten of –regelingen ook door andere partijen dan het
college (kunnen) worden verstrekt, zal het college afspraken
moeten maken met de verantwoordelijke uitvoerders van de
socialezekerheidswet of –regeling: het Uitvoeringsinsti-tuut
werknemersverzekeringen (UWV), eigenrisicodragers of
overheidswerkgevers (artikel 21 WI). Het derde lid regelt de
bijkomende faciliteiten die het college als onderdeel van de
inburgeringsvoorziening aan inburgeringsplichtigen kan
aanbieden. In de wet is geregeld waaruit een
inburgeringsvoorziening in ieder geval moet bestaan: een cursus
die toe leidt naar het inburgeringsexamen en het eenmaal
kosteloos afleggen van dat examen (artikel 19, derde lid, WI).
Voor asielgerechtigde inburgeringsplichtigen (oud- én
nieuwkomers) maakt ook maatschappelijke be-geleiding een
verplicht onderdeel uit van de inburgeringsvoorziening (artikel
19, zesde lid, WI). Wat betreft de bijkomende faciliteiten die
het college als onderdeel van de inburgeringsvoorziening aan
inburgeringsplichtigen kan aanbieden, kan worden gedacht aan
trajectbegeleiding of het (periodiek) houden van
voortgangsgesprekken met de inburgeringsplichtigen. Ook kan
worden gedacht aan een uitbreiding van de opleiding,
bijvoorbeeld in de vorm van een maatschappelijke stage of een
aparte module die gericht is op het verwerven van kennis van de
Nederlandse samenleving. Trajectbegeleiding en het houden van voortgangsgesprekken zullen
vooral van belang zijn bij inburgeringsplichtigen die geen
inburgeringsvoorziening krijgen aangeboden in combinatie met een
voorziening gericht op arbeidsinschakeling. Bij voorzieningen
gericht op arbeidsinschakeling vormen dergelijke faciliteiten
reeds een vast onderdeel. Ten overvloede wordt gewezen op het feit dat het
inburgeringsexamen ook een praktijkgericht deel omvat, waarin de
praktische (taal)vaardigheden worden getoetst. Het is
vanzelfsprekend dat bij de samenstelling van de
inburgeringsvoorziening ook rekening wordt gehouden met de
ontwikkeling van deze vaardigheden. Daarbij zal de inzet van
duale trajecten een belangrijke rol vervullen. Artikel 5 - De inning van de eigen bijdrage In de verordening moeten regels worden gesteld die betrekking
hebben op de inning van de eigen bijdrage van de
inburgeringsplichtige door het college en de mogelijkheid van
betaling in termijnen (artikel 23, derde lid, WI). De hoogte van
de eigen bijdrage is vastgelegd in de wet en bedraagt € 270,00.
Dit bedrag kan bij algemene maatregel van bestuur worden
gewijzigd (artikel 23, tweede lid, WI). In dit artikel van de
verordening wordt geregeld dat de inburgeringsplichtige het
recht heeft de eigen bijdrage in een aantal termijnen te
betalen. Artikel 24, eerste lid, WI maakt het bij
inburgeringsplichtigen die algemene bijstand ontvangen mogelijk
dat het college de eigen bijdrage verrekent met deze uitkering.
Als het college wil overgaan tot verrekening, moet dat wor-den
vastgelegd in de beschikking tot toekenning van de
inburgeringsvoorziening. Als de inburgeringsplichtige een
uitkering van het UWV ontvangt, kan het college het UWV
verzoeken de eigen bijdrage te verrekenen met of in te houden op
de uitkering van het UWV (artikel 24, tweede lid, WI). In dit
geval int het UWV de eigen bijdrage ten behoeve van de gemeente.
Deze wijze van verrekening geschiedt door het UWV en niet door
de gemeente, en wordt dus niet in deze verordening geregeld.
6- Opleggen van verplichtingenDit artikel vormt de uitwerking van artikel 23, derde lid, WI dat
bepaalt dat de gemeenteraad bij verordening regels stelt over de rechten
en plichten van de inburgeringsplichtige voor wie een
inburgeringsvoorziening is vastgesteld. Dit artikel delegeert de
bevoegdheid aan het college om de verplichtingen die in het artikel
worden genoemd aan inburgeringsplichtigen in het kader van een
inburgeringsvoorziening op te leggen. Het college legt in de beschikking
tot de toekenning van de inburgeringsvoorziening deze verplichtingen
vast. 7- De procedure van het doen van een aanbodDit artikel bevat enkele procedurele bepalingen die er voor moeten
zorgen dat het doen van een aanbod op zorgvuldige wijze gebeurt. Dit is
van belang omdat zo’n aanbod de start is van een procedure die – als het
goed is – leidt tot een besluit tot het toekennen van een
inburgerings-voorziening. In het eerste lid van dit artikel wordt
geregeld dat het college het aanbod van een inburgeringsvoorziening aan
de inburgeringsplichtige op schriftelijke wijze doet en dat het aanbod
wordt toegestuurd naar het adres waar de inburgeringsplichtige staat
ingeschreven in de GBA. Op deze wijze kan er geen onduidelijk ontstaan
over het feit dat het college de inburgeringsplichtige een aanbod heeft
gedaan. Het aanbod zal inhoudelijk dezelfde strekking moeten hebben als
de uiteindelijke beschikking (het tweede lid). Hierdoor kan de
instemming met het aanbod tevens worden opgevat als instemming met de
beschikking tot de toekenning van de inburgeringsvoorziening (die
eenzijdig door de gemeente wordt opgelegd). Deze beschikking moet dan
wel dezelfde inhoud hebben als het aanbod (het vierde lid). De
zorgvuldigheid van de procedure gebiedt dat als de inburgeringsplichtige
het aanbod aanvaardt of weigert, hij of zij dit schriftelijk aan de
ge-meente meedeelt (het derde lid). Het meest praktisch is dat deze
schriftelijke mededeling ge-schiedt in de vorm van het laten
ondertekenen door de inburgeringsplichtige van een verklaring die door
de gemeente is opgesteld. Het kan natuurlijk voorkomen dat een
inburgeringsplichtige aan de gemeente meldt dat hij wel een
inburgeringsvoorziening wil, maar dat hij gelet op zijn situatie
bepaalde wijzigingen aangebracht zou willen zien in het aanbod van de
gemeente. Als de gemeente hierop positief reageert, zal ze het gedane
aanbod moeten aanpassen. Een inburgeringsplichtige hoeft een aanbod niet
te accepteren. Weigert de inburgeringsplichtige het aanbod, dan zal hij
zich zelfstandig moeten voorbereiden op het inburgeringsexamen. Gaat het
om een oudko-mer, dan is er geen termijn vastgesteld waarbinnen de
betreffende persoon het inburgeringsexamen moet hebben behaald. Het ligt
voor de hand dat het college in een dergelijke situatie een
handhavingsbeschikking neemt: een besluit op grond van artikel 26 WI
waarmee de termijn van start gaat waarbinnen de inburgeringsplichtige
het inburgeringsexamen moeten hebben behaald (vijf jaar na aanvang van
deze termijn). Het verdient de aanbeveling dat het college deze
handel-wijze vastlegt in beleidsregels, zodat tevoren voor betrokkenen
duidelijk is (of zou kunnen zijn) wat de gevolgen zijn van het weigeren
van een aanbod voor een inburgeringsvoorziening. 8- De inhoud van de beschikkingHet besluit tot het toekennen van een inburgeringsvoorziening is een
beschikking. Dit betekent dat de inburgeringsplichtige de mogelijkheid
heeft tegen dit besluit in bezwaar en beroep te gaan. In dit artikel
wordt geregeld welke onderwerpen in ieder geval in de beschikking moeten
worden neergelegd. In de beschikking zullen de toegekende
inburgeringsvoorziening en de daaraan ver-bonden rechten en plichten van
de inburgeringsplichtige nauwkeurig moeten worden vermeld (onderdelen a
en b). De inburgeringsplichtige is verplicht zijn medewerking te
verlenen aan de uitvoering van de inburgeringsvoorziening (artikel 23,
eerste lid, WI). Handhaving hiervan is alleen mogelijk als de
verplichtingen van de inburgeringsplichtige duidelijk zijn omschreven en
aan de betrokkene (onder andere door middel van de beschikking) bekend
zijn gemaakt. De termijn waarbinnen een inburgeringsplichtige het
inburgeringsexamen moet hebben behaald, ligt vast in de wet (artikel 7,
eerste lid, WI). In de beschikking hoeft (en kan) van deze termijn
alleen melding worden gemaakt (onderdeel c). Onderdeel d bepaalt dat in
beschikking moet worden vastgelegd in hoeveel termijnen de eigen
bijdrage kan worden betaald en op welke wijze de betaling plaatsvindt
(al dan niet op basis van verrekening met de bijstandsuitkering). Dit is
geregeld in artikel 5 van de verordening. Onderdeel e heeft betrekking
op beschikkingen voor oudkomers. Als het college een
inburgeringsvoorziening vaststelt voor een oudkomer, dan moet het
college in de betreffende beschikking ook de dag opnemen waarop de
termijn van handhaving van de inburgeringsplicht van start gaat (artikel
22, tweede lid, juncto artikel 26 WI). Binnen vijf jaar ná deze datum
moet de betreffende oudkomer het inburgeringexamen hebben behaald. Het
college kan zelf bepalen wanneer de termijn van handhaving van de
inburgeringsplicht van start gaat. Het ligt voor de hand om deze termijn
direct te laten ingaan (en bijvoorbeeld niet te koppelen aan de datum
waarop de inburgeringsvoorziening van start gaat). De precieze datum
waarop de inburgeringsvoorziening van start gaat, zal niet altijd bekend
zijn op het moment dat deze wordt toegekend. Bovendien past het
vaststellen van een datum van aanvang van handhaving van de
inburgeringsplicht, onafhankelijk van het moment waarop met de
inburgeringsvoorziening kan worden begonnen bij het uitgangs-punt van de
wet dat de betreffende persoon als oudkomer inburgeringsplichtig is en
in beginsel zelf verantwoordelijk is voor het behalen van het
inburgeringsexamen. 9- De hoogte van de bestuurlijke boetes voor de verschillende
overtredingenArtikel 35 WI draagt de gemeenteraad op bij verordening de hoogte van de
bestuurlijke boete vast te stellen die voor de verschillende
overtredingen kan worden opgelegd. In artikel 34 WI zijn voor de
verschillende overtredingen de maximumbedragen van de bestuurlijke boete
vastgelegd. De gemeente kan deze boetebedragen in haar verordening
overnemen, maar ze kan ook lagere bedragen vaststellen. De boetebedragen
die in de verordening worden opgenomen zijn maximumbedragen en géén
gefixeerde bedragen. Het college zal bij elke overtreding de
bestuurlijke boete moeten afstemmen op de ernst van de overtreding en de
mate waarin deze aan de overtreder kan worden verweten. Bovendien moet
het college daarbij ook zonodig rekening houden met de omstandigheden
waaronder de overtreding is gepleegd (artikel 38, tweede lid, WI). Deze
bepaling brengt met zich mee dat het college bij elke op te leggen
bestuurlijke boete zal moeten nagaan welke boete passend is, gelet op de
individuele omstandigheden van de betrokken inburgeringsplichtige. In
het kader van een de uitvoering van een gecombineerde reïntegratie- en
inburge-ringsvoorziening kan het voorkomen dat dezelfde gedraging
(bijvoorbeeld het niet voldoen aan een oproep om te verschijnen en
gegevens te verstrekken) zowel aanleiding kan zijn voor het opleggen van
een bestuurlijke boete als voor het verlagen van de bijstand (een
maatregel op grond van artikel 18, tweede lid, Wet werk en bijstand) of
het opleggen van een boete of maatregel op grond van een andere sociale
zekerheidswet of – regeling. Artikel 37 WI bevat een regeling voor deze
samenloop. In dit artikel wordt bepaald dat het college in dat geval
géén bestuurlijke boete kan opleggen. 10- Verhoging van de bestuurlijke boete bij herhaling van de
overtredingDit artikel biedt het college de mogelijkheid om bij herhaling van de
overtreding een hogere boete op te leggen dan op grond van artikel 9
mogelijk is. Het eerste en tweede lid kunnen alleen in de verordening worden
opgenomen als in artikel 9, eerste en tweede lid, lagere maximum
boetebedragen zijn opgenomen dan de maximumbedragen in de wet. De
verhoogde boetebedragen ingeval van herhaling van de overtreding mogen
uiteraard niet hoger zijn dan de maximumbedragen die in artikel 34 WI
worden genoemd. Om te kunnen spreken van een herhaling van een
overtreding, moeten de overtredingen zich wel binnen een bepaalde
tijdspanne voordoen, bijvoorbeeld 12 maanden. Gemeenten kunnen een
kortere of langere termijn vaststellen. Artikel 34, onderdeel d, WI
biedt de mogelijkheid voor gemeenten om de bestuurlijke boete te
verhogen van maximaal € 500,00 naar maximaal € 1.000,00 in het geval dat
de inburgeringsplichtige bij herhaling niet voldoet aan de verplichting
binnen de gestelde termijn het inburgeringsexamen te behalen. Dit is
geregeld in het derde en vierde lid van artikel 10. Als de
inburgeringsplichtige niet binnen de voor hem geldende termijn het
inburgeringsexamen heeft behaald, dan legt het college hem een
bestuurlijke boete op. De maximumboete die kan worden opgelegd, is
neergelegd in artikel 9, derde lid, van de verordening. Op grond van
artikel 32 WI moet het college in de boetebeschikking een nieuwe termijn
vaststellen waarbinnen de inburgeringsplichtige alsnog het
inburgeringsexamen moet behalen. Als de inburgeringsplichtige ook binnen
deze nieuwe termijn het inburgeringsexamen niet heeft behaald, maakt het
derde lid van artikel 10 het mogelijk dat het college een hogere boete
vaststelt. Het wettelijk maximum bedraagt € 1.000,00 (artikel 34,
onderdeel d, WI). Ook in dat geval zal in de boetebeschikking een nieuwe
termijn moeten worden opgenomen waarbinnen de inburgeringsplichtige het
inburgeringsexamen moet behalen. De artikelen 9 en 10 bieden in de vorm
van het vaststellen van maximumbedragen het kader voor het college bij
het vaststellen van de hoogte van de bestuurlijke boetes in individuele
gevallen. Het college zal binnen deze kaders zelf een beleid moeten
ontwikkelen. Het is aan te bevelen dat het college in beleidsregels
vastlegt hoe dat beleid er uit ziet: welke boete wordt in beginsel
opgelegd bij welke overtreding en met welk bedrag wordt de boete in
beginsel verhoogd als de betrokken inburgeringsplichtige dezelfde
overtreding nogmaals pleegt. 11- InwerkingtredingDit artikel spreekt voor zich. 12- CiteertitelDit artikel spreekt voor zich.Verordening WI def 2007.pdf