CVDR202661_1Marktverordening 2012nlregelingAlphen-Chaam2012-08-01Alphen-ChaamOns Weekblad 3 augustus 2012Marktverordening gemeente Alphen-Chaam 2012Gemeentewet, art. 149 gemeenteraadfinanciën en economie2012-04-26De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2012-08-04nieuwe regelingOnbekendGeenGeenMARKTVERORDENING 2012HOOFDSTUK 1. ALGEMENE BEPALINGENArtikel 1.
BegripsomschrijvingenIn deze verordening wordt verstaan onder: markt: de door het college ingestelde warenmarkt; standplaats: de ruimte die voor de duur van de markt is
aangewezen voor het uitoefenen van de markthandel; vaste standplaats: de standplaats die voor onbepaalde tijd ter
beschikking is gesteld aan een vergunninghouder; dagplaats: de standplaats die per marktdag ter beschikking
wordt gesteld aan een vergunninghouder, omdat deze niet als
vaste standplaats is toegewezen dan wel ingenomen; standwerken: de activiteit waarbij de vergunninghouder publiek
om zich heen verzamelt en dat publiek door een aansprekende
uiteenzetting probeert over te halen tot de aankoop van een
artikel; standwerkersplaats: de standplaats die per marktdag ter
beschikking wordt gesteld om te standwerken; vergunninghouder: degene aan wie door het college vergunning is
verleend voor het innemen van een standplaats; wachtlijst: de lijst van gegadigden voor een vaste
standplaats; anciënniteitlijst: de lijst van vergunninghouders van een vaste
standplaats; marktmeester: de persoon die als zodanig is aangewezen door het
college.Artikel 2. Inrichting van de markt;
branche-indeling1. Het college bepaalt ten aanzien van de markt: het aantal standplaatsen; de afmetingen van de standplaatsen; de opstelling en indeling van de markt; welke standplaatsen worden toegewezen als vaste standplaats en als
standwerkersplaats.2. Het college kan voor de markt vaststellen: een lijst met artikelengroepen of branches; een maximumaantal standplaatsen per branche.Artikel 3. Nadere regelsHet college is bevoegd nadere regels te stellen betreffende het bepaalde
in deze verordening.Artikel 4. Voorschriften en
beperkingen1. Het college kan voorschriften en beperkingen verbinden aan een
krachtens deze verordening verleende vergunning of ontheffing, ter
bescherming van de belangen in verband waarmee de vergunning of
ontheffing is vereist.2. Degene aan wie krachtens deze verordening een vergunning of
ontheffing is verleend, is verplicht de daaraan verbonden voorschriften
en beperkingen in acht te nemen.HOOFDSTUK 2. BEPALINGEN OVER VERGUNNINGENArtikel 5.
StandplaatsvergunningHet is verboden een standplaats op een markt in te nemen zonder
vergunning van het college.Artikel 6. VereistenVoor toewijzing van een standplaats komt uitsluitend in aanmerking een
handelingsbekwaam natuurlijk persoon die de leeftijd van 18 jaar heeft
bereikt en een aanvraag voor een vergunning heeft ingediend bij het
college.Artikel 7. Intrekking vaste
standplaatsvergunning1. Het college trekt een vaste standplaatsvergunning in: op schriftelijk verzoek van de vergunninghouder; bij overlijden van de vergunninghouder, tenzij op grond van artikel 7
van het marktreglement van de gemeente [PM] de vergunning wordt
overgeschreven.2. Het college kan een vaste standplaatsvergunning intrekken: indien ter verkrijging daarvan onjuiste dan wel onvolledige gegevens
zijn verstrekt; indien de vergunninghouder niet meer voldoet aan de in artikel 6
genoemde vereisten.3. Indien degene op wie een vergunning ingevolge artikel 7 van het
marktreglement van de gemeente Alphen-Chaam is overgeschreven, reeds
vergunning heeft voor een andere vaste standplaats op dezelfde markt,
wordt laatstgenoemde vergunning ingetrokken.HOOFDSTUK 3. STRAF-, OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGENArtikel 8. Intrekking en schorsing vaste
standplaatsvergunningOnverminderd het bepaalde in artikel 7 kan het college een vergunning
voor een vaste standplaats, al dan niet voorwaardelijk, intrekken dan
wel telkens voor ten hoogste vier achtereenvolgende marktdagen schorsen,
indien de vergunninghouder of een persoon die hem bijstaat: het bepaalde bij of krachtens deze verordening of de voorschriften
van de vergunning overtreedt; zich schuldig maakt aan wangedrag of bedrog; of niet of niet tijdig het verschuldigde marktgeld voldoet, dat wordt
geheven op grond van artikel 229 van de Gemeentewet .Artikel 9. Uitsluiting dagplaatshouder of
standwerkerHet college kan een vergunninghouder van een dagplaats of een
standwerkersplaats van de toewijzing van een dagplaats of een
standwerkersplaats uitsluiten voor ten hoogste vier marktdagen, indien
deze: het bepaalde bij of krachtens deze verordening overtreedt; zich schuldig maakt aan wangedrag of bedrog; niet als standwerker actief is op een hem toegewezen
standwerkersplaats; niet of niet tijdig het verschuldigde marktgeld voldoet, dat wordt
geheven op grond van artikel 229 van de Gemeentewet .Artikel 10. Onmiddellijke
verwijderingOnverminderd het bepaalde in artikel 125 van de Gemeentewet kan het
college een vergunninghouder gelasten zich onmiddellijk van de markt te
verwijderen indien hij: het bepaalde bij of krachtens deze verordening of de voorschriften
van de vergunning overtreedt; zich op de markt schuldig maakt aan wangedrag of bedrog; niet als standwerker actief is op een hem toegewezen
standwerkersplaats.Artikel 11. StrafbepalingOvertreding van het bepaalde bij of krachtens deze verordening wordt
gestraft met een geldboete van de tweede categorie of hechtenis van ten
hoogste drie maanden en kan bovendien worden gestraft met openbaarmaking
van de rechterlijke uitspraak.Artikel 12. ToezichthoudersMet het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens deze
verordening zijn belast de marktmeester en de bij besluit van het
college aangewezen personen.Artikel 13. InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking op de eerste dag na die waarop zij is
bekendgemaakt.Artikel 14. CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Marktverordening gemeente
Alphen-Chaam 2012.Aldus vastgesteld in de raadsvergadering van 26 april 2012.De voorzitter,De griffier,ALGEMENE TOELICHTINGDe totstandkoming van de modelmarktverordening 2008De oorspronkelijke modelmarktverordening van de VNG is in mei 1998
totstandgekomen in samenwerking met het Centraal Overleg Marktaangelegenheden
(COM). In 2003 is de modelmarktverordening naar aanleiding van de dualisering
van het gemeentebestuur herzien en dit heeft geleid tot de modelmarktverordening
2003.In 2008 is in het kader van de algehele deregulering van de modelverordeningen
door de VNG besloten ook de modelmarktverordening 2003 te herzien. Dit model is
vervangen door aantal nieuwe modellen. Dit betreft allereerst de onderhavige
modelmarktverordening 2008 (I), waarin bepalingen voor het verkrijgen van een
vergunning voor een standplaats zijn opgenomen. De regeling voor onder meer de
toewijzing van een vaste standplaats, dagplaats en standwerkerplaats is
opgenomen in het modelmarktreglement 2008. In de modelmarktverordening 2008 (II)
is de mogelijkheid opgenomen dat een organisatie een markt gaat organiseren en
beheren. Alle modellen zijn in overleg met het Centraal Overleg
Marktaangelegenheden (COM) tot stand gekomen.Grondslag en belang verordeningIn artikel 147, eerste lid, van de Gemeentewet is bepaald dat gemeentelijke
verordeningen door de raad worden vastgesteld voor zover de bevoegdheid daartoe
niet bij de wet of door de raad krachtens de wet aan het college of de
burgemeester is toegekend. Ingevolge artikel 149 van de Gemeentewet maakt de
raad de verordeningen die hij in het belang van de gemeente nodig acht.Artikel 160 van de Gemeentewet regelt de overheveling van de gemeentewettelijke
bestuursbevoegdheden aan het college. Hieronder valt de bevoegdheid om
jaarmarkten of gewone marktdagen in te stellen, af te schaffen of te veranderen
(artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet). Naast de
bovengenoemde nieuwe modellen voor de marktverordeningen zijn analoog aan de
bevoegdheden van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet
ten behoeve van het college drie modelbesluiten beschikbaar, te weten:
Modelbesluit tot het instellen van een warenmarkt, Modelbesluit tot het
afschaffen van een warenmarkt en Modelbesluit tot het veranderen van een
warenmarkt.De marktverordening beoogt de gemeentelijke belangen te beschermen. Het gaat
hier om belangen van openbare orde, zedelijkheid en gezondheid, beperking van
overlast, regulering van het woon- en leefklimaat en de (verkeers)veiligheid
binnen de gemeente.InhoudHoofdstuk 1 van de modelmarktverordening bevat een aantal algemene bepalingen
die betrekking hebben op de markt in zijn geheel. Hoofdstuk 2 bevat een aantal
bepalingen die van belang is voor de vergunningaanvraag en de
vergunningverlening aan een rechtspersoon (een organisatie) die is belast met de
organisatie van de markt. Hoofdstuk 3 bevat de straf-, overgangs- en
slotbepalingen.Jurisprudentiebundel MarktenAlle in deze modelverordening vermelde uitspraken van vóór 1998 zijn
gepubliceerd in de jurisprudentiebundel Markten van maart/april 1998, ISBN 90
322 7130 X. De jurisprudentiebundel (jbMarkten) wordt als vindplaats genoemd
voorzover de uitspraken niet in andere juridische tijdschriften zijn
gepubliceerd. Is dat het geval, dan worden de vindplaatsen in deze tijdschriften
vermeld.Overige regelgeving ambulante handelDe regulering van andere ambulante handel is te vinden in onze Model-Algemene
plaatselijke verordening (APV). Artikel 2:25 van de Model APV (oud: artikel
2.2.2) bevat een vergunningstelsel voor evenementen. Onder evenementen vallen
bijvoorbeeld braderieën. Verder bevatten de afdelingen 2, 3, 4 en 5 van de
Model-APV bepalingen over collecteren, venten, standplaatsen en
snuffelmarkten.Samenloop met de algemene plaatselijke verordening (APV)In de marktverordening wordt een regeling gegeven voor de plaatselijke
warenmarkt. Het is van belang dat in andere verordeningen wordt opgenomen dat
geen vergunning wordt verleend indien op grond van de marktverordening
vergunning is vereist. Hiermee kan worden voorkomen dat ‘een met de
marktverordening conflicterende’ vergunning dient te worden verleend op grond
van een andere verordening, zoals de APV. Deze samenloop kan bijvoorbeeld spelen
bij de (losse)stand-plaatsvergunning (artikel 5:18 model-APV (oud: artikel
5.2.3)).Vrijhouden van het marktterreinWanneer een gemeente een Wegsleepverordening heeft vastgesteld en het
marktterrein heeft aangewezen als weg waar voertuigen kunnen worden weggesleept,
dan kunnen ten onrechte geparkeerde auto's op basis van de
Wegenverkeerswetgeving én de Wegsleepverordening worden weggesleept (lex
specialis).Wanneer een gemeente niet beschikt over een Wegsleepverordening en het parkeren
van voertuigen op het marktterrein wel strafbaar is gesteld in de
Marktverordening, dan kan het desbetreffende voertuig met toepassing van
'normale' bestuursdwang worden verwijderd.De burgemeester kan op grond van artikel 2:52 van de model-APV (oud: artikel
2.4.12) het marktterrein aanwijzen als plaats waar het verboden is op de door
hem aangewezen uren zich met een fiets of bromfiets te bevinden.JurisprudentieKantongerecht Maastricht van 1 november 1995, PG (1996) 4450, inzake
schadevergoeding in verband met de zorgplicht van de gemeente met betrekking tot
het autovrij maken van het marktterrein.ToepassingIn het geval een gemeente over meer dan één markt beschikt, is deze verordening
op elk van deze markten afzonderlijk van toepassing. Uiteraard dient dan de
tekst van de verordening hierop te worden aangepast.Instellen marktcommissie voor en door het collegeVeel gemeenten kennen een marktcommissie die het college adviseert in
marktaangelegenheden. De samenstelling en werkwijze dient het college nader uit
te werken. Afhankelijk van de gemeentelijke omstandigheden verdient een
marktcommissie meer of minder aanbeveling. Om het draagvlak te vergroten, zou
het college commissieleden kunnen laten verkiezen door de markthandelaren. Er
bestaat geen modelbesluit voor het instellen van een marktcommissie. Wij
adviseren het college bij het besluit tot het instellen van een marktcommissie
gebruik te maken van de Modelverordening op de raadscommissies opgenomen in de
Handreiking Commissies in het dualistisch stelsel, een uitgave van de
Vernieuwingsimpuls Dualisme en lokale democratie.Dienstenrichtlijn[Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december
2006 betreffende diensten op de interne markt, PB L376/36, 27 december
2006]De Europese Dienstenrichtlijn is op 28 december 2006 in werking getreden met als
doel de nog bestaande belemmeringen van het vrije verkeer van diensten op te
heffen. Zo is over de vrijheid van vestiging (hoofdstuk 3) bepaald dat lidstaten
de toegang tot of de uitoefening van een dienstenactiviteit in beginsel niet
afhankelijk mag stellen van een vergunningstelsel (artikel 9).Ook voor gemeenten zal dit gevolgen hebben: zij moeten binnen 3 jaar door middel
van een screening nagaan of hun regelgeving in overeenstemming is met de
bepaling van de richtlijn en deze zo nodig aanpassen. Voor de voorliggende
Modelmarktverordening heeft de VNG de screening gedaan.Allereerst is gekeken of de verordening een dienst regelt, die onder de
reikwijdte van de Dienstenrichtlijn valt. Het begrip ‘dienst’ moet worden
uitgelegd als ‘dienstverrichting welke gewoonlijk tegen vergoeding geschiedt’ en
sluit hiermee aan bij artikel 50 EG en de interpretatie van het EG Hof van
Jusititie. De modelmarktverordening 2008 (individuele vergunning) regelt de
warenmarkt; het gaat dus om de verkoop van goederen. Derhalve bevat dit model
geen bepalingen omtrent de toegang tot of de uitoefening van een dienst. Daarmee
valt dit model buiten de werkingsfeer van de Dienstenrichtlijn en hoeft er niet
verder te worden gescreend.Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een
vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000
schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatige verblijf blijkt. Bij de vergunningverlening met betrekking tot de
markt dient een gemeente hier rekening mee te houden.ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTINGHoofdstuk 1. Algemene bepalingenArtikel 1. BegripsomschrijvingenIn dit artikel wordt een aantal begrippen dat in de verordening wordt
gehanteerd, gedefinieerd.Onder c is het begrip vaste standplaats opgenomen. Door gebruik van het woord
‘persoon’ in plaats van het begrip ‘ambtenaar’ bij de begripsomschrijving van
marktmeester onder j kan een niet-ambtenaar ook tot marktmeester worden
aangewezen. Bij aanwijzing (= mandaat) van een niet-ondergeschikte dient deze
(en zijn werkgever) in te stemmen met de mandaatverlening overeenkomstig artikel
10:4 van de Awb.Artikel 2. Inrichting van de markt; branche-indelingDe in dit artikel opgenomen bevoegdheden zijn niet uitgewerkt, maar als
aandachtspunten in het modelbesluit opgenomen, zodat iedere gemeente de gewenste
uitwerking kan geven aan de bepalingen. Hierbij verdient het aanbeveling dat
gemeenten hiertoe de Handreiking veiligheid markten als basis hanteren. Deze
handreiking is een uitgave die tot stand is gekomen met behulp van de HBD, CVAH
en de VNG, en opgesteld door het onderzoeks- en adviesbureau SGBO in 2008. De
handreiking geeft richtlijnen voor maatregelen voor zowel gemeenten als
ondernemers.Op grond van het eerste lid, onder a, stelt het college het aantal standplaatsen
op de markt vast met onder meer als doel het aantrekkelijk maken van de markt
voor de consumenten. Het aantal branches is in principe onbeperkt, tenzij het
gaat om een gespecialiseerde markt.Bij de opstelling en indeling van de markt als bedoeld in het eerste lid, onder
c, wordt rekening gehouden met de verschillende branches. Voor de orde op de
markt is het van belang te bepalen welke materialen (kraam of ook andere
verkoopmaterialen) worden toegelaten en waar deze kunnen worden opgesteld. Naast
de traditionele (huur)kraam onderscheidt de Centrale vereniging voor de
ambulante handel (CVAH) bijvoorbeeld de instantkraam, de verrijdbare kraam en de
verkoopwagens. De onder b genoemde afmetingen van de standplaatsen kunnen
overigens ook een beperking geven voor bepaalde materialen.Het tweede lid is facultatief bedoeld. Het schept de mogelijkheid een beperkt
aantal kooplieden per branche toe te laten. Hierdoor wordt bereikt dat op de
markt een zo groot mogelijke verscheidenheid aan branches aanwezig is en wordt
voorkomen dat te veel kooplieden van één branche op de markt optreden. Hierdoor
wordt de markt aantrekkelijker voor de consument.Jurisprudentie- ABRS 4 december 2002, nr. 200200350/1/H3, JG 03.00 , m.nt. M. Geertsema. Het
besluit van het college tot toevoeging van een artikelgroep of branche op de
markt is een algemeen verbindend voorschrift (a.v.v.). Het betreft hier de
wijziging van een gemeentelijke, bindende regeling, met externe werking en een
algemeen karakter, zodat het bepaalde in artikel 8:2, aanhef en onder a, van de
Awb aan bezwaar en beroep in de weg staat.- Rechtbank Rotterdam, sector bestuursrecht - Bloemenmarkt Amsterdam - 14
augustus 2001, JG 02.0013 m.nt. H. Borburgh. De Mededingingswet is niet van
toepassing op overheidshandelen dat (primair) strekt tot het behartigen van een
algemeen (publiek) belang van niet-economische aard en dat kan worden herleid
tot of gerelateerd aan (andere) taken en bevoegdheden van het betrokken
overheidsorgaan. De gemeente is op dit terrein geen ondernemer.- Vz. Rb. Maastricht, 14 november 2003, LJN: AN8555, AWB03/1497. Branchebesluit
is in beginsel niet appelabel. Het kan echter wel in het kader van een beroep
tegen een concreet, verzoekster rechtsreeks in haar belang betreffend besluit
beoordeeld worden. Branchering is niet ongebruikelijk, zodat de gevolgen in
beginsel tot het normale bedrijfsrisico behoren.- ABRS 28 februari 2000, JG 00.0130 m.nt. M. Geertsema, GS 7118, 4 m.nt. H.H.,
JB 2000, 114 m.nt. J.M.E.D.) Een besluit tot vaststelling van het aantal
standplaatsen op de markt, opstelling, indeling en afmetingen is als algemeen
verbindend voorschrift niet vatbaar voor bezwaar en beroep. Het betreft hier
niet een besluit waarin nader naar tijd, plaats of object de toepasselijkheid
van in de verordening reeds besloten liggende normen worden bepaald, maar de
vaststelling van zelfstandige normen.- ABRS 18 mei 1995, JG 95,0363 m.nt. R. Timmermans, inzake de wijziging van het
aantal standplaatsen per branche). De regels ten behoeve van een
brancheverdeling lenen zich voor herhaalde toepassing. De brancheverdeling is
daarmee aan te merken als een algemeen verbindend voorschrift. Op grond van de
Awb is bezwaar en beroep hiertegen uitgesloten.- Rechtbank Dordrecht, 30 mei 1997, JG 97.0205 m.nt. M. de Jong, inzake het
weren van een markavan;- ABRS 16 januari 1997, JG 97.0208, inzake de indeling van de markt. Teneinde de
orde op de markt te waarborgen, dient de mogelijkheid te worden gecreëerd dat
voor het handeldrijven met verkoopwagens afzonderlijke gedeelten van het
marktterrein kunnen worden aangewezen.Artikel 3. Nadere regelsDe marktverordening 2003 bevatte een vrij uitgebreide regeling van de markt.
Uiteraard is het ook mogelijk dat de raad een marktverordening op hoofdlijnen
vaststelt en daarbij meerdere zaken door het college laat regelen. Het college
kan er ook voor kiezen beleidsregels in plaats van nadere regels vast te
stellen.Met de herziening van het model in 2008 is er voor gekozen om de
modelverordening in te korten en een gedeelte van de bepalingen over te hevelen
naar een marktreglement. Op grond artikel 3 is het college bevoegd deze nadere
regels te stellen.Beleidsregels versus nadere regelsAangezien vaak onduidelijkheid bestaat over het verschil tussen beide soorten
regels volgt hieronder een korte uiteenzetting van beleidsregels en nadere
regels. Het college kan beleidsregels opstellen ten aanzien van de gekregen
bevoegdheden. Verder kan het college nadere regels stellen op grond van art. 3
van de modelmarktverordening. Voor alle duidelijkheid: beleidsregels zijn
algemene regels omtrent de toepassing van bevoegdheden (zie de definitie in art.
1:3, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht). Nadere regels zijn algemene
regels die te karakteriseren zijn als algemeen verbindende voorschriften.
Beleidsregels kennen een inherente afwijkingsbevoegdheid in tegenstelling tot
nadere regels. Op grond van artikel 4:84 van de Awb dient een bestuursorgaan een
uitzondering op een beleidsregel te maken indien bijzondere omstandigheden
daartoe nopen. Dit wordt de inherente afwijkingsbevoegdheid van de beleidsregel
genoemd. Hierdoor zijn beleidsregels flexibeler dan nadere regels (algemeen
verbindende voorschriften). Immers, van nadere regels is geen afwijking
mogelijk.JurisprudentieNadere regels worden opgevat als algemeen verbindende voorschriften. Zie
bijvoorbeeld ABRS 4 juli 1994, JG 95.0133, m.nt. A.B. Engberts, AB (1994) 698
m.nt. R.M. van Male.Artikel 4. Voorschriften en beperkingenDoor aan een vergunning of ontheffing voorschriften en beperkingen te verbinden,
kan een verfijning in de gewenste rechtstoestand worden aangebracht. De in het
eerste lid genoemde belangen in verband waarmee de vergunning of ontheffing is
vereist, zijn de gemeentelijke belangen van openbare orde, zedelijkheid en
gezondheid, beperking van overlast, regulering van het woon- en leefklimaat en
de veiligheid binnen de gemeente. Zie ook de inleiding bij deze toelichting
onder Grondslag en belang verordening.Niet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning/ontheffing verbonden
zijn, kan grond opleveren voor intrekking van de vergunning/ontheffing of voor
toepassing van andere bestuursrechtelijke sancties. De strafbepaling van artikel
11 is eveneens van toepassing.Hoofdstuk 2. Bepalingen over vergunningenArtikel 5. StandplaatsvergunningDe vergunning geeft het recht om een standplaats op de markt in te nemen. De
vergunninghouder moet voldoen aan de voorschriften en beperkingen die aan de
vergunning zijn verbonden (artikel 4). De vergunning is persoonlijk en niet
overdraagbaar.De verkoop van waren op een markt dient uitsluitend te geschieden door degenen
aan wie door het college vergunning daarvoor is verleend. Iedere andere wijze
van verkopen op markten is verboden. Een uitzondering op deze regel kan worden
gemaakt voor degenen, die de kooplieden van koffie, soepen en dergelijke
voorzien.JurisprudentieMet de verplichting de standplaats persoonlijk in te nemen strookt niet de
gebruikmaking van een ontheffing om rond te gaan met koffie en dergelijke op het
marktterrein. (ABRS 20 januari 1998, jbMarkten bladzijde 9)Artikel 6. VereistenVanuit het oogpunt van lastenverlichting was het wenselijk de indieningvereisten
uit de modelmarktverordening 2003 eens nader onder de loep te nemen. In dat
kader zijn de voorheen de geldende verplichtingen tot het overleggen van de
inschrijving in het handelsregister en de CRK-kaart (registratiekaart van het
Centraal Registratiekantoor (CRK) bij het Hoofdbedrijfschap Detailhandel (HBD)
komen te vervallen. Deze vereisten veroorzaakten onnodig veel administratieve
lasten voor de aanvrager, terwijl het niet in verhouding stond tot het te dienen
doel. Daarnaast dienden deze inschrijvingen ook niet het doel, waarmee wordt
beoogd markten te houden. De inschrijvingen zien op economische aspecten en dit
valt buiten de huishouding van een gemeente.In plaats daarvan is nu slechts het vereiste van een handelingsbekwaam
natuurlijk persoon opgenomen, die de leeftijd van 18 jaren heeft bereikt.
Hiermee is dwingend vastgelegd dat alleen natuurlijke personen tot de markt
worden toegelaten en wordt voorkomen dat rechtspersonen een overheersende
positie op de markt kunnen innemen. Door de koppeling van de vergunning aan een
natuurlijk persoon wordt een zo eerlijk mogelijke verdeling van alle
marktstandplaatsen in Nederland bereikt. Uiteraard kan het wel zo zijn dat de
natuurlijke persoon een onderneming drijft in de vorm van een rechtspersoon. Ook
dan wordt de natuurlijke persoon (de bedrijfsleider) aangemerkt als
vergunninghouder. Het is echter niet mogelijk de vergunning op naam van de
rechtspersoon te stellen.In het kader van deregulering is in 2008 ook het modelaanvraagformulier
gescreend op onnodige administratieve lasten. De VNG heeft samen met Egem een
digitaal aanvraagformulier ontwikkeld. Hiermee kan de aanvraag worden
vereenvoudigd. Het is wenselijk dat eventuele papieren formulieren voor wat
betreft de vraagstelling worden aangepast aan het Egem-formulier.JurisprudentieABRS 18 april 1995, JG (1995) 91, inzake onderscheid natuurlijk
persoon/rechtspersoon.Artikel 7. Intrekking vaste standplaatsvergunningAls de in het eerste lid genoemde gronden zich voor doen, wordt altijd tot
intrekking van de vaste standplaatsvergunning overgegaan. In het tweede lid
worden intrekkingsbevoegdheden (‘kan’ betekent: is bevoegd, dat wil zeggen is
niet verplicht) genoemd ten aanzien van de vergunning.Bij dag- en standwerkersplaatsen ligt intrekking van de vergunning minder voor
de hand. Daarom is deze bepaling beperkt tot de vaste standplaatsvergunning. Ten
aanzien van dagplaatsen en standwerkersplaatsen zal echter eerder worden
overgegaan tot bestuursdwang of onmiddellijke verwijdering op grond van artikel
10.JurisprudentieHoewel wettelijke grondslag ontbreekt voor intrekking van standplaatsvergunning,
mag het college deze vergunning intrekken wegens een administratieve fout, mits
hierbij algemene beginselen van behoorlijk bestuur in acht worden genomen. In
casu was de intrekking niet in strijd met deze beginselen. (ABRS 12 december
2001, JB 2002, 27 m.nt. C.L.G.F.H.)Hoofdstuk 3. Straf-, overgangs- en slotbepalingenArtikel 8. Intrekking en schorsing vaste standplaatsvergunningIn artikel 8 worden de gronden genoemd op basis waarvan een vergunning voor een
vaste standplaats kan worden ingetrokken of geschorst. De zinsnede ‘Onverminderd
het bepaalde in artikel 7’ geeft aan dat ook de intrekking op grond van artikel
7 een punitieve sanctie is. Het verdient aanbeveling een sanctiebeleid vast te
stellen waarin wordt aangegeven in welke gevallen de vergunning wordt geschorst
dan wel ingetrokken.Het artikel heeft een facultatief karakter. Het hangt van de omstandigheden af
of tot intrekking of schorsing wordt overgegaan.In onderdeel c wordt ervan uitgegaan dat het niet betalen van marktgeld een
grond kan zijn voor intrekking of schorsing van een standplaatsvergunning voor
de markt. De uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
van 29 juli 1999 (JG 99.0184 m.nt. M. Geertsema) inzake het hoger beroep van S.
Gonesh tegen de uitspraak van de Rechtbank Amsterdam van 6 november 1998, vormt
naar ons inzicht voldoende basis om deze intrekkings- of schorsingsgrond in het
model op te nemen. De Afdeling overwoog in deze zaak dat ingevolge de
Verordening op de straathandel van de gemeente Amsterdam een vergunning voor een
vaste standplaats kan worden ingetrokken ‘wegens het niet voldoen aan
verplichtingen die voor de vergunninghouder voortvloeien uit de voor die markt
geldende heffingsverordening’. Het stond tussen partijen vast dat Gonesh ten
tijde van het nemen van de beslissing op bezwaar reeds gedurende langere tijd
niet aan zijn uit de geldende heffingsverordening voortvloeiende
betalingsverplichtingen had voldaan. Het dagelijks bestuur van het stadsdeel
Zuidoost van de gemeente Amsterdam kon de aan Gonesh verleende vergunning
derhalve intrekken.Het moge duidelijk zijn dat deze intrekkings- of schorsingsgrond niet
lichtvaardig mag worden gebruikt. Het kan wel een oplossing bieden voor
(notoire) ‘wanbetalers’. Voor alle duidelijkheid wijzen wij erop dat deze
uitspraak zich naar ons inzicht alleen uitstrekt tot betalingsverplichtingen op
basis van publiekrechtelijke regelingen. De vraag of intrekking of schorsing ook
mogelijk is bij het niet nakomen van privaatrechtelijke betalingsverplichtingen
(huur of pacht) blijft in deze uitspraak onbeantwoord.Jurisprudentie- ABRS 15 augustus 2001, JU 021011. Terechte voorwaardelijke tijdelijke
schorsing van marktstandplaats wegens overtreding van Reglement warenmarkten Den
Haag. Standplaatshouder is tevoren diverse malen gewaarschuwd. Opgelegde sanctie
is niet onevenredig zwaar. Schorsingsregime is niet onverbindend wegens strijd
met art. 156 Gemeentewet.- Vz. Rb.‘s-Gravenhage 28 maart 2007, LJN: BA2568, AWB07/2195. Schorsing van de
marktvergunning in verband met vermeende bedreiging van een medewerker van de
Dienst Stadsbeheer. Van in een telefoongesprek gebruikte bedreiging kan niet
worden gezegd dat het belang van de openbare orde van de markt in het geding
was. In casu staat de schorsing niet in redelijke verhouding tot de gedane
uitlatingen.- ABRS 30 maart 2001, AB 2001, 189 m.nt. L.D. De intrekking van een
standplaatsvergunning op de Albert Cuypmarkt in Amsterdam voor een week is een
maatregel met een punitief karakter die door de rechter op zijn evenredigheid
dient te worden getoetst, doch de enkele omstandigheid dat de strafrechter
betrokkene een taakstraf heeft opgelegd, leidt niet tot het oordeel dat het
bestuursorgaan reeds daarom niet tot het opleggen van een maatregel mocht
overgaan. De opgelegde maatregel moet zelfstandig op evenredigheid worden
beoordeeld. De Afdeling neemt voor dat oordeel mede in aanmerking dat het
bestuursorgaan een eigen taak heeft bij het handhaven van de rust en orde op de
markt. Niet kan worden gezegd dat deze maatregel niet in een redelijke
verhouding staat tot het wangedrag. Het geven van slechts een waarschuwing staat
niet alleen niet in verhouding tot de ernst van de overtreding, maar maakt ook
de handhaving van de verordening illusoir.- Indien het bestuursorgaan overweegt om de vergunning in te trekken of te
schorsen, dient het daarbij te letten op het bepaalde in artikel 4:8 van de
Algemene wet bestuursrecht. Zie Rechtbank Amsterdam 17 februari 1994, JB (1994)
58, inzake intrekken zonder horen ex artikel 4:8 Awb.- Rb. Middelburg 1 september 2005, LJN: AU5267, AWB 04/932. Schorsing kan als
een punitieve sanctie worden aangemerkt. Dit brengt met zich mee dat ten aanzien
van de relevante feiten die aan de waarschuwingen ten grondslag liggen hoge
eisen worden gesteld, zoals een deugdelijk sanctiebeleid.- ABRS 8 september 2004 , LJN: AQ9962, rolnr: 200308336/1. Waarschuwingen al dan
niet mondeling, gebaseerd op een op schrift gesteld en bekend gemaakt
sanctiesysteem, worden aangemerkt als besluiten in de zin van de Awb.Artikel 9. Uitsluiting dagplaatshouder of standwerkerIn artikel 8 is de intrekking of schorsing van een vergunning voor een vaste
standplaats geregeld. Intrekking of schorsing ligt uiteraard minder voor de hand
bij niet-vaste standplaatsen, maar in de praktijk is het van belang gebleken om
naast de bevoegdheid tot onmiddellijke verwijdering (artikel 10) ook een
vergunninghouder van een dagplaats of standwerkersplaats langduriger van de
markt te kunnen verwijderen. Dit kan zich bijvoorbeeld voordoen indien een
vergunninghouder voor een vaste standplaats op de vuist gaat met een
dagplaatshouder of standwerker.In dit artikel 9 is dan ook de mogelijkheid opgenomen om in de daarin genoemde
gevallen de vergunninghouder voor maximaal vier marktdagen uit te sluiten van de
toewijzing van een dagplaats of een standwerkersplaats.. In de beschikking tot
uitsluiting moet worden aangegeven om hoeveel dagen het gaat (maximaal vier) en
om welke concrete dagen.Het in onderdeel d genoemde kan worden opgenomen ter bestraffing van
niet-betalende dagplaatshouders of standwerkers. Zie verder de toelichting onder
artikel 8, onderdeel c.Artikel 10. Onmiddellijke verwijderingIn artikel 125 van de Gemeentewet is bepaald dat ter uitvoering van wetten,
algemene maatregelen van bestuur en provinciale en gemeentelijke verordeningen
het gemeentebestuur de bevoegdheid heeft om bestuursdwang toe te passen. Dit
artikel bevat voor het college de bevoegdheidsgrondslag om bestuursdwang toe te
passen bij overtreding van de marktverordening en de daarop gebaseerde
voorschriften. In de artikelen 5:21 tot en met 5:36 van de Awb worden regels
over de besluitvorming omtrent en de toepassing van bestuursdwang (en dwangsom)
gegeven. De in artikel 10 geregelde onmiddellijke verwijdering is een vorm van
bestuursdwang, waarbij de spoedeisendheid als bedoeld in artikel 5:24, zesde
lid, van de Awb wordt verondersteld. Achteraf dient dan het besluit tot het
toepassen van bestuursdwang op papier te worden gesteld. Van deze bevoegdheid
dient uiteraard alleen in zeer spoedeisende gevallen gebruik te worden gemaakt.
Overigens is in artikel 5:23 van de Awb geregeld dat de bepalingen over
bestuursdwang niet van toepassing zijn indien wordt opgetreden ter onmiddellijke
handhaving van de openbare orde.Op grond van artikel 4:8 van de Awb dienen belanghebbenden bij toepassing van
artikel 10 in beginsel in de gelegenheid te worden gesteld hun zienswijze
(mondeling dan wel schriftelijk) kenbaar te maken. Artikel 4:11 Awb bepaalt dat
dit horen niet nodig is in spoedeisende situaties.Onderdeel c is gewijd aan de niet-actieve standwerker. Duidelijk kwam in het COM
de wens naar voren om dergelijke ‘verkapte stille kramers’ aan te kunnen
pakken.Artikel 11. StrafbepalingTen aanzien van de in artikel 11 opgenomen strafbepaling geldt dat van
overtreding alleen sprake kan zijn indien de verordening een ge- of verbodsnorm
(een verplichtende norm) inhoudt. Tegen overtredingen van de in deze verordening
opgenomen bepalingen, alsmede tegen handelingen die de orde op de markt op
enigerlei wijze kunnen verstoren, verdient voor wat de organisatie betreft een
administratieve afhandeling de voorkeur.Artikel 12. ToezichthoudersIn artikel 5:11 van de Awb wordt aangegeven dat onder toezichthouder wordt
verstaan: een natuurlijk persoon, die bij of krachtens een wettelijk voorschrift
is belast met het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of
krachtens enig wettelijk voorschrift. Een persoon die aangewezen is als
toezichthouder beschikt in beginsel over alle in afdeling 5.2 van de Awb
opgenomen bevoegdheden. Op grond van artikel 5:14 van de Awb kunnen deze
bevoegdheden bij verordening of bij besluit van het college worden beperkt. In
dit verband is tevens artikel 5:16a van de Awb van belang. Hierin staat
beschreven dat een toezichthouder bevoegd is van personen inzage te vorderen van
een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de
identificatieplicht.Het ligt voor de hand de marktmeester als toezichthouder aan
te wijzen. Door toevoeging van de marktmeester is verzekerd dat deze na
beëdiging als opsporingsambtenaar kan fungeren.Een bepaling over buitengewone opsporingsambtenaren is overbodig en in strijd
met Aanwijzing 92 van de Aanwijzingen voor de decentrale regelgeving. Immers, in
artikel 142, eerste lid, aanhef en onder c, van het Wetboek van Strafvordering,
is onder meer bepaald dat met de opsporing van strafbare feiten als buitengewoon
opsporingsambtenaar zijn belast de personen die bij verordeningen zijn belast
met het toezicht op de naleving daarvan, een en ander voor zover het die feiten
betreft en de personen zijn beëdigd. Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren
hun aanwijzing aan het Wetboek van Strafvordering ontlenen, is een nadere
regeling niet nodig. De aanwijzing als toezichthouder op grond van artikel 26 is
de grondslag voor de aanwijzing als buitengewoon opsporingsambtenaar. De
opsporingsbevoegdheid van de buitengewone opsporingsambtenaren beperkt zich tot
die zaken waarvoor zij toezichthouder zijn. Zij dienen op grond van het Besluit
buitengewoon opsporingsambtenaar aan eisen van vakbekwaamheid en betrouwbaarheid
te voldoen en te zijn beëdigd door de procureur-generaal.Artikel 13. InwerkingtredingOp 1 januari 2005 is de Tijdelijke referendumwet (Trw) vervallen. Dit brengt met
zich mee dat voor algemeen verbindende voorschriften de regeling uit artikel 142
van de Gemeentewet weer van toepassing is. Deze bepaalt dat alle verordeningen
in werking treden op de achtste dag na bekendmaking, tenzij een ander tijdstip
daarvoor is aangewezen.Het is ook geoorloofd in de verordening te bepalen dat de dag van
inwerkingtreding door het college van burgemeester en wethouders zal worden
vastgesteld. Het alternatief luidt in dat geval: ‘Deze verordening treedt in
werking op een door het college nader te bepalen tijdstip.’De marktverordening is een besluit van het gemeentebestuur op overtreding
waarvan straf is gesteld. Een dergelijk besluit wordt op dezelfde wijze
bekendgemaakt als alle overige besluiten van het gemeentebestuur die algemeen
verbindende voorschriften inhouden (artikel 139 Gemeentewet). Wel is van belang
dat de gemeente gehouden is dit besluit mee te delen aan het parket van het
arrondissement waarin de gemeente is gelegen (artikel 143 Gemeentewet).In verband met artikel 1 van het Wetboek van Strafrecht is het uiteraard niet
mogelijk aan de bepalingen van een strafvordering terugwerkende kracht te
verlenen.JurisprudentieHet besluit van de raad tot vaststelling van de Marktverordening is terecht
aangemerkt als een algemeen verbindend voorschrift waartegen ingevolge art. 8:2,
aanhef en onder a, van de Awb geen beroep en daaraan voorafgaand bezwaar
openstaat. (ABRS 21 augustus 2000, AB 2001, 345 m.nt. L.D.)Artikel 14. CiteertitelIn de citeertitel wordt een jaartal opgenomen om de betrokken regeling te
onderscheiden van de voorgaande regeling.