CVDR202448_2Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning Gemeente Nuenen 2011nlregelingNuenen, Gerwen en Nederwetten2017-01-03Nuenen, Gerwen en NederwettenRond de Linde, 20 december 2010Verordening individuele voorzieningen WmoArtikel 5 van de Wet maatschappelijke ondersteuninggemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2010-12-15
De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht
2011-01-012013-01-01Nieuwe regelingOnbekendVerordening individuele voorzieningen WmoGeen.GeenVerordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning Gemeente Nuenen 2011Verordening individuele voorzieningen gemeente Nuenen 201111Algemene bepalingen1.1Begripsbepalingen1In deze verordening wordt verstaan onder:a. Algemeen gebruikelijk: een voorziening die, voor een persoon
zonder beperkingen die zich voor wat betreft leeftijd, inkomen
et cetera in een vergelijkbare positie bevindt als de
ondersteuningsaanvrager, naar geldende maatschappelijke normen
tot het gangbare gebruiks-, bestedings- en verzorgingspatroon
behoort;b. Algemene voorziening: een eenvoudige, en veel voorkomende
voorziening, welke in natura wordt verstrekt, met een beperkte
toegangsbeoordeling en die een regelarme en adequate oplossing
biedt voor de beperkingen die een persoon ondervindt. De
ondersteuningsaanvrager is geen eigen bijdrage verschuldigd voor
deze voorziening.c. Beperkingen: moeilijkheden die een persoon ondervindt met
maatschappelijke participatie een en ander met inachtneming van
het landelijk MOA-protocol;d. Beleidsregels individuele voorzieningen Wmo gemeente Nuenen
(hierna te noemen Biv): de door burgemeester en wethouders op
grond van deze verordening vastgestelde regels, omvattende het
geheel van voorzieningen en bedragen, die de gemeente in het
kader van de Wmo kan verstrekken;e. Budgethouder: een persoon aan wie ingevolge deze verordening
een persoonsgebonden budget is toegekend;f. Budgetperiode: periode waarvoor een persoonsgebonden budget
wordt verleend;g. Compenseren: het treffen van voorzieningen voor een
ondersteuningsaanvrager zodat hem een uitgangspositie wordt
verschaft om zelfredzaam te zijn en in staat te zijn tot
maatschappelijke participatie;h. COPD: Chronic obstructive pulmonary disease, een chronische
en langzaam groeiende longaandoening waarbij het debiet van de
luchtwegen geleidelijk vermindert en het transport van de lucht
naar de longen moeilijker wordt;i. Eigen aandeel in de kosten: dat deel van de kosten dat bij
een verstrekking van een financiële tegemoetkoming voor rekening
van de ondersteuningsaanvrager blijft;j. Eigen bijdrage in de kosten: een bij de verlening van een
voorziening in natura of in de vorm van een persoonsgebonden
budget voor rekening van de ondersteuningsaanvrager komende
financiële bijdrage. Hierop zijn de regels van de Biv van
toepassing;k. Financiële tegemoetkoming: een tegemoetkoming in de kosten
van een voorziening welke kan worden afgestemd op het inkomen
van de ondersteuningsaanvrager;l. Gebruikelijke zorg: de normale, dagelijkse ondersteuning die
huisgenoten geacht worden elkaar onderling te bieden omdat ze
een gezamenlijk huishouden voeren en op die grond een
gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben voor het functioneren
van dat huishouden;m. Gemeenschappelijke ruimte: gedeelte(n) van een woongebouw,
niet behorende tot de onderscheiden woningen, bestemd en
noodzakelijk om de woning van de ondersteuningsaanvrager vanaf
de toegang tot de woning te bereiken en ruimten die onder het
gehuurde vallen en waarvan de ondersteuningsaanvrager gebruik
moet kunnen maken;n. Goedkoopst adequaat: hieronder wordt verstaan de goedkoopste
voorziening van mogelijk diverse adequate voorzieningen.
Adequaat betekent dat de voorziening voor de
ondersteuningsaanvrager in ieder geval doelmatig, doeltreffend
en cliëntgericht dient te zijn;o. Hoofdverblijf: de woonruimte, bestemd en geschikt voor
permanente bewoning, waar de ondersteuningsaanvrager zijn vaste
woon- en verblijfplaats heeft en in de gemeentelijke
basisisadministratie staat ingeschreven of zal staan
ingeschreven, of het feitelijke woonadres als de
ondersteuningsaanvrager iemand met een briefadres is;p. Huisgenoot: iedere meerderjarige met wie de
ondersteuningsaanvrager duurzaam een gemeenschappelijke
huishouding voert;q. ICF: De International Classification of Functions,
Disabilities and Health (officieel afgekort tot ICF) is een door
de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) ontwikkeldinternationaal medisch classificatiesysteem voor de beschrijving
van ziekten, stoornissen, beperkingen en handicaps. r. Individuele voorziening: een voorziening die individueel
wordt aangeboden indien een algemene voorziening geen adequate
oplossing biedt;s. Inkomen: het netto inkomen over het kalenderjaar waarover de
aanvraag wordt ingediend. De werkwijze bij vaststelling van het
netto-inkomen is uitgewerkt in de Biv;t. Leefeenheid: een eenheid bestaande uit personen die al dan
niet tezamen met een of meer minderjarigen duurzaam een
huishouden voeren, dan wel uit een ongehuwd meerderjarige die
met een of meer minderjarige(n) duurzaam een huishouden
voert;u. Maatschappelijke participatie: deelname aan het normale
maatschappelijke verkeer, te weten het voeren van een
huishouden, het normale gebruik van de woning; het zich in en om
de woning verplaatsen; het zich zodanig verplaatsen dat
aansluiting wordt gevonden bij regionale, bovenregionale en
landelijke vervoersystemen; het ontmoeten van andere mensen en
het aangaan en onderhouden van sociale verbanden om op die
manier deel te nemen aan het lokale maatschappelijke leven;v. Mantelzorger: een persoon, die mantelzorg verleent als
bedoeld in artikel 1, lid 1, onder b. van de wet;w. Medische noodzaak: een door een adviesorgaan vastgestelde
noodzaak om tot verstrekking over te gaan van één van de in de
wet genoemde hulpmiddelen met als doel de door de
ondersteuningsaanvrager ervaren beperkingen geheel of
gedeeltelijk op te heffen. De gemeente wijst het adviesorgaan
aan.;x. Meerkosten: kosten van een mogelijk krachtens de wet te
verlenen voorziening, voor zover dit deel van de kosten uitgaat
boven voor die persoon als algemeen gebruikelijk te beschouwen
kosten van een dergelijke voorziening;y. MOA: Moeilijk Objectiveerbare Aandoening;z. Norminkomen: de normen, genoemd in paragraaf 3.2 van de Wet
werk en bijstand (WWB), omgerekend tot een bedrag per
kalenderjaar, waarbij deze normen:I. voor een alleenstaande, alleenstaande ouder of gehuwde, die
in een inrichting verblijft, eerst zijn verhoogd met de
bedragen, genoemd in artikel 23 lid 2 van de WWB;II. voor een ondersteuningsaanvrager van 21 jaar of ouder doch
jonger dan 65 jaar die een alleenstaande of een alleenstaande
ouder is, en die niet in een inrichting verblijft, eerst zijn
verhoogd met de toeslag, genoemd in artikel 25 lid 2 van de
WWB;aa. Ondersteuningsaanvrager: een persoon met een verstandelijke
of lichamelijke beperking, een chronisch psychisch probleem of
een psychosociaal probleem, alsmede mantelzorgers;bb. Persoonsgebonden budget: een geldbedrag waarmee de
ondersteuningsaanvrager een of meer aan hem te verlenen
voorzieningen kan verwerven en waarop de in deze verordening en
het Besluit individuele voorzieningen te stellen regels van
toepassing zijn;cc. Respijtzorg: het verlenen van hulp bij het huishouden indien
de mantelzorger tijdelijk zijn taken niet kan waarnemen;dd. Rolstoelvoorziening: voorziening die de persoon met
beperkingen, zijnde een verstandelijke of lichamelijke
beperking, een chronisch psychisch probleem of een psychosociaal
probleem in staat stelt zich in en om de woning te verplaatsen
en waarvan het rijden de primaire functie is.ee. Sportvoorziening: een voorziening die een persoon met
beperkingen door middel van sportbeoefening in staat stelt
maatschappelijk te participeren;ff. Voorziening in natura: een voorziening die in eigendom, in
bruikleen, in huur of in de vorm van persoonlijke
dienstverlening wordt verstrekt;gg. Wet: Wet maatschappelijke ondersteuning;hh. Wvg: Wet voorzieningen gehandicapten;ii. Zelfredzaamheid: het lichamelijk, verstandelijk, geestelijk
of financiële vermogen om zelf mogelijkheden te creëren die
deelname aan het normale maatschappelijke verkeer mogelijk
maken;jj. Voorziening: alles wat ter compensatie kan worden
geboden.2Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die
niet nader worden omschreven hebben dezelfde betekenis als in de
Wet en de Algemene wet bestuursrecht.1.2Voorwaarden en weigeringsgronden1Een voorziening kan slechts worden toegekend indien:a de voorziening langdurig noodzakelijk is, met uitzondering van
hulp bij het huishouden en het Collectief vraagafhankelijk
vervoer, welke voorzieningen ook voor een korte duur kunnen
worden geïndiceerd;b de ondersteuningsaanvrager door de beperkingen als genoemd
onder f van dit artikel, niet in aanvaardbare mate in staat is
om:I. een huishouden te voeren;II. de woning op normale wijze te gebruiken; III. zich te verplaatsen in en om de woning;IV. zich lokaal te verplaatsen per vervoermiddel;V. medemensen te ontmoeten en op basis daarvan sociale contacten
aan te gaan;c de voorziening, naar objectieve maatstaven gemeten, als de
goedkoopst adequate voorziening kan worden aangemerkt;d deze in overwegende mate op het individu is gericht;e de ondersteuningsaanvrager woonachtig is in de gemeente
Nuenen;f de ondersteuningsaanvrager een verstandelijke of lichamelijke
beperking, een chronisch psychisch probleem of een psychosociaal
probleem heeft.2Burgemeester en wethouders kunnen een voorziening weigeren:a indien een voorziening die, voor een persoon zonder
beperkingen die zich voor wat betreft leeftijd, inkomen et
cetera in een vergelijkbare positie bevindt als de
ondersteuningsaanvrager, naar geldende maatschappelijke normen
tot het gangbare gebruiks-, bestedings- en verzorgingspatroon
behoort;b voor zover op grond van een andere wettelijke bepaling
aanspraak op een voorziening bestaat;c indien een voorziening als waarop de aanvraag betrekking heeft
reeds eerder krachtens de Wvg of krachtens de wet is verleend en
de normale afschrijvingsduur voor die voorziening nog niet is
verstreken, tenzij de eerder verleende voorziening geheel of
gedeeltelijk verloren is gegaan als gevolg van omstandigheden
die niet aan de ondersteuningsaanvrager zijn toe te
rekenen;d voor zover de aanvraag betrekking heeft op kosten die de
ondersteuningsaanvrager voorafgaand aan het moment van
beschikkenheeft gemaakt, tenzij burgemeester en wethouders schriftelijk
toestemming hebben verleend voor het maken van de kosten;e voor zover er aan de zijde van de ondersteuningsaanvrager geen
sprake is van aantoonbare meerkosten in vergelijking met de
situatie voorafgaand aan het optreden van de beperkingen
waarvoor de voorziening wordt aangevraagd;f indien en voor zover op grond van de verstrekte gegevens niet
kan worden vastgesteld dat recht op een voorziening / hulpmiddel
bestaat;g indien een voorziening / hulpmiddel niet noodzakelijk is
vanwege redelijkerwijs te vergen medewerking van de
ondersteuningsaanvrager zelf of van anderen in diens omgeving
(gebruikelijke zorg), om bij te dragen aan een oplossing voor
het zich voordoende probleem;h aan personen die verblijven in een instelling die ingevolge de
Wet toelating zorginstellingen is toegelaten; uitzondering
hierop zijn de in artikel 5.1 aanhef lid 2 onder a en lid 4
genoemde voorzieningen.i indien door ondersteuningsaanvrager onvoldoende rekening wordt
gehouden met de levensfase waarin hij zich bevindt en de
beperkingen die horen bij zijn individuele omstandigheden.2Vormen van te verstrekken individuele voorzieningen2.1Keuzevrijheid1De ondersteuningsaanvrager heeft bij een individuele voorziening
de keuze uit een voorziening in natura, een persoonsgebonden
budget of een financiële tegemoetkoming.2Burgemeester en wethouders bepalen, aan de hand van de in de Biv
neergelegde criteria, in welke situaties er sprake is van
overwegende bezwaren om de keuzevrijheid niet te bieden tussen
een voorziening in natura, een persoonsgebonden budget en een
financiële tegemoetkoming.2.2Voorziening in natura1Een voorziening in natura kan worden verleend:a. in eigendom; b. in bruikleen; c. in huur;d. als persoonlijke dienstverlening.2Bij de verstrekking van een voorziening in natura is de
verkrijger gehouden de voorwaarden in acht te nemen, die gelden
op grond van de bruikleenovereenkomst,
dienstverleningsovereenkomst of de huurovereenkomst die is
gesloten tussen de leverancier en de ondersteuningsaanvrager
respectievelijk de gemeente en de ondersteuningsaanvrager.2.3Persoonsgebonden budget1Op het persoonsgebonden budget zoals genoemd in artikel 6 van de
wet, zijn de volgende voorwaarden van toepassing:a. een persoonsgebonden budget wordt alleen verstekt ten aanzien
van individuele voorzieningen;b. de omvang van het persoonsgebonden budget is de tegenwaarde
van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate te
verstrekken voorziening in natura, indien van toepassing
aangevuld met een bedrag voor onderhoud, reparatie en keuring,
zoals vastgelegd in de Biv;c. de wijze waarop het persoonsgebonden budget wordt vastgesteld
wordt door burgemeester en wethouders vastgelegd in de Biv;d. bij de verstrekking van een persoonsgebonden budget is de
verkrijger gehouden de voorwaarden in acht te nemen, die
opgenomen zijn in de toekenningsbeschikking.2In een beschikking tot toekenning van een persoonsgebonden
budget worden de omvang en de looptijd ervan vastgesteld.3Bij de beschikking wordt een programma van eisen verstrekt
waarin aangegeven is aan welke vereisten de met het
persoonsgebonden budget te verwerven voorziening dient te
voldoen.4Het persoonsgebonden budget wordt ter beschikking gesteld na
verzending van de beschikking.5Na aanschaf van de voorziening waarvoor het persoonsgebonden
budget verstrekt is, dan wel na afloop van de periode waarop het
persoonsgebonden budget van toepassing is, wordt aan
burgemeester en wethouders door de budgethouder, voor zover van
toepassing, verstrekt:a. de nota/factuur van de aangeschafte voorziening;b. een betalingsbewijs van de aangeschafte voorziening;c. een overzicht van de salarisadministratie (in geval van
huishoudelijke hulp);volgens de voorschriften zoals door burgemeester en wethouders
in de Biv opgenomen.6Na ontvangst van de in het vorige lid genoemde bescheiden wordt
door burgemeester en wethouders beoordeeld of er aanleiding
bestaat het persoonsgebonden budget geheel of ten dele terug te
vorderen of te verrekenen.2.4Financiële tegemoetkomingBij verstrekking van een financiële tegemoetkoming worden de
toepasselijke voorwaarden zoals genoemd in de Biv in de beschikking
opgenomen.2.5Inkomensgegevens ondersteuningsaanvragerBij diverse voorzieningen is het inkomen van de
ondersteuningsaanvrager van belang. In de Biv is dit nader
uitgewerkt.2.6Eigen bijdragenBij het verstrekken van individuele voorzieningen of op grond van de
wet kan het college bepalen dat de ondersteuningsaanvrager een eigen
bijdrage is verschuldigd of dat de financiële tegemoetkoming kan
worden afgestemd op het inkomen. Het college legt in de Biv de
omvang van de eigen bijdrage vast.2.7SportvoorzieningEen ondersteuningsaanvrager kan in aanmerking komen voor een
sportvoorziening. In de Biv zijn voorwaarden opgenomen. Het bij of
krachtens de hoofdstukken 1, 2, 7 en 8 van deze verordening bepaalde
is van overeenkomstige toepassing.3Hulp bij het huishouden3.1Vormen van hulp bij het huishouden1De door burgemeester en wethouders, te verstrekken voorziening
kan bestaan uit:a. een algemene voorziening waaronder algemene hulp bij het
huishouden;b. hulp bij het huishouden in natura;c. een persoonsgebonden budget te besteden aan hulp bij het
huishouden;2De voorziening als bedoeld in lid 1 dient ter compensatie van
beperkingen ten gevolge van ziekte of gebrek. Daaronder vallen
ook chronisch psychische en psychosociale problemen bij het
voeren van een huishouden.3.2Voorwaarden en weigeringsgronden1Burgemeester en wethouders weigeren hulp bij het
huishouden:a. voor zover tot de leefeenheid waar de ondersteuningsaanvrager
deel van uitmaakt een of meer huisgenoten behoren die wel in
staat zijn het huishoudelijk werk te verrichten. Een
uitgebreidere omschrijving van deze criterea is opgenomen in de
Biv en het daaraan gekoppelde protocol Gebruikelijke zorg bij
hulp bij het huishouden;b. indien de aanvraag betrekking heeft op hotels/pensions,
trekkerswoonwagens, vakantiewoningen en tweede woningen;c. indien de ondersteuningsaanvrager verblijft in een
AWBZ-instelling.2Hulp bij het huishouden dan wel een persoonsgebonden budget te
besteden aan hulp bij het huishouden wordt toegekend indien een
algemene voorziening als bedoeld in artikel 3.1 onder a
onvoldoende oplossing biedt of niet beschikbaar is.3.3Omvang van de hulp bij het huishoudenDe omvang van de hulp bij het huishouden wordt vastgesteld zoals
beschreven in de Biv.3.4KeuzevrijheidBij de verstrekking van hulp bij het huishouden in natura bieden
burgemeester en wethouders de mogelijkheid om te kiezen uit
tenminste drie aanbieders. In de Biv worden deze aanbieders
genoemd.3.5RespijtzorgEen ondersteuningsaanvrager komt in aanmerking voor respijtzorg in
de vorm van hulp bij het huishouden indien de mantelzorger tijdelijk
zijn taken niet kan vervullen.3.6Persoonsgebonden budgetBurgemeester en wethouders stellen nadere regels betreffende het
persoonsgebonden budget vast in de Biv.3.7Categorieën Hulp bij het HuishoudenBurgemeester en wethouders leggen in de Biv de hoogte van de
bedragen van de verschillende categorieën Hulp bij het Huishouden
vast.3.8Geldigheidsduur indicatiestellingEen afgegeven indicatiestelling is maximaal 5 jaar geldig.4Woonvoorzieningen4.1Vormen van woonvoorzieningenDe door burgemeester en wethouders te verstrekken woonvoorziening /
hulpmiddel, ter compensatie van de beperkingen die iemand ondervindt
bij het normale gebruik van de woning en het uitvoeren van de
algemene dagelijkse levensverrichtingen, kan bestaan uit:1. een algemene woonvoorziening;2. een woonvoorziening in natura bestaande uit;a een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening;b een niet bouwkundige of woontechnische woonvoorziening;c een uitraasruimte;3. een persoonsgebonden budget te besteden aan een woonvoorziening
bestaande uit;a een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening;b een niet bouwkundige of woontechnische woonvoorziening;c een uitraasruimte;4. een financiële tegemoetkoming in de kosten van een
woonvoorziening bestaande uit;a een tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten;b een voorziening voor onderhoud, keuring en reparatie van een in
een woning aangebrachte voorziening;c een voorziening voor tijdelijke huisvesting;d een voorziening voor huurderving.4.2Algemene woonvoorziening en het recht op een individuele
woonvoorziening1Een persoon die behoefte heeft aan de vormen van
maatschappelijke ondersteuning zoals bedoeld in artikel 1,
eerste lid, onder g, onderdeel 5 en 6 van de wet kan voor de
algemene voorziening als bedoeld in artikel 4.1 lid 1 in
aanmerking worden gebracht indien aantoonbare beperkingen op
grond van ziekte of gebrek inclusief chronisch psychische en
psychosociale problemen een aanpassing aan de woning
noodzakelijk maken en de algemene woonvoorziening dit snel en
adequaat kan oplossen.2Een persoon die behoefte heeft aan de vormen van
maatschappelijke ondersteuning zoals bedoeld in artikel 1,
eerste lid, onder g, onderdeel 5 en 6 van de wet kan voor de in
artikel 4.1 lid 2 tot en met 4 vermelde voorziening in
aanmerking worden gebracht indien de in het vorige lid genoemde
oplossing niet aanwezig is of niet tot een snelle en adequate
oplossing leidt.4.3WeigeringsgrondenBurgemeester en wethouders weigeren een voorziening genoemd in
artikel 4.1 indien:a. de ondersteuningsaanvrager zijn hoofdverblijf niet heeft of zal
hebben in de woonruimte waarvoor de voorziening aangevraagd is;b. de voorziening aangevraagd is op een moment dat op basis van
leeftijd, gezinssituatie of woonsituatie te voorzien was dat deze
voorziening noodzakelijk zou zijn en er geen sprake is van een
onverwacht optredende noodzaak;c. de beperking of het probleem voortvloeit uit de aard van de in de
woning gebruikte materialen;d. de voorziening betrekking heeft op een hoger niveau dan het
niveau van voorzieningen in de sociale woningbouw;e. er geen rechtstreeks oorzakelijk verband bestaat tussen de
beperking of het probleem en een of meer bouwkundige of
woontechnische kenmerken van de woning;f. de beperking of het probleem niet in de woning zelf (waartoe ook
de toegankelijkheid van de woning wordt begrepen) wordt
ondervonden;g. de noodzaak tot het treffen van deze voorziening het gevolg is
van een verhuizing waartoe op grond van belemmeringen bij het
normale gebruik van de woning ten gevolge van ziekte of gebrek
inclusief chronisch psychische en psychosociale problemen geen
aanleiding bestond en er geen belangrijke reden aanwezig was;h. de aanvraag verband houdt met een verhuizing en deze verhuizing
dan wel de acceptatie van de nieuwe woning heeft plaatsgevonden
voordat burgemeester en wethouders een besluit hebben genomen naar
aanleiding van de aanvraag, tenzij burgemeester en wethouders
schriftelijk toestemming hebben verleend voor die verhuizing of die
acceptatie;i. de aanvraag verband houdt met een verhuizing en de
ondersteuningsaanvrager niet verhuist naar de voor hem op dat moment
beschikbare meest geschikte woning, tenzij burgemeester en
wethouders schriftelijk toestemming hebben verleend voor de
verhuizing;j. de aanvraag een voorziening betreft genoemd in artikel 4.1 lid 4
onder a en de ondersteuningsaanvrager voor het eerst zelfstandig
gaat wonen;k. de aanvraag verband houdt met een verhuizing en de
ondersteuningsaanvrager verhuist naar een woning die niet geschikt
is om het hele jaar door bewoond te worden;l. de aanvraag verband houdt met een verhuizing naar een
AWBZ-instelling;m. de aanvraag betrekking heeft op een voorziening in een
AWBZ-instelling,n. de aanvraag betrekking heeft op hotels/pensions,
trekkerswoonwagens, vakantiewoningen en tweede woningen;o. de te treffen voorziening bij (nieuw)bouw of renovatie zonder
noemenswaardige meerkosten meegenomen kan worden;p. de kosten van een voorziening gelijk zijn aan of meer bedragen
dan € 45.000,00 tenzij weigering van die voorziening gelet op het
belang dat de wet beoogt te beschermen zou leiden tot onbillijkheden
van overwegende aard;q. het een aanpassing betreft aan een gemeenschappelijke
ruimte;r. er niet wordt voorzien in de financiering van het niet voor een
financiële tegemoetkoming of persoonsgebonden budget in aanmerking
komende deel van de kosten.4.4Primaat van verhuizingDe ondersteuningsaanvrager kan uitsluitend voor een van de
voorzieningen genoemd in artikel 4.1 lid 2 en 3 in aanmerking komen
als verhuizing niet mogelijk dan wel verantwoord, of niet de
goedkoopst adequate oplossing, is.4.5Bezoekbaar en bruikbaar maken woningIn afwijking van het gestelde in artikel 4.3 aanhef en onder a en
artikel 1.2 lid 1 onder e kan een voorziening getroffen worden voor
het bezoekbaar en bruikbaar maken van één woning indien de
ondersteuningsaanvrager zijn hoofdverblijf heeft in een
AWBZ-instelling. In de Biv zijn de voorwaarden hiervoor
vastgelegd.4.6Voorwaarden bij bewoning woonwagenIndien de ondersteuningsaanvrager een woonwagen bewoont, kunnen
burgemeester en wethouders een voorziening genoemd in artikel 4.1
lid 2 en 3 slechts verlenen als wordt voldaan aan de in de Biv
genoemde voorwaarden.4.7Primaat van de losse woonunitIndien een bouwkundige woonvoorziening waarvan de kosten gelijk zijn
aan of meer gaan bedragen dan € 45.000,00 of bestaat uit een
uitbreiding van een woning die het eigendom is van een verhuurder
die niet bereid is de aangepaste woning blijvend ter beschikking te
stellen van personen die op basis van aantoonbare beperkingen ten
gevolge van ziekte of gebrek inclusief chronisch psychische en
psychosociale problemen behoefte hebben aan een dergelijke woning,
kunnen burgemeester en wethouders een herplaatsbare losse woonunit
verstrekken.4.8Voorziening voor verhuizing en inrichtingIn afwijking van hetgeen bij of krachtens deze Verordening is
bepaald kunnen burgemeester en wethouders een voorziening genoemd in
artikel 4.1 aanhef en lid 4 en onder a verlenen aan een persoon, die
op verzoek van de gemeente, ten behoeve van een persoon met een
beperking de woning ontruimt.4.9Voorziening voor tijdelijke huisvesting1Burgemeester en wethouders kunnen voor de duur van maximaal zes
maanden een voorziening, genoemd in artikel 4.1 lid 4 en onder
c, verlenen indien:a. een ondersteuningsaanvrager in verband met aanpassing van
zijn huidige of een nog te betrekken woning heeft voorzien in
noodzakelijke tijdelijke huisvesting enb. voor zover de kosten voor deze huisvesting noodzakelijk
zijn.2De voorziening genoemd in artikel 4.1 lid 4 en onder c kan het
bedrag per maand genoemd in artikel 13 lid 1 onder a van de Wet
op de huurtoeslag niet te boven gaan.4.10Voorziening voor huurderving1In afwijking van artikel 1.2 lid 1 onder a kunnen burgemeester
en wethouders voor de duur van maximaal zes maanden een
voorziening genoemd in artikel 4.1 lid 4 en onder d verlenen aan
de eigenaar van een woning teneinde deze woning ter beschikking
of opnieuw ter beschikking van een persoon met een beperking te
laten komen.2De voorziening genoemd in artikel 4.1 lid 4 en onder d kan het
bedrag per maand genoemd in artikel 13 lid 1 onder a van de Wet
op de huurtoeslag niet te boven gaan.4.11Onderhoud, keuring en reparatieBurgemeester en wethouders verlenen slechts een voorziening als
genoemd in artikel 4.1 lid 4 en onder b indien de voorziening in het
kader van de Wet Voorzieningen Gehandicapten, de Regeling Geldelijke
Steun Huisvesting Gehandicapten, de Beschikking Geldelijke Steun
Huisvesting Gehandicapten dan wel de wet is verleend. In de Biv zijn
de maximaal te vergoeden bedragen opgenomen.4.12Gemeenschappelijke ruimteHet college kan een persoonsgebonden budget verlenen voor het
treffen van de volgende voorzieningen aan een gemeenschappelijke
ruimte, uitgezonderd woongebouwen gericht op ouderen of
gehandicapten, als zonder deze woningaanpassing de woonruimte voor
de ondersteuningsaanvrager ontoegankelijk blijft:a. het verbreden van toegangsdeuren;b. het aanbrengen van elektrische deuropeners;c. aanleg van een hellingbaan van de openbare weg naar de toegang
van het gebouw, mits de woning van de ondersteuningsaanvrager te
bereiken is met een rolstoel;d. drempelhulpen of vlonders;e. het aanbrengen van een extra trapleuning bij een
portiekwoning.4.13Aanvang werkzaamheden en inzicht in woningBurgemeester en wethouders verlenen slechts een voorziening in
natura of een persoonsgebonden budget als is voldaan aan de in de
Biv vastgelegde voorwaarden.4.14Gereedmelding, vaststelling en uitbetalingBurgemeester en wethouders stellen voorwaarden vast in de Biv met
betrekking tot de gereedmelding, vaststelling en uitbetaling van de
woonvoorziening.4.15Afschrijving van bouwkundige of woontechnische
woonvoorzieningen (anti -speculatiebeding)De eigenaar van de woning die krachtens deze verordening een
voorziening in natura of een persoonsgebonden budget in de kosten
van het treffen van een voorziening heeft ontvangen die geleid heeft
tot uitbreiding van de woning en die binnen een periode van tien
jaar na de datum van gereedmelding van de werkzaamheden de woning in
eigendom overdraagt is gehouden:a. om binnen een week na het passeren van de akte, burgemeester en
wethouders hiervan schriftelijk in kennis te stellen enb. de voorziening in natura of het persoonsgebonden budget,
eventueel gedeeltelijk, tot maximaal de verstrekte vergoeding aan de
gemeente terug te betalen. In alle gevallen betreft het maximaal het
bedrag van de verleende vergoeding minus de eigen bijdrage (geïnd
door het CAK) die voor rekening van de eigenaar van de woonruimte is
gekomen. In de Biv zijn de afschrijvingstermijnen vastgelegd.5Vervoersvoorzieningen5.1Vormen van vervoersvoorzieningenDe door burgemeester en wethouders, ter compensatie van beperkingen
bij het zich lokaal verplaatsen te verstrekken voorziening kan
bestaan uit:1. een algemene voorziening waaronder een collectieve
vervoersvoorziening;2. een vervoersvoorziening in natura voor:a een aanpassing van een eigen auto;b een open elektrische buitenwagen (inclusief eventueel geïndiceerde
accessoires) en hiermee verbandhoudende gebruikskosten;c een ander verplaatsingsmiddel dan de hierboven genoemde
vervoermiddelen;d aanpassingen van het verplaatsingsmiddel niet zijnde aanpassingen
bij de eerste verstrekking;3. een persoonsgebonden budget te besteden aan een
vervoersvoorziening voor:a een aanpassing van een eigen auto;b een open elektrische buitenwagen (inclusief eventueel geïndiceerde
accessoires) en hiermee verbandhoudende gebruikskosten;c een ander verplaatsingsmiddel dan de hierboven genoemde
vervoermiddelen;d aanpassingen van het verplaatsingsmiddel niet zijnde aanpassingen
bij de eerste verstrekking;4. een financiële tegemoetkoming voor:a vervoer per eigen auto;b vervoer per taxi;c vervoer per rolstoeltaxi;5.2Primaat van Collectief vraagafhankelijk vervoerEen persoon die behoefte heeft aan de vormen van maatschappelijke
ondersteuning zoals bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder g,
onderdeel 5 en 6 van de wet kan voor de in artikel 5.1 lid 1
vermelde voorziening in aanmerking worden gebracht indien
aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek inclusief
chronisch psychische en psychosociale problemen het gebruik van het
openbaar vervoer of het bereiken van het openbaar vervoer onmogelijk
maken.5.3Combinatie van vervoersvoorzieningen1De ondersteuningsaanvrager kan afhankelijk van zijn beperkingen
en vervoersbehoefte in aanmerking worden gebracht voor een
combinatie van voorzieningen genoemd in artikel 5.1.2In de Biv worden nadere regels met betrekking tot de combinatie
als genoemd in het eerste lid vastgelegd.5.4Voorwaarden en weigeringsgronden1Een voorziening kan slechts worden toegekend indien de
ondersteuningsaanvrager door zijn beperking niet in staat is het
openbaar vervoer te bereiken of te gebruiken.2De in artikel 5.1 lid 2 onder a en lid 4 onder a tot en met d
genoemde voorzieningen worden niet toegekend indien het
(gezamenlijk) inkomen van de ondersteuningsaanvrager hoger is
dan een door burgemeester en wethouders in te Biv vastgestelde
grens.3Bij de verlening van de voorzieningen genoemd in artikel 5.1 lid
2 onder a en lid 4 onder a tot en met c kan rekening worden
gehouden met:a. de individuele vervoersbehoefte van de
ondersteuningsaanvrager;b. de mate waarin de voorziening genoemd in artikel 5.1 lid 2
onder c en d en lid 3 onder b en c in de individuele
vervoersbehoefte kan voorzien; enc. de mate waarin de vervoersbehoeften van partners
samenvallen.4De inkomensgrens wordt vastgesteld op 1,5 keer het norminkomen.
In de Biv wordt dit nader uitgewerkt.5De inkomensgrens is niet van toepassing wanneer men continu
afhankelijk is van zittend rolstoelvervoer.6Burgemeester en wethouders kunnen de in artikel 5.1 onder 2 sub
c en d genoemde voorzieningen beëindigen indien sprake is van
kennelijk onvoldoende of ondeskundig gebruik.5.5Omvang in gebied en in kilometers1Bij de te verstrekken voorziening wordt bij de vervoersbehoefte
voor maatschappelijke participatie uitsluitend rekening gehouden
met de verplaatsingen in de directe woon- en leefomgeving in het
kader van het leven van alledag, tenzij zich de situatie
voordoet dat het gaat om een bovenregionaal contact, dat
uitsluitend door de ondersteuningsaanvrager zelf bezocht kan
worden, terwijl het bezoek voor de ondersteuningsaanvrager
noodzakelijk is om dreigende vereenzaming te voorkomen.2De vervoersvoorziening in natura in de vorm van een collectief
systeem van aanvullend al dan niet openbaar vervoer wordt
toegekend onder de volgende voorwaarden en beperkingen:a in de Biv bepalen burgemeester en wethouders, binnen de
grenzen van de wet, de omvang van de voorziening, waaronder o.m.
begrepen het te bereizen gebied, het individueel toe te kennen
budget en de hoogte van de eigen bijdrage;b de voorziening dient uitsluitend voor de verplaatsingen in de
directe woon- en leefomgeving in het kader van het leven van
alledag;c in aanvulling hierop mag de voorziening ook worden gebruikt
voor het verrichten van medische bezoeken binnen het
vervoersgebied;d in de Biv kunnen burgemeester en wethouders hierover nadere
bepalingen opnemen;5.6Financiële tegemoetkoming vervoer gehandicapte
sportersBurgemeester en wethouders kunnen een financiële tegemoetkoming
verlenen zoals omschreven in de Biv aan hen die een
gehandicaptensport beoefenen.5.7AutoaanpassingenBij inkomens tot en met de vastgestelde inkomensgrens is collectief
vervoer aan te merken als de goedkoopst adequate oplossing en wordt
géén autoaanpassing –in natura noch een persoonsgebonden budget-
verstrekt.5.8Doelgroep 65+Personen 65 jaar en ouder waarbij geen sprake is van een medische
indicatie komen in aanmerking voor het CVV. Voorwaarde hierbij is
dat de inkomensgrens wordt vastgesteld op 1,2 keer het norminkomen
en de vermogensgrens gelijk is aan die van de Wet werk en
bijstand.6Rolstoelvoorzieningen6.1Vormen van rolstoelvoorzieningenDe door burgemeester en wethouders, ter compensatie van beperkingen
bij het verplaatsen in en om de woning te verstrekken voorziening
kan bestaan uit:1. een algemene voorziening waaronder een algemene
rolstoelvoorziening;2. een rolstoelvoorziening in natura;a een handbewogen rolstoel;b een elektrische rolstoel;c aanpassingen van een rolstoel niet zijnde aanpassingen bij de
eerste verstrekking;3. een persoonsgebonden budget te besteden aan een
rolstoelvoorziening;a een handbewogen rolstoel;b een elektrische rolstoel;c aanpassingen van een rolstoel niet zijnde aanpassingen bij de
eerste verstrekking;6.2Primaat algemene rolstoelvoorziening bij
rolstoelgebruik1De persoon die behoefte heeft aan de vormen van maatschappelijke
ondersteuning zoals bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder g.,
onderdeel 5 en 6 van de wet, kan voor de in artikel 6.1 lid 1
vermelde voorziening in aanmerking worden gebracht indien
aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek inclusief
chronisch psychische en psychosociale problemen, zittend
verplaatsen in en rond de woning noodzakelijk maken en
hulpmiddelen die verstrekt worden op grond van de Algemene Wet
Bijzondere Ziektekosten of een andere wettelijke regeling geen
adequate oplossing bieden.2De persoon die behoefte heeft aan de vormen van maatschappelijke
ondersteuning zoals bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder g.,
onderdeel 5 en 6 van de wet, kan voor de in artikel 6.1 lid 2 en
3 vermelde voorziening in aanmerking worden gebracht indien
aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek inclusief
chronisch psychische en psychosociale problemen, dagelijks
zittend verplaatsen in en om de woning noodzakelijk maken en
indien de in artikel 6.1 onderdeel 1 vermelde voorziening niet
aanwezig is of niet tot een snelle en adequate oplossing leidt
en hulpmiddelen die verstrekt worden op grond van de Algemene
Wet Bijzondere Ziektekosten of een andere wettelijke regeling
geen adequate oplossing biedt.6.3Voorwaarden en weigeringsgrondenBurgemeester en wethouders verlenen geen voorziening genoemd in
artikel 6.1 lid 2 en 3, indien een rolstoelvoorziening voor het zich
incidenteel zittend verplaatsen in en rondom de woning noodzakelijk
is en de algemene voorziening genoemd in artikel 6.1 aanhef en onder
1 beschikbaar is.7Het verkrijgen van een voorziening7.1Inlichtingen, onderzoek en advies1Burgemeester en wethouders zijn bevoegd om, voor zover dit van
belang kan zijn voor de beoordeling van het recht op een
voorziening, de ondersteuningsaanvrager:a op te roepen in persoon te verschijnen op een door
burgemeester en wethouders te bepalen plaats en tijdstip en hem
te bevragen;b op een door burgemeester en wethouders te bepalen plaats en
tijdstip door een of meer daartoe aangewezen deskundigen te doen
bevragen en/of onderzoeken.2Burgemeester en wethouders kunnen een daartoe door hem
aangewezen adviesinstantie in voorkomende gevallen om advies
vragen.3Een ondersteuningsaanvrager is verplicht aan burgemeester en
wethouders of de door hem aangewezen adviesinstantie die
gegevens te (doen) verschaffen die noodzakelijk zijn voor de
beoordeling van het recht op een voorziening.4Bij de advisering zoals genoemd in het eerste lid wordt door de
adviseur gebruik gemaakt van de systematiek zoals neergelegd in
de ICF classificatie.5Bij de aanvraag dient de ondersteuningsaanvrager desgevraagd
bewijsstukken, zoals bepaald in de Biv, te overleggen.7.2VoorwaardenBurgemeester en wethouders kunnen aan het verstrekken van een
voorziening voorwaarden verbinden, die verband houden met de aard en
het doel van een bepaalde voorziening.7.3Wijzigingen in de situatieDegene aan wie krachtens deze verordening een voorziening is
verleend, is verplicht aan burgemeester en wethouders mededeling te
doen van feiten en omstandigheden, waarvan redelijkerwijs duidelijk
moet zijn dat deze van invloed kunnen zijn op het recht op een
voorziening. In de Biv wordt dit nader gespecificeerd.7.4Heronderzoek en herindicatie1Burgemeester en wethouders zijn bevoegd een heronderzoek te
verrichten naar de voor de voortzetting van het recht op een
voorziening van belang zijnde gegevens.2De herindicatie kan deel uitmaken van het heronderzoek.3De werkwijze wordt in de Biv nader omschreven.7.5Opschorting1Indien de belanghebbende de voor het behoud van een verleende
voorziening van belang zijnde gegevens of de gevorderde
bewijsstukken niet, niet tijdig of niet volledig heeft verstrekt
en hem dit te verwijten valt dan wel indien de belanghebbende
anderszins onvoldoende medewerking verleend aan het onderzoek
schorten burgemeester en wethouders het recht op de voorziening
op vanaf de dag van het verzuim.2Burgemeester en wethouders doen mededeling van de opschorting
aan de belanghebbende en nodigen hem uit binnen een door hen te
stellen termijn het verzuim te herstellen.3Als de belanghebbende het verzuim niet herstelt binnen de
daarvoor gestelde termijn, beëindigen burgemeester en wethouders
na het verstrijken van deze termijn de voorziening met ingang
van de eerste dag waarover het recht op de voorziening is
opgeschort.7.6Intrekking en beëindiging1Burgemeester en wethouders trekken een besluit genomen op grond
van deze verordening geheel of gedeeltelijk in, indien:a niet of niet langer is voldaan aan de voorwaarden of
verplichtingen gesteld bij of krachtens de wet;b op grond van gegevens beschikt is en gebleken is dat de
gegevens zodanig onjuist waren dat, waren de juiste gegevens
bekend geweest, een andere beslissing zou zijn genomen, terwijl
de ondersteuningsaanvrager wist of redelijkerwijs had kunnen
weten dat bedoelde gegevens onjuist waren;c gebleken is dat de voorziening niet langer noodzakelijk
is.2Onverminderd de gronden voor intrekking genoemd in het eerste en
derde lid, wordt de beschikking tot verlening van een
persoonsgebonden budget ingetrokken of gewijzigd met ingang van
de dag vanaf welke de budgethouder schriftelijk heeft aangegeven
geen prijs meer te stellen op het budget.3Een besluit tot verlening van een financiële tegemoetkoming of
een persoonsgebonden budget kan worden ingetrokken indien blijkt
dat de tegemoetkoming of het budget binnen zes maanden na
uitbetaling niet is aangewend voor de bekostiging van het middel
waarvoor de verlening heeft plaatsgevonden, dan wel dat niet
binnen zes maanden uitvoering is gegeven aan het besluit.4Bij overlijden van de ondersteuningsaanvrager eindigt de
voorziening per datum overlijden.5Bij verhuizing van de ondersteuningsaanvrager eindigt de
voorziening per datum verhuizing.6De beschikking tot verlening van een persoonsgebonden budget kan
worden ingetrokken of gewijzigd met ingang van de dag waarop de
ondersteuningsaanvrager zijn verplichtingen niet nakomt.7Een voorziening wordt beëindigd als blijkt dat de
ondersteuningsaanvrager zijn hoofdverblijf als bedoeld in
artikel 1.1, onder o, niet meer in de gemeente heeft.8Een voorziening wordt beëindigd indien de
ondersteuningsaanvrager hier zelf om verzoekt.9Een voorziening wordt beëindigd indien een nieuw, vervangend
middel wordt toegekend.10Indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn, kunnen
burgemeester en wethouders besluiten geheel of gedeeltelijk van
de voorziening af te zien.7.7Intrekken aanvraagWanneer de ondersteuningsaanvrager zijn of haar aanvraag
schriftelijk intrekt voordat burgemeester en wethouders hierop
hebben beschikt, wordt de aanvraag als afgedaan beschouwd. De
gemaakte administratiekosten door de medisch adviseur of gemeente
kunnen in rekening worden gebracht bij de ondersteuningsaanvrager
indien er sprake is van het frustreren van het aanvraag proces door
de ondersteuningsaanvrager.7.8Terugvordering1Burgemeester en wethouders vorderen de op grond van deze
verordening verleende voorziening van de ondersteuningsaanvrager
in ieder geval terug indien zij het besluit, waarbij deze
voorziening is toegekend, met toepassing van artikel 7.6 hebben
ingetrokken en voor zover na de datum van het besluit tot
toekenning van de voorziening nog geen vijf jaren zijn
verstreken.2In geval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is
ingetrokken kan deze voorziening worden teruggevorderd indien de
voorziening is verleend op basis van onjuiste verstrekte
gegevens.8Slotbepalingen8.1Afwijken van bepalingen: hardheidsclausuleBurgemeester en wethouders kunnen in bijzondere gevallen ten gunste
van de ondersteuningsaanvrager of de woningeigenaar afwijken van
hetgeen bij of krachtens deze verordening is bepaald, indien strikte
toepassing daarvan tot onbillijkheden van overwegende aardleidt.8.2Vaststellen BivBurgemeester en wethouders zijn bevoegd de Biv vast te stellen
waarin nadere regels opgenomen worden over de uitvoering van deze
verordening.8.3Beslissingen BIn gevallen, de uitvoering van de wet betreffende, waarin deze
verordening niet voorziet, beslissen burgemeester en
wethouders.8.4Indexering1Burgemeester en wethouders kunnen jaarlijks per 1 januari de bij
of krachtens deze verordening geldende bedragen verhogen of
verlagen conform de prijsontwikkeling op basis van de
consumentenprijsindex alle huishoudens van het Centraal bureau
voor de Statistiek.2Burgemeester en wethouders zullen jaarlijks de wettelijke rente
aanpassen conformde ontwikkelingen van de prijsindex volgens het
Centraal Bureau voor de Statistiek.8.5EvaluatieHet door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt in 2011
geëvalueerd en zoveel eerder als wenselijk is gelet op de landelijke
ontwikkelingen met betrekking tot de Wmo. Indien de evaluatie
daartoe aanleiding geeft wordt deze verordening aangepast.
Burgemeester en wethouders zenden hiertoe aan de gemeenteraad een
verslag over de doeltreffendheid en de effectiviteit van de
verordening in de praktijk.8.6InwerkingtredingDeze verordening treedt in werking met ingang van 1 januari
2011.8.7CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Verordening individuele
voorzieningen gemeente Nuenen c.a. 2011.Aldus vastgesteld in zijn openbarevergadering van 15 december 2010DE RAAD VOORNOEMD,de griffier,drs. H.A.J.P. Duijmelinckde voorzitter,mr. W.R. Ligtvoet1artikelsgewijs op de verordeningArtikelsgewijze toelichting op de verordeningHoofdstuk 1. Algemene bepalingenArtikel 1.1 - BegripsbepalingenIn dit artikel wordt een aantal begrippen nader verklaard.a. Een door de ondersteuningsaanvrager gevraagde voorziening is algemeen
gebruikelijk als een persoon zonder beperkingen die zich voor wat betreft
leeftijd, inkomen et cetera in een vergelijkbare positie bevindt als de
ondersteuningsaanvrager, naar maatschappelijke maatstaf redelijkerwijs de
beschikking zou (kunnen) hebben over een dergelijke voorziening.Het is onder de Wmo (evenals onder de Wvg) toegestaan om bepaalde voorzieningen
als algemeen gebruikelijk aan te merken. Hiervoor kan door de gemeente een
niet-limitatieve lijst worden gehanteerd. Enkele voorbeelden zijn:- een thermosstatische (douche)mengkraan- keramische- en inductiekookplaat- douchekop op glijstang- Spartamet of andere fiets met hulpmotor- fiets met lage instap- fiets met trapondersteuning- vervanging van douche, keuken of badkamer die ouder is dan 20 jaarj. Eigen bijdrage in de kosten: de bevoegdheid voor het vragen van een eigen
bijdrage in de kosten van een voorziening vloeit voort uit artikel 15 lid 1 en
artikel 19 lid 1 van de wet. Deze wordt op het inkomen afgestemd, zij het dat
daarvoor op basis van artikel 15 lid 3 van de wet bij Algemene Maatregel van
Bestuur nadere regels kunnen worden gesteld.k. Financiële tegemoetkoming: een financiële tegemoetkoming is een geldbedrag
dat is bedoeld om een bepaalde voorziening te verwerven. Het is niet persé een
kostendekkende vergoeding, maar een bedrag bedoeld als een tegemoetkoming in de
kosten. Hiervoor is gekozen in situaties waarin de precieze vaststelling van de
kosten moeilijk te bepalen is.l. Gebruikelijke zorg: het uitgangspunt van deze begripsomschrijving ligt in het
Protocol Gebruikelijk zorg, zoals tot aan de invoering van de wet door het
Centrum Indicatiestelling Zorg werd toegepast als verzameling beleidsregels voor
de AWBZ indicatiestelling voor huishoudelijke zorg. Het is op enkele punten
aangepast om te voorkomen dat problemen die in de AWBZ met dit begrip speelden
ook naar de wet overgaan. Zo is in plaats van “volwassenen” de term
“meerderjarigen” opgenomen en is het begrip “gemeenschappelijke huishouding
voeren” vervangen door het begrip “gemeenschappelijk een woning bewonen”.o. Hoofdverblijf: de compensatieplicht strekt zicht uit tot de inwoners van de
gemeente; de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens geeft hierover
uitsluitsel. Als de ondersteuningsaanvrager naar een andere gemeente wil
verhuizen moet duidelijk zijn waar de aanvraag ingediend moet worden. De wet
zelf geeft hierover geen uitsluitsel. De verordening beoogt met de zinsnede “en
op welk adres de ondersteuningsaanvrager in de gemeentelijke basisadministratie
staat ingeschreven of zal staan ingeschreven” een mogelijkheid te openen
aanvragen in te dienen bij gemeenten waar men nog niet woonachtig is.Beoogd wordt aan te geven dat de aanvraag voor een aan te passen en te betrekken
woning ingediend moet worden in de gemeente waar de aan te passen woning staat.
Deze gemeente kan immers beter overwegen of het aanpassen van de woning de
adequaat goedkoopste oplossing is of dat een reeds geschikte woning beschikbaar
is. De gemeente waaruit de ondersteuningsaanvrager vertrekt, heeft hier geen
inzicht in. Ook in die gevallen dat een aanvraag wordt gedaan voor het
bezoekbaar maken van een woonruimte voor de ondersteuningsaanvrager die in een
AWBZ instelling verblijft, is bovenstaande formulering van belang.Een verhuiskosten vergoeding kan overigens worden toegekend door de te verlaten
gemeente.bb. Persoonsgebonden budget: in de wet is opgenomen dat het persoonsgebonden
budget vergelijkbaar moet zijn met een voorziening in natura. Dit betekent niet
dat het budget gelijk is aan de kosten die de gemeente moet maken om een natura
voorziening te verstrekken. Bij het persoonsgebonden budget wordt rekening
gehouden met zowel het inkomen als de meerkosten zoals aangegeven in het
Beleidsregels individuele voorzieningen Wmo gemeente Nuenen 2010. Per
voorziening kan de hoogte van een persoonsgebonden budget dus verschillend zijn.
Daarnaast wordt rekening gehouden met de te verwachte levensduur van de
voorziening, kwaliteitseisen en de reële kosten die de ondersteuningsaanvrager
zal moeten maken.cc. Respijtzorg maakt onderdeel uit van de totale aanpak met betrekking tot
vrijwilligers en mantelzorgers (prestatieveld 4). Als zodanig komt respijtzorg
ook terug in het aanbod van het steunpunt mantelzorg. Respijtzorg betekent voor
de gemeente Nuenen:• dat de gemeente een mantelzorger ontlast door het zoveel als mogelijk
bevorderen van zelfredzaamheid van diegene waar de mantelzorger voor zorgt. Het
bevorderen van de zelfredzaamheid heeft een verlichting van het werk van de
mantelzorger tot gevolg.• dat de gemeente beperkingen compenseert die een mantelzorger ondervindt bij
zijn eigen werkzaamheden. • Het voorkomen dat een mantelzorger overbelast raakt. Overbelasting kan
voorkomen omdat de mantelzorger het huis niet meer uitkomt. En ook voor
mantelzorgers is participatie in de zin van het ontmoeten van anderen en
deelname aan sociale verbanden van belang. De gemeente kan dan bijvoorbeeld
zorgdragen voor goede vervanging van de mantelzorger.dd. De definitie rolstoelvoorziening is toegevoegd om meer duidelijkheid te
creëren over wat wordt ver-staan onder verplaatsen in de woning. Deze definitie bepaalt aldus dat een
traplift een woonvoorziening is en geen rolstoelvoorziening.ff. Voorziening in natura: alle vormen van voorzieningen die niet in de vorm van
een geldsom worden verstrekt.ii. Zelfredzaamheid: naast genoemde factoren in de begripsbepaling zijn de
zogenaamde externe factoren in het kader van het ICF van toepassing.Artikel 1.2 – Voorwaarden en weigeringsgrondenArtikel 1.2 lid 1 geeft voorwaarden aan, die betrekking hebben op het toekennen
van een voorziening.Voorwaarden:a. Langdurig noodzakelijk:Ingevolge onderdeel a dienen de voorzieningen langdurig noodzakelijk te zijn om
belemmeringen op het gebied van het voeren van een huishouden, het normale
gebruik van de woning, het zich in en om de woning verplaatsen en het ontmoeten
van andere mensen en het aangaan en onderhouden van sociale verbanden, op te
heffen.Langdurig noodzakelijk wil zeggen dat betrokkene voor langere tijd aangewezen
moet zijn op een desbetreffende voorziening. Voor langere tijd betekent in
iedere geval dat wie tijdelijk ondersteuning nodig heeft, bijvoorbeeld door een
ongeval, terwijl vast staat dat beperkingen of problemen van voorbijgaande aard
zijn, niet voor een voorziening in het kader van deze verordening in aanmerking
komt.Voor deze groep ondersteuningsaanvragers is het AWBZ pakket dat aangeboden wordt
door thuiszorgorganisatie, de aangewezen voorziening. Waar precies de grens ligt
tussen kortdurend en langdurig zal van situatie tot situatie verschillen. In dit
kader zal de prognose van groot belang zijn. Luidt de prognose dat betrokkene na
enige tijd zonder de benodigde hulpmiddelen of aanpassingen zal kunnen
functioneren, dan mag men van kortdurende noodzaak uitgaan. Bij een wisselend
beeld, waarbij verbetering in toestand en periodes van terugval elkaar opvolgen,
kan echter worden uitgegaan van een langdurige noodzaak. Uitzondering is de hulp
bij het huishouden die in sommige gevallen voor korte duur kan worden
geïndiceerd, bijvoorbeeld na een ziekenhuisopname.b. Deze bepaling is ontleend aan artikel 2 Wmo waarin wordt aangegeven dat
andere rechten indien aanwezig voor gaan. Dit geldt bijvoorbeeld indien men
rechten kan doen gelden op de AWBZ, de Wet op de jeugdzorg of de Wet REA. Ook
kan de gemeente voorwaarden verbinden aan het verlenen van een voorziening. Deze
voorwaarden kunnen erop gericht zijn dat de klant zijn claim op de
vergoedingvan de voorziening bij een ander kan leggen. Hierbij is maatwerk het
uitgangspunt.c. Goedkoopst adequaat:Voorzieningen die in het kader van deze verordening worden verstrekt dienen naar
objectieve maatstaven zowel de goedkoopste als de meest adequate voorziening te
zijn. Met nadruk wordt hier gesteld dat met het begrip adequaat bedoeld wordt
“volgens objectieve maatstaven nog toereikend”. Naast datgene wat de
ondersteuningsaanvrager als adequaat beschouwd zal in de beoordeling van het
adequaat zijn van de voorziening ook het kostencriterium een rol spelen bij de
uiteindelijke beoordeling. Voor wat betreft het kwaliteitsniveau wordt bij een
verantwoord, maar ook niet meer dan dat, niveau aangesloten. Eigenschappen die
kostenverhogend werken zonder dat zij de voorziening meer adequaat maken, zullen
in principe niet voor vergoeding in aanmerking komen. Het verstrekken van een
voorziening die duurder is dan de goedkoopst adequate voorziening is niet
onmogelijk, mits de ondersteuningsaanvrager bereid is het prijsverschil voor
eigen rekening te nemen.Het begrip goedkoopst adequaat zal met name gelden als het gaat om pakketten van
voorzieningen waaruit een keuze kan worden gemaakt.d. Individueel gericht:Met uitzondering van collectief vervoer moet een voorziening in overwegende mate
op het individu gericht zijn. Hiermee worden aanvragen om gemeenschappelijke
voorzieningen uitgesloten, hoewel voorzieningen die naast een individueel ook
een gezamenlijk karakter kunnen hebben, wel passen in het kader van deze
verordening. Op dit moment is het collectief vervoer het voorbeeld van een
collectieve voorziening die individueel gericht is. De bedoeling van de wet is
om meer van dit soort voorzieningen te ontwikkelen. Het gaat hier steeds om
collectieve voorzieningen die op basis van een individuele aanvraag worden
toegekend door de gemeente. De verordening richt zich niet op
welzijnsvoorzieningen die weliswaar collectief als ook individueel gericht
kunnen zijn, maar die niet tot stand komen op basis van een individuele aanvraag
waarop de gemeente besluit. Deze voorzieningen worden in deze verordening als
voorliggende voorzieningen aangemerkt waarop iemand in eerste instantie een
beroep moet doen.e. Ingezetene Nuenen:In de wet is, in tegenstelling tot de situatie bij de Wet voorzieningen
gehandicapten, geen specifieke bepaling opgenomen waaruit blijkt dat de
compensatieplicht zich beperkt tot in de gemeente woonachtige personen, hoewel
artikel 11 van de wet spreekt over ingezetenen. Dit artikel moet opgenomen
worden om te voorkomen dat er aanvragen binnenkomen bij gemeenten waar de
ondersteuningsaanvrager niet woonachtig is.Weigeringsgronden:Lid 2 van artikel 1.2 geeft situaties weer waarin geen voorziening wordt
toegekend.a. De grens tussen wat algemeen gebruikelijk is en wat niet wordt bepaald aan de
hand van algemeen maatschappelijke normen. Deze normen verschuiven in de tijd;
zo zullen voorzieningen die op het ene moment als een Wmo-voorziening aangemerkt
worden, na verloop van tijd als algemeen gebruikelijk aangemerkt kunnen worden.
Ook inkomen kan hierin een belangrijke rol spelen. Een aantal voorzieningen is
in alle gevallen algemeen gebruikelijk, zoals een sparta met hulpmotor
(snorfiets). In artikel 1.3 van de Biv is een lijst opgenomen van wat in ieder
geval algemeen gebruikelijk is. Als uitgangspunt zal bij het hanteren van het
begrip 'algemeen gebruikelijk' worden aangesloten bij vigerende jurisprudentie
met betrekking tot dit begrip.b. Hier wordt aangegeven dat deze voorzieningen niet worden verstrekt als er een
andere wettelijke regeling bestaat, op grond waarvan men aanspraak kan maken op
de aangevraagde voorziening. Het gaat hierbij niet alleen om wettelijke
regelingen, maar ook om privaatrechtelijke aanspraken. Zo kan iemand die door
het toedoen van een ander aangewezen raakt op voorzieningen mogelijk een
vergoeding claimen en daarmee vervalt het recht op een voorziening op grond van
de Wmo. In de periode tijdens het voeren van de eventuele procedure ter
verkrijging van een dergelijke vergoeding bestaat een tijdelijk recht op een
voorziening. Bij toewijzing van de claim vervalt dit recht en worden de gemaakte
kosten teruggevorderd. Het gaat hierbij onder andere om afspraken die de
gemeente heeft gemaakt met wooncorporaties. Als op grond van deze afspraken de
woningaanpassing voor rekening van de woningeigenaar komt, gaat het om een
voorliggende voorziening die niet op basis van deze verordening wordt
vergoed.d. De aanvraag kan worden geweigerd als het gaat om een vergoeding of
verstrekking die reeds eerder heeft plaatsgehad, terwijl het de
ondersteuningsaanvrager verwijtbaar is dat het middel verloren is gegaan,
bijvoorbeeld door roekeloosheid of verwijtbare onachtzaamheid, dus niet indien
de ondersteuningsaanvrager geen schuld treft. Indien een ander aansprakelijk is
voor het verloren gaan, dient bekeken te worden of het mogelijk is deze derde
door de ondersteuningsaanvrager hiervoor aansprakelijk te doen stellen om
zodoende de kosten te kunnen verhalen. Indien in een woning een verstelbare
keuken of een andere dure voorziening is aangebracht heeft dit gevolgen voor de
te verzekeren waarde van de opstal. Dit risico dient in de opstalverzekering
gedekt te worden. Indien bijvoorbeeld bij brand blijkt dat de woning onvoldoende
verzekerd is, dan kan op dat moment geen beroep op deze verordening worden
gedaan.e. In sommige gevallen gebruiken mensen al jaren voorzieningen en vragen zij na
het optreden van een beperking voorzieningen aan, die in hun situatie kunnen
leiden tot de conclusie dat het optreden van beperkingen geen meerkosten met
zich meebrengt. Daarvoor is deze onder e. genoemde bepaling bedoeld. Een
uitwerking hiervan wordt gegeven in gebruikelijke zorg waarbij wordt rekening
gehouden met het vaststellen van het recht op huishoudelijke zorg. Gedoeld wordt
op de situatie dat de ondersteuningsaanvrager een voorziening aanvraagt nadat
deze reeds door de ondersteuningsaanvrager gerealiseerd of aangekocht is. Omdat
burgemeester en wethouders dan geen mogelijkheden meer hebben de voorziening
volgens het vastgestelde beleid te verstrekken, noch anderszins invloed hebben
op de te verstrekken voorziening, kan in deze situatie de voorziening worden
geweigerd. Dit betekent dat werkzaamheden voor woningaanpassing pas mogen
aanvangen nadat burgemeester en wethouders een beslissing over de aanvraag
hebben genomen. Pas op dat moment hebben burgemeester en wethouders alle op de
aanvraag betrekking hebbende gegevens beoordeeld en op grond hiervan een besluit
genomen over de te treffen voorziening. Door deze regeling wordt voorkomen dat
een voorziening waar vroegtijdig mee is begonnen uiteindelijk niet overeenstemt
met hetgeen burgemeester en wethouders als goedkoopst adequate voorziening
beschouwen. Burgemeester en wethouders kunnen bijvoorbeeld ook factoren mee
laten wegen die buiten de woonruimte van de ondersteuningsaanvrager gelegen
zijn, zoals een beschikbare aangepaste of goedkoop aan te passen woning elders,
of een losse woonunit, waardoor een woningaanpassing wellicht niet noodzakelijk
is.i. hier wordt aangegeven dat geen voorzieningen worden verstrekt bij situaties
die het gevolg zijn van keuzes die gemaakt zijn niet passende bij de individuele
omstandigheden waarin de ondersteuningsaanvrager zicht bevindt. Elke levensfase
en elke individuele situatie wordt door ons individueel bekeken en
beoordeeld.Hoofdstuk 2 – Vormen van te verstrekken individuele voorzieningenArtikel 2.2 – Voorziening in natura1. Voorziening in natura: Het doel van deze bepaling is het vastleggen van de
rechten en plichten van burgemeester en wethouders en de
ondersteuningsaanvrager. Deze bepaling ziet op de situatie waarin burgemeester
en wethouders zelf eigenaar blijven van de te verstrekken voorziening in natura
of burgemeester en wethouders de zorg in natura zelf geregeld hebben. Artikel 10
van de wet stelt weliswaar dat het verlenen van maatschappelijke ondersteuning
zo veel mogelijk aan derden moet worden overgelaten, maar als dat redelijkerwijs
niet mogelijk is kan gekozen worden voor het door de gemeente zelf verlenen van
de maatschappelijke ondersteuning. Als een voorziening in eigendom wordt
verstrekt is er uiteraard niet een dergelijke overeenkomst nodig.2. opgemerkt wordt dat reeds sprake is van een overeenkomst indien de factuur
van de leverancier door de klant voor ontvangst van de voorziening c.q. het
middel wordt getekend.Artikel 2.3 - Persoonsgebonden budgetHet persoonsgebonden budget dient gezien te worden als een manier waarop een
toegekende voorziening wordt verstrekt. Hierin is vastgelegd dat in beginsel
alleen bij toekenning van individuele voorzieningen de keuze voor een
persoonsgebonden budget moet worden geboden. Collectieve voorzieningen vallen
niet onder deze eis. Een cliënt maakt zelf de keuze tussen een voorziening in
natura of een persoonsgebonden budget, indien dit op de voorziening van
toepassing is.De hoogte van het persoonsgebonden budget is gekoppeld aan de tegenwaarde van de
te verstrekken goedkoopst adequate voorziening. Er moet immers een
referentiebedrag zijn waarop het persoonsgebonden budget kan worden gebaseerd.
“Goedkoopst adequaat” is een objectief vaststelbaar referentiepunt. Voorts kan
een aanvullend bedrag worden vastgesteld voor de instandhoudingskosten van de
voorziening. Voor de diverse soorten voorzieningen zal een nadere regeling
moeten worden gegeven in de Biv, die door burgemeester en wethouders moet worden
vastgesteld. Burgemeester en wethouders bepalen de omvang van een
persoonsgebonden budget. Het zal immers gaan om een veelheid van verschillende
persoonsgebonden budgetten voor verschillende voorzieningen. Daarbij zullen, ter
bevordering van de rechtsgelijkheid, eenduidige richtlijnen noodzakelijk zijn.
Invulling van deze richtlijnen vindt plaats in de Biv. Verder is in lid 1 onder
d, bepaald dat er, om misverstanden zoveel mogelijk te voorkomen, de verkrijger
zich dient te houden aan de in de beschikking opgenomen voorwaarden.Lid 2 bepaalt dat in elk geval de belangrijkste aspecten van het
persoonsgebonden budget in de toekenningsbeschikking worden vastgelegd. Het gaat
om de omvang ervan (de hoogte van het budget), maar het kan ook gaan om de
periode waarover het wordt toegekend. Het spreekt voor zich dat dergelijke
beschikkingen uiterst zorgvuldig worden geformuleerd.In lid 3 is de algemene eis neergelegd dat er een programma van eisen wordt
vastgesteld, waarin wordt aangegeven aan welke eisen de met het persoonsgebonden
budget te verwerven voorziening moet voldoen. Het programma van eisen is dus een
belangrijk document; als niet aan het programma van eisen wordt voldaan kan dat
gevolgen hebben voor de afrekening van het toegekende budget.Lid 4 regelt tenslotte de feitelijke betaling van het persoonsgebonden
budget.Over de wijze waarop de betaling plaatsvindt kunnen door burgemeester en
wethouders nadere regels worden gesteld. Gedacht kan worden aan betaling in
termijnen, bijvoorbeeld bij hulp bij het uitvoeren van algemeen dagelijkse
levensverrichtingen of in situaties waarin er twijfels zijn over het
budgetbeheer. Zo kunnen financiële risico’s voor de gemeente worden beperkt en
worden ondersteuningsaanvragers minder snel geconfronteerd met hoge
terugvorderingsbedragen. In afwijking van het bepaalde in lid 4 van dit artikel
wordt het persoonsgebonden budget of een financiële tegemoetkoming voor een
bouwkundige of woontechnische ingreep in of aan een huurwoning niet verleend aan
de ondersteuningsaanvrager maar aan de eigenaar van de woonruimte.In lid 5 staat dat de gemeente zelf verantwoordelijk is voor de rechtmatige en
doelmatige besteding van gelden op grond van de wet en ook de bevoegdheid heeft
om vast te stellen in hoeverre er wordt gecontroleerd of
ondersteuningsaanvragers hun persoonsgebonden budgetten besteden conform de
toekenningsvoorwaarden. In lid 6 is geregeld dat het aan burgemeester en
wethouders is om te bepalen hoe die controle plaatsvindt.Artikel 2.4 - Financiële tegemoetkomingOm te waarborgen dat de verstrekte financiële tegemoetkoming wordt besteed aan
een noodzakelijke voorziening, kunnen bij beschikking voorwaarden worden
verbonden aan de verstrekking van een tegemoetkoming op grond van de wet.Artikel 2.6 - Eigen bijdragen.Artikel 15 van de wet biedt de mogelijkheid bij verstrekking van voorzieningen
in natura of een persoonsgebonden budget eigen bijdragen te vragen. Artikel 19
van de wet biedt de mogelijkheid de hoogte van financiële tegemoetkomingen af te
stemmen op het inkomen van degene aan wie maatschappelijke ondersteuning wordt
verleend en diens echtgenoot: de zogeheten eigen bijdrage. In dit artikel stelt
de gemeenteraad vast van deze mogelijkheid gebruik te maken, zoals opgedragen in
artikel 15 lid 1 van de wet. Bovendien wordt bepaald dat de wijze waarop dit
wordt uitgevoerd door burgemeester en wethouders in de Biv wordt vastgelegd. De
gemeenteraad heeft hierbij ingevolge de Algemene Maatregel van Bestuur de
mogelijkheid binnen de grenzen die de Algemene Maatregel van Bestuur stelt de
verschillende bedragen vast te stellen. Deze gewijzigde bedragen kunnen in de
Biv worden opgenomen.Artikel 2.7 - SportvoorzieningVoor sportvoorzieningen kunnen ondersteuningsaanvragers in aanmerking komen die
in het dagelijkse leven van loophulpen gebruik maken, maar zonder sportrolstoel
niet in staat zijn tot sportbeoefening.Hoofdstuk 3 - Hulp bij het huishoudenArtikel 3.1 - Vormen van hulp bij het huishoudenArtikel 3.1 bepaalt dat burgemeester en wethouders hulp bij het huishouden
moeten verstrekken die kan bestaan uit een voorziening in natura of uit een
persoonsgebonden budget voor deze voorziening.De definitie van hulp bij het huishouden is:- Activiteiten om het huishouden en het gezin “draaiende” te houden. Het kan
hierbij gaan om het overnemen van taken of begeleiden ervan;- De organisatie van het huishouden in verband met chronische ziekte of
beperkingen;- Het verzorgen en opvangen van jonge kinderen in verband met uitval van de
primaire verzorger(s) en afwezigheid van informele zorg.Het gaat primair om het ondersteunen of overnemen van taken. In beperkte mate
kan begeleiding deel uitmaken van hulp bij het huishouden. Dan gaat het om
personen die in nauwe samenhang met hulp bij het huishouden enige ondersteuning
nodig hebben zodat ze gestimuleerd worden activiteiten uit te voeren.Hulp bij het huishouden is dus gericht op motiveren, aansturen, instrueren,
ondersteunen bij, of overnemen van huishoudelijke taken in relatie tot
(dreigend) disfunctioneren van het huishouden, de veiligheid van en de regie
over het huishouden. Omschrijving van de verschillende taken behorende tot het
voeren van een huishouden zijn te vinden in het protocol: "Van Indicatiestelling
voor Huishoudelijke Verzorging naar Indicatiestelling voor hulp bij het
huishouden".De eerste voorwaarde om in aanmerking te komen voor hulp bij het huishouden is
dat er sprake is van aantoonbare beperkingen of problemen op grond van ziekte of
gebrek die ervoor zorgen dat de ondersteuningsaanvrager niet in staat is een
huishouden te voeren. Hulp bij het huishouden is aangewezen wanneer
disfunctioneren van de leefeenheid als gevolg van beperkingen of problemen van
(één van) de verzorgende (leden) dreigt. Dit kan zich uiten in vervuiling (van
de woning of kleding), verwaarlozing (gezondheidsrisico’s, voeding en vocht) of
ontreddering van zichzelf of van afhankelijke huisgenoten waardoor het
functioneren in huis maar ook buitenshuis belemmerd wordt. Het doel van de hulp
bij het huishouden kan dan zijn het schoonhouden van het huis en/of het
verrichten van de dagelijks voorkomende huishoudelijke activiteiten, maar ook
het ondersteunen bij het organiseren van het huishouden.Uitgangspunt is dat men primair zelf verantwoordelijk is voor het eigen
huishouden, de eigen gezondheid, levensstijl en de wijze waarop het huishouden
wordt gevoerd. De Wmo is ter aanvulling op de eigenmogelijkheden. Dit betekent
dat van een gezin wordt verwacht dat, bij uitval van één van de leefeenheden,
gestreefd wordt naar een herverdeling van de huishoudelijke taken binnen dit
gezin. Redenen als ‘niet gewend zijn om’ of ‘geen huishoudelijk werk willen
en/of kunnen (in de zin van “niet geleerd hebben”) verrichten’ leiden niet tot
een indicatie voor het overnemen van huishoudelijke taken. Als het nodig is kan
er een indicatie worden gesteld voor 6 weken hulp bij het huishouden voor het
aanleren van huishoudelijke taken en/of het leren (efficiënter) organiseren van
het huishouden. Burgemeester en wethouders stellen, het "Protocol van
Indicatiestelling voor Huishoudelijke Verzorging naar Indicatiestelling voor
hulp bij het huishouden" bewerkt door het SRE in samenwerking met de gemeente
Asten en Someren in oktober 2006, vast.Artikel 3.2 - Voorwaarden en weigeringsgrondenArtikel 3.2 lid 1 sub c impliceert dat ook bij overwinteren geen
persoonsgebonden budget wordt verstrekt.Artikel 3.5 - RespijtzorgIn dit artikel is de respijtzorg geregeld in de vorm van hulp bij het
huishouden. De omvang wordt vastgesteld aan de hand van de geïndiceerde
zorgbehoefte. De mantelzorger zelf hoeft geen eigen bijdrage te betalen. In de
Biv zullen nadere regels worden opgenomen over de duur van de eigen bijdrage
gedurende de respijtzorg. De Wmo schept ruimte voor drie gemeentelijke
benaderingen om een mantelzorger te compenseren:• de gemeente ontlast een mantelzorger door het zoveel als mogelijk bevorderen
van zelfredzaamheid van diegene waar de mantelzorger voor zorgt. Het bevorderen
van de zelfredzaamheid heeft een verlichting van het werk van de mantelzorger
tot gevolg.• de gemeente compenseert beperkingen, die een mantelzorger ondervindt bij zijn
eigen werkzaamheden.• een derde mogelijkheid voor een gemeente is voorkomen dat een mantelzorger
overbelast raakt. Overbelasting kan voorkomen omdat de mantelzorger het huis
niet meer uitkomt. Ook voor mantelzorgers is participatie in de zin van het
ontmoeten van anderen en deelname aan sociale verbanden van belang. De gemeente
kan bijvoorbeeld zorgdragen voor goede vervanging van de mantelzorger. Ook kan
een gemeente contacten tussen mantelzorgers stimuleren.Hoofdstuk 4 - WoonvoorzieningenArtikel 4.1 – vormen van woonvoorzieningenHet uitrustingsniveau voor sociale woningbouw is vastgesteld in het Bouwbesluit
2003. Woonvoorzieningen die op dat uitrustingsniveau worden verstrekt, zijn in
beginsel van voldoende kwaliteit; duurdere of andere voorzieningen hoeven niet
te worden verstrekt. Een duidelijke begrenzing derhalve. Garages bijvoorbeeld
vallen daarom niet onder dit niveau. Alleen in die gevallen dat bijvoorbeeld
vanuit welstandstoezicht hogere eisen worden gesteld, kunnen burgemeester en
wethouders hierop een uitzondering maken. Over de hiermee gepaard gaande kosten
moeten in een concrete situatie afspraken gemaakt worden.Ook bij hulp bij het uitvoeren van algemeen dagelijkse levensverrichtingen
speelt deze bepaling een rol. Indien bijvoorbeeld aanzienlijk meer hulp wordt
gevraagd vanwege het feit dat men in een veel grotere of meer luxe woning woont,
geeft deze bepaling een duidelijke grens aan.a. een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening (lid 2 en 3 onder a)Bij een persoonsgebonden budget of voorziening in natura voor woningaanpassingen
gaat het om bouwkundige (onroerende) woningaanpassingen die de aantoonbare
beperkingen van de ondersteuningsaanvrager wegnemen of zoveel mogelijk
verminderen.b. een niet bouwkundige of woontechnische woonvoorziening (lid 2 en 3 onder
b)In de praktijk gaat het voornamelijk om hulpmiddelen in de keuken, badkamer en
toilet (zoals een douchekruk of -stoel, een badlift of losse toiletverhoger).
Specifiek voor kinderen vallen hier ook onder een aangepaste aankleedtafel of
box. Ook vallen de kosten van stoffering hieronder (woningsanering in verband
met bijvoorbeeld een allergische aandoening).Tenslotte valt ook de patiëntenlift onder dit begrip. Alhoewel de verordening
voorziet in een persoonsgebonden budget, zal bij structureel gebruik van een
(dure) patiëntenlift deze voorziening in bruikleen verstrekt kunnen worden.Reparaties aan hulpmiddelen, die men al in eigendom heeft, vallen ook onder de
strekking van dit artikel 4.1 lid 4 sub b. Per situatie zal bezien worden of een
hulpmiddel vervangen of gerepareerd kan en moet worden.c. Uitraasruimte (lid 2 en 3 onder c)Bij een uitraasruimte is er geen sprake van lichamelijke functionele
beperkingen. In de WVG was de uitraasruimte omschreven als een verblijfsruimte
waarin een gehandicapte die vanwege een gedragsstoornis ernstig ontremd gedrag
vertoont zich kan afzonderen of tot rust kan komen. Op basis van de WVG konden
de kosten voor het creëren van een ruimte waar de belanghebbende tot zichzelf
kan komen en kan verblijven zonder dat hij zich verwondt en zonder dat toezicht
nodig is of waar toezicht beter mogelijk is, vergoed worden. In de meeste
eengezinswoningen hebben de kinderen wel de beschikking over een slaapkamer op
een bovenverdieping maar ontbreekt het toezicht of toezicht op andere kinderen
is niet mogelijk. Omdat in de Wmo een definitie ontbreekt omschrijven wij een
uitraasruimte als een verblijfsruimte waarin een belanghebbende die vanwege een
gedragsstoornis ernstig ontremd gedrag vertoont zich kan afzonderen of tot rust
kan komen zonder dat hij zich verwondt.Het zal bij mensen die vanwege een gedragsstoornis ernstig ontremd gedrag
vertonen veelal gaan om mensen met een al dan niet verstandelijke en/of
lichamelijke handicap met een psychische component in de handicap die leidt tot
gedragsstoornissen. Bijvoorbeeld hyperactiviteit, dwangmatig en stereotiep
handelen, contactbeperkingen, stemmingsschommelingen, autisme, etc.I. Zelfstandig woonsituatieOm een uitraasruimte als voorziening te kunnen treffen dient er sprake te zijn
van een zelfstandige woonsituatie. Met andere woorden indien de belanghebbende
zijn hoofdverblijf heeft in een AWBZ-instelling en deze alleen in de weekenden
en op enkele vakantiedagen op het thuisadres verblijft is er geen sprake van een
zelfstandige woonsituatie.II. AWBZ-indicatieHet ontremde gedrag dient ernstig te zijn, waarvan sprake zal zijn als dit
gedrag is te rangschikken binnen de reikwijdte van de indicatie voor een opname
in een inrichting als bedoeld in artikel 5 Wet toelating zorginstellingen.III. Dienstig aan de belangen van de belanghebbendeDe uitraasruimte moet dienstig zijn aan de belangen van de persoon met
psychische problemen. Indien de gevolgen van de gedragsproblemen niet de
belangen van die persoon maar die van anderen aangaan (hinder voor anderen) is
geen sprake van een uitraasruimte.Hoe groot de uitraasruimte dient te zijn blijkt uit het medisch en ergonomisch
advies dat door burgemeester en wethouders is aangevraagd. Denkbaar is dat
hierbij wordt uitgegaan van een oppervlaktegrootte vergelijkbaar met die van een
(rolstoel)slaapkamer. Door de wetgever zijn geen richtlijnen aangegeven waaraan
een uitraasruimte dient te voldoen. Hieronder is een beschrijving opgenomen over
de bouwmaatstaven van een uitraasruimte. Hiervoor is gebruik gemaakt van het
rapport “Separeer- en afzonderingsvoorzieningen; bouwmaatstaven voor nieuwbouw”
van het College bouw ziekenhuisvoorzieningen. Andere beschrijvingen zijn niet
uitgesloten. De omstandigheden (lichamelijk en geestelijk) van de
belanghebbende, de indeling van de woonruimte en de plaats waar de uitraasruimte
in de woonruimte wordt getroffen kunnen aanleiding zijn tot een andere
opzet.Achtereenvolgens komen aan bod:i. de situering van de uitraasruimte;ii. de bouwkundige- en technische aandachtspunten;iii. sanitaire voorzieningen;iv. de eisen aan het binnenmilieu;v. de (minimale) oppervlakte van een uitraasruimte.IV. SitueringDe uitraasruimte moet zodanig gelegen zijn dat 'prikkels' van buitenaf zo veel
mogelijk worden voorkomen. De belanghebbende moet in de uitraasruimte immers tot
rust kunnen komen. Prikkels van buitenaf kunnen dit proces verstoren.V. ToezichtDe uitraasruimte moet zodanig zijn gelegen dat doorlopend toezicht mogelijk is
op de activiteiten die in de ruimte plaats vinden. Dit kan bijvoorbeeld door een
raam in de deur teplaatsen. De uitraasruimte moet afsluitbaar zijn.VI. InrichtingDe inrichting van een uitraasruimte dient sober (‘prikkelarm’) en veilig te
zijn. De keuze van het beperkte meubilair moet hierop zijn afgestemd.VII. Bouwkundige en -technische aandachtspuntenDe bouwkundige en technische voorzieningen moeten erop gericht zijn dat
voorkomen wordt dat de belanghebbende zich kan verwonden. Het ontwerp, de
toegepaste materialen en de detaillering dienen dusdanig te zijn dat deze
optimale bescherming bieden aan de belanghebbende. Scherpe of uitstekende
objecten mogen niet aanwezig zijn.De oppervlakken van vloer, wanden, deur met kozijn en raam met kozijn dienen
zoveel mogelijk vlak te zijn uitgevoerd. Hiermee wordt voorkomen dat de
belanghebbende afwerkingsmaterialen of -onderdelen van deur of raam kan lostrekken. Vlakke afwerking heeft verder het
voordeel dat dit eenvoudig is in schoonmaakonderhoud. De gekozen
afwerkmaterialen op de vloer of wanden moeten voorzien zijn van een zeer goede
hechting. De afwerkmaterialen moeten bestand zijn tegen slaan, krassen en
dergelijke met harde voorwerpen.VIII. DeurDe deur van de uitraasruimte dient in gesloten toestand aan de kamerzijde vlak
aan te sluiten op de wand. Bij het plaatsen van de deur aan de scharnierzijde
moet er op worden gelet dat bij het sluiten van de deur geen vingers worden
afgeklemd (bijvoorbeeld door het gebruik van cilinderscharnieren). Verder is een
voorziening nodig waardoor wordt voorkomen dat de verzorger van de
belanghebbende zichzelf in de uitraasruimte opsluit. De dagmaat van de deur van
de uitraasruimte meet ten minste 0,90 m. De gekozen maat is voldoende om een
belanghebbende en begeleider samen te laten passeren.IX. RamenVoor ramen geldt dat ook deze aan de binnenzijde van de uitraasruimte zoveel
mogelijk vlak moeten aansluiten op de wand. Het raam dient te worden bezet met
een onbreekbare ruit (slagvast glas of kunststof). Afhankelijk van de
oriëntering van het raam ten opzichte van het zonlicht moet aan de buitenzijde
zonwering worden aangebracht.X. VerlichtingIn de uitraasruimte moeten (slagvaste) verlichtingsarmaturen worden gebruikt die
strak aan de muur of het plafond worden bevestigd. De bediening van de
verlichting gebeurt van buiten de uitraasruimte. Het is wenselijk een
lichtniveauregeling (dimmer) toe te passen.XI Sanitaire voorzieningen.Het aanbrengen van sanitaire voorzieningen in de uitraasruimte is niet
noodzakelijk. Het verblijf in de uitraasruimte is meestal van korte tijdsduur.
De woning waarin de uitraasruimte wordt getroffen beschikt normaliter over
sanitaire voorzieningen zoals een toilet. Hiervan kan de belanghebbende (al of
niet onder begeleiding van de ouder/verzorger) gebruik maken. Uit oogpunt van
veiligheid verdient het geen aanbeveling de uitraasruimte te voorzien van een
losse toiletstoel. De belanghebbende kan zich hieraan verwonden en de omgeving
er schade mee toebrengen.XII. Eisen aan het binnenmilieuHet doel van de uitraasruimte is de belanghebbende een omgeving te bieden waar
hij zich kan afzonderen of tot rust kan komen. Bij het bepalen van het
binnenmilieu moet daarmee rekening worden gehouden. Dit geldt voor zowel de
praktische bruikbaarheid als voor de leefbaarheid van het binnenmilieu.Met de praktische bruikbaarheid wordt onder andere bedoeld een goede afwerking
van de gebruikte materialen en het voorkomen van uitstekende delen. Onder de
leefbaarheid moet worden verstaan het thermisch comfort, de luchtkwaliteit
(voldoende ventilatiemogelijkheden), geluid en warmte-/koude straling en visuele
aspecten als dag- en kunstlicht en uitzicht.XIII. VerwarmingOm de uitraasruimte te verwarmen zijn er verschillende mogelijkheden: vloer-,
wand-, plafond en heteluchtverwarming. Wanneer verwarmingselementen worden
gebruikt moeten deze volledig in het wand- of plafondvlak worden weggewerkt. Dit
om te voorkomen dat de belanghebbende zich aan uitstekende delen kan
verwonden.XIV. OppervlakteAfhankelijk van de opzet en plaats van de uitraasruimte wordt een minimale
oppervlakte van 12 m2 als adequaat geacht. Indien het een mindervalide betreft
wordt een minimale oppervlakte van 15 m2 als adequaat geacht.a. Verhuis- en inrichtingskosten (lid 4 onder a)Burgemeester en wethouders kunnen besluiten om een financiële tegemoetkoming te
verstrekken in de verhuis- en inrichtingskosten, als verhuisd wordt naar een
aangepaste of een goedkoper aan te passen woning. Als aangepaste of aanpasbare
woningen beschikbaar zijn wordt uit doelmatigheids overwegingen de voorkeur
gegeven aan verhuizen boven aanpassen van de huidige woonruimte van de
ondersteuningsaanvrager. Bij de uiteindelijke keuze van de te verstrekken
voorziening wordt een afweging gemaakt tussen de kosten van het verhuizen versus
het aanpassen van de huidige woonruimte. Tevens moet bij de afweging tussen
verhuizen of aanpassen rekening worden gehouden met de sociale omstandigheden
waarin de ondersteuningsaanvrager zich bevindt zoals de aanwezigheid van
mantelzorg. De gemeente maakt de afweging of zij een financiële tegemoetkoming
voor verhuis- en inrichtingskosten wil geven of dat de woning van de
ondersteuningsaanvrager aangepast moet worden.Uitgangspunt van beleid is dat optimaal gebruik wordt gemaakt van de voorraad
aangepaste woningen in de gemeente. Om deze reden is tevens gekozen deze
voorziening niet afhankelijk te stellen van het inkomen.Niet-ondersteuningsaanvragers, die een woning voor een ondersteuningsaanvrager
vrij moeten maken, kunnen ook in aanmerking worden gebracht voor een verhuis- en
inrichtingskostenvergoeding. Voor deze groep wordt primair gestreefd naar een
optimaal woonruimteverdeelsysteem. Daarnaast kunnen afspraken gemaakt worden met
corporaties in verband met een betere doorstroming in deze gevallen.Om zo doelmatig mogelijk met de aangepaste voorraad woningen om te kunnen gaan
kan het wenselijk zijn dat als de band tussen de ondersteuningsaanvrager en
woning is verbroken (bijvoorbeeld door overlijden van de
ondersteuningsaanvrager) deze woning opnieuw aan een andere
ondersteuningsaanvrager wordt toegewezen. In dat geval zullen de achterblijvende
huurders worden gestimuleerd naar een andere woonruimte te verhuizen.
Burgemeester en wethouders kunnen, ook ambtshalve, besluiten om een financiële
tegemoetkoming te verstrekken ten behoeve van het vrijmaken van een aangepaste
woning. Het verlenen van een verhuis- en inrichtingstegemoetkoming kan dan als
stimuleringsmaatregel gezien worden.Er kunnen verschillende redenen zijn om het vrijkomen van een woning te
stimuleren door het verstrekken van een verhuis- en inrichtingskosten
tegemoetkoming. Hierbij kan gedacht worden aan de hoogte van eerder gemaakte
investeringskosten van de vrij te maken woning. Een andere reden voor het
verstrekken van een verhuis- en inrichtingskostentegemoetkoming kan zijn dat
daarmee voorkomen wordt dat een woning voor meer dan een soortgelijk bedrag
dient te worden aangepast. De financiële tegemoetkoming is een vast bedrag,
waarvan slechts in zeer bijzondere gevallen van kan worden afgeweken, op grond
van de afwijkingsbevoegdheid ex artikel 8.1 van deze verordening. Als een woning
wordt vrijgemaakt, kan er twee maal een tegemoetkoming voor verhuizing en
inrichting worden verstrekt: allereerst aan degene die de woning vrijmaakt en
vervolgens aan de ondersteuningsaanvrager die naar de vrijgemaakte woning
verhuist. (De totaalkosten hiervan zullen een onderdeel uitmaken van de afweging
of er een tegemoetkoming in de verhuis- en inrichtingskosten verstrekt zal
worden, dan wel een woning aangepast moet worden.)b. Onderhoud, keuring en reparatie (lid 4 onder b)Deze kosten worden vergoed vanuit het belang om de voorziening zo lang mogelijk
goed te laten functioneren. In plaats van deze kosten periodiek uit te betalen
kan, in overleg met de eigenaar/verhuurder, ook een afkoopsom voor kosten van
onderhoud toegekend worden aan de eigenaar van de woning onder de voorwaarde dat
een en ander goed onderhouden wordt.c. Tijdelijke huisvesting (lid 4 onder c)In die gevallen waarin de ondersteuningsaanvrager tijdens het aanbrengen van de
voorzieningen niet in de woonruimte kan blijven wonen en om deze reden tijdelijk
naar een andere woonruimte moet uitwijken, kan voor de periode dat dit
noodzakelijk is een persoonsgebonden budget in de dubbele woonlasten worden
verstrekt. De financiële tegemoetkoming wordt nader geregeld in artikel
4.9.d. Huurderving (lid 4 onder d)Bij het verlaten van een aangepaste woning door een ondersteuningsaanvrager,
komt deze woning voor hergebruik beschikbaar. Het is mogelijk dat de woning niet
onmiddellijk opnieuw door een ondersteuningaanvrager in gebruik kan worden
genomen. Hetzij omdat hiervoor (nog) geen gegadigde is, hetzij omdat de woning
nog enigermate aangepast dient te worden aan de belemmeringen van de nieuwe
bewoner. De financiële tegemoetkoming wordt nader geregeld in artikel 4.10.e. Woonsanering (lid 4 onder e)Het wegnemen van vocht en tocht vallen niet onder de compensatieplicht van de
Wmo. Dit houdt niet in dat belemmeringen die voortvloeien uit mogelijk een
allergische aandoening niet op grond van de wet weggenomen kunnen worden. Deze
woonvoorzieningen vallen onder artikel 4.1 lid 2 onder a en lid 3 onder a. Het
opheffen van allergene factoren of andere problemen die hun oorzaak vinden in de
aard van de in of aan de woonruimte gebruikte materialen valt niet onder de
werking van de verordening. Bij woningsanering worden in principe alleen de
artikelen in de slaapkamer vervangen, in uitzonderingsgevallen en bij kinderen
tot en met 4 jaar is het mogelijk ook de woonkamer te saneren. De financiële
tegemoetkoming wordt één keer per ondersteuningsaanvrager verstrekt, omdat er
vanuit wordt gegaan dat als men bekend is met COPD men bij aankopen hiermee
rekening houdt. Artikelen ouder dan 7 jaar worden niet vervangen, omdat de
normale afschrijvingstermijn van artikelen 7 jaar is.Artikel 4.2 - Het recht op een woonvoorzieningDe beperkingen die een persoon als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder g,
onderdeel 5° en 6° van de Wmo ondervindt met betrekking tot het normale gebruik
van de woning worden gecompenseerd via woonvoorzieningen. De manier waarop de
woonvoorzieningen in de verordening zijn gegroepeerd geeft een rangorde aan.
Primair zal gekeken worden of verhuizing mogelijk en zinvol is. Dat wil zeggen
dat een geschikte woning beschikbaar is of op korte termijn beschikbaar komt.
Onder geschikte woning dient hier begrepen te worden een woning die met
betrekkelijk lage investeringen volledig aangepast kan worden. Is geen geschikte
woning beschikbaar dan kunnen burgemeester en wethouders besluiten één van de
andere voorzieningen te verstrekken. Overigens kunnen hierbij ook andere
omstandigheden een rol spelen, zoals opgebouwde mantelzorg etc.Artikel 4.3 - Weigeringsgrondena. De compensatieplicht die gemeenten met betrekking tot de verlening van
woonvoorzieningenhebben, beperkt zich tot het hoofdverblijf van de ondersteuningsaanvrager.p. Dit kan door middel van toepassing van artikel 8.1 (hardheidsclausule).q. Een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening wordt alleen verstrekt als
het een woonruimte betreft die als zelfstandige woonruimte in het kader van de
Wet op de huurtoeslag kan worden aangemerkt. De verordening is niet van toepassing op kamerverhuur, uitzonderingen hierop
zijn situaties waarbij de ondersteuningsaanvrager bij familie inwoont vanwege
mantelzorg.Voor woningen die specifiek bestemd zijn voor mensen met een beperking of
problemen of ouderen worden geen voorzieningen verstrekt in gemeenschappelijke
ruimten. Ook voorzieningen die bij (nieuw)bouw of renovatie zonder
noemenswaardige meerkosten meegenomen kunnen worden, worden niet verstrekt.r. Als er bij dure woningaanpassingen geen duidelijkheid bestaat over de wijze
van financiering van het niet voor vergoeding in aanmerking komende deel van de
voorziening, staat het niet vast dat de voorziening daadwerkelijk getroffen kan
worden. Het mag duidelijk zijn dat er in dat geval geen vergoeding wordt
verleend. Bij ondersteuningsaanvragers die een huurwoning bewonen, moet
overeenstemming bestaan tussen huurder en verhuurder over de financiering van
het niet voor vergoeding in aanmerking komende deel van de investering. Deze
overeenstemming kan bestaan uit een doorberekening in de huur of afspraken over
rente en aflossing van een door de verhuurder aan de huurder verstrekte lening
of een andere wijze van financieren door de ondersteuningsaanvrager zelf.
Ondersteuningsaanvragers die een eigen woning laten aanpassen moeten aantonen
hoe is voorzien in de financiering van het niet door een financiële
tegemoetkoming gedekt deel.Artikel 4.5 – Bezoekbaar en bruikbaar maken woningIn principe is het verlenen van woonvoorzieningen alleen mogelijk indien de
ondersteuningsaanvrager zijn hoofdverblijf heeft in de woning waaraan de
voorzieningen worden getroffen. Een uitzondering kan gemaakt worden als de
ondersteuningsaanvrager zijn hoofdverblijf heeft in een AWBZ-inrichting en
regelmatig een bepaalde woning bezoekt. Het is dan mogelijk voorzieningen te
verstrekken ten behoeve van het aanpassen van één woning waar de
ondersteuningsaanvrager vaak verblijft, uiteraard met toestemming van de
eigenaar van die woning. De te verlenen woonvoorziening beperkt zich slechts tot
het bezoekbaar en bruikbaar maken van die woning omdat de
ondersteuningsaanvrager daar slechts geringe tijd verblijft. Uit
doelmatigheidsoverwegingen is het daarom redelijk dat er geen volledige maar een
gedeeltelijke aanpassing van de woning plaatsvindt. Onder het bezoekbaar en
bruikbaar maken van de woning wordt verstaan dat de ondersteuningsaanvrager de
woonkamer en één toilet kan bereiken en gebruiken. Volgens vaste jurisprudentie
van de CRvB kan een gemeente ten aanzien van bezoekbaar en bruikbaar maken nooit
gedwongen worden meer dan het limitatief opgesomde te verstrekken of de
hardheidsclausule te gebruiken. De aanvraag moet worden ingediend in de gemeente
waar de bezoekbaar en bruikbaar te maken woning staat. Deze bepaling wordt
opgenomen omdat de ondersteuningsaanvrager anders in de gemeente waar hij zijn
hoofdverblijf heeft de aanvraag zou indienen.In het geval dat de ouders van de ondersteuningsaanvrager ieder in een
afzonderlijke woning binnen de gemeentegrenzen wonen als gevolg van
echtscheiding, wordt die woning aangepast die door de ondersteuningsaanvrager
het meest bezocht wordt.Omdat het bezoekbaar en bruikbaar maken als voorziening buiten de directe
werkingssfeer van de wet valt kan de verhuurder niet gedwongen worden (via
aanschrijving) om de woning aan te passen. Bij geregistreerd co-ouderschap kan
de hardheidsclausule worden toegepast.Artikel 4.6 - Voorwaarden bij bewoning woonwagenDe uitgangspunten en de gevallen waarin een voorziening aan een woonwagen kan
worden aangebracht zijn in principe gelijk aan die bij woningen. Gezien de
kenmerken van deze woonruimten is het redelijk ten aanzien van de
woonvoorzieningen nadere voorwaarden te stellen.Artikel 4.7 – Primaat van de losse woonunitAls het gaat om grote aanpassingen aan huurwoningen die opnieuw kunnen worden
verhuurd voor de huisvesting van mensen met beperkingen, kan de investering over
een langere periode worden afgeschreven. In gevallen waarin dit niet speelt,
wordt in principe uitgegaan van het primaat van losse woonunits. In situaties
waarin de mogelijkheid in de concrete situaties bestaat wordt aan gebruik van
een dergelijke unit voorrang gegeven middels deze bepaling.Artikel 4.8 - Voorziening voor verhuizing en inrichtingKosten in verband met een verhuizing in het geval dat de ondersteuningsaanvrager
voor het eerst zelfstandig gaat wonen, komen niet voor een forfaitaire
vergoeding in aanmerking. In dit verband is sprake van kosten, die niet direct
voortvloeien uit ondervonden aantoonbare belemmeringen in de woning waaruit
wordt vertrokken. Kosten die voortvloeien uit een keuze om zelfstandig te gaan
wonen worden geacht te behoren tot de algemeen gebruikelijke kosten. Wellicht
ten overvloede zij opgemerkt dat in zo'n situatie voor de kosten van
noodzakelijke woningaanpassing mogelijk wel een voorziening kan worden
getroffen. Ondersteuningsaanvragers staan soms jaren op een wachtlijst voordat
zij een woning in een ADL-cluster toegewezen krijgen. De ondersteuningsaanvrager
woont in dat geval gedurende langere tijd in een geschikte, adequate woning. Ten
einde de drempel om naar een ADL-woning te verhuizen niet te groot te maken,
wordt voor deze situatie een uitzondering in de verordening gemaakt.Uit jurisprudentie blijkt dat diverse verhuissituaties inmiddels als algemeen
gebruikelijk worden aangemerkt. Een bekend voorbeeld zijn ouderen die, wanneer
de kinderen uit huis zijn, verhuizen naar een kleinere (etage) woning. Een
dergelijke stap wordt als algemeen gebruikelijk aangemerkt, passend bij de
overgang tot een volgende levensfase waarbij men rekening houdt met mogelijke
toekomstige lichamelijke beperkingen. Zo ziet men tegenwoordig een sterke trend
om op oudere leeftijd de eengezinswoning in een buitenwijk “in te ruilen” voor
een appartement in het centrum van het dorp.Pas nadat burgemeester en wethouders een positieve beschikking voor een
verhuiskostenvergoeding hebben gegeven, komt een ondersteuningsaanvrager
hiervoor in aanmerking. Pas nadat advies is verkregen en de gemeente een
afweging heeft gemaakt welke oplossing het meest adequaat is kan de
ondersteuningsaanvrager tot verhuizen overgaan. Met deze voorwaarde wordt tevens
voorkomen dat de gemeente achteraf, nadat de ondersteuningsaanvrager reeds is
verhuisd, met een claim voor een verhuiskostenvergoeding geconfronteerd wordt.
In bepaalde gevallen kan het echter nodig zijn dat de ondersteuningsaanvrager
snel moet beslissen omdat de woning anders aan een andere woningzoekende wordt
toegewezen. In deze of andere urgente gevallen is het verkrijgen van toestemming
van burgemeester en wethouders ook voldoende. Maar in alle gevallen dient de
ondersteuningsaanvrager voorafgaand aan de verhuizing schriftelijk toestemming
van de gemeente te hebben verkregen. Het hoeft hier uiteraard niet te gaan om de
feitelijke verhuizing, maar om een situatie waarin men bepaalde onomkeerbare
stappen heeft gezet die in de regel voorafgaan aan een verhuizing, zoals het
sluiten van een koop-, huur- of erfpachtovereenkomst inzake de te betrekken
woning.Artikel 4.9 - Voorziening voor tijdelijke huisvestingIn die gevallen waarin de ondersteuningsaanvrager tijdens het aanbrengen van de
voorzieningen niet in de woonruimte kan blijven wonen en om deze reden tijdelijk
naar een andere woonruimte moet uitwijken, kan voor de periode dat dit
noodzakelijk is een financiële tegemoetkoming in de dubbele woonlasten worden
verstrekt. Alleen in die gevallen dat het redelijkerwijs buiten de mogelijkheden
van de ondersteuningsaanvrager ligt om te voorkomen dat er dubbele woonlasten
opgebracht moeten worden, kan tot het verstrekken van een financiële
tegemoetkoming voor extra woonlasten in verband met tijdelijke huisvesting
worden overgegaan. Aangezien sprake is van woonlasten voor twee woningen, dient voor de bepaling
van de financiële tegemoetkoming de huur van de woning die de
ondersteuningsaanvrager werkelijk bewoont als uitgangspunt. De hoogte van de
financiële tegemoetkoming voor dubbele woonlasten is gekoppeld aan de maximaal
subsidiabele huur voor de Wet op de huurtoeslag. De kale woninghuur is daarbij
uitgangspunt.Artikel 4.10 - Voorziening voor huurdervingDe grens voor het toepassen van deze regeling is neergelegd bij het bedrag dat
gehanteerd wordt bij de afweging wel of niet verhuizen. Hiermee wordt bereikt
dat de regeling zich alleen richt op woningen waarin substantiële aanpassingen
zijn verricht. Door de eigenaar van de woning een financiële tegemoetkoming in
de gederfde huurinkomsten te verlenen kan bevorderd worden dat de aangepaste
woonruimte beschikbaar blijft voor ondersteuningsaanvragers.Een algemene termijn die redelijk wordt geacht is zes maanden. In de exploitatie
van een woning wordt rekening gehouden met een bepaald percentage huurderving.
Om deze reden is het te verantwoorden dat de verhuurder het normale risico van
leegstand loopt. De eerste maand dat de woning leeg staat mag dit als normaal
worden beschouwd.De financiële tegemoetkoming is afhankelijk van het werkelijke huurbedrag. De
maximale vergoeding is daarbij gesteld op de maximale huur die geldt wanneer een
woning nog tot het regime van de huurtoeslag behoort. Met deze formulering wordt
bereikt dat de limitering geïndexeerd is aan de ontwikkeling van de huurprijzen
en de Wet op de huurtoeslag.Artikel 4.11 - Onderhoud, keuring en reparatieAlleen van bepaalde voorzieningen, genoemd in de Biv, komen de kosten van
onderhoud, keuring en reparatie in aanmerking voor een financiële
tegemoetkoming. De maximale hoogte van deze tegemoetkoming staat in de Biv
vermeld. Zie voorts de toelichting op artikel 4.1 onder c. De financiële
tegemoetkoming wordt in principe enkel verleend voor voorzieningen die zijn
getroffen op grond van deze verordening.Artikel 4.12 - Aanpassingen van gemeenschappelijke ruimtenHet persoonsgebonden budget voor het aanpassen van gemeenschappelijke ruimten
wordt alleen dan verstrekt als door het realiseren van deze woningaanpassing de
woning bereikbaar wordt voor de ondersteuningsaanvrager. De gemeenschappelijke
ruimten zullen voornamelijk entrees en portieken van woongebouwen
betreffen.Artikel 4.15 - Afschrijving voor woningaanpassingen (anti
-speculatiebeding)Dit artikel betreft het geval dat een eigen woning of huurwoning wordt aangepast
en door deze aanpassing de waarde van het huis stijgt, bijvoorbeeld door het
realiseren van een aanbouw. Middels het anti-speculatiebeding wordt geregeld dat
wanneer de ondersteuningsaanvrager binnen tien jaar nadat de woning is aangepast
de woning verkoopt, de aanpassingskosten aan de gemeente worden teruggestort.
Zie verder ook artikel 4.9 van de Biv.Hoofdstuk 5. VervoersvoorzieningenArtikel 5.1 - vormen van vervoersvoorzieningenTer compensatie van de beperkingen die een persoon ondervindt in zijn
zelfredzaamheid en zijn maatschappelijke participatie op het gebied van zich
lokaal kunnen verplaatsen per vervoermiddel en het ontmoeten van medemensen en
op basis daarvan sociale verbanden aangaan.Doordat de streekbus, bijvoorbeeld, voor iemand met een functionele beperking
niet toegankelijk is, heeft men recht op een vervoersvoorziening. Psychische
problemen (men durft niet in een drukke bus, men is bang voor de trein) zijn
daardoor in principe geen indicatie voor een vervoersvoorziening. Hier moet een
adequate voorziening getroffen worden, hetgeen wellicht beter gevonden kan
worden in een vorm van therapie waardoor de blokkade opgeheven kan worden.
Wanneer het probleem niet therapeutisch opgelost kan worden, is langdurige
noodzaak wel aanwezig en zou wel een vervoersvoorziening verstrekt kunnen
worden.Volgens vaste jurisprudentie wordt met lokaal verplaatsen een straal van 15 tot
20 kilometer (gerekend vanaf de woning) acceptabel geacht (rechtbank Arnhem
09-03-2010, nr. AWB 09/1043.Aanpassing eigen autoBij een persoonsgebonden budget of voorziening in natura voor de aanpassing van
de eigen auto gaat het niet om het aanschaffen van een aangepaste auto maar
wordt de eigen auto zodanig aangepast dat de beperking(en) die de
ondersteuningsaanvrager ervaart bij het vervoer per auto, worden
weggenomen.In individuele gevallen kunnen burgemeester en wethouders afwijken van deze
regel (via de hardheidsclausule).Een open elektrische buitenwagen (scootermobiel) en hiermee verbandhoudende
gebruikskostenEen dergelijke voorziening kan worden verstrekt als aanvulling op het gebruik
van een collectief systeem dan wel een taxi- of autokostenvergoeding. Het gaat
hier om vervoermiddelen die voorzien in de vervoersbehoefte op de korte afstand,
in de directe omgeving van de eigen woning. Deze voorziening kan worden
verstrekt in de vorm van een persoonsgebonden budget of als voorziening in
natura.Burgemeester en wethouders kunnen indien daartoe aanleiding bestaat een
financiële tegemoetkoming verstrekken in de kosten van een training in het
gebruik van een scootermobiel of buitenwagen wanneer deze kosten niet vergoed
worden door de ziektekostenverzekering. Dit is ook mogelijk gedurende een
zogenaamde proefplaatsing. In alle gevallen geldt als voorwaarde dat de
vervoersvoorziening moet zijn toegekend op basis van deze verordening.Bij de accessoires zoals bedoeld in dit artikel kan worden gedacht aan een
schootskleed, een stokhouder, spiegels, etc.. Om in aanmerking te komen voor
deze accessoires dient de ondersteuningsaanvrager hiervoor geïndiceerd te
zijn.Een ander verplaatsingsmiddelBij een persoonsgebonden budget of voorziening in natura voor een ander
verplaatsingsmiddel wordt met name de mogelijkheid gelaten ook aangepaste
rijwielen (o.a. fietsen) te verstrekken.Financiële tegemoetkoming voor vervoer.Wanneer de ondersteuningsaanvrager een indicatie heeft voor een
vervoersvoorziening maar géén gebruik kan maken van het CVV, bestaat de
mogelijkheid om een financiële tegemoetkoming te verkrijgen. Uit de
indicatiestelling moet blijken voor welke vorm van vervoer de
ondersteuningsaanvrager in aanmerking dient te komen.Artikel 5.2 – Primaat van collectief vervoerUit artikel 5.2 volgt dat het primaat ligt bij het collectief vervoer. Slechts
indien de ondersteuningsaanvrager hier om medische redenen geen gebruik van kan
maken bestaat er recht op een of meer van de vervoersvoorzieningen genoemd in
artikel 5.1 lid 4.Artikel 5.3 – Combinatie van vervoersvoorzieningenIndividuele verstrekkingen kunnen ook in aanvulling op het gebruik van
collectief vervoer of een financiële tegemoetkoming worden verstrekt. Dit is het
geval wanneer het collectief vervoer of de financiële tegemoetkoming de
vervoersbehoefte van de ondersteuningsaanvrager niet volledig dekt of de
ondersteuningsaanvrager minder kilometers biedt dan hij met een
vervoerskostenvergoeding voor het gebruik van een (rolstoel)taxi of
(bruikleen)auto kan afleggen. Artikel 5.3 bepaalt dus dat, ook al wordt gebruik
gemaakt van collectief vervoer of een financiële tegemoetkoming, er in
aanvulling daarop individuele vervoersvoorzieningen kunnen worden geboden. Dit
geldt voor alle in artikel 5.1 lid 2 onder c en d en lid 3 onder b en c genoemde
voorzieningen. Het verstrekken van meerdere voorzieningen is uiteraard alleen
aan de orde indien daartoe een medische noodzaak bestaat.Artikel 5.4 – Voorwaarden en weigeringsgrondenLid 3 onder a en b bepaalt dat bij het vaststellen van de hoogte van de
vervoerskostenvoorziening rekening wordt gehouden met de individuele
vervoersbehoefte en de mate waarin collectief vervoer en/of een voorziening in
natura in die vervoersbehoefte kan voorzien. Bij het bepalen van de hoogte van
de vervoerskostenvergoeding zal dus eerst moeten worden vastgesteld of er sprake
is van een uitzonderlijke vervoersbehoefte en vervolgens is dan de vraag aan de
orde in welke mate collectief vervoer en/of een voorziening in natura in die
vervoersbehoefte kan voorzien. Ter bepaling van dit laatste kan worden uitgegaan
van algemene richtlijnen die op bepaalde typen vervoersystemen van toepassing
zijn of kan worden gekozen voor onderzoek ter plekke. Indien er in individuele
gevallen sprake is van een bijzondere vervoersbehoefte kan het van toepassing
zijnde normbedrag zowel in bovenwaartse zin als in neerwaartse zin worden
bijgesteld.Wanneer, zoals lid 3 onder c bepaalt, beide partners ondersteuningsbehoevend
zijn en een vervoersvoorziening behoeven, kan, in het geval dat de behoeften van
de partners samenvallen, volstaan worden met een enkele voorziening. Dit om te
voorkomen dat men een vervoerskostenvergoeding krijgt die niet in relatie staat
tot vervoerskostenvergoeding die anderen ontvangen.Zolang of zodra het inkomen van de ondersteuningsaanvrager de door burgemeester
en wethouders vastgestelde grens overschrijdt, wordt hem geen
vervoersvoorziening toegekend of wordt de hem toegekende vervoersvoorziening
ingetrokken. Dit wordt nader toegelicht in de Biv. Verder wordt in de Biv
bepaald dat er boven de inkomensgrens geen recht bestaat op collectief vervoer.
Uitgangspunt hierbij is dat boven de inkomensgrens mensen in het algemeen de
kosten van een auto of collectief vervoer geacht worden zelf te kunnen betalen.
Met andere woorden: boven de genoemde grens is een auto algemeen gebruikelijk.
Genoemde beperking geldt ook voor collectief vervoer.Voorgaande algemene regel gaat niet op voor de vervoersvoorzieningen die niet in
artikel 5.1 lid 2 onder c en d en lid 3 onder b en c worden genoemd. Deze
voorzieningen worden wél toegekend bij overschrijding van genoemde inkomensgrens
en worden ook niet ingetrokken bij overschrijding van meermaals genoemde
inkomensgrens (nadat de voorziening reeds is toegekend). Tot dergelijke
vervoersvoorzieningen behoort bijvoorbeeld de scootermobiel.Vervoersvoorzieningen in natura zijn in het algemeen behoorlijk duur. Wanneer de
ondersteuningsaanvrager aan wie een dergelijke voorziening is verstrekt deze
slechts in beperkte mate gebruikt, kan gesteld worden dat de betreffende
voorziening niet langer de goedkoopst adequate is. De gemeente kan dan beter een
financiële tegemoetkoming verstrekken. De praktijk leert dat dit in veel
gevallen ook beter overeenkomt met de wensen van de
ondersteuningsaanvrager.Met de leverancier van hulpmiddelen worden afspraken gemaakt, om bij nieuwe
verstrekkingen van scootermobielen, de benodigde aandacht te schenken aan het
deskundig gebruik van de scootermobiel door de ondersteuningsaanvrager. Met
andere woorden: de leverancier maakt de ondersteuningsaanvrager wegwijs in het
dagelijks gebruik van de scootermobiel (rijles).Het werken met beleidsregels betekent dat in individuele gevallen afwijking van
het vastgestelde beleid mogelijk is, bijvoorbeeld indien een financiële
tegemoetkoming niet adequaat is. Daarnaast is ook hier de in artikel 8.1
opgenomen hardheidsclausule onverkort van toepassing.5.7 – AutoaanpassingenIn dit artikel wordt bepaald dat bij inkomens tot en met de door het college
vastgestelde inkomensgrens het collectief vervoer is aan te merken als de
goedkoopst adequate oplossing. Echter of het collectief vervoer in het
individuele geval een adequate oplossing is, moet blijken uit een nader
onderzoek, bijvoorbeeld uit een medisch advies. Of het collectief vervoer de
goedkoopste oplossing is, is niet alleen afhankelijk van het inkomen van de
belanghebbende, maar ook van de kosten van de andere adequate voorzieningen. Een
afweging is ook de te verwachte levensduur en de waarde van een auto ten
opzichte van de te maken kosten. Uiteraard blijft een belangrijk uitgangspunt
wat de ondersteuningsaanvrager of diens omgeving zelf reeds heeft gedaan om in
zijn behoefte te voorzien. Mocht er sprake zijn van onbillijkheid van
overwegende aard kan de hardheidsclausule worden toegepast. De werkwijze wordt
beschreven in de Biv.5.8 – Doelgroep 65+Indien er wel sprake is van een medische indicatie is artikel 5.4 van
toepassing, dat wil zeggen de inkomensgrens is dan 1,5 en er is geen sprake van
een vermogenstoets.Hoofdstuk 6. RolstoelvoorzieningenArtikel 6.1 – Vormen van rolstoelvoorzieningenDe eerste voorwaarde om in aanmerking te komen voor een rolstoelvoorziening is
dat er sprake moet zijn van aantoonbare beperkingen of problemen op grond van
ziekte of gebrek (afgeleid van de begripsomschrijving van de
ondersteuningsaanvrager) die gecompenseerd moeten worden om het verplaatsen in
en om de woning mogelijk te maken. Voorts moet men (om medisch aantoonbare
redenen) in belangrijke mate aangewezen zijn op zittend verplaatsen. Tenslotte
moeten andere loophulpmiddelen onvoldoende uitkomst bieden. De noodzaak tot
zittend verplaatsen hoeft niet de gehele dag, maar wel in belangrijke mate,
aanwezig te zijn.Ook individuele aanpassingen aan rolstoelen vallen onder de
rolstoelverstrekking. Vaak zullen aanpassingen tegelijkertijd met de rolstoel
worden gerealiseerd. Het kan echter ook voorkomen dat aanpassingen aan
rolstoelen afzonderlijk van de rolstoel worden aangevraagd en worden
verleend.Artikel 6.2 – Primaat algemene rolstoelvoorziening bij rolstoelgebruikRecht op een op grond van de AWBZ verstrekte rolstoel aan AWBZ-bewoners bestaat
alleen indien de AWBZ-bewoner zowel de AWBZ-functie “verblijf”, als de functie
“behandeling” geniet in één en dezelfde erkende AWBZ-instelling. Als een
AWBZ-bewoner niet aan deze voorwaarde voldoet, is er ook geen recht op een
AWBZ-rolstoel, en zal er door de gemeente een rolstoel moeten worden verstrekt
op grond van de Wmo.Onduidelijkheid kan ontstaan, wanneer een instelling met alleen erkenning voor
de AWBZ-functie “verblijf” (bijvoorbeeld een verzorgingshuis) de AWBZ-functie
“behandeling”als het ware inkoopt bij een voor die functie wél erkende
instelling. Het “verzorgingshuis met verpleegafdeling” is een veelvoorkomende
situatie, waarin in de instelling wél beide AWBZ-functies kunnen worden
“genoten”, maar de instelling zelf geen erkenning heeft voor beide
AWBZ-functies, maar alleen voor de functie “verblijf”. Het gevolg is dat er geen
recht op een AWBZ-rolstoel bestaat in een dergelijke situatie, juist omdat beide
functies op die verpleegafdeling niet door één en dezelfde erkende
AWBZ-instelling worden verzorgd, maar door twee verschillende AWBZ-instellingen,
waarbij de ene instelling gebruik maakt van de erkenning van de andere
instelling.Hoofdstuk 7. het verkrijgen van een voorzieningArtikel 7.1 - Inlichtingen, onderzoek en adviesLid 1 onder a. en b. van dit artikel in de Viv bepaalt dat burgemeester en
wethouders bevoegd zijn de ondersteuningsaanvrager op te roepen in persoon te
verschijnen en te ondervragen op een door burgemeester en wethouders te bepalen
plaats en tijdstip en te laten onderzoeken en/of ondervragen door een of meer
daartoe aangewezen deskundigen. Dit alles met de beperking dat dit in het belang
moet zijn van de aanvraag.Afdeling 3:3 van de Algemene wet bestuursrecht, geeft in een vijftal artikelen
enige algemene bepalingen over externe advisering. Artikel 3:5 lid 1 Algemene
wet bestuursrecht geeft aan dat in deze afdeling onder adviseur verstaan wordt:
een persoon of college, bij of krachtens wettelijk voorschrift belast met het
adviseren inzake door een bestuursorgaan te nemen besluiten en niet werkzaam
onder verantwoordelijkheid van dat bestuursorgaan.In tegenstelling tot hetgeen er was bepaald in de Wet voorzieningen
gehandicapten is in de wet niet geregeld dat er een adviseur benoemd moet
worden. Advies zal in het kader van de uitvoering van de wet echter
onontbeerlijk zijn. De gemeente dient één of meer adviseurs aan te wijzen om in
het kader van de wet advies uit te brengen. In de Biv is opgenomen wie de
adviseur is. Men kan immers meer adviseurs in verschillende, zelfs wisselende
situaties hebben, hetgeen een eenduidige vermelding onmogelijk maakt. In
uitzonderlijke gevallen kan vooruitlopend op een schriftelijk advies een besluit
worden genomen op basis van een mondeling advies. Een afwijzing om medische
redenen kan uiteraard alleen maar op basis van een schriftelijk medisch advies.
Met name wanneer de aard van de aandoening niet echt duidelijk is, is advies
onontbeerlijk; soms kan een op het oog eenvoudige aanvraag leiden tot verdere
aanvragen, zonder dat duidelijk is wat iemand mankeert. Dat kan bij verstrekking
van voorzieningen zelfs tot invaliderende effecten voor de
ondersteuningsaanvrager en onnodige kosten voor de gemeente leiden. Dit probleem
speelt in het bijzonder bij een aantal zogeheten (medisch) moeilijk
objectiveerbare aandoeningen (m)moa’s. Tot slot vragen burgemeester en
wethouders advies indien dit wordt gewenst. Het zal duidelijk zijn dat hier een
scala aan argumenten op te voeren valt. Door deze bepaling is het echter te
allen tijde mogelijk om advies te vragen. Het is verstandig hierbij te (kunnen)
motiveren waarom advies gevraagd wordt, met het oog op een eventuele
beroepsprocedure, waarin dit een rol zou kunnen spelen.Lid 3:Het moge duidelijk zijn dat gegevens inzake de medische toestand, het inkomen,
de woonsituatie en allerlei andere gegevens noodzakelijk kunnen zijn om een
aanvraag te kunnen beoordelen. Er is een duidelijke praktische samenhang met
artikel 1.2, lid 2 onder f van deze verordening, dat als er op grond van de
verstrekte gegevens niet kan worden vastgesteld er geen recht op een voorziening
bestaat. Door middel van gebruik van een formulier kunnen de procedures inzake
de gegevensverstrekking worden gestroomlijnd.Uiteraard moet er niet meer worden opgevraagd dan noodzakelijk is voor het nemen
van een besluit op de aanvraag, zie hieromtrent ook artikel 4:3 Algemene wet
bestuursrecht. Weigert de ondersteuningsaanvrager echter de voor het nemen van
het besluit noodzakelijke gegevens te verstrekken, dan resten burgemeester en
wethouders niets anders dan de aanvraag volgens de procedure van artikel 4:5
Algemene wet bestuursrecht buiten behandeling te laten.Ten aanzien van het omgaan met de –vaak privacygevoelige– gegevens moet de
gemeente rekening houden met de verplichtingen die voortvloeien uit de Wet
bescherming persoonsgegevens (Wbp).Lid 4 geeft aan dat bij de advisering gebruik gemaakt moet worden van de
zogenaamde ICF-classificatie van de Wereld Gezondheidsorganisatie. Deze bepaling
is in de verordening opgenomen naar aanleiding van de toelichting op amendement
65, waarin staat “Voor de gemeentelijke uitvoeringspraktijk biedt de
International Classification of Functions, Disabilities and Impairments (ICF
classificatie) een uniform begrippenkader dat als grondslag kan dienen om de
behoefte aan voorzieningen in individuele gevallen vast te stellen.”Mede omdat bij de indicatiestelling van de diverse functies in de Algemene Wet
Bijzondere Ziektekosten eveneens van deze classificatie gebruik wordt gemaakt
kan het gebruik van de ICF-classificatie afstemming tussen de Algemene Wet
Bijzondere Ziektekosten en deze wet vergemakkelijken.Indien de ondersteuningsaanvrager onvoldoende gegevens verstrekt over
bijvoorbeeld zijn medische situatie of geen medewerking verleent aan een medisch
onderzoek door een medisch adviseur, kan er niet vastgesteld worden of er recht
op een voorziening bestaat.Artikel 7.6 - Intrekking en beëindigingDuidelijk is, dat verstrekking van voorzieningen gebonden is aan voorwaarden.
Het is in verband met het kenbaarheidsvereiste, verwoord in de passage “waarvan
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze van invloed zijn op het recht op een
voorziening”, van groot belang om de beschikkingsvoorwaarden duidelijk te
vermelden in een beschikking. Het is daarom raadzaam om een belanghebbende te
wijzen op de voorwaarden die het recht op de voorziening met zich meebrengen.
Daarnaast is het belangrijk in de beschikking ook expliciet te wijzen op de
verplichting om wijzigingen in de situatie aan burgemeester en wethouders door
te geven. Mocht er sprake zijn van een, om wat voor reden dan ook, ten onrechte
toegekende voorziening, dan vergemakkelijkt een duidelijke formulering in de
beschikking een eventuele beëindiging of terugvordering van (het recht op) een
voorziening, omdat de betrokkene zich dan niet kan beroepen op onbekendheid met
de feiten.Lid 3Wanneer blijkt dat een financiële tegemoetkoming of een gemaximeerde vergoeding
of een persoonsgebonden budget binnen zes maanden na de uitbetaling niet is
aangewend voor de bekostiging van de voorziening waarvoor deze is verleend, kan
deze betaling worden teruggevorderd. Het gaat hierbij om voorzieningen waarbij
de uitbetaling van de tegemoetkoming of de vergoeding aan de aanschaf van de
voorziening voorafgaat. Bij woningaanpassingen zal dit in de regel niet
voorkomen omdat de uitbetaling pas dan plaatsvindt nadat de woningaanpassing is
uitgevoerd.Artikel 7.8 - TerugvorderingDe wet bevat geen bepalingen omtrent terugvordering van voorzieningen, wat reden
is om deze mogelijkheid op te nemen in de verordening, omdat er anders geen
juridische basis is om voorzieningen terug te vorderen. Indien er, naar later
blijkt, ten onrechte is uitbetaald of geleverd (voorziening in natura), kan
burgemeester en wethouders de voorziening geheel of gedeeltelijk terugvorderen.
Bij herziening van het recht op een voorziening en de daaraan gekoppelde
terugvordering biedt de Viv geen executoriale titel zoals in de Wet werk en
bijstand het geval is bij terugvordering. Er is wel sprake van een
civielrechtelijke vordering op grond van onverschuldigde betaling waarvoor het
Burgerlijk Wetboek, boek 6 artikel 203 e.v. de wettelijke basis biedt. Aan de
gerechtelijke procedure zijn kosten verbonden, met name in gevallen waarin de
vordering hoger is dan € 5.000,00 en dus een procedure met procureurstelling bij
de rechtbank noodzakelijk is. Bij lagere bedragen kan een eenvoudige
dagvaardingsprocedure bij de kantonrechter gevolgd worden, zonder verplichte
procureurstelling.Het ligt voor de hand dat van de terugvorderingsmogelijkheid in ieder geval
gebruik wordt gemaakt indien er aan de zijde van de ondersteuningsaanvrager
sprake is van verwijtbaarheid. Wanneer deze dus bewust verkeerde gegevens heeft
verstrekt, bijvoorbeeld over zijn inkomen. Ook kan terugvordering van een
voorziening in natura aan de orde zijn wanneer de ondersteuningsaanvrager in
gebreke blijft zijn eigen bijdrage binnen de gestelde termijn en na aanmaning te
voldoen. Het is raadzaam vooraf een inschatting te maken van de kosten en te
verwachten baten, gezien de mogelijke kosten van een civielrechtelijke
procedure. Daarbij moet niet alleen gekeken worden naar de kosten van
inschakeling van een procureur, maar ook naar mogelijke invorderingskosten,
zoals de kosten van inschakeling van een deurwaarder.Hoofdstuk 8. SlotbepalingenEr wordt gewezen op de mogelijkheid om bezwaar te maken tegen beschikkingen dan
wel klachten in te dienen via:1. bezwaar en beroep op grond van de Algemene wet bestuursrecht;2. de gemeente Nuenen, vallend onder de regionale ombudscommissie
Zuidoost-Brabant(SRE-verband);3. de gemeentelijke klachtenregeling.Artikel 8.1 - Afwijken van bepalingen: hardheidsclausuleIn dit artikel is bepaald dat burgemeester en wethouders in bijzondere gevallen
ten gunste van de ondersteuningsaanvrager kunnen afwijken van de bepalingen van
deze verordening, zo nodig na het inwinnen van advies. Afwijken op grond van dit
artikel kan uiteraard alleen maar ten gunste van de ondersteuningsaanvrager en
nimmer ten nadele.Verder is met nadruk opgenomen: in bijzondere gevallen. Het gebruik maken van de
hardheidsclausule moet beschouwd worden als een uitzondering en niet als een
regel. Daarom moet in verband met precedentwerking altijd duidelijk aangeven
worden waarom in een bepaalde situatie van de verordening wordt afgeweken.Artikel 8.2 - Vaststellen BivIn dit artikel is de bevoegdheid van burgemeester en wethouders geregeld met
betrekking tot de vaststelling van de Beleidsregels individuele voorzieningen
gemeente Nuenen c.a. (Biv). Deze regels zijn een gedetailleerde uitwerking van
het beleid, zoals dat in deze verordening is vastgelegd. Door deze bevoegdheid
te leggen bij burgemeester en wethouders, wordt bereikt dat regels in
overeenstemming met de maatschappelijke werkelijkheid kunnen worden aangepast,
zonder dat dit ogenblikkelijk leidt tot een procedure tot bijstelling van de
verordening.Artikel 8.3 - Beslissingen burgemeester en wethouders in gevallen waarin de
verordening niet voorzietDit artikel geeft de gemeente de mogelijkheid in alle niet-voorziene situaties
te handelen naar bevind van zaken. Het gebruik maken van dit artikel moet
beschouwd worden als een uitzondering en niet als een regel. Daarom moet in
verband met precedentwerking altijd duidelijk aangegeven worden waarom in een
bepaalde situatie van de verordening wordt afgeweken.Artikel 8.4 - Indexering.Deze bepaling maakt het mogelijk om alle bedragen genoemd in het op de Viv
gebaseerde Biv te indexeren. Indexering voor de meeste van de op deze
verordening gebaseerde normbedragen vindt plaats volgens het
CBS-prijsindexcijfer voor de gezinsconsumptie. De Algemene Maatregel van Bestuur
bepaalt in artikel 4.4, lid 1 dat ook de bedragen van de eigen bijdragen
jaarlijks aan de hand van de prijsindex voor de gezinsconsumptie worden
gewijzigd bij ministeriële regeling. Het ligt voor de hand wijzigingen in
bedragen in deze verordening tegelijkertijd hiermee door te voeren.Voor de vaststelling van het CBS-prijsindexcijfer wordt gebruik gemaakt van de
gegevens op de volgende website:
http://statline.cbs.nl/StatWeb/publication/?VW=T&DM=SLNL&PA=71311ned&HD=080715-1007Artikel 8.5 - EvaluatieMet de landelijke ontwikkelingen wordt in het bijzonder gedoeld op de
ontwikkeling van een VNG-model verordening die sterker de Wmo-gedachte van
participatie tot uitdrukking brengt.