CVDR202313_1Leidraad gemeentelijke belastingennlregelingBedum2012-08-01Het HogelandNoorderkrant, 25-07-2012Leidraad invordering gemeentelijke belastingenOnbekendcollege van burgemeester en wethoudersfinanciën en economie2012-06-19De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2012-08-012021-01-01Nieuwe regelingOnbekendGeenLeidraad gemeentelijke belastingen1Inleiding en toepassingsgebiedDit artikel bevat de inleiding van de Leidraad Invordering gemeentelijke
belastingen en het beleid over het toepassingsgebied zoals opgenomen in
artikel 1 van de Invorderingswet 1990 .1.1. InleidingVoor u ligt de model-Leidraad Invordering gemeentelijke belastingen. Net als
de Leidraad Invordering 2008 van het Rijk (hierna: Rijksleidraad) bevat de
Leidraad Invordering gemeentelijke belastingen enkel beleidsregels.
Werkinstructies zijn niet opgenomen.Bij de opmaak van de gemeentelijke leidraad is aansluiting gezocht bij de
Rijksleidraad. Het is echter geen kopie. Daar waar noodzakelijk hebben wij
bepalingen toegevoegd of aangepast aan de gemeentelijke situatie.Voor de indeling in artikelen en subartikelen is aangesloten bij
Rijksleidraad. Sommige artikelen uit de Invorderingswet 1990 en onderdelen
van de Rijksleidraad treft u echter niet aan. Reden hiervoor is dat deze
onderdelen en artikelen niet van toepassing zijn voor de gemeente. Dit is
aangegeven met de opmerking: ‘Deze bepaling is niet van toepassing voor de
gemeente’. Wij hebben dit gedaan om de nummering van de originele
Rijksleidraad niet te veranderen. De (halfjaarlijkse) wijzigingen van het
Ministerie van Financiën kunnen dan sneller gevonden en veranderd
worden.Vanwege de leesbaarheid gebruiken wij in deze leidraad het begrip
‘ontvanger’ in plaats van de wettelijke term ‘gemeenteambtenaar belast met
de invordering van gemeentelijke belastingen’. Om dezelfde reden wordt in
deze leidraad het begrip ‘inspecteur’ gebruikt in plaats van de wettelijke
term ‘gemeenteambtenaar belast met de heffing van gemeentelijke
belastingen’. In de andere gevallen hebben wij gekozen voor de directe
vertaling van (Rijks)belastingfunctionarissen naar de lokale
benamingen.1.1.1. Lijst met gebruikte afkortingen
AfkortingOmschrijvingAwbAlgemene wet bestuursrechtAwirAlgemene wet inkomensafhankelijke regelingenAWRAlgemene wet inzake rijksbelastingenBWBurgerlijk WetboekFWFaillissementswetMSNPminnelijke schuldsanering natuurlijke personenRvWetboek van Burgerlijke RechtsvorderingSrWetboek van StrafrechtSvWetboek van StrafvorderingWSFWet Studiefinanciering 2000WSNPwettelijke schuldsanering natuurlijke personenWwbWet werk en bijstand
1.1.2. Definities
belasting(en): belastingen die door de gemeente worden geheven;
belastingdeurwaarder: de daartoe door het college aangewezen
gemeenteambtenaar bedoeld in artikel 231, tweede lid, onderdeel e,
van de Gemeentewet ;
besluit (het): het Uitvoeringsbesluit Invorderingswet 1990 ;
college: het college van burgemeester en wethouders van de
gemeente;
echtgenoot: de echtgenoot, bedoeld in artikel 3;
inspecteur: de gemeenteambtenaar bedoeld in artikel 231, tweede lid,
onderdeel b, van de Gemeentewet , met inbegrip van de ambtenaren aan
wie ter zake mandaat is verleend door de inspecteur;
ondernemer: de belastingschuldige die een onderneming drijft of
zelfstandig een beroep uitoefent;
ontvanger: de gemeenteambtenaar bedoeld in artikel 231, tweede lid,
onderdeel c, van de Gemeentewet , met inbegrip van de ambtenaren aan
wie ter zake mandaat is verleend door de ontvanger;
particulier: de belastingschuldige die niet als ondernemer wordt
aangemerkt;
regeling (de): de Uitvoeringsregeling Invorderingswet 1990 ;
wet (de): de wet van 30 mei 1990 op de invordering van
rijksbelastingen (Invorderingswet 1990 ).
Onder de overige in deze leidraad gebruikte begrippen wordt hetzelfde
verstaan als de wet daaronder verstaat.1.1.3. Reikwijdte beleidsvoorschriftenDeze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.1.1.4. Aansprakelijkgestelden en andere derdenDe invordering met betrekking tot aansprakelijkgestelden en andere derden
vindt voor een groot deel op overeenkomstige wijze plaats als de invordering
met betrekking tot belastingschuldigen. Omwille van de leesbaarheid is
vermeden steeds de aansprakelijkgestelden en andere derden te noemen, zonder
dat hiermee wordt beoogd de toepasselijkheid van die voorschriften te
beperken.1.1.5. Awb en algemene beginselen van behoorlijk bestuurDe ontvanger handelt bij de invordering zoveel mogelijk in overeenstemming
met de Awb en het Besluit Fiscaal bestuursrecht, ondanks het feit dat
artikel 3:40 , titels 4.1 tot en met 4.3, artikel 4:125, titel 5.2, de
hoofdstukken 6 en 7 en afdeling 10.2.1 Awb niet van toepassing zijn op de
wet.Dit betekent onder meer dat de beslistermijnen uit de Awb inclusief de
mogelijkheden tot verlenging van toepassing zijn, tenzij de wet 4, de
regeling of deze leidraad anders bepaalt. Voor beschikkingen op aanvraag
geldt daarom een termijn van acht weken met de mogelijkheid hiervan af te
wijken door een redelijke termijn te noemen (zie artikel 4:13 , 4:14 en 4:15
Awb).Voor het beslissen op bezwaarschriften geldt een verdagingstermijn van
maximaal zes weken en de mogelijkheid tot verder uitstel
in gezamenlijk overleg (artikel 7:10 Awb). Voor het beslissen op
beroepschriften bij administratief beroep geldt een verdagingstermijn van
maximaal zes weken en de mogelijkheid tot verder uitstel in gezamenlijk
overleg (artikel 7:24 Awb).Het uitgangspunt met betrekking tot de Awb-conforme werkwijze geldt niet
voor de regeling inzake de dwangsom bij niet tijdig beslissen (artikel 4:17
Awb) 5. Het laatste betekent dat bij de uitvoering van de wet de dwangsom
uitsluitend van toepassing is op de volgende gevallen:
bezwaarschriften tegen beschikkingen invorderingsrente als bedoeld
in artikel 30, eerste lid, van de wet ;
bezwaarschriften tegen beschikkingen aansprakelijkstelling als
bedoeld in artikel 49, eerste lid, van de wet ;
bezwaar- en beroepschriften als bedoeld in artikel 7, eerste lid,
van de Kostenwet invordering rijksbelastingen .
Een andere bepaling uit de Awb die van toepassing is bij invordering is
artikel 4.84 Awb . Op grond van die bepaling is het mogelijk af te wijken
van de beleidsregels zoals die zijn opgenomen in deze leidraad. Dit is
gerechtvaardigd als toepassing van die regels voor een of meer
belanghebbenden gevolgen zou hebben die vanwege bijzondere omstandigheden
onevenredig zijn in verhouding tot de doelen die de leidraad dient. Dit
laatste zal slechts bij hoge uitzondering aan de orde zijn. Het afwijken van
beleidsregels leidt in de regel immers tot schending van het
gelijkheidsbeginsel.Er moet dus sprake zijn van daadwerkelijk bijzondere omstandigheden op grond
waarvan onverkorte toepassing van de leidraad onevenredig nadeel voor de
betrokkene zou opleveren. Dit criterium gaat aanzienlijk verder dan een
belangenafweging als bedoeld in artikel 3:4 Awb .Naast het zoveel mogelijk handelen in overeenstemming met de Awb moet de
ontvanger bij zijn handelen de algemene beginselen van behoorlijk bestuur in
acht te nemen, ook als sprake is van privaatrechtelijke handelingen (beslag,
executoriale verkoop en dergelijke).1.1.6. Keuze uit verschillende invorderingsmaatregelenAls de invordering op verschillende manieren kan plaatsvinden, heeft de
eenvoudigste, snelste en minst kostbare wijze voor de gemeente de
voorkeur.1.1.7. Invorderingsmaatregelen tegen grote bedrijvenAls de ontvanger invorderingsmaatregelen wil treffen die het voortbestaan
kunnen bedreigen van een bedrijf met meer dan vijftigwerknemers, dan
vraagt hij daartoe toestemming van het college. Onder een bedrijf wordt in
dit verband ook verstaan een geheel van bij elkaar behorende bedrijven of
een zelfstandig uitgeoefend beroep.Beslaglegging hoeft niet het hiervoor bedoelde effect te hebben, als de
ontvanger op een zodanige wijze kan handelen dat derden daarvan geheel
onwetend blijven.De ontvanger vraagt altijd toestemming als:
met de beslaglegging op korte termijn de verkoop van (een deel van)
de activa van het bedrijf wordt beoogd;
door de beslaglegging de werkvoorraad en/of geldmiddelen geheel of
nagenoeg geheel worden vastgelegd;
derden niet onkundig blijven van de beslaglegging, zoals steeds het
geval is bij derdenbeslag;
de ontvanger aan een schuldeiser zodanige inlichtingen omtrent
openstaande belastingaanslagen verstrekt, dat deze kunnen dienen als
steunvorderingen bij het aanvragen van faillissement door die
schuldeiser.
1.1.8. Voor de invordering minder geschikte dagenOnverminderd het bij of krachtens artikel 15, eerste lid, aanhef en
onderdeel e, en artikel 18 van de wet doet de deurwaarder geen exploten of
verricht geen executiehandelingen tussen 20.00 uur 's avonds en 07.00 uur ’s
ochtends, op een zondag en op een algemeen erkende feestdag, behalve na een
daartoe strekkend verlof van de voorzieningenrechter. In aanvulling hierop
geldt dat de ontvanger geen invorderingsmaatregelen treft op Goede
Vrijdag.De ontvanger zal geen invorderingsmaatregelen nemen tegen particulieren op
dagen die daarvoor minder geschikt kunnen worden geacht, als die maatregelen
zonder bezwaar naar een later tijdstip kunnen worden verschoven.Deze terughoudendheid geldt bij ondernemers slechts voor zover sprake is van
invorderingsmaatregelen die betrekking hebben op bezittingen die tot de
privésfeer kunnen worden gerekend. De terughoudendheid geldt niet als de
ontvanger een naheffingsaanslag als bedoeld in artikel 9, achtste lid van de
wet terstond invordert.Voor invordering minder geschikte dagen zijn met name:
landelijk of regionaal vrij algemeen erkende feest- en gedenkdagen
met inbegrip van de daaraan voorafgaande en de daarop volgende
dag
de dagen tussen Kerstmis en Nieuwjaar
1.1.9. Binnenkomst van bescheidenAls aan het indienen van bepaalde bescheiden rechtsgevolgen zijn verbonden
dan wel rechten kunnen worden ontleend dan geldt als datum van binnenkomst
van die stukken de datum van binnenkomst bij de gemeente.Als de ontvanger in de tussentijd heeft verrekend of dwangmaatregelen heeft
genomen ter invordering van de belastingschuld, dan blijven deze gehandhaafd
als hij niet van de indiening op de hoogte was en er redelijkerwijs ook niet
van op de hoogte kon zijn. Onder dwangmaatregelen moeten in dit verband
worden verstaan: alle maatregelen in het kader van de dwanginvordering
respectievelijk invordering langs civielrechtelijke weg, en het
aansprakelijk stellen van derden.1.1.10. Positie belastingdeurwaarderBelastingdeurwaarder is een door of namens het college aangewezen ambtenaar
van de gemeente, dan wel een als belastingdeurwaarder van de gemeente
aangewezen deurwaarder. In de uitoefening van zijn functie is de
belastingdeurwaarder bestuursorgaan in de zin van de Awb , dan wel handelt
hij onder de verantwoordelijkheid van een bestuursorgaan (de
ontvanger).Als zodanig vervult hij zijn taak zonder vooringenomenheid. Hij gebruikt
zijn bevoegdheid niet voor een ander doel dan waarvoor die bevoegdheid is
verleend. Hij waakt ervoor dat de nadelige gevolgen van zijn handelen niet
onevenredig zijn in verhouding tot de doelen die hij met die handelingen
dient.Om misverstanden te voorkomen, meldt de belastingdeurwaarder steeds in welke
hoedanigheid hij optreedt en hij legitimeert zich desgevraagd. Op grond van
artikel 67 van de wet is het de belastingdeurwaarder verboden om hetgeen hem
over de persoon of de zaken van een ander blijkt of wordt meegedeeld - in
enige werkzaamheid bij de uitvoering van de wet, of in verband daarmee -
verder bekend te maken dan nodig is voor de uitvoering van de wet of voor de
heffing van enige rijksbelasting.De leiding van de invordering berust steeds in handen van de ontvanger. Dit
brengt met zich mee dat de belastingdeurwaarder de bevoegdheden die hij
rechtstreeks ontleent aan de wet en aan het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering , slechts uitoefent nadat hij daartoe een opdracht van de
ontvanger heeft verkregen en zich bij de uitoefening van die bevoegdheden
houdt aan diens aanwijzingen.Op grond van artikel 9:1 Awb heeft een ieder het recht om een klacht in te
dienen over de wijze waarop de belastingdeurwaarder zich jegens hem of een
ander heeft gedragen. Klachten in verband met zijn ambtsuitoefening kunnen
worden ingediend bij de ontvanger in wiens opdracht en onder wiens
verantwoordelijkheid de belastingdeurwaarder werkzaam is.1.1.11. Bewaren invorderingsbescheidenDe ontvanger bewaart de bescheiden die direct betrekking hebben op de
invordering gedurende drie jaar na afdoening, of zoveel langer als het recht
tot dwanginvordering van de belastingaanslag die daaraan ten grondslag ligt
nog niet is verjaard.De bescheiden die op kwijtschelding betrekking hebben, worden gedurende ten
minste drie jaar na de verleende kwijtschelding bewaard, of zoveel langer
als redelijkerwijs nog niet kan worden aangenomen dat zij hun belang
definitief hebben verloren.Bescheiden die geen betrekking hebben op één of meer bepaalde
belastingaanslagen, worden eveneens gedurende ten minste drie jaar bewaard,
of zoveel langer als redelijkerwijs nog niet kan worden aangenomen dat zij
hun belang definitief hebben verloren.1.1.12. Verklaring inzake nakoming fiscale verplichtingenOp verzoek van de belastingschuldige of zijn gemachtigde geeft de ontvanger
een verklaring af, dat op dat moment geen belastingaanslagen of andere
vorderingen openstaan waarvan de invordering aan de ontvanger is opgedragen. Tevens verklaart de ontvanger desgevraagd dat zich in het verleden - voor
wat betreft de invordering - geen moeilijkheden hebben voorgedaan. In de
verklaring kan de ontvanger nadere bijzonderheden vermelden.De ontvanger zendt de verklaring aan het adres van de belastingschuldige of
reikt deze aan hem uit. Toezending of uitreiking aan een ander dan de
belastingschuldige blijft achterwege, tenzij de ontvanger zich ervan heeft
overtuigd dat die ander tot ontvangst van de verklaring bevoegd is.1.1.13. InformatieplichtDe ontvanger maakt van de bevoegdheden van hoofdstuk VII van de wet enkel
gebruik bij een betalingsachterstand, dat wil zeggen als niet is betaald
binnen de betalingstermijn(en) die voor de belastingaanslag gelden. De
informatieplicht vervalt zodra volledige betaling plaatsvindt.De ontvanger kan altijd gebruik maken van zijn bevoegdheid van hoofdstuk VII
als de toepassing van artikel 10 van de wet aan de orde kan komen.1.1.14. Diplomatieke statusDe invordering van belastingschulden van personen met een diplomatieke
status gebeurt door tussenkomst van de minister van Buitenlandse Zaken. De
ontvanger richt een verzoek om bemiddeling rechtstreeks tot:Ministerie van Buitenlandse ZakenDirectie Kabinet en ProtocolPostbus 200612500 EB 's-Gravenhage1.2. ToepassingsgebiedHet eerste lid van artikel 1 van de wet regelt het
toepassingsgebied van de wet. Het tweede lid bepaalt dat een deel van de
Awb niet van toepassing is op de wet.De ontvanger handelt zoveel mogelijk in overeenstemming met de Awb en het
Besluit fiscaal bestuursrecht (zie ook artikel 1.1.5 van deze
leidraad).2BegrippenIn aansluiting op artikel 2 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over het begrip 'woonplaats'.2.1. WoonplaatsDe begrippen 'woonplaats' en 'plaats van vestiging' hebben bij de uitvoering
van de wet niet steeds dezelfde inhoud.Als het gaat om de betekening van stukken of om andere handelingen
overeenkomstig het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering , sluit de
ontvanger aan bij het begrip 'woonplaats' als bedoeld in de artikelen 1:10
en volgende van het BW. Bij de aansprakelijkheidsbepalingen van Afdeling 1 van Hoofdstuk IV van de
wet ligt het voor de hand om aan te sluiten bij de begrippen 'woonplaats' en
'plaats van vestiging' die gelden voor de gemeentelijke verordening op grond
waarvan de belastingschuld - waarvoor de aansprakelijkheid bestaat - is
ontstaan.3Bevoegdheden ontvangerArtikel 3 van de wet geeft een afbakening van de bevoegdheden van
de ontvanger.De ontvanger treedt in alle rechtsgedingen die voortvloeien uit de
uitoefening van zijn taak als zodanig in rechte op (artikel 3, tweede
lid).De bepalingen van deze leidraad zijn zoveel mogelijk van overeenkomstige
toepassing op de invordering op civielrechtelijke wijze. Dat het
bestuursorgaan ten aanzien van de invordering ook over de bevoegdheden
beschikt die een schuldeiser op grond van het privaatrecht heeft is thans
geregeld in artikel 4:124 Awb ).In aansluiting op artikel 3 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
de fiscale en civiele bevoegdheden van de ontvanger;
het leggen van conservatoir beslag;
het vragen van toestemming bij gerechtelijke procedures;
de Rijksadvocaat.
Faillissementsaanvraag
De ontvanger beschikt op grond van de wet over diverse specifieke
bevoegdheden om een belastingschuld in te vorderen. Daarnaast heeft hij alle
bevoegdheden die op grond van enigerlei wettelijke bepaling aan een
schuldeiser toekomen. Dit leidt er in veel gevallen toe dat de ontvanger
zowel gebruik kan maken van zijn specifieke fiscale bevoegdheden, als van
zijn algemene civielrechtelijke bevoegdheden om zijn doel te bereiken.De ontvanger is vrij in de keuze van de invorderingsinstrumenten die hij het
meest geschikt acht voor een juiste uitoefening van zijn taak. Als de
ontvanger het wenselijk of noodzakelijk acht van fiscale bevoegdheden over
te schakelen op civielrechtelijke bevoegdheden of andersom, dan doet hij dit
alleen als het belang van de invordering opweegt tegen de belangen van de
belastingschuldige en eventuele derden.Om de rechten van de gemeente veilig te stellen heeft de ontvanger naast de
versnelde invordering de mogelijkheid conservatoir beslag te leggen. Feiten
en omstandigheden bepalen de keuze van de ontvanger.Als de voorzieningenrechter van de rechtbank geen toestemming verleent tot
het leggen van conservatoir beslag omdat hij gegronde vrees voor
verduistering van de goederen niet aanwezig acht, dan legt de ontvanger niet
alsnog om dezelfde reden executoriaal beslag op grond van de artikelen 10 en
15 van de wet .Als het niet mogelijk is eerst een belastingaanslag op te leggen, vraagt de
ontvanger slechts verlof om conservatoir beslag te leggen aan de
voorzieningenrechter als de belasting in redelijkheid materieel verschuldigd
geacht mag worden. Het opleggen van de belastingaanslag wordt beschouwd als
het instellen van een eis in de hoofdzaak als bedoeld in artikel 700, derde
lid Rv .Op grond van artikel 3, tweede lid, van de wet treedt de ontvanger
zelfstandig in rechte op in rechtsgedingen die voortvloeien uit de
uitoefening van zijn taak. Hij voorziet zich daarbij in alle gevallen van
procesvertegenwoordiging, met uitzondering van:
beroepsprocedures op grond van artikel 26 AWR ;
hoger beroepsprocedures op grond van artikel 27h AWR ;
(hoger) beroepsprocedures op grond van artikel 7 Kostenwet
invordering rijksbelastingen;
kantonzaken;
kort gedingprocedures, indien de ontvanger gedaagde is.
In gerechtelijke procedures waarin de ontvanger als eiser optreedt, moet hij
toestemming hebben van het college. Behalve voor in hoger beroep te voeren
zaken geldt het voorgaande niet voor:
verklaringsprocedures in het kader van derdenbeslagen;
kantonzaken;
verzoekschriftprocedures;
aansprakelijkheidsprocedures;
procedures die worden ingesteld naar aanleiding van een verzet ex
artikel 435, derde lid , of artikel 708, tweede lid, Rv.
Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Bij een faillissementsaanvraag wordt vooraf toestemming gevraagd aan het
college.Dit geldt ook bij een eventuele steunvordering voor het aanvragen van een
faillissementEr zijn in deze Leidraad op artikel 3a van de wet geen beleidsregels
gemaakt.Artikel 4 Bevoegdheid belastingdeurwaarderArtikel 4 van de wet bepaalt dat voor het verrichten van
deurwaarderswerkzaamheden in opdracht van een ontvanger voor de
invordering van (rijks-) belastingen, uitsluitend een
belastingdeurwaarder bevoegd is.In aansluiting op artikel 4 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over de reikwijdte van die bevoegdheid.4.1. Reikwijdte bevoegdheid belastingdeurwaarderDe belastingdeurwaarder is bevoegd tot het uitbrengen van alle exploten en
het treffen van alle invorderingsmaatregelen die rechtstreeks verband houden
met de invorderingstaak en de hieruit voortvloeiende bevoegdheden van de
ontvanger.Dit brengt met zich mee dat de belastingdeurwaarder ook bevoegd is tot die
werkzaamheden die voortvloeien uit de invordering langs civielrechtelijke
weg, waartoe de ontvanger op grond van artikel 4:124, van de Abw gerechtigd
is en tot die werkzaamheden die verricht moeten worden, wanneer de ontvanger
zelfstandig eisend en verwerend in rechte optreedt.4.2. BeschermingBelastingdeurwaarders zijn ambtenaar in de zin van de artikelen 179 en 180
Sr . Daardoor genieten zij strafrechtelijke bescherming, voor zover zij hun
wettelijke taken en bevoegdheden uitoefenen.4.3. LegitimatieVoor de uitoefening van de aan hem opgedragen invorderingstaken kan de
belastingdeurwaarder op verzoek zich legitimeren aan de
belastingschuldige en/of zijn/haar gemachtigden5Er zijn in deze leidraad op artikel 5 van de wet geen beleidsregels
gemaakt.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.6Reikwijdte van de wetArtikel 6 van de wet bepaalt dat de wet ook van toepassing is
op:
de rente;
de kosten.
In aansluiting op artikel 6 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over rente en kosten.6.1. Rente en kosten in het kader van de reikwijdte van de
wetOnder rente als bedoeld in artikel 6 van de wet wordt alleen verstaan: de
invorderingsrente.Onder kosten wordt verstaan: alle kosten die op de voet van de Kostenwet
invordering rijksbelastingen aan de belastingschuldige in rekening worden
gebracht. Hieronder vallen ook de kosten die zijn verbonden aan de
werkzaamheden die de belastingdeurwaarder verricht bij de invordering langs
civielrechtelijke weg.7Betaling en afboekingArtikel 7 van de wet schrijft voor hoe de toerekening van
betalingen plaats moet vinden:
Lid 1 bepaalt dat toerekening van betalingen
achtereenvolgens gebeurt aan de kosten, de betalingskorting, de
rente en de belastingaanslag;
Lid 2 bepaalt hoe de afboeking aan de verschillende
componenten van de belastingaanslag plaatsvindt;
In aansluiting op artikel 7 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
het tijdstip van de betaling;
de afboeking van de betaling;
teveelbetalingen;
het rekenen van rente en kosten bij afboeking;
het toerekenen van kosten bij meerdere aanslagen;
de afboeking van de betaling op de bestuurlijke boete;
de afboeking van betalingen door aansprakelijkgestelden;
betaling bij vergissing;
Als tijdstip van betaling geldt de datum van bijschrijving op de
rekening van de gemeente;
Bij betaling op het postkantoor, hetzij door middel van storting van
contant geld op het postkantoor, hetzij met een pinpas, geldt als
tijdstip van betaling de eerste werkdag volgend op de dag van de
storting of pin-transactie;
Bij rechtstreekse betaling aan de gemeente door middel van een pin-
of creditcardtransactie geldt de dag van de pin- of
creditcardtransactie als tijdstip van betaling;
Als een cheque uit het buitenland is ontvangen, wordt de dag van
-ontvangst van de cheque als de dag van betaling beschouwd, tenzij
de ontvanger constateert dat sprake is van misbruik;
Bij betaling aan de kas van de gemeente geldt de dag waarop het
bedrag aan het loket van de gemeente is betaald als tijdstip van
betaling;
Bij betaling aan de belastingdeurwaarder geldt de dag waarop het
bedrag aan de belastingdeurwaarder is betaald als tijdstip van
betaling.
Bij de afboeking van betalingen gelden de volgende richtlijnen:
Betalingen waarvan de bestemming is aangegeven worden afgeboekt
overeenkomstig de opgave van de betaler, tenzij de aangegeven
bestemming strijdig is met de in artikel 7 van de wet neergelegde
wijze van toerekening van betalingen;
Betalingen waarvoor geen bestemming is aangegeven (de zogenoemde
ongerichte betalingen) worden afgeboekt op de oudste openstaande
belastingaanslagen, met dien verstande dat de aard van die
belastingaanslagen aanleiding kan zijn hiervan af te wijken;
Als de ontvanger ook de invordering van gemeentelijke belastingen
ten behoeve van een andere gemeente uitvoert, is het bovenstaande
van overeenkomstige toepassing, met dien verstande dat verdeling van
de gelden naar rato van de grootte van de belastingschuld
plaatsvindt.
Als de aangegeven bestemming van de betaling een belastingaanslag betreft
die al is betaald terwijl nog diverse andere belastingaanslagen openstaan,
wordt die betaling aangemerkt als een ongerichte betaling en
dienovereenkomstig behandeld.Onder kosten wordt verstaan: alle kosten die op de voet van de Kostenwet
invordering rijksbelastingen aan de belastingschuldige in rekening worden
gebracht. Hieronder vallen ook de kosten die verbonden zijn aan de
werkzaamheden die de belastingdeurwaarder verricht bij de invordering langs
civielrechtelijke weg.Onder rente als bedoeld in artikel 7 van de wet wordt alleen verstaan: de
invorderingsrente.Kosten die niet betrekking hebben op één specifieke belastingaanslag worden
toegerekend aan een van de belastingaanslagen waarvoor de kosten zijn
gemaakt.Als sprake is van een belastingaanslag en een in verband met die aanslag
vastgestelde bestuurlijke boete, vindt toerekening uitsluitend plaats aan de
belasting, als voor de betaling van de bestuurlijke boete uitstel van
betaling is verleend in verband met een ingediend bezwaarschrift of
beroepschrift (in hoger beroep).Als echter - ondanks dit uitstel - zoveel wordt betaald dat er na afboeking
op de belasting nog een bedrag overblijft, dan wordt dit bedrag afgeboekt op
de bestuurlijke boete. Als op de bestuurlijke boete is afgeboekt en de
bestuurlijke boete wordt alsnog aangevochten, dan blijven de afboekingen
gehandhaafd.Als een betaling wordt verricht door een aansprakelijkgestelde, worden eerst
de vervolgingskosten afgeboekt die aan de aansprakelijkgestelde zelf in
rekening zijn gebracht.Het resterende bedrag wordt afgeboekt op de onderliggende belastingaanslag -
waarbij artikel 7 van de wet wel van toepassing is - echter met dien
verstande dat de invorderingsrente en kosten die op die aanslag zelf
betrekking hebben alleen worden afgeboekt indien en voor zover men hiervoor
aansprakelijk is gesteld.Zowel de belastingschuldige als de aansprakelijkgestelde worden schriftelijk
in kennis gesteld over de wijze van afboeking van de betaling door de
aansprakelijkgestelde.de belastingschuldige schriftelijk in over de afboeking van zijn
betaling.Met de terugbetaling van een bedrag dat is voldaan ten gevolge van een
evidente vergissing of misverstand aan de zijde van de betaler, wordt
bijzondere voorzichtigheid betracht.Het is zeer wel mogelijk dat de betaling niet onverschuldigd heeft
plaatsgehad, zodat de schuldvordering is tenietgegaan en invordering niet
zonder meer opnieuw kan plaatshebben.In die gevallen wordt het betaalde bedrag niet terugbetaald, tenzij voor de
ontvanger wordt verklaard dat geen beroep zal worden gedaan op het feit dat
de schuld in een eerder stadium teniet is gegaan en dat de schuld te
gelegener tijd op juiste wijze zal worden voldaan.Indien een bedrag wordt betaald als gewetensgeld, wordt dit gezien als het
voldoen aan een natuurlijke verbintenis. Terugbetaling vindt dan niet
plaats.Artikel 7a van de wet regelt de wijze waarop de ontvanger bedragen
uitbetaalt.Op grond van artikel 4:89, eerste lid, Awb dient een schuldenaar te betalen
op een daartoe door de schuldeiser bestemde bankrekening. Het komt in de
praktijk echter regelmatig voor dat een belastingschuldige aan wie de
ontvanger een bedrag moet betalen, geen bankrekening(nummer) heeft
aangewezen waarop de betaling moet plaatsvinden. Wanneer zich een dergelijke
situatie voordoet, regelt artikel 7a van de wet dat de ontvanger betaalt op
een bankrekening die op naam van de belastingschuldige staat.In aansluiting op artikel 4:89 Awb en artikel 7a van de wet beschrijft dit
artikel het beleid over:
de aanwijzing van het rekeningnummer voor
uitbetaling;
uitbetalingsfouten
De aanwijzing door de belastingschuldige vindt in beginsel plaats op het
verzoek in verband waarmee het desbetreffende uit te betalen bedrag wordt
vastgesteld. Als de belastingschuldige niet reageert op het schriftelijk ter
verificatie aanbieden van het bij de Gemeente bekende rekeningnummer door de
gemeente, geldt dit ook als aanwijzing.Als de belastingschuldige bij een volgende gelegenheid met betrekking tot
hetzelfde belastingmiddel en hetzelfde soort uit te betalen bedrag een ander
rekeningnummer aanwijst, dan wordt laatstbedoeld rekeningnummer geacht ook
te zijn aangewezen voor het doen van uitbetalingen voortvloeiend uit eerdere
aangiften of verzoeken.Aanwijzing moet voor het overige per uitbetaling schriftelijk plaatsvinden
en wel op een zodanig tijdstip, dat daarmee redelijkerwijze bij de
uitbetaling rekening kan worden gehouden.Als uitbetaling van een uit te betalen bedrag plaatsvindt op een andere
rekening van de belastingschuldige dan die daarvoor door hem is aangewezen,
dan moet de ontvanger in beginsel opnieuw uitbetalen. De ontvanger verbindt
daaraan de voorwaarde dat het eerder betaalde bedrag eerst wordt
gerestitueerd.Indien en voor zover blijkt dat het eerder betaalde bedrag niet ter
beschikking van de belastingschuldige is gekomen - bijvoorbeeld omdat de
rekening ten tijde van de bijschrijving een debetstand kent en ook de
(eventuele) kredietfaciliteit van de rekening de restitutie niet toelaat -
vindt hernieuwde uitbetaling direct plaats.Indien en voor zover aan de daartoe gestelde (wettelijke) voorwaarden wordt
voldaan, zal de ontvanger het aldus teveel betaalde bedrag vervolgens
terugvorderen uit ongerechtvaardigde verrijking.Uitbetalingfouten die het gevolg zijn van een onjuiste aanwijzing door de
belastingschuldige, blijven voor diens rekening. De ontvanger beroept zich
in dat geval op het bevrijdende karakter van de (uit)betaling (artikel 6:34
BW ). Desgevraagd wordt de belastingschuldige op de hoogte gesteld omtrent
de naam-, adres- en woonplaatsgegevens van de derde aan wie onverschuldigd
is betaald.8Bekendmaking aanslagArtikel 8 van de wet regelt dat de ontvanger de belastingaanslag
bekend maakt door toezending of uitreiking aan de belastingschuldige. De
belastingschuldige is de belastingaanslag in zijn geheel
verschuldigd.In aansluiting op artikel 8 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
de verzending of uitreiking van het aanslagbiljet in bijzondere
situaties;
de verzending van de aanslagbiljetten via PostNL;
de gehoudenheid tot betalen belastingaanslag en aanslagbiljet;
het verzenden van een uitnodiging tot betaling aan erfgenamen.
De toezending of uitreiking van het aanslagbiljet gebeurt aan de
belastingschuldige of aan zijn wettelijke vertegenwoordiger, met dien
verstande dat:
aanslagbiljetten ten name van een onder curatele gestelde aan de
curator worden gezonden;
ingeval van faillissement het aanslagbiljet aan de curator wordt
gezonden als de belastingschuld in het faillissement valt dan wel
een boedelschuld vormt;
als de belastingschuldige minderjarig is, het aanslagbiljet aan de
wettelijke vertegenwoordiger wordt gezonden als bekend is dat
verzending aan de belastingschuldige zelf al eerder problemen heeft
opgeleverd;
aanslagbiljetten ten name van een belastingschuldige van wie bekend
is dat hij is overleden, worden gezonden aan de executeur, de
bewindvoerder over de nalatenschap of de erfgenamen.
Voor de verzending van de aanslagbiljetten en andere bescheiden maakt de
ontvanger gebruik van de diensten van de PostNL.De gehoudenheid tot betalen wordt niet ongedaan gemaakt door de
omstandigheid dat de schuld vermeld op de belastingaanslag afwijkt van
hetgeen materieel is verschuldigd, noch door de omstandigheid dat de
belastingaanslag ten name staat van een ander dan degene die de belasting
materieel is verschuldigd.Als voor een belastingaanslag ten name van een overledene tegen de
erfgenamen afzonderlijk moet worden opgetreden, worden zij zoveel mogelijk
vooraf schriftelijk uitgenodigd het verschuldigde binnen een redelijk
termijn te voldoen.9BetalingstermijnenArtikel 9 van de wet regelt binnen welke betalingstermijnen
belastingaanslagen moeten worden betaald.In aansluiting op artikel 9 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
de afwijking van de betalingstermijnen bij voorlopige
aanslagen;
de afwijking van de betalingstermijn bij voorlopige teruggaven;
de uitbetaling van een voorlopige teruggave in één termijn;
de dagtekening van het aanslagbiljet;
het begrip maand bij betalingstermijnen.
regeling betalingstermijnen
automatische incasso
Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.De dagtekening van het aanslagbiljet wordt normaliter zodanig bepaald dat de
belastingschuldige het biljet enige dagen voor de dag van dagtekening
ontvangt. Hiervan kan worden afgeweken als op grond van artikel 10 van de
wet versnelde invordering wordt toegepast.Als de betalingstermijn van een aanslag is gesteld op een maand of is
gesteld op zes weken, dan houdt dat in dat als de dagtekening van een
aanslagbiljet valt op 31 oktober, de betalingstermijn van een maand vervalt
op 30 november en de betalingstermijn van zes weken vervalt op 12
december.Als de dagtekening 28 februari is, dan vervalt de betalingstermijn van een
maand op 31 maart en de betalingstermijn van zes weken op 11 april, tenzij
het jaartal aangeeft dat het een schrikkeljaar is, in welk geval de termijn
vervalt op 28 maart dan wel 10 april.Als de dagtekening van het aanslagbiljet valt op een andere dag dan de
laatste dag van de kalendermaand, vervalt de termijn een maand later (bij
een betalingstermijn van een maand) op de dag die hetzelfde nummer heeft als
dat van de dagtekening. Als de dagtekening bijvoorbeeld 15 maart is, vervalt
de termijn dus op 15 april.Is de betalingstermijn zes weken en is de dagtekening 15 maart, vervalt de
termijn op 26 april.Op grond van artikel 2, tweede lid, onderdeel e, van de wet wordt onder het
begrip ‘invorderen van rijksbelasting’ mede verstaan het betalen van een
terug te geven bedrag aan belastingen. Op grond van deze definitie is de
betalingstermijn voor een belastingaanslag zoals vastgelegd in de
gemeentelijke belastingverordening, of bij ontbreken daarvan in artikel 9,
eerste lid, van de wet, ook van toepassing op de uitbetaling van een
belastingteruggaaf. Hieruit volgt dat de ontvanger niet in verzuim is met de
uitbetaling van een belastingteruggaaf zolang die binnen deze
betalingstermijn plaats vindt.De gemeente heeft voor iedere belastingsoort de betalingstermijn(en) in de
belastingverordening geregeld.Op elke belastingaanslag wordt (worden) de betalingstermijn(en) aangegeven.
Uiterlijk op die datum moet de belastingschuldige de aanslag (of het
evenredige deel ervan bij meerdere termijnen) hebben betaald.Onder bepaalde voorwaarden en voor bepaalde belastingaanslagen is het
mogelijk de aanslag(en) te voldoen via een automatische incasso. Hiervoor
heeft het college een incassoreglement vastgesteld.Bij automatische incasso wordt de belastingschuldige (een) afwijkende,
ruimere, betalingstermijn(en) toegestaan.10Versnelde invorderingArtikel 10, eerste lid, van de wet geeft een limitatieve opsomming
van bijzondere situaties waarin de ontvanger met doorbreking van de in
artikel 9 van de wet voorgeschreven betalingstermijnen een
belastingaanslag terstond en tot het volle bedrag kan
invorderen.Artikel 10, tweede en derde lid, van de wet bevatten
uitzonderingsbepalingen met betrekking tot de toepassing van deze
versnelde invordering.In aansluiting op artikel 10 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
de reikwijdte van de versnelde invordering;
de vrees voor verduistering;
het metterwoon verlaten van Nederland;
geen vaste woonplaats in Nederland;
als er al beslag ligt;
de verkoop namens derden;
de vordering ex artikel 19.
Als de ontvanger het in een specifiek geval noodzakelijk acht daadwerkelijk
tot versnelde invordering (als bedoeld in artikel 10 van de wet) over te
gaan, dan vermeldt hij op het uit te reiken of te verzenden aanslagbiljet
dat de belastingaanslag terstond en tot het volle bedrag invorderbaar is.
Voorts vermeldt de ontvanger op het aanslagbiljet het onderdeel van het
eerste lid van artikel 10 van de wet op grond waarvan hij tot versnelde
invordering overgaat.Als versnelde invordering zich voordoet nadat het aanslagbiljet is
uitgereikt of verzonden - maar voordat de belastingaanslag (geheel)
invorderbaar is - deelt de ontvanger de belastingschuldige schriftelijk mee
dat hij de belastingaanslag terstond en tot het volle bedrag invorderbaar
verklaart en dat de op het aanslagbiljet vermelde betalingstermijnen niet
meer gelden. Hij doet dit eveneens onder opgave van het onderdeel van het
eerste lid van artikel 10 van de wet op grond waarvan hij tot versnelde
invordering overgaat.Veelal zal dan ook gebruik worden gemaakt van de versnelde
dwanginvorderingsprocedure als bedoeld in artikel 15 van de wet, zodat
vermelding op het dwangbevel dat de belastingaanslag terstond en tot het
volle bedrag invorderbaar is verklaard tot de mogelijkheden van mededeling
behoort. In het laatste geval zal de betekening van het dwangbevel overigens
niet per post kunnen plaatsvinden. De belastingdeurwaarder zal voordat tot
de versnelde dwanginvordering als bedoeld in artikel 15 van de wet wordt
overgegaan - als sprake is van direct contact met de belastingschuldige -
deze eerst in de gelegenheid stellen om onmiddellijk te betalen.Als versnelde invordering zich voordoet nadat een dwangbevel is betekend -
maar voordat de termijn van twee dagen van het bevel tot betaling is
verstreken (bij een per post betekend dwangbevel in feite vier dagen) -
vermeldt de ontvanger op het beslagexploot of op een aparte schriftelijke
kennisgeving: artikel 15 in combinatie met artikel 10, eerste lid, van de
wet, gevolgd door het desbetreffende onderdeel.Hetzelfde geldt als de noodzaak tot versnelde invordering zich voordoet na
het betekenen van het hernieuwd bevel tot betaling en de tweedagentermijn
die daarbij geldt nog niet is verstreken. Er hoeft geen nieuw dwangbevel te
worden betekend. De belastingschuldige wordt - als sprake is van direct
contact met laatstgenoemde - eerst in de gelegenheid gesteld om onmiddellijk
te betalen.Een belastingaanslag die op grond van artikel 10, eerste lid, van de wet
terecht geheel opeisbaar is geworden, blijft geheel opeisbaar ook al zouden
de feiten en omstandigheden die daartoe aanleiding hebben gevormd zich niet
langer voordoen. Op verzoek van de belastingschuldige verleent de ontvanger
in zo'n situatie altijd uitstel van betaling, welk uitstel overeenkomt met
de betalingstermijn(en) die normaal zou(den) gelden.Van gegronde vrees voor verduistering van goederen van de belastingschuldige
als bedoeld in artikel 10, eerste lid, onderdeel b, van de wet is sprake,
als de ontvanger aannemelijk kan maken dat redelijkerwijs te verwachten is
dat niet alleen het verhaal op een aantal goederen van de belastingschuldige
metterdaad onmogelijk zal worden gemaakt, maar ook dat daardoor de
verhaalbaarheid van de belastingschuld in ernstig gevaar zal komen.De vrees voor verduistering zal in de regel gelegen zijn in gedragingen van
de belastingschuldige, maar kan in bepaalde situaties ook ontstaan door
gedragingen van derden (bijvoorbeeld crediteuren), die aanleiding geven voor
de veronderstelling dat voor onverhaalbaarheid moet worden gevreesd.Als verduistering wordt gevreesd van goederen waarvan na versnelde
beslaglegging blijkt dat deze uitsluitend van een derde zijn, is niet
voldaan aan artikel 10, eerste lid, onderdeel b, van de wet en is het beslag
niet rechtsgeldig. Het beslag hoeft dan niet formeel te worden opgeheven
maar de ontvanger moet de betrokkenen wel informeren over het feit dat er
geen beslag ligt.Naast het redelijke vermoeden van de ontvanger dat de belastingschuldige van
plan is Nederland metterwoon te verlaten, dan wel zijn plaats van vestiging
naar een plaats buiten Nederland wil verplaatsen, moet de ontvanger -
alvorens de belastingaanslag op grond van artikel 10, eerste lid, onderdeel
c, van de wet dadelijk en tot het volle bedrag invorderbaar te verklaren -
er in redelijkheid van overtuigd zijn dat de belastingaanslag na het
verstrijken van de gebruikelijke betalingstermijn niet meer verhaald kan
worden op goederen van de belastingschuldige die zich in Nederland
bevinden.Het enkele feit dat de belastingschuldige buiten Nederland woont of is
gevestigd, is op zich geen reden voor de ontvanger om de belastingaanslag
dadelijk en tot het volle bedrag in te vorderen. Er moet een situatie
bestaan waarin de ontvanger er redelijkerwijs vanuit kan gaan dat de
belastingschuld niet binnen de termijnen zal worden voldaan en de
belastingschuld niet in Nederland kan worden verhaald.Nadat de ontvanger verhaalsbeslag heeft doen leggen op bepaalde goederen,
zijn andere belastingschulden van de belastingschuldige - waaronder hier
wordt verstaan alle schulden waarvan de invordering aan de ontvanger is
opgedragen - dadelijk en ineens invorderbaar.Ingeval van dwanginvordering door derden kan de dadelijke invorderbaarheid
pas ontstaan door de (aankondiging van de) executoriale verkoop, zodat de
ontvanger op deze grond niet eerder maatregelen kan treffen dan op het
moment dat redelijkerwijs vaststaat dat verkoop zal plaatshebben.De ontvanger mag geen vordering als bedoeld in artikel 19 van de wet doen,
enkel om te bereiken dat daardoor een belastingaanslag terstond en tot het
volle bedrag invorderbaar wordt.Als de ontvanger met betrekking tot een bepaalde belastingaanslag een
vordering jegens een derde heeft gedaan en nadien worden andere
belastingaanslagen opgelegd, dan kunnen ook die aanslagen tot het volle
bedrag worden ingevorderd, ook als de betalingstermijnen van die nieuwe
aanslagen nog niet zijn verstreken.11AanmaningArtikel 11 van de wet regelt dat als een belastingaanslag niet
binnen de daartoe gestelde termijnen wordt betaald, de ontvanger
overgaat tot vervolging van de belastingschuldige door de verzending van
een aanmaning.In aansluiting op artikel 11 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
de geadresseerde van de aanmaning;
als de aanmaning ten onrechte is verzonden;
het achterwege laten van tussentijdse vervolging;
de gedeeltelijke voldoening na aanmaning;
de aanmaning bij invordering langs civielrechtelijke weg.
De ontvanger zendt de aanmaning aan degene aan wie het aanslagbiljet is
verzonden of uitgereikt.Als naderhand blijkt dat de ontvanger de vervolging voort moet zetten voor
een belastingschuldige die minderjarig is of onder curatele staat, dan zendt
de ontvanger alsnog een aanmaning naar het adres van de wettelijke
vertegenwoordiger.Als de belastingschuldige is overleden, dan zendt de ontvanger de aanmaning
naar de gezamenlijke erfgenamen. Als de ontvanger weet dat de nalatenschap
al is verdeeld, dan zendt hij een aanmaning aan iedere erfgenaam
afzonderlijk.Als een belanghebbende zich tot de ontvanger wendt met de mededeling dat hem
ten onrechte een aanmaning is toegezonden, dan wordt de vervolging niet
voortgezet voordat dit is opgehelderd.Als de ontvanger concrete aanwijzingen heeft dat moet worden gevreesd voor
de verhaalbaarheid van de belastingaanslagen, of dat de mededeling is gedaan
om de invordering te traineren, dan kan hij maatregelen nemen die de rechten
van de gemeente veilig stellen.Vervolging - niet zijnde de eindvervolging - blijft in het algemeen
achterwege als het achterstallige bedrag:
1. kleiner is dan een tiende deel van de (verlaagde)
belastingaanslag; en
2. minder bedraagt dan € 182.
De ontvanger kan zich in bijzondere gevallen gerechtigd achten de
tussentijdse vervolging achterwege te laten, ook al valt het bedrag buiten
de gestelde grenzen.Een tussentijdse vervolging die terecht is aangevangen, wordt ook na de
verzending van de aanmaning voortgezet.Als na de verzending van een aanmaning een gedeelte van het achterstallige
bedrag wordt voldaan, dan wordt de uitvaardiging van een dwangbevel voor het
restant niet door een nieuwe aanmaning voorafgegaan.Als de ontvanger invordert langs civielrechtelijke weg, dan gaat de
ontvanger over tot het uitbrengen van een dagvaarding. De dagvaarding hoeft
niet vooraf te worden gegaan door een ingebrekestelling. Wel verzendt de
ontvanger eerst een aanmaning.De ontvanger verzendt echter geen aanmaning als reeds conservatoir beslag is
gelegd.12DwangbevelArtikel 12 van de wet bepaalt dat de invordering van de
belastingaanslag kan geschieden bij een door de ontvanger uit te
vaardigen dwangbevel.Op grond van dit dwangbevel kan de ontvanger overgaan tot
invordering van de belastingaanslag.In aansluiting op artikel 12 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
het onderwerp van het dwangbevel;
tegen wie een dwangbevel wordt verleend.
De ontvanger vaardigt een dwangbevel uit voor het per saldo verschuldigde
bedrag vermeld op een aanslagbiljet van voorkomende belastingaanslagen en
beschikkingen.Als een bedrag in termijnen mag worden voldaan, vaardigt de ontvanger een
dwangbevel uit voor het per saldo verschuldigde bedrag van de termijnen
waarvoor een aanmaning is verzonden.De ontvanger vermindert het bedrag van een dwangbevel met:
de inmiddels gedane betalingen;
verleende verminderingen;
bedragen waarvoor kwijtschelding of uitstel van betaling is
verleend.
De ontvanger verleent een dwangbevel tegen de belastingschuldige of diens
rechtsopvolgers. Als de ontvanger het dwangbevel verleent tegen een ander
dan de belastingschuldige, moet duidelijk blijken op welke gronden dit
gebeurt.Als de ontvanger bekend is met de minderjarigheid of curatele van een
belastingschuldige, dan brengt hij dit in het dwangbevel tot uitdrukking.
Als de ontvanger hiermee niet bekend is, hoeft hij niet vooraf een daarop
gericht onderzoek in te stellen.Als de ontvanger een belastingschuld van een overledene moet verhalen op
diens onverdeelde nalatenschap, verleent hij één dwangbevel tegen de
gezamenlijke erfgenamen.Als betekening ten aanzien van de gezamenlijke erfgenamen van een overledene
op de voet van artikel 53 Rv niet mogelijk of niet wenselijk is, dan
vermeldt de ontvanger alle erfgenamen met naam en adres alsmede met hun
kwaliteit van erfgenaam van de overleden belastingschuldige in het
dwangbevel. De ontvanger brengt daarbij evenwel niet het deel van ieders
aansprakelijkheid tot uitdrukking.13Betekening van het dwangbevelIn artikel 13 van de wet is de wijze van betekening van het dwangbevel
beschreven. Het dwangbevel vermeldt expliciet dat de belastingschuldige
tegen de tenuitvoerlegging van een dwangbevel in verzet kan komen.Het dwangbevel wordt bekendgemaakt door middel van betekening. De betekening
van het dwangbevel met bevel tot betaling kan plaatsvinden:
door de belastingdeurwaarder;
per post door de ontvanger.
In aansluiting op artikel 13 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
de betekening van het dwangbevel per post;
de betekening van het dwangbevel door de deurwaarder;
bijzondere gevallen van betekening van het dwangbevel.
De betekening van het dwangbevel per post met het bevel tot betaling vindt
plaats door het ter post bezorgen door de ontvanger van een voor de
belastingschuldige bestemd afschrift van het dwangbevel met bevel tot
betaling.Onder ter post bezorging wordt verstaan: het door de ontvanger ter
verzending aanbieden van het afschrift aan PostNL. Als betekeningsdatum
geldt in het algemeen de datum van de ter post bezorging.De ontvanger maakt zoveel mogelijk gebruik van de mogelijkheid het
dwangbevel per post te betekenen.Verzending van het voor de belastingschuldige bestemde afschrift van het
dwangbevel met bevel tot betaling vindt plaats aan het in de administratie
van de gemeente bekende adres van de belastingschuldige.Voor in Nederland woonachtige natuurlijke personen zal dit over het algemeen
het adres van de belastingschuldige zijn, dat in de Gemeentelijke
Basisadministratie Persoonsgegevens is geregistreerd. Als de
belastingschuldige te kennen heeft gegeven voor hem bestemde poststukken te
willen ontvangen op een ander adres dan het adres volgens de Gemeentelijke
Basisadministratie Persoonsgegevens - bijvoorbeeld een postbusadres - kan
verzending ook plaatsvinden aan dat adres.Als achteraf mocht blijken dat het afschrift van het dwangbevel aan een -
ten tijde van de terpostbezorging - onjuist adres is verzonden en de
belastingschuldige niet heeft bereikt, dan wordt aan het dwangbevel geen
rechtsgevolg verbonden.Als het afschrift van het dwangbevel aan het juiste adres van de
belastingschuldige is verzonden, maar laatstgenoemde beweert het afschrift
niet te hebben ontvangen, dan geldt het dwangbevel als betekend. Dit is niet
het geval als de belastingschuldige bijzondere omstandigheden aannemelijk
kan maken op grond waarvan moet worden aangenomen dat het afschrift van het
dwangbevel het bestemde adres niet heeft bereikt.Als bij de betekening van een dwangbevel door de belastingdeurwaarder
aanwijzingen bestaan dat de belastingschuldige bezwaar heeft tegen
kennisneming van de inhoud van het dwangbevel door de huisgenoot aan wie de
belastingdeurwaarder het afschrift moet achterlaten, dan betekent de
belastingdeurwaarder het dwangbevel op de wijze als bepaald in artikel 47,
eerste lid, Rv .Deze handelwijze volgt de belastingdeurwaarder ook als hij verwacht dat
achterlating van het afschrift van het dwangbevel aan de huisgenoot er niet
toe zal leiden dat het afschrift de belastingschuldige ook daadwerkelijk zal
bereiken.Bij de betekening van het dwangbevel wordt domicilie gekozen op het adres
van de gemeente waar de belastingdeurwaarder zijn standplaats heeft. Dit
geldt ook voor de situaties waarin het dwangbevel is uitgevaardigd door de
ontvanger van een andere gemeente.Een dwangbevel dat - hetzij door terpostbezorging, hetzij door de
belastingdeurwaarder - is betekend aan een minderjarige of onder curatele
gestelde, moet mede worden betekend aan de wettelijke vertegenwoordiger
alvorens tot tenuitvoerlegging ervan kan worden overgegaan. Zo nodig zal aan
de laatstbedoelde betekening het verzenden van een aanmaning aan de
wettelijke vertegenwoordiger voorafgaan.Ten aanzien van schippers zonder vaste woonplaats aan de wal, is betekening
mogelijk op het adres van het verplicht gekozen domicilie.14Tenuitvoerlegging van het dwangbevelArtikel 14 van de wet gaat over de tenuitvoerlegging van het
dwangbevel.Met ingang van 1 juli 2009 is onderdeel 14.1 uit de Rijksleidraad
verwijderd. Of dit door de lokale belastingdiensten gevolgd moet worden
is de vraag. Vele lokale belastingdiensten hebben (nog) geen
(werk)instructie Invordering voor de medewerkers die op een of andere
wijze bij de uitvoering van het invorderingsproces zijn betrokken. De
Rijksbelastingdienst heeft deze wel. De tekst die in onderdeel 14.1 is
opgenomen is de tekst van de Rijksleidraad zoals die luidde per 1
januari 2009.In aansluiting op artikel 4:116 van de Awb en artikel 14 van de wet
beschrijft dit artikel het beleid over:
de algemene regels over tenuitvoerlegging;
beslag op roerende zaken die geen registergoederen;
beslag op onroerende zaken;
beslag onder derden;
beslag op schepen.
Het dwangbevel levert een executoriale titel op. Na betekening aan de
belastingschuldige, kan de belastingdeurwaarder het dwangbevel met
toepassing van de voorschriften van het Wetboek van Burgerlijke
rechtsvordering ten uitvoer leggen (zieartikel 4:116 Awb).Als het dwangbevel per post is betekend moet de belastingdeurwaarder een
hernieuwd bevel tot betaling betekenen, voordat hij tot tenuitvoerlegging
van het dwangbevel overgaat (artikel 14, eerste lid van de wet). Als de betekening van het hernieuwd bevel tot betaling plaatsvindt
conformartikel 47 Rv - dat wil zeggen door achterlating van het
bevel in een gesloten envelop of door terpostbezorging van het bevel - gaat
de belastingdeurwaarder pas na twee dagen na betekening van het hernieuwde
betalingsbevel over tot tenuitvoerlegging (artikel 14, eerste lid van de
wet). In de overige gevallen kan de belastingdeurwaarder onmiddellijk tot
tenuitvoerlegging van het dwangbevel overgaan. Betekening van een hernieuwd
bevel tot betaling hoeft overigens niet plaats te vinden als het dwangbevel
met toepassing vanartikel 15, eerste lid, aanhef en onderdeel c,
van de wet , terstond ten uitvoer kan worden gelegd (artikel 14, tweede lid,
van de wet).De tenuitvoerlegging gebeurt op de voet van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering dat toelaat de verschillende mogelijkheden van
tenuitvoerlegging tegelijkertijd te benutten.De tenuitvoerlegging van verschillende dwangbevelen tegen dezelfde
belastingschuldige gebeurt zoveel mogelijk tegelijkertijd. Bij de
tenuitvoerlegging wordt onnodige ruchtbaarheid vermeden. Ook wordt de nodige
soepelheid betracht. Dit brengt met zich mee dat de formeel voorgeschreven
handelwijze wordt onderbroken, als het uit menselijk of tactisch oogpunt
wenselijk is eerst persoonlijk contact met de belastingschuldige op te
nemen.In dit verband kan het verantwoord zijn dat de belastingdeurwaarder niet
dadelijk tot beslaglegging overgaat of deze onderbreekt of beëindigt, als
hij vermoedt dat de ontvanger de beslagopdracht niet zou hebben gegeven als
alle omstandigheden bekend waren geweest.Dit geldt ook als de belastingschuldige aantoont dat de betaling inmiddels
heeft plaatsgevonden of dat een verzoek om uitstel van betaling of
kwijtschelding, dan wel een verzoekschrift als genoemd in artikel 25.1.15 of
26.1.11 van deze leidraad, en de beslagopdracht elkaar hebben gekruist.Als het dwangbevel eenmaal ten uitvoer is gelegd door middel van beslag,
wordt onverwijld tot uitwinning van de goederen waarop beslag is gelegd,
overgegaan. Hiervan kan worden afgeweken als de belastingschuldige een
voorstel doet tot minnelijke afdoening van het beslag. Voorwaarde is dan wel
dat met de afdoening - gelet op de omstandigheden - naar het oordeel van de
ontvanger akkoord kan worden gegaan. Hierbij geldt als uitgangspunt dat een
minnelijke afdoening moet passen in het in deze leidraad geformuleerde
beleid.Als degene tegen wie het dwangbevel is uitgevaardigd, is overleden, gaat de
belastingdeurwaarder pas tot tenuitvoerlegging over nadat de termijn van
drie maanden als bedoeld in artikel 4:185 BW, is verstreken.Als alle erfgenamen de nalatenschap zuiver hebben aanvaard, kan de rechtbank
de termijn van drie maanden verlengen.Als de nalatenschap wordt vereffend, kan de ontvanger gedurende de
vereffening zijn vordering niet op de nalatenschap verhalen.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Als de ontvanger voor een belastingschuld beslag heeft gelegd, gaat hij ook
over tot beslaglegging voor vorderingen van derden met gelijke rangorde,
waarvan de invordering aan hem is opgedragen, ongeacht de executiewaarde van
de inbeslaggenomen zaken.De ontvanger kan een beschikking afgegeven, die inhoudt dat voor een
openstaande belastingschuld geen invorderingsmaatregelen meer worden
getroffen wanneer alsnog een bepaald bedrag wordt voldaan dan wel dat aan
bepaalde voorwaarden moet zijn voldaan.De ontvanger heft de gelegde beslagen op nadat dit bedrag is betaald of aan
die voorwaarden is voldaan.Als de ontvanger van een derde een bedrag krijgt aangeboden ter opheffing
van het beslag, dan kan de ontvanger hieraan zijn medewerking verlenen als
ten minste is voldaan aan de volgende voorwaarden:
Het aangeboden geldbedrag komt niet direct of indirect uit het
vermogen van de belastingschuldige;
Het aangeboden geldbedrag is aanzienlijk hoger dan de opbrengst die
naar verwachting zou zijn verkregen bij een executie;
De belangen van de gemeente worden niet geschaad.
De ontvanger houdt bij zijn beslissing rekening met de gerechtvaardigde
belangen van andere schuldeisers die op de betreffende zaken verhaal zoeken,
en hij kan aan zijn medewerking nadere voorwaarden verbinden.De belastingdeurwaarder stelt bij het opmaken van het proces-verbaal van
beslag een verkoopdatum vast. Op deze datum vindt de openbare verkoop
plaats, tenzij de ontvanger ervan overtuigd is dat betaling van de
belastingschuld alsnog op zeer korte termijn zal plaatsvinden. In dat geval
kan de ontvanger besluiten de verkoopdatum op te schorten tot (in totaal)
maximaal vier maanden na de datum waarop het beslag is gelegd.Als sprake is van beslag op roerende zaken, dan deelt de
belastingdeurwaarder de nieuwe verkoopdatum bij exploot aan de
belastingschuldige mee, tenzij deze nieuwe datum op grond van een
schriftelijke overeenkomst tussen de ontvanger en de belastingschuldige is
verschoven. Het opschorten van de verkoopdatum houdt op zich geen uitstel
van betaling in, in de zin van artikel 25 van de wet. Als een onderhandse verkoop van in beslag genomen zaken naar verwachting
aanzienlijk meer oplevert dan de verwachte opbrengst bij openbare verkoop,
dan kan de ontvanger kiezen voor een onderhandse verkoop.De ontvanger moet hierbij rekening houden met de gerechtvaardigde belangen
van eventuele derde rechthebbenden die zich bij hem bekend hebben gemaakt.
De ontvanger stelt deze derden in de gelegenheid om een bedrag aan te bieden
ter opheffing van het beslag.Onderhandse verkoop vindt niet plaats als hierdoor de belangen van de
gemeente worden geschaad.De ontvanger kan de mogelijkheid hebben om te kiezen tussen:
een aangeboden bedrag ter opheffing van het beslag als bedoeld in
artikel 14.1.8 van deze leidraad;
een onderhandse verkoop als bedoeld in artikel 14.1.10 van deze
leidraad.
De ontvanger geeft dan in het algemeen de voorkeur aan opheffing van het
beslag; voorwaarde is dat de hierdoor verkregen opbrengst niet lager is dan
die van een onderhandse verkoop.Als op een inbeslaggenomen goed ook een strafrechtelijk beslag ex artikel 94
Sv rust - dat wil zeggen niet zijnde een beslag in het kader van een
ontnemingsmaatregel - dan wordt het beslag dat de belastingdeurwaarder heeft
gelegd pas vervolgd nadat het strafrechtelijke beslag is opgeheven.Zolang niet duidelijk is wat er met het strafrechtelijke beslag gebeurt, kan
het fiscale beslag blijven liggen.De gemeente belemmert zo min mogelijk de strafrechtelijke sanctionering en
ontneming van wederrechtelijk verkregen voordelen.In geval van samenloop van de strafrechtelijke sanctionering en ontneming
van wederrechtelijk verkregen voordelen en het nemen van
invorderingsmaatregelen tot verhaal van een belastingschuld, treedt de
ontvanger terughoudend op. Dit houdt in dat de ontvanger in beginsel niet
direct overgaat tot uitwinning van gelegd beslag tenzij hiermee de belangen
van de gemeente worden geschaad.Als de belastingdeurwaarder op het woonadres van de belastingschuldige
niemand thuis treft en beslag op roerende zaken alleen kan plaatsvinden met
gebruikmaking van artikel 444 Rv, dan blijft deze wijze van
tenuitvoerlegging vooralsnog achterwege.De belastingdeurwaarder laat in dat geval een schriftelijke kennisgeving
achter met vermelding van dag en uur waarop hij zich weer op het woonadres
zal vervoegen.Deze handeling blijft achterwege als een belastingschuldige het stelselmatig
hierop laat aankomen, dan wel van deze handelwijze misbruik wordt gemaakt of
op andere wijze het belang van de invordering zich tegen deze handelwijze
verzet.Als het beslag wordt gelegd door een belastingdeurwaarder van een ander
Gemeente dan het kantoor waar bij de betekening van het dwangbevel domicilie
is gekozen, dan wordt in het beslagexploot tevens domicilie gekozen ten
kantore van de gemeente waar de belastingdeurwaarder die het beslag legt
zijn standplaats heeft.Als de belastingschuldige ter voorkoming van beslaglegging aan de
belastingdeurwaarder aanbiedt om ter plekke te betalen, aanvaardt de
deurwaarder deze betaling.Van de betaling wordt een kwitantie opgemaakt, waarvan een afschrift aan de
belastingschuldige wordt gelaten.Het beslag wordt gelegd op zoveel zaken als - naar het oordeel van de
belastingdeurwaarder - ruimschoots voldoende is voor dekking van de
openstaande schuld inclusief rente en kosten.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Als een derde bij de belastingdeurwaarder bezwaar maakt tegen de
inbeslagname van bepaalde roerende zaken waarvan hij de eigendom claimt,
wijst de belastingdeurwaarder op de mogelijkheid een beroepschrift in te
dienen bij het college op grond van artikel 22, eerste lid van de wet en
eventueel in verzet te gaan op grond van artikel 456 of artikel 435 Rv
.Als aan de eigendom van een derde niet kan worden getwijfeld en vaststaat
dat de ontvanger zijn verhaalsrecht niet kan effectueren, blijft
inbeslagname achterwege.De ontvanger kan het restant van de schuld van belastingschuldige aan een
derde op grond van artikel 6:30 BW voldoen in afwachting van verrekening met
de belastingschuldige, als de belastingdeurwaarder de volgende zaken
aantreft:
zaken die niet onder het bodemrecht vallen; en
strekken tot zekerheid voor de voldoening van een schuld die de
belastingschuldige aan de derde heeft (bijvoorbeeld huurkoop,
eigendomsvoorbehoud); en
waarop de ontvanger zich na voldoening van die schuld zou kunnen
verhalen.
De ontvanger maakt van deze mogelijkheid slechts gebruik als de
executiewaarde van de desbetreffende zaken beduidend hoger is dan het
restant van de schuld. Dit geldt ook als het gaat om zaken van de
belastingschuldige die bij een derde in beslag zijn genomen en waarop deze
derde een retentierecht heeft.Op zaken van de belastingschuldige die zich bij een derde bevinden, verhaalt
de belastingdeurwaarder de belastingschuld zoveel mogelijk door het leggen
van een beslag op roerende zaken.De deurwaarder zal in de volgende gevallen echter beslag onder derden leggen
als:
de derde geen medewerking verleent aan het leggen van een beslag
roerende zaken;
het voor de belastingdeurwaarder feitelijk onmogelijk is om de zaken
zelf te zien, dan wel te inventariseren;
de derde een beroep doet als bedoeld in artikel 461d Rv , voordat
het exploot van beslag op roerende zaken is afgesloten.
Als de derde een dergelijk beroep doet nadat het exploot van beslag op
roerende zaken is afgesloten, legt de belastingdeurwaarder geen afzonderlijk
derdenbeslag maar geldt het beslag roerende zaken als derdenbeslag. De
belastingdeurwaarder betekent in dat geval binnen drie dagen na de
beslaglegging aan de derde een formulier in tweevoud als bedoeld in artikel
475, tweede lid, Rv .Dit laatste geldt ook als de verwachting is gerechtvaardigd dat de derde
voor de executoriale verkoop een beroep zal doen als bedoeld in artikel 461d
Rv .Nadat op roerende zaken beslag is gelegd, wordt zoveel mogelijk aan de
belastingschuldige het feitelijk gebruik gelaten.Onder bijzondere omstandigheden kan de belastingdeurwaarder beslagen zaken
wegvoeren. Hij stelt daartoe een gerechtelijke bewaarder aan als bedoeld in
Rv. Het aanstellen van een bewaarder ontheft de ontvanger niet van zijn
verantwoordelijkheid met betrekking tot de in beslag genomen zaken.Het wegvoeren van zaken is mogelijk, als dit voor het behoud van die zaken
redelijkerwijze noodzakelijk is (artikel 446 Rv). Dit is bijvoorbeeld aan de
orde als de zaken dreigen te worden verduisterd of beschadigd. Hetzelfde
geldt als er gegronde vrees bestaat dat verhaal op de zaken ernstig
bemoeilijkt wordt of feitelijk onmogelijk is, indien de zaken niet worden
afgevoerd. Van de mogelijkheid tot het wegvoeren van de beslagen zaken wordt
slechts gebruik gemaakt:
als de verwachting bestaat dat zonder het wegvoeren de schuld niet
volledig kan worden ingevorderd en;
de ontvanger na marginale toetsing niet heeft kunnen constateren dat
de belastingaanslagen materieel onverschuldigd moeten worden
geacht.
Het wegvoeren van gebeurt niet door de belastingdeurwaarder dan na daartoe
verkregen toestemming van de ontvanger van de gemeente.De toestemming kan ook worden verkregen van de plaatsvervanger van de
ontvanger of van een andere door hem daartoe aangewezen
functionaris.Bij het in beslag nemen van een voertuig is het aan de belastingdeurwaarder
ter keuze om een wielklem, of een ander middel, aan te brengen ter zekerheid
tegen verduistering.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.De deurwaarder dan wel de bewaarder kan tot afsluiting van de ruimte
overgaan waarin ten laste van de onderneming in beslag genomen zaken zich
bevinden, als:
de omstandigheden zich voordoen als genoemd in artikel 14.2.9 van
deze leidraad; en
de desbetreffende zaken niet of slechts tegen naar verhouding zeer
hoge kosten kunnen worden afgevoerd.
Na afsluiting zal zo spoedig mogelijk tot executoriale verkoop worden
overgegaan. Voor de afsluiting is voorafgaande toestemming vereist van de
ontvanger. De toestemming kan ook worden verkregen van de plaatsvervanger
van de ontvanger of van een andere door de ontvanger daartoe aangewezen
functionaris.Als zaken op grond van artikel 14.2.9 van deze leidraad worden weggevoerd of
op grond van artikel 14.2.11 van deze leidraad afsluiting plaatsvindt, stelt
de belastingdeurwaarder daarbij een bewaarder aan die in staat moet worden
geacht ook daadwerkelijk de taken verbonden aan het bewaarderschap met
betrekking tot die zaken uit te oefenen. De aanstelling van de bewaarder
wordt vermeld in het proces-verbaal dat in de betreffende situaties moet
worden opgemaakt.Als een ambtenaar van de gemeente als bewaarder wordt aangesteld, is dit
zoveel mogelijk een belastingdeurwaarder, niet zijnde de
belastingdeurwaarder die het beslag heeft gelegd. Aan de ambtenaar die tot
bewaarder is aangesteld, wordt hiervoor geen vergoeding gegeven.De tot bewaarder aangestelde ambtenaar draagt er zorg voor dat de beslagen
zaken waarover hij tot bewaarder is aangesteld zo nodig worden vervoerd of
opgeslagen op een wijze die het risico van fysiek of economisch bederf
minimaliseert, meer dan voor de onderhavige zaken onder normale
omstandigheden gebruikelijk is. De in dit verband te nemen maatregelen en de
daaraan verbonden kosten moeten in een redelijke verhouding staan tot de
aard en de waarde van de desbetreffende zaken.Tijdens de periode dat het beslag ligt, wordt in de navolgende gevallen aan
de bewaarder het bewaarderschap ontnomen en een ander tot bewaarder
aangesteld:
als de bewaarder geacht moet worden gedurende langere tijd
lichamelijk of geestelijk niet in staat te zijn de aan het
bewaarderschap verbonden taken uit te oefenen;
als de bewaarder is overleden; in dit geval hoeft het bewaarderschap
niet uitdrukkelijk te worden ontnomen;
als een ambtenaar van de gemeente tot bewaarder is aangesteld en
deze ambtenaar door oorzaken van personele of organisatorische aard
redelijkerwijs moet worden geacht geen betrokkenheid meer te
(kunnen) hebben bij het beslag.
Ontslag van een bewaarder gebeurt steeds schriftelijk; in voorkomend geval
kan dit bij deurwaardersexploot.Als de belastingdeurwaarder beslag legt op computerapparatuur, dan valt
alleen de zogenoemde 'hardware' onder dit beslag. De belastingdeurwaarder
moet - voordat tot executoriale verkoop wordt overgegaan - nagaan of deze
apparatuur nog de zogenoemde 'software' bevat (bestanden, programma's en
dergelijke). Als dat het geval is, dan moet de belastingschuldige de
mogelijkheid worden geboden om die software te verwijderen en een back-up te
maken.De ontvanger moet er voor zorgdragen dat geen zilveren, gouden of platina
werken die niet zijn voorzien van de stempeltekenen die volgens de
Waarborgwet 1986 vereist zijn, in openbare verkoop worden gebracht of met
dat doel worden tentoongesteld.Van het houden van een openbare verkoop waarin zilveren, gouden of platina
werken voorkomen - al dan niet met het vereiste stempelteken - moet de
ontvanger aangifte doen zoals artikel 46 van de Waarborgwet 1986 dat
voorschrijft.Als voor beslag vatbare zaken worden aangetroffen waarvan in beginsel de
vervaardiging, het bezit of het gebruik strafbaar is (of het vermoeden van
strafbaarheid bestaat), kan de beslaglegging op de normale wijze doorgang
vinden. Wel wordt direct of zo snel mogelijk na de beslaglegging de politie
ingeschakeld om te bezien in hoeverre aanleiding bestaat om strafrechtelijke
maatregelen te nemen. Hierbij geldt het bepaalde in artikel 14.1.12 van deze
leidraad.Als geen strafrechtelijke maatregelen worden getroffen (de voormelde zaken
worden niet verbeurd verklaard of onttrokken aan het verkeer), dan moet de
ontvanger contact opnemen met het college voordat maatregelen worden
getroffen om tot executoriale verkoop van de inbeslaggenomen zaken over te
gaan.Om een zo hoog mogelijke opbrengst te verkrijgen, kan de ontvanger een
andere belastingdeurwaarder dan de deurwaarder die met de verkoop belast is,
opdragen voor rekening van de gemeente te bieden.Daarnaast kan de ontvanger de belastingdeurwaarder opdracht geven om de
executie plaats te laten vinden via internetveiling. De regels hiervoor
dienen openbaar gemaakt te worden]Als de belastingschuldige er uitdrukkelijk om verzoekt of als de ontvanger
dit wenselijk acht, wordt opheffing van het beslag bij deurwaardersexploot
kenbaar gemaakt.Opheffing van het beslag op roerende zaken als bedoeld in artikel 445 Rv
wordt altijd kenbaar gemaakt bij deurwaardersexploot.De ontvanger verhaalt de openstaande schuld waarvoor het beslag roerende
zaken is gelegd op de executieopbrengst, inclusief de daarin begrepen
omzetbelasting. Voordat de opbrengst op de openstaande schuld wordt
afgeboekt, worden eerst de kosten van de executie verrekend. De ontvanger
boekt de opbrengst van de executie vervolgens af met inachtneming van het
bepaalde bij artikel 7 van deze leidraad.Als er andere schuldeisers zijn die beslag hebben gelegd of als er beperkt
gerechtigden zijn van wie het recht door de executie is vervallen, dan wordt
zoveel mogelijk getracht in der minne overeenstemming te bereiken over de
toedeling van de netto-executieopbrengst. Als dat niet mogelijk blijkt, dan
zijn de artikelen 481 en volgende Rv van toepassing.Als de belastingschuldige te kennen geeft dat hij een afschrift van het
proces-verbaal van verkoop wenst, wordt hem dit zo spoedig mogelijk
toegezonden, met dien verstande dat de namen en woonplaatsen van de kopers
onleesbaar zijn gemaakt.Als de belastingschuldige of een belanghebbende derde de ontvanger vraagt of
een beslag nog ligt, dan verstrekt de ontvanger deze informatie tenzij het
belang van de invordering zich daartegen verzet.Ingeval goederen aan het beslag zijn onttrokken (artikel 198 Sr ) kan van
dat feit op grond van artikel 162 Sv aangifte worden gedaan. De ontvanger
beslist over de inzending van een relaas van onttrekking aan de officier van
justitie.Indien het beslag op een onroerende zaak mede omvat de in of op die zaak
aanwezige bestanddelen of natuurlijke vruchten, geldt het volgende. De
belastingdeurwaarder kan die bestanddelen of die vruchten wegvoeren om in
bewaring te geven indien dit voor het behoud van die bestanddelen of
vruchten noodzakelijk is. Het wegvoeren vindt niet plaats dan na daartoe
verkregen toestemming van de ontvanger. Het bepaalde in artikel 14.2.9 is
van overeenkomstige toepassing.Als de ontvanger voor een belastingschuld beslag op een onroerende zaak
heeft gelegd, zal hij voor een nader opgekomen belastingschuld zoveel
mogelijk opnieuw tot beslaglegging overgaan.In gevallen waarin de ontvanger zelf de eerste beslaglegger is, gaat hij
altijd tot beslaglegging over voor vorderingen van derden waarvan de
invordering aan hem is opgedragen.De ontvanger die beslag op de onroerende zaak heeft laten leggen en tevens
de huur of pacht wil incasseren, doet hiervoor zoveel mogelijk een vordering
ex artikel 19 van de wet onder de huurder of pachter. Er wordt in zo’n geval
dus niet gehandeld als bedoeld in artikel 507, derde lid, Rv .De ontvanger vraagt de notaris een afschrift van de veilingvoorwaarden die
op de verkoop van toepassing zijn en hij treedt zo nodig in overleg over de
inhoud van deze voorwaarden.In overleg met de notaris wordt in de voorwaarden van verkoop bepaald dat de
kosten van executie, toewijzing en eventuele rangregeling door de executant
zullen worden voldaan uit de koopprijs en dat het tekort - als de koopprijs
niet toereikend mocht zijn - door de executant zal worden aangezuiverd.Van de opheffing van een beslag op een onroerende zaak wordt schriftelijk
mededeling gedaan aan de belastingschuldige. Als het beslag aan de huurder
of pachter is betekend, ontvangt deze ook een schriftelijke mededeling.Ook wordt van deze opheffing bij deurwaardersexploot mededeling gedaan aan
de (eventuele) derde-eigenaar, aan alle (eventuele) hypotheekhouders en -
indien van toepassing - aan de bewaarder.In de artikelen 475 en volgende Rv is de mogelijkheid gegeven ten laste van
de belastingschuldige beslag te leggen onder een derde. Als blijkt dat - na
het afleggen van de buitengerechtelijke verklaring - de derde geen gelden of
zaken onder zich heeft, dan blijkt het beslag nooit te hebben gelegen. De
ontvanger stelt de derde hiervan op de hoogte.Een belastingaanslag kan ook worden verhaald door het leggen van
derdenbeslag op een vordering die formeel aan een ander dan de
belastingschuldige toebehoort, dan wel op naam van die ander - bijvoorbeeld
door een bank - wordt geadministreerd. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de
echtgenoot met wie de belastingschuldige in gemeenschap van goederen is
gehuwd. In dat geval wordt het derdenbeslag gelegd ten laste van de
echtgenoot van de belastingschuldige, als de echtgenoot alleen gerechtigd is
de vermogensbestanddelen te vorderen die onder het beslag vallen.In het beslag-exploot (waarvan afschrift wordt gelaten aan de
derdebeslagene) dat zowel aan de belastingschuldige als aan de echtgenoot
binnen acht dagen na het leggen van het beslag moet worden betekend, moet de
ontvanger zoveel mogelijk aangeven op welke gronden hij de vordering die op
naam van de echtgenoot is geadministreerd, meent te kunnen uitwinnen ter
verhaal van een vordering op de belastingschuldige.Als naast een derdenbeslag ook een vordering op grond van artikel 19 van de
wet mogelijk is, kiest de ontvanger voor het doen van een vordering.Als zich onder de derde roerende zaken van de belastingschuldige bevinden,
wordt gehandeld overeenkomstig hetgeen is bepaald in artikel 14.2.8 van deze
leidraad.Aan de nauwkeurige vermelding in het exploot van beslag van de naam en de
eventuele rechtsvorm van de derde wordt bijzondere aandacht geschonken. De
situatie kan zich voordoen dat de derde een hoofdkantoor heeft en een of
meerdere bijkantoren. In dat geval legt de belastingdeurwaarder het beslag
zoveel mogelijk bij het hoofdkantoor dan wel het filiaal of bijkantoor dat
bemoeienis heeft met de gelden of zaken waarop verhaal wordt gezocht.In spoedeisende gevallen kan het beslag worden gelegd onder een ander
filiaal of bijkantoor. De executant kiest in alle gevallen domicilie bij de
belastingdeurwaarder.Als er aanleiding toe bestaat, kan de ontvanger de omvang van het beslag bij
de beslaglegging beperken. Voor zover niet door een andere schuldeiser
beslag is gelegd, kan de omvang ook op een later tijdstip nog worden
beperkt. Van de beperking wordt in het beslagexploot of in een afzonderlijk
geschrift aan de derde uitdrukkelijk melding gemaakt.Als beslag is gelegd in een situatie als bedoeld in artikel 475e dan wel
artikel 475f Rv en de belastingschuldige toont aan dat hij voor zijn
levensonderhoud volledig afhankelijk is van de beslagen betalingen, dan past
de ontvanger zonder rechterlijke tussenkomst de regeling van de beslagvrije
voet toe als bedoeld in de artikelen 475b en 475d Rv .De derde-beslagene wordt namens de belastingdeurwaarder door de ontvanger in
gebreke gesteld als zeven kalenderdagen na de termijn van vier weken nog
geen verklaring van hem is ontvangen.Hij wordt daarbij gesommeerd om onverwijld tot verklaring over te gaan.De derdebeslagene wordt namens de belastingdeurwaarder door de ontvanger in
gebreke gesteld als niet is overgegaan tot afdracht van de opeisbare
geldsommen of tot het aan de belastingdeurwaarder ter beschikking stellen
van de goederen en/of zaken binnen de termijn genoemd in de schriftelijke
uitnodiging van de ontvanger aan de derde-beslagene.Hij wordt daarbij gesommeerd om binnen zeven kalenderdagen aan zijn
verplichting te voldoen.Een derde-beslagene kan binnen de termijn van vier weken verklaring doen van
hetgeen hij onder zich heeft en de belastingdeurwaarder laten weten direct
tot afdracht te willen overgaan.In dat geval deelt de ontvanger hem namens de belastingdeurwaarder mee - als
er geen aanleiding bestaat de verklaring te betwisten - dat het beslag van
rechtswege vervalt op het moment dat de door de derde-beslagene af te dragen
geldsommen of ter beschikking te stellen goederen en/of zaken door de
belastingdeurwaarder zijn ontvangen.Bij een derdenbeslag op een polis van een levens- of spaarverzekering of
lijfrente geldt - naast de voorschriften in artikel 479l en volgende Rv het
volgende:
De ontvanger stelt zich terughoudend op bij het leggen van
derdenbeslag als er sprake is van een niet-bovenmatige
oudedagsvoorziening;
De ontvanger betrekt in zijn overwegingen de verhouding tussen de
openstaande belastingschuld en de opbrengst bij afkoop of belening
van de polis. Bij de bepaling van de opbrengst houdt de ontvanger
rekening met het feit dat een (voortijdige) afkoop of belening van
de polis in bepaalde gevallen wordt aangemerkt als een verboden
handeling die tot negatieve uitgaven voor inkomensvoorzieningen
leiden als gevolg waarvan een aanslag in de inkomstenbelasting kan
worden opgelegd;
Als de netto-opbrengst van de polis minder dan € 2.500 bedraagt, de
polis wordt afgekocht of het derdenbeslag is gelegd drie jaren voor
de expiratiedatum, wint de ontvanger het derdenbeslag niet uit en
gaat hij niet over tot afkoop of belening. In dat geval laat de
ontvanger - in overleg met belastingschuldige - het beslag liggen
tot de expiratiedatum;
De omstandigheid dat het verzekerde bedrag pas na lange tijd tot
uitkering komt, staat op zich een derdenbeslag niet in de weg;
De belastingaanslagen waarvoor het derdenbeslag wordt gelegd moeten
onherroepelijk vaststaan en in redelijkheid materieel verschuldigd
worden geacht.
Als de derdebeslagene een retentierecht heeft op de zaken die door het
derdenbeslag van de ontvanger zijn getroffen, dan kan de ontvanger op grond
van artikel 6:30 BW overgaan tot betaling van het bedrag waarvoor het
retentierecht geldt in afwachting van verrekening met de belastingschuldige.
Het bedrag moet dan wel beduidend lager zijn dan de executiewaarde van de
desbetreffende zaak.Als de belastingschuldige er uitdrukkelijk om verzoekt of als de ontvanger
dit wenselijk acht, wordt opheffing van het beslag bij deurwaardersexploot
kenbaar gemaakt aan zowel de belastingschuldige als de derde.In andere gevallen wordt van de opheffing schriftelijk kennis gegeven aan de
derde-beslagene. De ontvanger zendt aan de belastingschuldige een afschrift
van deze kennisgeving.Als een derde tegen de ontvanger een vordering uit onverschuldigde betaling
instelt en de ontvanger aan deze vordering voldoet, wordt de
belastingaanslag waarvoor het derdenbeslag is gelegd, geacht in zoverre niet
te zijn voldaan.De ontvanger kan de invordering van die aanslag dan ook hervatten alsof er
geen derdenbeslag is gelegd.Als derdenbeslag wordt gelegd onder de Staat of de ontvanger, dan is
specificatie verplicht; er wordt in dit verband verwezen naar artikel 479
Rv. De verplichting tot specificatie heeft niet tot doel het verhaal te
belemmeren, maar de taak van de Staat of de ontvanger te verlichten. Dit
betekent dat de verklaring in het kader van het derdenbeslag zich niet moet
beperken tot de ex artikel 479 Rv genoemde vermogensbestanddelen, maar zich
ook moet uitstrekken tot alles wat de geëxecuteerde te vorderen heeft van de
Staat of de ontvanger en wat bij de Staat of de ontvanger bekend was op het
moment van beslaglegging.Als derdenbeslag onder de Belastingdienst wordt gelegd op een voorlopige
teruggaaf, dan wordt rekening gehouden met de regeling van de beslagvrije
voet. Dit geldt ook als het termijnbedrag niet groter is dan € 23 per
maand.De belastingdeurwaarder kan een bewaarder aanstellen en de nodige
maatregelen nemen om het vertrek van het schip te beletten. Denk hierbij
bijvoorbeeld aan het 'aan de ketting leggen' van het schip. Zo nodig
voorziet de belastingdeurwaarder zich - na daartoe overleg te hebben
gepleegd met de ontvanger - van deskundige bijstand. De kosten van deze
bijstand komen voor rekening van de belastingschuldige.In daartoe aanleiding gevende gevallen kan het feitelijk gebruik van het
schip weer aan de belastingschuldige worden gelaten, bijvoorbeeld wanneer
ter voorkoming van een executoriale verkoop door de belastingschuldige een
voorstel tot minnelijke afdoening is gedaan en dit voorstel voor de
ontvanger - gelet op de omstandigheden - aanvaardbaar is.In ieder geval zal een minnelijke afdoening moeten passen in het bij artikel
25 van deze leidraad geformuleerde uitstelbeleid.Tenzij een andere wijze van verkoop is toegestaan of voorgeschreven gebeurt
de executoriale verkoop van een schip ten overstaan van een bevoegde
notaris.De verkoop van een buitenlands zeeschip kan ook plaatsvinden ten overstaan
van de rechtbank. Van deze mogelijkheid zal met name gebruik moeten worden
gemaakt als het land van herkomst de verkoop door een notaris niet
erkent.De executie van niet-teboekgestelde schepen gebeurt op dezelfde wijze als de
executie van andere roerende zaken die geen registergoederen zijn. Om een zo
hoog mogelijke opbrengst te verkrijgen, kan de ontvanger een andere
belastingdeurwaarder dan de belastingdeurwaarder die met de verkoop is
belast, opdragen voor rekening van de gemeente te bieden. De ontvanger geeft
deze belastingdeurwaarder zo nodig nadere aanwijzingen.Als een aangekondigde verkoop van een schip om enigerlei reden geen doorgang
kan vinden, dan draagt de ontvanger er zorg voor dat de aanplakbiljetten
onmiddellijk worden verwijderd. Hij treft ook voor op andere wijze gedane
aankondigingen dienovereenkomstige maatregelen.Als de belastingschuldige niet van de afgelasting op de hoogte is, dan wordt
hem hiervan onverwijld schriftelijk en gemotiveerd mededeling gedaan. Als
verwacht mag worden dat deze mededeling de belastingschuldige niet meer voor
het aangekondigde tijdstip van verkoop bereikt, dan stelt de ontvanger hem
zo mogelijk op een andere wijze in kennis.Als bij een executie deskundige hulp is gewenst, kan de ontvanger een
makelaar of een andere ter zake kundige inschakelen.Van de opheffing van het beslag wordt schriftelijk mededeling gedaan aan de
belastingschuldige. Ook wordt - ingeval van teboekgestelde schepen - van de
opheffing bij deurwaardersexploot mededeling gedaan aan de ingeschreven
schuldeisers.15Er zijn in deze leidraad op artikel 15 van de wet geen beleidsregels
gemaakt. 16Doorlopend beslagIn aansluiting op artikel 16 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over voor 1 januari 2011 gelegde derdenbeslagen.Als vóór 1 januari 2011 door de ontvanger derdenbeslag onder de
Belastingdienst op een voorlopige teruggaaf in de inkomstenbelasting met
betrekking tot het jaar 2010 is gelegd, geldt het volgende. Dit beslag wordt
geacht mede te omvatten een in termijnen uit te betalen bedrag op grond van
een voorlopige aanslag in de inkomstenbelasting als bedoeld in artikel 9,
zesde lid, van de wet over een volgend jaar voorzover de uit te betalen
termijnen van de voorlopige aanslagen op elkaar aansluiten en de schuld
waarvoor het beslag is gelegd niet geheel is voldaan. Mutatis mutandis geldt
hetzelfde voor een beslag dat is gelegd op een in een of meer termijnen uit
te betalen bedrag op grond van een voorschot, als bedoeld in artikel 22,
zevende lid, van de Awir .17Verzet tegen tenuitvoerlegging dwangbevelArtikel 17 van de wet geeft een zelfstandige regeling voor het
instellen van verzet tegen de tenuitvoerlegging van een dwangbevel.
Naast de belastingschuldige kan een ieder tegen wie de dwanginvordering
is gericht in verzet komen.Verzet is mogelijk zodra de betekening van het dwangbevel heeft
plaatsgevonden. Het verzet schorst de tenuitvoerlegging van het
dwangbevel, voor zover dit door het verzet wordt bestreden. Ook kan
verzet worden gedaan tegen een vordering als bedoeld in artikel 19 van
de wet.Er kan geen verzet worden ingesteld tegen de in rekening gebrachte
kosten van de aanmaning en de betekeningskosten van het
dwangbevel.In aansluiting op artikel 17 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
de schorsing van de invordering bij verzet tegen tenuitvoerlegging
dwangbevel;
verzet tegen tenuitvoerlegging van dwangbevel bij onjuiste
adressering.
Als naar de mening van de ontvanger het doen van verzet zo duidelijk
kansloos is dat er sprake is van misbruik van een bevoegdheid als bedoeld in
artikel 3:13 BW, kan hij - na verkregen toestemming van het college
besluiten de tenuitvoerlegging van het dwangbevel voort te zetten.Als sprake is van een beslag onder een derde, en de derde heeft een
buitengerechtelijke verklaring afgelegd die de ontvanger onjuist of
onvolledig acht, dan deelt de ontvanger de schorsing van de executie
schriftelijk aan de derde mee onder vermelding van de grond waarop deze
schorsing berust.De ontvanger vermeldt daarbij tevens onder verwijzing naar artikel 476 Rv ,
dat door deze mededeling de schorsing ook tegen de derde werkt. Ook wordt in
de mededeling vermeld dat de verklaring wordt betwist en dat tot dagvaarding
zal worden overgegaan, nadat de schorsende werking van het verzet is
opgeheven.Als het aanslagbiljet, de aanmaning of het afschrift van het per post
betekende dwangbevel aan een onjuist adres is verzonden en daarom de
belastingschuldige niet heeft bereikt, is verzet mogelijk.18Er zijn in deze leidraad op artikel 18 van de wet geen beleidsregels
gemaakt. 19Doen van een vorderingDe in artikel 19 van de wet omschreven vordering geeft de ontvanger
de mogelijkheid om in bepaalde gevallen op eenvoudige wijze
belastingschuld te verhalen op hetgeen een derde aan de
belastingschuldige is verschuldigd of ten behoeve van hem onder zich
heeft of zal krijgen.In aansluiting op artikel 19 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
de algemene regels over het doen van een vordering;
de faillissementsvordering;
vorderingen met betrekking tot periodieke uitkeringen.
Als het doen van een vordering rechtens mogelijk is, wordt mede ter
besparing van kosten aan dit eenvoudige invorderingsmiddel de voorkeur
gegeven boven derdenbeslag.Ingeval van twijfel of degene aan wie de vordering zou moeten worden gericht
wel houder van penningen is, moet al naar gelang de omstandigheden worden
beoordeeld of het leggen van derdenbeslag de voorkeur verdient.De ontvanger maakt de vordering bekend door toezending van een brief aan
degene aan wie de vordering is gedaan en aan de belastingschuldige.Als de ontvanger dat wenselijk acht, kan hij de vordering ook aan genoemde
personen laten betekenen door de belastingdeurwaarder. Bij de betekening van
een vordering handelt de belastingdeurwaarder overeenkomstig de voor
betekening van exploten geldende regels van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering .Voor de betekening brengt de belastingdeurwaarder geen kosten in
rekening.Als de derde betaalt op een vordering die betrekking heeft op twee of meer
belastingaanslagen heeft hij niet het recht om aan te geven ter voldoening
van welke belastingaanslag de betaling strekt.Derdenbeslag wordt alleen gelegd als aan de vordering ten onrechte niet is
voldaan, dan wel de derde hierop ten onrechte niet heeft gereageerd. Hiervan
is zeker sprake als blijkt dat het uitblijven van het voldoen aan de
vordering te wijten is aan de derde.Als de ontvanger in verband met de kosten of om andere redenen derdenbeslag
niet opportuun acht, wordt daarvan afgezien en wordt de vordering
ingetrokken.Als wordt overgegaan tot het leggen van derdenbeslag wordt in het
beslagexploot melding gemaakt van de vordering die aan het beslag is
voorafgegaan en van de datum waarop die vordering is gedaan.Zodra een vordering om enigerlei reden niet langer hoeft te worden
gehandhaafd, trekt de ontvanger deze bij beschikking in.De ontvanger maakt deze beschikking bekend aan degene aan wie de vordering
is gedaan.Als een derde op vordering van de ontvanger betaalt en naderhand vermindert
of vernietigt de inspecteur de belastingaanslag, dan wordt de hieruit
voortvloeiende teruggaaf verrekend of uitbetaald aan de
belastingschuldige.Bij de toepassing van artikel 19, eerste lid, van de wet (het vereenvoudigd
beslag op vorderingen tot bepaalde periodieke uitkeringen) bestaat onder
voorwaarden de mogelijkheid een wettelijk beslagverbod gedeeltelijk te
negeren. Van deze mogelijkheid maakt de ontvanger alleen gebruik als de
belastingschuldige kan worden gekwalificeerd als een notoire wanbetaler in
de zin van artikel 19, tweede lid, van de wet.De vordering waarbij een beroep wordt gedaan op de verruimde
beslagmogelijkheid vindt steeds separaat plaats en wordt vooraf schriftelijk
aangekondigd aan de belastingschuldige, onder vermelding van het bijzondere
karakter daarvan.De vordering kan niet plaatsvinden voor kinderbijslag onder welke benaming
dan ook. In voorkomend geval wordt voor de toepassing van de verruimde
beslagmogelijkheid uitgegaan van het maximale bereik: een tiende deel van
het bedrag dat op grond van de wet niet vatbaar is voor beslag.In afwijking in zoverre van artikel 19, tweede lid, van de wet vindt de
vordering waarbij de doorbreking van een wettelijk beslagverbod wordt
ingeroepen slechts plaats indien voldaan is aan de volgende
voorwaarden:
op het tijdstip waarop de vordering plaats vindt heeft de
belastingschuldige meer dan één aanslag onbetaald gelaten;
de enige of laatste betalingstermijn van deze aanslagen is op het
tijdstip waarop de vordering plaats vindt met ten minste twee
maanden overschreden;
de belastingschuldige komt niet voor uitstel van betaling of
kwijtschelding in aanmerking omdat hij, naar de ontvanger bekend is,
beschikt over voldoende vermogen of voldoende betalingscapaciteit om
de belastingaanslagen te voldoen;
Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.
In een faillissement vallen de belastingschulden - en ook de
invorderingsrente - voor zover zij materieel zijn ontstaan vóór de dag van
de faillietverklaring. Hierbij wordt ervan uitgegaan dat de materiële
belastingschuld ontstaat van dag tot dag tenzij het tegendeel blijkt:
Belastingschulden ontstaan tot aan de datum van het faillissement
worden als faillissementsschulden aangemerkt;
Belastingschulden ontstaan vanaf de datum van het faillissement zijn
niet verifieerbaar en moeten eventueel als boedelschuld worden
aangemeld.
De ontvanger splitst de belastingaanslag naar tijdsevenredigheid of tijdstip
en doet twee aparte vorderingen:
één voor het gedeelte dat ter verificatie kan worden aangemeld;
één voor het gedeelte dat als boedelschuld kan worden
aangemerkt.
Voorlopige aanslagen als bedoeld in artikel 10, tweede lid, van de wet kan
de ontvanger niet eerder aanmelden dan nadat de termijnen die aan die
aanslagen verbonden zijn, zijn vervallen. De ontvanger splitst de voorlopige
aanslagen naar tijdsevenredigheid of tijdstip.Bij het bepalen of een bestuurlijke boete in een faillissement valt, is
uitsluitend van belang de dagtekening van de desbetreffende beschikking. Als
die beschikking is gedagtekend voor het faillissement, kan de ontvanger de
boete in het faillissement aanmelden. Als de dagtekening ligt na uitspraak
van het faillissement, dan kan de ontvanger de boete niet meer in het
faillissement aanmelden, ook al heeft de boete betrekking op een situatie
vóór het faillissement.Belastingschulden die materieel zijn ontstaan gedurende de periode van een
surseance van betaling die aan het faillissement voorafgaat, kunnen op grond
van artikel 249 FW worden beschouwd als boedelschulden in het
faillissement.Het bepaalde in artikel 19.2.1 van de leidraad is op deze schulden en de
belastingaanslagen die hierop betrekking hebben op soortgelijke wijze van
toepassing.Van de bevoegdheid om van de curator dadelijke voldoening aan de vordering
te verlangen maakt de ontvanger geen gebruik, tenzij bijzondere
omstandigheden met het oog op het belang van de invordering daartoe
noodzaken.In alle gevallen waarin de ontvanger in het faillissement opkomt, vermeldt
hij in de vordering dat hij aanspraak maakt op eventuele voorrang. Als de
curator tijdens het faillissement materieel ontstane belastingschulden die
als boedelschuld kunnen worden aangemerkt, ten onrechte niet voldoet, dan
wendt de ontvanger zich in beginsel eerst tot de curator om langs minnelijke
weg alsnog voldoening te bewerkstelligen.Als dit niet leidt tot een bevredigende oplossing, wendt de ontvanger zich
met zijn grieven tot de rechter-commissaris. In het uiterste geval kan de
ontvanger zich rechtstreeks verhalen op de boedel.Bij de beoordeling van de vraag of een vordering wordt gedaan met betrekking
tot een periodieke uitkering, is doorslaggevend het feit dat de vordering
een bijzonder invorderingsinstrument betreft waarmee een doelmatige en
doeltreffende invordering van belastingschulden is beoogd.Dit betekent dat de vordering in beginsel de voorkeur verdient boven andere
invorderingsmaatregelen waarbij het dwangbevel ten uitvoer wordt gelegd door
middel van beslag. Als het invordering van zeer geringe bedragen betreft,
bestaat er aanleiding eerst andere invorderingsmaatregelen te proberen
alvorens de derde via de vordering te betrekken.Als de ontvanger het dwangbevel per post heeft betekend en de invordering
vervolgt door een vordering onder de werkgever (artikel 19, eerste lid,
onderdeel a, van de wet) of door een andere vordering op een periodieke
uitkering waaraan een beslagvrije voet is verbonden, is hij verplicht de
belastingschuldige vooraf schriftelijk in kennis te stellen van zijn
voornemen een vordering te doen.De ontvanger doet de vooraankondiging niet eerder dan nadat vier dagen zijn
verstreken na de datum waarop hij het afschrift van het dwangbevel met bevel
tot betaling ter post heeft bezorgd.De ontvanger doet de betreffende vordering niet eerder dan zeven dagen na de
dagtekening van de vooraankondiging. De vooraankondiging blijft achterwege
als de ontvanger de vordering doet bij een werkgever of uitkeringsinstantie
die reeds op vordering van de ontvanger een belastingaanslag van de
belastingschuldige betaalt of zou moeten betalen.Als een vordering wordt gedaan voor periodieke uitkeringen die niet vallen
onder de opsomming van artikel 19, eerste lid, van de wet (en waarvoor geen
beslagvrije voet geldt) en de belastingschuldige toont aan dat hij voor zijn
levensonderhoud volledig afhankelijk is van deze uitkeringen, dan past de
ontvanger de artikelen 475b en 475d Rv toe.In dat geval geldt de vordering nog slechts voor het gedeelte waarmee de
periodieke uitkering de beslagvrije voet overtreft. Hetzelfde geldt bij
vorderingen ten laste van een belastingschuldige die niet in Nederland woont
of vast verblijft.Voor een alleenstaande, jonger dan 21 jaar, en een alleenstaande, ouder
jonger dan 21 jaar - indien zij een ander inkomen genieten dan een
bijstandsuitkering - geldt een beslagvrije voet van 90% van het feitelijk
inkomen (+ vakantieaanspraak) met een minimum van 90% van de bijstandsnorm
genoemd in artikel 21, onderdeel a onderscheidenlijk onderdeel b van de Wet
werk en bijstand en een maximum van 90% van de bijstandsnorm nadat deze
verhoogd is met het bedrag genoemd in artikel 25 van die wet. De ontvanger stelt de beslagvrije voet vast op basis van het periodieke
inkomen of de bijstandsnorm met inbegrip van de aanspraak op vakantiegeld
over de desbetreffende maand. In de maand dat het vakantiegeld wordt
uitbetaald, wordt de beslagvrije voet daarom niet verhoogd. Dat laatste
geldt ook als het beslag niet gedurende de gehele periode waarover het
vakantiegeld is opgebouwd, heeft gelegen.De beslagvrije voet wordt bepaald aan de hand van de gegevens die bij de
ontvanger bekend zijn. Als de ontvanger de beslagvrije voet niet tot een
juist bedrag kan vaststellen zonder nadere informatie van de
belastingschuldige, stelt hij - op basis van artikel 58 van de wet - de
belastingschuldige in de gelegenheid die nadere informatie te verstrekken. Denk bijvoorbeeld aan de situatie dat de belastingschuldige een partner
heeft en het inkomen van de partner bij de ontvanger niet bekend is.Als de belastingschuldige de gevraagde informatie niet verstrekt, wordt de
beslagvrije voet vastgesteld op 45% van de bijstandsnorm.Als de belastingschuldige in het buitenland woont, kan hij uit Nederland een
periodieke uitkering genieten die in het woonland belast is op grond van een
overeenkomst inzake voorkoming van dubbele belasting. In dat geval wordt op
verzoek van de belastingschuldige het beslag op de periodieke uitkering
beperkt met de belasting die in het woonland over die uitkering verschuldigd
is. De belastingschuldige moet bij zijn verzoek gegevens overleggen waaruit
deze belasting blijkt.Verhaal op (periodieke) inkomsten die een belastingschuldige geniet vanwege
de Staat, gebeurt door aan de betreffende autoriteit verrekening te vragen
volgens artikel 117 van de Ambtenarenwet en subsidiair door een vordering te
doen.Periodieke uitkeringen kunnen lager zijn dan de bijstandsnorm omdat de
betrokkene in natura geniet wat een bijstandsgerechtigde uit de bijstandnorm
geacht wordt te betalen.In een dergelijk geval vermindert de ontvanger de beslagvrije voet met het
bedrag dat aan deze genietingen in natura kan worden toegerekend.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.20LijfsdwangDeze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.21Voorrecht rijksbelastingenDeze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.22BodemrechtArtikel 22 van de wet gaat over het bodemrecht.In aansluiting op artikel 22 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
de werkingssfeer van het bodemrecht;
bodemrecht en bestuurlijke boeten;
overbetekening bodembeslag;
de volgorde uitwinning bodembeslag buiten faillissement;
de volgorde uitwinning bodembeslag in faillissement;
bodemrecht en insolventie van de derde-eigenaar;
bodemrecht en voorrang;
verzet en beroep.
Derden die de eigendom pretenderen van inbeslaggenomen roerende of
onroerende zaken, kunnen hun rechten op die zaken - op de voet van de
artikelen 456 respectievelijk 538 en volgende Rv - geldend maken. Op grond
van artikel 435 Rv kunnen derden zich ook tegen het beslag verzetten.Onafhankelijk hiervan kunnen derden die geheel of gedeeltelijk recht menen
te hebben op roerende zaken waarop voor een belastingschuld beslag is
gelegd, hun bezwaren tegen de beslaglegging van die zaken in de
administratieve sfeer door middel van een beroepschrift voorleggen aan het
college van de gemeente.Met derden worden hier niet alleen bedoeld degenen die zich op een
eigendomsrecht beroepen, maar ook degenen die een beperkt recht op de zaak
menen te hebben. Een tijdig ingediend beroepschrift op de voet van artikel
22, eerste lid, van de wet schort de executie van rechtswege op.Artikel 22, derde lid, van de wet ontneemt derden de mogelijkheid van verzet
in rechte tegen de inbeslagneming van de in dat artikel bedoelde zaken en
genoemde belastingaanslagen. Dit noemt men het bodemrecht van de fiscus. Dit
voorrecht kan de ontvanger van de gemeente niet toepassen.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Als de ontvanger bekend is met de omstandigheid dat zaken in eigendom
toebehoren aan een derde, dan is hij op grond van artikel 435, derde lid, Rv
verplicht bij beslaglegging op die zaken, dit beslag binnen acht dagen na de
beslaglegging aan die derde te doen betekenen door de
belastingdeurwaarder.Bij deze overbetekening moet de derde schriftelijk worden gemeld dat hij de
mogelijkheid heeft een beroepschrift tegen de inbeslagneming te richten aan
het college.De ontvanger gaat onmiddellijk tot betekening aan de derde over als hij op
enig later tijdstip - maar vóór de geplande verkoopdatum - kennis krijgt van
het feit dat de in beslag genomen zaken eigendom zijn van die derde. Als
tussen het moment van de betekening aan de derde en de vastgestelde
verkoopdatum minder dan acht dagen liggen, gaat de ontvanger over tot het
vaststellen van een nieuwe verkoopdatum.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Als uit een verzetschrift ex artikel 435, derde lid, Rv blijkt dat de derde
geen eigenaar is van de zaken genoemd in dat verzetschrift, of voor de
ontvanger anderszins duidelijk is dat de derde geen eigenaar is van de
betreffende zaken, dan vindt executie van die zaken in beginsel
doorgang.Als de derde een schriftelijke mededeling ex artikel 435, derde lid, Rv
heeft gedaan, heft de ontvanger het beslag op als zonder meer duidelijk is
dat het zaken betreft waarop de ontvanger geen verhaal kan nemen.In de overige gevallen zendt de ontvanger de schriftelijke mededeling door
naar het college. Als ook het college geen aanleiding ziet aan het verzet
tegemoet te komen, dan stuurt de ontvanger de stukken door naar een advocaat
met het verzoek een procedure aan te spannen om een executoriale titel tegen
de derde te verkrijgen.Een verzet op de voet van artikel 456 Rv tegen de verkoop van roerende zaken
schort de voortgang van de executie niet van rechtswege op.Niettemin schort de ontvanger de invordering in het algemeen op en neemt hij
geen onherroepelijke maatregelen, tenzij naar het oordeel van de ontvanger
het opschorten van de invordering belangen van de gemeente schaadt.Het beroepschrift ex artikel 22 van de wet moet worden ingediend bij de
ontvanger, waaronder de belastingschuldige ressorteert. Een beroepschrift
kan niet meer worden ingediend als het beslag is opgeheven of
vervallen.Als toch een beroepschrift wordt ingediend, dan zal het college dit
beroepschrift niet in behandeling nemen omdat het beslag niet meer
ligt.Onverminderd het bepaalde in artikel 22 van de wet geldt voor de beroepsfase
dat als uit een beroepschrift niet duidelijk blijkt waarop het beroep is
gebaseerd, de ontvanger de indiener verzoekt om het beroepschrift binnen een
redelijke termijn (nader) te motiveren. De ontvanger wijst de indiener op
een mogelijke niet-ontvankelijkverklaring bij het niet voldoen aan de
motiveringsplicht.Een beroepschrift dat te laat is ingediend - maar dat betrekking heeft op
een beslag dat nog steeds ligt - zal het college niet ontvankelijk
verklaren, tenzij hij van oordeel is dat de indiener niet in verzuim is
geweest.Een beroepschrift dat in verband met te late indiening niet-ontvankelijk is
verklaard, zal het college ambtshalve in behandeling nemen. De ontvanger
schort in het algemeen eveneens de verkoop op - ongeacht de eventuele
wettelijke noodzaak daartoe - als een tijdig ingediend beroepschrift niet op
alle inbeslaggenomen zaken betrekking heeft.Als de belanghebbende zich met zijn bezwaren tot de ontvanger wendt voordat
hij een beroepschrift indient of een procedure aanspant, dan wijst de
ontvanger de belanghebbende op de mogelijkheid een beroepschrift tot het
college te richten. Als de ontvanger in dit stadium met de belanghebbende
tot een oplossing kan komen, verdient dit uiteraard aanbeveling. In geval
van leasing geldt echter dat de ontvanger een beslag niet opheft dan na
overleg met het college.Het college motiveert de beslissing ook als sprake is van een te laat
ingediend beroepschrift. Het college zendt zijn beslissing op een
ontvankelijk verklaard beroepschrift aan de ontvanger. De ontvanger draagt
zorg voor onmiddellijke betekening van de beslissing aan de derde, aan de
belastingschuldige of hun gemachtigden en - zo nodig - aan de bewaarder.
Voor de betekening van de beslissing van het college worden geen kosten in
rekening gebracht.Een beslissing op een niet-ontvankelijk verklaard beroepschrift wordt hetzij
door het college rechtstreeks aan de adressant of zijn gemachtigde en zo
nodig aan de bewaarder gezonden, hetzij op verzoek van het college betekend
op de wijze die geldt voor een ontvankelijk verklaard beroepschrift.Als het gewenst is dat de zaken - in afwachting van de beslissing op het
beroepschrift - spoedig worden verkocht, dan kan de ontvanger na overleg met
het college erin toestemmen dat de verkoop door de derde gebeurt mits de
opbrengst - die in de plaats van de zaken treedt - in afwachting van de
beslissing bij de ontvanger wordt gedeponeerd.
De situatie kan zich voordoen dat de ontvanger uit het ingediende
bezwaarschrift niet kan opmaken of is beoogd administratief beroep
in te stellen op grond van artikel 22 eerste lid, van de wet dan wel
verzet aan te tekenen op grond van artikel 435, derde lid, Rv .Als dat het geval is, nodigt de ontvanger de derde uit zich daarover
binnen tien dagen uit te laten. Als de derde niet reageert, wordt
het geschrift aangemerkt als een beroepschrift ex artikel 22, eerste
lid, van de wet.
Als de derde zowel een beroepschrift ex artikel 22, eerste lid, van de wet
indient als een schriftelijke mededeling doet als bedoeld in artikel 435,
derde lid, Rv , dan behandelt de ontvanger eerst het verzet ex artikel 435,
derde lid, Rv, voordat hij het beroepschrift doorzendt aan het college.Als de ontvanger daarbij van oordeel is dat het beslag kan worden opgeheven,
dan bevordert hij de intrekking van het beroepschrift ex artikel 22 van de
wet. Bij een verzetprocedure beslist het college op het beroepschrift, in
die zin dat hij zich zal houden aan de uitspraak gewezen in de
verzetprocedure.Bij de beslissing van het college op een beroepschrift dat is ingediend
tegen de inbeslagneming van bodemzaken voor belastingaanslagen als bedoeld
in artikel 22, derde lid, van de wet, wordt het eigendomsrecht van een derde
ontzien in die gevallen waarin sprake is van eigendom van de derde.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.22aen artikel 23Er zijn in deze leidraad op artikel 22a en artikel 23 van de wet geen
beleidsregels gemaakt.Deze bepalingen zijn niet van toepassing voor de gemeente.23aDeze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.24VerrekeningArtikel 24 van de wet regelt de verrekening door de ontvanger van
in te vorderen en uit te betalen bedragen. Bij de verrekening mag de
ontvanger geen gebruik maken van de algemene verrekeningsbepalingen van
het Burgerlijk Wetboek . Tijdens faillissement, surseance en wettelijke
schuldsanering geldt artikel 24 van de wet niet; dan zijn de artikelen
53 tot en met 56 , 234 , 235 en 307 van de FW van
toepassing.In aansluiting op artikel 24 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
wanneer verrekening;
betwiste schuld en verrekening;
reikwijdte van de verrekening;
bekendmaking verrekening;
instemmingsregeling bij cessie en verpanding.
De verrekening vindt niet van rechtswege plaats. De ontvanger bepaalt of al
dan niet tot verrekening wordt overgegaan.Als de belastingschuldige de ontvanger verzoekt een bepaalde
belastingteruggaaf of een ander uit te betalen bedrag met een bepaalde
openstaande aanslag of andere vordering te verrekenen, dan willigt de
ontvanger dit verzoek altijd in.Dit geldt ook als het verzoek wordt gedaan nog voordat de teruggaaf is
geformaliseerd of het uit te betalen bedrag is vastgesteld. In dat geval
schort de ontvanger de invordering echter niet zonder meer op. Zo nodig kan
de belastingschuldige om uitstel van betaling in verband met de te
verwachten teruggaaf respectievelijk het te verwachten uit te betalen bedrag
verzoeken (zie artikel 25.3 van deze leidraad).Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.In het algemeen gaat de ontvanger niet tot verrekening over met een te
betalen bedrag dat de belastingschuldige betwist en waarvoor de ontvanger
uitstel van betaling heeft verleend op grond van artikel 25.2 van deze
leidraad.De ontvanger kan wel verrekenen als de financiële situatie van de
belastingschuldige zodanig is dat vrees voor onverhaalbaarheid bestaat.Ondanks het feit dat de wet daartoe wel de mogelijkheid biedt, worden uit te
betalen bedragen niet automatisch verrekend met aanslagen die (nog) niet
invorderbaar zijn. Dit laat onverlet dat de ontvanger bevoegd is om in
gevallen zoals omschreven in artikel 19, tweede lid, van de wet binnen de
betalingstermijn te verrekenen.Bij een belastingaanslag waarvan een betalingstermijn van een
termijnbetaling is verstreken, kan de ontvanger alleen verrekenen voor zover
de termijn is verstreken.Hierop maakt de ontvanger een uitzondering als er sprake is van een situatie
als bedoeld in artikel 10, eerste lid, onderdelen b, c of d, van de wet .
Dan is verrekening mogelijk met alle termijnen van de voorlopige aanslag
vanaf het moment dat zich één van de genoemde situaties voordoet.Verrekening met andere bedragen waarvan de invordering aan de ontvanger is
opgedragen, kan plaatsvinden vanaf het moment waarop de invordering aan de
ontvanger is opgedragen.Verrekening van een uit te betalen bedrag door de ontvanger gebeurt bij
beschikking. De beschikking wordt aan de belastingschuldige bekendgemaakt
door toezending of uitreiking van een kennisgeving.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.In artikel 24, vierde lid, van de wet is een instemmingsregeling opgenomen
die verrekening uitsluit als de ontvanger instemt met cessie (artikel 3:94
BW ) of stille verpanding (artikel 3:239 BW ) van een uit te betalen
bedrag.Als de ontvanger niet heeft ingestemd, kan hij tot verrekening met
openstaande schulden overgaan ook al is de cessie of verpanding aan hem
meegedeeld. De ontvanger verrekent het uit te betalen bedrag met de
belastingschulden die openstaan op het moment van formalisering van het uit
te betalen bedrag. Bij openbare verpanding van een uit te betalen bedrag geldt geen
instemmingsregeling.Cessie of stille verpanding van een uit te betalen bedrag is mogelijk mits
dit bedrag voldoende bepaald is omschreven.Stille verpanding is mogelijk vanaf het moment dat de aanspraak op teruggaaf
van het saldo van positieve en negatieve elementen van de belastingaanslag
of de teruggaafbeschikking materieel vaststaat. Dit is op zijn vroegst het
geval na het einde van het jaar of tijdvak waarop de teruggaaf betrekking
heeft.De weigering van een instemming met de cessie of verpanding heeft betrekking
op de gehele cessie of verpanding. De instemming wordt niet gedeeltelijk
verleend. Wel bestaat de mogelijkheid om een uit te betalen bedrag in
gedeelten te cederen of te verpanden. De ontvanger moet dan bij iedere
cessie of verpanding afzonderlijk beoordelen of hij daarmee instemt.Instemming met een cessie of verpanding wordt alleen geweigerd als de
ontvanger gegronde redenen heeft om aan te nemen dat instemmen met de cessie
of verpanding zal kunnen leiden tot oninbaarheid dan wel onverhaalbaarheid
van een ten tijde van de mededeling invorderbare belastingaanslag (of
anderszins voor verrekening vatbare schuld) waarmee het uit te betalen
bedrag zonder cessie of verpanding had kunnen worden verrekend. De weigering
voorkomt aldus dat de invordering van deze aanslag wordt gefrustreerd. Deze
situatie zal zich onder meer voordoen bij een belastingschuldige die bekend
staat als een notoir slechte betaler.Met nadruk wordt vermeld dat bij de beoordeling of met een cessie of
verpanding moet worden ingestemd geen rekening wordt gehouden met materieel
ontstane belasting-schulden die nog niet zijn geformaliseerd in een
belastingaanslag. De ontvanger is verplicht met een cessie of verpanding in te stemmen als op
het tijdstip van de mededeling van de cessie of verpanding ten name van de
belastingschuldige geen voor verrekening vatbare (en dus geformaliseerde)
schuld invorderbaar is.De ontvanger maakt zijn beschikking aan de belastingschuldige en aan de
derde - in dit geval de pandhouder of cessionaris - bekend door middel van
een gedagtekende kennisgeving, waarbij de belastingschuldige op de
mogelijkheid wordt gewezen bij het college beroep in te stellen.Onverminderd het bepaalde in artikel 24 van de wet geldt met betrekking tot
een beroepschrift waaruit niet direct duidelijk blijkt waarop het beroep is
gebaseerd, dat de ontvanger de indiener verzoekt het beroepschrift binnen
een redelijke termijn (nader) te motiveren. De ontvanger wijst de indiener
op een mogelijke niet-ontvankelijkverklaring bij het niet voldoen aan deze
motiveringsplicht.De beschikking van het college op het beroepschrift wordt bekend gemaakt
door toezending of uitreiking van de beschikking aan zowel de
belastingschuldige als de derde, in dit geval de pandhouder of
cessionaris.De belastingschuldige kan zich tot de voorzieningenrechter wenden met het
verzoek de ontvanger te verbieden de instemming te weigeren. Totdat de
voorzieningenrechter uitspraak heeft gedaan, gaat de ontvanger niet tot
verrekening over.Als de rechter het verzoek afwijst, dan verrekent de ontvanger niet eerder
dan nadat veertien dagen zijn verstreken na de dag van de uitspraak, tenzij
tegen deze uitspraak hoger beroep is ingesteld.Als de rechter het verzoek ook in hoger beroep afwijst, verrekent de
ontvanger niet eerder dan nadat de uitspraak in hoger beroep onherroepelijk
vaststaat.25Uitstel van betalingOp grond van artikel 25 van de wet kan de ontvanger - onder door
hem te stellen voorwaarden - uitstel van betaling verlenen aan de
belastingschuldige voor (een gedeelte van) een opgelegde
belastingaanslag.Het verlenen van uitstel van betaling gebeurt in beginsel op
schriftelijk verzoek van de belastingschuldige. In daartoe aanleiding
gevende gevallen kan de ontvanger ook ambtshalve uitstel van betaling
verlenen.De ontvanger kan een verleend uitstel van betaling bij beschikking
tussentijds beëindigen.In aansluiting op artikel 25 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
de algemene uitgangspunten van het uitstelbeleid;
uitstel in verband met bezwaar tegen een belastingaanslag.
uitstel in verband met een te verwachten uit te betalen bedrag;
uitstel in verband met betalingsproblemen;
betalingsregeling voor particulieren;
betalingsregeling voor ondernemers;
administratief beroep.
Gedurende de behandeling van het verzoek om uitstel van betaling handelt de
ontvanger overeenkomstig het beleid dat wordt gevoerd als het verzoek is
toegewezen.Als er aanwijzingen zijn dat de belangen van de gemeente kunnen worden
geschaad, kan de ontvanger ondanks het verzoek om uitstel wel
invorderingsmaatregelen treffen.Bij toewijzing van het verzoek vermeldt de ontvanger de voorwaarden
waaronder hij uitstel van betaling verleent in de beschikking.Een verzoek om uitstel van betaling wordt in ieder geval afgewezen als:
de medewerking van de verzoeker aan de gemeente naar het oordeel van
de ontvanger onvoldoende is;
onjuiste gegevens worden verstrekt;
de gevraagde gegevens niet (volledig) binnen de door de ontvanger
daartoe gestelde termijn zijn verstrekt;
de gevraagde zekerheid niet wordt gesteld (zie artikel 25.1.1,
25.2.5, 25.5.2 en 25.6.2 van deze leidraad);
de waarde van vermogensobjecten in redelijkheid te gelde kan worden
gemaakt teneinde daarmee de verschuldigde belasting te betalen;
de berekende betalingscapaciteit zodanig is dat de schuld direct
voldaan kan worden;
de betalingsregeling zich over een voor de ontvanger onaanvaardbare
termijn uitstrekt;
de betalingsproblemen structureel zijn en een betalingsregeling
volgens de ontvanger geen uitkomst zal bieden;
sprake is van een verzoek om uitstel van betaling van een
belastingaanslag in verband met betalingsmoeilijkheden en
voorafgaande aan dat verzoek uitstel is genoten in verband met een
bezwaar- of beroepsprocedure tegen die aanslag, terwijl gedurende
die procedure betalingsmiddelen ter beschikking hebben gestaan,
waarmee de belastingschuld kon worden betaald.
De ontvanger is niet verplicht de belastingschuldige in de gelegenheid te
stellen zijn zienswijze naar voren te laten brengen voordat hij het verzoek
om uitstel geheel of gedeeltelijk afwijst. Als het verzoek om uitstel wordt
afgewezen, moet gemotiveerd worden waarom tot afwijzing van het verzoek is
besloten. Daarbij moeten alle afwijzingsgronden worden genoemd; er kan niet
worden volstaan met het noemen van de voornaamste afwijzingsgrond.Het uitstel wordt in ieder geval beëindigd als:
niet aan de voorwaarden wordt voldaan waaronder het uitstel is
verleend;
tijdens de looptijd van het uitstel blijkt dat onjuiste gegevens
zijn verstrekt;
de aanleiding tot uitstel van betaling is weggevallen;
de financiële omstandigheden van de belastingschuldige zodanig
veranderen of zijn veranderd dat het naar het oordeel van de
ontvanger onjuist is het uitstel te continueren;
de medewerking van de verzoeker aan de gemeente naar het oordeel van
de ontvanger onvoldoende is;
zich een situatie voordoet zoals omschreven in artikel 10 van de wet
en de ontvanger van mening is dat de verhaalbaarheid van de
belastingschuld waarvoor uitstel is verleend, ernstig in gevaar
komt;
belastingschuldige in staat van faillissement wordt verklaard, hem
surseance van betaling wordt verleend of hij wordt toegelaten tot de
wettelijke schuldsanering natuurlijke personen.
Als de belastingschuldige een betalingsregeling van meer dan één termijn
niet nakomt, kan de ontvanger alvorens hij de regeling beëindigt, de
belastingschuldige in de gelegenheid stellen om alsnog binnen tien dagen de
achterstand te voldoen.Als de ontvanger uitstel heeft verleend tot een bepaald tijdstip en dit
tijdstip is verstreken, dan is daardoor het uitstel van rechtswege
vervallen.Als het verzoek om uitstel van betaling schriftelijk is ingediend, stelt de
ontvanger de belastingschuldige van het vervallen van het verleende uitstel
schriftelijk op de hoogte onder opgaaf van reden.Tenzij in de leidraad anders is aangegeven, kan de ontvanger voor een
belastingaanslag waarvoor hij uitstel van betaling heeft verleend, geen
invorderingsmaatregelen nemen.Als de ontvanger geen (verder) uitstel van betaling verleent of een verleend
uitstel beëindigt, of als het college afwijzend heeft beslist op een
ingediend beroepschrift tegen de afwijzing of beëindiging, dan wordt de
vervolging in beginsel niet aangevangen of voortgezet binnen een termijn van
tien dagen na dagtekening van de beschikking. Hetzelfde geldt als het
uitstel van betaling van rechtswege is vervallen en daarvan een mededeling
is gedaan.Een dergelijke mededeling blijft overigens achterwege als op telefonisch
verzoek uitstel is verleend. In dat geval geldt de termijn van tien dagen
niet.Verkorting of het niet verlenen van deze termijn vindt onder meer plaats als
naar het oordeel van de ontvanger aanwijzingen bestaan dat door het niet
onmiddellijk aanvangen of vervolgen van de invordering de belangen van de
gemeente worden geschaad. Verder geldt deze termijn niet als een
executieverkoop wordt opgeschort en in verband daarmee uitstel van betaling
is verleend in samenhang met een prolongatieovereenkomst.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.De ontvanger verleent uitstel van betaling voor een bestuurlijke boete in
verband met bezwaar, beroep of hoger beroep tegen de bestuurlijke
boete.De ontvanger verleent ook uitstel van betaling voor een bestuurlijke boete
als sprake is van een bezwaarschrift tegen een belastingaanslag en de
bedragen van die belastingaanslag en die van de boete-beschikking op één
aanslagbiljet zijn vermeld. De ontvanger verleent dit uitstel niet als uit
het bezwaarschrift blijkt dat het bezwaar zich niet richt tegen de
bestuurlijke boete.Aan het uitstel kan de ontvanger voorwaarden verbinden die ertoe strekken de
belangen van de gemeente veilig te stellen. De ontvanger verleent het
uitstel tot het moment waarop op het bezwaarschrift is beslist.Bij uitstel wegens betalingsmoeilijkheden stelt de ontvanger de voorwaarde
dat voor nieuwe belastingaanslagen geen betalingsachterstand zal
ontstaan.De ontvanger kan bij het verlenen van uitstel van betaling de voorwaarde
stellen dat de belastingschuldige of een derde zekerheid stelt. Bij het
stellen van zekerheid gaat de voorkeur uit naar zekerheden die op eenvoudige
wijze kunnen worden gesteld, bewaakt en uitgewonnen.Een aangeboden zekerheid in de vorm van een bezitloze verpanding van
voorraden is in beginsel niet aanvaardbaar vanwege de aard van deze
zekerheid. De ontvanger aanvaardt een bezitloze verpanding van voorraden
slechts als aannemelijk is dat de belastingschuld niet kan worden betaald en
andere zekerheidsvormen niet voorhanden zijn.De ontvanger neemt een verzoek om uitstel van betaling altijd in
behandeling, ongeacht het tijdstip van indiening en het stadium van de
invordering.De ontvanger wijst een verzoek om uitstel van betaling in verband met
betalingsproblemen in het algemeen af als het verzoek is ingediend nadat
aankondiging van een ten laste van de belastingschuldige te houden
executoriale verkoop in een dagblad heeft plaatsgevonden, of als publicatie
daarvan niet meer is te voorkomen.Om de belangen van de gemeente niet te schaden, kan de ontvanger de
beslissing op een vlak voor de executoriale verkoop ingediend verzoek om
uitstel mondeling bekend maken. De ontvanger bevestigt deze beslissing zo
spoedig mogelijk bij beschikking. In dat geval geldt uiteraard niet de
termijn van tien dagen waarbinnen de ontvanger de invordering niet mag
aanvangen of voortzetten.De ontvanger willigt geen enkel verzoek om uitstel meer in als de
belastingdeurwaarder is begonnen met de executoriale verkoop.De ontvanger houdt de invordering aan als een verzoekschrift is ingediend
bij de raad, het college of de gemeentelijke ombudsman.Als naar het oordeel van de ontvanger aanwijzingen bestaan dat door het niet
direct aanvangen of vervolgen van de invordering de belangen van de gemeente
worden geschaad, kan de ontvanger - na voorafgaande
toestemming van het college - toch invorderingsmaatregelen treffen.De belastingschuldige kan bezwaren tegen de hoogte van een belastingaanslag
door middel van een bezwaarschrift kenbaar maken. Een in verband daarmee
gevraagd uitstel van betaling kan de ontvanger verlenen tot het moment
waarop de inspecteur uitspraak op het bezwaarschrift doet. Onder een
bezwaarschrift wordt ook begrepen een door de belastingschuldige ingediend
(hoger) beroepschrift.Het in artikel 25.2 van deze leidraad beschreven uitstelbeleid heeft
uitsluitend betrekking op het door de belastingschuldige bestreden deel van
de belastingaanslag waarvoor uitstel is verzocht of verleend.Voor het bestreden bedrag van een aanslag moet de belastingschuldige een
verzoek om uitstel van betaling indienen. Het indienen van een
bezwaarschrift geldt niet tevens als een verzoek om uitstel van
betaling.Een beroepschrift tegen de uitspraak van de inspecteur op het bezwaarschrift
en een ingesteld hoger beroep of beroep in cassatie tegen een rechterlijke
uitspraak over de juistheid van een dergelijke uitspraak, gelden niet als
een verzoek om uitstel van betaling. In die gevallen moet de
belastingschuldige dus een afzonderlijk verzoek om uitstel van betaling
indienen bij de ontvanger.Als de belastingschuldige bij de ontvanger een verzoek om uitstel indient in
verband met een op korte termijn in te dienen bezwaarschrift, dan licht de
ontvanger de inspecteur daaromtrent in en wordt dit verzoek ook aangemerkt
als een pro-formabezwaarschrift.Als de belastingschuldige een verzoek om uitstel indient bij de ontvanger in
verband met een bezwaarschrift tegen de belastingaanslag dan moet hij in het
verzoek het bestreden bedrag van de aanslag en de berekening van dat bedrag
vermelden.Als in het verzoek aan de ontvanger om uitstel van betaling in verband met
een ingediend bezwaarschrift het bestreden bedrag of de berekening daarvan
niet zijn vermeld, dan stelt de ontvanger de belastingschuldige in de
gelegenheid de ontbrekende gegevens alsnog schriftelijk mee te delen. De
ontvanger kan voorts aan de belastingschuldige nadere gegevens vragen ter
bepaling van de hoogte van het bestreden bedrag. De ontvanger geeft de
belastingschuldige een termijn van ten hoogste een maand vanaf de
dagtekening van zijn verzoek om nadere gegevens. De invordering wordt voor
die termijn geschorst. Een langere termijn (of verlenging van de eerder
gegeven termijn) is mogelijk als de ontvanger van oordeel is dat dit
redelijk is. Als de belastingschuldige de verleende termijn ongebruikt
voorbij laat gaan, wijst de ontvanger het verzoek om uitstel af.Hetgeen in dit artikel is vermeld is van overeenkomstige toepassing op een
uitdrukkelijk verzoek om uitstel van betaling opgenomen in het
bezwaarschrift zelf.Ook is hetgeen in dit artikel is vermeld van overeenkomstige toepassing op
een door de belastingschuldige bij de ontvanger ingediend verzoek om uitstel
in verband met een op korte termijn in te dienen bezwaarschrift. In dit
laatste geval licht de ontvanger de inspecteur daaromtrent in en wordt het
verzoek tevens aangemerkt als een pro forma bezwaarschrift.Als sprake is van een verzoek om uitstel in verband met een ingediend
beroepschrift, dient tevens een kopie van het beroepschrift te worden
overgelegd.In het algemeen wijst de ontvanger een verzoek om uitstel van betaling in
verband met een bezwaarschrift toe als aan de in de artikelen 25.2.2,
25.2.2.A en 25.2.2.B gestelde eisen is voldaan.De ontvanger kan aan het uitstel voorwaarden verbinden. De toewijzende
beslissing strekt zich niet verder uit dan tot het bestreden bedrag.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Als voorwaarde voor het verlenen van uitstel van betaling kan de ontvanger
zekerheid verlangen voor de bestreden belastingschuld. In beginsel vraagt de
ontvanger alleen zekerheid, als de aard en omvang van de belastingschuld in
relatie tot de verhaalsmogelijkheden die bij de ontvanger bekend zijn
daartoe aanleiding geven. Bij zijn beslissing houdt de ontvanger ook
rekening met het aangifte- en betalingsgedrag in het verleden.Zolang de belastingaanslag waartegen een bezwaarschrift is ingediend niet
onherroepelijk vaststaat, treft de ontvanger voor de betwiste
belastingschuld in beginsel geen onherroepelijke
invorderingsmaatregelen.Als echter aanwijzingen bestaan dat de belangen van de gemeente of de
belangen van de belastingschuldige door het achterwege laten van
onherroepelijke invorderingsmaatregelen worden geschaad, dan kan de
ontvanger die maatregelen wel treffen.Het leggen van beslag dat feitelijk dienst doet als een bewaringsmaatregel
geldt niet als een onherroepelijke invorderingsmaatregel.Als de ontvanger uitstel heeft verleend, blijft verrekening van het
bestreden bedrag met een teruggaaf op een andere belastingaanslag of andere
uit te betalen bedragen achterwege, in afwachting van de uitspraak op het
bezwaarschrift, tenzij anders is bepaald in deze leidraad onder artikel
24.Ook kan hiervan worden afgeweken als de financiële situatie van de
belastingschuldige zodanig is - bijvoorbeeld gelet op de solvabiliteit van
diens onderneming in relatie tot de hoogte van de (bestreden)
belastingschuld - dat vrees voor onverhaalbaarheid bestaat en verder niet
voldoende zekerheid is gesteld.Als de ontvanger overgaat tot verrekening, licht hij de belastingschuldige
in bij de bekendmaking van de beschikking omtrent zijn beweegredenen.Als sprake is van een bestreden en niet-bestreden bedrag van een
belastingaanslag, dan verleent de ontvanger uitstel onder de opschortende
voorwaarde dat het niet-bestreden bedrag per omgaande dan wel tijdig wordt
betaald.Als niet per omgaande dan wel niet tijdig wordt betaald, wordt de
invordering zonder nadere aankondiging voor de gehele belastingaanslag
aangevangen dan wel voortgezet.Een nieuw verzoek om uitstel voor de betreffende belastingaanslag in verband
met bezwaar neemt de ontvanger pas in behandeling als het niet-bestreden
gedeelte van de belastingaanslag is voldaan.De ontvanger trekt het uitstel van betaling in, als dit is verleend in
verband met bezwaar voor het volledige bedrag van de belastingaanslag en
later blijkt dat het bezwaar slechts betrekking heeft op een gedeelte van
dat bedrag.De ontvanger deelt daarbij mee dat hij een nieuw verzoek om uitstel voor de
betreffende belastingaanslag in verband met bezwaar pas in behandeling
neemt, als het niet-bestreden gedeelte van de belastingaanslag tijdig is
voldaan.Als binnen afzienbare tijd een door de ontvanger uit te betalen bedrag wordt
verwacht, kan de ontvanger uitstel van betaling verlenen tot het moment
waarop hij dit uit te betalen bedrag kan verrekenen met de belastingaanslag
waarvoor uitstel wordt gevraagd.Er is sprake van een binnen afzienbare tijd te verwachten belastingteruggaaf
als:
het belastingjaar of belastingtijdvak waarover de teruggaaf wordt
verwacht is afgelopen; en
de belastingschuldige een verzoek om teruggaaf heeft ingediend;
en
over die teruggaaf tussen de inspecteur en de belastingplichtige
geen verschil van mening bestaat.
Bij het verzoek om uitstel moet een berekening van het uit te betalen bedrag
zijn gevoegd. Als dit ontbreekt of onvoldoende is gemotiveerd, verleent de
ontvanger uitstel om de verzoeker in de gelegenheid te stellen alsnog zijn
verzoek (nader) te motiveren. De ontvanger verleent dit uitstel voor ten
hoogste één maand na de dagtekening van de uitstelbeschikking. De ontvanger
kan voor een langere periode uitstel verlenen als hij dit redelijk
acht.Als na het verstrijken van de gestelde termijn het verzoek niet (nader) is
gemotiveerd, is het uitstel vervallen.De ontvanger beslist - onder door hem te stellen voorwaarden - in het
algemeen positief op een volledig gemotiveerd verzoek om uitstel van
betaling. De toewijzende beslissing strekt zich niet verder uit dan tot het
te verrekenen bedrag.Het verschil tussen het bedrag van de belastingaanslag en het te verrekenen
bedrag moet de belastingschuldige tijdig betalen. De ontvanger kan echter
een betalingsregeling toestaan als daartoe aanleiding bestaat.Uit te betalen bedragen waarop het uitstel geen betrekking heeft, verrekent
de ontvanger met de openstaande belastingschuld waarvoor uitstel van
betaling is verleend in verband met een te verwachten uit te betalen
bedrag.Als volgens de ontvanger de continuïteit van de bedrijfsvoering direct
gevaar loopt als gevolg van een eventuele verrekening van teruggaven en niet
hoeft te worden gevreesd voor onverhaalbaarheid van de schuld, dan kan hij
deze teruggaven (gedeeltelijk) uitbetalen.Als de belastingschuldige de belasting - geheel of gedeeltelijk - niet
binnen de wettelijke betalingstermijnen kan voldoen, kan de ontvanger aan de
belastingschuldige op diens verzoek een betalingsregeling toestaan. De
ontvanger kan daarbij voorwaarden stellen.Bij de beoordeling van het verzoek om uitstel spelen niet alleen de
omstandigheden van dat moment een rol. Als de belastingschuldige in het
verleden bijvoorbeeld niet heeft gereserveerd voor redelijkerwijs
voorzienbare schulden of nalatig is geweest bij het doen van aangiften of
betalingen, kan dit een rol spelen bij het toestaan en verlengen van een
betalingsregeling of bij het stellen van voorwaarden bij een
betalingsregeling.De ontvanger kan een betalingsregeling weigeren als de betalingsproblemen
zijn terug te voeren op structurele problemen of activiteiten die geen
perspectief bieden.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Tijdens een betalingsregeling verrekent de ontvanger belastingteruggaven en
andere teruggaven met een openstaande belastingschuld. Als daar aanleiding
toe is, kan de ontvanger afzien van het verrekenen van bepaalde
teruggaven.Faillissementsschulden en belastingaanslagen waarop de wettelijke
schuldsaneringsregeling van toepassing is, moet de ontvanger op de
gebruikelijke wijze bij de curator dan wel de bewindvoerder aanmelden. Voor
deze schulden treft de ontvanger geen betalingsregeling.Zo lang onzeker is of alle boedelschulden uit de boedel kunnen worden
voldaan kan de ontvanger voor de betaling daarvan uitstel verlenen.De ontvanger kan tijdens een surseance van betaling op verzoek van de
bewindvoerder uitstel van betaling verlenen voor de belastingschuld die voor
de aanvang van de surseance materieel verschuldigd is geworden. De ontvanger
stelt daarbij de voorwaarde dat de belastingschuldige nieuw opkomende
verplichtingen stipt nakomt.De ontvanger kan ook tijdens de wettelijke schuldsaneringsregeling onder de
gebruikelijke voorwaarden uitstel van betaling verlenen voor
belastingaanslagen waarop de wettelijke schuldsaneringsregeling niet van
toepassing is.Als voor belastingaanslagen zekerheid is gesteld, wint de ontvanger deze
uit. Daarna informeert hij de curator dan wel de bewindvoerder over de
wijziging in de hoogte van de belastingschuld.De ontvanger verleent de belastingschuldige uitstel van betaling voor een
periode van ten hoogste twaalf maanden, te rekenen vanaf de datum waarop de
ontvanger de betalingsregeling bij beschikking toestaat.Slechts als er volgens de ontvanger bijzondere omstandigheden zijn, kan hij
de belastingschuldige een langere termijn gunnen dan
twaalfmaanden.Indien uit het verzoek om uitstel blijkt dat de belastingschuldige over
onvoldoende betalingscapaciteit beschikt om binnen twaalf maanden zijn
schuld te betalen, dan neemt de ontvanger dat verzoek ambtshalve in
behandeling als een verzoek om kwijtschelding. Bij de beoordeling daarvan
neemt hij de gehele belastingschuld in beschouwing. Artikel 26.1.2 is in
deze situatie niet van toepassing indien en voor zover de belastingschuldige
gebruik maakt van het daartoe ingestelde verzoekformulier voor uitstel van
betaling en hij dit formulier volledig invult.De ontvanger kan aan het verlenen van uitstel verschillende voorwaarden
verbinden. In ieder geval stelt de ontvanger aan het verlenen van een
betalingsregeling de voorwaarde dat nieuw opkomende fiscale en andere
financiële verplichtingen - waarvan de invordering aan de ontvanger is
opgedragen - tijdig worden nagekomen. De ontvanger kan alvorens het uitstel te verlenen zekerheid eisen als de
aard en de omvang van de schuld in relatie tot de uitsteltermijn en de
bekende verhaalsmogelijkheden daartoe aanleiding geven. Ook het aangifte- en
betalingsgedrag in het verleden kan aanleiding zijn voor het eisen van
zekerheid.Op schriftelijk of telefonisch verzoek kan zonder nader onderzoek een
betalingsregeling worden getroffen met een looptijd tot maximaal
viermaanden na de laatste vervaldag van de (oudste) aanslag, als
aan de volgende cumulatieve voorwaarden is voldaan:
De totale openstaande schuld van de belastingschuldige bedraagt
minder dan € 1.000. Hierbij wordt geen rekening gehouden met
belastingschuld waarvoor uitstel van betaling in verband met een
ingediend bezwaar- of beroepschrift is verleend;
Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.
Aan de belastingschuldige is niet voor dezelfde belastingaanslag of
voor andere belastingaanslagen uitstel van betaling in verband met
betalingsproblemen of uitstel in verband met een te verwachten uit
te betalen bedrag verleend;
Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.
De belastingschuldige heeft geen belastingschuld openstaan waarvoor
een hernieuwd bevel van betaling is betekend door de
belastingdeurwaarder.
In andere gevallen als bedoeld in artikel 25.5.3 van deze leidraad, gaat de
ontvanger aan de hand van de daartoe door de verzoeker verstrekte gegevens
over tot de berekening van de betalingscapaciteit en de beoordeling van de
vermogenspositie. De ontvanger verleent in ieder geval geen uitstel van
betaling als voor de belastingschuld waarvoor uitstel wordt gevraagd al
uitstel op grond van artikel 25.5.3 van deze leidraad is verleend, ongeacht
of dit uitstel nog loopt of reeds is beëindigd.Voor de berekening van de betalingscapaciteit vraagt de ontvanger zo nodig
nadere gegevens bij de verzoeker op. Bij de berekening van de
betalingscapaciteit gaat de ontvanger uit van de begrippen en normen die
gelden bij het kwijtscheldingsbeleid, behalve voor zover daarvan in de
artikelen 25.5.6 tot en met 25.5.9 van deze leidraad wordt afgeweken. Ook
met betrekking tot het vermogen gaat de ontvanger uit van het
vermogensbegrip zoals dat geldt in de kwijtscheldingsregeling.De aanwezigheid van vermogen op het moment van het indienen van het verzoek
staat een betalingsregeling in het algemeen in de weg. Dit geldt met name
indien het vermogen zonder bezwaar liquide is te maken.Het vermogen dat onder het kwijtscheldingsbeleid voor particulieren is
vrijgesteld, staat een betalingsregeling echter niet in de weg. Onder
vermogen wordt in dit verband verstaan de bezittingen van de
belastingschuldige en diens echtgenoot, verminderd met de schulden die een
hogere preferentie hebben dan de belastingschuld.Naast het aanwezige vermogen speelt bij de beoordeling van de financiële
omstandigheden de zogenoemde betalingscapaciteit van de verzoeker een
belangrijke rol, zowel ten tijde van het indienen van het verzoek als
gedurende de looptijd van de betalingsregeling. De betalingscapaciteit van
de belastingschuldige die door de ontvanger wordt berekend, bepaalt in
belangrijke mate het bedrag dat de belastingschuldige (periodiek) op de
achterstallige schuld moet aflossen. De betalingscapaciteit geeft ook aan in
hoeverre een betalingsregeling zinvol is.Uitgangspunt voor de berekening van de betalingscapaciteit bij een verzoek
om een betalingsregeling is het inkomen van de belastingschuldige en diens
echtgenoot. Het inkomen en de uitgaven ten behoeve van bij de
belastingschuldige inwonende kinderen zal bij de berekening van de
betalingscapaciteit niet in aanmerking worden genomen. Een uitzondering
daarop vormt de ontvangen alimentatie ten behoeve van minderjarige
kinderen.Bij de berekening van de betalingscapaciteit gaat de ontvanger met
betrekking tot de huur- en hypotheekverplichtingen voor de woning waarin de
belastingschuldige feitelijk verblijft uit van de werkelijke uitgaven.De betalingscapaciteit bestaat uit het netto besteedbaar inkomen na aftrek
van het normbedrag voor levensonderhoud. Voor de betalingsregeling eist de
ontvanger 80% van de betalingscapaciteit op.De ontvanger kan - afhankelijk van de concrete situatie van de
belastingschuldige en zijn gezin - bepaalde aanvaardbare uitgaven op de
berekende betalingscapaciteit in mindering brengen. Het moet dan gaan om
uitgaven die samenhangen met de maatschappelijke positie van de
belastingschuldige, en die naar het oordeel van de ontvanger niet in
redelijkheid kunnen worden betaald uit het normbedrag voor levensonderhoud
en 80% van de betalingscapaciteit (de uitvoeringstolerantie).In het algemeen blijven bij de berekening van de betalingscapaciteit de
aflossingsverplichtingen aan derden buiten beschouwing. De ontvanger kan een
uitzondering maken voor aflossingen op schulden waarvan het niet-betalen tot
ongewenste effecten kan leiden, of waaraan een preferentie is
verbonden.Bij de berekening van de betalingscapaciteit houdt de ontvanger slechts
rekening met extra inkomsten, zoals vakantiegeld, tantièmes en dergelijke,
voor zover uitbetaling daarvan plaatsvindt dan wel zou moeten plaatsvinden
in de periode waarvoor de betalingsregeling geldt.Als een belastingschuldige uitstel vraagt en tegelijkertijd een
betalingsregeling voorstelt waarbij de schuld binnen twaalf maanden wordt
afbetaald en deze regeling afwijkt van hetgeen de ontvanger heeft berekend,
dan hoeft een niet al te grote afwijking niet te leiden tot afwijzing van
het verzoek.Als de regeling die door de belastingschuldige is voorgesteld voor de
ontvanger niet aanvaardbaar is, maar een andere regeling wel ingewilligd kan
worden, dan deelt de ontvanger onder afwijzing van het verzoek de
belastingschuldige mee welke regeling hij desgevraagd wel kan verlenen.Het beleid zoals beschreven bij de berekening van de betalingscapaciteit bij
regelingen tot en met twaalf maanden, is van overeenkomstige toepassing op
een regeling die vanwege bijzondere omstandigheden langer dan twaalf maanden
duurt. Hierbij moet in acht worden genomen dat de belastingschuldige zijn
van de kwijtscheldingsnormen afwijkende uitgaven - waaronder ook de huur of
de hypotheeklasten - in de eerste twaalf maanden van de betalingsregeling
zodanig moet verminderen, dat na de twaalfde maand zoveel mogelijk de
volledige betalingscapaciteit die aan het kwijtscheldingsbeleid is ontleend,
kan worden benut om de schuld te voldoen. De ontvanger sluit met de
betalingsregeling hier op aan.Een betalingsregeling moet een zo kort mogelijke periode beslaan. Bij het
vaststellen van de duur van de betalingsregeling houdt de ontvanger rekening
met de omstandigheden, bijvoorbeeld de aard en de omvang van de schuld, de
liquiditeits- en de vermogenspositie van de onderneming en het aangifte- en
betalingsgedrag in het verleden.De betalingsregeling zal in elk geval een looptijd van twaalf maanden niet
te boven gaan, gerekend vanaf de (laatste) vervaldag van de
belastingaanslag.Aan het verlenen van een betalingsregeling stelt de ontvanger de voorwaarde
dat de belastingschuldige nieuw opkomende fiscale en andere financiële
verplichtingen - waarvan de invordering aan de ontvanger is opgedragen -
bijhoudt.Bovendien stelt de ontvanger de voorwaarde dat zekerheid wordt gesteld (zie
artikel 25.1.13 van deze leidraad). De hoogte van de zekerheid moet gelijk
zijn aan de schuld waarvoor uitstel wordt verzocht. De ontvanger kan
zekerheid stellen door het leggen van beslag (on)roerende zaken.Voor ex-ondernemers is het uitstelbeleid van toepassing zoals dat geldt voor
particulieren, ook als de belastingschuld betrekking heeft op de
ondernemingsperiode.Als het de ontvanger bekend is dat van overheidszijde een onderzoek wordt
ingesteld naar de mogelijkheid van subsidie- of steunverlening om de schuld
te voldoen of een sanering mogelijk te maken, dan verleent de ontvanger
uitstel van betaling als hij de verwachting heeft dat het verzoek door de
(potentiële) subsidiënt zal worden gehonoreerd. De belastingschuldige moet
dan wel aan de lopende verplichtingen voldoen.Als de ontvanger een schriftelijk ingediend verzoek om uitstel afwijst of
een verleend uitstel beëindigt, kan de belastingschuldige daartegen
administratief beroep instellen bij het college van de gemeente. De
belastingschuldige moet het beroepschrift indienen bij de ontvanger die de
beschikking heeft genomen.Gedurende de behandeling van het beroepschrift handelt de ontvanger
overeenkomstig het beleid dat wordt gevoerd als het verzoek om uitstel is
toegewezen. Als er aanwijzingen zijn dat de belangen van de gemeente kunnen
worden geschaad, kan hij ondanks de behandeling van het beroep wel
invorderingsmaatregelen treffen.Met overeenkomstige toepassing van artikel 24 van de regeling geldt dat de
termijn voor het indienen van een beroepschrift tiendagen
bedraagt. Als uit het beroepschrift niet duidelijk blijkt waarop het beroep
gebaseerd is, verzoekt de ontvanger de belastingschuldige het beroepschrift
binnen een redelijke termijn (nader) te motiveren. De ontvanger wijst
daarbij op een mogelijke niet-ontvankelijkverklaring bij het niet voldoen
aan deze motiveringsplicht.In alle gevallen waarin het college van de gemeente het beroep gegrond
oordeelt, kan hij de zaak inhoudelijk afdoen, hetzij door het verzoek alsnog
toe te wijzen, hetzij door het af te wijzen onder verbetering of vervanging
van de gronden.De belastingschuldige kan beroep instellen bij het college tegen het niet
tijdig nemen van een beslissing op een verzoek om uitstel van betaling. Het
indienen van een beroepschrift is in deze situatie niet aan een termijn
gebonden.Als tijdens de beroepsprocedure blijkt dat de ontvanger uitstel van betaling
had moeten verlenen, dan hoeft het college niet te volstaan met de uitspraak
dat de ontvanger niet tijdig heeft beslist, maar kan hij op het
beroepschrift van de belastingschuldige inhoudelijk beslissen.Als de belastingschuldige bij de ontvanger bezwaar maakt tegen de beslissing
op het verzoek om uitstel of voor dezelfde belastingschuld een herhaald
verzoek om uitstel indient, dan merkt de ontvanger dit aan als een
beroepschrift.Als de ontvanger op dat moment aanleiding ziet om een voor de
belastingschuldige gunstigere beslissing te nemen, geeft hij echter een
nieuwe beschikking. Als de belastingschuldige het ook met de nieuwe
beschikking niet eens is, dan kan hij daartegen binnen
[tien] dagen in beroep gaan bij het college.26Kwijtschelding van belastingenArtikel 26, eerste lid, van de wet bepaalt dat bij ministeriële regeling
regels worden gegeven voor gehele of gedeeltelijke kwijtschelding van
rijksbelastingen. De ontvanger verleent gehele of gedeeltelijke
kwijtschelding als de belastingschuldige niet in staat is anders dan met
buitengewoon bezwaar de belastingaanslag te betalen. In het algemeen zal van
buitengewoon bezwaar sprake zijn als de middelen om een belastingaanslag te
betalen ontbreken en ook niet binnen afzienbare tijd worden verwacht.De kwijtscheldingsregels op basis van artikel 26 van de wet zijn vastgelegd
in de regeling. In de artikelen 19a en 22a van de regeling zijn de
doelstellingen van de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen in de
belastingsfeer tot uitdrukking gebracht.Bij de berekening van de kwijtschelding worden de kosten van bestaan binnen
een bepaalde bandbreedte gesteld op 100% van het inkomen van de
belastingschuldige. Aan een aansprakelijkgestelde kan geen kwijtschelding worden verleend. Wel
kan hij op zijn verzoek worden ontslagen van de betalingsverplichting. In
artikel 53, derde lid van de wet is bepaald dat bij ministeriële regeling
regels worden gegeven op grond waarvan de ontvanger de aansprakelijkgestelde
geheel of gedeeltelijk van zijn betalingsverplichting kan ontslaan als deze
niet in staat is anders dan met buitengewoon bezwaar te betalen.De voorwaarden voor het al dan niet verlenen van kwijtschelding, gelden ook
voor het ontslag van de betalingsverplichting.In aansluiting op artikel 26 van de wet beschrijft dit artikel het
beleid over:
algemene uitgangspunten van het kwijtscheldingsbeleid;
kwijtschelding van belastingen voor particulieren;
kwijtschelding van belastingen voor ondernemers;
administratief beroep;
voortzetting van de invordering na afwijzing verzoek om
kwijtschelding;
geen verdere invorderingsmaatregelen en afwijzing van het verzoek om
kwijtschelding;
geautomatiseerde kwijtschelding.
De ontvanger verleent ook kwijtschelding van belastingaanslagen die al zijn
betaald, als aan de volgende voorwaarden is voldaan:
De belastingschuldige dient het verzoek om kwijtschelding in binnen
drie maanden nadat de (laatste) betaling op de belastingaanslag
heeft plaatsgevonden;
De belastingschuldige heeft betaald onder omstandigheden die
aanleiding zouden hebben gegeven tot kwijtschelding als hij daar
eerder om had verzocht.
Als de ontvanger het verzoek toewijst, betaalt hij de belastingschuldige het
bedrag terug waarvoor kwijtschelding is verleend.Het verzoek om kwijtschelding moet worden ingediend bij de ontvanger
waaronder de belastingschuldige ressorteert op een daartoe ingesteld
verzoekformulier.Als de belastingschuldige een verzoek om kwijtschelding indient, maar dit
niet doet op het daartoe bestemde formulier, neemt de ontvanger het verzoek
niet als zodanig in behandeling. De ontvanger zendt een verzoekformulier aan
de belastingschuldige en stelt deze in de gelegenheid het verzoek alsnog
binnen twee weken in te dienen.In afwachting hiervan wordt de invordering in beginsel opgeschort. Als de
belastingschuldige het formulier niet terugzendt, wijst de ontvanger het
verzoek af.Als de ontvanger een uitgereikt of toegezonden verzoekformulier onvolledig
ingevuld terugontvangt, stelt hij de belastingschuldige in de gelegenheid de
ontbrekende gegevens alsnog binnen twee weken te verstrekken. In afwachting
daarvan schort de ontvanger de invordering in beginsel op.De ontvanger vraagt de gegevens slechts éénmaalop. Als de
belastingschuldige niet alle gevraagde nadere gegevens bijvoegt, beschouwt
de ontvanger het verzoek ook als onvolledig ingevuld en wijst hij het
verzoek af.Bij de beoordeling van het verzoek zijn de gegevens en normen van belang die
gelden op het moment van indiening van het verzoek, tenzij in de leidraad
anders is aangegeven.Als de ontvanger besluit dat kwijtschelding zal worden verleend nadat aan
één of meer voorwaarden is voldaan, dan neemt hij die voorwaarden in de
beschikking op.Als de ontvanger in de voorwaarden heeft opgenomen dat verrekening zal
plaatsvinden van uit te betalen bedragen, dan stelt hij tevens de termijn
vast waarin verrekening van die bedragen zal plaatsvinden. De termijn
bedraagt maximaal drie jaar, te rekenen vanaf de dagtekening van de
kennisgeving, dan wel - als dit minder is - de tijd die nog overblijft
voordat de verjaring van de belastingaanslag intreedt.Als tot de voorwaarden de voldoening van een deel van de schuld behoort, dan
moet de ontvanger de belastingschuldige uitnodigen om binnen een termijn van
tien dagen een voorstel te doen met betrekking tot de betaling van dat deel.
Hierbij is het uitstelbeleid (zie artikel 25 van deze leidraad) van
toepassing. Als tot de voorwaarden naast de voldoening van een deel van de
schuld ook de verrekening van teruggaven behoort, wordt het te betalen
bedrag niet beïnvloed door de hoogte van de verrekende teruggaven.Als de ontvanger het verzoek om kwijtschelding afwijst, moet hij motiveren
waarom hij tot afwijzing van het verzoek heeft besloten. Daarbij moet hij
alle afwijzingsgronden noemen.Als de ontvanger geen kwijtschelding verleent, of als het college afwijzend
heeft beslist op een ingediend beroepschrift tegen de afwijzing, dan wordt
de vervolging in beginsel niet aangevangen of voortgezet binnen een termijn
van tiendagen na dagtekening van de beschikking. Deze termijn
wordt niet of niet geheel verleend als naar het oordeel van de ontvanger
aanwijzingen bestaan dat door het niet direct aanvangen of vervolgen van de
invordering de belangen van de gemeente worden geschaad.Om de belangen van de gemeente niet te schaden, kan de ontvanger de
beslissing op een kort voor de executoriale verkoop ingediend verzoek om
kwijtschelding mondeling bekend maken. De ontvanger bevestigt deze
beslissing zo spoedig mogelijk bij beschikking. In dat geval geldt niet de
termijn van tien dagen waarbinnen de ontvanger de invordering niet mag
aanvangen of voortzetten.Evenzo geldt voor een kort voor de executoriale verkoop gedaan verzoek dat
niet is ingediend op een verzoekformulier of op een verzoekformulier dat
onvolledig is ingevuld, dat de ontvanger de belastingschuldige niet in de
gelegenheid stelt het verzoek in te dienen op het daartoe bestemde formulier
of de belastingschuldige niet in de gelegenheid stelt de ontbrekende
gegevens aan te vullen (zoals bepaald in de artikelen 26.1.2 en 26.1.3 van
deze leidraad), maar het verzoek afwijst.Er wordt geen kwijtschelding verleend als:
de gevraagde gegevens voor de beoordeling van het verzoek niet, niet
volledig, onjuist, of niet op het door de ontvanger uitgereikte
formulier (zie ook de artikelen 26.1.2 en 26.1.3 van deze leidraad)
zijn verstrekt;
uit de verstrekte gegevens voor de beoordeling van het verzoek een
onevenredige verhouding blijkt tussen de omvang van de uitgaven
enerzijds en het inkomen anderzijds en de belastingschuldige de in
dat verband door de ontvanger gevraagde opheldering niet - of naar
het oordeel van de ontvanger - in onvoldoende mate verschaft;
de belastingschuldige heeft nagelaten de vereiste aangifte in te
dienen. In dat geval wordt de belastingschuldige meegedeeld dat een
nieuw verzoek om kwijtschelding niet eerder kan worden ingediend,
dan nadat de inspecteur op grond van de alsnog verstrekte gegevens
de belastingaanslag tot het juiste bedrag heeft kunnen vaststellen.
Het verzoek dat wordt ingediend nadat de belastingaanslag tot het
juiste bedrag is vastgesteld, behandelt de ontvanger als een eerste
verzoek;
een bezwaarschrift tegen de hoogte van de belastingaanslag in
behandeling is bij de inspecteur, dan wel een beroepschrift tegen de
hoogte van de belastingaanslag in behandeling is bij de rechtbank of
(in hoger beroep) bij het gerechtshof. Een eventuele vermindering of
vernietiging van de belastingaanslag dient namelijk aan
kwijtschelding vooraf te gaan. De belastingschuldige wordt
meegedeeld dat een nieuw verzoek om kwijtschelding niet eerder kan
worden ingediend dan nadat op het bezwaarschrift of beroepschrift
(in hoger beroep) is beslist;
voor de desbetreffende belastingaanslag zekerheid is gesteld;
er sprake is van meer dan één belastingschuldige;
een derde nog voor de belastingschuld aansprakelijk kan worden
gesteld;
het aan de belastingschuldige kan worden toegerekend dat de
belastingaanslag niet kan worden voldaan. Daarvan is onder andere
sprake als:
het aan opzet of grove schuld van de belastingschuldige is
te wijten dat te weinig belasting is geheven;
(vervallen)
een uitbetaald bedrag (bijvoorbeeld een belastingteruggaaf)
niet is aangewend ter voldoening van de schuld waarvan
kwijtschelding wordt gevraagd, tenzij het een voorlopige
teruggaaf betreft voor zover die niet voor beslag vatbaar
is;
vanaf de bekendmaking van de belastingaanslag tot aan de
indiening van het verzoek om kwijtschelding op enig moment
voldoende middelen aanwezig waren om de aanslag te kunnen
voldoen;
de belastingschuldige wist of redelijkerwijs kon vermoeden
dat een belastingaanslag zou worden opgelegd en nalatig is
gebleven in verband daarmee middelen te reserveren;
deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente;
deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente;
de belastingschuldige geen gebruik heeft gemaakt van het
recht op aanvullende bijstand, waardoor de belastingaanslag
(gedeeltelijk) zou kunnen worden betaald.
deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.
de belastingschuldige in surseance van betaling of in staat van
faillissement verkeert, tenzij een akkoord is gesloten als bedoeld
in de artikelen 138 en 252 FW;
ten aanzien van de belastingschuldige de schuldsaneringsregeling
natuurlijke personen van toepassing is verklaard, tenzij sprake is
van een akkoord als bedoeld in artikel 329 FW, dan wel van een
belastingaanslag, niet zijnde een belastingaanslag als bedoeld in
artikel 8, tweede lid van de regeling, voor zover die materieel
verschuldigd is geworden op een tijdstip of over een tijdvak dat is
gelegen na de uitspraak waarbij de schuldsaneringsregeling van
toepassing is verklaard, en niet kan worden aangemerkt als een
boedelschuld;
het verzoek is ingediend voor ee n voorlopige aanslag én die aanslag
nog niet is gevolgd door een (definitieve) aanslag. In gevallen dat
het verzoek overigens zou moeten worden toegewezen, verleent de
ontvanger tegelijkertijd (ambtshalve) uitstel van betaling totdat de
definitieve aanslag is opgelegd. In de eventuele uitstelbeschikking
deelt de ontvanger de belastingschuldige mee dat na oplegging van de
definitieve aanslag desgewenst een nieuw kwijtscheldingsverzoek kan
worden ingediend waarin eventueel ook de definitieve aanslag kan
worden betrokken;
door de ontvanger nadere voorwaarden zijn gesteld en aan die
voorwaarden nog niet is voldaan. Zodra aan de gestelde voorwaarden
is voldaan, kan alsnog kwijtschelding worden verleend.
Ook wordt geen kwijtschelding verleend voor het bedrag van de te
betalen belasting waarop het verzoek betrekking heeft als
aannemelijk is dat dit bedrag kan worden voldaan omdat:
binnen twee jaren na het verzoek als gevolg van sterk wisselende
inkomens een hoger inkomen is te verwachten;
binnen een jaar na indiening van het verzoek een verbetering is te
verwachten in de financiële omstandigheden;
binnen een jaar na het verzoek een belastingteruggaaf, anders dan de
voorlopige teruggaaf, bedoeld in artikel 14, tweede lid, van de
regeling kan worden verwacht.
De vraag of buitengewoon bezwaar bestaat de verschuldigde belasting te
betalen, kan immers slechts betrekking hebben op een per saldo verschuldigd
bedrag. Alleen voor dat saldo moeten de aanwezige financiële middelen worden
aangesproken. Dit houdt in dat geen kwijtschelding kan worden verleend als
de belastingaanslag binnen een jaar door middel van verrekening kan worden
aangezuiverd.Als een ex-ondernemer om kwijtschelding vraagt, past de ontvanger het
kwijtscheldingsbeleid voor particulieren toe.Er is geen sprake van een ex-ondernemer als (een deel van) het
bedrijfsvermogen nog aanwezig is. In dat geval zal het verzoek om
kwijtschelding moeten worden behandeld overeenkomstig het bepaalde in
artikel 26.3 van deze leidraad. Het nog aanwezige bedrijfsvermogen zal
geheel moeten worden gebruikt ter aflossing van de openstaande (zakelijke)
belastingaanslagen.De ontvanger houdt de invordering aan als er een verzoekschrift is ingediend
bij het college, de raad of de gemeentelijke ombudsman.Als naar het oordeel van de ontvanger aanwijzingen bestaan dat door het niet
direct aanvangen of vervolgen van de invordering de belangen van de gemeente
worden geschaad, kan de ontvanger na voorafgaande toestemming van het
college toch invorderingsmaatregelen treffen.Onder vermogen wordt verstaan de waarde in het economische verkeer van de
bezittingen van de belastingschuldige en zijn echtgenoot, verminderd met de
schulden van de belastingschuldige en de echtgenoot die hoger bevoorrecht
zijn dan de rijksbelastingen.Ook als de belastingschuldige onder huwelijkse voorwaarden is gehuwd, of bij
ongehuwd samenlevenden als sprake is van een samenlevingscontract, is het
voorgaande van overeenkomstige toepassing ondanks het feit dat de partner
niet aansprakelijk kan worden gesteld voor de voldoening van de
belastingaanslag.De waarde van de inboedel wordt niet als vermogensbestanddeel in aanmerking
genomen als deze bij gedwongen verkoop niet meer dan€ 2.269 bedraagt. Als de waarde meer bedraagt, wordt de volle waarde als
vermogen in aanmerking genomen.De waarde van de personenauto wordt niet als vermogensbestanddeel in
aanmerking genomen als deze op het moment waarop het verzoek wordt ingediend
een waarde heeft van € 2.269 of minder. Als de waarde meer bedraagt, wordt
de volle waarde als vermogen in aanmerking genomen. Als op de auto voor een
financier een pandrecht is gevestigd, moet ter vaststelling van de actuele
(over)waarde de financieringsschuld in mindering worden gebracht.Een auto wordt niet als een vermogensbestanddeel in aanmerking genomen als
de belastingschuldige aan de ontvanger - zo nodig na een verzoek daartoe -
aannemelijk kan maken dat die auto absoluut onmisbaar is voor de uitoefening
van het beroep dan wel absoluut onmisbaar is in verband met invaliditeit of
ziekte van de belastingschuldige of zijn gezinsleden. Met gezinsleden wordt
bedoeld de echtgenoot van belastingschuldige, of zijn kind(eren) voor zover
deze geen eigen inkomen/vermogen heeft (hebben) waaruit de auto in beginsel
zou kunnen worden betaald.Incidentele ontvangsten op een bank- of girorekening (zoals bijvoorbeeld
vakantiegeld) worden voor de bepaling van een aanwezig vermogensbestanddeel
ook in aanmerking genomen, tenzij bij de berekening van de
betalingscapaciteit met dat bedrag rekening is gehouden. Deze situatie zal
zich met name voordoen bij de vakantiegelduitkering.De nog beschikbare kredietruimte van een doorlopend krediet wordt in de
kwijtscheldingsregeling niet als een vermogensbestanddeel aangemerkt.De waarde van onroerende zaken die een belastingschuldige in zijn bezit
heeft, wordt aangemerkt als een vermogensbestanddeel. Voor de waardebepaling
van de onroerende zaak is uitgangspunt de waarde van de onroerende zaak bij
verkoop vrij te aanvaarden.Als de aanwezigheid van vermogen vastgelegd in onroerende zaken leidt tot de
afwijzing van een verzoek om kwijtschelding en de belastingaanslag wordt
vervolgens niet betaald, kan de voortzetting van de invordering bij oudere
belastingschuldigen die hun laatste levensjaren in hun eigen woning willen
slijten, leiden tot een onverdedigbare hardheid. Een gedwongen verhuizing in
verband met de verkoop van de woning zal voor deze groep belastingschuldigen
een onevenredig grotere belasting zijn dan voor andere belastingschuldigen.
In die gevallen kan de ontvanger in overleg met de belastingschuldige afzien
van prompte invordering en in plaats daarvan uitstel van betaling verlenen,
gedekt door een hypotheek op de eigen woning of door het leggen van een
beslag op de woning. De hypotheek moet opeisbaar zijn na het overlijden van
de langstlevende of bij een eerder vrijkomen van de woning.Het verlenen van een zodanig uitstel blijft beperkt tot uitzonderlijke
gevallen.Als bij de belastingschuldige kinderen thuis wonen die over een eigen
vermogen beschikken, wordt dat vermogen bij de beoordeling van het door de
ouder ingediende verzoek om kwijtschelding niet in aanmerking genomen,
tenzij die ouder (een deel van) zijn vermogen heeft toebedeeld aan zijn
kind(eren) om daaruit een fiscaal voordeel te behalen.Voor de beoordeling van een verzoek om kwijtschelding van belastingaanslagen
ten name van overledenen zijn de financiële omstandigheden van de erfgenamen
in beginsel niet van belang. Alleen de vraag of de belastingaanslagen uit
het actief van de nalatenschap (hadden) kunnen worden voldaan is van
belang.Dit uitgangspunt geldt niet als het verzoek wordt gedaan door de
overblijvende partner/erfgenaam. In dat geval worden de persoonlijke
financiële omstandigheden wel mee in aanmerking genomen, ook al zouden
bijvoorbeeld de kinderen als mede-erfgenamen voor een deel van de
belastingschuld kunnen worden aangesproken.Als een erfgenaam op grond van een ingediend verzoek voor kwijtschelding in
aanmerking zou komen, wordt de betrokkene bij beschikking voor zijn aandeel
in de belastingschuld ontslag van betalingsverplichting verleend. Deze
werkwijze wordt ook gevolgd als de partner van de erflater het verzoek om
kwijtschelding indient.Als sprake is van een belastingschuldige die een uitkering ontvangt
ingevolge de Wet werk en inkomen kunstenaars, wordt het vermogen dat
noodzakelijk is voor de uitoefening van het beroep van kunstenaar niet als
vermogensbestanddeel in aanmerking genomen.Als is vastgesteld dat geen of onvoldoende vermogensbestanddelen aanwezig
zijn om de openstaande belastingaanslag te voldoen, moet worden beoordeeld
in hoeverre de aanwezige betalingscapaciteit voldoende is om de
belastingaanslag te voldoen.De betalingscapaciteit wordt gevormd door het positieve verschil tussen het
gemiddeld per maand te verwachten netto besteedbaar inkomen van de
belastingschuldige en de gemiddeld per maand te verwachten kosten van
bestaan in de periode van twaalf maanden vanaf de datum waarop het verzoek
om kwijtschelding is ingediend.Het netto besteedbaar inkomen van de belastingschuldige wordt vermeerderd
met het gemiddeld per maand te verwachten netto besteedbaar inkomen van zijn
echtgenoot in de periode van twaalf maanden vanaf de datum waarop het
verzoek om kwijtschelding is ingediend. Ook wanneer de belastingschuldige onder huwelijkse voorwaarden is gehuwd of
bij ongehuwd samenlevenden wanneer sprake is van een samenlevingscontract,
is het voorgaande van toepassing, ondanks het feit dat de partner niet
aansprakelijk kan worden gesteld voor de voldoening van de belastingaanslag.
De vaststelling van het totale netto besteedbaar inkomen staat los van de
aansprakelijkheid tot betaling van de aanslagen waarvan kwijtschelding wordt
verzocht.De verantwoordelijkheid van de echtgenoot, voor schulden van de
belastingschuldige, wordt beperkt tot de (materiële) belastingschulden die
stammen uit de huwelijkse periode dan wel uit de periode waarin de
gezamenlijke huishouding is gevoerd. Dat kan tot gevolg hebben dat in
voorkomende gevallen de belastingaanslag moet worden gesplitst. Het vermogen
en de betalingscapaciteit van de echtgenoot van belastingschuldige, worden
dus buiten beschouwing gelaten voor zover een door de belastingschuldige
ingediend verzoek om kwijtschelding betrekking heeft op belastingschulden
die zijn ontstaan vóór de aanvang van de huwelijkse periode dan wel de
gezamenlijke huishouding. Het toe te passen normbedrag is in dit geval -
afhankelijk van de omstandigheden - het normbedrag voor een alleenstaande
dan wel het normbedrag voor een alleenstaande ouder (zie artikel 16 van de
regeling).Tot het inkomen wordt ook het vakantiegeld gerekend. Het vakantiegeld wordt
gesteld op 7% van de - aan loonheffing onderworpen - inkomsten waarbij
aanspraak bestaat op vakantiegeld.Als uit het ingediende verzoekformulier blijkt, dan wel de ontvanger uit
eigen wetenschap bekend is dat het reëel genoten vakantiegeld meer of minder
bedraagt dan 7%, wordt het reëel genoten vakantiegeld in aanmerking genomen.
Zo is bijvoorbeeld sprake van een lager percentage dan 7 in het geval de
belastingschuldige een bijstandsuitkering geniet. In dat geval moet dus
worden uitgegaan van het percentage genoemd in artikel 19, derde lid, van de
Wwb .Bij de berekening van het netto besteedbare inkomen wordt rekening gehouden
met inkomsten die studenten ontvangen op grond van de WSF 2000 en hoofdstuk
4 van de Wet tegemoetkoming onderwijsbijdrage en schoolkosten (WTOS VO-18+
).Studenten in het hoger en middelbaar beroepsonderwijs hebben recht op een
normbudget voor levensonderhoud: in het kader van de kwijtscheldingsregeling
is dit normbudget de optelsom van basisbeurs, maximale aanvullende beurs en
maximale basislening. Daarbij wordt rekening gehouden met het feit of de
student thuiswonend, dan wel uitwonend is. In voorkomend geval wordt dit
normbudget verhoogd met de partnertoeslag of de één-oudertoeslag. De
inkomsten van een student worden gesteld op een forfaitair bedrag.
Voor studenten in het hoger onderwijs is dit het bedrag voor het
normbudget voor levensonderhoud verminderd met een forfaitair bedrag
voor boeken en leermiddelen groot € 57.
Voor studenten in het middelbaar beroepsonderwijs is dit het bedrag
voor het normbudget voor levensonderhoud verminderd met een
forfaitair bedrag voor boeken en leermiddelen groot € 50 en met het
bedrag aan onderwijsretributie groot € 85,92.
Als de belastingschuldige naast studiefinanciering beschikt over eigen
inkomsten wordt eveneens uitgegaan van de forfaitaire inkomsten, zoals
hiervoor berekend onder A en B.Als de daadwerkelijk genoten studiefinanciering (exclusief het ontvangen
collegegeldkrediet voor studenten in het hoger onderwijs) en de eigen
inkomsten uitstijgen boven de voor het desbetreffende huishoudtype maximaal
geldende kosten van bestaan wordt om de betalingscapaciteit te kunnen
berekenen de navolgende formules gebruikt:Formule 1: (P + Q) – R – S = XIn deze formule wordt met P aangegeven het totaal van de daadwerkelijk
genoten studiefinanciering (exclusief het ontvangen collegegeldkrediet voor
studenten in het hoger onderwijs). Het totaal van de eigen inkomsten wordt aangegeven met Q. Met R wordt
aangegeven het voor de kwijtschelding geldende normbudget voor
levensonderhoud. Het in mindering te brengen bedrag van de daadwerkelijk ontvangen lening van
de IB-groep wordt aangeduid met S. De uitkomst van deze berekening wordt
aangegeven met X, met dien verstande dat X altijd tenminste nul
bedraagt.Formule 2: X + Y = TIn deze formule wordt met Y aangegeven het forfaitaire bedrag aan inkomsten
van de betreffende student zoals bedoeld onder A of B. Het resultaat van de
berekening volgens formule 1 (X) vermeerderd met Y is het inkomen (T). Dit
inkomen vormt vervolgens het uitgangspunt om het netto-besteedbaar inkomen
te kunnen berekenen en de betalingscapaciteit.In sommige gevallen bestaat de studiefinanciering voor een groot deel of
zelfs geheel uit een lening. In die situaties wordt ook uitgegaan van de
vorenvermelde forfaitaire inkomsten en is hetgeen in dit artikel is vermeld
van overeenkomstige toepassing.Uitkeringen die worden ontvangen in het kader van bijzondere bijstand en die
zijn bestemd voor bestrijding van specifieke kosten waarin de reguliere
bijstandsuitkering niet voorziet, worden niet als inkomen in aanmerking
genomen.De bijzondere (aanvullende) bijstand voor personen jonger dan 21 jaar, wordt
daarentegen wél als inkomen in aanmerking genomen, evenals de ouderlijke
bijdrage in geld die deze jongeren ontvangen. In dat geval is de bijzondere
bijstand niet bestemd voor bestrijding van specifieke kosten waarin de
reguliere bijstandsuitkering niet voorziet. De bijzondere bijstand voor
jongeren dient ter aanvulling van de zeer lage bijstandsnorm, als de
ouderlijke bijdrage - die geacht wordt deze lage bijstandsnorm aan te vullen
tot het niveau van de bijstandsnorm voor personen van 21 tot 65 jaar -
geheel of gedeeltelijk ontbreekt.Bij de berekening van het netto besteedbaar inkomen wordt geen rekening
gehouden met belastingaanslagen die in de loop van de periode van twaalf
maanden vanaf de datum waarop het verzoek is ingediend, nog zullen worden
opgelegd.Tot betalingen op belastingschulden worden naast betalingen aan
rijksbelastingen ook de betalingen gerekend die worden verricht op
gemeentelijke belastingen (met uitzondering van de rechten die zijn vermeld
in artikel 229 van de Gemeentewet ) en andere belastingen en heffingen van
lokale overheden.Als het verzoek om kwijtschelding wordt gedaan voor belastingschulden die
zijn ontstaan voor de aanvang van de huwelijkse periode, dan wel de
gezamenlijke huishouding in de zin van artikel 3 Wwb (zie artikel 26.2.10
van deze leidraad), worden de woonlasten in aanmerking genomen tot ten
hoogste 50% van het bedrag dat de uitkomst is van de berekening op grond van
artikel 15, eerste lid, onderdeel b, van de regeling.In het geval de belastingschuldige met tenminste twee personen van 18 jaar
of ouder een gezamenlijke huishouding voert alsmede in het geval de
belastingschuldige met één of meer bloedverwanten in de eerste graad van 18
jaar of ouder een gezamenlijke huishouding voert dan wel anderszins op één
adres verblijf houdt, wordt bij de berekening van de betalingscapaciteit
geen rekening gehouden met de netto-woonlasten, tenzij de belastingschuldige
aannemelijk maakt dat de woonlasten niet gedeeld kunnen worden. Het
vorenstaande geldt niet als sprake is van commerciële verhuur, te weten als
sprake is van kostgangers of kamerhuurders.Naast de alimentatieverplichtingen wordt bij de berekening van het netto
besteedbaar inkomen de daadwerkelijk betaalde onderhoudsbijdrage - de
bijdrage die een gemeente op grond van de Wwb van een ex-partner vordert in
de kosten van bijstand - in mindering gebracht.Als sprake is van een belastingschuldige ten aanzien van wie de
schuldsaneringsregeling natuurlijke personen van toepassing is verklaard, en
die belastingschuldige verzoekt om kwijtschelding van nadien opgekomen
belastingschulden die niet zijn aan te merken als boedelschuld, dan wordt
het verzoek behandeld overeenkomstig het bestaande beleid.Dit betekent dus onder meer dat bij de berekening van de betalingscapaciteit
op het inkomen van de belastingschuldige niet in mindering wordt gebracht
dat deel van het inkomen dat onder beheer van de bewindvoerder naar de
boedel gaat. Verder wordt opgemerkt dat de middelen die de boedel vormen en
onder beheer van de bewindvoerder berusten, niet beschouwd worden als
vermogen in de zin van artikel 12 van de regeling.Van de kunstenaar die in het voorafgaande kalenderjaar geen Wik-uitkering
heeft genoten worden de totale inkomsten gesteld op het bedrag van de voor
hem geldende bijstandsnorm, met inbegrip van de maximale toeslag.De normpremie, bedoeld in artikel 2 van de Wet op de zorgtoeslag, voor zover
is begrepen in de bijstandsnorm, bedraagt voor een alleenstaande of een
alleenstaande ouder € 49 per maand en voor echtgenoten € 93 per maand.De hier te lande alleenwonende gehuwde belastingschuldige die zijn in het
buitenland verblijvende echtgenote en/of kinderen daadwerkelijk onderhoudt,
wordt voor de berekening van de betalingscapaciteit niet als een
alleenstaande aangemerkt. Uitgegaan wordt van het normbedrag voor
echtgenoten in de zin van artikel 3 Wwb. Als huur wordt de hier te lande betaalde huur in aanmerking genomen. Door
toepassing van het normbedrag voor echtgenoten in de zin van artikel 3 Wwb,
wordt in het kwijtscheldingsbeleid op forfaitaire wijze rekening gehouden
met de bedragen die de buitenlandse werknemer aan zijn bloed- of
aanverwanten overmaakt voor de kosten van levensonderhoud. Met de werkelijke
bedragen die de buitenlandse belastingschuldige overmaakt, wordt geen
rekening gehouden.Kwijtschelding voor ondernemers vindt alleen plaats bij een saneringsakkoord
tussen de schuldenaar en alle schuldeisers tot gedeeltelijke betaling van de
schuld tegen finale kwijting.Deze kwijtschelding komt pas aan de orde nadat alle gestelde zekerheden zijn
uitgewonnen.Voordat de ontvanger toetreedt tot een saneringsakkoord gaat hij na of de
mogelijkheid bestaat (een) derde(n) aansprakelijk te stellen voor onbetaald
gebleven belastingschuld. Als de (te verwachten) opbrengst uit de
aansprakelijkstelling zodanig is dat het aanbod tot een saneringsakkoord
voor de ontvanger geen betere perspectieven biedt, treedt de ontvanger niet
toe tot het akkoord.Bij toetreding tot een saneringsakkoord kan de ontvanger er van afzien
derden alsnog aansprakelijk te stellen. In dat geval moet bij de
vaststelling van het bedrag dat aan de ontvanger moet worden voldaan
rekening worden gehouden met het bedrag dat uit de aansprakelijkstelling
geïnd had kunnen worden.Als de ontvanger toetreedt tot een saneringsakkoord en daarnaast nog derden
aansprakelijk stelt, blijft bij de vaststelling van het bedrag dat in het
akkoord moet worden voldaan een (eventuele) opbrengst uit de
aansprakelijkstelling buiten beschouwing. In de situatie dat de
aansprakelijkgestelde zijn regresrecht op de gesaneerde onderneming
uitoefent en het bedrijf daardoor opnieuw in moeilijkheden komt, eist de
ontvanger niet dat de onderneming het ontstane tekort alsnog aanvult. Als
later blijkt dat de aansprakelijkgestelde niet kan betalen, eist de
ontvanger evenmin het ontstane tekort op.De ontvanger verleent geen medewerking aan een saneringsakkoord waarbij één
of meer schuldeisers het gedeelte van hun vordering dat niet wordt voldaan
niet kwijtschelden maar overdragen aan een derde of omzetten in
aandelenkapitaal.Bij de beoordeling van het aangeboden saneringsakkoord bekijkt de ontvanger
welke belastingaanslagen in het akkoord kunnen worden betrokken.
Uitgangspunt hierbij is de formele belastingschuld ten tijde van het
verzoek.Bij de behandeling van het aangeboden akkoord is het de taak van de
belastingschuldige/ondernemer er voor te zorgen dat de formele schuld zo
nauwkeurig mogelijk overeenstemt met de materiële schuld. Als de
belastingschuldige niet de gegevens overlegt die (kunnen) leiden tot een
juiste vaststelling van de verschuldigde belasting, is er geen aanleiding
voor de ontvanger toe te treden tot het aangeboden akkoord.Naast de Rijksbelastingdienst heeft ook de gemeente de
inspanningsverplichting om de te saneren schuld zo volledig mogelijk en tot
het juiste bedrag vast te stellen en de eventueel nog (materieel)
verschuldigde belastingen over tijdvakken tot aan het tijdstip waarop het
verzoek om sanering is ingediend, te formaliseren.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Bestuurlijke boeten moeten ook integraal in het akkoord worden betrokken.
Uitgangspunt is dat het heffingstraject moet worden afgewerkt voordat tot
sanering kan worden overgegaan. Daarna past de ontvanger het
akkoordpercentage toe op de belastingschuld én op de bestuurlijke
boete.De ontvanger betrekt rente en kosten integraal in het akkoord. Het bedrag
dat op basis van het akkoord is betaald, wordt in afwijking van artikel 7
van de wet op de hoofdsom afgeboekt. De ontvanger vermeldt dit in de
beschikking.Een aantal crediteuren neemt een zodanige positie in dat zij niet
noodzakelijkerwijs tot een akkoord hoeven toe te treden om (een deel van) de
vordering die zij hebben te kunnen innen. Tot die crediteuren behoren onder
meer:
Pandhouders, omdat het recht van voorrang van de pandhouder op het
in pand gegeven goed boven het voorrecht van de fiscus gaat, staat
het niet deelnemen van de pandhouder aan het akkoord niet aan een
deelname daaraan door de ontvanger in de weg. Vanzelfsprekend zal in
aanmerking moeten worden genomen dat het recht van voorrang van de
pandhouder afhankelijk is van - en dus qua belang beperkt is tot -
de waarde van het in pand gegeven goed. Voor het niet door pand
gedekte gedeelte van zijn vordering kan de pandhouder slechts als
concurrent schuldeiser worden aangemerkt. De bezitloos pandhouder
wiens pandrecht betrekking heeft op een zaak als bedoeld in artikel
21, tweede lid, tweede volzin van de wet is voor die zaak lager
bevoorrecht dan de fiscus. Voor hem geldt het voorgaande dus niet.
Vordering van de gemeente moeten als concurrente vorderingen worden
aangemerkt.
Leveranciers die de eigendom van de geleverde zaak hebben
voorbehouden. Als een leverancier de eigendom van de geleverde zaak
heeft voorbehouden, moet bij het bepalen van de grootte van zijn
vordering rekening worden gehouden met dat eigendomsvoorbehoud. Het
voorgaande is niet van toepassing als de rijksontvanger met
toepassing van het bodemrecht beslag heeft gelegd op deze zaak. In
dat geval wordt door de rijksontvanger integrale voldoening van de
waarde van de bodemzaak worden geëist en voor het restant van de
fiscale vordering (ten minste) het dubbele percentage;
Cessionarissen, als sprake is van rechtsgeldige gecedeerde uit te
betalen bedragen en de ontvanger heeft eveneens met de cessie
ingestemd, dan wordt bij een akkoord de vordering van de
crediteur/cessionaris in aanmerking genomen met inachtneming van de
te verwachten uit te betalen bedragen. De hoogte van de vordering
van de ontvanger wordt bepaald zonder rekening te houden met de te
verwachten - maar rechtsgeldig gecedeerde - uit te betalen
bedragen.
Onder 'dwangcrediteuren' worden verstaan leveranciers die niet bereid zijn
aan een akkoord mee te werken omdat de onderneming zonder hen niet verder
kan werken.Hiermee vergelijkbaar is de adviseur/boekhouder die de stukken moet
produceren die voor de beoordeling van het aanbod nodig zijn. Bij de
beoordeling van het akkoord houdt de ontvanger rekening met de volledige
betaling van de vordering van de adviseur/boekhouder.Als de belastingschuldige zich niet kan verenigen met de beschikking van de
ontvanger op het verzoek om kwijtschelding, kan hij een gemotiveerd
beroepschrift richten tot het college. Het beroepschrift wordt ingediend bij
de ontvanger. In verband met het aan het college uit te brengen advies zendt
de ontvanger zo nodig opnieuw een verzoekformulier aan de belastingschuldige
toe.Als de belastingschuldige het nader toegezonden verzoekformulier niet
terugzendt, stelt de ontvanger hem in de gelegenheid dit alsnog te doen. Als
de belastingschuldige hieraan geen gevolg geeft, stelt de ontvanger het
college daarvan in kennis. De ontvanger adviseert het college dan om niet
aan het beroepschrift tegemoet te komen.De ontvanger merkt een herhaald verzoek om kwijtschelding aan als een
beroepschrift dat gericht is aan het college. Als de ontvanger zelf
aanleiding ziet om een gunstigere beslissing te nemen dan in zijn eerdere
beschikking, handelt hij het herhaalde verzoek zelf af.De ontvanger behandelt een herhaald verzoek om kwijtschelding als een eerste
verzoek als het verzoek is afgewezen als gevolg van een duidelijke,
ambtelijke fout.In deze gevallen kan de belastingschuldige na de beslissing van de ontvanger
een beroepschrift indienen bij het college.Als uit het beroepschrift niet duidelijk blijkt waarop het beroep is
gebaseerd, verzoekt de ontvanger de belastingschuldige het beroepschrift
binnen een redelijke termijn (nader) te motiveren. De ontvanger wijst
daarbij op een mogelijke niet-ontvankelijkverklaring bij het niet voldoen
aan deze motiveringsplicht.Bij de behandeling van het beroepschrift of het herhaalde verzoek om
kwijtschelding zijn de gegevens en normen van belang die van toepassing
waren bij de beoordeling van het eerste verzoek. Wanneer echter blijkt dat
het inkomen van de belastingschuldige ten opzichte van het eerste verzoek
zodanig is gedaald dat de betalingscapaciteit destijds in belangrijke mate
tot een te hoog bedrag is vastgesteld, vindt een herberekening plaats. Ook wijzigingen in de aanspraak inzake huurtoeslag en zorgtoeslag kunnen
leiden tot een herberekening. Een herberekening vindt niet plaats bij
wijzigingen in de kosten van bestaan.In alle gevallen waarin het college het beroep gegrond oordeelt, kan het
college de zaak inhoudelijk afdoen. Hetzij door het verzoek alsnog toe te
wijzen, hetzij door het af te wijzen onder verbetering of vervanging van de
gronden.Als een verzoek om kwijtschelding wordt afgewezen, wordt de invordering niet
eerder voortgezet dan nadat tien dagen zijn verstreken. Artikel 9 van de
regeling is van overeenkomstige toepassing. Als binnen de termijn van tien
dagen een beroepschrift wordt ingediend, dan wordt gedurende de behandeling
van dit beroepschrift ook gehandeld overeenkomstig artikel 9 van de
regeling.Indiening van het beroepschrift na de termijn van tien dagen leidt tot
niet-ontvankelijkheid. Dit neemt echter niet weg dat - als het belang van de
invordering zich daartegen niet verzet - van het college mag worden verwacht
dat het alsnog ambtshalve de grieven die in het beroepschrift zijn
aangedragen op hun waarde beoordeelt. Ook in dat geval wordt gehandeld
overeenkomstig artikel 9 van de regeling. Of het belang van de invordering
zich tegen ambtshalve behandeling verzet, hangt af van de omstandigheden.
Hiervan is echter in ieder geval sprake als inmiddels onherroepelijke
invorderingsmaatregelen zijn genomen.Als de ontvanger nalaat om tijdig een beslissing te nemen op een verzoek om
kwijtschelding, kan de belastingschuldige hiertegen beroep instellen bij het
college. Hieraan is geen termijn gebonden.Als tijdens de beroepsprocedure blijkt dat de ontvanger kwijtschelding had
moeten verlenen, dan hoeft het college niet te volstaan met de uitspraak dat
de ontvanger niet tijdig heeft beslist, maar kan het college op het
beroepschrift van de belastingschuldige inhoudelijk beslissen.Als de ontvanger afwijzend heeft beslist op een verzoek om kwijtschelding of
een aangeboden akkoord, of het college heeft afwijzend beslist op een
ingediend beroepschrift tegen een afwijzende beschikking van de ontvanger,
dan moet de belastingschuldige het op de belastingaanslag(en) verschuldigde
bedrag binnen tien dagen na dagtekening van de afwijzende beschikking of
binnen de betaaltermijnen die op het aanslagbiljet zijn aangegeven, voldoen.
Na deze termijn kan de ontvanger de invordering aanvangen dan wel
voortzetten. De termijn van tien dagen geldt niet als sprake is van een
situatie als bedoeld in artikel 10 van de wet.Als de belastingschuldige niet in aanmerking komt voor kwijtschelding maar
de ontvanger voortzetting van de invordering niet gewenst vindt, wijst de
ontvanger het verzoek om kwijtschelding af. De ontvanger neemt in die
beschikking op in hoeverre hij geen invorderingsmaatregelen zal treffen. Als
de ontvanger besluit tot het niet meer nemen van invorderingsmaatregelen
voor de nog openstaande schuld zonder dat hij daaraan voorwaarden verbindt,
heeft de beslissing voor de belastingschuldige materieel dezelfde gevolgen
als kwijtschelding.De ontvanger kan ook besluiten geen invorderingsmaatregelen meer te nemen
voor de nog openstaande schuld onder de voorwaarde dat eventuele uit te
betalen bedragen verrekend worden met de buiten de invordering gelaten
schuld. De termijn waarbinnen verrekening plaatsvindt bedraagt maximaal drie
jaar, te rekenen vanaf de datum van de beschikking, dan wel - als dit minder
is - de tijd die nog overblijft voordat de verjaring van de belastingaanslag
intreedt. De ontvanger neemt deze verrekeningsvoorwaarde uitdrukkelijk in de
beschikking op.Als de ontvanger besluit voorlopig geen invorderingsmaatregelen meer te
nemen, zal hij in zijn beschikking voorwaarden of een tijdsbepaling opnemen.
Anders dan kwijtschelding is een dergelijke beschikking herroepelijk. Als de
belastingschuldige de voorwaarden niet nakomt, neemt de ontvanger een nieuwe
beschikking waarbij hij zijn eerdere beschikking intrekt. De ontvanger kan
hiertoe pas overgaan nadat hij de belastingschuldige een brief heeft
gestuurd over zijn voornemen de eerdere beschikking in te trekken en niet
binnen veertien dagen alsnog aan de voorwaarden of de tijdsbepaling is
voldaan.Als de gemeente gebruik maakt van de mogelijkheid van geautomatiseerde
kwijtschelding, wordt er getoetst in het laatste kwartaal van het jaar
voorafgaande aan het belastingjaar waarvoor de kwijtschelding eventueel kan
worden verleend.De toetsing vindt plaats door het Inlichtingenbureau aan de hand van
jaarlijks vastgestelde criteria. Deze criteria worden vastgesteld door het
Ministerie van Financiën. Als op grond van deze toetsing geen recht bestaat
op geautomatiseerde kwijtschelding kan in een later stadium alsnog een
individueel verzoek worden ingediend.27VerjaringIn aanvulling op afdeling 4.4.3 (artikelen 4:104 tot en met 4:111 ) Awb
regelt artikel 27 van de wet enkele specifieke (aanvullende) zaken met
betrekking tot verjaring:
dat stuiting van de verjaring door de ontvanger mogelijk is door het
zenden van een schriftelijke mededeling waarin het recht op betaling
ondubbelzinnig wordt voorbehouden;
als de belastingschuldige heeft opgehouden te bestaan (oftewel: de
onderneming bestaat niet meer) en er is iemand aansprakelijk gesteld
voor de belastingschuld, dan treedt de aansprakelijkgestelde in de
plaats van de belastingschuldige (oftewel: in dat geval kan ook de
aansprakelijkheidsschuld zelfstandig worden gestuit of
verlengd).
In aansluiting op afdeling 4.4.3 van de Awb en artikel 27 van de wet
beschrijft dit artikel het beleid over:
versnelde invordering en verjaring;
aansprakelijkgestelden en verjaring;
stuiting van de verjaring;
schorsing van de verjaring;
afstand van verjaring;
rente en kosten en verjaring.
Als de invordering is aangevangen met toepassing van artikel 10 van de wet
begint de verjaringstermijn te lopen op het moment dat de belastingaanslagen
onmiddellijk en tot het volle bedrag invorderbaar werden. De oorspronkelijke
vervaldag heeft op dat moment voor de verjaring geen belang meer.Een aansprakelijkheidsschuld (beschikking ex artikel 49 van de wet) is niet
voor zelfstandige verjaring vatbaar. Door verjaring van de belastingaanslag
terzake waarvan aansprakelijk is gesteld, eindigt ook het recht van
dwanginvordering en verrekening van de aansprakelijkheidsvordering.Als de betekening van een dwangbevel uitsluitend plaatsvindt om de verjaring
te stuiten, dan licht de ontvanger de belastingschuldige in over het doel
van de betekening. Deze betekening is kosteloos.Om de verjaring te stuiten kan een dwangbevel meer dan éénmaal worden
betekend. Als de ontvanger de verjaring van een rechtsvordering tot betaling
stuit door een schriftelijke mededeling, maakt hij die schriftelijke
mededeling bekend aan de belastingschuldige.Uitstel van betaling voor een gedeelte van de belastingaanslag verlengt de
verjaringstermijn voor de gehele belastingaanslag.Van eenmaal verkregen verjaring kan afstand worden gedaan. De ontvanger
beroept zich echter alleen op afstand van verjaring, als zonder meer
duidelijk is dat de belastingschuldige daadwerkelijk bedoelt afstand van de
verjaring te doen.De op een belastingaanslag belopen rente en kosten zijn onlosmakelijk met de
belastingaanslag verbonden. Als voor een belastingaanslag de verjaring is
ingetreden, laat de ontvanger dus ook voor de rente en kosten invordering en
verrekening achterwege.Na intreding van de verjaring maakt de ontvanger geen gebruik van de
mogelijkheid om in te vorderen door middel van een dagvaarding.27aBetalingskortingDe bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.28InvorderingsrenteArtikel 28 van de wet regelt het in rekening brengen en vergoeden van
invorderingsrente.In aansluiting op artikel 28 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
correctie berekende invorderingsrente;
vermindering terecht in rekening gebrachte invorderingsrente;
verzuim van de gemeente en invorderingsrente;
rente- of schadevergoeding;
kwijtschelding invorderingsrente niet mogelijk;
verminderingen en toepassing artikel 28, zesde lid, van de wet.
[vervallen per 1 januari 2010]De ontvanger corrigeert de renteberekening als daarbij onjuiste gegevens
zijn gebruikt. Dit geldt ook voor een belastingaanslag waaraan een nieuwe
dagtekening wordt toegekend die leidt tot een ander aanvangstijdstip voor de
renteberekening.Als de ontvanger als gevolg van een te late betaling terecht rente in
rekening brengt, kan er slechts in uitzonderlijke situaties aanleiding
bestaan die rente te verminderen. De ontvanger moet dan van mening zijn dat
het niet tijdig voldoen van de belastingschuld niet kan worden verweten aan
de belastingschuldige en bovendien dat de invordering van rente onredelijk
en onbillijk is.De ontvanger kan slechts naar aanleiding van een ingediend bezwaarschrift de
verschuldigde rente verminderen.Als de behandeling van een bezwaarschrift meer tijd heeft gevergd dan
gebruikelijk is, moet de hierdoor belopen rente volledig worden voldaan. Slechts als sprake is van een buitensporig lange behandeling zonder dat de
belastingschuldige daarop invloed heeft kunnen uitoefenen, kan er voor de
ontvanger aanleiding bestaan om met betrekking tot de rente een
tegemoetkoming te verlenen. Het moet gaan om extreme, schrijnende situaties
en de geleden schade moet hoofdzakelijk het gevolg zijn van een duidelijk
verzuim van de gemeente.De belastingschuldige moet het aan de gemeente te wijten rentenadeel
aannemelijk maken. De ontvanger vermindert de rente in overeenstemming met
het aangetoonde rentenadeel.De ontvanger kan slechts naar aanleiding van een ingediend bezwaarschrift de
verschuldigde rente verminderen.Als na formalisering van een uit te betalen bedrag de daadwerkelijke
uitbetaling veel langer op zich laat wachten dan gebruikelijk is en deze
vertraging is aan de gemeente te wijten, dan vergoedt de ontvanger rente
over de periode waarin van vertraging sprake is geweest.De ontvanger moet een gehele of gedeeltelijke afwijzing van een verzoek om
rente- of schadevergoeding motiveren. Als de rechthebbende verzoekt om
herziening van de beschikking van de ontvanger, dan stuurt de ontvanger dit
verzoek door aan het college.De ontvanger beslist op een verzoek om rente- of schadevergoeding binnen
[acht] weken. Als dit niet mogelijk is, stelt de ontvanger de verzoeker
hiervan in kennis onder vermelding van de termijn waarbinnen wel kan worden
beslist.Kwijtschelding van uitsluitend invorderingsrente is niet mogelijk. De
ontvanger doet ook geen toezegging dat de rente niet zal worden ingevorderd.
Dit laat onverlet dat de ontvanger kwijtschelding verleent of rente buiten
invordering laat, als hij de hoofdsom kwijtscheldt of buiten invordering
laat op grond van het bepaalde in artikel 26 van deze leidraad.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.29Percentage invorderingsrenteEr zijn in deze leidraad op artikel 29 van de wet geen beleidsregels
gemaakt.30Beschikking betalingskorting en invorderingsrenteArtikel 30 van de wet bepaalt dat de ontvanger het bedrag van de
betalingskorting en de invorderingsrente vaststelt bij een voor bezwaar
vatbare beschikking. Op deze beschikking is hoofdstuk V van de AWR van
toepassing. De ontvanger kan geen betalingskorting verlenen van
belastingen.In aansluiting op artikel 30 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
beschikking terug te nemen betalingskorting;
verzoek tot vermindering rente is bezwaar;
betalingskorting en invorderingsrente: (hoger) beroep en
cassatie;
teruggenomen betalingskorting en invorderingsrente: uitstel van
betaling;
geen bezwaar mogelijk tegen de niet verleende betalingskorting.
Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Een verzoek van de belastingschuldige tot vermindering van in rekening
gebrachte rente merkt de ontvanger aan als een bezwaarschrift.Als de belastingschuldige in beroep gaat tegen de uitspraak op het bezwaar,
handelt de ontvanger overeenkomstig de voorschriften van het Besluit beroep
in belastingzaken 2005, met dien verstande dat de ontvanger in een procedure
niet dezelfde stukken hoeft over te leggen als de inspecteur. De ontvanger
kan zich beperken tot de stukken die in de procedure over de toepassing van
de regeling betalingskorting dan wel invorderingsrente relevant zijn.Het beleid omtrent teruggenomen betalingskorting is niet van toepassing voor
de gemeente.Indiening van een bezwaar- of beroepschrift (in hoger beroep) schort de
verplichting om de invorderingsrente te betalen niet op. Als om uitstel van
betaling wordt verzocht is het beleid van artikel 25 van deze leidraad en
artikel 34 van de regeling van overeenkomstige toepassing.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.31en artikel 31aLet op!Het college kan een regeling vaststellen waarbij de ministeriële
regeling bedoeld in artikel 31 van de wet (de Uitvoeringsregeling
invorderingswet 1990) niet, dan wel gedeeltelijk van toepassing is
verklaard. De gemeente heeft de bevoegdheid zelfstandig regels te
stellen voor de, bij de berekening van de invorderingsrente, toe te
passen afrondingen en voor het niet in rekening brengen van
invorderingsrente die een bepaald bedrag niet te boven
gaat.Verder zijn in deze leidraad op de artikelen 31 en artikel 31a van de wet
geen beleidsregels gemaakt.32Samenloop fiscale en civiele aansprakelijkheidsbepalingenArtikel 32 van de wet bepaalt dat naast de
aansprakelijkheidsbepalingen die in hoofdstuk VI van de wet zijn
opgenomen, de ontvanger ook een beroep kan doen op
aansprakelijkheidsbepalingen in andere wettelijke regelingen.
De ontvanger kan dus ook een beroep doen op
aansprakelijkheidsbepalingen uit bijvoorbeeld het Burgerlijk Wetboek of
het Wetboek van Koophandel.In aansluiting op artikel 32 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
keuze aansprakelijkheid;
gemeenschapsschulden en aansprakelijkheid.
In situaties waarin de ontvanger feitelijk de keuze heeft tussen de
toepassing van zowel een aansprakelijkheidsbepaling uit de wet als een
aansprakelijkheidsbepaling uit het civiele recht, geldt in beginsel hetgeen
is vermeld in artikel 3.1 van deze leidraad.In de belangenafweging die aan de aansprakelijkstelling voorafgaat, wordt in
beginsel doorslaggevend gewicht toegekend aan die aansprakelijkheidsbepaling
waarbij de aansprakelijke in de gelegenheid is zich te disculperen.De ontvanger merkt een belastingschuld in principe aan als een
gemeenschapsschuld. De ontbinding van een goederengemeenschap ontheft de
echtgenoten niet van hun aansprakelijkheid voor gemeenschapsschulden die
zijn ontstaan vóór de ontbinding van de gemeenschap. Ieder van de
echtgenoten blijft aansprakelijk voor het geheel van de gemeenschapsschulden
waarvoor hij/zij voordien aansprakelijk was.33Aansprakelijkheid van bestuurder, leider vaste inrichting, vaste
vertegenwoordiger en vereffenaar voor alle belastingenArtikel 33 van de wet bevat hoofdelijke aansprakelijkheidsregels
die gelden voor de invordering van alle
(rijks)belastingen.Deze regels dienen ertoe om, als op het in dit artikel genoemde
lichaam geen verhaal meer kan worden uitgeoefend, die personen voor de
nog verschuldigde belasting aan te spreken, die in een nauwe betrekking
staan of stonden tot het desbetreffende lichaam en invloed (hadden)
kunnen uitoefenen op het betalen van de
belastingschulden.In aansluiting op artikel 33 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
leider vaste inrichting en vaste vertegenwoordiger;
feitelijke vestiging;
lichaam dat is ontbonden;
vereffenaar;
bestuurder;
gewezen bestuurder.
De begrippen ‘vaste inrichting’ en ‘vaste vertegenwoordiger’ zijn dezelfde
als bij de heffing van de diverse belastingen.Het begrip 'gevestigd' in artikel 33, eerste lid, onderdeel b, van de wet,
heeft een feitelijke betekenis. Waar een lichaam is gevestigd, moet worden
beoordeeld naar de omstandigheden van het geval.De ontvanger moet hierbij aansluiting zoeken bij het materiële
vestigingsbegrip van artikel 4, eerste lid, van de AWR.De ontbinding van het lichaam waarop artikel 33, eerste lid, onderdeel c,
van de wet doelt, kan - behalve op grond van de verschillende formele
ontbindingsbepalingen - onder omstandigheden ook worden afgeleid uit
handelingen van vennoten of organen van rechtspersonen.Voor de berekening van de driejaarstermijn wordt de stilzwijgende ontbinding
- bedoeld in de vorige volzin - geacht zich te hebben voltrokken ten tijde
van het verrichten van de handelingen.Als ontbinding kan niet worden aangemerkt het feitelijk staken van de
bedrijfsuitoefening en/of het voortzetten van de activiteiten van de
vennootschap in een andere rechtsvorm, het zogenaamde 'leeg' maken van het
lichaam.Niet alleen degene die met de vereffening is belast, is aansprakelijk op
grond van artikel 33, eerste lid, onderdeel c, van de wet, maar ook degene
die feitelijk als vereffenaar is opgetreden zonder dat van een
uitdrukkelijke lastgeving sprake is.De ontvanger moet aannemelijk maken dat het niet-betalen van de
belastingschuld is te wijten aan kennelijk onbehoorlijk bestuur van de
vereffenaar. De betekenis van het begrip kennelijk onbehoorlijk bestuur in
dit lid is dezelfde als in artikel 36 van de wet .Voor de toepassing van artikel 33, eerste lid, onderdeel a, van de wet wordt
als bestuurder niet alleen degene aangemerkt die als zodanig in het
Handelsregister staat ingeschreven. Ook wordt als bestuurder aangemerkt
degene die zich feitelijk als bestuurder heeft gedragen.De ontvanger kan de gewezen bestuurder aansprakelijk stellen voor de
belastingschuld waarvoor hij ten tijde van zijn bestuursperiode hoofdelijk
aansprakelijk was, te weten de schuld die in deze periode materieel is
ontstaan.34tot en met 47Deze bepalingen zijn niet van toepassing voor de gemeente.48Beperking aansprakelijkheid van erfgenamenArtikel 48 van de wet regelt niet de aansprakelijkheid van de
erfgenaam, maar geeft aan dat de erfgenaam - als rechtsopvolger van de
erflater - niet voor alle belastingaanslagen voor het volle bedrag zal
worden aangesproken.In aansluiting op artikel 48 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
beneficiaire aanvaarding;
invordering ten laste van een erfgenaam blijft achterwege.
Als een nalatenschap onder het voorrecht van boedelbeschrijving is aanvaard,
wordt de vereffening van de boedel afgewacht, met dien verstande dat de
ontvanger maatregelen neemt ter beveiliging van zijn rechten (zie echter ook
artikel 14.1.3 van deze leidraad).Aantasting van het vermogen van de erfgenamen blijft uiteraard
achterwege.Als voor een belastingaanslag ten name van een overledene niet meer tegen de
gezamenlijke erfgenamen kan worden opgetreden, blijft invordering ten laste
van een erfgenaam van wie minder dan € 23,-- moet worden ingevorderd
achterwege, tenzij het de hoofdsom van de aanslag betreft.Er kan ook aanleiding bestaan een gering restbedrag op tactische gronden
buiten invordering te laten.49Formele bepalingen voor aansprakelijkstellingArtikel 49 van de wet regelt de formele bepalingen voor
aansprakelijkstellingen. Het geeft aan op welke wijze een materiële
aansprakelijkheid wordt omgezet in een formele aansprakelijkstelling. De
bepalingen gelden niet alleen voor de in de wet opgenomen
aansprakelijkheidsregels, maar gelden ook voor de aansprakelijkheid in
enige andere wettelijke regeling, bijvoorbeeld in het Burgerlijk Wetboek
en het Wetboek van Koophandel.De aansprakelijkstelling vindt plaats bij voor bezwaar vatbare
beschikking, en wel afzonderlijk voor een ieder die aansprakelijk wordt
gesteld.In aansluiting op artikel 49 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
aansprakelijkstelling voor bestuurlijke boete;
aansprakelijkstelling voor invorderingsrente;
de aansprakelijkstelling - in gebreke zijn;
informatieverstrekking in beschikking aansprakelijkstelling keten-
en inlenersaansprakelijkheid;
informatieverstrekking aan aansprakelijkgestelden;
eerst uitwinning belastingschuldige;
volgorde van aansprakelijkstellen;
bezwaar en uitstel van betaling;
overgangsrecht.
De ontvanger kan de beschikking aansprakelijkstelling voor de bestuurlijke
boete opnemen in dezelfde brief waarbij hij ook de beschikking voor de
aansprakelijkstelling voor de belastingschuld bekendmaakt. De ontvanger moet
dan in de beschikking de gronden vermelden waarop de aansprakelijkstelling
voor de boete berust.Als geen gebruik wordt gemaakt van de gelegenheid om de gronden, waarop het
voornemen tot een aansprakelijkstelling voor de vergrijpboete berust, te
betwisten of de ontvanger is van oordeel dat de betwisting van de
aansprakelijke ongegrond is, dan zal hij de derde daarvan op de hoogte
stellen en overgaan tot aansprakelijkstelling voor de bestuurlijke boete op
de voet van artikel 49, eerste lid, van de wet.Als aan de aansprakelijkgestelde invorderingsrente in rekening moet worden
gebracht, dan wordt de rente berekend over het bedrag waarvoor hij
aansprakelijk is gesteld.Voor zover in het bedrag van de aansprakelijkstellingsbeschikking tevens een
bedrag aan invorderingsrente is opgenomen, wordt over dat bedrag geen rente
in rekening gebracht.De belastingschuldige is in gebreke als de betaling van zijn belastingschuld
niet heeft plaatsgevonden binnen de betalingstermijn die voor de
belastingaanslag geldt.De belastingschuldige wordt ook geacht in gebreke te zijn als de
belastingaanslag op grond van artikel 10 van de wet terstond invorderbaar
is.Als de ontvanger aan de belastingschuldige een beschikking heeft gestuurd
waarin hij toezegt geen verdere invorderingsmaatregelen tegen de
belastingschuldige meer te nemen, kan een derde voor de desbetreffende
belastingschuld niettemin aansprakelijk worden gesteld.Mits die mogelijkheid uitdrukkelijk in de beschikking is vermeld.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Op grond van het bepaalde in artikel 49, zesde lid, van de wet moet de
ontvanger de aansprakelijkgestelde desgevraagd op de hoogte stellen van de
gegevens over de belasting waarvoor hij aansprakelijk is gesteld.Tot de gegevens die op grond van genoemde bepaling moeten worden verstrekt,
behoren in elk geval de stukken die op de zaak betrekking hebben als bedoeld
in de artikelen 7:4 en 8:42 Awb . Hieronder worden verstaan alle stukken die
bij het nemen van het besluit een rol hebben gespeeld. Naast de gegevens die
zijn vastgelegd in de genoemde stukken moeten desgevraagd ook andere
gegevens worden verstrekt, mits die gegevens redelijkerwijs van belang
kunnen worden geacht voor het maken van bezwaar of het instellen van beroep.
De gegevens worden - na een daartoe strekkend verzoek van de aansprakelijk
gestelde - vooruitlopend op het indienen van een bezwaarschrift of op het
instellen van beroep verstrekt.Hoewel artikel 49, zesde lid, van de wet betrekking heeft op de gegevens
over de belasting, is goedgekeurd dat de gegevensverstrekking zich daartoe
niet beperkt, maar mede betrekking heeft op (alle) andere aspecten van de
aansprakelijkheidsbeslissing. Voorwaarde is wel dat deze gegevens hetzij
gerekend kunnen worden tot de stukken die op de zaak betrekking hebben als
hiervoor genoemd, hetzij redelijkerwijs van belang kunnen worden geacht voor
het maken van bezwaar tegen de aansprakelijkheidsbeschikking of het
instellen van beroep tegen daarop volgende beslissingen.De ontvanger zal zich in beginsel eerst verhalen op vermogensbestanddelen
van de belastingschuldige voordat hij overgaat tot uitwinning van de
vermogensbestanddelen van de aansprakelijkgestelde, tenzij zich een situatie
voordoet als bedoeld in artikel 14.1.4, laatste volzin, van de
leidraad.Als de ontvanger een derde aansprakelijk kan stellen op grond van meer dan
één fiscale of civielrechtelijke aansprakelijkheidsbepaling, dan hoeft hij
daarbij geen volgorde in acht te nemen. Hetzelfde geldt als de ontvanger
verscheidene derden op grond van dezelfde dan wel op grond van verschillende
aansprakelijkheidsbepalingen aansprakelijk kan stellen.Dit geldt niet in de gevallen waarvoor in de wet of deze leidraad anders is
bepaald.Een bezwaarschrift tegen de beschikking aansprakelijkstelling wordt tevens
aangemerkt als een verzoek om uitstel van betaling.[vervallen]Tijdens de civiele procedure volgend op een betwisting op grond van het tot
1 december 2002 geldende recht vinden geen invorderingsmaatregelen plaats.
Bij vrees voor onverhaalbaarheid kunnen wel conservatoire maatregelen worden
genomen.Eveneens vindt tijdens de civiele procedure geen verrekening plaats van uit
te betalen bedragen ten name van de aansprakelijkgestelde met een
aansprakelijkheidsschuld. Bij vrees voor onverhaalbaarheid kan conservatoir
beslag worden gelegd op het uit te betalen bedrag.De ontvanger wijzigt zijn eis als in de fiscale procedure die de
belastingschuldige voert een onherroepelijke uitspraak is gedaan met
betrekking tot de hoogte van de belastingaanslag die leidt tot aanpassing
van het bedrag van de aansprakelijkheidsschuld, en artikel 50, zesde lid,
van de wet (oud) van toepassing is.51Conservatoir beslag bij aansprakelijkheidDe versnelde invordering op grond van de artikelen 10 en 15 van de
wet is niet van toepassing op een aansprakelijkgestelde. Wel heeft de
ontvanger de mogelijkheid om conservatoir beslag te leggen op grond van
artikel 51 van de wet met toepassing van de regels van het Wetboek van
Burgerlijke Rechtsvordering.In aansluiting op artikel 51 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over conservatoir beslag en uitstel in verband met bezwaar.51.1. Conservatoir beslag en uitstel in verband met bezwaarAls er conservatoir beslag ligt en de aansprakelijkgestelde verzoekt om
uitstel van betaling in verband met een bezwaar tegen de beschikking, dan
verleent de ontvanger alleen uitstel van betaling als er zekerheid wordt
gesteld.52Betalingstermijn beschikking aansprakelijkstellingOp grond van artikel 52, eerste lid, van de wetheeft de
aansprakelijkgestelde een betalingstermijn van zes weken na dagtekening
van de beschikking van de aansprakelijkstelling.Als na het verstrijken van deze termijn geen betaling heeft
plaatsgevonden en geen bezwaarschrift tegen de beschikking is ingediend,
is het in de beschikking vermelde bedrag invorderbaar.In aansluiting op artikel 52 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over vermindering van de belastingaanslag.52.1. Vermindering van de belastingaanslag en
aansprakelijkstellingAls de inspecteur de aanslag vermindert, past de ontvanger het bedrag van de
aansprakelijkstellingsbeschikking aan voor zover dat voortvloeit uit de
vermindering en deelt dat mee aan de aansprakelijkgestelde.53Aansprakelijkheid: verhaalsrechten en kwijtscheldingDe ontvanger heeft op grond van het bepaalde in artikel 53 recht om
ook de regels voor de verrekening (artikel 24 van de wet met
uitzondering van het derde lid) toe te passen voor een
aansprakelijkgestelde. Dit leidt ertoe dat een openstaande
aansprakelijkheidsschuld kan worden verrekend met een aan de
aansprakelijkgestelde uit te betalen bedrag.Als de aansprakelijkgestelde niet in staat is - anders dan met
buitengewoon bezwaar - de belastingschuld waarvoor hij aansprakelijk is
gesteld geheel of gedeeltelijk te voldoen, dan kan aan hem op verzoek
ontslag van betalingsverplichting worden verleend.In aansluiting op artikel 53 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over geen zelfstandige verjaring van de aansprakelijkheidsschuld.53.1. Geen zelfstandige verjaring van de
aansprakelijkheidsschuldEen aansprakelijkheidsschuld (beschikking ex artikel 49 van de wet) is niet
voor zelfstandige verjaring vatbaar. Door verjaring van de belastingaanslag
waarvoor aansprakelijk is gesteld, eindigt ook het recht van
dwanginvordering en verrekening van de aansprakelijkheidsvordering.54Mededeling aan de aansprakelijkgesteldeArtikel 54 van de wet regelt de uitbetaling van een teruggaaf aan
de aansprakelijkgestelde die het gevolg is van een vermindering van de
belastingaanslag waarvoor hij aansprakelijk is gesteld.In aansluiting op artikel 54 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over geen zelfstandige verjaring van de aansprakelijkheidsschuld.54.1. Betaling teruggaaf aanhouden bij aansprakelijkstellingDe ontvanger houdt de betaling van de teruggaaf - als bedoeld in artikel 54,
eerste lid, van de wet - aan gedurende vier weken na de dagtekening van de
schriftelijke mededeling aan de belastingschuldige.In deze periode kan de belastingschuldige - als de derde zich al voor de
aansprakelijkheidsschuld op hem heeft verhaald - derdenbeslag leggen onder
de ontvanger op het bedrag van de teruggaaf. In de derdenbeslagprocedure zal
worden uitgemaakt aan wie de ontvanger het bedrag van de teruggaaf moet
betalen.55tot en met 57Er zijn in deze leidraad op artikelen 55 tot en met 57 van de wet geen
beleidsregels gemaakt.Deze bepalingen zijn niet van toepassing voor de gemeente.58Informatieverplichtingen van de belastingschuldige of de
aansprakelijkgesteldeArtikel 58 van de wet regelt de verplichting voor de belastingschuldige en
de aansprakelijkgestelde tot het verstrekken van gegevens en inlichtingen en
het ter beschikking stellen van gegevensdragers die voor de invordering van
de 'eigen' belastingschulden van belang zijn. Verder regelt artikel 58 van
de wet de identificatieverplichting tegenover de ontvanger.Onder de gegevens die voor de invordering van de 'eigen' belastingschulden
van de belastingschuldige van belang zijn, vallen ook de gegevens die de
ontvanger nodig heeft om te beoordelen of hij mogelijk derden aansprakelijk
kan stellen.In aansluiting op artikel 58 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
geen invorderingsonderzoek tijdens een gerechtelijke procedure;
gegevens voor invordering ‘eigen’ belastingschulden.
Het is de ontvanger niet toegestaan een invorderingsonderzoek te doen
instellen, nadat de rechter de ontvanger in de gelegenheid heeft gesteld
bewijs te leveren voor in een procedure aangevoerde stellingen, indien en
voor zover dat onderzoek wordt ingesteld om gegevens te verwerven om dat
bewijs te kunnen leveren.Onder gegevens die voor de invordering van de ‘eigen’ belastingschulden van
de belastingschuldige van belang zijn, vallen ook de gegevens die de
ontvanger nodig heeft om te beoordelen of hij mogelijk derden aansprakelijk
kan stellen.59Informatieverplichting: gegevensdragers bij een derdeOp grond van artikel 249 van de Gemeentewet is artikel 59 van de wet niet
van toepassing bij de invordering van gemeentelijke belastingen.Artikel 59 legt aan degene die de boekhouding of gegevens van de
belastingschuldige of aansprakelijkgestelde (bij)houdt de verplichting op de
gevraagde gegevens aan de ontvanger van de rijksbelastingdienst te
verstrekken. Het artikel kan op grond van artikel 246a van de Gemeentewet
bij algemene maatregel van bestuur geheel of gedeeltelijk van toepassing
worden verklaard voor gemeentelijke belastingen. In de betreffende algemene
maatregel van bestuur, het Besluit gegevensverstrekking gemeentelijke
belastingheffing (Stb. 1995, 346) is ten aanzien van de invordering geen
bepaling opgenomen die overeenkomt met artikel 59. In artikel 7 van het Besluit gegevensverstrekking is alleen bepaald dat de
rijksbelastingdienst desgevraagd gegevens en inlichtingen moet verstrekken
over de inkomens- en vermogenspositie van de belastingschuldige die een
verzoek om kwijtschelding van gemeentelijke belasting heeft gedaan op de
voet van artikel 26 van de wet . Bij de beoordeling van een ingediend
kwijtscheldingsverzoek kunnen de opgegeven inkomens- en vermogensgegevens
worden geverifieerd bij de rijksbelastingdienst.60Formele bepalingen voor de informatieverplichtingenArtikel 60 van de wet regelt de formele bepalingen voor de
informatieverplichtingen.In aansluiting op artikel 60 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
het stellen van een redelijke termijn voor verstrekken van
informatie;
de kwaliteit van de gegevens en wijze van verstrekking of
beschikbaar stellen.
De ontvanger stelt een redelijke termijn voor het verstrekken van de
gegevens en inlichtingen of het ter beschikking stellen van de
gegevensdragers.Als de ontvanger belang heeft bij een spoedige verstrekking of
beschikbaarstelling kan deze termijn ook terstond zijn.Als de opgevraagde gegevens niet duidelijk, stellig en zonder voorbehoud
worden verstrekt, herhaalt de ontvanger zijn verzoek en vordert hij op basis
van artikel 60, eerste lid, van de wet correcte en concrete gegevens.Als de gegevens ook na herhaald verzoek niet voldoen aan de gestelde eisen,
beoordeelt de ontvanger of hij een civiele procedure begint of de
strafsancties van Hoofdstuk VIII van de wet toepast.Aan de belastingschuldige die niet voldoet aan de verplichting van artikel
60, tweede lid, van de wet , kan de ontvanger een verzuimboete als bedoeld
in artikel 63b, tweede lid, van de wet opleggen.Gegevensverstrekking vindt in beginsel uitsluitend schriftelijk plaats. In
uitzonderingssituaties kan de ontvanger toestaan dat de gegevens mondeling
worden verstrekt. In verband met de bewijsvoering zorgt de ontvanger voor
een vastlegging van het gesprek.61Geen geheimhoudingsplicht bij de informatieverplichtingenArtikel 61 van de wet bepaalt voor de in de artikelen 58, 59 en 60
van de wet opgenomen verplichtingen dat niemand zich op geheimhouding
kan beroepen, zelfs niet als die geheimhoudingsverplichting bij
wettelijk voorschrift zou zijn opgelegd.In aansluiting op artikel 61 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over niet van de administratie gescheiden (beroeps-)vertrouwelijke
gegevens.61.1. Niet van de administratie gescheiden (beroeps-) vertrouwelijke
gegevensDe ontvanger heeft alleen belang bij die gegevens en inlichtingen en
gegevensdragers die hem inzicht verschaffen in de financiële positie van de
belastingschuldige.Doorgaans zijn de beroepsvertrouwelijke gegevens en de financiële gegevens
gescheiden. Als het onvermijdelijk is dat de ontvanger privacygegevens onder
ogen krijgt, vormt dit geen grond om de verstrekking van gegevens of de
beschikbaarstelling van gegevensdragers te weigeren. De ontvanger is op
grond van artikel 67, eerste lid, van de wet gehouden tot geheimhouding van
die gegevens.62Informatieverplichtingen van de administratieplichtigeOp grond van artikel 249 van de Gemeentewet is artikel 62 van de wet niet
van toepassing bij de invordering van gemeentelijke belastingen.Artikel 62 van de wet legt aan derden de verplichting op om
gegevens en inlichtingen die voor de invordering van belang kunnen zijn
te verstrekken aan de ontvanger van de rijksbelastingdienst. In artikel
246a van de Gemeentewet is bepaald dat bij algemene maatregel van
bestuur regels kunnen worden gesteld om de en 62 van de Invorderingswet
1990 geheel of gedeeltelijk van toepassing te verklaren of een
overeenkomstige bepaling vast te stellen. In de betreffende algemene
maatregel van bestuur, het Besluit gegevensverstrekking gemeentelijke
belastingheffing is ten aanzien van de invordering geen bepaling
opgenomen die overeenkomt met artikel 62. In een aantal gevallen kunnen
gemeenten echter toch gebruik maken van inlichtingen van derden. Het kan
daarbij gaan om de volgende gevallen:
Verschaffing inlichtingen door de rijksbelastingdienst. De
Staatssecretaris van Financiën heeft in onderdeel 2.1.1.3 van
het Voorschrift informatieverstrekking 1993 bepaald dat aan
gemeenten desgevraagd informatie wordt verstrekt voor zover die
zijn belast met de uitvoering van de belastingwet of invordering
op basis van de Invorderingswet 1990. Op grond van dit
voorschrift kunnen aan de rijksbelastingdienst ten aanzien van
een derde bijvoorbeeld gegevens over werkgevers of uitkerende
instanties worden gevraagd indien een beslag op loon of
uitkering wordt overwogen. Opgemerkt wordt dat het voorschrift
geen wettelijke verplichting aan de rijksbelastingdienst oplegt
tot het verstrekken van inlichtingen.
Inlichtingenplicht derden op grond van artikel 475g
Rv.
62,63 en 63a, 63b, 63c en 64Er zijn in deze leidraad op de artikelen 63, 63a, 63b, 63c en 64 van de wet
geen beleidsregels gemaakt.65Niet nakomen informatieverplichting: strafmaat voor misdrijfBij het niet of niet correct nakomen van een verplichting tot het
verstrekken van gegevens of het ter beschikking stellen van
gegevensdragers, kan sprake zijn van opzet.In artikel 65, eerste en tweede lid, van de wet wordt de strafmaat
voor dit strafbare feit gegeven. De beide straffen die in die leden zijn
genoemd, kunnen cumulatief worden toegepast. Artikel 65a van de wet
merkt dit strafbare feit aan als een misdrijf.Het derde lid van artikel 65 van de wet bevat de zogenaamde
'inkeerregeling':het recht op strafvervolging vervalt als een persoon
tijdig tot inkeer komt en alsnog zorgt voor een juiste en volledige
verstrekking van informatie.In aansluiting op artikel 65 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over de reikwijdte opzetcriterium bij een misdrijf.65.1. Reikwijdte opzetcriterium bij misdrijfDe vereiste opzet voor de toepassing van artikel 65, eerste en tweede lid,
van de wet behoeft zich niet uit te strekken tot het feit dat te weinig
belasting wordt ingevorderd.65aen artikel 66Er zijn in deze leidraad op artikel 65a en artikel 66 van de wet geen
beleidsregels gemaakt.67GeheimhoudingsplichtArtikel 67 van de wet regelt de geheimhoudingsplicht. In het tweede
lid van dat artikel is bepaald dat de geheimhoudingsplicht niet geldt
als:
bekendmaking verplicht is volgens een wettelijk
voorschrift;
sprake is van structurele gegevensverstrekking aan
bestuursorganen die bij ministeriële regeling (voor de gemeente
geldt: bij besluit van het college) zijn
aangewezen;
de bekendmaking plaatsvindt aan de belastingschuldige zelf
voor zover deze gegevens door of namens hem zijn
verstrekt.
Daarnaast kan het college op grond van het derde lid ontheffing van de
geheimhoudingsplicht verlenen.In aansluiting op artikel 67 van de wet beschrijft dit artikel het beleid
over:
bekendmaking gegevens op verzoek van de belastingschuldige
zelf;
informatieverstrekking aan gerechtsdeurwaarder over periodieke
betalingen.
Als de belastingschuldige zelf verzoekt informatie te geven over de
belastingschulden die hij heeft, zal de ontvanger die informatie ook kunnen
verstrekken zonder de geheimhoudingsplicht te schenden. Ontheffing door het
college is in dat geval niet nodig.Overigens kunnen er situaties zijn die het verstrekken van informatie op
verzoek van de belastingschuldige zelf om andere reden onwenselijk maken
(bijvoorbeeld in strafzaken).Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.68tot en met 72Er zijn in deze leidraad op de artikelen 68 tot en met 72 van de wet geen
beleidsregels gemaakt.69Is niet toepassing voor de gemeente.73InsolventieproceduresIn dit artikel is het volgende beleid over insolventieprocedures
opgenomen:
de algemene uitgangspunten insolventieprocedures;
insolventieprocedure en wettelijke schuldsanering;
insolventieprocedure en surseance;
insolventieprocedure en faillissement;
insolventieprocedure: minnelijke schuldsanering door leden van de
Vereniging voor schuldhulpverlening en sociaal bankieren ("NVVK") of
gemeenten;
insolventieprocedure: minnelijke schuldsanering door anderen dan
leden van de NVVK of gemeenten;
insolventieprocedures en akkoorden.
Uiterlijk veertien dagen vóór de verificatievergadering meldt de ontvanger
zijn vorderingen ter verificatie aan bij de bewindvoerder. Daarbij wordt er
van uitgegaan dat belastingschulden die naar tijdvak worden geheven, geacht
worden van dag tot dag te ontstaan.De ontvanger meldt ook conserverende belastingschulden ter verificatie aan
bij de bewindvoerder.Voor het indienen van vorderingen in het faillissement wordt verwezen naar
artikel 19.2 van deze leidraad.Aansprakelijkstelling voor belastingaanslagen tijdens zowel het
faillissement als tijdens de wettelijke schuldsaneringsregeling is
mogelijk.De ontvanger ziet er op toe dat de boedelschulden tijdig door de curator
worden voldaan. Als belastingschulden die als boedelschulden kunnen worden
aangemerkt, ten onrechte niet worden voldaan, wendt de ontvanger zich in
beginsel eerst tot de curator teneinde informatie te verkrijgen over de
toestand van de boedel en zo mogelijk langs minnelijke weg alsnog voldoening
te bewerkstelligen. Als dit niet leidt tot een bevredigende oplossing wendt
de ontvanger zich met zijn grieven tot de rechter-commissaris. In het
uiterste geval kan de ontvanger rechtstreeks verhaal zoeken op de
boedel.Het voorgaande is ook van toepassing bij een wettelijke
schuldsaneringsregeling.Bij de invordering van boedelschulden kan de ontvanger tijdens de wettelijke
schuldsaneringsregeling niet het faillissement van de schuldenaar
aanvragen.Belastingschulden ontstaan gedurende een surseance zijn boedelschulden in
het faillissement (zie artikel 19.2.2 van deze leidraad).Als de curator een gerechtelijke procedure (niet zijnde de
bestuurdersaansprakelijkheidsprocedure) moet aanspannen om een bate voor de
boedel te kunnen realiseren, en de aanwezige baten van de boedel niet
toereikend zijn om de proceskosten te voldoen, kan de curator bij de
ontvanger een gemotiveerd verzoek indienen om garantstelling voor het bedrag
dat niet uit de boedel kan worden voldaan.Bij de beoordeling van het verzoek neemt de ontvanger als uitgangspunt
dat:
de boedel bij de actie van de curator moet zijn gebaat;
de ontvanger (een deel van) de in het faillissement ingediende
vordering zal kunnen innen.
Daarnaast stelt de ontvanger de eis dat de schuldeisers - die bij een
verdeling van de activa eveneens zullen profiteren van de vermoedelijke
opbrengst van de procedure - bereid zijn om naar evenredigheid mee garant te
staan voor de proceskosten. Dit geldt ook voor boedelschuldeisers. Als een
bewindvoerder in de wettelijke schuldsaneringsregeling de ontvanger een
verzoek om garantstelling doet, treedt de ontvanger in overleg met het
college.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Voor uitstel van betaling in relatie tot faillissement en WSNP wordt
verwezen naar artikel 25.1.4 en artikel 25.4.4 van deze leidraad.Zie voor kwijtschelding in relatie tot faillissement en WSNP artikel 26.1.9
van deze leidraad.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Voor de situatie dat een belastingschuldige, ten aanzien van wie de
schuldsaneringsregeling natuurlijke personen van toepassing is verklaard,
verzoekt om kwijtschelding van nadien opgekomen belastingschulden die niet
zijn aan te merken als boedelschuld, wordt verwezen naar artikel 26.2.17 van
deze leidraad.Belastingvorderingen waarop de wettelijke schuldsaneringsregeling van
toepassing is en voor zover die na de beëindiging op grond van artikel 356,
tweede lid, FW onvoldaan zijn gebleven, zijn aan te merken als natuurlijke
verbintenissen ongeacht of de vorderingen door de ontvanger bij de
bewindvoerder zijn aangemeld.Met betrekking tot te betalen belastingaanslagen die betrekking hebben op de
periode waarin de wettelijke schuldsaneringsregeling van toepassing was en
die zijn vastgesteld na beëindiging (met schone lei) van die regeling, zal
de ontvanger in beginsel afzien van invordering. Daarbij geldt dat aannemelijk moet zijn dat:
de bewindvoerder de aan de betreffende aanslag voorafgaande
voorlopige aanslagen voldoende op juistheid heeft getoetst; en
over de resultaten van die toetsing in voorkomend geval tijdig
contact heeft opgenomen met de gemeente.
Belastingteruggaven die zijn vastgesteld nadat de toepassing van de
wettelijke schuldsaneringsregeling is geëindigd en die betrekking hebben op
een periode vóór de uitspraak van de toepassing van de wettelijke
schuldsaneringsregeling kan de ontvanger verrekenen met de vorderingen die
tot een natuurlijke verbintenis zijn getransformeerd.Met betrekking tot belastingteruggaven die betrekking hebben op de periode
voor de beëindiging (met schone lei) van de wettelijke
schuldsaneringsregeling en die worden vastgesteld na beëindiging van die
regeling, geldt het volgende. Teruggaven (na mogelijke verrekening met
openstaande schulden) van minder dan [€ 500] worden uitbetaald aan de
belastingschuldige zelf. Indien de belastingteruggave (na mogelijke
verrekening met openstaande schulden) [€ 500] of meer bedraagt, zal de
ontvanger contact opnemen met de gewezen bewindvoerder om met hem te
overleggen of de vereffening moet worden heropend.Ook na beëindiging van de wettelijke schuldsaneringsregeling kan de
ontvanger derden nog aansprakelijk stellen voor niet-betaalde
belastingaanslagen die als natuurlijke verbintenissen moeten worden
aangemerkt.Reeds in gang gezette aansprakelijkheidsprocedures kan de ontvanger
voortzetten.Voor uitstel van betaling in relatie tot surseance wordt verwezen naar
artikel 25.1.4 en 25.4.4 van deze leidraad.Voor kwijtschelding in relatie tot surseance wordt verwezen naar artikel
26.1.9 van deze leidraad.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.De belastingaanslag(en) waarvoor de ontvanger het faillissement aanvraagt,
moet(en) onherroepelijk vaststaan of in redelijkheid materieel verschuldigd
worden geacht. Een faillissementsaanvraag blijft achterwege als de
belastingschuldige aantoont dat de betalingsonmacht van korte duur is.Voor een voorlopige aanslag vraagt de ontvanger slechts een faillissement
aan als:
die aanslag is gevolgd door een definitieve aanslag; of
naast de voorlopige aanslag ook andere aanslagen onbetaald zijn
gebleven.
Als sprake is van een rechtspersoon die geen activiteiten meer uitoefent, en
bovendien bekend is dat geen baten aanwezig zijn, dan wordt de voorkeur
gegeven aan het treffen van maatregelen die moeten leiden tot ontbinding van
die rechtspersoon boven het aanvragen van het faillissement van die
rechtspersoon.Het aanvragen van het faillissement van een particulier blijft achterwege
als wordt verwacht dat de ontvanger de eventuele vermogensbestanddelen ook
geheel of nagenoeg geheel zonder faillissement kan uitwinnen, zelfs als
daarbij niet de gehele schuld wordt voldaan.Particulieren zijn in dit verband natuurlijke personen die niet een
onderneming drijven of zelfstandig een beroep uitoefenen en waarvan niet
aannemelijk is dat zij van plan zijn dit te doen.Voor zover de openstaande belastingschulden het gevolg zijn van
bedrijfsvoering of uitoefening van een zelfstandig beroep, worden
natuurlijke personen die hun bedrijf of zelfstandige beroepsuitoefening
hebben gestaakt in dit verband niet beschouwd als particulieren.Als de belastingschuldige - voordat de faillissementsaanvraag in behandeling
is genomen - een verzoek om kwijtschelding doet, dan wel een
buitengerechtelijk akkoord aanbiedt (een en ander in de zin van artikel 73.6
van deze leidraad), dan zal de ontvanger de faillissementsaanvraag aanhouden
dan wel intrekken om het verzoek dan wel het aanbod aan een nader oordeel te
onderwerpen.Hiervan wordt afgeweken als op voorhand duidelijk is dat het verzoek dan wel
het aanbod louter is gedaan om de behandeling van de faillissementsaanvraag
te traineren. Er wordt ook van afgeweken als het aanbod onvoldoende past binnen het door
de gemeente gehanteerde kwijtscheldingsbeleid respectievelijk het in het
kwijtscheldingsbeleid opgenomen saneringsbeleid, en/of gebaseerd is op een
onjuiste voorstelling van zaken. In deze gevallen wijst de ontvanger het
verzoek dan wel het aanbod bij beschikking gemotiveerd af, zonder de
faillissementsaanvraag in te trekken of aan te houden.Als de belastingschuldige een verzoek om uitstel van betaling doet, voordat
de rechtbank de faillissementsaanvraag in behandeling heeft genomen, dan zal
de ontvanger de faillissementsaanvraag aanhouden dan wel intrekken om het
verzoek aan een nader oordeel te onderwerpen.De ontvanger doet dit niet als duidelijk is dat het verzoek louter is gedaan
om de behandeling van de faillissementsaanvraag te traineren, of als het
verzoek onvoldoende past binnen het door de gemeente gehanteerde
uitstelbeleid, en/of gebaseerd is op een onjuiste voorstelling van zaken. In
deze gevallen wijst de ontvanger het verzoek bij beschikking gemotiveerd af,
zonder de faillissementsaanvraag in te trekken of aan te houden.De ontvanger moet voor iedere faillissementsaanvraag schriftelijk
toestemming van het college hebben.Als de ontvanger bij zijn faillissementsaanvraag gebruik wil maken van de
vordering van een derde als zogenoemde steunvordering, doet hij dit alleen
als de derde schriftelijk te kennen heeft gegeven hiertegen geen bezwaar te
hebben.Voor het verstrekken van de gegevens van de belastingschuldige geldt niet
hetgeen in artikel 73.4.1 tot en met 73.4.7 is vermeld met betrekking tot
een faillissementsaanvraag door de ontvanger. Wel is voor het verstrekken
van de gegevens toestemming van het college vereist, als het een
belastingschuldige betreft die een bedrijf voert of zelfstandig een beroep
uitoefent waaraan in totaal meer dan vijftig werknemers zijn verbonden. De
gegevens worden uitsluitend schriftelijk verstrekt.Als de ontvanger zelf het initiatief neemt om een andere schuldeiser van de
belastingschuldige te benaderen met het verzoek het faillissement van de
belastingschuldige aan te vragen met gebruikmaking van de belastingschuld
als steunvordering, dan geldt wel hetgeen is vermeld in artikel 73.4.1,
73.4.3, 73.4.6 en 73.4.7 van deze leidraad. In dat geval is dus ook
toestemming van het college vereist.Als de ontvanger gebruik wil maken van de mogelijkheid tot verzet tegen de
faillietverklaring als bedoeld in artikel 10 FW heeft hij hiervoor
toestemming van het college nodig.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.Voor toezending of uitreiking van het aanslagbiljet ingeval van
faillissement wordt verwezen naar artikel 8.1 van deze leidraad.Van de bevoegdheid op grond van artikel 19 van de wet om van de curator
dadelijke voldoening aan de vordering te verlangen wordt verwezen naar
artikel 19.2.3 van deze leidraad.Deze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.De ontvanger maakt in beginsel geen gebruik van de bevoegdheid van artikel
196 FW , om na de beëindiging van een faillissement het proces-verbaal van
de verificatievergadering voor het onbetaald gebleven bedrag tegen de
schuldenaar te executeren. Als er wel aanleiding tot invordering bestaat,
doet de ontvanger dit zoveel mogelijk bij dwangbevel.Bij natuurlijke personen hervat de ontvanger slechts in bijzondere
omstandigheden de invordering na beëindiging van het faillissement. Deze
omstandigheden doen zich onder andere voor als de betrokkene binnen vijf
jaar na het faillissement beschikt over een meer dan modaal inkomen of over
vermogensbestanddelen van substantiële waarde.Als na beëindiging van het faillissement daaruit ontvangen gelden moeten
worden terugbetaald, treedt de ontvanger in verband met artikel 194 FW in
overleg met de curator.Als de belastingschuldige woont of gevestigd is in een lidstaat van de EU -
niet Denemarken - en aldaar in staat van insolventie verkeert terwijl in
Nederland sprake is van een nevenvestiging, kan in Nederland op grond van de
EG-insolventieverordening een zogenoemde territoriale of secundaire
procedure worden geopend.Onmiddellijk na kennisname van de in het buitenland geopende hoofdprocedure,
beoordeelt de ontvanger of hij baat heeft bij het openen van een secundaire
of territoriale procedure in Nederland. Een secundaire procedure betreft
alleen de liquidatieprocedure - dus niet de surseance van betaling - en
wordt afgewikkeld volgens het in Nederland geldende recht. De staat van
insolventie behoeft daarbij niet te worden aangetoond.Als omzetting van een faillissement in een wettelijke
schuldsaneringsregeling mogelijk is, toetst de ontvanger - als de
schuldenaar hier uitdrukkelijk om verzoekt - een door de schuldenaar in het
faillissement aangeboden akkoord aan het beleid ingevolge artikel 19a en 22a
van de regeling.De ontvanger verleent uitstel van betaling voor een periode van maximaal 36
maanden als:
een schuldregelingsovereenkomst in de zin van de Gedragscode
Schuldregeling van de NVVK tot stand is gekomen of een overeenkomst
tot stand is gekomen die dezelfde strekking heeft als die
gedragscode en waarbij voor de berekening van de
aflossingscapaciteit wordt uitgegaan van de door Recofa
gepubliceerde normen;
de schuldhulpverlener lid is van de NVVK of de schuldregeling wordt
uitgevoerd door een gemeente in eigen beheer (zie ook artikel
73.5a);
de schuldregeling betrekking heeft op natuurlijke personen, niet
zijnde ondernemers;
redelijkerwijs mag worden aangenomen dat de belastingschuldige -
afgezien van de formaliteiten die daarvoor verricht moeten worden -
in aanmerking zou komen voor de wettelijke schuldsaneringsregeling
natuurlijke personen;
aan het eind van de looptijd van de schuldregelingsovereenkomst een
bedrag zal zijn betaald van ten minste dezelfde omvang als kan
worden verkregen indien er sprake zou zijn van een wettelijke
schuldsanering.
Op basis van de voorwaarde onder c is de betreffende regeling ook van
toepassing op een ex-ondernemer, als aannemelijk is dat hij in de toekomst
geen bedrijf of niet zelfstandig een beroep zal uitoefenen.De ontvanger verleent het uitstel pas als de schuldhulpverlener hem
schriftelijk heeft bericht dat de overeenkomst tot schuldregeling tot stand
is gekomen.Het uitstel vangt aan met ingang van de datum van de
schuldregelingsovereenkomst. Na totstandkoming van een
schuldregelingsovereenkomst onderzoekt de schuldhulpverlener of een
schuldregeling met de schuldeisers tot stand kan worden gebracht. De
schuldhulpverlener rondt dit onderzoek af binnen 120 dagen, gerekend vanaf
de datum van de schuldregelingsovereenkomst. Wanneer de schuldregeling met de schuldeisers tot stand is gebracht, wordt
de schuldregelingsovereenkomst voortgezet; de schuldhulpverlener stelt de
schuldeisers daarvan schriftelijk op de hoogte. Slaagt de schuldhulpverlener
niet in het tot stand brengen van de schuldregeling, wordt de
schuldregelingsovereenkomst beëindigd.Deze regeling is ook van toepassing op belastingaanslagen waarvan in
beginsel geen kwijtschelding wordt verleend (zoals belastingaanslagen
motorrijtuigenbelasting), omdat de wettelijke schuldsaneringsregeling ook
van toepassing is op die belastingaanslagen.De uitstelregeling geldt voor belastingaanslagen die betrekking hebben op de
(materieel) verschuldigde belasting tot en met de dag van de dagtekening van
de schuldenregelings-overeenkomst en is definitief in die zin dat daarop van
de zijde van de ontvanger in beginsel niet meer kan worden teruggekomen. In
voorkomend geval wordt het bedrag van de verschuldigde belastingen door
middel van schatting bepaald. In het geval de in de vorige volzin bedoelde
schatting naar achteraf blijkt substantieel te laag mocht zijn, kan de
ontvanger daarop alleen terugkomen indien terzake van die belasting ten
tijde van de schatting ten onrechte geen aangifte was gedaan danwel indien
de belastingschuldige of de schuldhulpverlener wisten of behoorden te weten
dat de schatting te laag was.Een schuldhulpverleningstraject vangt in het algemeen aan met een
stabilisatie-overeenkomst tussen de schuldenaar en de schuldhulpverlener als
bedoeld in artikel 73.5.1, onder b. Voor de toepassing van dit artikel wordt
met een stabilisatie-overeenkomst gelijkgesteld een schriftelijke mededeling
van de schuldhulpverlener inhoudend dat hij activiteiten ontplooit die erop
gericht zijn de financiële situatie van de schuldenaar op korte termijn te
stabiliseren.Vanaf de ontvangst van een afschrift van de stabilisatie-overeenkomst neemt
de ontvanger gedurende 120 dagen geen dwanginvorderingsmaatregelen.Vanaf het moment van ontvangst van een afschrift van de
stabilisatie-overeenkomst neemt de ontvanger gedurende vier maanden geen
dwanginvorderingsmaatregelen.Lopende invorderingsmaatregelen schort de ontvanger op, zo nodig in overleg
met de schuldhulpverlener. Voorts vindt verrekening alleen plaats met
teruggaven die betrekking hebben op belasting die (materieel) is ontstaan
tot en met de dag waarop het afschrift van de stabilisatie-overeenkomst is
ontvangen.Als zich bijzondere omstandigheden voordoen kan de voormelde termijn door de
schuldhulpverlener in overleg met de ontvanger met maximaal 120 dagen worden
verlengd.Eventuele gelegde beslagen vervallen zodra een schuldregeling tussen de
schuldenaar en diens schuldeisers tot stand is gekomen ( en de
schuldregelingsovereenkomst dus wordt voortgezet).Verrekening kan plaatsvinden met teruggaven die betrekking hebben op
belasting die (materieel) is ontstaan tot en met de dag waarop het afschrift
van de stabilisatie-overeenkomst is ontvangen.Als sprake is van een verleend uitstel van betaling op grond van een
schuldregelingsovereenkomst, handelt de ontvanger gedurende de periode van
uitstel op dezelfde wijze als bij een wettelijke
schuldsaneringsregeling.Als de belastingschuldige verzoekt om kwijtschelding van belastingschulden
die materieel zijn ontstaan na de dag van de dagtekening van de
schuldenregelingsovereenkomst, dan wordt het verzoek behandeld
overeenkomstig het bestaande beleid.Dit houdt onder meer in dat bij de berekening van de betalingscapaciteit op
het inkomen van de belastingschuldige niet in mindering wordt gebracht dat
deel van het inkomen dat door de schuldhulpverlener wordt beheerd. Verder
wordt opgemerkt dat de middelen die onder beheer van de schuldhulpverlener
berusten, niet worden beschouwd worden als vermogen in de zin van artikel 12
van de regeling.De ontvanger trekt het uitstel in als:
hij niet uiterlijk binnen 120 dagen na de dagtekening van de
schuldregelingsovereenkomst door de schuldhulpverlener schriftelijk
is geïnformeerd dat de schuldregelingsovereenkomst wordt
voortgezet;
de schuldenaar nieuw opkomende belastingschulden die (materieel)
betrekking hebben op belasting verschuldigd na de dag van de
dagtekening van de schuldregelingsovereenkomst, onbetaald laat;
de schuldenaar zijn lopende fiscale verplichtingen niet nakomt;
de schuldenaar zijn schuldeisers tracht te benadelen;
de schuldregelingsovereenkomst wordt beëindigd, anders dan in de zin
van art. 73.5.6.
De ontvanger trekt in de situaties genoemd bij het tweede, derde en vierde
gedachtestreepje het uitstel niet eerder in, dan nadat hij de
schuldhulpverlener een brief heeft gestuurd over zijn voornemen het uitstel
in te trekken als belastingschuldige niet binnen veertien dagen zijn
verplichtingen correct nakomt.Als de ontvanger uitstel van betaling heeft verleend voor de periode van de
MSNP, wordt een schriftelijke kennisgeving van de schuldhulpverlener na
afloop van de overeenkomst tot schuldregeling aangemerkt als het aanbieden
van een buitengerechtelijk akkoord in de zin van artikel 19a van de
regeling.In de kennisgeving moet zijn gesteld dat de overeenkomst na eindcontrole is
beëindigd en de schuldenaar aan zijn verplichtingen heeft voldaan.Met betrekking tot te betalen belastingaanslagen die betrekking hebben op de
periode waarin de minnelijke schuldsaneringsregeling van toepassing was en
die zijn vastgesteld na beëindiging van die regeling, zal de ontvanger in
beginsel, als de schuldenaar aan zijn verplichtingen uit die regeling heeft
voldaan, afzien van invordering. Daarbij geldt dat aannemelijk moet zijn
dat:
de schuldhulpverlener de aan de betreffende aanslag of
terugvordering voorafgaande voorlopige aanslagen/teruggaven of
voorschotten op voldoende juistheid heeft getoetst; en
hij over de resultaten van die toetsing in voorkomend geval tijdig
contact heeft opgenomen met de ontvanger.
Verzoeken om een minnelijke schuldsaneringsregeling gedaan door een persoon
of instelling als bedoeld in artikel 48, eerste lid, van de Wet op het
consumentenkrediet , niet zijnde een NVVK-lid of een gemeente, worden in
behandeling genomen met inachtneming van het volgende. De ontvanger zal een
belangenafweging moeten maken en zich daarbij moeten afvragen of hij al dan
niet tot instemming met de schuldregeling kan komen, in aanmerking genomen
de onevenredigheid tussen het belang dat hij heeft bij de uitoefening van de
bevoegdheid tot weigering en het belang van de schuldenaar dat door die
weigering wordt geschaad.Bij die belangenafweging zullen de volgende omstandigheden een rol kunnen
spelen:
is het schikkingsvoorstel goed en betrouwbaar gedocumenteerd;
is voldoende duidelijk gemaakt dat het aanbod het uiterste is
waartoe de schuldenaar financieel in staat moet worden geacht;
biedt het alternatief van faillissement of schuldsanering enig
uitzicht voor de schuldenaar;
biedt het alternatief van faillissement of schuldsanering enig
uitzicht voor de ontvanger: hoe groot is de kans dat de weigerende
ontvanger dan evenveel of meer zal ontvangen;
bestaat er precedentwerking voor vergelijkbare gevallen;
wat is de zwaarte van het financiële belang dat de ontvanger heeft
bij volledige nakoming;
hoe groot is het aandeel van de weigerende ontvanger in de totale
schuldenlast;
staat de weigerende ontvanger alleen naast de overige met de
schuldregeling instemmende schuldeisers;
is er eerder een minnelijke of een gedwongen schuldregeling geweest
die niet naar behoren is nagekomen.
Als uit de belangenafweging volgt dat kan worden ingestemd met een dergelijk
verzoek dan verleent de ontvanger op het moment van het ingaan van de
schuldregeling voor 36 maanden uitstel van betaling. Artikel 73.5 is zoveel
als mogelijk van overeenkomstige toepassing, met dien verstande dat niet van
toepassing zijn de faciliteiten zoals die gelden in de aanloop voor
verzoeken als bedoeld in artikel 73.5.In het tweede lid van de artikelen 19a en 22a van de regeling zijn
bepalingen opgenomen die de doelstellingen van de WSNP - namelijk het
sluiten van een buitengerechtelijk akkoord met de gezamenlijke schuldeisers
over de sanering van de schulden zonder tussenkomst van een rechter - ook
voor de gemeente laten gelden.Deze bepalingen zijn ook van toepassing op betalingsverplichting van een
aansprakelijkgestelde van wie redelijkerwijs mag worden aangenomen dat de
wettelijke schuldsaneringsregeling op hem van toepassing is.Een verzoek tot het sluiten van een buitengerechtelijk akkoord kan een ieder
indienen, ook de schuldenaar.De ontvanger moet zich er eerst van verzekeren of redelijkerwijs mag worden
aangenomen dat de wettelijke schuldsaneringsregeling van toepassing zal
worden verklaard. Van belang voor de beantwoording van die vraag is artikel
288 FW dat de weigeringsgronden voor de rechter bevat op een verzoek om
toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling.De betaling van het aangeboden bedrag moet in beginsel ineens plaatsvinden.
Als de ontvanger bij wijze van uitzondering instemt met betaling in
termijnen eist hij zekerheid.Als in het buitengerechtelijk akkoord belastingschulden zijn begrepen
waarvoor derden aansprakelijk kunnen worden gesteld, neemt de ontvanger als
voorwaarde op dat de kwijtschelding pas wordt geëffectueerd op het moment
dat op grond van die aansprakelijkheid geen baten meer kunnen worden
verkregen. De ontvanger ziet van deze voorwaarde af als in het aangeboden bedrag de
baten in de aansprakelijkheid tot uitdrukking komen.Als de ontvanger toetreedt tot een buitengerechtelijk akkoord verleent hij
kwijtschelding voor het deel van de belastingschuld dat onbetaald blijft,
nadat hij het bedrag dat hem op grond van het akkoord toekomt, heeft
ontvangen. Zo nodig stelt hij een derdebeslagene of houder van penningen op
de hoogte van het verval van het beslag en zorgt hij voor doorhaling van een
beslag op een registergoed.De betaling van het aangeboden bedrag moet in beginsel ineens plaatsvinden.
Als de ontvanger bij wijze van uitzondering instemt met betaling in
termijnen eist hij zekerheid.Als in het akkoord belastingschulden zijn begrepen waarvoor derden
aansprakelijk kunnen worden gesteld, neemt de ontvanger als voorwaarde op
dat de kwijtschelding pas wordt geëffectueerd op het moment dat op grond van
die aansprakelijkheid geen baten meer kunnen worden verkregen. De ontvanger
ziet van deze voorwaarde af als in het aangeboden bedrag de baten in de
aansprakelijkheid tot uitdrukking komen.Als de ontvanger vrijwillig toetreedt tot een gerechtelijk akkoord verleent
hij kwijtschelding voor het deel van de belastingschuld dat onbetaald
blijft, nadat hij het bedrag dat hem op grond van het akkoord toekomt, heeft
ontvangen.Bij de beoordeling van een akkoord stelt de ontvanger eerst vast op welke
belastingaanslagen het akkoord betrekking heeft. Uitgangspunt daarbij is de
materiële belastingschuld die is ontstaan tot aan de dag dat de wettelijke
schuldsaneringsregeling is uitgesproken of de dag waarop een
buitengerechtelijk akkoord wordt aangeboden.Er rust een inspanningsverplichting op de gemeente om de te saneren schuld
zo volledig mogelijk en tot het juiste bedrag vast te stellen, in die zin
dat de materieel verschuldigde belasting wordt geformaliseerd in een
aanslag.De ontvanger betrekt bestuurlijke boeten, rente en kosten integraal in een
akkoord.[vervallen per 1 januari 2011]Als de rechter in het kader van een wettelijke schuldsanering een
dwangakkoord oplegt aan de gezamenlijke schuldeisers, lijdt de ontvanger het
deel van de belastingschuld dat onvoldaan blijft oninbaar.Aangezien de ontvanger niet heeft ingestemd met het akkoord, verleent hij
geen kwijtschelding. De belastingvorderingen die resteren na het
dwangakkoord blijven als natuurlijke verbintenissen over.73.6.9. Kwijtschelding voor ondernemers bij een saneringsakkoordIndien een akkoord op grond van artikel 22a van de regeling niet mogelijk
is, vindt kwijtschelding voor ondernemers uitsluitend plaats bij een
zogenoemd saneringsakkoord in de zin van artikel 22 van de regeling. Zie ook
artikel 26.3 van deze leidraad.74Uitstel- en kwijtscheldingsfaciliteitenDeze bepaling is niet van toepassing voor de gemeente.75Kosten van vervolgingDit artikel beschrijft het beleid bij het in rekening brengen van kosten van
vevolging. Met 'vervolgingskosten of kosten' wordt bedoeld de kosten die op
grond van de Kostenwet invordering rijksbelastingen (Kostenwet) in rekening
worden gebracht.Hieronder vallen ook de kosten die verbonden zijn aan de werkzaamheden die
de belastingdeurwaarder verricht voor de invordering op civiele wijze.In dit artikel is het volgende beleid over kosten van vervolging
opgenomen:
gevorderde som bevat geen vervolgingskosten;
aan derden toekomende bedragen;
rechtsmiddelen en vervolgingskosten;
verzoek om vermindering vervolgingskosten aanmerken als
bezwaar;
niet in rekening brengen van vervolgingskosten;
onverschuldigdheid van vervolgingskosten;
niet-verwijtbaarheid en vervolgingskosten;
versnelde invordering en vervolgingskosten;
aansprakelijkgestelden en vervolgingskosten;
geen kwijtschelding van vervolgingskosten;
limitering betekeningskosten dwangbevel.
De gevorderde som bij een aanmaning of dwangbevel (waarvan onderscheidenlijk
sprake is in artikel 2 en artikel 3, eerste lid, van de Kostenwet
invordering rijksbelastingen) is te verstaan als het belastingbedrag
waarvoor de aanmaning of het dwangbevel is uitgevaardigd, dus zonder de
vervolgingskosten en eventuele - pro memorie opgenomen - rente.Onder de bedragen die op grond van artikel 6 van de Kostenwet invordering
rijksbelastingen aan de belastingschuldige in rekening worden gebracht,
vallen:
de kosten van de advertenties als bedoeld in artikel 3, vierde lid ,
en artikel 4, eerste lid, van de Kostenwet invordering
rijksbelastingen ;
de vergoeding van de bewaarder dan wel door hem ingeschakelde
derden;
de kosten van het openen van deuren en huisraad als bedoeld in
artikel 444 Rv;
de kosten van het verrichten van werkzaamheden voor de verkoop ter
plaatse van de in beslag genomen zaken;
de kosten van het verrichten van werkzaamheden door makelaars,
deskundigen en afslagers;
de kosten van het doen overbrengen van de in beslag genomen zaken
als de verkoop elders plaatsvindt.
Om redenen van beleid worden de laatstgenoemde kosten enkel in rekening
gebracht als de verkoop op uitdrukkelijk verzoek van de belastingschuldige
elders gebeurt dan wel als daarbij voornamelijk zijn belang is gediend.
Eventuele gemaakte reiskosten door de gemeente voor de betekening en de
tenuitvoerlegging van het dwangbevel kunnen niet op de belastingschuldige
worden verhaald, evenals mogelijke porti- en telefoonkosten.Als de belastingschuldige in beroep gaat tegen de uitspraak op het bezwaar,
handelt de ontvanger overeenkomstig de voorschriften van het Besluit beroep
in belastingzaken 2005.De ontvanger kan zich beperken tot de stukken die in de procedure over de
toepassing van de Kostenwet relevant zijn.Indiening van een bezwaarschrift of beroepschrift (in hoger beroep) stuit op
grond van artikel 6:16 Awb niet de aanvang of de voortzetting van de
tenuitvoerlegging van de akte van vervolging.Als om uitstel van betaling wordt verzocht, is het beleid dat is verwoord in
artikel 25.1 en 25.2 van deze leidraad van overeenkomstige toepassing.Een verzoek van de belastingschuldige tot vermindering van de in rekening
gebrachte kosten wordt aangemerkt als een bezwaarschrift. Het bepaalde in
artikel 75.3 van deze leidraad is van overeenkomstige toepassing.In de volgende gevallen brengt de ontvanger voor het uitbrengen van exploten
geen vervolgingskosten in rekening:
herhaalde betekening van een dwangbevel;
(herhaalde) betekening van een dwangbevel uitsluitend ter stuiting
van de verjaring;
betekening van een vordering;
betekening aan een minderjarige of onder curatele gestelde als
bedoeld in artikel 13.3 van deze leidraad met dien verstande dat de
eerste betekening wel, maar de tweede betekening (aan de wettelijke
vertegenwoordiger) niet in rekening wordt gebracht;
betekening van een beslissing van het college op een beroepschrift
tegen de inbeslagneming van roerende zaken aan de derde die het
beroepschrift heeft ingediend, de beslagene en zo nodig de
bewaarder, al dan niet gepaard gaande met gehele of gedeeltelijke
opheffing van het beslag;
betekening van een proces-verbaal van overgang van de bewaring van
beslagen roerende zaken, anders dan op verzoek of door toedoen van
de belastingschuldige.
Naast de gevallen waarin ten aanzien van de kostenberekening rekenfouten
zijn gemaakt dan wel een onjuist tarief is gehanteerd, zijn kosten niet
verschuldigd in de volgende gevallen:
Als de betaling op de rekening van de gemeente is bijgeschreven op
of voorafgaand aan de dag waarop de kosten verschuldigd zijn
geworden;
Voor zover na het in rekening brengen van de kosten een afname van
de schuld, anders dan door betaling, kwijtschelding of verrekening
tot stand is gekomen. Deze situatie zal zich voordoen bij
vermindering van belastingaanslagen;
Als er achteraf bezien al voor het in rekening brengen van de kosten
om beleidsmatige redenen aanleiding is geweest om de invordering op
te schorten. Hierbij valt te denken aan:
een schriftelijk ingediend verzoek om uitstel;
een ingediend aanvraagformulier voor kwijtschelding, mits volledig
ingevuld;
een ingediend verzoekschrift bij het college, de raad of de
gemeentelijke ombudsman.
Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat zich omstandigheden kunnen voordoen
waarin het noodzakelijk is de invordering wel voort te zetten. In dat geval
komen de hieraan verbonden kosten vanzelfsprekend niet voor een
tegemoetkoming in aanmerking.Kosten worden in afwijking van het voorgaande altijd in rekening gebracht
als sprake is van trainering van de invordering;
Als na het in rekening brengen van de kosten aan de belastingaanslag
een nieuwe dagtekening is toegekend;
Als een derdenbeslag nooit blijkt te hebben gelegen als bedoeld in
artikel 14.4.1 van deze leidraad;
Als zaken - die in een onroerende zaak aanwezig zijn - zowel in een
beslag op roerende als in een beslag op onroerende zaken zijn
begrepen omdat twijfel bestaat over de vraag of deze zaken roerend
dan wel onroerend zijn en duidelijkheid is verkregen door middel van
welk beslag die zaken moeten worden uitgewonnen. In dat geval zijn
de kosten die verband houden met het niet voortgezette beslag niet
verschuldigd;
Als zaken - die op of in een schip van de belastingschuldige
aanwezig zijn - zowel in een beslag op het schip als in een beslag
op roerende zaken zijn begrepen omdat twijfel bestaat over de vraag
of deze zaken een bestanddeel vormen van het schip dan wel
zelfstandige roerende zaken zijn, en duidelijkheid is verkregen door
middel van welk beslag die zaken moeten worden uitgewonnen. In dat
geval zijn de kosten die verband houden met het niet voortgezette
beslag niet verschuldigd;
Als invorderingsmaatregelen worden getroffen met inachtneming van de
artikelen 10 en 15 van de wet, en de belastingschuldige binnen twee
werkdagen na uitreiking van het aanslagbiljet de openstaande
belastingschuld betaalt.
In uitzonderlijke situaties kan er voor de ontvanger aanleiding bestaan de
in rekening gebrachte vervolgingskosten - hoezeer ook verschuldigd - te
verminderen als de belastingschuldige hier schriftelijk om verzoekt.Van zo’n situatie kan sprake zijn als de belastingschuldige aantoont in
omstandigheden te hebben verkeerd die het hem feitelijk onmogelijk maakten
zijn verplichtingen tijdig na te komen en bovendien de invordering van
vervolgingskosten - gezien de omstandigheden van het specifieke geval-
onredelijk en onbillijk is.Als invorderingsmaatregelen zijn getroffen met inachtneming van de artikelen
10 en 15 van de wet , worden de daaraan verbonden vervolgingskosten niet ten
tijde van het treffen van de genoemde maatregelen in rekening gebracht,
indien en voor zover de belastingschuldige op dat tijdstip nog niet in de
gelegenheid is geweest om van zijn belastingschuld kennis te nemen en deze
te voldoen.De belastingschuldige wordt in elk geval geacht kennis te hebben genomen van
zijn belastingschuld en ook in de gelegenheid te zijn geweest deze te
voldoen, als na de dag waarop het aanslagbiljet aan hem of - in het geval
van rechtspersonen - aan de bestuurder is uitgereikt, twee werkdagen zijn
verstreken.Na het verstrijken van die twee dagen stelt de belastingdeurwaarder de
vervolgingskosten vast bij voor beroep vatbare beschikking. De beschikking
wordt aan de belastingschuldige bekend gemaakt. In de beschikking wordt er
melding van gemaakt dat de kosten dadelijk en ineens invorderbaar zijn.Voor de door aansprakelijkgestelden verschuldigde kosten die het gevolg zijn
van invorderingsmaatregelen die tegen de aansprakelijkgestelde zijn genomen,
is dit hoofdstuk van overeenkomstige toepassing.Kwijtschelding van vervolgingskosten is niet mogelijk wegens vermeende
betalingsonmacht. De ontvanger doet in dat geval ook geen toezegging dat
deze kosten niet zullen worden ingevorderd.Het voorgaande laat onverlet dat kwijtschelding wordt verleend dan wel
kosten buiten invordering worden gelaten, wanneer de hoofdsom wordt
kwijtgescholden dan wel buiten invordering gelaten. Hiervoor wordt verwezen
naar hetgeen is vermeld bij artikel 26 van deze leidraad.Als op dezelfde dag aan een belastingschuldige meerdere ten name van die
belastingschuldige gestelde dwangbevelen worden betekend en de
betekeningskosten in totaal meer zouden bedragen dan het maximumbedrag als
bedoeld in artikel 3, eerste lid van de Kostenwet invordering
rijksbelastingen, zijn niet meer betekeningskosten verschuldigd dan dit
maximumbedrag.76tot en met 79Deze bepalingen zijn niet van toepassing voor de gemeente.80Invordering, Awb en het moment van vaststelling van
(naheffings)aanslagenIn dit artikel is beleid opgenomen met betrekking tot artikel 4:121 van de
Awb en het moment van vaststelling van naheffingsaanslagen.80.1. Tenuitvoerlegging termijndwangbevelEen eenmaal ingestelde vervolging voor één of meer van de vervallen
termijnen van de belastingaanslag wordt met dezelfde voortvarendheid
voltooid als de eindvervolging.80.2. Moment van vaststelling van (naheffings)aanslagenHet overgangsrecht met betrekking tot Afdeling 4.4.1 van de Awb
(Vaststelling en inhoud van de verplichting tot betaling) bepaalt kort
gezegd het volgende. Op een betalingsverplichting die is vastgesteld of
ontstaan voor 1 juli 2009 geldt het recht van voor die datum. Voor
betalingsverplichtingen van na 1 juli 2009 geldt de genoemde afdeling 4.4.1. Bij aanslagbelastingen geldt als moment van vaststelling de datum van
dagtekening van de aanslag. Bij aangiftebelastingen wordt voor het moment
van vaststelling aangesloten bij de dagtekening van de
naheffingsaanslag.