CVDR195139_1Afstemmingsverordening WWB 2012nlregelingBoxtel2018-07-24BoxtelOnbekendAfstemmingsverordening WWB 2012Onbekendgemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2013-06-18De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en databankrecht2000-01-012015-04-01OnbekendOnbekendGeenAfstemmingsverordening WWB 2012AfstemmingsverordeningHOOFDSTUK1- ALGEMENE BEPALINGENArtikel 1 - BegripsomschrijvingIn deze verordening wordt verstaan onder:

de wet: de Wet werk en bijstand (WWB; Stb. 2003, 375);

het college: het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Boxtel;

de raad: de gemeenteraad van de gemeente Boxtel;

bijstand: algemene en bijzondere bijstand zoals genoemd in artikel 5 sub a van de Wet werk en bijstand;

algemene bijstand : de bijstand ter voorziening in de algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan;

bijzondere bijstand: de bijstand, bedoeld in artikel 35 eerste lid van de Wet werk en bijstand;

bijstandsnorm: de norm zoals gedefinieerd in artikel 5 sub c van de Wet werk en bijstand;

Vervallen per 1-1-2012

belanghebbende: de persoon of het gezin die algemene bijstand, bijzondere bijstand of de

langdurigheidstoeslag ontvangt dan wel een persoon die een uitkering ontvangt krachtens de Anw of de persoon die niet-uitkeringsgerechtigd is;

plicht tot arbeidsinschakeling: de verplichtingen genoemd in artikel 9 eerste lid onder a en b van de Wet werk en bijstand;

voorziening: voorzieningen als bedoeld in artikel 7 eerste lid sub a. van de wet alsmede als bedoeld in artikel 9 tot en met 17 van de Reïntegratieverordening gemeente Boxtel;

traject: het geheel van activiteiten gericht op het verkrijgen van betaalde arbeid, dan wel, ingeval van arbeidsactivering op het verbeteren van de kwaliteiten van de belanghebbende als voortraject van een reïntegratietraject;

inlichtingenverplichting: de verplichtingen genoemd in artikel 17 eerste, tweede en vierde lid van de Wet werk en bijstand en de artikelen 28 tweede lid en 29 eerst lid van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen;

aanvullende verplichtingen: de, overige, aan de bijstand verbonden verplichtingen gebaseerd op de artikelen 55, 56 eerste lid en 57 sub a van de Wet werk en bijstand alsmede de individueel opgelegde verplichtingen welke in een beschikking zijn opgenomen;

tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan: het verrichten van handelingen door belanghebbende dan wel het nalaten daarvan waardoor onnodig een beroep op de bijstand wordt gedaan of wordt voortgezet;

Vervallen per 1-1-2012

maatregel: het gedurende een bepaalde periode, geheel dan wel gedeeltelijk, verlagen van de bijstand of langdurigheidstoeslag op grond van het bepaalde in artikel 18 tweede lid van de wet alsmede op grond van het bepaalde in de afstemmingsverordening;

benadelingsbedrag: het netto bedrag dat redelijkerwijs ten onrechte als bijstand of als langdurigheidstoeslag is of zal worden verleend als gevolg van het niet tijdig, niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenverplichting, de plicht tot arbeidsinschakeling of overige verplichtingen dan wel als gevolg van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid. Het benadelingsbedrag wordt bruto vastgesteld indien de bijstand of de langdurigheidstoeslag in een ander kalenderjaar is verstrekt.

Artikel 2 – (Vervallen per 1-1-2012)Artikel 3 - De berekeningsgrondslag

De maatregel wordt toegepast op de bijstandsnorm.

In afwijking van het eerste lid kan de maatregel ook worden toegepast op de bijzondere bijstand of

de langdurigheidstoeslag indien:

aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met toepassing van artikel 12 van de wet; of

de verwijtbare gedraging van belanghebbende, in relatie met zijn recht op bijzondere bijstand of de langdurigheidstoeslag, daartoe aanleiding geeft.

Artikel4- Het horen van belanghebbende

Voordat een maatregel wordt opgelegd, wordt de belanghebbende in de gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen.

Het horen van belanghebbende kan achterwege worden gelaten indien:

de vereiste spoed zich daartegen verzet;

de belanghebbende reeds eerder in de gelegenheid is gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan;

de belanghebbende niet heeft voldaan aan een verzoek van het college of van een derde aanwie het college met toepassing van artikel 7 van de wet werkzaamheden in het kader van de wet heeft uitbesteed, om binnen een gestelde termijn inlichtingen te verstrekken als bedoeld in artikel 17 van de wet;

er sprake is van zeer ernstige gedragingen als bedoeld in artikel 17 van deze verordening.

Artikel 5 - Het afzien van het opleggen van een maatregel

Het college ziet af van het opleggen van een maatregel indien

elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of

de gedraging meer dan één jaar vóór constatering van die gedraging door het college heeft plaatsgevonden, tenzij de gedraging een schending van de inlichtingenplicht inhoudt en als gevolg van die gedraging ten onrechte bijstand is verleend. Een maatregel wegens schending van de inlichtingenplicht wordt niet opgelegd na verloop van vijf jaren nadat de betreffende gedraging heeft plaatsgevonden.

Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel indien het daarvoor dringende redenen aanwezig acht.

Indien het college afziet van het opleggen van een maatregel op grond van dringende redenen, wordt de belanghebbende daarvan schriftelijk mededeling gedaan.

Artikel 6 - De ingangsdatum en het tijdvak van een maatregel

De maatregel wordt in beginsel opgelegd met ingang van de eerst volgende kalendermaand volgend op de datum waarop het besluit tot het opleggen van de maatregel aan de belanghebbende is bekendgemaakt. Daarbij wordt uitgegaan van de geldende bijstandsnorm, zoals die gold binnen de eerste maand waarin de verwijtbare gedraging heeft plaatsgevonden.

In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende kracht worden opgelegd, onder toepassing van een herzienings- of terugvorderingsbesluit, vanaf de kalendermaand volgend op de datum van de verwijtbare gedraging

Een maatregel wordt in beginsel voor bepaalde tijd opgelegd voor een periode van maximaal drie maanden.

In afwijking van lid 1 wordt de maatregel bij nieuwe uitkeringen opgelegd met ingang van de ingangsdatum van de uitkering.

Indien de belanghebbende jegens wie een maatregel moet worden toegepast niet langer een WWB-uitkering ontvangt van de gemeente die de verlaging moet toepassen, dan heeft het college de bevoegdheid om bij een eventuele nieuwe bijstandsaanvraag binnen 6 maanden na de beëindigingdatum van het vorige recht op bijstand alsnog rekening te houden met de eerdere maatregelwaardige gedraging.

Artikel 7 - De heroverweging van de hoogte en/of duur van een maatregel

Een maatregel die voor een periode van meer dan drie maanden wordt opgelegd, wordt uiterlijk binnen drie maanden nadat deze ten uitvoer is gelegd heroverwogen.

2 In het kader van de in het eerste lid bedoelde heroverweging beoordeelt het college of en in hoeverre de omstandigheden en het gedrag van belanghebbende aanleiding geven te besluitentot herziening, beëindiging of voortzetting van de maatregel.

Het college kan bij een besluit tot voortzetting van de maatregel het percentage van de maatregelverdubbelen, tenzij reeds het maximum percentage is vastgesteld, rekening houdend met de ernstvan de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden van debelanghebbende.

Artikel 8 - Recidive, samenloop en geïndividualiseerde maatregeloplegging

De duur van een maatregel als bedoeld in artikel 2 van deze verordening wordt verdubbeld, indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van een sluit waarbij een maatregel is opgelegd, opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging van dezelfde of hogere categorie dan wel met een zelfde of een hoger benadelingsbedrag, zoals bedoeld in Hoofdstuk 3 en 4 van deze verordening. Met een besluit waarmee een maatregel is opgelegd wordt gelijkgesteld het besluit om daarvan af te zien op grond van dringende redenen als bedoeld in artikel 5 tweede lid van deze verordening.

Indien een belanghebbende zich, na een besluit als bedoeld in het eerste lid, wederom schuldig maakt aan verwijtbare gedragingen van dezelfde of een hogere categorie dan wel met eenzelfde of een hoger benadelingsbedrag, zoals bedoeld in Hoofdstuk 3 en 4 van deze verordening, én die plaatsvinden binnen een periode van 12 maanden na het laatste maatregelrecidivebesluit, kan het college al individualiserend de hoogte en de duur van de op te leggen maatregel vaststellen.

Indien een belanghebbende zich schuldig maakt aan verschillende gelijksoortige dan wel ongelijksoortige, verwijtbare gedragingen zoals genoemd in artikel 2 eerste lid van deze verordening en die tegelijkertijd of binnen een korte periode van maximaal twee maanden plaatsvinden, kan het college al individualiserend de hoogte en de duur van de op te leggen maatregel vaststellen.

Bij de beoordeling van de hoogte en de duur van een geïndividualiseerde maatregel houdt het college nadrukkelijk rekening met het benadelingsbedrag dat redelijkerwijs als gevolg toegerekend kan worden aan het verwijtbaar handelen of nalaten van een belanghebbende.

HOOFDSTUK2- GEEN OF ONVOLDOENDE MEDEWERKING VERLENEN AAN HET VERKRIJGEN OF BEHOUDEN VAN ALGEMEEN GEACCEPTEERDE ARBEID DAN WELAAN VOORZIENINGEN GERICHT OP ARBEIDSINSCHAKELING OF ARBEIDSACTIVERINGArtikel 9 - Indeling in categorieënGedragingen van belanghebbenden waardoor de verplichting op grond van artikel 9 van de wet niet of onvoldoende is nagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën:

Eerste categorie:

het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij de Centrale organisatie werk en inkomen of het niet tijdig laten verlengen van de registratie;

Tweede categorie:

het niet dan wel niet tijdig voldoen aan een oproep om op een aangegeven plaats en tijd teverschijnen in verband met de inschakeling in de arbeid;

het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling dan wel aan een onderzoek naar de geschiktheid voor scholing, opleiding of arbeidsactivering;

het niet-voldoen aan nadere verplichtingen die aan de bijstand verbonden kunnen worden door het college, als bedoeld in artikel 55 WWB.

Derde categorie:

het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen of te aanvaarden in de periode voorafgaande aan de aanvraag tot bijstandsverlening dan wel na de datum van aanvraag;

het niet of onvoldoende nakomen van de verplichting tot gebruik maken van een door het college aangeboden voorziening gericht op arbeidsinschakeling als bedoeld in artikel 9 eerste lid sub b en artikel 10 eerste lid van de wet, waaronder begrepen arbeidsactivering, als dit niet heeft geleid tot het geen doorgang vinden of voortijdige beëindiging van het traject.

gedragingen die overigens de inschakeling in de arbeid belemmeren; (onderdeel d toegevoegd per 1-1-2012)

het niet voldoen aan de aan de ontheffing verbonden re-integratieverplichtingen die een alleenstaande ouder heeft indien hem op grond van artikel 9a WWB 2012 een ontheffing van de arbeidsplicht is verleend en dit niet heeft geleid tot het geen doorgang vinden of voortijdige beëindiging van het traject;

Vierde categorie:

het niet of onvoldoende nakomen van de verplichting tot gebruik maken van een door het college aangeboden voorziening gericht op arbeidsinschakeling als bedoeld in artikel 9 eerste lid sub b en artikel 10 eerste lid van de wet, waaronder begrepen arbeidsactivering, als dit heeft geleid tot het geen doorgang vinden of voortijdigebeëindiging van het traject;

het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid;

het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid.(onderdeel d toegevoegd per 1-1-2012)

Het niet voldoen aan de aan de ontheffing verbonden re-integratieverplichtingen die een alleenstaande ouder heeft indien hem op grond van artikel 9a WWB 2012 een ontheffing van de arbeidsplicht is verleend en dit heeft geleid tot het geen doorgang vinden of voortijdige beëindiging van het traject;

Artikel 10 - Hoogte en duur van de maatregel bij een eerste verwijtbare gedragingOnverminderd artikel 2 tweede lid van deze verordening wordt de maatregel vastgesteld op:

vijf procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij gedragingen van de eerste categorie;

tien procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij gedragingen van de tweede categorie;

twintig procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij gedragingen van de derde categorie;

honderd procent van de bijstandsnorm gedurende een maand bij gedragingen van de vierde categorie.

Artikel 11 - De tijdelijke uitsluiting van een aanspraak op een voorziening

Als een belanghebbende verwijtbaar nalatig blijft bij de nakoming van:

zijn reïntegratieverplichting als bedoeld in artikel 7 tweede lid van de reïntegratieverordening;

de verplichtingen die voortvloeien uit de WWB, de Wet structuur uitvoering werk en inkomen en de reïntegratieverordening;

de verplichtingen die het college aan de aangeboden voorziening heeft verbonden, kan het college beslissen dat een belanghebbende tijdelijk uitgesloten wordt van een aanspraak op een voorziening.

Artikel 4 inzake het horen van belanghebbende en artikel 7 eerste en tweede lid inzake de heroverweging van de hoogte en/of duur van een maatregel zijn van overeenkomstige toepassing.

Artikel 12 - De terugvordering van kosten van een traject ten aanzien van een nietuitkeringsgerechtigde en of ANW-gerechtigdeVervallenHOOFDSTUK3- HET NIET NAKOMEN VAN DE INLICHTINGENPLICHTArtikel 13 - Te laat verstrekken van gegevensIndien een belanghebbende de inlichtingenverplichting op grond van artikel 17 van de wet niet is nagekomen door informatie die van belang is voor de verlening van bijstand of de voortzetting daarvan niet binnen de door het college daartoe gestelde termijn te verstrekken, wordt ten eerste een termijn gegeven van 5 werkdagen om de inlichtingen alsnog te verstrekken. Is de informatie na het verstrijken van de 5 werkdagen niet gegeven dan wordt, met toepassing van artikel 54 van de wet, het recht op bijstand opgeschort en een maatregel opgelegd van 10 % van de bijstandsnorm gedurende een maand, onverminderd artikel 2 tweede lid van deze verordening.Artikel 14 - Het niet verstrekken of het verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen met gevolgen voor de bijstand.

Indien het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht als bedoeld in artikel 17 van de wet, heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van bijstand, wordt de maatregel afgestemd op de hoogte van het benadelingsbedrag.

Onverminderd artikel 2 tweede lid van deze verordening, wordt de maatregel op de volgende wijze vastgesteld:

bij een benadelingsbedrag tot € 1000,- :10% van de bijstandsnorm gedurende een maand;

bij een benadelingsbedrag van € 1000,- tot € 2000, -: 20% van de bijstandsnorm gedurende een maand;

bij een benadelingsbedrag van € 2000,- tot € 4000, -: 40% van de bijstandsnorm gedurende een maand;

bij een benadelingsbedrag van € 4000,- tot het bedrag van de aangiftegrens van de Richtlijn voor strafvordering sociale zekerheidsfraude: 100% van de bijstandsnorm gedurende een maand.

De hoogte van het maatregelbedrag van lid 2 sub a is maximaal het benadelingsbedrag

Artikel 15 - Het niet verstrekken of het verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen zonder gevolgen voor de bijstand of langdurigheidstoeslag

1.Indien het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht, als bedoeld in artikel 17 van de wet, niet heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van bijstand,bedraagt de maatregel, onverminderd artikel 2 tweede lid van deze verordening, tien procent van de bijstand gedurende een maand.

In afwijking van het eerste lid kan het college, indien het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenverplichting niet heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van bijstand of een langdurigheidstoeslag, afzien van het opleggen van een maatregel en volstaan met het geven van een schriftelijke waarschuwing, tenzij het niet of niet behoorlijk nakomen van de verplichting heeft plaatsgevonden binnen een periode van twee jaar te rekenen vanaf de datum waarop eerder aan de belanghebbende eenschriftelijke waarschuwing is gegeven.

HOOFDSTUK4- OVERIGE GEDRAGINGEN DIE LEIDEN TOT EEN MAATREGELArtikel 16 - Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid

Indien een belanghebbende een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan heeft betoond als bedoeld in artikel 18 tweede lid van de wet,uitgezonderd de situatie zoals omschreven in lid 3, wordt een maatregel opgelegd die wordt afgestemd op de periode dat de belanghebbende als gevolg van zijn gedraging eerder of langer recht heeft op bijstand.

Onverminderd artikel 2 tweede lid, wordt de maatregel op de volgende wijze vastgesteld:

bij een periode van 3 maanden of korter : 10% van de bijstandsnorm gedurende een maand;

bij een periode van 3 tot 6 maanden : 10% van de bijstandsnorm gedurende drie maanden;

bij een periode van 6 maanden en langer : 10% van de bijstandsnorm gedurende zes maanden;

Indien een belanghebbende een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan heeft betoond als bedoeld in artikel 18 tweede lid van de wet, door vermogen te snel in te teren, wordt de bijstand verstrekt in de vorm van een geldlening met inachtneming van het bepaalde in artikel 48 van de wet.

In de situatie zoals omschreven in lid 3 wordt de bijstand ter hoogte van 100 % van de voor belanghebbende geldende bijstandsnorm verstrekt in de vorm van een geldlening gedurende de periode waarin hij, naar het oordeel van het college, redelijkerwijs had kunnen voorzien in de noodzakelijke kosten van het bestaan, gelet op de hoogte van het benadelingsbedrag.

Op de in lid 4 bedoelde verstrekte bijstand zal een inhouding plaatsvinden van 10 % ter aflossing van de geldlening vanaf de eerste van de maand waarin de bijstand in de vorm van geldlening wordt verstrekt.

Na de periode van leenbijstand wordt het recht op bijstand om niet voortgezet en zal 10 % van de bijstandsnorm worden aangewend voor aflossing van de verstrekte leenbijstand.

In geval van een verstrekking in het kader van bijzondere bijstand conform artikel 35 WWB kan van verantwoordelijkheid in de voorziening van het bestaan.

De maatregel is gelijk aan de hoogte van het benadelingsbedrag voor de gemeente en voor duur dat de belanghebbende het benadelingsbedrag had kunnen ontvangen.

Artikel 17 - Zeer ernstige misdragingen (lid 2 t/m 4 gewijzigd/toegevoegd per 1-1-2012)

Indien een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover het college of de in zijn opdracht werkende ambtenaren, onder omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de uitvoering van de wet, als bedoeld in artikel 18 tweede lid van de wet, wordt onverminderd artikel 2 tweede lid van deze verordening, al individualiserend een maatregel opgelegd.

Bij zeer ernstige misdragingen kan onderscheid gemaakt worden in:

Het toebrengen van letsel aan personen en / of schade aan goederen of een poging daartoe middels fysiek geweld in de vorm van duwen, trekken, schoppen, slaan, gooien met voorwerpen, spugen.

Het bedreigen van een medewerker met fysiek geweld, waaronder begrepen het hiertoe aanstalten maken.

Het uitschelden van een medewerker

3.

De hoogte van de maatregel bij art. 17, tweede lid, onderdeel a bedraagt een bedrag gelijk aan 100 % van de norm gedurende één maand.

De hoogte van de maatregel bij art. 17, tweede lid, onderdeel b bedraagt een bedrag gelijk aan 50 % van de norm gedurende één maand.

De hoogte van de maatregel bij art. 17, tweede lid, onderdeel c bedraagt een bedrag gelijk aan 20 % van de norm gedurende één maand.4Bij zeer ernstige misdragingen door cliënten van de afdeling Sociale Zaken worden eveneens de richtlijnen voor agressie gevolgd zoals verwoord in het “Handboek veiligheid”, onderdeel “Het omgaan met agressie”.

HOOFDSTUK4aREGELINGEN IN VERBAND MET DE WIJZIGINGEN IN DE WWB EN INTREKKING WIJ 2012. (Toegevoegd per 1-1-2012)Artikel 17 a - Wijziging betekenis begrippen. (Toegevoegd per 1-1-2012)

Waar in deze verordening de begrippen ‘alleenstaande’, ‘alleenstaande ouder’ en ‘gezin’ worden gebruikt, hebben deze vanaf de datum van de inwerkingtreding van de wetswijziging dezelfde betekenis als in artikel 4 van de wet.

Waar in deze verordening wordt gesproken over ‘gehuwde(n)’ of ‘gehuwdennorm’ hebben deze begrippen vanaf de datum van de inwerkingtreding van de wetswijziging dezelfde betekenis als ‘gezin’, bedoeld in artikel 4, respectievelijk ‘gezinsnorm’, bedoeld in artikel 21, eerste lid, van de wet.Artikel 17 b - Onvoldoende meewerken aan plan van aanpak (Toegevoegd per 1-1-2012)Onder ‘gedragingen die overigens de inschakeling in de arbeid belemmeren’ als bedoeld in artikel 9 lid3 sub 3 , wordt vanaf de datum van de inwerkingtreding van de wetswijziging mede verstaan: hetonvoldoende meewerken aan het opstellen, uitvoeren dan wel evalueren van een plan van aanpak.

HOOFDSTUK5- SLOTBEPALINGENArtikel 18 - OvergangsbepalingDeze verordening is ook van toepassing op gedragingen die voor inwerkingtreding van dezeverordening hebben plaats gevonden, voor zover aan belanghebbende, met toepassing van deartikelen 14 tot en met 14f van de Algemene bijstandswet, een maatregel of boete opgelegd hadkunnen worden, als deze bepalingen van kracht zouden zijn gebleven.Artikel 19 - Intrekking eerdere verordeningDe eerder op 11 november 2004 vastgestelde Afstemmingsverordening onder besluitnummer0410538 intrekken met ingang van 1 maart 2006 .Artikel 20 - De inwerkingtredingDeze verordening treedt in werking op de eerste dag na het verstrijken van acht dagen na de datumvan publicatie, doch niet voor 1 maart 2006.Artikel 21 - CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: de Afstemmingsverordening gemeente Boxtel.TOELICHTING BIJ DE AFSTEMMINGSVERORDENING GEMEENTE BOXTELI ALGEMENE TOELICHTINGDe regeling in de Wet werk en bijstandMet de inwerkingtreding van de WWB komt het systeem van boeten en maatregelen van deAlgemene bijstandswet (de artikelen 14 tot en met 14f, nader uitgewerkt in het Maatregelenbesluit enhet Boetebesluit sociale zekerheidswetten) te vervallen. In plaats daarvan zullen gemeenten zelf hunsanctiebeleid moeten gaan vormgeven. De WWB kent slechts één soort sanctie: het verlagen van eenuitkering middels een maatregel op de bijstand dan wel de langdurigheidstoeslag. De boete alspunitatieve sanctie voor uitkeringsgerechtigden die hun inlichtingenplicht hebben geschonden,verdwijnt.Artikel 8 WWB bevat de opdracht aan gemeenten om een maatregelenbeleid in een verordening vastte leggen. Het gaat dan om het verlagen van de bijstand als bedoeld in artikel 18 wwb. Dit artikel luidt:1.Het college stemt de bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen af op de omstandigheden,mogelijkheden en middelen van de belanghebbende.2.Indien de belanghebbende naar het oordeel van het college tekortschietend besef vanverantwoordelijkheid betoont voor de voorziening in het bestaan dan wel de uit deze wet dan welde artikelen 28 tweede lid of 29 eerste lid van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk eninkomen voortvloeiende verplichtingen niet of onvoldoende nakomt, waaronder begrepen het zichjegens het college zeer ernstig misdragen, verlaagt het college overeenkomstig de verordening,bedoeld in artikel 8 eerste lid sub b, de bijstand. Van een verlaging wordt afgezien indien elkevorm van verwijtbaarheid ontbreekt.3.Het college heroverweegt een besluit als bedoeld in het tweede lid binnen een door hem tebepalen termijn die ten hoogste drie maanden bedraagt.4.Bij de toepassing van het eerste lid wordt onder belanghebbende mede verstaan het gezin. In heteerste lid van artikel 18 wordt gesproken over het afstemmen van de bijstand en de daaraanverbonden verplichtingen op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen van debelanghebbende.In deze bepaling wordt benadrukt dat het vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraanverbonden verplichtingen voor de uitkeringsgerechtigden maatwerk is, waarbij recht wordt gedaan aande individuele situatie en de persoonlijke omstandigheden van uitkeringsgerechtigden.In het tweede lid wordt een directe koppeling gelegd tussen de rechten en verplichtingen van uitkeringsgerechtigden:het recht op een uitkering is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten omweer onafhankelijk van de uitkering te worden. Dit betekent dat de vaststelling van de hoogte van deuitkering niet alleen afhangt van de toepasselijke uitkeringsnorm en de beschikbare middelen van debelanghebbende, maar ook van de mate waarin de opgelegde verplichtingen worden nagekomen.Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn verplichtingen niet of inonvoldoende mate nakomt, wordt de uitkering verlaagd. Er is dan dus geen sprake van eenbevoegdheid, maar van een verplichting. Alleen wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt,ziet het college af van zo’n verlaging.Verlaging van de uitkering moet plaatsvinden overeenkomstig een door de gemeenteraad vast testellen verordening. Dit is de afstemmingsverordening.De reikwijdte van de afstemmingsverordeningOpgemerkt wordt dat de wetgever er nadrukkelijk voor gekozen heeft om de rechtswerking van deafstemmingsverordening te beperken tot de WWB. De afstemmingsverordening is derhalve niet vantoepassing op de Ioaw en de Ioaz. Voor deze twee regelingen blijft het Maatregelenbesluit Abw, Ioawen Ioaz van kracht (zie de Handreiking overgangsrecht, pag. 8, december 2003 van het WIS).Voorts zijn er in de WWB geen regels gesteld ten aanzien van zelfstandigen. De regels daarvoor zijnbeschreven in het Bbz. Ook hiervoor geldt dat de wettelijke grondslag voor het opleggen van eenmaatregel zijn rechtsgrond vindt in artikel 14 Abw en het Maatregelenbesluit Abw, Ioaw en Ioaz. Hetvan kracht worden van de afstemmingsverordening laat dit onverlet (zie de Handreikingovergangsrecht, pag. 8, december 2003 van het WIS).Het verlagen van de bijstandOp grond van artikel 18 tweede lid WWB jo. artikel 36 zesde lid WWB heeft de raad de beleidskeuzedat zij zowel de bijstand (dat wil zeggen: algemene bijstand en bijzondere bijstand) als delangdurigheidstoeslag kan verlagen.In deze verordening is er voor gekozen dat maatregelen in beginsel worden opgelegd over de10 Toelichting Afstemmingsverordening gemeente Boxtelbijstandsnorm (de van toepassing zijnde norm algemene bijstand plus eventuele toeslagen).De uitzondering hierop vormt de bijzondere bijstand voor jongeren van 18 tot 21 jaar. Deze groepontvangt een lage algemene bijstandsuitkering die wordt aangevuld door middel van aanvullendebijzondere bijstand in de kosten van levensonderhoud. Indien de maatregel alleen op de lagejongerennorm wordt opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte van de groep 21-jarigen en ouder.In de verordening is het mogelijk gemaakt om slechts in incidentele gevallen een maatregel toe tepassen op de langdurigheidstoeslag.De keuze om niet in zijn algemeenheid maatregelen toe te passen op de langdurigheidstoeslag houdtverband met artikel 36 eerste lid sub c WWB. Op grond van deze bepaling dient het college eenaanvraag voor een langdurigheidstoeslag af te wijzen als iemand gedurende 60 maanden (= vijf jaar)naar het oordeel van het college onvoldoende heeft getracht algemeen geaccepteerde arbeid teverkrijgen en aanvaarden. Deze afwijzingsgrond verhoudt zich niet met een eventuele bevoegdheiddeze toeslag te verlagen.Het ligt niet voor de hand om niet-bijstandsgerechtigden die in aanmerking komen voor eenlangdurigheidstoeslag een maatregel op te leggen. De enige verplichting die zij kunnen schenden inverband met de langdurigheidstoeslag is het verstrekken van geen of onvoldoende gegevenswaardoor het college de rechtmatigheid van het verlenen van deze uitkering niet kan vaststellen. Desanctie die hierop rust is niet het verlagen van de langdurigheidstoeslag, maar het afwijzen van deaanvraag van deze toeslag.Gezien het karakter van de bijzondere bijstand, ligt een verlaging van het uitkeringsbedrag wegensschending van een of meer verplichtingen ook niet in de rede. Wel kan bij de beoordeling of iemand inaanmerking komt voor bijzondere bijstand een rol spelen of betrokkene zijn verplichtingen involdoende mate is nagekomen. Dit geldt dan vooral voor de plicht om voldoende besef vanverantwoordelijkheid te tonen voor de voorziening in het bestaan. Wanneer deze verplichting niet ofonvoldoende wordt nagekomen, stemt het college het recht op bijzondere bijstand af gedurende deperiode dat de belanghebbende het benadelingsbedrag had kunnen ontvangen.Bijstand in de vorm van een geldleningIndien er sprake is van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid door te snel interen vanvermogen en daardoor eerder bijstandsafhankelijk worden, wordt de bijstand verleend in de vorm vaneen geldlening gedurende de periode die van toepassing zou zijn bij verantwoord interen vanvermogen.Hierdoor wordt er geen financieel voordeel behaald door vermogen te snel in te teren. Men moetde geldlening immers terugbetalen middels inhouding op de uitkering, die vanaf het moment vanbijstandsverlening van start gaat.De invoeringstermijn en overgangsregelingGemeenten hadden tot 1 januari 2005 de tijd om de afstemmingsverordening vast te stellen. Tot hetmoment dat de afstemmingsverordening van kracht werd, bleven de artikelen 14 tot en met 14f van deAbw in de gemeente gelden. Dit geldt ook voor het Maatregelenbesluit Abw, Ioaw en Ioaz en hetBoetebesluit sociale zekerheidswetten.De afstemmingsverordening had onmiddellijke werking. Dit betekende dat alle maatregelen die warenopgelegd op grond van de Abw golden als maatregelen die waren opgelegd op grond van de WWB ende afstemmingsverordening op basis van deze wet. Tegelijkertijd dient opgemerkt te worden dat aaneen belanghebbende eerst via een zogenaamde omzettingshercontrole de verplichtingen van deWWB dienen te worden opgelegd, alvorens het college een maatregelbesluit kan nemen indien eenbelanghebbende zijn verplichtingen niet nakomt.Bovendien is de afstemmingsverordening van toepassing op gedragingen die zich vóór deinwerkingtreding van deze verordening hebben voorgedaan wanneer het gaat om de niet-nakomingvan de inlichtingenverplichting en tekortschietend besef van verantwoordelijkheid als bedoeld inhoofdstuk 3 en 4 van deze verordening.Uitzondering hierop vormen zeer ernstige misdragingen jegens het college (en jegens hen die belastzijn met de uitvoering van de wet). Op grond van de Abw kon naar aanleiding van dergelijkegedragingen geen maatregel worden opgelegd. Dit betekent dat alleen zeer ernstige misdragingenvan cliënten die plaatsvinden nadat de gemeentelijke afstemmingsverordening van kracht isgeworden, kunnen leiden tot maatregeloplegging.Regelen in de verordening of in beleidsregelsIn de afstemmingsverordening is bij de invulling van een aantal artikelen met betrekking tot individueleafstemming van maatregelen de mogelijkheid opengelaten voor een nadere invulling middels beleidsregelsvan het college indien dit noodzakelijk mocht blijken in verband met de eisen van rechtsgelijkheiden rechtszekerheid.(toegevoegd per 1-1-2012)ALGEMENE TOELICHTINGAchtergrondVermoedelijk treedt op 1-1-2012 de wetswijziging ‘Wet tot wijziging van de Wet werk en bijstand ensamenvoeging van die wet met de Wet investeren in jongeren gericht op bevordering van deelnameaan de arbeidsmarkt en vergroting van de eigen verantwoordelijkheid van uitkeringsgerechtigden’(kortweg: Wet Aanscherping WWB) in werking. Uitgangspunten van deze wetswijziging zijn:Grotere nadruk op eigen verantwoordelijkheid burger in de voorziening in het bestaan;Versterking van het activerende karakter en de vangnetfunctie van de Wet werk en bijstand (WWB);Aanscherping van de verplichtingen voor bijstandsgerechtigden;Beperking van de doelgroep voor het gemeentelijk minimabeleid.Deze uitgangspunten leiden ertoe dat het wettelijk bijstandsregime substantieel van inhoud verandert.Zo gaat voor jongeren een wettelijke zoektijd van vier weken gelden en hebben zij, anders dan onderhet regime van de Wet investeren in jongeren (WIJ), geen recht meer hebben op een werkleeraanbod,maar op begeleiding bij de vormgeving van hun eigen verantwoordelijkheid op weg naar economischezelfstandigheid.Een belangrijke wijziging in de regelgeving betreft voorts het afschaffen van de bijstand voorinwonende meerderjarige kinderen en ouders en de creatie van een toets op het huishoudinkomen.Voorts worden enkele nieuwe verplichtingen in de WWB opgenomen en wordt de doelgroep voor hetminimabeleid beperkt tot de groep minima met een inkomen tot 110% van de bijstandsnorm.Daarnaast is een verordeningsplicht gecreëerd voor de maatschappelijke participatie van kinderen.Consequenties voor gemeentelijk beleidMede vanwege intrekking van de WIJ per de datum van inwerkingtreding van de wetswijziging hebbende genoemde ontwikkelingen aanzienlijke consequenties voor het gemeentelijk beleid. Dezeconsequenties kunnen als volgt worden gecategoriseerd:De WIJ-verordeningen vervallen per de datum van inwerkingtreding van de wetswijziging. Doordat deWIJ wordt ingetrokken, vervallen de daarop gebaseerde verordeningen eveneens per de datum vaninwerkingtreding van de wetswijziging1. Jongeren vallen door de wetswijziging voortaan onder hetWWB-regime (overgangssituaties daargelaten). Dit roept de vraag op of de huidige WWBverordeningenadequaat voorzien in het regeltechnisch kader voor jongeren, of dat in dieverordeningen nog aanpassingen nodig zijn. Dit is een vraag van regeltechnische maar ook vanbeleidsinhoudelijke aard;Door herdefiniëring van de leefvormen die als afzonderlijk bijstandssubject voor bijstand inaanmerking komen alsmede de totstandkoming van de huishoudtoets wordt de kring vanrechthebbenden kleiner, hebben meerderjarige kinderen en ouders nog slechts gezamenlijk recht opbijstand en treffen misdragingen van deze belanghebbenden het gezamenlijk inkomen. Dit heeftgevolgen voor het gemeentelijk toeslagenbeleid, het maatregelenbeleid en het minimabeleid en roeptde vraag op welke aanpassingen aan de verordeningen noodzakelijk en/of gewenst zijn;De nieuwe verplichtingen voor bijstandsgerechtigden hebben gevolgen voor het maatregelenbeleid enhet re-integratiebeleid en roepen evenzeer de vraag op welke aanpassingen aan de verordeningennoodzakelijk en/of gewenst zijn;De normering van gemeentelijk minimabeleid tot maximaal 110% van de bijstandsnorm kan gevolgenhebben voor de doelgroepomschrijving in de verordening langdurigheidstoeslag De normering kantevens consequenties hebben voor andere delen van het minimabeleid.Waarom een Raadsbesluit met tijdelijke regels?De wetswijziging leidt, zoals gezegd, tot de noodzaak om het gemeentelijk beleid op tal van terreinente heroverwegen. Gelet op de zeer korte invoeringstermijn is het echter uitermate lastig om reeds voorde datum van inwerkingtreding van de wetswijziging dit indringende heroverwegingsproces adequaatte hebben afgerond én vormgegeven. Daarbij komt dat de aanscherping van de WWB per de datumvan inwerkingtreding van de wetswijziging niet op zichzelf staat maar een stap is in een proces dat in2012 vermoedelijk tot nog een aantal wijzigingen in de WWB zal leiden die nopen tot wijziging van hetgemeentelijk beleid. Gedacht moet ondermeer worden aan het wetsvoorstel ‘Toevoeging van de eistot beheersing van de Nederlandse taal aan de Wet werk en bijstand’ (w.o. 32 328’), de plannen vanhet kabinet betreffende “Aanpak fraude” (Handhavingsprogramma 2011-2014) en uiteraard de Wetwerken naar vermogen.Mede gelet op de uitvoeringstechnische complicaties die kunnen optreden als op beleidsmatig vlakkeuzes worden gemaakt die tot aanpassingen in de uitvoeringspraktijk leiden, is een keus om deovergang naar de nieuwe WWB per 2012 zoveel mogelijk ‘beleids- en uitvoeringsarm’ te latenplaatsvinden een logische. Met ‘beleidsarm’ wordt bedoeld dat het huidige gemeentelijk beleid zoveelmogelijk in stand wordt gelaten dan wel dat slechts het minimaal noodzakelijke aan nieuw of gewijzigdbeleid wordt vastgesteld. Een en ander in afwachting van een diepgaander integrale heroverweging in2012.Onder ‘uitvoeringsarm‘ wordt verstaan dat daar waar noodzakelijke aanpassingen in het beleidplaatsvinden, dit op de minst belastende wijze voor wat betreft de uitvoering plaatsvindt. Bij deze1 Intrekking van een regeling brengt mee dat de op die regeling gebaseerde uitvoeringsregelingen vanrechtswege vervallen, tenzij voor die regelingen een nieuwe wettelijke grondslag in het leven wordt geroepen (zie Aanwijzingenvoor de Regelgeving, A. 243). Uitvoeringsregelingen van een ingetrokken wet behoeven dus niet uitdrukkelijk te wordeningetrokken (zie ook A. 227).uitgangspunten past dat thans niet alle WWB-verordeningen separaat worden gewijzigd en in eenbestuurlijk wijzigingstraject worden geplaatst, maar dat slechts daar waar dat strikt noodzakelijk isaanpassingen aan de verordeningen plaatsvinden die middels één Raadsbesluit wordengeëffectueerd. Met het thans voorliggende Raadsbesluit wordt dat beoogd.Wat is de status van het tijdelijk Raadsbesluit?Het Raadsbesluit heeft formeel gezien het karakter van een wijzigingsverordening, dwz. zij brengt methaar vaststelling door de gemeenteraad een wijziging in de inhoud en betekenis van een aantalverordeningen teweeg. Met de term ‘besluit’ wordt in dit Raadsbesluit overigens niet gedoeld op hetbegrip ‘besluit’, bedoeld in artikel 1:3 van de Algemene wet bestuursrecht. Dit Raadsbesluit bevatalgemeen verbindende voorschriften.Het Raadsbesluit is tijdelijk van aard, d.w.z. gericht op het faciliteren van de met de genoemdewetswijziging minimaal noodzakelijke aanpassingen in de gemeentelijke verordeningen. De intentie iserop gericht om in 2012 het gemeentelijk bijstandsbeleid integraal te heroverwegen. De verwachting isdat dit in 2012 zal leiden tot een inhoudelijke aanpassing van de betreffende verordeningen. In ditRaadsbesluit wordt geen gebruik gemaakt van een zgn. ‘horizonbepaling’, die de duur van deverordening vaststelt op een concrete periode (bijv. tot 1 januari 2013). De ontwikkelingen binnen desociale zekerheid zijn nog te ongewis om met zekerheid te kunnen vaststellen dat een integraleheroverweging van het lokale sociale zekerheidsbeleid voor een bepaalde datum is afgerond.Bij de vormgeving van dit Raadsbesluit is ernaar gestreefd om zoveel mogelijk recht te doen aan deAanwijzingen voor de decentrale regelgeving van de VNG.GelijkstellingsbepalingIn dit Raadsbesluit wordt bij elke te wijzigen verordening een bepaling voorgesteld die regelt dat debegrippen ‘alleenstaande’, ‘alleenstaande ouder’ en ‘gezin’ per de datum van inwerkingtreding van dewetswijziging in die verordening dezelfde betekenis hebben als in de gewijzigde WWB. Uit eenoogpunt van duidelijkheid is dit opgenomen. Vervolgens is bepaald dat voor ‘gehuwden’ en‘gehuwdennorm’ moet worden gelezen en ‘gezin’ resp. ‘gezinsnorm’, om daarmee te verduidelijkendat onder het nieuwe regime niet meer de gehuwden maar het gezin de norm is waarmee gewerktmoet worden.Geen voorstel voor aanpassing Verordening Cliëntenparticipatie en HandhavingsverordeningHoewel het denkbaar is dat door intrekking van de WIJ ook de Verordening Cliëntenparticipatie en deHandhavingsverordening worden geraakt, worden binnen het kader van dit Raadsbesluit voor dieverordeningen geen wijzigingsbesluiten genomen. Voor de Verordening Cliëntenparticipatie geldt dathet intrekken van de WIJ er op zichzelf niet toe leidt dat er een wijziging plaatsvindt in de wijze waaropjongeren betrokken zijn bij de uitvoering van de wet en deelnemen aan cliëntenparticipatie. Welmoeten er formeel gesproken enkele tekstuele aanpassingen plaatsvinden, nu de WIJ per de datumvan inwerkingtreding van de wetswijziging ingetrokken wordt. Omdat het belang daarvan gering is ende verordening weinig algemeen verbindend voorschriften bevat maar meer het karakter van eeninterne reglementering heeft, is het verantwoord om met aanpassing te wachten tot invoering van deWet werken naar vermogen, die ingrijpende consequenties kan hebben op het gemeentelijkcliëntenbestand.Met betrekking tot de handhaving van de WIJ geldt dat er geen afwijkende regeling gold ten opzichtevan de handhaving van de WWB. Omdat er slechts enkele algemeen verbindende voorschriftenvoorkomen en deze inhoudelijk geen wijziging ondergaan als gevolg van intrekking van de WIJ, is hetevenzeer verantwoord om eerst in 2012 tot een herziening van de verordening over te gaan.De wetgever heeft in het wetsvoorstel overgangsrecht opgenomen in artikel 78. Cliënten die op dedag voor inwerkingtreding van de wetswijziging al uitkering ontvangen kunnen de uitkering op basisvan de huidige norm behouden tot uiterlijk 1-7-2012. Per 1-7-2012 moeten alle uitkeringen omgezetzijn naar de nieuwe wet en daarbij behorende normen, rechten en plichten.Dat betekent ook, dat de bestaande gemeentelijke verordeningen van toepassing blijven zoals zegolden op de dag voor de inwerkingtreding van de wetswijziging voor cliënten die onder hetovergangsrecht van artikel 78 onderdeel s en t van de wet vallen voor de duur dat het overgangsrechtvan toepassing is. Een overgangsbepaling in de verordening is daarom niet nodigII ARTIKELGEWIJZE TOELICHTINGHOOFDSTUK 1. ALGEMENE BEPALINGENArtikel 1. BegripsomschrijvingDe begrippen die in de verordening worden gebruikt hebben een gelijkluidende betekenis als deomschrijving in de WWB. Gekozen is voor een uitgebreide begripsomschrijving opdat de samenhangvan deze verordening met de reïntegratieverordening en de WWB duidelijk zichtbaar wordt op hetniveau van de toepasselijke begrippen.Artikel 2. (vervallen per 1-1-2012)Artikel 3. De berekeningsgrondslagEerste lidBij de vaststelling van de berekeningsgrondslag heeft de raad de beleidskeuze de maatregel op teleggen over de bijstand exclusief de gemeentelijke toeslag of verlaging en inclusief vakantietoeslag ofover de volledige bijstandsnorm.In dit lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel wordt opgelegd over de bijstandsnorm.Onder de bijstandsnorm wordt verstaan de wettelijke norm, inclusief gemeentelijke toeslag ofverlaging en inclusief vakantietoeslag.Tweede lidIn dit lid is het zojuist genoemde uitgangspunt nader uitgewerkt voor twee bijzondere situaties.Onderdeel a: de 18 tot 21-jarigen ontvangen een lage jongerennorm, die indien noodzakelijk wordtaangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand in de kosten van levensonderhoud. Indiende maatregel alleen op de lage jongerennorm ad € 199,83 (peildatum 01-01-2004) wordt opgelegd,zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte van de 21-jarigen.Onderdeel b: deze bepaling maakt het mogelijk dat het college in incidentele gevallen een maatregeloplegt over de bijzondere bijstand of de langdurigheidstoeslag. Er moet dan wel een verband bestaantussen de gedraging van een belanghebbende en zijn recht op bijzondere bijstand of delangdurigheidstoeslag.Artikel 4. Het horen van belanghebbendeOp grond van afdeling 4.1.2. van de Awb is in een aantal gevallen het horen van de belanghebbendeverplicht bij de voorbereiding van beschikkingen. Deze hoorplicht geldt echter niet bij de voorbereidingvan beschikkingen die betrekking hebben op een financiële aanspraak indien:a.tegen die beschikking bezwaar kan worden gemaakt of administratief beroep kan wordeningesteld, enb.de nadelige gevolgen na bezwaar of administratief beroep volledig ongedaan kunnenworden gemaakt.(artikel 4:12 Awb).Omdat ook tegen maatregelbesluiten bezwaar en beroep mogelijk zijn waarbij de eerdererechtsgevolgen ongedaan kunnen worden gemaakt, is het strikt wettelijk gezien niet verplicht om eenbelanghebbende vooraf te horen. Het college heeft bij de voorbereiding van een maatregelbesluitaldus de beleidskeuze om belanghebbende vooraf wel of niet te horen. In dit artikel kiest de raad ernadrukkelijk voor dat het college een belanghebbende vooraf hoort vóórdat een maatregel wordtopgelegd.De reden hiervoor is dat een actieve benadering van een belanghebbende door het college pastbinnen de benadering van het klantmanagement.Daarnaast draagt het vooraf horen van een belanghebbende bij aan het voorkomen van bezwaar- enberoepsprocedures doordat op voorhand getracht wordt zoveel mogelijk eenduidigheid te verkrijgenover de feitelijke juistheid van de vermeende verwijtbare gedraging in verband met de beoordeling vande ernst van het feit, de mate van verwijtbaarheid, eventuele verschoonbare omstandigheden eneventuele persoonlijke omstandigheden.Tweede lidHet tweede lid bevat een aantal uitzonderingen op deze hoorplicht. De onderdelen a en b. staan ookgenoemd in artikel 4:11 van de Algemene wet bestuursrecht.Artikel 5. Het afzien van het opleggen van een maatregelHet afzien van het opleggen van een maatregel is deels wettelijk geregeld in artikel 18 tweede lid,laatste zin WWB (zie de toelichting bij het eerste lid), deels overgelaten aan de beleidsvrijheid van deRaad (zie de toelichting bij het tweede lid).Eerste lidIn sub a van het eerste lid van dit artikel is bepaald dat wordt afgezien van het opleggen van eenmaatregel ‘indien elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt’; dit is tevens geregeld in artikel 18 tweedelid WWB.Deze rechtsregel bevestigt het uitgangspunt van maatregeloplegging zoals dat reeds gold onder deAbw en zoals dat thans in artikel 18 WWB en artikel 2 van deze verordening is vastgelegd, namelijkdat maatregeloplegging als een algemene verplichting geldt voor het college.De beleidsvrijheid die de WWB aan het college laat, betreft de duur en de hoogte van de verlaging ennadrukkelijk niet het punt òf een maatregel opgelegd dient te worden, gegeven een verwijtbaregedraging van een belanghebbende.In sub b van het eerste lid van dit artikel is een andere reden aangegeven om af te zien van hetopleggen van een maatregel, namelijk wanneer de gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden(verjaring). Omwille van de effectiviteit (‘lik op stuk’) is het nodig dat een maatregel spoedig nadat degedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden wordt onder b. geregeld dat het collegegeen maatregelen oplegt voor gedragingen die langer dan één jaar geleden hebben plaatsgevonden.Voor gedragingen die een schending van de inlichtingenplicht inhouden en als gevolg waarvan tenonrechte bijstand is verleend of een te hoog bedrag aan bijstand is verleend, geldt in de verordeningeen verjaringstermijn van vijf jaar.Met deze termijn wordt aangesloten bij de termijn die staat in artikel 14e van de Algemenebijstandswet in verband met het opleggen van een boete wegens niet-nakoming van deinlichtingenplicht.Een termijn van vijf jaar ligt voor de hand gelet op de ernst van de gedraging (fraude) en gelet op hetfeit dat de gemeente vaak tijd nodig zal hebben om de omvang van de fraude (hetbenadelingsbedrag) vast te stellen.Tweede lidOnder het regiem van de Abw (artikel 14 vierde lid Abw) had het college de bevoegdheid om wegensdringende redenen af te zien van maatregeloplegging.In de WWB is dit niet meer wettelijk geregeld maar overgelaten aan de beleidsvrijheid van de raad inhet kader van de afstemmingsverordening.De raad maakt gebruik van haar beleidsvrijheid om in dit lid te bepalen dat indien dringende redenenaanwezig zijn, het college kan afzien van het opleggen van een maatregel.Wat dringende redenen zijn, is afhankelijk van de concrete situatie en kan dus niet op voorhandworden vastgelegd. De raad is daarom van mening dat als leidraad voor de invulling van het begrip”dringende redenen” het beste aangesloten kan worden bij de jurisprudentie van de bestuursrechterter zake van dit begrip in het bijstandsrecht.Voorbeelden hiervan in het kader van de herzienings- en terugvorderingsjurisprudentie vanrechtbanken en de CRvB die ook van betekenis kunnen zijn voor maatregeloplegging zijn:-dat dringende redenen nadrukkelijk betrekking hebben op de gevolgen die een bepaaldbesluit heeft voor een belanghebbende, gelet op zijn persoonlijke omstandigheden.Nadrukkelijk zien dringende redenen niet op omstandigheden die betrekking hebben op deoorzaak en de verwijtbaarheid van niet-nakoming van een verplichting;-dat met redelijke mate van objectiviteit vastgesteld dient te kunnen worden dat de dringenderedenen betrekking hebben op de onaanvaardbaarheid van de sociale en/of financiëleconsequenties van een besluit voor belanghebbende; de enkele omstandigheid dat eenbelanghebbende financieel zwaar getroffen wordt door een besluit is niet als dringende redenaan te merken;-dat verklaringen van hulpverlenende instanties van een belanghebbende hierbij een rolkunnen spelen; tegelijkertijd behoudt het college de bevoegdheid om hierover nader eenzelfstandig onderzoek in te stellen.(Zie CRvB d.d. 23 mei 2000, in: Sociaal Bestek 2000-nr. 7/8; Voorzieningenrechter CRvB d.d. 12maart 2002, in: JABW 2002-nr. 81; CRvB d.d. 26 september 2002, in: JABW 2003-nr. 33 enRechtbank Arnhem d.d. 19 februari 2003, in: JABW 2003-nr. 75)16 Toelichting Afstemmingsverordening gemeente BoxtelDerde lidHet doen van een schriftelijke mededeling dat het college afziet van het opleggen van een maatregelwegens dringende redenen is van belang in verband met eventuele recidive. Gemeenten hebben deopdracht hun klanten zo goed mogelijk te informeren over de verplichtingen die aan de bijstand zijnverbonden. Klanten dienen op maat geïnformeerd te worden. Dit maakt onderdeel uit van hethoogwaardig handhaven, waarbij handhaving in de bedrijfsvoering is geïntegreerd. Hierdoor zal ookde naleving van de verplichtingen grot er worden. Het is daarom dat de klant schriftelijk geïnformeerdook als er wordt afgezien van de maatregel. Dit verder ook van belang bij het bepalen van eenmaatregel waarbij sprake is van recidive.Artikel 6. De ingangsdatum en het tijdvak van een maatregelHet opleggen van een maatregel vindt plaats door het verlagen van de uitkering.De ingangsdatum van een maatregel kan geschieden:

door middel van verlaging van het uitkeringsbedrag in de eerstvolgende maand(en);

met terugwerkende kracht, zonder een herzienings- en terugvorderingsbesluit;

met terugwerkende kracht met een herzienings - en terugvorderingsbesluit.

Eerste lidAls hoofdregel geldt dat het verlagen van een uitkering in de zeer nabije toekomst dient plaats tevinden. Deze methode sluit aan bij de hoofdregel van artikel 3:40 Awb.Namelijk dat een beschikking eerst rechtswerking heeft vanaf de datum dat deze is bekend gemaakt.Om die reden is in dit lid vastgelegd dat een maatregel wordt opgelegd met ingang van deeerstvolgende kalendermaand, waarbij wordt uitgegaan van de norm zoals die gold in de maandwaarin de verwijtbare gedraging plaatsvond.Tweede lidIndien het opleggen van een maatregel niet meer kan, bijvoorbeeld omdat de uitkering inmiddels isbeëindigd, kan een maatregel opgelegd worden met terugwerkende kracht, echter alleen met eenherzieningsbesluit en terugvorderingsbesluit. De maatregel gaat dan in op de eerste van de maandvolgend op die waarin de gedraging plaatsvond, die aanleiding geeft tot het toepassen van eenmaatregel.Derde lidBij de bepaling van de duur van een maatregel heeft de raad de keuzevrijheid om te bepalen ofaangesloten wordt bij een stelsel van maatregeloplegging waarvan de duur bepaald wordt tot inbeginsel de periode waarop een belanghebbende zijn verplichtingen niet nakomt tot het tijdstipwaarop hij zich wederom aan zijn verplichtingen houdt òf bij een stelsel waarin de duur van eenmaatregel vooraf in duur is bepaald.In dit lid wordt vastgesteld bij wijze van hoofdregel te hanteren dat de duur van maatregeloplegging inbeginsel wordt opgelegd voor bepaalde tijd. Een duidelijk voorbeeld van de uitwerking hiervan staatbeschreven in artikel 10 van deze verordening.Namelijk, dat bij niet-nakoming van de plicht tot arbeidsinschakeling in beginsel een maatregel wordtopgelegd voor de duur van een maand voor een bepaald percentage van de geldende bijstandsnormvan een belanghebbende.Deze beleidskeuze is gebaseerd op de volgende overwegingen:-een maatregel dient vanuit zijn aard gericht te zijn op gedragsbeïnvloeding en niet opvergelding van verwijtbaar gedrag;-de mogelijkheid om te komen tot gedragsbeïnvloeding bij verwijtbaar gedrag, mede met hetoog op het realiseren van het doel van een traject, is groter naar mate het college vaker enindringender contact heeft met een belanghebbende dan wanneer deze contacten wordenverminderd als gevolg van langdurige maatregeloplegging; deze opvatting sluit aan bij deopvatting van de bestuursrechter;-een korte en duidelijk in hoogte en duur bepaalde maatregel sluit beter aan bij de Boxtelsebenadering van klantmanagement dan een langdurige benadering van maatregeloplegging;namelijk een actieve begeleiding van klanten bij de nakoming van hun plicht totarbeidsinschakeling naast een hoogwaardig handhavingsbeleid;-kortdurende maatregeloplegging heeft een lager afbreukgehalte in bezwaar- , beroeps- envoorlopige voorzieningsprocedures dan langdurige maatregeloplegging; dit is van belangmede vanuit het oogpunt om te komen tot beperking van bestuurslast bij de uitvoering van eenwet alsmede met het oog op de Wet proceskosten bestuurlijke voorprocedure.De afwijking van deze hoofdregel is nader bepaald in artikel 7 en 8 van deze verordening.Vierde lidDoor dit lid is het mogelijk om in afwijking van het eerste lid de maatregel bij een nieuw uitkeringsrechtdirect toe te passen bij aanvang van de uitkering.Vijfde lidGezien het feit dat de maatregel en het niet nakomen van de aan het recht op uitkering verbondenverplichtingen tegenover elkaar dienen te staan, is deze bevoegdheid van het college beperkt. Tedenken valt in elk geval aan de situatie waarin:-jegens belanghebbende reeds een verlaging werd toegepast en voor het einde van de duurvan de maatregel de bijstand is beëindigd en een nieuwe aanvraag is ingediend;-belanghebbende zich na beëindiging ernstig misdraagt jegens het college en vervolgens eennieuwe aanvraag indient.Artikel 7. De heroverweging van de hoogte en/of duur van een maatregelBij de bepaling van het tijdvak van een maatregel introduceert de WWB voor het eerst nadrukkelijk demogelijkheid om een maatregel voor een langere duur, te weten totdat een belanghebbende zijnverwijtbare gedraging heeft hersteld. Indien het college van deze bevoegdheid gebruik maakt, is hetrechtens verplicht om uiterlijk binnen een periode van drie maanden de opgelegde maatregel teheroverwegen. Dit is geregeld in artikel 18 derde lid WWB.In dit artikel wordt in afwijking van het gestelde in artikel 6 derde lid van deze verordening bepaald datbij wijze van uitzondering het college ook maatregelen voor een langere duur dan een maand kanopleggen, zoals zojuist omschreven. Wanneer het college kiest voor deze wijze vanmaatregel oplegging, dan staan in dit artikel de voorwaarden waaraan het college dan gebonden is.Van belang is nog om op te merken dat wanneer het college voornemens is om binnen een termijnvan drie maanden over te gaan tot voortzetting van een opgelegde maatregel, dat dan de duur en dehoogte van de opgelegde maatregel niet meer ter discussie staat. In die situatie gaat het dan enkel enalleen nog om de vraag of een belanghebbende in voldoende mate zijn eerdere verwijtbare gedragingheeft hersteld.Tevens staat in het derde lid bepaald dat het college de bevoegdheid heeft om bij voortdurendverwijtbaar gedrag, het college zonodig niet alleen de duur van de maatregel kan aanpassen maarook het percentage van de maatregel. Dit laatste was onder de Abw slechts mogelijk bij eengeïndividualiseerde maatregel.Artikel 8. Recidive, samenloop en geïndividualiseerde maatregelopleggingEerste lidBij herhaling van verwijtbaar gedrag van dezelfde of een hogere categorie of met een zelfde of eenhoger benadelingsbedrag heeft de raad de beleidsvrijheid om te bepalen of de duur en/of de hoogtevan een maatregel wordt verdubbeld.In dit lid wordt vastgesteld om bij een eerste herhaling van een verwijtbare gedraging slechts de duurvan de maatregel te verdubbelen. In de verdubbeling van de duur van de maatregel wordt aldus degrotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht.Omdat dit een ingrijpende bepaling is voor een belanghebbende, dient helder en duidelijk te zijnwanneer er sprake is van een eerste verwijtbare gedraging.Met een eerste verwijtbare gedraging wordt bedoeld de eerste gedraging die aanleiding is geweesttot een maatregel, ook indien de maatregel wegens dringende redenen niet is geëffectueerd. Voor hetbepalen van de aanvang van de termijn van 12 maanden, geldt het tijdstip waarop het besluitwaarmee de maatregel is opgelegd, bekend is gemaakt middels een beschikking.Tweede lidWanneer een belanghebbende ondanks een eerder recidivebesluit, blijft volharden in verwijtbaargedrag van dezelfde of een hogere categorie dan wel met een zelfde of een hogerbenadelingsbedrag, dan heeft de raad de beleidskeuze om:• wederom de duur van de maatregel te verdubbelen (zoals beschreven in het eerste lid van ditartikel); of• de in het eerste lid beschreven hoogte en duur te verdubbelen; of• de hoogte en/of duur van een maatregel op indivi duele wijze te bepalen, gelet op de ernst vanhet feit, de mate van verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden.Omdat uit de bedoeling van de wetgever bij artikel 18 WWB nadrukkelijk de wens blijkt om bij debepaling van de financiële gevolgen bij de niet-nakoming van verplichtingen door eenbelanghebbende, uit te gaan van maatwerk, is er in dit lid gekozen voor het laatste alternatief, teweten de individuele afstemming in plaats van een vooraf bepaalde forfaitaire benadering ten aanzienvan de duur of hoogte van een maatregel.Uit deze beleidskeuze volgt aldus tevens dat een recidivemaatregel op basis van verdubbeling van deduur van een maatregel, zoals beschreven in het eerste lid, slechts één keer kan worden toegepastbinnen de periode van een jaar, gerekend vanaf een eerste verwijtbare gedraging.Derde lidBij een opeenvolging van verwijtbare gedragingen die tegelijkertijd of binnen een korte periode plaatsvinden (ook wel samenloop genoemd), kan gekozen worden om op elke verwijtbare gedragingafzonderlijk te reageren middels een maatregelbesluit dan wel om in één besluit een op het individuafgestemde maatregel te bepalen.In dit lid is gekozen voor het laatste alternatief om aldus een integrale beoordeling van alle feiten enverwijtbare gedragingen mogelijk te maken. Terzijde wordt hier opgemerkt dat de bestuursrechteronder het regime van de Abw, een dergelijke wijze van maatregeloplegging reeds verdedigbaar heeftgeacht.Afstemming in de vorm van geïndividualiseerde maatregeloplegging kan in meerdere vormen totuitdrukking gebracht worden door het college. In het onderstaande wordt ingegaan op tweemethodieken:A.Gekozen kan worden voor een optelsom van de percentages van de verwijtbare gedragingenwaarbij het mogelijk is om deze maatregel in één maand op te leggen dan wel om deze te spreidenover meerdere maanden.Zo kan een belanghebbende zijn inschrijving als werkzoekende bij het CWI laten verlopen alsmedeweigerachtig blijven om mee te werken aan een onderzoek. In die situatie verzet er zich rechtens nietstegen om belanghebbende een maatregel op te leggen van 15% gedurende een maand, te weten deoptelsom van 5% en 10%.B.Individualisering kan ook plaats vinden op basis van een benadering vanuit hetbenadelingsbedrag. Een dergelijke benadering ligt voor de hand in die situaties waarin een optelsomvan forfaitaire percentages van maatregeloplegging, zoals genoemd onder A., onvoldoende recht doetaan alle omstandigheden van het geval.Het volgende voorbeeld kan dit verduidelijken: zo kan een belanghebbende een aanbod vooralgemeen geaccepteerde arbeid weigeren en kort daarna weigerachtig blijven om zelfstandig anderesollicitaties te doen alsmede om tijdig zijn inschrijving als werkzoekende bij het CWI te latenverlengen.Wanneer uitgegaan wordt van een optelsom van percentages dan zou aan belanghebbende eenmaatregel opgelegd dienen te worden van 125%, te spreiden over twee maanden. Het nadeel vandeze rekenkundige benadering bestaat hierin dat onvoldoende rekening gehouden wordt met de totalebijstandsschade die het college leidt door deze handelwijze en die geheel en in ieder gevalgedeeltelijk voorkomen had kunnen worden.Immers, wanneer een belanghebbende algemeen geaccepteerde arbeid weigert dan is debijstandsschade dat belanghebbende langer op bijstand aangewezen blijft dan noodzakelijk is.Wanneer belanghebbende ondanks deze aantoonbare benadelingshandeling vervolgens weigerachtigblijft om actief schadebeperkend te handelen, door bij voorbeeld niet actief te solliciteren en zich nietin te schrijven bij meerdere uitzendbureaus en door in ieder geval de inschrijving bij het CWI tijdig telaten verlengen, dan loopt de duur van de bijstandsafhankelijkheid nog verder door.Deze situatie moet dan ook anders beoordeeld worden dan het geval waarin een belanghebbende ineen korte periode enkel en alleen onvoldoende gesolliciteerd heeft en zijn inschrijving heeft latenverlopen bij het CWI zonder de context waarin een belanghebbende eerder algemeen geaccepteerdearbeid geweigerd heeft.Deze weigering om schadebeperkend op te treden leidt aldus tot een voorzienbare en een door eigentoedoen van een belanghebbende ontstane vergroting van het benadelingsbedrag.Deze bijstandsschade dient op een of andere wijze verdisconteerd te worden in de hoogte en/of duurvan de op te leggen maatregel. De raad heeft in dit soort situaties de beleidskeuze ommaatregeloplegging te baseren op:• een forfaitaire grondslag van vooraf bepaalde kortingspercentages met een vastomlijndetijdsduur; òf• een forfaitaire grondslag van vooraf bepaalde kortingspercentages met een tijdsduur diebepaald wordt door het moment waarop een belanghebbende het eerdere verwijtbare gedragwederom herstelt (zie artikel 6 van deze verordening); òf• afstemming in de vorm van een geïndividualiseerde maatregel, zowel qua hoogte als duur.Onder verwijzing naar de bedoeling van de wetgever bij artikel 18 WWB inzake het maatwerkbeginsel,zoals reeds beschreven bij de toelichting onder het tweede lid, wordt ook in deze situaties gekozenvoor maatregeloplegging middels individuele afstemming.Terzijde wordt hier opgemerkt dat ook de bestuursrechter onder het regiem van de Abw een dergelijkewijze van geïndividualiseerde maatregeloplegging rechtens verdedigbaar heeft geacht. In hetbovengenoemde voorbeeld werd aldus een door een bestuursorgaan geïndividualiseerde maatregelvan 100% gedurende twee maanden niet onrechtmatig verklaard.Vierde lidOnder de toelichting bij het tweede en derde lid is reeds veelvuldig gewezen op het belang van hetbenadelingsbedrag bij afstemming middels een geïndividualiseerde maatregel naar aanleiding vanherhaaldelijk verwijtbaar gedragingen. In dit lid wordt dit nadrukkelijk vastgelegd. Leidraad bij debeoordeling van de ernst van het feit en de mate van verwijtbaarheid dient in situaties, zoalsbeschreven in het tweede en derde lid, te zijn het benadelingsbedrag dat het gevolg is van hetverwijtbaar handelen of nalaten van de belanghebbende waardoor belanghebbende door eigentoedoen langer aangewezen is op bijstandsverlening.Tegelijkertijd wordt nogmaals verwezen naar de toelichting bij artikel 2 tweede lid van dezeverordening. Namelijk dat bij de beoordeling van de verwijtbare handeling tevens rekening gehoudendient te worden met het effect op de mate en de tijdsduur waarbinnen het traject inzake de kortsteweg naar duurzame arbeid, negatief wordt beïnvloed. Dit dient terug te komen in de motivering vaneen maatregelbeschikking.Op deze wijze wordt gewaarborgd dat de op te leggen maatregel:• geen vergeldend karakter verkrijgt maar gericht blijft op gedragsbeïnvloeding en voor zoverhet gaat om de plicht tot arbeidsinschakeling, op het doel van het traject;• in overstemming blijft met het evenredigheidsbeginsel als bedoeld in artikel 3:4 tweede lidAlgemene wet bestuursrecht, namelijk dat er evenredigheid dient te bestaan tussen dezwaarte van de verwijtbare gedraging en de zwaarte van de maatregel.HOOFDSTUK 2. GEEN OF ONVOLDOENDE MEDEWERKING VERLENEN AAN HETVERKRIJGEN OF BEHOUDEN VAN ALGEMEEN GEACCEPTEERDE ARBEID DAN WEL AANVOORZIENINGEN GERICHT OP ARBEIDSINSCHAKELING OF ARBEIDSACTIVERINGArtikel 9. Indeling in categorieën Algemene toelichtingBij de beoordeling van de rechtsgevolgen bij de niet-nakoming van de plicht tot arbeidsinschakelingkan gekozen worden om maatregeloplegging te baseren op:• individuele afstemming in de vorm van geïndividualiseerde maatregelen; òf• een stelsel van forfaitaire percentages gekoppeld aan een onderverdeling in categorieën vanverwijtbare gedragingen.In deze verordening is gekozen voor laatstgenoemde benadering omdat deze benadering aansluit bijde thans bestaande en effectief gebleken uitvoeringspraktijk onder het regime van de Abw. Op enkeleplaatsen is het bestaande beleid aangescherpt vanuit het oogpunt van de gelijkstelling tussenenerzijds belanghebbenden die aangewezen zijn op voorzieningen bij hun reïntegratie op dearbeidsmarkt en anderzijds belanghebbenden die zelfstandig in staat zijn algemeen geaccepteerdearbeid te verwerven.Deze gelijkstelling is verdedigbaar nu er geen principieel onderscheid dient te zijn tussen beidegroepen belanghebbenden, omdat vanuit oogpunt van het reïntegratiebeleid voor beide groepen geldtdat de kortste weg naar duurzame arbeid leidend dient te zijn. Deze principiële gelijkstelling tussenbeide groepen binnen het reïntegratiebeleid dient door te werken in het handhavingsbeleid, in hetbijzonder bij de oplegging van maatregelen.Om die reden is het verdedigbaar dat het niet naar vermogen algemeen geaccepteerde arbeid teverkrijgen of te aanvaarden in de periode voorafgaande aan de bijstand, niet langer als een categorie2-verwijtbare gedraging aangemerkt dient te worden maar als een categorie 3-verwijtbare gedraging,gelijk aan het niet dan wel in onvoldoende mate gebruik maken van reïntegratievoorzieningen.Om dezelfde reden is het niet-aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid tijdens de bijstand alscategorie 4-verwijtbare gedraging op één lijn gesteld kan worden het in zodanige mate niet ofonvoldoende gebruik maken van reïntegratievoorzieningen dat daardoor een traject voortijdigbeëindigd wordt of geen doorgang meer kan vinden. Hieruit volgt dat ook in het laatste gevalverdedigbaar is dat aan belanghebbende in beginsel een maatregel wordt opgelegd van 100%gedurende een maand.Dit is een verzwaring ten opzichte van de Abw nu deze gedraging voorheen als een categorie 3-verwijtbare gedraging werd aangemerkt. Vanuit de principiële gelijkstelling tussen bovengenoemdetwee groepen belanghebbenden, is echter deze wijziging van categorie-indeling ten opzichte van deAbw, gerechtvaardigd.Nadere toelichting bij de categorie-indelingDe gedragingen die verband houden met de niet-nakoming van de plicht tot arbeidsinschakeling alsbedoeld in artikel 9 WWB, worden in vier categorieën onderscheiden. Hierbij is de ernst van degedraging het onderscheidend criterium.Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de gedraging concretere gevolgen heeft voor het nietverkrijgen of behouden van betaalde arbeid dan wel voor het niet bereiken van de doelstelling van eentraject waarvoor een reïntegratievoorziening is verleend.De eerste categorie, onderdeel a, betreft de niet -nakoming van de formele verplichting om zich alswerkzoekende in te schrijven bij het CWI en ingeschreven te blijven.De tweede categorie betreft de niet-nakoming van de medewerkingsverplichting tot een actieveopstelling ten aanzien van arbeidsinschakeling en een daarop gericht onderzoek. Namelijk, het tijdigvoldoen aan een oproep of een onderzoek naar de mogelijkheden voor arbeidsinschakeling of naar degeschiktheid voor scholing, opleiding of arbeidsactivering; voorts het meewerken aan aanvullendeverplichtingen die verbonden worden aan de bijstand als bedoeld in artikel 55 WWB (nota bene: in deReïntegratieverordening is geregeld, zie artikel 8, dat het op advies van een deskundige ondergaanvan een medische behandeling, niet als verplichting wordt opgelegd).In de derde categorie gaat het om gedragingen die direct een aanleiding vormen tot een beroep opbijstand of het zonder noodzaak langer voortduren daarvan.Hierbij wordt een onderscheid gemaakt tussen gedragingen van enerzijds kansrijke belanghebbendendie zelfstandig in staat moeten worden geacht algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden enanderzijds van belanghebbenden die voor hun arbeidsinschakeling aangewezen zijn opvoorzieningen.Op grond van vorengenoemde principiële gelijkstelling tussen beiden groepen belanghebbenden ishet verdedigbaar dat het onvoldoende solliciteren naar algemeen geaccepteerde arbeid door eenkansrijke belanghebbende zowel in de periode voor als na het doen van een aanvraag om bijstand,zwaar verwijtbaar is nu deze belanghebbende door zijn eigen toedoen uitkeringsafhankelijkheid laatontstaan dan wel laat voortduren. Een verzwaring van het standaardpercentage ten opzichte van deAbw, is aangewezen nu de WWB nog meer dan de Abw, nadrukkelijk activering van eenbelanghebbende voorop stelt. Niet-nakoming van deze activeringsverplichting acht de raad daaromook ernstig verwijtbaar.Op grond van vorengenoemde principiële gelijkstelling tussen beiden groepen belanghebbenden ishet tevens verdedigbaar dat het verwijtbaar niet of onvoldoende meewerken aan aangebodenvoorzieningen gericht op arbeidsinschakeling of arbeidsactivering, als een ernstig feit wordtaangemerkt van de derde categorie, op voorwaarde dat de benadelingshandeling niet heeft geleid tothet geen doorgang vinden of voortijdige beëindiging van het traject.De medewerkingsplicht aan deze voorzieningen treedt namelijk in de plaats van de verplichting tothet naar vermogen verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid en is als sluitend alternatiefbedoeld voor arbeidstoeleiding dan wel de bevordering van de zelfstandige bestaansvoorziening.Anders gezegd, ook voor deelname aan een voorziening geldt dat de kortste weg naar duurzamearbeid voorop staat en dat vertraging van het traject door eigen toedoen van een belanghebbendezwaar verwijtbaar wordt geacht. Vertraging op zichzelf is dus verwijtbaar, bij voorbeeld als gevolg vanhet verwijtbaar te laat terugkomen van verblijf in het buitenland met behoud van uitkering; nietnoodzakelijk is dat de vertraging geleid heeft tot het geen doorgang vinden van of het beëindigen vanhet traject (indien dit laatste gevolg optreedt dient de verwijtbare handeling te worden aangemerkt alseen categorie 4-verwijtbare gedraging).Van het niet of onvoldoende nakomen van de verplichting tot gebruik maken van een door het collegeaangeboden voorziening gericht op arbeidsinschakeling als bedoeld in artikel 9 eerste lid sub b enartikel 10 eerste lid van de wet, waaronder begrepen sociale activering, is in ieder geval sprakewanneer een belanghebbende:• niet of regelmatig niet-tijdig op afspraken bij een reïntegratiebedrijf verschijnt; of• opdrachten in het kader van scholing niet naar behoren uitvoert; of• zich anderszins door aantoonbare negatieve gedragingen of een negatieve houding ofopstelling, de kans op succes van het behalen van de doelstelling van een traject negatiefbeïnvloedt.Als sluitstuk van de derde categorie verwijtbare gedragingen is genoemd gedragingen die overigensde inschakeling in de arbeid belemmeren. Het gaat hier om het stellen van niet-verantwoordebeperkingen ten aanzien van algemeen geaccepteerde arbeid die de kansen op arbeidsinschakelingverminderen.De noodzaak om deze subcategorie op te nemen bestaat hierin dat een belanghebbende weliswaarfeitelijk kan meewerken aan het verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid doch door eenaantoonbare negatieve houding en opstelling, de kans op succes van een sollicitatie aantoonbaarnegatief beïnvloedt.Voorbeelden van deze categorie vormen het voorwenden dan wel het overdrijven van medischebeperkingen bij sollicitatiegesprekken door een belanghebbende dan wel bij inschrijvingsgesprekkenbij uitzendbureaus of het CWI. Denkbaar is ook dat soortgelijke oneigenlijke beperkingen gesteldworden ten aanzien van de beschikbaarheid voor de arbeidsmarkt in verband met zorgtaken.Uitgangspunt dient te zijn dat indien een belanghebbende beperkingen stelt, dat deze objectief dienente worden vastgesteld.De vierde categorie betreft het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid alsmede hetdoor eigen toedoen voorafgaand aan de aanvraag algemeen geaccepteerde arbeid niet behoudendan wel tijdens de bijstand deeltijdarbeid niet behouden. In vergelijking met de Abw is hieraantoegevoegd het niet of onvoldoende nakomen van de verplichting tot gebruik maken van een door hetcollege aangeboden voorziening, waaronder begrepen arbeids activering, als dit heeft geleid tot hetgeen doorgang vinden of voortijdige beëindiging van het traject.In het kader van de sluitende aanpak acht de raad deze laatstgenoemde gedraging een zeer ernstigfeit omdat het in die situatie al duidelijk is dat directe bemiddeling een zeer geringe kans van slagenheeft en dat het, onder die omstandigheden, dan niet aangaat dat een belanghebbende een laatstekans tot arbeidsinschakeling door eigen toedoen in zeer ernstige mate belemmert. Onder dieomstandigheden acht het college het daarom verdedigbaar dat ook voor deze gedraging eenstandaardmaatregel passend is van 100% gedurende een maand.Omdat het hier om een zeer ingrijpende maatregel gaat, hecht de raad er aan te benadrukken dat opgrond van artikel 2 tweede lid van deze verordening, het college ten allen tijde gehouden is totmaatwerk bij de maatregeloplegging.(aanvulling per 1-1-2012)In artikel 9 worden gedragingen genoemd die kunnen leiden tot het opleggen van een maatregel.Daarbij worden gedragingen qua zwaarte gerangschikt in categorieën. In de wet is artikel 9 aaangepast en dit vraagt om een aanvulling op de genoemde gedragingen omdat ze specifiekbetrekking hebben op alleenstaande ouders die een ontheffing van de arbeidsplicht hebben, maargedurende de ontheffingsperiode wel moeten meerwerken aan een traject. Bij het indelen in eencatgorie is wel aansluiting gezocht bij een soortgelijke gedraging van andere dan alleenstaandeouders en ook of de gedraging tot beëindiging van het traject heeft geleid (lid 4 d) of niet (lid 3 d).Artikel 10. De hoogte en duur van de maatregelWanneer gekozen wordt voor een stelsel van maatregeloplegging op basis van een onderverdeling incategorieën van verwijtbare gedragingen, zoals beschreven in artikel 9, dan de in dit artikel genoemdeforfaitaire maatregelpercentages passend bij de verschillende categorieën verwijtbare gedragingen.Daarbij wordt aangesloten bij de vroegere en effectief gebleken uitvoeringspraktijk onder het regimevan de Abw.Benadrukt wordt dat, hoewel in dit artikel gestandaardiseerde maatregelpercentages zijn benoemd,als uitgangspunt bij maatregeloplegging het beginsel van maatwerk dient te worden gevolgd conformde bedoeling van de wetgever bij artikel 18 WWB. In artikel 2 tweede lid van deze verordening is ditnader uitgewerkt.Op basis van dit uitgangspunt dient het college aldus bij elk afzonderlijk maatregelbesluit aan te gevenof er termen aanwezig zijn om af te wijken van de in artikel 10 beschreven standaardmaatregelen.Artikel 11. De tijdelijke uitsluiting van een aanspraak op een voorzieningEerste lidBij de beoordeling van de rechtsgevolgen bij de niet-nakoming van de verplichtingen die in ruimstezin samenhangen met het aanbieden van reïntegratievoorzieningen, kan de raad bepalen om, naastde verplichting tot afstemming van bijstandsverlening, tevens de aanspraak van een belanghebbendeop een voorziening te beperken dan wel uit te sluiten.In het verlengde hiervan kan de raad bepalen of deze beperkings- en/of uitsluitingsbevoegdheid voorhet college als een algemene verplichting geldt dan wel als een bevoegdheid.In artikel 7 zesde lid van de reïntegratieverordening heeft de raad deze beleidskeuze aldus ingevulddoor aan het college de bevoegdheid toe te kennen om een belanghebbende tijdelijk uit te sluiten vaneen traject wanneer die zijn reïntegratieverplichtingen, zoals beschreven in het eerste lid van ditartikel, niet nakomt conform hetgeen gesteld is in de afstemmingsverordening.Hieruit volgt dat deuitsluitingsbevoegdheid nader ingevuld wordt in het kader van de afstemmingsverordening.De raad is op dit punt van mening dat toepassing van deze uitsluitingsbevoegdheid een zeer ingrijpendemaatregel is die naar haar mening alleen verdedigbaar is wanneer het doel van het trajecthiermee gediend is.Hiervan kan bij voorbeeld sprake zijn in het geval het college van mening is dat door eigen toedoenvan een belanghebbende een eerder aangeboden voorziening niet langer als effectief kan wordenaangemerkt. In verband hiermee kan het zinvol zijn om even tijdelijk pas op de plaats te makenalvorens een nieuwe voorziening terstond aan te bieden.Vandaar de toedeling van de bevoegdheid aan het college om een belanghebbende tijdelijk uit tesluiten van iedere voorziening ten einde te voorkomen dat een belanghebbende eist dat het collegeterstond een alternatieve voorziening dient aan te bieden.De raad is van mening dat gelet op de maatwerk- en activeringsdoelstelling van de WWB, het nietvoor de hand ligt om een belanghebbende die zijn verplichtingen niet nakomt, als het ware te“belonen” met langdurige uitsluiting van voorzieningen.Integendeel, juist door een nieuw diagnostisch onderzoek dient het college zo spoedig mogelijk tekomen tot herziening van het eerder aangeboden traject ten einde de arbeidstoeleiding nog strakkerte begeleiden alsmede om de voorwaarden te bepalen waardoor het traject door een belanghebbendewel effectief wordt doorlopen.Tweede lidOmdat zoals reeds gesteld, toepassing van de uitsluitingsbevoegdheid door het college een ingrijpendemaatregel is, hecht de raad er aan dat dit besluit met voldoende waarborgen is omkleed. Het horenvan een belanghebbende merkt de raad aldus aan als een belangrijke waarborg alsmede de heroverwegingsbevoegdheid,zoals beschreven in artikel 7 van de afstemmingsverordening.Artikel 12. De terugvordering van kosten van een traject ten aanzien van eennietuitkeringsgerechtigde en of ANW-gerechtigdeIn de kop van dit artikel wordt al aangegeven, dat er sprake is van een terugvordering en eigenlijk nietvan een maatregel, want de personen op wie dit betrekking heeft hebben geen uitkering. In die zin iswordt het terugvorderen punitief als een maatregel aangemerkt.Eerste lidDe gemeente kan ook een traject aanbieden aan niet-uitkeringsgerechtigden en Anw-gerechtigden,omdat die tot hun doelgroep horen. Indien een niet-uitkeringsgerechtigde of een Anw-gerechtigde zichniet aan de afspraken houdt, waardoor het traject niet tot het gewenste resultaat komt, heeft degemeente niet de mogelijkheid om een maatregel toe te passen. Er wordt immers geen uitkeringvanuit de gemeente aan deze personen verstrekt. De enige mogelijkheid is dan om de reedsgemaakte kosten geheel of gedeeltelijk terug te vorderen.Tweede lidHier wordt verwezen naar artikel 2 waarin omschreven wordt, wanneer er sprake is van maatregelwaardiggedragen hoe daar verder mee om te gaan. Verder zijn art 4 en de strekking van artikel 5vandeze verordening van toepassing, respectievelijk het horen van de cliënt en de mogelijkheid van hetcollege om toch af te zien van een maatregel, in dit geval (en daarom wordt gesproken over “destrekking van“) om af te zien van het terugvorderen van reeds gemaakte kosten.Derde lidOm tot terugvordering van reeds gemaakte kosten te kunnen overgaan, zal eerst een besluit moetenplaatsvinden om de eerder toegekende reïntegratievoorzieningen in te trekken. Dan wordt de weg vrijgemaakt om de kosten terug te vorderen op grond van onverschuldigde betaling conform hetBurgerlijk Wetboek. Indien de niet-uitkeringgerechtigde of Anw-gerechtigde weigert te betalen kan hetcollege besluiten de kosten via gerechtelijke weg te vorderen. Gekozen wordt voor een “kan”-bepaling, omdat in het Beleidskader Terug- en invordering WWB in artikel 6 mogelijkheden wordengenoemd om af te zien van een terugvorderingsbesluit.HOOFDSTUK 3. HET NIET-TIJDIG, ONVOLDOENDE DAN WEL NIET -NAKOMEN VAN DE INLICHTINGENPLICHTIn dit hoofdstuk worden drie vormen van het niet nakomen van de inlichtingenplicht onderscheiden:1.Artikel 13 van deze verordening: het niet tijdig verstrekken van inlichtingen aan de gemeente. Alsde te verstrekken informatie niet tijdig is gegeven dan wordt nog eenmaal een termijn van 5werkdagen gegund om dit alsnog te doen. Is de informatie dan nog niet verstrekt dan is artikel 54WWB van toepassing. Het college kan in dat geval het recht op bijstand opschorten enbelanghebbende in de gelegenheid stellen binnen een door hem te stellen termijn het verzuim teherstellen. Deze informatieplicht slaat op alle informatie die van belang is voor het verlenen vande bijstand of de voortzetting daarvan.2.Artikel 14 van deze verordening: het verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen aan degemeente, waardoor er ten onrechte een uitkering is verstrekt of een te hoog bedrag aan bijstandis verstrekt. In deze situatie heeft de uitkeringsgerechtigde niet voldaan aan de inlichtingenplichtvan artikel 17 WWB. Het opzettelijk verzwijgen van relevante informatie tegenover de gemeente,met het oogmerk een (hogere) uitkering te krijgen (fraude) vormt een schending van de informatieplichtvan artikel 17 WWB.3.Artikel 15 van deze verordening: het verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen aan degemeente, zonder dat er achteraf gezien ten onrechte bijstand is verstrekt of een te hoog bedragaan bijstand is verstrekt.In deze drie situaties heeft de raad in het kader van de afstemmingsverordening aldus de beleidskeuzede hoogte en de duur van de maatregel te bepalen; de raad heeft geen beleidsvrijheid tenaanzien van de vraag òf een maatregel dient te worden opgelegd wanneer de inlichtingen verplichtingniet wordt nagekomen. Een belangrijke voorwaarde voor maatregeloplegging bij de niet-nakomingvan de inlichtingenplicht in deze drie situaties is dat het recht op bijstand van een belanghebbendenog immer objectief vast te stellen moet zijn.Anders gezegd, het kan ook gebeuren dat door de niet-nakoming van de inlichtingenplicht het collegede rechtmatigheid van de uitkering niet meer kan vaststellen. De bijstand moet dan worden geweigerd(in de situatie dat een uitkering wordt aangevraagd) of het besluit tot toekenning van de bijstand moetworden ingetrokken (bij een lopende uitkering). Hierdoor komt het college niet meer toe aan hetopleggen van een maatregel.Artikel 13. Het te laat verstrekken van gegevensBij het te laat verstrekken van gegevens door een belanghebbende in het kader van een onderzoeknaar de rechtmatigheid van een recht op bijstand als bedoeld in artikel 53a WWB, heeft de raad debeleidskeuze de hoogte en de duur van een maatregel te bepalen wanneer een belanghebbendebinnen een hersteltermijn alsnog de gevraagde gegevens overlegt als bedoelt in artikel 54 eerste entweede lid WWB.Indien een cliënt de voor de verlening van de bijstand van belang zijnde gegevens of gevorderdebewijsstukken niet op tijd verstrekt in het kader van een onderzoek in verband met de beoordeling vande rechtmatigheid dan wel de doelmatigheid van zijn uitkering dan wel in verzuim blijft door zondertijdig bericht van verhindering niet in persoon te verschijnen voor een afspraak, kan het college hetrecht op bijstand opschorten vanaf de dag dat belanghebbende in verzuim is (artikel 54 eerste lidWWB).Het college stelt middels een herstelbrief de belanghebbende in kennis van het voornemen tot hetnemen van een opschortingsbesluit met ingang van de eerste dag waarop belanghebbende zijninlichtingenverplichting niet is nagekomen en biedt tegelijkertijd de belanghebbende alsnog degelegenheid om zijn verzuim te herstellen.Ten einde een onnodig zware uitvoeringslasten te voorkomen wordt er voor gekozen dat het collegevoordat een formele opschorting- en herstelbeschikking wordt gestuurd (waarin ook wordtmedegedeeld dat een maatregel zal worden overwogen), het college nog één keer een termijn guntvan 5 werkdagen om de informatie te verstrekken.Wanneer uiteindelijk, dus na de extra termijn van 5 werkdagen, een officiële hersteltermijn tezamenmet een officieel opschortingsbesluit wordt genomen én de gevraagde gegevens alsnog binnen dehersteltermijn worden verstrekt dan wel verschijnt belanghebbende alsnog op de tweede uitnodigingvoor een gesprek, dan dient de bijstand te worden voortgezet onder gelijktijdige oplegging van eenmaatregel van 10% voor de duur van een maand.Artikel 14. Het verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen met gevolgen voor de bijstandEerste lidIn artikel 17 eerste lid WWB is bepaald dat belanghebbende op verzoek of onverwijld uit eigenbeweging mededeling doet van alle feiten en omstandigheden waarvan hem redelijkerwijs duidelijkmoet zijn dat zij van invloed kunnen zijn op zijn arbeidsinschakeling of het recht op bijstand.Onder ”onverwijld uit eigen beweging mededeling doen van” wordt verstaan dat een belanghebbendeop het eerst volgende maandelijkse rechtmatigheidsonderzoeksformulier (ROF-je) waarin de relevantegebeurtenis heeft plaats gevonden, melding dient te maken van de, vanuit oogpunt van de WWB,relevante gebeurtenis.Komt een belanghebbende deze verplichting niet na en wordt er daardoor ten onrechte bijstandverleend, dan dient het recht op bijstand met terugwerkende kracht te worden herzien enteruggevorderd. Daarnaast dient de raad een maatregel op te leggen wegens het niet of nietbehoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht.Onder de Abw gold als hoofdregel dat aan een belanghebbende een boete diende te wordenopgelegd naar rato van 10% van de bruto ten onrechte verleende bijstand. Onder de WWB heeft deraad de beleidskeuze de hoogte en de duur van de maatregel te bepalen. In het eerste lid van artikel14 heeft de raad hiervoor als beleidsuitgangspunt gekozen de hoogte van het benadelingsbedrag. Datis het door de gemeente te veel en ten onrechte betaalde bedrag aan bijstand.Tweede lidEr is voor gekozen om op dit punt het handhavingsbeleid aan te scherpen door de hoogte van demaatregel meer af te stemmen op de hoogte van het benadelingsbedrag in plaats van een standaardpercentagete hanteren van 10% van het benadelingsbedrag. In de hoogte van het maatregelpercentagekomt de ernst van de gedraging tot uitdrukking, zoals die feitelijk wordt bepaald door de hoogtevan het benadelingsbedrag.In het tweede lid is aldus gekozen voor een aantal forfaitaire kortingspercentages welke corresponderenmet een benadelingsbedrag waarbij een onder- en een benedengrens bepaald is. Het collegedient op grond van artikel 2 tweede lid van deze verordening maatwerk te leveren, hetgeen kan leidentot verzwaring dan wel tot matiging van de op te leggen maatregel.De relatie met de strafrechtelijke sanctieOnder het huidige boeteregime bestaat de verplichting voor gemeenten om proces-verbaal op temaken en aangifte te doen bij het Openbaar Ministerie indien er sprake is van fraude en hetbenadelingsbedrag hoger is dan € 6.000,- (de Richtlijn voor strafvordering sociale zekerheidsfraude).Het is de bedoeling dat deze taakverdeling tussen gemeenten en het OM blijft bestaan, ook al kent deWWB de bestuurlijke boete niet en zullen gemeenten bij fraude (in casu het niet nakomen van deinlichtingenplicht) een maatregel moeten opleggen. Het doen van aangifte wegens fraude sluitoverigens het opleggen van een maatregel niet uit; op dit punt heeft de raad een beleidskeuze. Beidesancties kunnen samen gaan.Uitgangspunt is dat het OM bij de straftoemeting rekening houdt met de maatregel die is opgelegddoor het bestuursorgaan. Anderzijds ligt het niet voor de hand om over te gaan tot het opleggen vaneen maatregel, als het OM inmiddels een sanctie heeft opgelegd. Het ‘una via’ beginsel (geensamenloop van sancties op dezelfde onrechtmatige gedraging dan bij beslissing van één enkeleoverheidsorgaan) kan zich daar tegen verzetten. De Centrale Raad voor Beroep heeft zich in het(recente) verleden geregeld uitgesproken tegen ‘dubbele bestraffing’.In verband hiermee wordt er hier voor gekozen om af te zien van maatregeloplegging wanneeraangifte wordt gedaan bij de Officier van Justitie én deze overgaat tot vervolging van het feit. Wanneerde Officier van Justitie besluit tot sepot, dient het college alsnog een maatregel op te leggen analoogaan artikel 14 tweede lid sub d van deze verordening. Een redelijke termijn waarbinnen dezemaatregel moet zijn opgelegd is twee jaar na de datum waarop het college bekend is geworden methet sepotbesluit van de Officier van Justitie.Derde lidDit lid wordt toegevoegd omdat bij een zeer laag benadelingsbedrag de maatregel hoger kan zijn danhet benadelingsbedrag en dat is niet wenselijk.Artikel 15. Het verstrekken van onjuiste of onvolledige inlichtingen zonder gevolgen voor de bijstandEerste lidIn dit artikel wordt de zogeheten ‘nulfraude’ geregeld: het verstrekken van onjuiste of onvolledigeinlichtingen, zonder dat dez e gedraging gevolgen heeft voor de hoogte van de bijstand. Voorbeeldenvan nulfraude zijn het niet opgeven van een vermogensbestanddeel onder de vermogensgrens of hetniet melden van vrijwilligerswerk.Ondanks het niet optreden van een benadelingsbedrag wordt hier, in het verlengde van desystematiek die is gevolgd bij het niet-tijdig verstrekken van gegevens, gekozen voor een maatregelvan 10% voor de duur van een maand.Tweede lidOp het eerste lid is een belangrijke uitzondering te noemen, namelijk dat het college in ditsoort situaties ook éénmalig bevoegd is tot het geven van een waarschuwing bij het niet ofnietbehoorlijknakomen van de inlichtingenplicht tenzij het niet of niet-behoorlijk nakomen van deverplichting heeft plaatsgevonden binnen een periode van twee jaar te rekenen vanaf de datumwaarop eerder aan de belanghebbende een schriftelijke waarschuwing is gegeven.Met deze keuze, zoals beschreven in het eerste en tweede lid van artikel 15, wordt het bestaandehandhavingsbeleid gevolgd zoals dat gold onder het regime van de Abw, in het bijzonder artikel 14derde lid Abw. Ook hier is gebleken is dat voortzetting van het bestaande handhavingsbeleid op ditpunt voldoende houvast biedt voor het college om maatwerk te leveren in vorengenoemde soortsituaties.HOOFDSTUK 4. OVERIGE GEDRAGINGEN DIE LEIDEN TOT EEN MAATREGELArtikel 16. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheidEerste lidDe verplichting om voldoende besef van verantwoordelijkheid te tonen voor de voorziening in hetbestaan, geldt reeds voordat een bijstandsuitkering wordt aangevraagd. Dit betekent dat wanneeriemand in de periode voorafgaand aan de bijstandaanvraag een tekortschietend besef vanverantwoordelijkheid heeft getoond, waardoor hij niet langer beschikt over de middelen om in dekosten van het bestaan te voorzien en als gevolg daarvan een bijstandsuitkering aanvraagt, degemeente bij de toekenning van de bijstand hiermee rekening kan houden door het opleggen van eenmaatregel.Een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid kan uit allerlei gedragingen blijken, zoals:

geen of te late aanvraag doen voor een voorliggende voorziening;

het niet nakomen van de verplichting tot instellen alimentatievordering;

het niet voldoen aan de verplichting tot meewerken aan budgetbeheer.

Tweede lidEr is in het tweede lid sprake van een vast kortingspercentage op de bijstand (10%) en de ernst vande gedraging wordt uitgedrukt in de duur van de maatregel. Bij de vaststelling van de periode van demaatregel moet beoordeeld worden wat de gevolgen zijn van de handelwijze van de cliënt vergelekenmet de situatie indien hij wel voldoende besef van verantwoordelijkheid had betoond. Dit laat onverletde mogelijkheid voor het college om af te wijken van duur en of hoogte op basis van de mate vanverwijtbaarheid en de individuele omstandigheden van belanghebbende.Derde lidHierin wordt nog een mogelijkheid beschreven van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid,namelijk het onverantwoord besteden van vermogen, waardoor eerder een beroep gedaan moetworden op bijstand. Het wordt nadrukkelijk als een aparte vorm van tekortschietend besef vanverantwoordelijkheid genoemd, omdat de maatregel van lid 2 meestal niet in verhouding staat met hetonverantwoord besteden van vermogen. Om te voorkomen, dat er sprake is van een voordeel doorvermogen te snel in te teren en daardoor eerder een beroep doen op bijstand, wordt er weliswaarbijstand verleend, maar dan in de vorm van een geldlening, die terugbetaald moet worden. Door dezevorm van tek ortschietend besef van verantwoordelijkheid niet bij lid 1 op te nemen is ook lid 2 in dezesituatie niet van toepassing en vervalt het eventuele voordeel om vermogen snel in te teren en danmaar een maatregel van 10 % voor lief te nemen.Vierde lidDe bijstand wordt als lening verstrekt voor de duur van de periode, waarin de cliënt het vermogen opeen verantwoorde wijze had moeten besteden. Op basis van juris prudentie houdt dit in, dat errekening gehouden kan worden met een maandelijks bedrag van anderhalf maal de toepasselijkenorm plus eventuele bijzondere noodzakelijke kosten en onder aftrek van eventuele inkomsten.Vijfde lidVanaf het moment van bijstandsverlening in de vorm van geldlening betaalt de cliënt de lening terugmiddels inhouding op de uitkering van 10 %.Zesde lidNa die periode wordt de bijstand om niet verstrekt. De inhouding ter aflossing van de lening blijftdoorlopen, totdat deze is terug betaald.Zevende lidDoor deze bepaling op te nemen wordt het mogelijk om bij aanvragen bijzondere bijstand rekening tehouden met het bedrag dat de belanghebbende via een voorliggende voorziening had kunnenaanspreken en dat door zijn nalatigheid niet heeft gedaan en ook niet meer kan aanspreken. Zonderdeze bepaling zou het bedrag dat de gemeente aan bijzondere bijstand moet verstrekken hogerworden en is er sprake van een benadelingsbedrag voor de gemeente (het verschil in bedragenzonder rekening te houden met een voorliggende voorziening en met een voorliggende voorziening) .Via deze bepaling kan dan een maatregel opgelegd worden ter hoogte van het benadelingsbedragvoor de gemeente. Belanghebbenden worden hiermee aangespoord om gebruik te maken vanvoorliggende voorzieningen.Artikel 17. Zeer ernstige misdragingenOnder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van agressie worden verstaan, zijhet dat er sprake moet zijn van verwijtbaarheid en van gedrag dat in het normale menselijke verkeer inalle gevallen als onacceptabel kan worden beschouwd.Gemeenten kunnen alleen een maatregel opleggen indien er een verband bestaat tussen de ernstigemisdraging en (mogelijke) belemmeringen voor de gemeente bij het vaststellen van het recht op eenuitkering. Vandaar dat in dit artikel wordt bepaald dat de zeer ernstige misdragingen moeten hebbenplaatsgevonden onder omstandigheden die rechtstreeks verband houden met de uitvoering vanWWB.In artikel 18 tweede lid WWB wordt gesproken over ‘het zich jegens het college zeer ernstigmisdragen’. Dit betekent dat alleen (zeer) agressief gedrag tegenover leden van het college en hunambtenaren aanleiding zijn voor het opleggen van een maatregel. Er kan dus geen maatregel wordenopgelegd als een klant zich agressief heeft gedragen tegenover een medewerker van een andereorganisatie die belast is met de uitvoering van de WWB (bijvoorbeeld een reïntegratiebedrijf). Het is indat geval mogelijk om een maatregel op te leggen wegens het niet of onvoldoende gebruikmaken vaneen voorziening gericht op arbeidsinschakeling (artikel 9 derde lid van deze verordening).Bij het vaststellen van de maatregel in de situatie dat een uitkeringsgerechtigde zich ernstig heeftmisdragen, zal gekeken moeten worden naar de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheiden de persoonlijke omstandigheden van de betrokkene.Bij de ernst van de gedraging zal de vorm van agressief gedrag mede bepalend zijn voor de hoogtevan de maatregel.(aanvulling per 1-1-2012)In artikel 17 lid 1 van de verordening wordt geregeld dat er een maatregel opgelegd kan worden indiener sprake is van zeer ernstige misdragingen. Dit lid blijft ongewijzigd in de verordening staan.In lid 2 werd bepaald dat het college hoogte en duur in beleidsregels opstelt. Dit is een bevoegdheidvan de raad en kan niet in beleidsregels door het college bepaald worden. Daarom zijn de maatregelenbij zeer ernstige misdragingen in de Afstemmingsverordening Wij en de AfstemmingsverordeningIOAW / IOAZ wel in de betreffende verordeningen opgenomen. Dat gebeurt nu ook voor de WWBdoor het tweede lid te herzien en het derde en vierde lid toe te voegen. De hoogte en duur van demaatregelen zijn gelijk aan de hoogte en duur zoals die opgenomen was in de AfstemmingsverordeningWIJ en de Afstemmingsverordening IOAW / IOAZ.Tweede lidIn het tweede lid worden 3 vormen van agressie beschreven. In onderdeel a wordt de meest ernstigevorm beschreven, in onderdeel c de minst ernstige vorm.Voor het bepalen van verwijtbaarheid van de misdraging zal gekeken moeten worden naar deomstandigheden waaronder de misdraging heeft plaatsgehad. In dit verband is het relevant eenonderscheid te maken tussen instrumenteel geweld en frustratiegeweld.Van instrumenteel geweld is sprake als iemand het toepassen van geweld bewust gebruikt om eenbepaald doel te bereiken (bijvoorbeeld het verkrijgen van een uitkering). Agressie die ontstaat dooronmacht, ontevredenheid, onduidelijkheid en dergelijke kan worden aangeduid met frustratieagressie.Het zal duidelijk zijn dat de mate van verwijtbaarheid bij instrumenteel geweld in beginsel groter is danbij frustratiegeweld.Het opleggen van een maatregel staat geheel los van het doen van aangifte bij de politie. Het collegelegt een maatregel op, terwijl de functionaris tegen wie de agressie zich richtte aangifte kan doen bijde politie.Derde lidAfhankelijk van de vorm van de ernstige gedraging wordt de hoogte en de duur van de maatregel in lid1 tot en met 3 vastgesteld. Deze komen overeen met de hoogte en duur zoals die ook al wasopgenomen in de Afstemmingsverordening WIJ en ook is opgenomen in de AfstemmingsverordeningIOAW / IOAZ.Vierde lidHet is aan te bevelen dat een gemeente over een agressieprotocol beschikt waarin is aangegevenhoe wordt omgegaan met lastige en agressieve klanten. In zo'n agressieprotocol kan een relatieworden gelegd met het maatregelenbeleid ten aanzien van agressieve klanten, in de vorm vanbeleidsregels. Dit is verwoord in de “Handboek veiligheid” onderdeel “Het omgaan met agressie” vande gemeente Boxtel.HOOFDSTUK 4a REGELINGEN IN VERBAND MET DE WIJZIGINGEN IN DE WWB EN INTREKKING WIJ 2012. (Toegevoegd per 1-1-2012)Artikel 17 a - Wijziging betekenis begrippen. (Toegevoegd per 1-1-2012)Reeds toegelicht in het algemene deel (toevoeging per 1-1-2012)Artikel 17 b - Onvoldoende meewerken aan plan van aanpak (Toegevoegd per 1-1-2012)De wetswijziging creëert enkele nieuwe wettelijke verplichtingen:• de verplichting2;• de verplichting om naar vermogen opgedragen onbeloonde maatschappelijk nuttigewerkzaamheden te verrichten3;• de verplichting voor jongeren om een aanvraag niet eerder in te dienen dan vier weken namelding4.• De verplichting om gedurende deze ‘wachttijd’ te zoeken naar mogelijkheden voor werk ofscholing5Om gedragingen die een schending vormen van deze verplichtingen te kunnen sanctioneren, is het inieder geval voor de tweede en derde verplichting noodzakelijk om deze in de MaatregelenverordeningWWB te benoemen. Gegeven een beleids- en uitvoeringsarme overgang is daartoe geen tekstvoorstelgedaan, maar dit kan uiteraard bij dit onderdeel opgenomen worden. De eerste en vierdeverplichtingen zullen in veel gevallen ook onder één van de reeds in de verordening benoemdecategorieën gebracht kunnen worden. Voor het zoeken van scholing geldt dat dit niet, maar dieverplichting treedt pas 1 juli 2012 in werking. Voor de duidelijkheid is in onderdeel C opgenomen dathet niet meewerken aan het opstellen, uitvoeren en evalueren van een plan van aanpak wordtaangemerkt als een gedraging die de inschakeling in de arbeid belemmert.HOOFDSTUK 5. SLOTBEPALINGENArtikel 18. OvergangsbepalingTen einde overgangsrechtelijke problemen in juridisch-technische zin te voorkomen is eenafzonderlijkeovergangsbepaling in deze verordening opgenomen.2 Art. 9, eerste lid, onderdeel b WWB3 Art. 9, eerste lid, onderdeel c WWB4 Art. 41, vierde lid WWB5 Art. 43, vierde lid WWBHierbij is ook van belang dat het tijdstip waarop het maatregelwaardig gedrag plaatsvond van belangis voor de hoogte van de maatregel. Rechtens geldt namelijk de voor de belanghebbende meest“gunstige” maatregel bij een vergelijking tussen het beleid zoals dat gold ten tijde van hetMaatregelwaardig gedrag voor 1 januari 2005 en het beleid op basis van de verordening die van toepassing was vanaf 1 januari 2005, dan wel de verordening die van toepassing is vanaf 1 maart 2006.Artikel 19. Intrekking eerdere verordeningBehoeft geen toelichting.Artikel 20. De inwerkingtredingBehoeft geen toelichting.Artikel 21. CiteertitelBehoeft geen toelichting.