CVDR17101_2Monumentenverordening Wormerland 2004nlregelingWormerland2017-11-28WormerlandAktief, 18-12-2005Monumentenverordening Wormerland 2004Gemeentewet, art. 84 Gemeentewet, art. 149Monumentenwet, art. 12, 14 en 15gemeenteraadbestuur en recht2005-03-01De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2006-01-302010-10-01Nieuwe regeling2005/13monumentenGeenMonumentenverordening Wormerland 2004De raad van de gemeente Wormerland;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders van Wormerland d.d. 15
februari 2005,nummer 2005/13;gehoord het advies van de raadscommissie WSB d.d 6 december 2004;gelet op artikel 84 en 149 van de Gemeentewet en artikelen 12, 14 en 15 van
de Monumentenwet 1988;besluit:vast te stellen de volgendeMonumentenverordening Wormerland 2004", houdende
algemene regels voor het beschermen en instandhouden van monumenten in de
gemeente Wormerland,Deze verordening verstaat onder:
monument:
zaak die van algemeen belang is wegens zijn schoonheid,
betekenis voor de wetenschap ofcultuur- historische
waarde;
terrein dat van algemeen belang is wegens een daar
aanwezige zaak als bedoeld onder a;
gemeentelijk archeologisch monument:
onroerende, bedoeld in lid 1, onder b, dat overeenkomstig van de
bepalingen van deze verordening als beschermd gemeentelijk
archeologisch monument is aangewezen;
gemeentelijk monument:
onroerende zaak, dat overeenkomstig de bepalingen van deze
verordening als beschermdgemeentelijk monument is aangewezen dat
niet valt onder lid 2;
gemeentelijke monumentenlijst:
de lijst waarop zijn geregistreerd de overeenkomstig deze
verordening als beschermd gemeentelijk monument aangewezen
zaken;
rijksmonument:
onroerende zaak, dat is ingeschreven in de ingevolge de
Monumentenwet 1988 vastgestelderegisters en als beschermd
rijksmonument is aangewezen;
kerkelijk monument:
onroerende zaak, dat eigendom is van een kerkgenootschap,
kerkelijke gemeente of parochieof van een kerkelijke instelling
en dat uitsluitend of voor een overwegend deel wordt
gebruiktvoor de uitoefening van de eredienst;
commissie:
monumentencommissie Wormerland, ook wel te noemen als de
commissie van de cultuur-historische kwaliteit, de door het
college van burgemeester en wethouders ingestelde commissie of
aangewezen instantie, met als taak burgemeester en wethouders op
verzoek of uit eigen beweging te adviseren over de toepassing
van de Monumentenwet 1988, de monumentenverordening en het
monumentenbeleid;
bouwhistorisch onderzoek:
in schriftelijke rapportage vastgelegd onderzoek naar de
bouwgeschiedenis en de bouwhistorische kwaliteit van een
monument;
archeologisch onderzoek:
in schriftelijke rapportage vastgelegd onderzoek volgens
archeologische methoden naar deontwikkelingsgeschiedenis en/of
de archeologische waarde van een locatie, uitgevoerd volgens de
Kwaliteitsnorm Nederlandse Archeologie;
het college:
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente
Wormerland.
Bij de toepassing van deze verordening wordt rekening gehouden met het
gebruik van het monument.1.De gemeentelijke monumentenlijst geeft aan dat een monument
geheel dan wel alleen voor met name omschreven onderdelen onder
de werking van deze verordening valt, noemt de plaatselijke
aanduiding, de kadastrale aanduiding, de tenaamstelling en bevat
een beschrijving van het monument,2.De waarde van een monument wordt bepaald aan de hand van een of
meer van de volgende criteria:
architectuurhistorische waarde;
cultuur historische waarde;
stedenbouwkundige landschappelijke of
situeringwaarde;
gaafheid en oorspronkelijkheid;
zeldzaamheidswaarde.
3.De waarde van een archeologisch monument wordt bepaald aan de
hand van een of meer van de volgende criteria:
kenmerkendheid;
gaafheid;
herinneringswaarde.
4. De gemeentelijke monumentenlijst ligt voor een ieder in het
gemeentehuis ter inzage.
Het college kan, al dan niet op aanvraag van een
belanghebbende, een onroerende zaakvoorlopig aanwijzen
als beschermd gemeentelijk (archeologisch)
monument.
De aanwijzing kan geen (archeologisch) monument
betreffen dat is aangewezen op grond van artikel 3 van
de Monumentenwet 1988 of dat is aangewezen op grond van
de monumentenverordening van de provincie
Noord-Holland.
Met ingang van de datum volgend op dag waarop het in lid
1 bedoelde besluit aan belanghebbende is meegedeeld, tot
het moment dat de aanwijzing als gemeentelijk
(archeologisch) monument heeft plaatsgevonden, dan wel
vaststaat dat de betreffende onroerende zaak niet als
gemeentelijk (archeologisch) monument wordt aangewezen
(de onderzoeksperiode), geniet de onroerende zaak
voorbescherming doordat de artikelen 10 tot en met 12
van deze verordening van toepassing zijn.
De voorbescherming eindigt 26 weken na het in lid 1
bedoelde besluit, met dien verstande, dat indien het
college toepassing geeft aan het gestelde in artikel
5.
Het college vraagt over de aanwijzing van een
(archeologisch) monument, terstond na het besluit als
bedoeld in lid 1, een advies aan de commissie. De
commissie adviseert schriftelijk binnen acht weken na
ontvangst van het verzoek van het college.
Het college stelt de eigenaar in de gelegenheid te
worden gehoord.
Het college kan bij hun in lid 1 bedoelde besluit
bepalen dat bouwhistorisch onderzoek wordt
verricht.
Het college kan bij hun in lid 1 bedoelde besluit
bepalen dat archeologisch onderzoek wordtverricht.
1.Het college beslist binnen twaalf weken na ontvangst van het
advies van de commissie, maar in ieder geval binnen twintig
weken na de adviesaanvraag.2.Het college kan de in lid 1 genoemde termijn van twintig weken
met twaalf weken verlengen. Hij stelt de belanghebbende hiervan
in kennis binnen de in lid 1 genoemde termijn van twintig
weken.3.Het college maakt de beslissing omtrent aanwijzing op de
gebruikelijke wijze bekend.De aanwijzing als bedoeld in artikel 4, eerste lid, wordt
medegedeeld aan degenen die als zakelijk gerechtigden in de
kadastrale legger bekend staan, aan bewoners/gebruikers van het
onroerend monument en aan de ingeschreven hypothecaire
schuldeisers.1.Het college registreert het beschermde gemeentelijke
(archeologisch) monument op degemeentelijke monumentenlijst.
2.De gemeentelijke monumentenlijst bevat de plaatselijke
aanduiding, de datum van de aanwijzing, de kadastrale
aanduiding, de tenaamstelling en een beschrijving van het
beschermde gemeentelijke (archeologisch) monument.3.Het college zorgt ervoor dat de aangewezen gemeentelijke
(archeologische) monumenten als zodanig worden aangeduid op de
bestemmingsplankaart.4.Het college meldt de aangewezen gemeentelijk archeologische
monumenten bij de provincie.1.Het college kan de aanwijzing ambtshalve of op aanvraag van een
belanghebbende wijzigen.2.Artikel 4 en artikel 5 zijn overeenkomstig van toepassing op de
wijziging.3.Indien de wijziging naar het oordeel van het college van
ondergeschikte betekenis is blijftovereenkomstige toepassing van
artikel 4 en artikel 5 achterwege.4.De inhoud en de datum van de wijziging worden op de
gemeentelijke monumentenlijstaangetekend.1.Het college kan de aanwijzing intrekken.2.Indien het college de aanwijzing intrekt, zijn artikel 4, vijfde
lid en artikel 5 overeenkomstig van toepassing op de intrekking.
3.De aanwijzing tot gemeentelijk (archeologisch) monument wordt
geacht ingetrokken te zijn, indien toepassing wordt gegeven aan
artikel 3 van de Monumentenwet 1988 of aan artikel 3 van de
monumentenverordening van de provincie Nood-Holland (aangewezen
als rijks- of provinciaal monument).4.De intrekking wordt op de gemeentelijke monumentenlijst
aangetekend.1.Het is verboden een gemeentelijk (archeologisch) monument te
beschadigen ofte vernielen.2.Het is verboden zonder vergunning van het college of in strijd
met bij zodanige vergunninggestelde voorschriften:
een gemeentelijk monument af te breken, te verstoren, te
verplaatsen of in enig opzicht tewijzigen;
een gemeentelijk monument te herstellen, te gebruiken
ofte laten gebruiken op eendusdanige wijze, dat het
wordt ontsierd of in gevaar gebracht;
bij een gemeentelijk archeologisch monument de
grondwaterspiegel te verlagen.
1.De aanvraag van de vergunning als bedoeld in artikel 10, tweede
lid, wordt ingediend bij hetcollege.2.De aanvraag moet worden ingediend op een door het college
vastgesteld formulier.3.De aanvraag en de daarbij behorende bescheiden moeten in
vijfvoud worden ingediend.4.Bij de aanvraag moeten door de aanvrager gegevens en bescheiden
worden ingediendovereenkomstig door het college vastgestelde
indieningseisen monumentenaanvraag.1.Indien een aanvraag om vergunning als bedoeld in artikel 10, lid
2 in behandeling wordt genomen, legt het college deze voor een
ieder ter inzage. Kennisgeving van de ter inzage legging wordt
op de gebruikelijke wijze gedaan waarbij de mogelijkheid vermeld
wordt om binnen een termijn van veertien dagen zienswijzen naar
voren te brengen bij burgemeester en wethouders.2.Het college vraagt advies aan de commissie voordat zij beslist
op de aanvraag en brengt hiertoe de aanvraag en de daartegen
naar voren gebrachte zienswijzen terstond ter kennis van de
commissie.3.Indien de commissie bedenkingen heeft tegen een bepaald plan of
een ontwerp daarvoor, treedt zij in overleg met de aanvrager van
de vergunning c.q. de indiener van het ontwerp. Deze kan zich
bij dit overleg doen vertegenwoordigen of doen bijstaan door een
of meer door hem aan te wijzen deskundigen.4.Resultaten van het in het derde lid bedoelde overleg worden de
aanvrager van de vergunning c.q. de indiener van het
schetsontwerp ter kennis gebracht onder de mededeling van de
opvatting van de commissie over het plan c.q. schetsontwerp.
Betrokkene wordt er daarbij op gewezen dat hij dan de keuze
heeft tussen het trachten aan de wensen, die de commissie ten
aanzien van het plan c.q. schetsontwerp heeft tegemoet te komen
en een gewijzigd plan c.q. schetsontwerp in te dienen dan wel
beschikking van het college te vragen op zijn al dan niet
gewijzigde plan c.q. schetsontwerp.5.Binnen acht weken na afloop van de termijn voor het indienen van
zienswijzen brengt decommissie schriftelijk advies uit aan het
college over de aanvraag.6.Het college beslist binnen acht weken na ontvangst van het
advies van de commissie, maar in ieder geval binnen zestien
weken na ontvangst van de aanvraag om vergunning.7.Het college kan de in het zesde lid genoemde termijn van zestien
weken met ten hoogste tien weken verlengen, mits zij de
aanvrager daarvan binnen de in het zesde lid genoemde termijn
van zestien weken in kennis stelt.8.Indien het college niet voldoet aan het zesde of zevende lid,
wordt de vergunning geacht te zijn geweigerd.9.Het college zendt onmiddellijk een afschrift van haar besluit
aan de commissie en aan degenen die hun bezwaren kenbaar hebben
gemaakt.10. Het college publiceert de kennisgeving van de beschikking op de
gebruikelijke wijze.1.Het college kan aan een vergunning voorschriften verbinden in
het belang van demonumentenzorg.2.De vergunning kan voor een bepaalde tijd worden verleend.1.
De vergunning kan door het college worden ingetrokken
indien:
blijkt dat de vergunning ten gevolge van een onjuiste of
onvolledige opgave is verleend;
blijkt dat de vergunninghouder de voorschriften als
bedoeld in artikel 10, tweede lid, nietnaleeft;
de omstandigheden aan de kant van de vergunninghouder
zich zodanig hebben gewijzigd, dat het belang van het
(archeologisch) monument zwaarder dient te wegen;
met binnen 26 weken van de vergunning gebruik wordt
gemaakt.
2.Het besluit tot intrekking wordt in afschrift gezonden aan de
commissie.3BESCHERMDE RIJKSMONUMENTEN15Vergunning voor beschermd rijksmonument1.Het college zendt onmiddellijk een afschrift van de aanvraag om
vergunning voor een beschermd rijksmonument met de naar voren
gebrachte zienswijzen aan de commissie na afloop van de termijn van
14 dagen, bedoeld in artikel 12, tweede lid, van de Monumentenwet
1988.2.De commissie adviseert schrifelijk over de aanvraag binnen acht
weken na de datum van verzending van het afschrift.3.Bij overschrijding van de in het tweede lid genoemde termijn wordt
de commissie geacht geadviseerd te hebben.1.Indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge
van:
de weigering van het college een vergunning tot wijziging,
afbraak of verwijdering van eengemeentelijk (archeologisch)
monument te verlenen als bedoeld in artikel 8, tweede lid,
vandeze verordening;
voorschriften door het college verbonden aan een vergunning
tot wijziging, afbraak ofverwijdering van een gemeentelijk
(archeologisch) monument;schade lijdt of zal lijden, die redelijkerwijze niet of niet
geheel te zijnen laste behoort te blijven, kent de
gemeenteraad hem op zijn aanvraag een naar billijkheid te
bepalen schadevergoeding toe.
2.Indien en voor zover blijkt dat een belanghebbende ten gevolge
van:een gebruiksbeperking van het betreffende terrein door de aanwijzing
of wijziging van eenarcheologisch monument schade lijdt of zal
lijden, die redelijkerwijze niet of niet geheel te zijnen laste
behoort te blijven, kent de gemeenteraad hem op zijn aanvraag een
naar billijkheid te bepalen schadevergoeding toe.3. Voor de behandeling van de aanvragen zijn de bepalingen van de
verordemng ter regeling van de procedure bij toepassing van artikel
49 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening vanovereenkomstige
toepassing.Hij, die handelt in strijd met artikel 10 van deze verordening, wordt
gestraft met een geldboete van de tweede categorie.Met het toezicht op naleving van het bepaalde bij of krachtens deze
verordening zijn de door bij besluit van het college aan te wijzen
personen belast.Zo dikwijls de zorg voor de naleving van deze verordening dit vereist,
wordt hierbij de machtiging verstrekt al dan niet besloten ruimten en
plaatsen, met uitzondering van woningen, desnoods tegen de wil van de
rechthebbende, bewoner of gebruiker, te betreden, aan hen die en voor
zover zij door het bevoegd gezag belast zijn met het toezicht op de
naleving van deze verordening.1.Voor zover deze verordening betrekking heeft op gemeentelijke
monumenten treedt zij in werking op de eerste dag na het verstrijken
van een termijn van zes weken na bekendmaking.2.De 'Monumentenverordening Wormerland 1991' vervalt op dag van
inwerkingtreding van deze nieuwe monumentverordening.3.Voor zover deze verordening betrekking heeft op beschermde
rijksmonumenten, treedt zij inwerking overeenkomstig het bepaalde in
artikel 15, tweede lid, van de Monumentenwet 1988.4.De monumentenverordening, vastgesteld bij besluit van de
gemeenteraad van 27 mei 1991, voor zover het betreft bepalingen over
beschermde rijksmonumenten, vervalt op de datum waarop het derde lid
toepassing vindt.5.De op grond van de ingevolge het tweede lid vervallen verordening
geregistreerde beschermde gemeentelijke monumenten worden geacht
aangewezen te zijn overeenkomstig de bepalingen van deze
verordening.6.De gemeentelijke monumenten, geregistreerd op de monumentenlijst van
de ingevolge hettweede lid genoemde vervallen verordening, worden
geacht geregistreerd te zijn overeenkomstig de bepalingen van deze
verordening.7.Aanvragen om vergunning die zijn ingediend vóór de inwerkingtreding
van deze verordening worden afgehandeld met inachtneming van de
ingetrokken verordening.Deze verordening kan worden aangehaald als 'Monumentenverordening
Wormerland 2004'.besluit:Aldus besloten in de openbare vergaderingvan de Raad der gemeente Wormerland,gehouden op: 1 maart 2005de griffier, Mr. I.P. Vrolijkde voorzitter, P.C. Tangeop "Monumentenverordening Wormerland 2004"A ALGEMENE TOELICHTINGBij het opstellen van deze verordening is de voorbeeld-monumentenverordening en
demodelmonumenten-verordening van de VNG als basis genomen. Hierdoor zijn de
'Aanwijzingen voor de regelgeving' van het Ministerie van Justitie en van de
VNG-publicatie ' Gemeente en regelgeving' in aanmerking genomen.De bepalingen van de Monumentenwet 1988 en de daarin gekozen systematiek vormen
eenbelangrijke basis voor de bepalingen van deze verordening.Drie hoofdpunten zijn in de verordening geregeld:1 de aanwijzing van zaken tot gemeentelijk monument. Dit betreft ook
archeologische monumenten;2 het vergunningenstelsel voor de gemeentelijke monumenten;3 de verwijzing naar het vergunningenstelsel voor rijksmonumenten in de
Monumentenwet 1988.Daarnaast is beoogd het bouwhistorisch onderzoek en het archeologisch onderzoek
een nadrukkelijke rol te laten spelen bij de bepaling van het gemeentelijk
monumentenbeleid.B ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING (indien van toepassing)Artikel 1Lid 1Bij de omschrijving van het begrip 'monument' is aansluiting gezocht bij de
omschrijving m de Monumentenwet 1988.Cultuurhistorische waarde is volgens de Memorie van Toelichting de aan een
bouwwerk of gebied toegekende waarde, gekenmerkt door het beeld dat is ontstaan
en het gebruik dat de mens in de loop van de geschiedenis van dat bouwwerk of
dat gebied heeft gemaakt. Het begrip cultuurhistorische waarde is dermate ruim
dat het ook betrekking kan hebben op zaken en gebieden met een geschiedkundige
waarde.De onder b bedoelde terreinen kunnen bijvoorbeeld parken, tuinen en een perceel
met een of meer bomen zijn. Het is niet vereist dat op het terrein ook een
bouwkundig monument voorkomt teneinde over een monument te kunnen spreken. Een
'zaak' is immers een veel ruimer begrip.De vijftig-jaargrens die voor rijksmonumenten geldt, is niet voor gemeentelijke
monumentenovergenomen. Daardoor biedt de verordening ook de mogelijkheid om
monumenten die (nog) niet op de rijkslijst kunnen komen omdat ze te jong zijn,
reeds op de gemeentelijke monumentenlijst te plaatsen.lid 2De term 'gemeentelijk archeologisch monument' wordt apart gedefinieerd m verband
met deenigszins afwijkende positie die een archeologisch monument inneemt ten
aanzien van devergunningverlening. Ten eerste is er verschil in behandeling
tussen een rijks- of gemeentelijkbeschermd archeologisch monument bij een
vergunningaanvraag. De vergunningverlening voor het verstoren of in enig opzicht
wijzigen van een beschermd gemeentelijk monument is een bevoegdheid van
burgemeester en wethouders. Als er echter sprake is van een beschermd
archeologisch rijksmonument beslist de minister op de vergunningaanvraag.Ten tweede regelt de Monumentenwet 1988 dat het doen van een opgraving alleen
plaats mag vinden met vergunning van de minister. Deze verplichting geldt in
zijn algemeenheid voor alle archeologische plaatsen, wel of niet beschermd. Het
doen van opgravingen is altijdvergunningplichtig. Deze vergunning tot het doen
van opgravingen kan onder bepaalde voorwaarden alleen worden toegekend aan de
rijksdienst, een instelling voor wetenschappelijk onderwijs of een gemeente.
Vanwege deze twee aspecten wordt in deze verordening een onderscheid gemaakt
tussen een 'normaal' en een (gemeentelijk)'archeologisch' monument. In het geval van een opgraving regelt de Monumentenwet 1988 (artikelen 42 tot en
met 49) deeigendom van roerende monumenten die men daarbij aantreft. Deze regels
gelden m alle gevallen dat opgravingen worden gedaan of menbij toeval op een
vondst stuit waarvan men kan vermoeden dat het om een monument gaat. Er wordt
geen onderscheid gehanteerd tussen rijks- en gemeentelijke monumenten.Lid 2,3 en 6Het tweede derde en zesde lid spreken van onroerende zaken (monumenten).
Roerende zakenworden derhalve niet beschermd. Reden hiervoor is dat het
effectueren van de bescherming een probleem vormt. Roerende zaken kunnen meestal
eenvoudig worden verplaatst en daardoor ongemerkt over de gemeentegrens en
daarmee buiten de werking van de verordening worden gebracht. Roerende zaken
zijn bijvoorbeeld schepen, voertuigen, schilderijen, kerkschatten (voor zover ze
niet toebehoren aan de gebouwen; een kruiswegstatie / altaar / doopvont worden
wel geacht aan het gebouw toe te behoren) en gebruiksvoorwerpen. Zaken die naar
hun aard onroerend zijn, zoals een kerkorgel, kunnen wel de beschermde status
krijgen, op basis van de redengevende omschrijving.lid 4 Dit betreft de lijst waarop de gemeente de overeenkomstig de verordening
aangewezen(archeologische) monumenten registreert.Het plaatsen op de monumentenlijst heeft geen rechtsgevolg. Dit betreft slechts
eenadministratieve handeling. Voorafgaand aan de plaatsing op de lijst is het de
aanwijzingtot beschermd gemeentelijk monument die rechtsgevolg beoogt. Het is
inzichtelijker om deaanwijzing en de plaatsing op de lijst uit elkaar te
trekken. Zie ook de toelichting op artikel 4, lid 1, en artikel 7.lid 5Het is nodig om een begripsomschrijving van een 'beschermd rijksmonument' in de
gemeentelijke monumentenverordening op te nemen. Deze verordening is namelijk
een voorwaarde voor het verkrijgen door burgemeester en wethouders van de
bevoegdheid om vergunningen voor de wijziging en sloop van beschermde
rijksmonumenten te verlenen. Op de vergunningverlening voor beschermde
rijksmonumenten zijn met name de artikelen 11 tot en met 21 van de Monumentenwet
1988 van toepassing.Sub 7De taken van de monumentencommissie strekken zich uit over de
monumentenverordening en de Monumentenwet 1988. Door de monumentencommissie in
deze begripsomschrijving bevoegd te verklaren over de toepassing van de
Monumentenwet 1988 te adviseren aan het college, is voldaan aan het vereiste,
genoemd in artikel 15, lid 1, van de Monumentenwet 1988. Bijkomende taken zijn
in het reglement op de monumentencommissie nader aangegeven.Artikel 2Het betreft hier niet zozeer de publiekrechtelijke, planologische bestemming,
maar degebruiksmogelijkheid die de eigenaar/gebruiker daaraan toekent. Een en
ander mede gelet op de constructie en ligging van het pand en/of het
archeologisch terrein. Dit artikel is van belang als een motiveringsplicht bij
de aanwijzing van (archeologische) monumenten en bij de
vergunningverlening.Artikel 3De criteria die de waarde bepalen van een gemeentelijk monument en een
gemeentelijk archeologisch monument zijn voornamelijk verschillend omdat het één
zich boven de grond bevindt en het ander eronder.Artikel 4Lid 1De aanwijzing tot gemeentelijk (archeologisch) monument en het plaatsen op de
monumentenlijst zijn uit elkaar getrokken. De aanwijzing heeft rechtsgevolg, het
daarna registreren op de gemeentelijke monumentenlijst is nu slechts een
administratieve handeling. Het is inzichtelijker om de aanwijzing en de
plaatsing op de lijst uit elkaar te trekken.Het besluit tot aanwijzing is een discretionaire bevoegdheid van burgemeester en
wethouders. Na afweging van alle betrokken belangen kan tot aanwijzing worden
besloten. De afweging van de belangen van de rechthebbende ten opzichte van de
te beschermen monumentale waarden moet uitdrukkelijk gemotiveerd in het besluit
naar voren komen (de redengeving).De aanwijzing tot een gemeentelijk monument geeft geen recht op
schadevergoeding. De aanwijzing verandert immers over het algemeen niets aan het
gebruik van het monument.Bij het aanwijzen van een gemeentelijk archeologisch monument kan dit anders
liggen. Als er geen beperking wordt gegeven in het normale gebruik geeft dit ook
geen recht op schadevergoeding.Wordt er wel een beperking gegeven in het normale gebruik dan geeft deze
aanwijzing geeft wel recht op schadevergoeding.Lid 2 Monumenten die al op een rijkslijst of een provinciale lijst staan, komen met
voor aanwijzing als gemeentelijk (archeologisch) monument in aanmerking.Lid 3 en 4De verordening bevat ook voorschriften voor de bescherming van het monument
gedurende de tijd dat de aanwijzingsprocedure loopt, zoals de Monumentenwet 1988
dat doet bij rijksmonumenten. De voorbescherming is gekoppeld aan
termijnen.Lid 5Burgemeester en wethouders moeten het advies inwinnen van de
monumentencommissie.Bij het beslissen omtrent archeologische monumenten wordt tevens altijd een
archeologischedeskundige geraadpleegd, eventueel als lid van de
monumentencommissie.De verordening bindt het advies niet aan bepaalde voorschriften over vorm en
inhoud. De taak en werkwijze van de monumentencommissie wordt geregeld in het
reglement op demonumentencommissie. Hierin worden de termijnen genoemd
waarbinnen de monumentencommissie moet adviseren.Lid 6Hoewel de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in de artikelen 4:8 en 4:9 regelt dat
voordatburgemeester en wethouders over een aanwijzing een besluit nemen de
aanvrager en anderebelanghebbenden worden gehoord, is het hier voor de
duidelijkheid toch aangegeven. Daarbij is ook aangegeven dat de gelegenheid tot
horen geboden wordt. Het kan dus niet zo zijn dat het college geen besluit kan
nemen als de eigenaar weigert om gehoord te worden.Lid 7 Het bouwhistorisch onderzoek van een gebouw geeft meer inzicht in de
bouwgeschiedenis van een gebouw. In de Monumentenwet 1988 is geen bepaling over
bouwhistorisch onderzoek opgenomen.Het laten verrichten van bouwhistorisch onderzoek behoort daarmee tot de
beleidsvrijheid van de gemeente. Er is een tweetal momenten te onderscheiden
wanneer een gemeente bouwhistorisch onderzoek kan vragen. Ten eerste bij een (aanvraag tot) aanwijzing als beschermd gemeentelijk
monument. De iniormatie over de bouwhistorische waarde van een gebouw kan van
invloed zijn op de beslissing van burgemeester en wethouders om het pand al dan
niet als beschermd gemeentelijk monument aan te wijzen en op de wijze waarop het
pand in de registers wordt ingeschreven.Ten tweede bij aanvragen voor vergunning tot wijziging van een beschermd
gemeentelijk monument. De bouwhistorische waarde die door een verbouwing of
andere wijziging aangetast wordt is van invloed op de beslissing van
burgemeester en wethouders.Alhoewel het er in beide gevallen om gaat om informatie te krijgen over de
bouwhistorische waarde van een pand zijn de mogelijkheden om het bouwhistorisch
onderzoek te kunnen uitvoeren verschillend. Dit vindt zijn oorzaak in wiens
belang de aanvraag tot aanwijzing als gemeentelijk monument of de
vergunningaanvraag wordt gedaan. Daarnaast is van belang of het al dan met een
woning betreft. Dit heeft te maken met de mogelijkheden om een gebouw als
gemeente binnen te kunnen treden.Aanwijzing tot beschermd monument. De aanvraag tot aanwijzing als beschermd gemeentelijk monument is in veel
gevallen niet atkomstig van de eigenaar van het pand. Veelal dient een
belangenvereniging voor monumenten een aanvraag tot aanwijzing in. In die
gevallen dat een ander dan de eigenaar van een pand een aanvraag tot aanwijzing
indient, dan wel de gemeente ambtshalve aanwijzingsvoorstellen doet, kan de
gemeente de eigenaar moeilijk verplichten bouwhistorisch onderzoek laten uit te
voeren. Indien de eigenaar ofgebruiker een aanvraag voor vergunning tot wijziging van het gebouw indient, kan
de gemeente hieraan de voorwaarde verbinden dat bouwhistorisch onderzoek wordt
verricht. In dat geval zullen (een deel van) de kosten van het bouwhistorisch
onderzoek ten laste van de eigenaar kunnen worden gebracht, gezien het belang
dat deze bij de vergunningverlening heeft (zie verder bij 'Vergunning tot
wijziging van een beschermd monument').Om het bouwhistorisch onderzoek uit te voeren moet men het gebouw betreden. Voor
hetbinnentreden is toestemming van de eigenaar nodig. Deze toestemming vormt
naast de kosten van het onderzoek het tweede mogelijke knelpunt voor het
bouwhistorisch onderzoek. Bij het binnentreden moet onderscheid worden gemaakt
tussen woningen en gebouwen anders dan woningen. Het binnentreden van woningen
is in verband met het huisvrederecht aan strengere voorwaarden gebonden dan het
binnentreden van andere gebouwen.Op grond van de Gemeentewet kan de gemeente zich niet de toegang tot een woning
verschaffen ten behoeve van het verrichten van bouwhistorisch onderzoek. Het
binnentreden van een woning zonder toestemming van de bewoners is slechts
toegestaan in die gevallen dat het binnentreden tot doel heeft het handhaven van
de openbare orde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van
personen. Bouwhistorisch onderzoek heeft dit niet tot doel. Bij woningen is de
gemeente dus afhankelijk van de bereidheid van de woningeigenaar om
bouwhistorisch onderzoek uit te laten voeren. Argumenten die de gemeente kan
gebruiken zijn het verkrijgen van zicht op de cultuurhistorische waarde van een
gebouw en het feit dat mogelijk anders bij een wijzigingsvergunning
bouwhistorisch onderzoek als voorwaarde kan worden gesteld.De situatie is anders in die gevallen dat het andere gebouwen dan woningen
betreft. In de verordening is in artikel 20 opgenomen dat door het bevoegd gezag
aangewezen personen in het kader van het toezicht op de naleving van de
verordening ruimten binnen kunnen treden. Dit geldt ook voor het doen van
bouwhistorisch onderzoek op grond van deze verordening.Vergunning tot wijziging van een beschermd monumentDe gemeente kan voordat zij een besluit neemt over de vergunningverlening tot
wijziging van een beschermd monument bepalen dat informatie over de
bouwhistorische waarde van het gebouw nodig is. Het is niet noodzakelijk om het
vragen van bouwhistorisch onderzoek in de verordening vast te leggen. De
voorwaarden die de gemeente omtrent de afhandeling van aanvragen om een
beschikking op grond van de Awb (artikel 4:5) kan stellen bieden voldoende
houvast. Argument hierbij is dat inzicht in de cultuurhistorische waarde van een
gebouw bij de beoordeling van de aanvraag tot wijziging van een monument van
belang is. De gemeente bepaalt dan dat (de uitkomst van) een bouwhistorisch
onderzoek tot de noodzakelijke gegevens behoort om tot een beoordeling van
deslechts voor een deel van het pand een wijzigingsvergunning wordt aangevraagd.
Daarnaast moet de gemeente bij het stellen van voorwaarden rekening houden met
de kosten die met het bouwhistorisch onderzoek zijn gemoeid. Deze kosten moeten
in redelijke verhouding tot de kosten van de verbouwing staan. Er zijn binnen
het bouwhistorisch onderzoek verschillende gradaties aan te geven (mate van
gedetailleerdheid).De VNG adviseert om in het aanvraagformulier op te nemen dat bouwhistorisch
onderzoek mogelijk nodig is om tot een beoordeling op de aanvraag te komen. Op
deze manier is de aanvrager op het moment van aanvragen op de hoogte van wat er
van hem wordt verlangd. In de toelichting op het aanvraagformulier kan de
gemeente aangeven dat het bouwhistorisch onderzoek door ter zake deskundigen
moet worden uitgevoerd. De gemeente kan hierbij aangeven welke personen of
instanties in haar ogen voldoende gekwalificeerd zijn. Als de gemeente besluit
om het bouwhistorisch onderzoek te subsidiëren kunnen meer verplichtend
kwalitatieve eisen aan het onderzoek of onderzoekers worden gesteld.Het feit dat het binnentreden van een woning niet afgedwongen kan worden is bij
een aanvraag tot vergunningverlening geen probleem. Indien de eigenaar weigert
om de personen die het bouwhistorisch onderzoek moeten verrichten binnen te
laten dan kan hij niet aan de verplichting van de vereiste bescheiden voldoen.
In die gevallen zullen burgemeester en wethouders de aanvraag, na herhaald
verzoek de verlangde gegevens te leveren, niet-ontvankelijk verklaren.Bij de verlening van de vergunning kan de gemeente in de vergunningvoorwaarden
het doen van onderzoek en het verstrekken van documentatie tijdens de
bouwwerkzaamheden regelen, net als het veilig stellen van de afkomende
bouwhistorische elementen.Lid 8Het archeologisch onderzoek van een locatie geeft meer inzicht m de waarde en
deontwikkelingsgeschiedenis van de plek. In de Monumentenwet 1988 is het
verrichten van eenarcheologisch onderzoek geregeld. Het is voorbehouden aan de
Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek, enkele universiteiten en een
aantal gemeenten met een eigen archeoloog. Sinds in september 2001 het
Interim-beleid van kracht werd, kunnen ook particuliere bedrijven opgravingen
verrichten, mits toegestaan door het College voor de Archeologische Kwaliteit.
Voorafgaand aan het archeologisch veldwerk dient een programma van eisen te
worden beschreven, dan wel goedgekeurd, door een onafhankelijke
seniorarcheoloog, niet verbonden aan het betrokken opgravend bedrijf ofopgravende instelling. Bij het uitvoeren van de archeologische werkzaamheden
dient deKwaliteitsnorm Nederlandse Archeologie gevolgd te worden. De
Rijksinspectie voor de Archeologieziet hierop toe.Naar verwachting zal begin 2006 een wijziging van de Monumentenwet 1988 worden
doorgevoerd, waarbij de verantwoordelijkheid voor behoud van archeologische
waarden in grotere mate bij de gemeenten wordt gelegd.Ten behoeve van het plaatsen van archeologische waardevolle terreinen op de
gemeentelijkemonumentenlijst zal het in sommige gevallen noodzakelijk of
wenselijk zijn om de bestaandegegevens over het betreffende terrein aan te
vullen. Hierdoor kan tot een goed waardeoordeel worden gekomen, bij
vergunningverlening de juiste afweging worden gemaakt en zonodig de juiste
beheersmaatregelen worden getroffen. De verantwoordelijkheid voor het voeren van
dit onderzoek ligt uiteraard geheel bij de gemeente. Bij vergunningaanvragen betreffende een gemeentelijk (archeologisch) monument
kan de eis van voorafgaand archeologisch onderzoek worden gesteld, enerzijds om
de mate van bedreiging van archeologische waarden door de vergunningsplichtige
werkzaamheden vast te kunnen stellen, anderzijds om archeologische waarden te
documenteren voordat zij door deze werkzaamheden verloren zullen gaan. De
verantwoordelijkheid voor het laten uitvoeren van dit onderzoek ligt bij de
vergunningaanvrager, de gemeente legt eisen en de randvoorwaarden vast in het
Programma van Eisen en ziet toe op een juiste uitvoering.Bij beslissingen over archeologische monumenten wordt steeds een archeologisch
deskundigegeraadpleegd, eventueel als lid van de monumentencommissie.Aangezien ook bij het verlenen van vergunningen van bouwkundige monumenten
somsarcheologische waarden in het geding kunnen zijn, is het aan te raden om in
het aanvraagformulier voor vergunningen bij bouwkundige monumenten op te nemen,
dat archeologisch onderzoek mogelijk nodig is om tot een beoordeling op de
aanvraag te komen.Artikel 5lid 1 en 2 .In dit artikel worden de termijnen genoemd waarbinnen het college een beslissing
moet nemen.Door de besluitvorming aan een termijn te binden, weten de aanvrager, eigenaar
en anderebelanghebbenden beter waar ze aan toe zijn. De redactie van lid 2 heeft
tot gevolg dat, wanneer de monumentencommissie niet tijdig adviseert, het
college de volgende keuze kan maken: zonder advies een beslissing nemen, of
besluiten om het (te laat uitgebrachte advies) toch in hun overwegingen te
betrekken. Als het college niet tijdig beslist, is op grond van de Awb sprake
van een fictieve weigering met betrekking tot de aanwijzing tot gemeentelijk
(archeologisch) monument. Ingevolge artikel 6:2 staat voor de aanvrager dan de
mogelijkheid van bezwaar of administratief beroep open die ook tegen een reëel
besluit open zou staan.Lid 3Conform de Awb afdeling 3.6 maakt het college het besluit over aanwijzing op de
gebruikelijke wijze bekend. Zie ook artikel 12 lid 10.Artikel 6De mededeling van het college is voor de eigenaar en de anderszins zakelijk
gerechtigden vanessentieel belang. Toegevoegd is hierbij dat ook de
bewoners/gebruikers van het betreffende object deze mededeling ontvangen. Het is
dan ook zaak dat de mededeling door de geadresseerde wordt ontvangen. In de
regel zal de mededeling bij aangetekend schrijven uitgaan. In latere instantie
kan hij zich er dan niet op beroepen van niets te weten.Dit artikel regelt niet dat de aanwijzing wordt bekendgemaakt aan de eigenaar en
de aanvrager, omdat de Awb zulks bepaalt (afdeling 3.6). Is artikel 4:8
toegepast (het horen van geadresseerde en van derde belanghebbenden) en is van
de daar geboden mogelijkheid gebruik gemaakt, dan dienen de betrokkenen op grond
van het bepaalde in artikel 3:43 Awb een mededeling te ontvangen.Artikel 7Door aanwijzing ais gemeentelijk monument is het gehele pand, inclusief het
interieur, onder de werking van de verordening geplaatst. Andere zaken die zich
op het perceel van het beschermde monument bevinden, zoals bijgebouwen,
tuininrichting en bomen moeten expliciet worden aangegeven, willen zij onder de
werking van de verordening vallen. Voor elke wijziging van het beschermde
monument is dus een vergunning nodig. Voor de duidelijkheid, bijvoorbeeld in
verband met kadastrale vernummering, kan ook een plattegrond worden
aangehecht.Door aanwijzing als gemeentelijk archeologisch monument is, tenzij anders
aangegeven, het gehele terrein inclusief de ondergrond en eventuele aangrenzende
sloten onder de werking van de verordening geplaatst. Voor archeologische
monumenten dient altijd een kadastrale tekening aanwezig te zijn.De registratie
van de aanwijzing is een administratieve handeling. De bedoeling van de aldus
bij te houden monumentenlijst is om eenieder snel inzicht te geven in welke
zaken om welke reden als voor bepaalde activiteiten geen of niet de gewenste
vergunning is verleend.Daarnaats meldt het college een aangewezen gemeentelijk archeologisch monument
aan de provincie in verband met evenuele aanpassing van de cultuurhistorische
waardenkaarten van de provincie.Artikel 8Via dit artikel is het mogelijk om de aanwijzing van gemeentelijke
(archeologische) monumenten tewijzigen (lid 1). Hiervoor geldt dezelfde
voorbereidingsprocedure (lid 2), tenzij de wijziging vanondergeschikte betekenis
is (lid 3). Wijzigingen van de aanwijzing worden doorgevoerd op degemeentelijke
monumentenlijst (lid 4).De begrippen wijziging en intrekking uit elkaar getrokken. Dit sluit aan bij de
nieuwe methodiek (omrechtsgevolg te verbinden aan de aanwijzing, niet aan de
plaatsing op de monumentenlijst) enbevordert de duidelijkheid.Artikel 9Via dit artikel is het mogelijk om de aanwijzing van gemeentelijke
(archeologische) monumenten m te trekken (lid 1). Ook hiervoor geldt dat het
advies van de monumentencommissie nodig is, tenzij het gaat om spoedeisende
gevallen (lid 2). Monumenten op de gemeentelijke monumentenlijst waarvande
aanwijzing is ingetrokken (omdat ze zijn gesloopt of anderszins volledig teloor
gegaan), wordt door het college van de monumentenlijst gehaald.Lid 3 regelt dat monumenten die nadat ze zijn aangewezen als
gemeentelijk (archeologisch)monument worden geregistreerd als
provinciaalmonument of rijksmonument, vanaf dat tijdstip geacht worden niet meer
te zijn aangewezen als gemeentelijk (archeologisch) monument. Op een onroerend
goed kan niet een dubbele monumentele bescherming rusten.Het kan zinvol zijn om voor een gebouw, waarvoor een aanvraag tot intrekking van
de aanwijzing loopt een (uitvoerige) documentatie te eisen. Enerzijds kan deze
voor een goede afweging van de aanvraag dienen, anderzijds wordt het gebouw
voorafgaand aan de sloop voor de lokale geschiedenis gedocumenteerd, dan wel het
betreffende terrein door middel van een archeologisch onderzoek in kaart
gebracht.Artikel 10De opbouw en inhoud van dit artikel vertoont gelijkenis met artikel 11 van de
Monumentenwet 1988.De verordening legt de vergunningverlening ten aanzien van
rijksmonumenten op basis van de Monumentenwet 1988 in handen van het
college.Het is verstandig de vergunningverlening voor rijks- en gemeentelijke monumenten
procedureel en inhoudelijk zoveel mogelijk op elkaar af te stemmen. Het is voor
de aanvrager, maar ook voor de behandelende gemeentelijke diensten en voor
burgemeester en wethouders van praktische betekenis dat beide aanvragen zoveel
mogelijk langs dezelfde weg worden afgehandeld.De Monumentenwet 1988 regelt de vergunningverlening voor de wijziging van
rijksmonumenten door het college in de artikelen 11 tot en met 21 jo artikel 24
van de monumentenverordening. In dit artikel gaat het derhalve alleen over
beschermde gemeentelijke monumenten.Het artikel regelt dat een vergunning nodig is om een beschermd monument te
verstoren (lid 2). Dit geldt ook voor archeologische monumenten. Over
opgravingen en vondsten is niets in de verordening geregeld. Reden hiervoor is
dat deze aspecten uitputtend in de Monumentenwet 1988 zijn geregeld.De Monumentenwet 1988 regelt:* dat voor opgravingen een vergunning nodig is;* dat een rechthebbende van een terrein moet dulden dat de opgravingsbevoegde
zijn terreinbetreedt en eventueel opgravingen verricht;* de eigendomskwestie van vondsten;* een schaderegeling.Als we als de gemeente Wormerland in dé toekomst ook archeologische
monumenten wilbeschermen, dient in de toelichting van de verordening aangegeven
te worden wat degemeente onder verstoren verstaat. In de Monumentenwet 1988
wordt hierover geen uitspraakgedaan. In verband hiermee wordt een nader uitleg
gegeven over verstoring wat archeologie betreft.Ingrepen die de bestemming van de grond veranderen en waardoor het
grondwaterpeil verandert of waarbij bijvoorbeeld graafwerk wordt verricht dat
dieper gaat dan het niveau in de redengenoemde omschrijving van het monument is
vermeld, kunnen worden aangemerkt als het verstoren van een archeologisch
monument in de zin van artikel 10. Namelijk door het verlagen van de
grondwaterspiegel ter plaatse van een archeologisch monument of directe
omgeving, bestaat er een grote kans op schade van de ter plekke aanwezige
archeologische waarden door verdroging, waar met name de ecologische component
onder te lijden heeft. Voor behoud van de in de bodem aanwezige archeologische
waarden, is het daarom van groot belang dat de grondwaterspiegel tenminste op
het bestaande niveau gehandhaafd blijft.Artikel 11Het artikel dat de vergunningaanvraag voor gemeentelijke (archeologisch)
monumenten betreft, is zeer kort gehouden omdat het verlangen van gegevens en
ontbrekende gegevens is geregeld in de Awb (artikel 4:2 respectievelijk 4:5 en
4:15).In een aanvraagformulier voor de vergunning kan de gemeente aangeven welke
gegevens zijn vereist.Hiertoe zal het college in een apart besluit vaststellen waar de gegevens en
bescheiden minimaal aan dienen te voldoen.Wat de eventueel benodigde gegevens voor bouwhistorisch onderzoek betreft wordt
verwezen naar de toelichting van artikel 4, lid 7, voor een archeologisch
onderzoek artikel 4, lid 8.Artikel 12Als het college de aanvraag in behandeling neemt, moet door hen op grond van de
verordening advies gevraagd worden aan de monumentencommissie. Nadat dit advies
aan het college is uitgebracht moeten zij ermee rekening houden dat artikel 4:7
of artikel 4:8 Awb van toepassing kan zijn. Over het voornemen de beschikking af
te geven, dan wel geheel of gedeeltelijk af te wijzen moeten de aanvrager en de
belanghebbenden worden gehoord. Deze kunnen naar keuze hun zienswijzen
schriftelijk of mondeling naar voren brengen op grond van artikel 4:9 Awb.Voor het kennisgeven van ingekomen aanvragen (lid 1) wordt in de Awb de termijn
hiervoor 4 weken gesteld. Gekozen is om hiervan af te wijken en de termijn te
stellen op 14 dagen hierbij aangesloten met artikel 24, lid 1 waarin volgens de
Monumentenwet (concept monumentenverordening van de VNG) ook een termijn gesteld
wordt van veertien dagen als het een rijksmonumenten betreft.Procedureel is het
dan gelijk voor alle monumenten. Daarnaast is het bijkomend voordeel dat er
eerder uitsluitsel is of er wel of geen zienswijzen ingediend zijn zodat de
monumentencommissie dit in hun advies mee kunnen nemen.De monumentencommissie adviseert het college binnen acht weken na de
adviesaanvraag (lid 5).Vervolgens, dus na ontvangst van het advies, beslist het
college binnen acht weken (lid 6). Deredactie van lid 6 heeft tot gevolg dat,
wanneer de monumentencommissie niet tijdig adviseert, burgemeester en wethouders
de volgende keuze kunnen maken: zonder advies een beslissing nemen of besluiten
om het (te laat uitgebrachte advies) toch in hun overwegingen betrekken.De totale termijn kan met maximaal tien weken worden verlengd, mits de aanvrager
tijdig van het uitstel op de hoogte wordt gesteld (lid 7).Als het college niet tijdig beslist, wordt de vergunning geacht te zijn
geweigerd (lid 8), fictieve weigering. Hierbij is
aangesloten bij de Awb (die kent immers de fictieve weigering) en niet bij de
bouwvergunning en rijksmonumentenvergunning. Deze laatste vergunningen kennen
namelijk een fictieve vergunningverlening bij overschrijding van de fatale
termijnen. Het voordeel van de keuze is dat er dan nog niets onherroepelijks kan
gebeuren en dat het cultuurhistorisch erfgoed daardoor het best blijft
beschermd.In de Monumentenwet 1988 is geregeld dat na het verlenen van een vergunning op
grond van deze wet de vergunning zes weken buiten werking blijft na de datum
waarop zij is verleend. Dit betekent dus een schorsende werking.Volgens de Awb en de systematiek van de bouwvergunning geldt dat na een besluit
meteenrechtskracht heeft. Indien belanghebbenden in dat geval schorsende werking
wensen, moeten zij hiervoor bij de rechtbank een voorziening vragen.Gekozen is om aan te sluiten bij de systematiek van de Awb en de bouwvergunning
om het voordeel dat tijdverlies wordt voorkomen in gevallen dat geen bezwaren
tegen de vergunningverlening bestaan. Daarnaast wordt de mogelijkheid van het
indien van zienswijzen en beoordeling van de monumentencommissie als voldoende
waarborg aangemerkt dat zorgvuldig is omgegaan met het cultureel erfgoed.Artikel 13Het is niet nodig om te regelen dat het college aan een vergunning voorschriften
kan verbinden in het belang van de monumentenzorg of dat de vergunning voor
bepaalde tijd kan worden verleend (zie artikel 8 van de
Model-monumentenverordening 1988). Het verbinden van voorschriften aan een
vergunning en het verlenen van een vergunning voor bepaalde tijd is namelijk een
ongeschreven regel van het bestuursrecht. Dat kan dus ook zonder het in de
verordening te regelen.Indien de aanvraag een verstoring van een gemeentelijk archeologisch monument
betreft kan de gemeente bij het afgeven van een vergunning bepalen dat de
belangen waardoor het terrein is aangewezen voldoende moeten zijn beschermd. Dit
kan zij regelen door in de vergunning-voorwaarden op te nemen dat de rechthebbende op het terrein toestemming moet
verlenen aan door het college aan te wij zen personen om het terrein te betreden
en om graafwerk ofdocumentatiewerkzaamheden op het terrein te laten verrichten.
Een en ander kan ook nodig zijn in verband met het verkrijgen van voldoende
gegevens om op de vergunningaanvraag te kunnen beschikken. Een en ander geldt ook voor bovengrondse monumenten. Zowel in de sloopvergunning
als by de intrekking van de aanwijzing kunnen voorafgaand aan de sloop
voorwaarden worden gesteld ter documentatie van het monument voor de lokale
geschiedenis en om afkomende bouwhistorische elementen veilig te stellen.Gekozen
wordt voor de mogelijkheid voorschriften aan de vergunning te verbinden dan wel
een vergunning voor een bepaalde tijd verleend kan worden.Artikel 14Lid 1Dit lid bevat de mogelijke intrekkingsgronden. De bepaling onder c heeft de
volgende achtergrond: als de omstandigheden bij de vergunninghouder ten aanzien
van het monument wijzigen, dan zou het zo kunnen zijn dat als er een nieuwe
belangenafweging zou kunnen plaatsvinden, de belangen van het monument behoren
voor te gaan. In dat geval moet de vergunningverlener de mogelijkheden hebben om
de vergunning in te trekken.Lid 2Gelet op de taak van de monumentencommissie, ligt het voor de hand dat een
afschrift van deintrekking aan die commissie wordt gezonden. Er kunnen zich
omstandigheden voordoen waarin het aanbeveling verdient om de
monumentencommissie om advies te vragen. De commissie kan ook ongevraagd
adviseren. De inkennisstelling van de vergunninghouder en het met redenen omkleed moeten
zijn van het besluit zijn weggelaten, omdat artikel 3:41 Awb dit regelt.Artikel 15Lid lDit artikel vloeit voort uit artikel 15, lid 1, van de Monumentenwet 1988.Alhoewel de Awb termijnen doorgaans in aantallen weken uitdrukt, is in lid 1 de
dagentermijn uit de Monumentenwet 1988 gevolgd.De procedure voor de afgifte door burgemeester en wethouders van de vergunning
voor beschermde rijksmonumenten staat in de artikelen 11 tot en met 21 van de
Monumentenwet 1988.Leden 2 en 3De Monumentenwet 1988 schrijft voor dat de monumentencommissie bij de aanvragen
omvergunning voor beschermde rijksmonumenten wordt ingeschakeld. Om te voorkomen
dat ditwettelijke vereiste door het ontbreken van het advies van de
monumentencommissie totmoeilijkheden leidt bij de afgifte van de vergunning, is in lid 3 bepaald dat de
monumentencommissiegeacht wordt te hebben geadviseerd na het verstrijken van de
in lid 2 gestelde adviestermijn.Artikel 16 De Afdeling rechtspraak van de Raad van State heeft uitgemaakt dat de
monumentenverordening zonder een schadevergoedingsregeling rechtsgeldig is (BR
86,604). Dit artikel is dus niet verplicht.Alternatief voor een schadevergoedingsregeling is de civielrechtelijke
jurisprudentie over schadevergoeding bij rechtmatige overheidsdaad, Boek 6,
artikel 126 BW).Ten opzichte van de (on)rechtmatige-daadprocedure, heeft een
schadevergoedingsregeling devolgende voordelen:* een lage drempel voor de burger en meer mogelijkheden voor overleg
(administratieve voorprocedure);* samenhang tussen monumenten en ruimtelijke ordening (artikel 49 WRO);Ten opzichte van de (on)rechtmatige-daadprocedure, heeft de
schadevergoedingsregeling devolgende nadelen:* zoals vermeld is de regeling geen wettelijke verplichting;* de regeling kan een aanzuigende werking hebben;* er is een (civielrechtelijk) alternatief.Indien een belanghebbende meent schade te lijden zal hij er waarschijnlijk toch
hier mee doorgaan.De civielrechtelijke procedure is meteen een zware rechtsgang
waarbij zowel de burger als degemeente direct een advocaat zullen moeten
inhuren. De bestuursrechtelijke weg is daarentegen veel eenvoudiger en biedt het
grote voordeel van meer mogelijkheden van overleg tussen burger en de gemeente
om tot een oplossing te komen. De civielrechtelijke weg blijft daarnaast wel
altijd open.In de afweging van de voor- en nadelen wordt voor Wormerland voorgesteld te
kiezen voor het voorstel van de VNG om het college een naar billikheid te
bepalen schadevergoeding toe te laten kennen.Het aanwijzen, wijzigen of intrekken van de aanwijzing als gemeentelijk monument
is uit hetschadevergoedingsartikel weggelaten. Dit heeft als reden dat eventuele
schade pas optreedt als voor bepaalde activiteiten geen of niet de gewenste
vergunning is verleend.Het aanwijzen of wijzigen van een gemeentelijk archeologisch monument geeft
alleen recht op schadevergoeding als dit een beperking inhoudt van het normale
gebruik van het betreffende terrein.Artikel 17Artikel 154, lid 1, van de Gemeentewet laat aan de gemeentelijke wetgever de
keuzemogelijkheid om op overtreding van verordeningen een geldboete te stellen
van de tweede of de eerste categorie. In artikel 23 van het Wetboek van
Strafrecht zijn de geldboetecategorieën opgenomen. De op te leggen boete voor
strafbare feiten in de eerste categorie is maximaal € 226,89; in de tweede
categorie maximaal € 2.268,90. Het is de gemeente niet toegestaan om een hogere
geldboete op te nemen dan in genoemde categorieën.In de Monumentenwet 1988 is
handelen in strijd met artikel 11 (het verbod om een beschermdmonument zonder
vergunning te wijzigen of af te breken) gekoppeld aan een geldboete van de
vijfde categorie (€ 45.378,02).Op gemeentelijk niveau is, gelet op de ernst van dit vergrijp, de hoogte van de
strafmaat voorbeschermde rijksmonumenten en de wens om enige preventieve werking
te bereiken, de keuze voor de geldboete van de tweede categorie voor de hand
liggend.In tegenstelling tot de Model-monumentenverordening 1988 (artikel 12, lid 2) is
nu niet gekozen voor de mogelijke straf om bij overtreding de rechterlijke
uitspraak openbaar te maken. Een dergelijke strafbepaling is overbodig, omdat
iedere rechterlijke uitspraak openbaar is.Artikel 18De artikelen 141 en 142 van het Wetboek van Strafvordering wijzen de ambtenaren
aan die met de opsporing van strafbare feiten zijn belast. Artikel 141 noemt de
ambtenaren met een algemene opsporingsbevoegdheid, zoals politieagenten. Uit de
bewoordingen van artikel 142 blijkt dat de gemeentelijke wetgever bevoegd is om
in zijn verordeningen buitengewone opsporingsambtenaren aan te wijzen.Op basis van deze bepaling kan het college medewerkers van de bouw- en
woningdienst enmonumentenzorg aanwijzen als toezichthouders of buitengewoon
opsporingsambtenaar.Artikel 19Dit artikel is de grondslag voor de betreding van open ruimten en de
binnentreding van beschermde gemeentelijke monumenten die geen woning zijn,
tegen de wil van de rechthebbende, bewoner of gebruiker. Woningen zijn
uitgezonderd in de Wet op het binnentreden.Voor het betreden of binnentreden van woningen, andere gebouwen en terreinen
wordt verwezen naar artikel 6.5 van de Model-APV van de VNG.Artikel 20De datum van inwerkingtreding en het vervallen van de oude verordening is
allereerst geregeld voor gemeentelijke monumenten (de leden 1 en 2) en daarna
voor beschermde rijksmonumenten (de leden 3 en 4). Vervolgens wordt bepaald dat
de op grond van de oude verordening op de gemeentelijke monumentenlijst
voorkomende monumenten geacht worden te zijn aangewezen en geregistreerd
overeenkomstig deze nieuwe verordening (de leden 5 en 6). Ten slotte is in lid 7
geregeld dat aanvragen om vergunning voor gemeentelijke monumenten die zijn
ingediend vóór het van kracht worden van deze verordening, worden afgehandeld op
grond van de oude verordening.Het eerste lid is gebaseerd op artikel 139 van de Gemeentewet. Hierin wordt de
bekendmaking van verordeningen geregeld.In dit artikel is geen overgangsbepaling opgenomen ten aanzien van
rijksmonumenten omdat artikel 14 van de VNG-monumentenverordening, noch artikel
12 van de Monumentenwet 1988 is gewijzigd.Evenmin is een regeling getroffen inzake het toepasselijk recht ten aanzien van
bezwaarschriften die zijn ingediend vóór inwerkingtreding van deze verordening.
Dit betekent dat het nieuwe recht op deze bezwaarschriften van toepassing
is.Artikel 21Dit artikel noemt de naam van de verordening.