CVDR165075_1Beleidsregels individuele verstrekkingen Wet maatschappelijke ondersteuning gemeente Nunspeet 2010nlregelingNunspeet2018-04-17NunspeetNunspeet Huis aan Huis 29-6-2010beleidsregels individuele verstrekkingen WMOOnbekendcollege van burgemeester en wethoudersmaatschappelijke zorg en welzijn2010-06-18De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en databankrecht2010-07-012015-01-01nieuwe regelingonbekendGeen.Geen.Beleidsregels individuele verstrekkingen Wet maatschappelijke ondersteuning gemeente Nunspeet 2010Hoofdstuk1Nieuw HoofdstukHoofdstuk2InhoudInleiding 41. Vorm van de te verstrekken voorzieningen........................................................... 61.1. Verschillende wijzen om voorzieningen te verstrekken ............................................. 61.2. Het persoonsgebonden budget.................................................................................. 61.3. Algemeen gebruikelijk……………………………………………………………………... 72. Woonvoorzieningen................................................................................................. 102.1 Uitsluitingen................................................................................................................ 102.2 Vormen van woonvoorzieningen................................................................................ 102.3 Beperkingen ............................................................................................................... 152.4 Overige woonvoorzieningen ...................................................................................... 172.4.1 Woonvoorzieningen van niet-bouwkundige of woontechnische aard........................ 212.5 Procedure bij bouwkundige aanpassing .................................................................... 262.6 Voorwaarden voor verstrekking PGB en uitbetaling financiële tegemoetkoming...... 272.7 Kosten van woningaanpassingen .............................................................................. 282.8 Opstalverzekering ...................................................................................................... 282.9 Kosten in verband met woonruimteaanpassing......................................................... 283. Hulp bij het huishouden .......................................................................................... 303.1. Mogelijke voorzieningen............................................................................................. 303.2. Gebruikelijke zorg en omvang hulp bij het huishouden ............................................. 313.3. Voorliggende voorzieningen ...................................................................................... 33I Bijlage hoofdstuk 3 ‘Handreiking normering hulp bij het huishouden’ ....................... 344. Lokaal verplaatsen per vervoermiddel .................................................................. 364.1. Vormen van vervoersvoorzieningen .......................................................................... 364.2. Doel van het vervoer .................................................................................................. 384.3. Vormen van vervoersvoorzieningen .......................................................................... 414.3.1. Een persoonsgebonden budget ................................................................................. 414.3.2. Een financiële tegemoetkoming................................................................................. 424.3.3. Een voorziening in natura .......................................................................................... 44I Bijlage hoofdstuk 4 ‘Lijst algemeen gebruikelijke autoaanpassingen’ ....................... 485. Verplaatsen in en rond de woning: de rolstoel ..................................................... 495.1. Verplaatsen in en rond de woning ............................................................................. 495.2. Vormen van rolstoelvoorzieningen............................................................................. 495.2.1. Handbewogen rolstoelen ........................................................................................... 515.2.2. Elektrische rolstoelen................................................................................................. 525.2.3. Kinderrolstoelen ......................................................................................................... 525.2.4. Diversen ..................................................................................................................... 536. Het medisch advies.................................................................................................. 547. Verkrijgen van voorzieningen en motiveren van besluiten ................................. 587.1. Aanvraag.................................................................................................................... 587.2. Onderzoek – Doelgroep............................................................................................. 587.3. Motiveren van besluiten ............................................................................................. 63Lijst met afkortingen................................................................................................... 65Hoofdstuk3InleidingVoor u liggen de beleidsregels individuele verstrekkingen Wet maatschappelijke ondersteuning(WMO) van de gemeente Nunspeet. Samen met de Verordening voorzieningen maatschappelijkeondersteuning gemeente Nunspeet 2010 en het Besluit maatschappelijke ondersteuning gemeenteNunspeet vormen de beleidsregels een sluitend geheel aan regelgeving voor de WMO.De beleidsregels ontlenen hun status aan artikel 4:81, lid 1 Algemene wet bestuursrecht:“1. Een bestuursorgaan kan beleidsregels vaststellen met betrekking tot een hem toekomende ofonder zijn verantwoordelijkheid uitgeoefende, dan wel door hem gedelegeerde bevoegdheid.” Alsbeleidsregels zijn vastgesteld, kan daar in beschikkingen eenvoudig naar worden verwezen. Uiteraardis het wel zo dat besluiten volgens de beleidsregels moeten worden genomen. Dit sluituiteraard niet uit om bij gewijzigd beleid de beleidsregels aan te passen.De Verordening is door de gemeenteraad vastgesteld. Het Besluit en de Beleidsregels wordendoor het college van burgemeester en wethouders vastgesteld. het Besluit en de Beleidsregelsmogen dus niet in strijd mogen komen met de Verordening.De beleidsregels volgen in principe de opbouw van de verordening. Er zijn dus hoofdstukken overde verschillende terreinen waarop individuele voorzieningen worden verstrekt: woonvoorzieningen,hulp bij het huishouden, het zich lokaal verplaatsen per vervoermiddel (vervoersvoorzieningen)en verplaatsen in en rond de woning (rolstoelen). De beleidsregels beginnen met een hoofdstukover de vorm van de te verstrekken individuele voorzieningen (hoofdstuk 2 van de verordening).Het eerste hoofdstuk van de verordening (algemene bepalingen en met name het onderdeelbeperkingen) is opgenomen in hoofdstuk 7, het verkrijgen van voorzieningen en het motiverenvan besluiten. Tot slot een hoofdstuk dat handelt over het medische advies. In dit hoofdstukwordt ook ingegaan op het ICF. De verschillende hoofdstukken zijn aangevuld met het verstrekkingenbeleid.Artikel 4 van de WMO, het artikel dat gemeenten de opdracht geeft tot het verstrekken van individuelevoorzieningen, luidt:1. “Ter compensatie van de beperkingen die een persoon als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onderg, onderdeel 4° , 5° en 6°, ondervindt in zijn zelfredzaamheid en zijn maatschappelijke participatie,treft het college van burgemeester en wethouders voorzieningen op het gebied vanmaatschappelijke ondersteuning die hem in staat stellen:a. een huishouden te voeren;b. zich te verplaatsen in en om de woning;c. zich lokaal te verplaatsen per vervoermiddel;d. medemensen te ontmoeten en op basis daarvan sociale verbanden aan te gaan.2. Bij het bepalen van de voorzieningen houdt het college van burgemeester en wethouders rekeningmet de persoonskenmerken en behoeften van de aanvrager van de voorzieningen, alsmedemet de capaciteit van de aanvrager om uit een oogpunt van kosten zelf in maatregelente voorzien.”Net als in de verordening is er in deze beleidsregels van uitgegaan dat onder het voeren van eenhuishouden zowel de woonvoorzieningen als de hulp bij het huishouden moeten worden verstaan.Onder het zich verplaatsen in en om de woning is de rolstoelvoorziening gerekend. Onder hetzich lokaal verplaatsen per vervoermiddel zijn de vervoersvoorzieningen begrepen.Bij de uitwerking van lid 2 van artikel 4 van de WMO moet in het bijzonder aandacht worden besteedaan het tweede deel van deze bepaling, dat luidt: “houdt het college van burgemeester enwethouders rekening met de persoonskenmerken en behoeften van de aanvrager van de voorzieningen,alsmede met de capaciteit van de aanvrager om uit een oogpunt van kosten zelf inmaatregelen te voorzien.”Het is deze bepaling die het college in staat stelt inkomensgrenzen te stellen voor bepaalde voorzieningenbij een bepaald inkomen. Bij een bepaald (verzamel)inkomen wordt bijvoorbeeld veronderstelddat een aanvrager een auto (of een daarmee vergelijkbare voorziening) zelf kan bekostigen.Een dergelijke inkomensgrens bestond in de WVG ook al, maar was daar gebaseerd op hetbegrip ‘algemeen gebruikelijk’. Dit was een begrip dat vooral in de jurisprudentie van de CentraleRaad van Beroep was uitgewerkt, en met name leidde tot een inkomensgrens voor vervoersvoorzieningen.De formulering van artikel 4 lid 2 van de WMO is echter veel algemener. Er kan zelfsgedacht worden aan een toepassing waarbij alle individuele voorzieningen boven een bepaald(verzamel)inkomen niet meer verstrekt hoeven te worden. Het is duidelijk dat dit een belangrijksturings- of besparingselement is. Probleem is evenwel op welke plaats, bij welk inkomen, dezeinkomensgrens gelegd moet worden. De grens te laag bepalen kan aanvragers benadelen. Hetbepalen van een goede inkomensgrens waarbij sommige voorzieningen of alle voorzieningen nietmeer onder de werking van de WMO vallen is ingrijpend en vergt zorgvuldig onderzoek. In hetBesluit maatschappelijke ondersteuning zijn de grenzen vastgelegd.Hoofdstuk1Vorm van de te verstrekken voorzieningenParagraaf1.1Verschillende wijzen om voorzieningen te verstrekkenArtikel 6 van de WMO bepaalt het volgende:“ Het college van burgemeester en wethouders biedt personen die aanspraak hebben op eenindividuele voorziening de keuze tussen het ontvangen van een voorziening in natura of hetontvangen van een hiermee vergelijkbaar en toereikend persoonsgebonden budget, waaronderde vergoeding voor een arbeidsverhouding als bedoeld in artikel 5, eerste lid, van de Wet op deloonbelasting 1964, tenzij hiertegen overwegende bezwaren bestaan.”Gevolg van deze regel is dat drie vormen van verstrekking van individuele voorzieningen mogelijkzijn. Allereerst is er de voorziening in natura. Dat wil zeggen dat de gemeente de aanvrager eenvoorziening verstrekt die hij of zij kant-en-klaar krijgt. Artikel 6 van de WMO bepaalt dat een verplichtalternatief voor een voorziening in natura geboden moet worden en wel in de vorm van eenPersoonsgebonden budget (PGB). Dat is de tweede vorm van verstrekking. En de derde vormvan verstrekking is de financiële tegemoetkoming, zo blijkt uit artikel 7, lid 2 van de WMO:“Een persoonsgebonden budget en een financiële tegemoetkoming voor een bouwkundige ofwoontechnische ingreep in of aan een woonruimte wordt verleend aan de eigenaar van de woonruimte.Artikel 6 is van overeenkomstige toepassing.”In relatie tot bouwkundige woonvoorzieningen wordt de verplichting opgelegd om een financiëletegemoetkoming uit te betalen aan de eigenaar van de woning. Een dergelijke financiële tegemoetkomingkan alleen al om die reden in sommige situaties geen PGB genoemd worden. Ookwordt soms een financiële tegemoetkoming verstrekt als het gaat om een taxi- of een rolstoeltaxikostenvergoedingdie op declaratiebasis wordt verstrekt.Paragraaf1.2Het persoonsgebonden budgetArtikel 3 van de verordening bepaalt:“Een individuele voorziening kan verstrekt worden in natura, als financiële tegemoetkoming en alspersoonsgebonden budget. Het college stelt vast in welke situaties de bij wet verplichte keuzetussen een voorziening in natura en een persoonsgebonden budget niet wordt geboden aan dehand van de in het Besluit maatschappelijke ondersteuning gemeente Nunspeet neergelegdecriteria.”Dit artikel is een uitwerking van artikel 6 van de WMO. In de parlementaire behandeling van deWMO is aangegeven dat uitzonderingen mogelijk zijn, onder andere als het gaat om personenwaarvan verwacht kan worden dat zij niet met het beschikbare geld kunnen omgaan. In een AlgemeenOverleg over een aan de WMO verwante zaak, het bovenregionale vervoer Valys, heeftde Tweede Kamer op 29 maart 2006 uitgesproken dat deze regel niet bedoeld is om goed draaiendesystemen, zoals collectieve vervoerssystemen, in gevaar te brengen. Als bijvoorbeeld inplaats van collectief vervoer (een voorziening in natura) een PGB zou moeten worden verstrekt,zou de mogelijkheid bestaan dat door een leegloop van het collectief vervoer de basis onder ditvervoer uit zou vallen. Voor degenen die afhankelijk zijn van collectief vervoer zou zo een naturavoorzieningwegvallen. Daarom is in de verordening nog steeds het primaat van het collectiefvervoer opgenomen. Bij verzoeken om een PGB van een aanvrager die medisch gezien wel vanhet collectief vervoer gebruik kan maken, zal deze aanvraag afgewezen worden. Dit onderdeelwordt in het hoofdstuk vervoer nader uitgewerkt.In artikel 1.2 van het Besluit maatschappelijk ondersteuning gemeente Nunspeet is bepaald datde verstrekking in de vorm van een PGB niet plaatsvindt als het ernstige vermoeden bestaat datde aanvrager problemen zal hebben bij het omgaan met een PGB. Dit is bijvoorbeeld het gevalwanneer de aanvrager in een schuldsaneringstraject zit. Verder is bepaald dat de verstrekking inde vorm van een PGB bij roerende woonvoorzieningen, vervoersvoorzieningen en rolstoelvoorzieningenniet plaats vindt als duidelijk is geworden dat sprake is van een progressief ziektebeeldof wanneer het een kind in de groei betreft. Om kapitaalvernietiging te voorkomen is deze beperkingopgenomen. De achtergrond hiervan is dat dergelijke hulpmiddelen (en de aanpassingendaarvan) vaak verstrekt, vervangen en aangepast moeten worden waardoor een reguliere afschrijvingstermijnvan het hulpmiddel doorgaans niet haalbaar is. In de uitvoering wordt duidelijkin welke situaties een weigering op zijn plaats is. Als het nodig is, zullen deze nieuwe situatieslater aan het besluit worden toegevoegd.Artikel 6 van de verordening bepaalt de voorwaarden die van toepassing zijn op het PGB. Deeerste voorwaarde daarbij is dat een PGB alleen verstrekt wordt voor individuele voorzieningen.Dat betekent dat bij algemene voorzieningen geen PGB verstrekt wordt. Dat vloeit ook voort uit deaard van de algemene voorzieningen: dat zijn immers oplossingen die van korte duur zijn, lichte,niet complexe zorg betreffen of betrekking hebben op incidentele zorgbehoeften. Om deze voorzieningensnel te realiseren, worden geen eigen bijdragen gevraagd. Daarbij is er een alternatievemogelijkheid: als de aanvrager van mening is dat de algemene voorziening geen adequate oplossingis of een PGB verstrekt moet worden, kan een aanvraag ingediend worden, of als al eenaanvraag ingediend is, kan die volgens de reguliere regels van de Algemene wet bestuursrechtworden afgehandeld. De regels voor algemene voorzieningen zijn de volgende:- Het gaat om een voorziening die in tijd een korte duur heeft.- Het gaat om een voorziening die betrekking heeft op lichte, niet complexe zorg.- Of het gaat om een voorziening voor een incidentele zorgbehoefte.Omvang van het PGBDe omvang van het PGB moet bepaald worden. Volgens artikel 6 van de verordening is de omvangvan het PGB afgeleid van de tegenwaarde van de in de desbetrefende situatie goedkoopstadequate te verstrekking voorziening in natura, als nodig aangevuld met een vergoeding voorinstandhoudingskosten zoals vastgelegd in het Besluit maatschappelijke ondersteuning gemeenteNunspeet. Hierbij worden twee mogelijkheden onderscheiden. Enerzijds het PGB voor hulp bij hethuishouden, anderzijds het PGB voor voorzieningen afkomstig uit de WVG, zoals hulpmiddelenals woonvoorzieningen, vervoersvoorzieningen en rolstoelen.PGB hulp bij het huishoudenDe hoogte van het PGB voor hulp bij het huishouden is afhankelijk van:- het aantal uren huishoudelijke hulp;- de categorie hulp (1 of 2).Hoe de omvang van het aantal uren hulp bij het huishouden wordt bepaald staat verder beschrevenin hoofdstuk 3.Het uurtarief voor categorie 1 of 2 is afgeleid van de kosten van de voorziening in natura. Bij debepaling van het PGB uurtarief is aangesloten bij de loonschalen zoals deze ook gehanteerdworden door aanbieders van hulp bij de huishouden in natura.PGB individuele hulpmiddelenWat betreft de voorzieningen afkomstig uit de WVG moet per toekenning een berekening gemaaktworden omdat bijvoorbeeld elke rolstoel die enige aanpassing behoeft, uit zal komen opeen ander bedrag. De kosten van de voorziening als de voorziening in natura zou worden verstrekt,zijn daarbij uitgangspunt. Dat wordt bij onroerende woonvoorzieningen vaak afgeleid vaneen offerte. Bij rolstoelen en vervoersvoorzieningen als een scootmobiel is het bedrag gelijk aanhet bedrag wat de gemeente zou moeten betalen aan de leverancier. In het besluit zijn deze criteriavastgelegd. Bij het bepalen van het bedrag van de voorziening wordt dus uitgegaan van hetbedrag dat de voorziening bij verstrekking in natura zou kosten. Daarbij zal vaak sprake zijn vankortingen, omdat via een contract met een leverancier een grote hoeveelheid voorzieningen afgenomenwordt. Deze korting wordt doorberekend naar het PGB. Het is immers niet de bedoelingdat een PGB meer geld gaat kosten dan verstrekking in natura. Over het algemeen kan ervanuitgegaan worden dat ook met een PGB een voorziening met korting zal kunnen worden aangeschaft.De voordelen van het PGB zijn duidelijk: zelf het heft in handen nemen, zelf de eigen zorg organiserenen zelf bepalen wie (wanneer) komt helpen. De keuze voor een PGB leidt echter ook totverplichtingen en verantwoordelijkheden. Als de aanvrager kiest voor een PGB is men zelf verantwoordelijkvoor zaken als een juiste besteding, het hebben van de juiste verzekeringen, hetvoeren van een (salaris)administratie, een correcte verantwoording et cetera. Wanneer de PGBhouderdaar ondersteuning bij wenst, dan kan men kosteloos gebruik maken van de ondersteuningsdienstenvan de Sociale Verzekeringsbank (SVB). Zo zijn er zaken die voor een PGBhoudersoms moeilijk zelf te regelen zijn. Denk hierbij aan een verzekering voor loondoorbetalingbij ziekte, het afsluiten van een contract met een Arbodienst of de afdracht aan de belastingdienst.Al deze zaken zitten in het ondersteuningspakket van de SVB.Beschikking uitbetaling PGBAls het PGB berekend is, wordt het bij beschikking aan de aanvrager bekendgemaakt. In dezebeschikking wordt vermeld wat de omvang en duur van het PGB is.Om volstrekt duidelijk te laten zijn wat met het PGB moet worden aangeschaft en meer precies:aan welke vereisten de aan te schaffen voorziening moet voldoen, wordt een zo nauwkeurig mogelijkomschreven Programma van eisen (PvE) bij de beschikking gevoegd. Hierdoor kan voorkomenworden dat door onduidelijkheid over de eisen die aan de voorziening gesteld moetenworden een verkeerde voorziening wordt aangeschaft. Dat zou tot inadequate voorzieningen kunnenleiden, wat op zich weer aanleiding kan zijn voor nieuwe aanvragen. Dit is uitsluitend te voorkomendoor een PvE onderdeel uit te laten maken van de beschikking. Wordt dan toch een voorzieningaangeschaft die niet aan dat PvE voldoet, dan is gehandeld in strijd met de beschikking.In de beschikking moet ook opgenomen worden dat een eigen bijdrage/eigen aandeel in de kostenverschuldigd is. Omdat die eigen bijdrage vastgesteld en geïnd wordt door het Centraal AdministratieKantoor (CAK), kan in de meeste gevallen uitsluitend een aankondiging opgenomenworden. Wordt de eigen bijdrage/eigen aandeel niet geïnd door het CAK dan wordt het eigenaandeel door de gemeente in mindering gebracht op het PGB.Is de beschikking verzonden, dan kan het PGB beschikbaar worden gesteld. Dat kan in één keer,als daar aanleiding voor is, maar dat kan ook in termijnen, bijvoorbeeld bij een PGB voor hulp bijhet huishouden en bij de verstrekking van een PGB voor een hulpmiddel in de vorm van eenhuurbedrag. Om de betaling overzichtelijk en efficiënt te houden wordt een budget dat betrekkingheeft op periodieke kosten naar evenredigheid vooraf per kwartaal beschikbaar gesteld. Het budgetvoor een eenmalige verstrekking wordt ook vooraf beschikbaar gesteld, echter nadat de budgethoudereen opdrachtbevestiging heeft verstrekt.De controle van het PGB vindt als volgt plaats:Iedere budgethouder moet de volgende stukken bewaren:- de nota/factuur van de aangeschafte voorziening;- een betalingsbewijs van aanschaf van de voorziening;- of een overzicht van de salarisadministratie met bewijsmiddelen.Steekproefsgewijs bepaalt het college bij welke budgethouders deze stukken worden opgevraagdom te controleren of het PGB besteed is aan het doel waarvoor het verstrekt is. Is dat het geval,dan hoeft er verder niets te gebeuren. Is het PGB anders besteed dan bedoeld, dan zal het collegehet PGB geheel of gedeeltelijk herzien en terugvorderen.Eigen bijdrage/eigen aandeelArtikel 7 van de verordening bepaalt dat bij een te verstrekken individuele voorziening, waarondereen PGB, een eigen bijdrage/aandeel verschuldigd is. De eigen bijdrage wordt berekend door hetCAK. Het CAK werkt met verzamelinkomens vanuit een peiljaar, welk jaar twee jaar voor het lopendejaar ligt. Dit is noodzakelijk om over de verzamelinkomens, die afkomstig zijn van de belastingdienst,te kunnen beschikken. In 2010 doet men aangifte over 2009, dus dat jaar is nog nietbekend. Vandaar dat het verzamelinkomen over 2008 in 2010 gebruikt wordt. Dit betekent datsoms een voorlopige vaststelling plaatsvindt en achteraf een definitieve vaststelling. Het in minderingbrengen van eigen bijdragen of een eigen aandeel is daardoor niet altijd mogelijk.Wordt een voorziening niet als PGB verstrekt maar in natura, dan vindt toekenning ook bij beschikkingplaats. In de beschikking worden de voorwaarden opgenomen waaronder verstrekkingplaatsvindt.De te betalen eigen bijdrage wordt door de gemeente alleen aangekondigd aangezien de berekeningen de inning plaatsvindt via het CAK.Paragraaf1.3Algemeen gebruikelijkIn artikel 2 lid 1 onder a van de Verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning gemeenteNunspeet 2010 is geregeld dat geen voorziening wordt toegekend voor zover de voorzieningalgemeen gebruikelijk is voor een persoon als de aanvrager. Gedurende de uitvoering vande Wet voorzieningen gehandicapten en de eerste jaren van de Wet maatschappelijke ondersteuningheeft zich op dit terrein jurisprudentie ontwikkeld. Uit die jurisprudentie kunnen enkelealgemeen geldende regels worden afgeleid, die nu zijn opgenomen deze beleidsregelsHet gaat dan met name om:• de criteria aan de hand waarvan kan worden afgeleid of een bepaalde voorziening alof niet algemeen gebruikelijk is;• in welke gevallen een uitzondering moet worden gemaakt op het principe, datgeen algemeen gebruikelijke voorzieningen worden verstrekt.Voorzieningen die algemeen gebruikelijk zijn vallen buiten de reikwijdte van het verstrekkingenbeleid.Algemeen gebruikelijke voorzieningen zijn voorzieningen waarover een met de aanvragervergelijkbare persoon, ook los van de beperking, zou kunnen beschikken. Deze voorzieningenworden namelijk als algemeen gebruikelijk beschouwd. De algemene criteria die de CentraleRaad van Beroep hanteert bij het beoordelen of een zaak (product) als algemeen gebruikelijkwordt aangemerkt, zijn de volgende:• de voorziening is normaal in de handel verkrijgbaar;• de voorziening is niet speciaal bedoeld voor mensen met een beperking;• de voorziening is niet duurder dan vergelijkbare producten met hetzelfde doel;• de voorziening kan voor een niet-gehandicapte in een financieel vergelijkbare positietot het normale aanschaffingspatroon worden gerekend.Individuele toets: bij de beoordeling of sprake is van een voorziening die algemeen gebruikelijk isvoor de persoon als aanvrager, moeten altijd de omstandigheden van de aanvrager betrokkenworden.Hierna treft u een lijst aan met voorbeelden van voorzieningen die in ieder geval als algemeengebruikelijk worden beschouwd. Het gaat hier echter niet om een limitatieve opsomming. Eenlimitatieve opsomming is niet te geven omdat niet voorzienbaar is welke voorziening beoordeeldmoet worden.Voorbeelden:• (mobiele) telefoon/abonnement;• centrale verwarming en/of hogere huurkosten i.v.m. c.v.;• wasdroger;• keramische/inductie kookplaat;• luchtzuiveringsapparaten, airco’s in auto’s en luchtbevochtigers;• automatische transmissie;• stuurbekrachtiging;• een zogeheten 'Click 'n Go' -systeem. Dit is een automatische koppeling die zowel inpersonen- als in bestelwagens is in te bouwen. Dit systeem is vergelijkbaar met eenautomatische transmissie en bij de gewone autodealer verkrijgbaar;• bromfiets, snorfiets, bromfietsscooter;• fiets met hulpmotor zoals Spartamet en of een fiets met (elektrische) trapondersteuning;• fiets met lage-instap;• fiets met lage instap + hulpmotor;• alle typen kranen zoals hendelmengkraan en/of thermosstatische mengkraan;• woningsanering bij verhuizing naar nieuwe woning zonder acute noodzaak;• waterbed;• verhoogde toiletpot tot 9+ en toiletverhogers;• korfladen in de keuken;• douchekop op glijstangcombinatie;• ligbad;• tandemmet/tandem voor volwassenen, m.u.v. bepaalde gevallen bv. personen meteen beperkte visus;• verhuizing, die in relatie tot de leeftijd van de cliënt voorzienbaar en algemeen gebruikelijkis;• een woningaanpassing of andere voorziening aan/in de woning, die in relatie tot deleeftijd, de gezinssituatie of de woonsituatie van de cliënt voorzienbaar was;• eenvoudige handgrepen tot 30 cm.• (geaard) stopcontact in schuur en/of bergingVoorbeelden van algemeen gebruikelijke voorzieningen is op het gebied van de hulp bij het huishouden:• boodschappendienst;• crèche;• kinderopvang;• gastouder;• alarmering;• maaltijdservice;• financiële administratieve ondersteuning;• hondenuitlaatdienst.Zie paragraaf 3.2 voor een uitgebreide toelichting op gebruikelijke zorg bij hulp bij het huishouden.Algemeen gebruikelijk in een wooncomplex voor ouderenDe reeds genoemde voorbeelden zijn algemeen gebruikelijk voor ‘iedere Nederlander’. Daarnaastbestaan er voorzieningen die niet voor iedere Nederlander algemeen gebruikelijk zijn, maar datwel zijn binnen hun specifieke woonvorm. Dat is bijvoorbeeld het geval bij een serviceflat, of bijeen ouderencomplex.Rechtspraak stelt dat een bewoner van een serviceflat mag verwachten dat deze flat de mogelijkheidbiedt om daar als oudere op adequate wijze te kunnen wonen. Het mag dan ook als algemeengebruikelijk worden beschouwd dat bewoners van een serviceflat in gemeenschappelijkeruimten beschikken over de nodige voorzieningen (zoals een elektrische deuropener). Ook als hetvoorzieningenniveau in zijn algemeenheid stijgt, mag daarvan nog uitgegaan worden. In een dergelijkgeval is niet de gemeente op grond van de WMO, maar de woningeigenaar gehouden dezevoorzieningen te bieden.Ook bij de nieuwbouw (of renovatie) van een complex dat specifiek is bedoeld voor bewoningdoor ouderen en/of gehandicapten of in complexen waar - als gevolg van de vergrijzing - steedsmeer ouderen wonen, mag dan worden verwacht dat de woningeigenaar voorzieningen aanbrengtdie op die doelgroep zijn gericht. Zo kan bij een dergelijk complex een elektrische deuropenerop een gemeenschappelijke toe- of doorgangsdeur als algemeen gebruikelijk worden aangemerkt.UitzonderingBij wijze van uitzondering worden soms toch voorzieningen op grond van de Wmo verstrekt diealgemeen gebruikelijk zijn. Die uitzondering doet zich voor als ten gevolge van een plotselingoptredende beperking algemeen gebruikelijke zaken moeten worden vervangen die nog niet zijnafgeschreven; dat zou zonder die beperking immers ook niet gebeuren.Hoofdstuk2WoonvoorzieningenArtikel 4 van de WMO spreekt van: “a. een huishouden te voeren;”, onder welke regel in de verordeningzowel wordt verstaan de woonvoorziening als de hulp bij het huishouden. Hulp bij hethuishouden zal in hoofdstuk 3 besproken worden.Paragraaf2.1UitsluitingenVoor alles moet bepaald worden of een van de uitsluitingen van artikel 18 van de verordening vantoepassing is:“De bepalingen van dit hoofdstuk zijn niet van toepassing op het treffen van voorzieningen aanhotels/pensions, trekkerswoonwagens, kloosters, tweede woningen, vakantiewoningen, recreatiewoningen,kamerverhuur en specifiek op gehandicapten en ouderen gerichte woongebouwenvoor wat betreft voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten of voorzieningen die bij nieuwbouwof renovatie zonder noemenswaardige meerkosten meegenomen (hadden) kunnen worden.”Door dit artikel zijn enerzijds alle woonsituaties die niet gericht zijn op een permanent zelfstandighoofdverblijf uitgesloten. Anderzijds zijn uitgesloten de situaties waarbij gezien de aard van hetsoort gebouw verondersteld mag worden dat bepaalde voorzieningen standaard aanwezig zijn. Issprake van een van deze mogelijkheden dan is afwijzing op voorhand mogelijk.Paragraaf2.2Vormen van woonvoorzieningenArtikel 13 van de verordening bepaalt dat er vier mogelijkheden zijn om een woonvoorziening teverstrekken, als:a. algemene woonvoorziening;b. woonvoorziening in natura;c. PGB;d. financiële tegemoetkoming.Artikel 14 van de verordening bepaalt dat een aanvrager die voldoet aan de criteria “aantoonbarebeperkingen op grond van ziekte of gebrek” en een aanpassing aan de woning nodig heeft, vooreen algemene woonvoorziening in aanmerking kan komen als deze het woonprobleem snel enadequaat op kan lossen.Algemene woonvoorzieningenDe algemene woonvoorziening is net als alle algemene voorzieningen in de verordening bedoeldvoor situaties betreffende oplossingen die van korte duur zijn, lichte, niet complexezorg/voorzieningen of betrekking hebben op incidentele (zorg)behoeften. Om deze voorzieningensnel te realiseren worden geen eigen bijdragen gevraagd. In de gemeente Nunspeet zijn (nog)geen algemene woonvoorzieningen aanwezig. Daarom komen de onder b, c en d van artikel 13van de verordening genoemde verstrekkingsmogelijkheden in aanmerking.Onder deze verstrekkingsmogelijkheden vallen de volgende concrete voorzieningen, een:a. tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten;b. bouwkundige of woontechnische woonvoorziening;c. niet-bouwkundige of niet-woontechnische woonvoorziening;d. uitraasruimte.Primaat verhuizingArtikel 16 regelt het primaat van de verhuizing. Dat wil zeggen dat als vaststaat dat een aanpassingnoodzakelijk is, eerst beoordeeld wordt of verhuizing naar een al geheel aangepaste woning,of naar een goedkoper en gemakkelijker aan te passen woning een oplossing is die in aanmerkingkomt.In de WVG-jurisprudentie is het hanteren van het primaat van de verhuizing op zichzelf geaccepteerddoor de Centrale Raad van Beroep. Onder de WMO wordt dan ook van deze mogelijkheidgebruik gemaakt ter compensatie van woonproblemen.In feite gaat het bij het hanteren van het primaat van de verhuizing om een uitwerking van hetprincipe dat wordt gekozen voor de goedkoopst-adequate oplossing.Er zijn echter wel grenzen aan het hanteren van het primaat van de verhuizing, met name op hetgebied van de woonlasten, het tijdsbestek waarbinnen een oplossing kan/moet worden gevondenen de verhouding tussen de besparing van de gemeente bij toepassing van het primaat en denegatieve gevolgen voor de aanvrager. In alle gevallen wordt een goed gemotiveerd besluit genomen,waarin alle relevante factoren, in onderling verband, worden afgewogen. Daarbij gaat hetdus om factoren die spelen aan de kant van de gemeente en aan de kant van de belanghebbende.Als op verantwoorde wijze inhoud gegeven is aan toepassing van het primaat van de verhuizing,is daarmee een adequate oplossing geboden en heeft de gemeente aan haar compensatieverplichtingvoldaan.Het is niet mogelijk een uitputtend overzicht te geven van alle mogelijke afwegingsfactoren dieeen rol kunnen spelen, omdat elke situatie weer anders is. Wel wordt hieronder in grote lijnen eenoverzicht gegeven van een aantal vaak voorkomende factoren, die afhankelijk van de situatie,een rol kunnen spelen bij de besluitvorming.- De snelheid waarmee het probleem kan worden gecompenseerdDe snelheid waarmee het woonprobleem kan worden opgelost, speelt een rol in het afwegingsproces.In een aantal gevallen kan verhuizen het woonprobleem sneller oplossen, als snel eengeschikte aangepaste of eenvoudig aan te passen woning beschikbaar is. Het hele traject vanhet maken van een plan, het vragen van offertes, de uitvoering en keuring vervalt dan of speelteen minder belangrijke rol. Omgekeerd kan het ook zo zijn dat het aanpassen van een woningeen snellere oplossing biedt als niet binnen een bepaalde tijd een geschikte woning vrij komt.Uit de WVG-jurisprudentie blijkt dat het essentieel is dat uit het indicatieadvies blijkt binnen welkemedisch aanvaardbare termijn een oplossing gevonden moet zijn voor het woonprobleem.- Rekening houden met sociale factorenSociale omstandigheden waarmee het college rekening houdt, zijn bijvoorbeeld de voorkeurvan de gehandicapte, de binding van de gehandicapte met de huidige woonomgeving, de nabijheidvan voor de gehandicapte belangrijke voorzieningen. Ook de waardering van de aanwezigheidvan vrienden, kennissen en familie in de nabijheid van de woning van de gehandicaptekan een rol spelen in het afwegingsproces, met name in situaties waarin sprake is van mantelzorg.De sociale omstandigheden moeten in het indicatieonderzoek zo veel mogelijk geobjectiveerdworden. De sociale factor zal minder zwaar wegen in het voordeel van aanpassen, alsdicht in de buurt van de huidige woning een geschikte of goedkoper aan te passen woning kanworden gevonden. Als de beoogde nieuwe woning dichtbij belangrijke voorzieningen, zoalswinkels en werkplek is gelegen, kan dat de beslissing in het voordeel van verhuizen beïnvloeden,bijvoorbeeld omdat dan ook minder vervoersvoorzieningen nodig zijn. Als de aanvragerzijn werk ‘aan huis’ heeft (eigen bedrijf), moeten de consequenties van verhuizing ook vanuit debedrijfsmatige kant meegewogen worden. Het is immers mogelijk dat de vestiging van het bedrijfop een andere, in commercieel opzicht minder aantrekkelijke locatie negatieve gevolgenvoor het inkomen uit eigen bedrijf kan hebben.- Rekening houden met woonlasten en financiële draagkracht van de gehandicapteRekening houdend met eventuele mogelijkheden op dit gebied, maakt het college een vergelijkingtussen de woonlasten van de huidige en de mogelijke nieuwe woning. Alle relevante woonlastenmoeten daarbij in aanmerking worden genomen.Als de aanvrager eigenaar van de woonruimte is, brengt een verhuizing of woningaanpassingandere gevolgen met zich mee dan wanneer deze de woning huurt. Het verhuizen vanuit eenkoopwoning kan soms meer financiële consequenties hebben dan de verhuizing vanuit eenhuurwoning. Bij het verkopen van een huis komen meer aspecten aan de orde dan bij het verlatenvan een huurwoning. Een aantal aspecten zal pleiten voor het verkopen van de woningen verhuizen naar een huurwoning.Andere aspecten daarentegen zullen de balans naar het aanpassen van de eigen woningdoen doorslaan. Een punt betreft de vraag in hoeverre vermogenswinsten of -verliezen optreden.Een eigenaar heeft doorgaans geld geleend en/of een hypotheek op het huis. Ook als deaanvrager, al dan niet geheel op eigen kosten, veel aan de woning heeft verbeterd of aanpassingenheeft getroffen, ligt verhuizing soms minder voor de hand. Als de financiële situatievan een eigenaar van een woning, die gehandicapt raakt, door zijn handicap drastisch verandert(doorgaans brengt een handicap negatieve inkomensgevolgen met zich mee), kunnenmoeilijkheden optreden met het opbrengen van de woonlasten van de eigen woning, en zalde aanvrager ook problemen hebben met verhuizen.- Vergelijking aanpassingskosten huidige versus nieuwe woonruimteHet college maakt een kostenafweging tussen het aanpassen van de huidige woonruimteenerzijds en verhuizen (inclusief eventuele aanpassingskosten in de nieuwe woonruimte) anderzijds.Daarbij worden de volgende kosten in elk geval meegenomen in de overwegingen:- Huidige en voorzienbare toekomstige aanpassingskosten van de al bewoonde woonruimte;a. de kosten van het PGB voor verhuiskosten;b. de eventuele aanpassingskosten van de nieuwe woning;c. kosten van het eventueel vrijmaken van de woning;d. een eventuele financiële tegemoetkoming voor huurderving.- De mogelijke gebruiksduur van de aanpassing.- Er wordt ook rekening gehouden met het feit dat een aan te passen koopwoning naar allewaarschijnlijkheid minder eenvoudig kans heeft om voor hergebruik in aanmerking te komen.- Een revisiebeding, zoals bij huurwoningen, bestaat niet voor eigen woningen.- De gemeente heeft geen instrument om de woning vrij te krijgen.- Het zal niet zo eenvoudig zijn om een geschikte kandidaat voor die woning te vinden, diezowel financieel als ergonomisch gezien geschikt is voor de betreffende woonruimte.Consequentie hiervan zal zijn dat eigen woningen meestal voor één enkele belanghebbendeaangepast worden.De kosten zijn het uitgangspunt bij de afweging van het primaat van een verhuizing naar eenadequate woning. Maar ook andere factoren kunnen een rol spelen. In verband met de verhuiskostenen dergelijke wordt het zogenoemde ‘primaat van de verhuizing’ doorgaans pas gehanteerd,als de kosten van de woonruimteaanpassing meer dan € 7.500,-- bedragen.Aanpassingen aan sociale huurwoningen zijn vaker opnieuw in te zetten dan aanpassingen aankoopwoningen, omdat deze huurwoningen opnieuw kunnen worden verhuurd aan personen meteen beperking, waardoor de gebruiksduur van de aanpassing wordt verlengd. Dit speelt in deafweging dan ook een rol van belang.Ook de medische prognose speelt in dit verband een rol. Als vaststaat dat iemands toestand naarverwachting zodanig zal verslechteren, en dat als gevolg daarvan de aanpassing slechts voorbeperkte tijd zal volstaan, kan dat gegeven een rol spelen in de afweging tussen verhuizing ofaanpassen.Soms zal een aangeboden mogelijkheid te verhuizen naar een andere woning door de aanvragerals negatief worden beoordeeld omdat men graag wil blijven wonen in de vertrouwde woning. Alsde bovenomschreven afweging in het voordeel van verhuizing uitvalt, is die wens niet meer doorslaggevend.Dat heeft gevolgen voor het weigeren van aangeboden geschikte woningen. Na weigeringbeoordeelt het college of ervan uit kan worden gegaan dat voldoende is gedaan om eencompenserende oplossing te bieden. Dit wordt afgemeten aan de oorzaak voor het weigeren.Na het afwegen van deze factoren kan een beslissing worden genomen over het al dan niet hanterenvan het primaat van de verhuizing.Valt die afweging uit in het voordeel van verhuizing, dan gaat de verhuiskostenvergoeding een rolspelen. Een verhuiskostenvergoeding wordt vaak in de vorm van een PGB toegekend. Dit is indrie situaties mogelijk aan de orde:1. De aanvrager gaat vanwege problemen met het normale gebruik van de woning verhuizennaar een adequate woning.2. De aanvrager vraagt een woonvoorziening aan in de vorm van een woningaanpassing, maarna onderzoek blijkt verhuizing de goedkoopst adequate oplossing te zijn voor het woonprobleem.Ook mogelijk is dat de desbetreffende woning niet kan worden aangepast.3. Voor het vrijmaken van een aangepaste woning door een persoon die in een aangepastewoning woont.Een PGB in de kosten van verhuis- en herinrichtingskosten is bedoeld als goedkoopst-adequaatalternatief voor een dure woningaanpassing in gevallen waarin die verhuizing niet algemeen gebruikelijkis, gelet op leeftijd, gezins- of woonsituatie. Verhuizingen wegens gezinsuitbreiding ofom als jongvolwassene zelfstandig te gaan wonen zijn in beginsel algemeen gebruikelijk, evenalsvoorspelbare verhuizingen van senioren (artikel 20 van de verordening).Voor verhuizingen naar AWBZ-instellingen of andere zorginstellingen wordt geen verhuiskostenvergoedingverstrekt, evenmin voor verhuizingen naar woningen die niet geschikt of bestemd zijnvoor permanente bewoning, zoals in artikel 20, aanhef en onder e van de verordening wordt bepaald.Een verhuis- en inrichtingskostenvergoeding kan verstrekt worden wanneer sprake is van ondervondenbelemmeringen bij het normale gebruik van de woning, die door middel van een verhuizingop de goedkoopst-adequate kunnen worden opgelost. Deze eis wordt niet gesteld wanneereen persoon buiten de WMO-doelgroep een aangepaste woning vrijmaakt. Alleen als het vrijmakenvan de woning op verzoek van het college gebeurt, is aanspraak op een PGB voor verhuisenherinrichtingskostenHet college verstrekt in beginsel geen PGB voor verhuizing en herinrichting, als de verhuizingheeft plaatsgevonden voordat op de aanvraag is beschikt, tenzij achteraf alsnog kan wordenvastgesteld dat er problemen bij het normale gebruik van de woning werden ondervonden in deverlaten woning. Als dat laatste niet meer kan, is dat reden voor afwijzing.De hoogte van het persoongebonden budget voor verhuizing en inrichting is opgenomen in hetBesluit maatschappelijke ondersteuning.Primaat losse woonunitIs een verhuizing niet aan de orde, dan moet beoordeeld worden welke aanpassingen noodzakelijkzijn.Hierbij geeft de verordening nog een tweede primaat aan, te weten het primaat van de lossewoonunit (artikel 17):“Indien een bouwkundige woonvoorziening bestaat uit een aanbouw aan of een aanzienlijke verbouwingvan een woning die niet het eigendom is van een verhuurder, die bereid is de aangepastewoning blijvend ter beschikking te stellen van personen die op basis van aantoonbare beperkingenten gevolge van ziekte of gebrek behoefte hebben aan een dergelijke woning, zal het collegeeen herplaatsbare losse woonunit verstrekken indien daartegen geen bezwaren van overwegendeaard bestaan.”Dit primaat heeft een plaats gekregen om te voorkomen dat grote bedragen over een gering aantaljaren afgeschreven moet worden: na aanpassing van een eigen woning is de kans op hergebruikimmers gering.Om van dit primaat gebruik te kunnen maken moet uiteraard de mogelijkheid tot het plaatsen vaneen losse unit bestaan, bijvoorbeeld doordat er voldoende ruimte is.Daarbij zal het meestal zo zijn dat als er voldoende ruimte is voor het plaatsen van een losse uniter ook ruimte is voor het plaatsen van een aanbouw. Ook op dit punt geldt dat de wens van betrokkeneeen aanbouw te realiseren niet doorslaggevend is: een aanbouw is niet herbruikbaar,een losse unit wel.Het PvE zoals dat geldt voor een aanbouw kan gebruikt worden voor een losse woonunit. Het isdaarbij van belang in de beschikking vast te leggen dat – als de unit niet meer nodig is – dit aande gemeente gemeld moet worden. De gemeente kan er dan voor zorgdragen dat de unit verwijderdwordt en de woning in de oude staat wordt teruggebracht. Deze kosten maken onderdeel uitvan de verstrekking van een losse woonunit.Is een losse unit niet mogelijk, of is de aanpassing niet zodanig dat deze afweging gemaakt moetworden, dan kan de stap naar de al dan niet bouwkundige aanpassing worden gemaakt.Aanpassen. Overige (bouwkundige) voorzieningenDe aanpassing moet allereerst het normale gebruik van de woning betreffen.Het normale gebruik van de woning omvat de elementaire woonfuncties, dat zijn activiteiten diede gemiddelde Nederlander in zijn woning in elk geval verricht. Het gaat daarbij om slapen, lichaamsreiniging,toiletgang, het bereiden en consumeren van voedsel, het zich horizontaal enverticaal verplaatsen in de woning. Voor kinderen komt daarbij het veilig kunnen spelen de woonruimte.Het feit dat alleen problemen bij het normale gebruik van de woning worden gecompenseerd,houdt in dat geen rekening wordt gehouden met voorzieningen met een therapeutisch doel (bijvoorbeelddialyseruimten, therapeutisch baden).Er wordt ook geen rekening gehouden met problemen die een incidenteel karakter hebben, danwel voorzieningen die puur als noodvoorziening gelden (bijvoorbeeld incidenteel gebruikte enniet-essentiële onderdelen van de woning respectievelijk vluchtvoorzieningen of branddeuren).Ook voor het gebruik van hobbyruimtes en studeerkamers worden geen compenserende woonvoorzieningengetroffen, aangezien het daarbij niet gaat om ruimten met een elementaire woonfunctie.Uitzondering op het beginsel dat woonvoorzieningen worden verstrekt ter compensatie van problemenbij het normale gebruik van de woning vormt de uitraaskamer. Deze voorziening heeft eenspecifiek doel, namelijk het tot rust doen komen van personen met een specifieke beperking.Bij een indicatiestelling voor woonvoorzieningen wordt integraal beoordeeld in hoeverre hulp bijhet huishouden en AWBZ-functies kunnen voorzien in respectievelijk compensatie en oplossingvan de ondervonden woonproblematiek. Verder wordt – volgens de jurisprudentie van de CentraleRaad van Beroep onder de WVG – beoordeeld in hoeverre de problematiek kan worden opgelostdoor redelijkerwijs te vergen inspanningen van huisgenoten, inclusief het treffen van redelijkerwijste vergen oppasmaatregelen van ouders. Verder wordt rekening gehouden met algemeen gebruikelijkeoplossingen als een andere organisatie van taken en een herschikking van de inrichtingdan wel wijziging van de opstelling van inrichtingselementen in de woning.Paragraaf2.3BeperkingenHoofdverblijfArtikel 19 van de verordening bepaalt in lid 1:“Een woonvoorziening wordt slechts verleend indien de aanvrager zijn hoofdverblijf heeft of zalhebben in de woonruimte waaraan de voorziening wordt getroffen.”Het hoofdverblijf is de woonruimte, bestemd en geschikt voor permanente bewoning, waar de betrokkenezijn vaste woon- en verblijfplaats heeft en in de gemeentelijke basisadministratie staat ingeschrevendan wel zal staan ingeschreven Ook kan het gaan om het feitelijke adres, als de betrokkeneeen briefadres heeft. De gemeente waar de woning staat heeft compensatieplicht, behalve inde situatie waarin de persoon uit de WMO-doelgroep verhuist van de ene gemeente naar eenandere gemeente. Een aanvraag voor een woonvoorziening in de vorm van een verhuiskostenvergoedingbehoort dan tot de compensatieplicht van de vertrekgemeente.In uitzonderingssituaties is sprake van twee hoofdverblijven. Daarbij moet worden gedacht aangehandicapte kinderen van gescheiden ouders, die in co-ouderschap door beide ouders wordenopgevoed en daadwerkelijk de ene helft van de tijd bij de ene ouder wonen en de andere helft vande tijd bij de andere ouder. Alleen in die situatie kunnen in beide ouderlijke woningen woonvoorzieningengetroffen worden, en niet in situaties waarin sprake is van bezoekregelingen. Als dewoningen van de ouders in een dergelijke situatie in twee verschillende gemeenten zijn gesitueerd,rust de compensatieplicht alleen op de gemeente waar de woning van de desbetreffendeouder is gelegen.Artikel 19 biedt in lid 2 tot en met 5 een uitzondering op deze hoofdregel:2. “In afwijking van het gestelde in het eerste lid kan een woonvoorziening getroffen wordenvoor het bezoekbaar maken van één woonruimte indien de aanvrager zijn hoofdverblijf heeftin een AWBZ-instelling.3. De aanvraag voor het bezoekbaar maken wordt ingediend in de gemeente waar de aan tepassen woning staat.4. De woonvoorziening betreft slechts het bezoekbaar maken van de in het tweede lid bedoeldewoonruimte met een door het college in het Besluit maatschappelijke ondersteuning gemeentevast te leggen maximumbedrag.5. Onder bezoekbaar maken wordt uitsluitend verstaan dat de aanvrager de woonruimte, dewoonkamer en een toilet kan bereiken.”Deze afwijking is optioneel, overgenomen uit de WVG, waarin het zogenaamde bezoekbaar makeneen bovenwettelijke voorziening was. Onder de WMO is deze voorziening eveneens als bovenwettelijkevoorziening in de verordening opgenomen. Omdat het gaat om een bovenwettelijkebepaling betreft het uitsluitend de in artikel 5 genoemde zaken, te weten het kunnen bereiken vande woonruimte, de woonkamer en een toilet. Bereiken moet daarbij letterlijk worden opgevat: hetgaat niet om gebruiken maar om bereiken. Op zich mag dat merkwaardig lijken. Bedacht moetworden dat gebruiken vaak hoge kosten met zich meebrengt, wat niet past bij een bovenwettelijketaak. Omdat het gaat om een bovenwettelijke voorziening geldt geen resultaatsverplichting. Daardoorkan de gemeente grenzen leggen zonder dat de gemeente gedwongen kan worden meer tedoen.Gekozen is voor een beperkte benadering, om te voorkomen dat in deze – bovenwettelijke – situatiemeer gedaan zou moeten worden dan in situaties waarin wel sprake is van een compensatieplicht.Bovendien kan er van uitgegaan worden dat ouders als zij gaan verhuizen vaneen eenvoor hun kind in het verleden geschikt gemaakte woning, rekening houden met het kunnen bezoekenvan hun kind, ook in de nieuwe woning.Overige beperkingen woonvoorzieningenAls het gaat om woonvoorzieningen zijn er nog een aantal beperkingen, zoals in de verordeningvastgelegd in artikel 20:“De aanvraag voor een woonvoorziening als bedoeld in dit hoofdstuk wordt geweigerd als:a. de noodzaak tot het treffen van de woonvoorziening het gevolg is van een verhuizing waartoeop grond van belemmeringen bij het normale gebruik van de woning ten gevolg van ziekte ofgebrek geen aanleiding bestond en geen andere belangrijke reden aanwezig was;b. de aanvrager niet is verhuisd naar de voor zijn of haar beperkingen op dat moment beschikbaremeest geschikte woning, tenzij daarvoor tevoren schriftelijk toestemming is verleenddoor het college;c. deze betrekking heeft op voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten anders dan automatischedeuropeners, hellingbanen en extra trapleuningen;d. de woonvoorziening aangevraagd wordt op een moment dat op basis van leeftijd, gezinssituatieof woonsituatie te voorzien was dat deze voorziening noodzakelijk zou zijn en geensprake is van een onverwacht optredende noodzaak;e. de aanvrager voor het eerst zelfstandig gaat wonen, uitsluitend voor zover de aanvraag eenverhuiskostenvergoeding betreft;f. de aanvrager verhuisd is vanuit of naar een woonruimte die niet geschikt is het gehele jaardoor bewoond te worden;g. de aanvrager verhuisd is naar een AWBZ-instelling of een andere instelling gericht op hetverstrekken van zorg;h. er in de verlaten woonruimte geen problemen met het normale gebruik van de woning zijnondervonden;i. De ondervonden problemen bij het normale gebruik van de woning voortvloeien uit de aardvan de in de woning gebruikte materialen.De onder a. genoemde beperking ziet vooral toe op situaties waarbij vanuit een aangepaste engeschikte woning verhuisd wordt naar een niet of minder aangepaste en geschikte woning. Dezeverhuizingen van adequaat naar inadequaat kunnen alleen leiden tot aanpassingen als daar eenbelangrijke reden voor is. Daaronder kan verstaan worden het aannemen van een functie op eenzodanige afstand dat verhuizen noodzakelijk is, de situatie na een echtscheiding waarbij de aangepastewoning niet meer bewoond kan blijven worden enzovoort. In deze uitzonderingssituatiesmag verwacht worden dat de aanvrager van tevoren contact opneemt met de gemeente, zodat degemeente mee kan bepalen wat de goedkoopst-adequate oplossing is.Onder b. wordt aangegeven dat (uiteraard) bij verhuizing gezocht wordt naar de meest geschiktewoning, gezien de omstandigheden van betrokkene. Dat betekent dat als er een keuze is tusseneen geschikte en een (minder) niet geschikte woning, gekozen moet worden voor de geschiktewoning. Gebeurt dat niet, dan is dat aanleiding tot afwijzing. Daarbij kan meegewogen worden ofvan tevoren overleg heeft plaatsgevonden. Ook kan rekening worden gehouden met de kennisdie een gemeente heeft van op dat moment beschikbare geschikte woningen.Aanpassingen aan gemeenschappelijke ruimten kunnen, zo blijkt uit de jurisprudentie, gelimiteerdworden. Dit uitgangspunt is onder punt c. vastgelegd. Andere dan de limitatief opgesomde voorzieningenhoeven niet verstrekt te worden. De keuze voor de limitatieve lijst moet natuurlijk welgemotiveerd worden.Onder d. worden uitzonderingen gemaakt voor algemeen gebruikelijke verhuizingen en verhuizingendie te voorzien zijn. Op dit punt wordt sterk aangesloten bij de eigen verantwoordelijkheid vande aanvragers. Wie weet dat traplopen, wat nu al lastig is, binnen vijf jaar onmogelijk gaat worden,moet op tijd maatregelen nemen en gaan zoeken naar een alternatieve woning. Wachten tothet niet langer kan gaat aan deze eigen verantwoordelijkheid voorbij en kan daarom aanleidingzijn tot afwijzing.Ten slotte onder e tot en met i. dat is bij de verhuiskostenvergoeding al besproken.Paragraaf2.4Overige woonvoorzieningenUitbreiding van ruimtenAls het gaat om uitbreiding van ruimten worden de volgende maxima in vierkante meters aangehouden,tenzij medische noodzaak een ander maximum vergt. Uiteraard moet dat door een onafhankelijkadviserend arts (in principe de adviseur van de gemeente) aangegeven worden:Soort vertrek Bij aanbouw Bij uitbreidingwoonkamer 30 6keuken 10 4eenpersoonsslaapkamer 10 4tweepersoonsslaapkamer 18 4toiletruimte 2 1badkamer- wastafelruimte 2 1- doucheruimte 3 2entree/hal/gang 5 2berging 6 4Bouwkundige en niet-bouwkundige voorzieningenOf de cliënt in aanmerking komt voor een losse (roerende) of een vaste (onroerende) woonvoorziening,hangt af van de bouwkundige situatie van de woning en van de ondervonden beperkingenen belemmeringen. Het gaat bij losse woonvoorzieningen bijvoorbeeld om tilliften, badliften,douche/toiletstoelen, douchestretchers, badtransfer-planken. Waar mogelijk wordt uit oogpunt vanherbruikbaarheid gekozen voor verstrekking van losse woonvoorzieningen. Zoals al vermeld is,gaat het hier niet om inrichtingselementen. De losse woonvoorziening moet voorzien in een oplossingvoor een elementaire woonfunctie, die eventueel ook kan worden geboden middels eenbouwkundige voorziening. Meestal is de losse voorziening een goedkoop en adequaat alternatiefvoor een vaste voorziening. Een voorbeeld: in plaats van een vaste plafondlift als transferhulpmiddelkan ook een losse tillift worden verstrekt of een transferplank. Ook wordt bij voorkeur metlosse voorzieningen gewerkt in situaties waarin mensen wachten op opname in een zorginstellingof in andere situaties waarin de voorziening langdurig noodzakelijk is, maar waarin de verstrekkingvan vaste woonvoorzieningen als risico met zich meebrengt dat deze voorziening op zichzelfniet-efficiënt is. Voorbeelden zijn terminale situaties, maar ook als mensen in een slooppand wonen.BijzonderhedenVoor een aantal bijzondere omstandigheden wordt hierna de specifieke bepaling vastgelegd. Dezebepalingen zijn tot stand gekomen op basis van ontwikkelde WVG jurisprudentie.ZelfwerkzaamheidAls een voorziening (geheel of gedeeltelijk) in zelfwerkzaamheid wordt getroffen, worden alleende materiaalkosten aangemerkt en vervalt de post loonkosten. Kosten voor het inschakelen vaneen architect kunnen alleen worden vergoed als hiertoe een noodzaak is vastgesteld. Dit is alleenhet geval bij ingrijpende aanpassingen. Ingeval van zelfwerkzaamheid aanvaardt de gemeentegeen aansprakelijkheid voor de gevolgen van ondeugdelijk, dan wel ondeskundig aangebrachtevoorzieningen. Zelfwerkzaamheid wordt alleen toegestaan als de totale kosten beneden een bedragvan € 7.500,-- blijven. Uitbetaling vindt eerst na indiening van gespecificeerde facturenplaats. Hiervan kan worden afgeweken als op grond van aanwijzingen duidelijk is geworden datde aanvrager (technische) problemen heeft bij zelfwerkzaamheid.TrapliftenEen traplift is een woonvoorziening die bedoeld is om ergonomische belemmeringen bij het traplopenop te heffen (verticaal verplaatsen). Afhankelijk van de situatie in de desbetreffende woningen/of de handicap zijn de volgende trapliften mogelijk:- stoeltraplift;- plateaulift;- stalift.Een plateaulift of stalift wordt alleen in bijzondere situaties verstrekt.BeoordelingscriteriaDe gehandicapte moet belemmeringen ondervinden bij het traplopen en traplopen is medischgezien niet meer mogelijk of medisch gezien niet meer verantwoord. Er moet altijd een afweginggemaakt worden of goedkopere, adequate voorzieningen mogelijk zijn om de belemmeringen diede aanvrager ondervindt bij het traplopen te verminderen en/of te heffen. Te denken valt hierbijaan bijvoorbeeld een extra trapleuning en dergelijke. De voorziening wordt alleen geplaatst als deprimaire woonfuncties van de belanghebbenden op meerdere woonlagen gelegen zijn. Sinds eenaantal jaren zijn trapliften of delen van trapliften herbruikbaar. Hierdoor is hergebruik mogelijk.Gezien het vaak relatief kortdurend gebruik van een traplift, de mogelijkheden tot hergebruik enhet feit dat het gaat om een kostbare voorziening, wordt een traplift alleen in bruikleen verstrekt.Zie ook artikel 1.3 lid b van het besluit.Algemeen gebruikelijke woonvoorzieningenVoorzieningen die algemeen gebruikelijk zijn, komen niet voor verstrekking in aanmerking. Inhoofdstuk 7.2 wordt het begrip algemeen gebruikelijk nader gedefinieerd. Hierna (2.4 en 2.4.1)staan een aantal voorbeelden van woonvoorzienignen waarbij het begrip algemeen gebruikelijkvan toepassing is.Eenhendelmeng- en thermosstatische kranenOmdat een eenhendelmengkraan als algemeen gebruikelijk geacht wordt, is geen sprake van eenvoorziening in de zin van de WMO. Daarom kan voor deze voorziening geen vergoeding wordenverstrekt.AntislipmatOmdat een antislipmat als algemeen gebruikelijk geacht wordt, is geen sprake van eenvoorziening in de zin van de WMO. Daarom kan voor deze voorziening geen vergoeding wordenverstrekt.Aanbrengen en bedienen zonweringaanbrengen: Zonneschermen worden niet aangebracht voor het zelfstandig functioneren in dewoning en zijn daarom niet noodzakelijk voor het wegnemen of verminderen vanbeperkingen in de dagelijkse woonfuncties; daarom geen vergoeding.bedienen: Bij het bedienen van een zonnescherm kunnen ten gevolge van medische redenenbeperkingen worden ondervonden (bijvoorbeeld omdat men de kracht er niet meervoor heeft). Het elektrisch bedienbaar maken van de zonwering zou dezebelemmering op kunnen heffen. Omdat deze algemeen in de handel verkrijgbaarzijn, valt een dergelijke voorziening in principe niet onder de WMO. De bedieningvan een zonnescherm is geen activiteit, zonder welke zelfstandig functionerenonmogelijk is. Bovendien is geen sprake van een elementaire woonfunctie.Speel-/hobbykamerHet gebruiken van een hobby-, werk- of recreatieruimte valt niet onder het begrip woonvoorziening.De reden hiervoor is dat geen sprake is van het opheffen van (ergonomische) beperkingendie het normale gebruik van de woning omvatten. Een uitzondering kan worden gemaakt als debelanghebbende bijvoorbeeld alleen via de hobbyruimte toegang tot de woning kan verkrijgen,deze kan dan worden aangepast uit een oogpunt van toegankelijkheid. Een uitzondering kan ookworden gemaakt met betrekking tot een kind. Voor een kind wordt tot de elementaire woonfunctiesgerekend dat het kind binnenshuis kan spelen zonder gevaar voor de eigen gezondheid. Alsvoorwaarde geldt dat dit gevaar niet kan worden beheerst door in redelijkheid te vergen oppas ofandere maatregelen.KeukenaanpassingenOmschrijving: Een voorziening in de vorm van een aanpassing aan en/of verbouwing van de keuken.Hierbij valt te denken aan bijvoorbeeld:- verhoging/verlaging van het aanrecht;- het ophangen van keukenkastjes op een andere hoogte;- het plaatsen van apparatuur op een sokkel;- het adequaat maken van de keukenkraan;- het gedeeltelijk onderrijdbaar maken van het aanrecht;- het in hoogte verstelbaar maken van het aanrecht;- en als van toepassing het creëren van vervangende kastruimte;- verrijdbare kasten, korven et cetera.De aanpassing/verbouwing van een keuken valt onder een onroerende woonvoorziening. Belanghebbendeondervindt op medische gronden ergonomische belemmeringen in het gebruik vande keuken en zonder aanpassingen is gebruik van de keuken niet mogelijk. Aanpassingen aan ofverbouwing van een keuken worden verstrekt in eigendom aan de eigenaar van de woning.Bepalingen voor de verstrekking:- Als gebruik wordt gemaakt van een trippelstoel (hoog/laag verstelbaar), is een in hoogte verstelbarekeuken niet noodzakelijk, maar kan volstaan worden met het (gedeeltelijk) onderrijdbaarmaken van het aanrecht. Vaak kan volstaan worden met het verwijderen van een kastdeurtje.Eventueel kan aan de voorkant van het aanrecht een beugel aangebracht worden,als aanvrager niet met de voeten bij de grond kan komen om zich voort te bewegen.- Als belanghebbende rolstoelafhankelijk is en er is een partner die dezelfde keuken gebruikt,dan kan een hoog/laag verstelbare keuken eventueel noodzakelijk zijn. Afhankelijk van detaakverdeling tussen de partners/huisgenoten kan de goedkoopst/adequate voorziening ookeen op twee verschillende hoogten geplaatst werkblad zijn.- Een elektrische hoog/laag keuken wordt alleen dan verstrekt, als de werkhoogten van beidepartners verschillend zijn en beide partners dusdanige belemmeringen ondervinden in dehandfunctie, dat voor beiden een handmatige verstelling niet te bedienen is.- In een keuken zitten standaard drie kastjes onder het aanrecht en twee kastjes boven hetaanrecht, meer kastruimte wordt door de WMO niet vergoed.- Als algemeen gebruikelijk worden aangemerkt: magnetron, oven, vaatwasser, kookvoorziening,afzuiging, verlichting en dergelijke.Toilet op etageEen woonvoorziening die bedoeld is om ergonomische belemmeringen bij het traplopen en detoiletgang te verminderen of op te heffen. Dit kan een vaste voorziening zijn of als goedkoopstadequaat een toilet met vermaler. Bij het verstrekken van een toilet op de etage, moet zorgvuldigde goedkoopst/adequate voorziening afgewogen worden, zowel bouwtechnisch als ook de afwegingtot verstrekking van een toiletstoel.Bepalingen voor de verstrekking:1. belanghebbende ondervindt belemmeringen bij het traplopen en2. belanghebbende maakt 's nachts regelmatig gebruik van het toilet en de afstand naar hettoilet beneden is niet of slechts met grote moeite overbrugbaar en3. belanghebbende woont zelfstandig en er is geen ander persoon aanwezig, die ondersteuningkan bieden bij het legen van een toiletstoel en belanghebbende ondervindt zelf dusdanige belemmeringenbij het traplopen dat het zelfstandig legen van een po niet mogelijk is en/of4. gebruik van een toiletstoel is niet mogelijk, omdat met name sprake is van toiletgebruik nietalleen voor urine, maar ook voor ontlasting en5. geen traplift aanwezig is;6. als de langdurige noodzaak van de voorziening een punt van discussie is, kan een lossevoorziening de meest economische keus zijn;7. voor vaststelling van een indicatie voor een toilet op de etage zal bij de meeste aanvragenextern medisch advies worden aangevraagd om de goedkoopst/adequate voorziening te beoordelen.Vaak is een toiletstoel een adequate voorziening.Automatische deuropenerEen middel waarmee de deur van een woning op afstand geopend kan worden. Een automatischedeuropener kan verstrekt worden als aanpassing aan een individuele woning, maar ook alsaanpassing aan een gemeenschappelijke ruimte (bijvoorbeeld de ingang van een complex). Betrokkenemoet zelfstandig wonen en kan zonder hulp van derden de voordeur van de woning nietopenen en/of bereiken.Tijdelijke aanpassingen (huidige) niet adequate woning bij indicatie verhuizingNadat de noodzaak van een verhuizing is vastgesteld, kan het nog enige tijd duren voordat eenadequate woning vrijkomt. Een vergoeding op grond van de WMO voor eenvoudige, tijdelijkeaanpassingen (zoals een douchestoel in bruikleen) is mogelijk als de situatie in de huidige woningzodanig is, dat per direct enige aanpassingen noodzakelijk zijn. Het betreft in dit geval kleine,marginale aanpassingen.Als direct grote aanpassingen nodig zijn en de verwachting is dat een nieuwe woning niet directbeschikbaar komt, dan moet opnieuw een afweging tussen aanpassen en verhuizen plaatsvinden.Er bestaat een uitzondering op dit uitgangspunt wanneer een of meerdere adequate woningenzijn geweigerd en daarom langer in de oude, inadequate woning moet worden verbleven. Doorhet aanbieden van (of wijzen op) een andere adequate woning heeft de gemeente aan haar zorgplichtvoldaan. Als de gemeente instemt met de weigering van een woning om (bijvoorbeeld) persoonlijkeredenen, ontstaat voor de gemeente geen zwaardere of nieuwe zorgplicht voor de situatiein de oude woning. In voorkomende gevallen moet wel duidelijk op de gevolgen van de weigeringworden gewezen (langer zonder aanpassingen in de inadequate woning en geen verantwoordelijkheidvan de gemeente voor de op zich noodzakelijke aanpassingen).Nieuwbouw ‘meerkosten’ aanpasbaar bouwenBij het bouwen van een (nieuwe) woning moet de aanvrager rekening houden met de mogelijkhedenom ‘aangepast’ te bouwen (bijvoorbeeld al een slaapkamer op de begane grond ). Ook kanworden gekozen voor het bouwen van een nieuwe woning omdat (adequaat) functioneren in deoude woning niet meer mogelijk is. In sommige gevallen kost het aanpasbaar of aangepast bouwenmeer dan het bouwen van een 'reguliere' woning.Deze meerkosten kunnen in aanmerking komen voor vergoeding als:- de aanpassingen nog niet gebouwd of aangebracht zijn;- de aanpassingen door de medisch adviseur geïndiceerd zijn en de belanghebbendevolledig rolstoelgebonden is of wordt;- het daadwerkelijk om meerkosten gaat;- het aanpassingen betreft die nu of in de nabije toekomst (binnen één jaar) noodzakelijk zijn(dus wordt geen WMO-vergoeding gegeven als iemand uit voorzorg een huis ‘aanpasbaar’bouwt);Als de aanpassingen ook zonder meerkosten aangebracht kunnen worden, wordt geen vergoedinggegeven.Meerkosten luxe-voorzieningenIn artikel 2 lid 2 sub b van de verordening is bepaald dat geen voorziening wordt toegekend voorzover de aangevraagde voorzieningen betrekking hebben op een hoger niveau dan het uitrustingsniveauvoor sociale woningbouw. Als dit uitrustingsniveau niet tegemoet komt aan de wensenvan de belanghebbende, wordt door de gemeente de volgende procedure toegepast. Degemeente vergoedt de kosten – berekend op basis van de 'goedkoopst adequate voorziening dieniet duurder dan nodig is' – aan belanghebbende, zodat deze het bedrag kan gebruiken voor dedoor hem gewenste voorziening. Wel gelden daarbij de volgende voorwaarden:- de alternatieve oplossing moet adequaat zijn (als zodanig vastgesteld door de medisch adviseur);- alle meerkosten (dus ook architect- en toezichtkosten) moeten door belanghebbende zelfbetaald worden;- als de alternatieve oplossing tot hogere bijkomende kosten leidt dan de adequate voorziening,die niet duurder dan nodig is, moeten ook die meerkosten door de belanghebbende betaaldworden (bijvoorbeeld hogere onderhoudskosten).Aanpassingen buitenshuis (trottoir en dergelijke)In sommige gevallen kan het noodzakelijk zijn dat ook buiten de woning aanpassingen plaatsvindenomdat belanghebbende anders alsnog beperkingen ondervindt (bijvoorbeeld bij een zeer hogevoordeurdrempel; een oprit naar de woning; de stalling voor een scootmobiel). In dit verband heeftde gemeente ook een zorgplicht voor de bereikbaarheid en toegankelijkheid van de woning. Voorde beperkingen die als gevolg van het gebruik van een door de WMO verstrekte voorziening optreden,geldt dat de aanpassing wordt beschouwd als een woonvoorziening, en een financiëletegemoetkoming is mogelijk als aan de volgende criteria wordt voldaan:- De aanpassing moet noodzakelijk zijn om de ergonomische beperkingen die belanghebbendebij het betreden van het huis ondervindt op te heffen of te verminderen.- De aanpassing moet het gevolg zijn van een WMO-verstrekking én niet algemeen gebruikelijkzijn, zoals bijvoorbeeld het opheffen van verzakt straatwerk.Voor de stalling van een scootmobiel of buitenwagen geldt het volgende. Bij hoge uitzonderingwordt de bestaande woonruimte aangepast dan wel uitgebouwd. Hiertoe wordt pas overgegaanals nergens naar redelijke maatstaven stalling mogelijk is. Hierbij zijn niet de wensen van de belanghebbendedoorslaggevend. Uitgegaan wordt van de situering en indeling van de woning.Criteria daarbij zijn de toegankelijkheid voor de gehandicapte en de manoeuvreerruimte.Paragraaf2.5Procedure bij bouwkundige aanpassingZie ook de bepalingen in hoofdstuk 7.Procedure aanvraag woningaanpassing1. Vaststellen PvENadat de aanvraag is ingediend, wordt een indicatie gesteld, waarbij een gemeentelijke functionarismet ergonomische, sociale en bouwtechnische deskundigheid of een externe adviseur eenPvE voor de goedkoopst adequate woningaanpassing opstelt. De woningeigenaar vraagt op basisvan dat PvE enkele offertes bij een aannemer op.2. Het college beoordeelt welke offerte de goedkoopst adequate oplossing biedtDe gemeente beoordeelt welke bouwofferte in aanmerking komt voor het verlenen van een financiëletegemoetkoming of als basis geldt voor het vaststellen van het PGB:- voor aanpassingen tot en met € 1.000,-- moet minimaal één offerte ingediend worden;- voor woningaanpassingen vanaf € 1.000,-- tot en met € 5.000-- moeten minimaal twee offertesingediend worden;- voor woningaanpassingen vanaf € 5.000,-- moeten minimaal drie offertes ingediend worden.Van het indienen van een offerte kan worden afgezien als het college met een of meerdere leveranciersvaste eenheidsprijzen heeft afgesproken. De vastgestelde eenheidsprijs is in dat gevalgelijk aan de verstrekking. Het college kan per aanvraag nader een maximum bedrag totaalbedragbepalen bij de verstrekking van eenheidsprijzen.3. Het college geeft toestemmingHet college geeft vervolgens toestemming voor de woningaanpassing, op voorwaarde dat niet alzonder toestemming een begin is gemaakt met de werkzaamheden waarop de financiële tegemoetkomingof het PGB betrekking heeft.4. De eigenaar voert uitDe woningeigenaar is verantwoordelijk voor de uitvoering van de woningaanpassing volgens hetPvE.5. Het college controleertHet college verleent slechts een PGB of een financiële tegemoetkoming voor een woningaanpassingals de door hen aangewezen personen toegang is verstrekt tot de woonruimte waar de woningaanpassingwordt verricht. Controle vindt in beide gevallen achteraf plaats. De genoemdepersonen moeten ook inzicht krijgen in bescheiden en tekeningen, die betrekking hebben op dewoningaanpassing en de gelegenheid krijgen de woningaanpassing te controleren.6. Uitbetaling aan de woningeigenaar en gereedmeldingDe financiële tegemoetkoming wordt uitbetaald aan de woningeigenaar. Terstond na de voltooiingvan de werkzaamheden, doch uiterlijk binnen twaalf maanden na het verlenen van toestemmingvoor het aanpassen van de woning, verklaart degene aan wie de financiële tegemoetkomingwordt uitbetaald (de woningeigenaar) aan het college dat de bedoelde werkzaamheden zijn voltooid(de gereedmelding). Deze gereedmelding is ook een verzoek om vaststelling en uitbetalingvan de financiële tegemoetkoming. De gereedmelding gaat vergezeld van een verklaring dat bijhet treffen van de voorziening is voldaan aan de voorwaarden waaronder het PGB of de financiëletegemoetkoming is verleend. Degene aan wie het PGB of de financiële tegemoetkoming wordtuitbetaald, moet gedurende een periode van vijf jaar alle rekeningen en betalingsbewijzen metbetrekking tot de werkzaamheden ter controle beschikbaar houden.Paragraaf2.6Voorwaarden voor verstrekking PGB en uitbetaling financiële tegemoetkoming.Om te bewerkstelligen dat de woningaanpassing wordt uitgevoerd volgens het PvE en aldus eenadequate aanpassing wordt verstrekt, is een aantal voorwaarden gesteld om de toegekende tegemoetkomingook daadwerkelijk uit te betalen. De voorwaarden moeten ook middels de beschikkingaan de aanvrager en eventueel aan de woningeigenaar, als die niet de aanvrager is,worden bekendgemaakt. Het zijn immers de voorwaarden waaraan het besluit is gebonden.De volgende voorwaarden zijn van toepassing:a. Er mag niet al voorafgaand aan de beschikking een begin worden gemaakt met de uitvoeringvan de werkzaamheden waarop de financiële tegemoetkoming betrekking heeft, zonder voorafgaandeschriftelijke toestemming van het college.b. Aan door het college aangewezen personen wordt door de eigenaar of huurder toegang verstrekttot de woonruimte waar de woningaanpassing wordt aangebracht.c. Aan de onder b. genoemde personen wordt inzicht wordt geboden in bescheiden en tekeningen,welke betrekking hebben op de woningaanpassing.d. Aan de onder b. genoemde personen wordt gelegenheid geboden tot het controleren van dewoningaanpassing.e. Terstond na de voltooiing van de werkzaamheden doch uiterlijk binnen twaalf maanden nahet toekennen van de financiële tegemoetkoming verklaart de gerechtigde van de financiëletegemoetkoming aan het college dat de bedoelde werkzaamheden zijn voltooid volgens hetPvE.f. De gereedmelding is ook een verzoek om vaststelling en uitbetaling van de financiële tegemoetkoming.g. De gereedmelding gaat vergezeld van een verklaring dat bij het treffen van de voorzieningenis voldaan aan de voorwaarden waaronder de financiële tegemoetkoming is verleend. Alle rekeningenen betalingsbewijzen worden bijgevoegd.Paragraaf2.7Kosten van woningaanpassingenDe volgende kosten in het kader van een woningaanpassing kunnen in aanmerking worden genomenbij de vaststelling van (het PGB of) de financiële tegemoetkoming:1. De aanneemsom (hierin begrepen de loon- en materiaalkosten) voor het treffen van de voorziening.2. De risicoverrekening van loon- en materiaalkosten, met inachtneming van het bepaalde in deRisicoregeling woning- en utiliteitsbouw 1991.3. Het architectenhonorarium tot ten hoogste 10% van de aanneemsom met dien verstande datdit niet hoger is dan het maximale honorarium als bepaald in SR 1988 van de Bond van NederlandseArchitecten (BNA). Alleen in die gevallen dat het noodzakelijk is dat een architectvoor de woningaanpassing moet worden ingeschakeld, worden deze kosten subsidiabel geacht.Het betreft dan vaak de ingrijpender woningaanpassingen. Het architectenhonorariumkomt niet voor vergoeding in aanmerking als de gemeente deze activiteiten in eigen beheerkan verrichten.4. De kosten voor het toezicht op de uitvoering, als dit noodzakelijk is, tot een maximum van 2%van de aanneemsom.5. De leges voor zover deze betrekking hebben op het treffen van de voorziening.6. De verschuldigde en niet verrekenbare of terugvorderbare omzetbelasting.7. Renteverlies, in verband met het verrichten van noodzakelijke betaling aan derden voordat debijdrage is uitbetaald, voor zover dit verband houdt met de bouw dan wel het treffen van voorzieningen.8. De prijs van bouwrijpe grond, als noodzakelijk als niet binnen het oorspronkelijke kavel gebouwdkan worden, volgens bijgaande tabel.9. De door burgemeester en wethouders (schriftelijk) goedgekeurde kostenverhogingen, die tentijde van de raming van de kosten redelijkerwijs niet voorzien hadden kunnen zijn.10. De kosten in verband met noodzakelijk technisch onderzoek en adviezen met betrekking tothet verrichten van de aanpassing.11. De administratiekosten die verhuurder maakt voor het treffen van een voorziening voor degehandicapte, voor zover de kosten onder 1 tot en met 11 meer dan € 1000,-- bedragen, 10%van die kosten, met een maximum van € 350,--.Paragraaf2.8OpstalverzekeringBij het vergroten van de woning wordt er van uitgegaan dat de eigenaar van de woning zijn opstalverzekeringaan de hogere herbouwwaarde van de woning aanpast.Paragraaf2.9Kosten in verband met woonruimte/-aanpassing Sub-paragraaf 2.9.1 Onderhoud, keuring en reparatieOmschrijvingBurgemeester en wethouders kunnen een financiële tegemoetkoming verstrekken in de kostenvan het onderhoud, de keuring en de reparatie van roerende en onroerende woonvoorzieningen.Het betreft hier alleen voorzieningen die elektrisch, mechanisch of hydraulisch aangedreven worden.Bepalingen voor de verstrekking:- Voor de kosten van geringe en/of dagelijkse reparaties en voor reparaties van schade ten gevolgevan grove schuld of opzet wordt geen vergoeding verstrekt.- De totale kosten van reparatie worden vergoed.- Voor de kosten van het onderhoud en de keuring van trap- en andere liften geldt een maximumvergoeding zoals dat overeengekomen is met de leverancier van de gemeente.- Voor de voorzieningen die in het kader van de oude regeling RGSHG zijn verstrekt, kan eentegemoetkoming worden verstrekt.BijzonderhedenDe kosten van onderhoud, keuring en reparatie van andere installaties worden aangemerkt als eenbestanddeel van de woning en komen in geval van verhuur voor rekening van de verhuurder. Hiervanis bijvoorbeeld sprake bij een centrale verwarmingsinstallatie, een mechanische ventilatie, eenintercom en dergelijke. Sub-paragraaf 2.9.2 Tijdelijke huisvestingOmschrijvingAls de gehandicapte in aanmerking komt voor woningaanpassingen en het voor het aanbrengenvan deze aanpassingen noodzakelijk is dat tijdelijk naar een andere woonruimte moet worden uitgeweken,kan voor de periode dat dit noodzakelijk is een tegemoetkoming in de dubbele woonlastenworden verstrekt. Deze tegemoetkoming kan ook worden verstrekt als iemand de nieuwewoning nog niet kan betrekken maar wel al woonlasten heeft.Bepalingen voor de verstrekking:- Voorwaarde voor het verstrekken van een tegemoetkoming is dat de belanghebbende de dubbelewoonlasten niet redelijkerwijs heeft kunnen vermijden.- De vergoeding voor de kosten van tijdelijke huisvesting wordt in principe ten hoogstens gedurendeeen periode van zes maanden verstrekt.- De vergoeding bedraagt maximaal het huurbedragbedrag waarvoor aanspraak op huurtoeslagbestaat.- De vergoeding wordt verstrekt aan de huurder. Sub-paragraaf 2.9.3 HuurdervingOmschrijvingAls het ten gevolge van aangebrachte voorzieningen (meer) moeite kost een woning opnieuw teverhuren aan een persoon die voor dezelfde voorzieningen is geïndiceerd, kan de verhuurder eenberoep doen op huurderving. Dit maakt het mogelijk dat de verhuurder eerder zijn medewerkingzal verlenen aan het aanpassen van een woning en ook dat een al aangepaste woning voor de‘doelgroep’ beschikbaar blijft. Bepalingen voor de verstrekking:- De vergoeding voor de kosten van tijdelijke huisvesting wordt in principe ten hoogstens gedurendeeen periode van zes maanden verstrekt.- De hoogte van de vergoeding is gelijk aan de noodzakelijk te maken huurkosten.- De vergoeding wordt verstrekt aan de verhuurder.- Criteria voor het verstrekken van een financiële tegemoetkoming in de kosten van huurderving:1. In geval van huurbeëindiging van een aangepaste woonruimte kan de gemeente de woningeigenaareen financiële tegemoetkoming verlenen in de werkelijke kosten van derving van inkomstenuit huur vermeerderd met vaste servicekosten voor de duur van ten hoogste zesmaanden.2. De in het eerste lid genoemde periode kan worden verlengd als naar het oordeel van de gemeentevaststaat dat binnen een redelijke periode een gehandicapte voor de woning in aanmerkingkomt.Hoofdstuk3Hulp bij het HuishoudenHet voeren van een huishouden, onderdeel hulp bij het huishoudenParagraaf3.1Mogelijke voorzieningenArtikel 8 van de verordening geeft drie mogelijk te verstrekken voorzieningen aan:a. een algemene voorziening, waaronder algemene hulp bij het huishouden;b. hulp bij het huishouden in natura;c. een PGB te besteden aan hulp bij het huishouden.Algemene hulp bij het huishoudenUit artikel 9 van de verordening blijkt dat indien als gevolg van aantoonbare beperkingen op grondvan ziekte of gebrek of problemen bij het uitvoeren van de mantelzorg het zelf uitvoeren van éénof meer huishoudelijke taken onmogelijk is en de algemene hulp bij het huishouden dit snel enadequaat op kan lossen, men voor deze eerste vorm, algemene hulp bij het huishouden in aanmerkingkan komen.Bij algemene hulp bij het huishouden ligt zodoende het primaat. Daarvoor is het allereerst noodzakelijkdat deze vorm van hulp in Nunspeet bestaat. Nu is dan nog niet het geval. Zolang dezealgemene voorziening niet bestaat, vervalt automatisch deze vorm van hulp. Zodra deze vormvan hulp wel aanwezig is, dan gaat het, zo meldt de toelichting op artikel 8, om “een snelle eneenvoudige dienstverleningsoplossing zonder veel administratieve rompslomp voor gemeente enaanvrager. Gedacht moet worden aan vormen van direct beschikbare hulp bij het huishoudenvanuit bijvoorbeeld een wijksteunpunt met name voor eenvoudige werkzaamheden, al dan niet opbasis van een kortdurende hulpbehoefte.” De regels voor algemene voorzieningen zijn de volgende:- Het gaat om een voorziening die in tijd een korte duur heeft.- Het gaat om een voorziening die betrekking heeft op lichte, niet complexe zorg.- Of het gaat om een voorziening voor een incidentele zorgbehoefte.Wat betreft het eerste aspect moet beoordeeld worden of het gaat om een kortdurende voorziening.De grens daarvan ligt bij zes weken. Vervolgens moet vastgesteld worden of het gaat omlichte, niet complexe zorg, zoals tijdelijke hulp bij het huishouden na een ziekenhuisopname. Totslot kan nagegaan worden of het gaat om een incidentele zorgbehoefte, zoals een periode na eenziekenhuisopname. Hierbij is helder dat de hulp noodzakelijk is: dit wordt aangegeven door debehandelend arts van het ziekenhuis. De duur en de omvang zijn beperkt. Een uitgebreide aanvraagprocedurezou in die situatie leiden tot een te lange periode dat men op hulp moet wachten.Met de vorm algemene hulp bij het huishouden kan dit snel en adequaat opgelost worden. Menmeldt zich met de verwijsbrief bij het loket. Daar wordt gecontroleerd of de verwijzing er is, of dieduidelijk aangeeft wat overgenomen moet worden en wordt nagegaan of er geen huisgenoot isdie een en ander over kan nemen. Heeft die controle plaatsgevonden en komt men voor dezehulp in aanmerking, dan wordt deze toegekend en direct in gang gezet. Hierbij is geen sprake vaneen keuze voor een PGB.Dit is overigens geen beperking ten opzichte van de situatie onder de AWBZ: ook onder de AWBZwerd bij een vraag die naar verwachting niet langer zou duren dan drie maanden, geen mogelijkheidvoor een PGB geboden. Om veel administratieve rompslomp te voorkomen, wordt bij dezealgemene voorziening geen eigen bijdrage gevraagd. Er vindt daarom een eenvoudige toetsplaats naar de noodzaak van de hulp, er wordt direct toegekend en gerealiseerd, wat in een briefwordt bevestigd. Mocht men aan het loket aangeven niet met deze vorm van hulp in te kunnenstemmen, wordt een normale procedure opgestart met een aanvraagformulier en het gebruikelijkeonderzoek. Deze vorm van algemene hulp bij het huishouden wordt dus alleen gerealiseerd alsmen het daar mee eens is. Er moet dus altijd overeenstemming bestaan over deze vorm vanhulp. Te meer daar geen eigen bijdrage wordt gevraagd, wordt deze vorm van hulp altijd uitsluitendvoor een kortdurende periode toegekend. Daarbij moet gedacht worden aan situaties diemaximaal drie tot zes maanden voortduren.Hulp bij het huishouden in natura of door middel van een PGBArtikel 9 van de verordening bepaalt dat als de algemene hulp bij het huishouden niet aanwezigis, of als deze algemene hulp bij het huishouden een onvoldoende oplossing bied, men in aanmerkingkan komen voor hulp bij het huishouden in natura of een PGB, te besteden aan hulp bijhet huishouden. Ook in deze situatie moet er sprake zijn van aantoonbare beperkingen op grondvan ziekte of gebrek of van problemen bij het uitvoeren van de mantelzorg.Er moet allereerst worden nagegaan of sprake is van aantoonbare beperkingen op grond vanziekte of gebrek. Die ziekte of dat gebrek kunnen liggen op de terreinen als vermeld in artikel 1,eerste lid, onder g, onderdeel 5 en 6 van de WMO: mensen met een beperking of een chronischpsychisch probleem of een psychosociaal probleem. De vaststelling hiervan moet op objectievewijze plaatsvinden en in het grote deel van de gevallen op basis van een medische beoordeling.In dat kader kan het noodzakelijk zijn medisch advies te vragen aan een medisch adviseur diedaartoe de nodige deskundigheid bezit. Daarbij moet bijzondere aandacht bestaan voor de zogenaamdemedisch moeilijk te objectiveren aandoeningen (mmoa’s), waarbij gewaakt moet wordenvoor het verlenen van antirevaliderende hulp. Daarnaast kan ook hulp bij het huishouden verstrektworden in situaties dat de mantelzorg problemen heeft bij de uitvoering daarvan. In situaties datdie problemen (deels) opgelost kunnen worden door het toekennen van hulp bij het huishouden isdat een reden voor toekenning. Daarbij moet ervan uitgegaan worden dat de hulp bij het huishoudenplaatsvindt bij de hulpvrager, die de mantelzorg ontvangt, en niet bij de mantelzorger thuis,als die een ander woonadres heeft als de hulpvrager.Indeling categorie 1 en 2Onder hulp bij het huishouden categorie 1 vallen de volgende werkzaamheden;- Licht huishoudelijke activiteiten (eventueel onderscheid in hoog/laag en op werkhoogte)- Zwaar huishoudelijke activiteiten- Textielverzorging (eventueel onderscheid in transport/ophangen/afhalen en strijken/vouwen)- Boodschappen halen- Maaltijd klaarzetten: brood en/of warm- Warme maaltijd bereidenOnder hulp bij het huishouden categorie 2 vallen alle genoemde huishoudelijke werkzaamhedenonder categorie 1 aangevuld met;- Verzorging van kinderen- Instructie, advies en voorlichting gericht op het huishouden- Organisatie (regie) van de huishoudelijke activiteitenOnder hulp in natura wordt verstaan dat de resultaatsverplichting leidt tot het inschakelen van eeninstelling die de noodzakelijke werkzaamheden voor zijn rekening neemt. Onder eenpersoonsgebonden budget wordt verstaan dat om het resultaat te bereiken door de gemeenteeen geldbedrag ter beschikking wordt gesteld met welk bedrag betrokkene zelf iemand inhuurt omde werkzaamheden te verrichten. Daarbij bestaat de keuze uit een tweetal mogelijkheden hetpersoonsgebonden budget in te vullen: men kan een situatie waarbij er een verhoudingopdrachtgever – opdrachtnemer ontstaat (waarbij de helpende niet in loondienst komt) of eensituatie die in de Wmo omschreven is als “een arbeidsverhouding als bedoeld in artikel 5, eerstelid van de Wet op de loonbelasting 1964, waarbij sprake is van de Regeling diensten aan huis.Wat betreft deze beide keuzemogelijkheden dient de gemeente betrokkenen uitgebreid te informeren.Om te beoordelen of een aanvraag om hulp bij het huishouden gehonoreerd kan worden wordteenonderzoek verricht naar de volgende vragen:a. Wat is de reden dat betrokkene het huishoudelijk werk geheel of gedeeltelijk niet zelf kanverrichten?b. Is deze reden (medisch/psychisch) te objectiveren?c. Zijn er wettelijk voorliggende voorzieningen om het probleem op te lossen?d. Heeft betrokkene zelf nog (andere) mogelijkheden om het probleem op te lossen?e. Zijn er algemeen gebruikelijke voorzieningen die het probleem deels kunnen oplossen?f. Is er sprake van gebruikelijke zorg (zie onder 3.2.)?Als na beantwoording van deze vragen het probleem blijft bestaan zal het de taak van de gemeentezijn het probleem op te lossen.Overgangsrecht PGBIn artikel 11 van de WMO verordening 2010 is geregeld dat de hoeveelheid hulp bij het huishoudenhet huishouden uitgedrukt wordt in uren. In de oude verordening werd een klassensysteemgehanteerd. Omdat deze verandering voor enkele PGB budgethouders tot een verlaging van hetPGB kan leiden, wordt voor die groep een overgangsregeling getroffen. Gedurende de periode 1juli 2010 tot en met 31 december 2010 houdt deze groep recht op het budget zoals dat voor 1 juli2010 gold. Gedurende de periode 1 januari 2011 tot en met 30 juni 2011 wordt het PGB vastgesteldop het gemiddelde van het oude budget en het nieuwe budget. Vanaf 1 juli 2011 wordt hetnieuwe tarief gehanteerd.Paragraaf3.2Gebruikelijke zorg en omvang hulp bij het huishoudenArtikel 10 van de verordening bepaalt dat, “…als tot de leefeenheid waar deze persoon deel vanuitmaakt een of meer huisgenoten behoren die wel in staat zijn het huishoudelijk werk te verrichten”men niet in aanmerking komt voor hulp bij het huishouden.” Deze beperking heet “gebruikelijkezorg en is overgenomen uit de beleidsregels zoals het CIZ die hanteerde voor de functie HV inde AWBZ tot de invoering van de WMO.Gebruikelijke zorg wil zeggen dat als de hulpvrager huisgenoten heeft die huishoudelijk werk overkunnen nemen, zij verondersteld worden dit door een herverdeling van taken te doen, zodat geenruimte meer bestaat hulp bij het huishouden te indiceren. Dit principe is gebaseerd op de achterliggendegedachte dat een leefeenheid in gezamenlijkheid verantwoordelijk is voor het huishoudelijkewerk. Dat betekent dat als degene die gewend is het huishoudelijk werk te doen hiertoe nietmeer in staat is, andere leden van de leefeenheid verondersteld worden dit over te nemen. Ditprincipe heeft een verplichtend karakter en betreft alle huisgenoten ouder dan 18 jaar. Vanaf18 jaar wordt men verondersteld in verband met studie op kamers te kunnen wonen en een eenpersoonshuishoudente kunnen draaien. Vanaf 23 jaar wordt men verondersteld een volledighuishouden te kunnen draaien.Onder 18 jaar wordt men verondersteld te helpen bij het huishouden, zoals het bijhouden van deeigen kamer, het helpen dekken van de tafel, het helpen bij de afwas enzovoorts. Ook met dezeactiviteiten kan rekening gehouden worden bij de indicatie. Daarbij wordt geen rekening mee gehoudenof men het al dan niet wil of al dan niet gewend is te doen. In situaties dat personen uit deleefeenheid die nog nooit huishoudelijk werk hebben gedaan, dit niet kunnen, kan via een tijdelijkeindicatie hulp geboden worden bij het aanleren hiervan. De taak wordt dan niet overgenomenmaar via instructies gestuurd. Ook studie of werkzaamheden vormen in principe geen reden omvan de gebruikelijke zorg af te zien. Immers, iedereen die werkt moet naast zijn werk het huishoudendoen of hier eigen oplossingen voor zoeken (zoals het inhuren van particuliere hulp). Datgeldt ook voor tweeverdieners. Ook ouderen die in staat zijn tot het verrichten van huishoudelijkwerk vallen onder de gebruikelijke zorg. Een (zeer) hoge leeftijd kan in omstandigheden aanleidingte zijn niet te vragen het huishoudelijk werk aan te leren.Bij werkenden wordt geen rekening gehouden met zeer drukke werkzaamheden en (zeer) langewerkweken. Over het algemeen kan alleen rekening worden gehouden met personen die vanwegehun werkzaamheden langdurig van huis zijn. Daardoor zijn zij immers de facto niet in staat hethuishoudelijk werk over te nemen. Maar in alle situaties dat daarbij sprake is van een eigen keuze,wordt daar geen rekening meegehouden. De afwezigheid moet een verplichtend karakterhebben. Het gaat te ver chauffeurs die op het buitenland reizen, medewerkers in de off-shore ofmarinemensen die maanden achtereen van huis zijn, te dwingen een andere functie te zoeken.Onder personen die lid zijn van de leefeenheid worden niet verstaan personen die een (pension)kamer huren. Het moet dan gaan om personen die in generlei familiebetrekking staan tot elkaaren er moet daadwerkelijk een huurovereenkomst liggen. In die situaties worden overigens dewerkzaamheden voor de huurder door de verhuurder als zijnde beroepsmatig niet geïndiceerd!Er zijn situaties die op een grensgebied liggen. Ter illustratie een niet-Nunspeets voorbeeld: bijkloostergemeenschappen is wel sprake van een leefeenheid, maar is over het algemeen eentaakverdeling die zich niet leent voor overname. In die situatie kan wel geïndiceerd worden voorbijvoorbeeld het schoonmaken van de eigen kamer als met dit niet zelf meer kan. Gemeenschappelijkeruimten die kenmerkend voor kloosters zijn, kunnen niet worden geïndiceerd omdat zij hetniveau sociale woningbouw te boven gaan (bibliotheken, gebedsruimten, gemeenschapsruimten,refters) en behoren tot de eigen verantwoordelijkheid van de gemeenschap.Voor AWBZ-instellingen geldt dat huishoudelijke verzorging in de functie verblijf is opgenomen endus niet geïndiceerd kan worden.Voor particuliere tehuizen die verzorging bieden, geldt dat daar hulp bij het huishouden voor heteigen appartement of de eigen kamer geïndiceerd kan worden in zoverre de zorg niet door betrokkenewordt betaald. Dan gaat het immers om al aanwezige professionele zorg en is er geentekort of probleem. Dit geldt ook voor door het tehuis verzorgde wasverzorging of maaltijdverzorging.Is geen sprake van gebruikelijke zorg, dan moet de omvang van de hulp bij het huishouden wordenvastgesteld. Hiervoor moet bepaald worden welke activiteiten de hulpvrager zelf niet kanuitvoeren en welke normtijden hiervoor gelden. Er is, in navolging van de AWBZ gekozen voornormtijden, om een uitgangspunt te hebben voor de omvang van de verschillende taken die in hethuishoudelijk werk verricht moeten worden. In dit hoofdstuk is een bijlage “handreiking normeringhulp bij het huishouden”opgenomen. De in de bijlage aangegeven normtijden worden gehanteerd.Deze normtijden zijn afkomstig uit het protocol huishoudelijke verzorging van het CIZ en is samengesteldin overleg met de landelijke koepel van thuiszorginstellingen. Normering door de gemeenteis nodig om een uitgangspunt te hebben en eindeloze discussies te voorkomen over debenodigde tijd voor bepaalde activiteiten.Paragraaf3.3Voorliggende voorzieningenBij al deze onderdelen geldt dat voorliggende voorzieningen voorgaan. Artikel 2 Wmo bepaaltimmers: “Er bestaat geen aanspraak op maatschappelijke ondersteuning voor zover met betrekkingtot de problematiek die in het gegeven geval aanleiding geeft voor de noodzaak tot ondersteuningeen voorziening op grond van een andere wettelijke regeling bestaat.” Op basis van dehardheidsclausule kan in bijzondere situaties bij uitzondering van deze regels worden afgeweken.Algemene, algemeen gebruikelijke of voorliggende voorzieningen kunnen bijvoorbeeld gevondenworden in: kinderopvang (crèche, kinderdagverblijf, overblijfmogelijkheden op school, voor- ofnaschoolse opvang) oppascentrales, maaltijddiensten, hondenuitlaatservice, boodschappendienstenenzovoorts. De voorliggende voorziening moet ter plaatse wel beschikbaar zijn. Is dat nietzo, dan is geen sprake van een voorliggende voorziening. Hiertoe is het nodig rekening te houdenmet de sociale kaart zoals die ter plekke bestaat. Niet relevant is of men gebruik wil maken vaneen voorliggende voorziening. Ook is in principe niet relevant welke kosten aan de voorliggendevoorziening zijn verbonden, tenzij sprake zou kunnen zijn van een zogenaamd extreem laag inkomenals geldt bij het begrip algemeen gebruikelijk: een inkomen dat door kosten op grond vande ziekte of het probleem onder de bijstandsnorm uitkomt of dreigt uit te komen door deze kosten.Als het gaat om zorg in natura, kan de toe te kennen hulp bij het huishouden bij beschikking wordentoegekend en ook doorgegeven worden aan de instelling die deze gaat verzorgen. Hierbij isrelevant dat de instelling de inhoudelijke opbouw van de indicatie kent. Daardoor kan voorkomenworden dat activiteiten worden uitgevoerd waarvoor geen hulp is toegekend.Omdat sprake is van een eigen bijdrage moeten de benodigde gegevens worden doorgegevenaan het CAK die deze eigen bijdragen int.Gaat het om een PGB, dan kan, als aan het gestelde in artikel 6 is of kan worden voldaan engeen overwegende bezwaren bestaan het PGB bij beschikking worden toegekend en kan ingevolgelid 4 van artikel 6 tot uitbetaling worden overgegaan. Ook in deze situatie moeten de benodigdegegevens voor het innen van de eigen bijdrage (of het ingehouden eigen aandeel) aan hetCAK worden doorgegeven.ParagraafBijlage IHandreiking normering hulp bij het huishoudenHet doen van boodschappen voor het dagelijkse levenHieronder vallen het samenstellen van een boodschappenlijst en het inkopen en opbergen vanboodschappen. Dit kan 1x per week worden gedaan en daar kan tot en met 4 personen 60 minutenper week voor worden toegekend. Als het gaat om meer dan 4 personen of als er kinderenjonger dan 12 jaar aanwezig zijn, kan 2x per week boodschappen worden toegekend. Als de afstandtot de winkels groot is, kan 30 minuten extra worden toegekend. Dat betekent dat voorboodschappen de marge voor toekennen 60 tot 150 minuten bedraagt. Eigen keuzen, zoals dekeuze voor speciaal voedsel dat maar beperkt te koop aangeboden wordt, zodat extra gereisdmoet worden, of het doen van boodschappen in een groot aantal winkels, worden in principe nietgehonoreerd. Alleen medisch noodzakelijke afwijkingen kunnen gehonoreerd worden.Maaltijdverzorging: broodmaaltijd, warme maaltijdHieronder vallen wat betreft de broodmaaltijd: broodmaaltijd klaarzetten, tafel dekken en afruimen,koffie/thee zetten en afwassen, met de machine of handmatig. Wat betreft de warme maaltijdvallen hieronder: eten bereiden (voorbereiden en koken) tafel dekken en afruimen, afwassenen opruimen plus opslaan en beheer levensmiddelenvoorraad. Voor de broodmaaltijd kan perkeer 15 minuten, voor de warme maaltijd per keer 30 minuten worden toegekend. Zijn er kinderenjonger dan 12 jaar dan kan per keer 20 minuten extra worden toegekend. Per dag kan het dusgaan om 2 broodmaaltijden en 1 warme maaltijd, waarbij de variatie kan liggen tussen 60 minutenen 120 minuten.Licht poetswerk in huis, kamers opruimenHieronder vallen de volgende activiteiten: Als geen maaltijdvoorziening is geïndiceerd: afwassen,handmatig 15-30 minuten per keer, machine in- en uitruimen 10 minuten per keer. Opruimen, stofafnemen, bedden opmaken en wekelijkse beurt interieur; dit is afhankelijk van de grootte van dewoning en de specifieke kenmerken van de gezinssamenstelling en bedraagt 15 tot 40 minutenper keer. Bij kinderen onder de 12 jaar, bij allergie (alleen als het gaat om een gesaneerde woning)bij ernstige beperkingen in armen en handen die leiden tot extra rommel kan meer tijd wordentoegekend. Dit geldt alleen voor de kamers die in gebruik zijn en uitgaande van een woningniveau sociale woningbouw. Extra toegekende tijd in principe maximaal 3 maal per week 20-30minuten. Totaal betekent dit minimaal 60-90 minuten, maximaal 180 minuten.Zwaar huishoudelijk werkHieronder valt: stofzuigen, schrobben, dweilen, soppen van sanitair en keuken, bedden verschonen,opruimen huishoudelijk afval. Omvang bij een eenpersoonshuishouden en een huis met 2kamers 1 x 3 uur per 14 dagen, of 90 minuten per week, Bij een meerpersoonshuishouden en eenhuis met meer dan 3 kamers geldt de omvang van klasse 2 (aanpassen in uren!). In grote woningenmet een hoge bezettingsgraad, bij een hoge vervuilingsgraad (door de situatie, niet door verwaarlozing)bij COPD-problematiek in een gesaneerde woning, bij aanwezigheid van jonge kinderenkunnen extra uren, afhankelijk van de situatie, worden toegekend. Verzorging huisdierenwordt meegenomen en niet extra geïndiceerd.Verzorging kleding/linnengoedHier wordt onder gerekend: sorteren en wassen kleding met behulp van een wasmachine, centrifugeren,ophangen en afhalen of was drogen in droger, vouwen, strijken en opbergen, ophangen/afhalen wasgoed. Hiervoor wordt bij 1 persoon 60 minuten per week toegekend, bij 2 personen90 minuten per week. Meer per week: bij kinderen onder de 16 jaar 30 minuten per weekextra, bij bedlegerige personen 30 minuten per week extra, bij extra wassen door overmatigetranspiratie, incontinentie, speekselverlies et cetera 30 minuten per week extra. Bij huishoudensmet kleine kinderen kan tot maximaal 3x per week wassen worden toegekend, in andere situatieswordt uitgegaan van éénmaal per week.Organisatie van het huishoudenHiertoe worden gerekend opvang en/of verzorging van kinderen/volwassen huisgenoten (anderenhelpen met zelfverzorging) en anderen helpen bij het bereiden van maaltijden. Het gaat hierbij omeen ouder die tijdelijk niet in staat is de ouderrol op zich te nemen.Totaal omvang tot maximaal 40 uur per week aanvullend op de eigen mogelijkheden, te bestedenaan wassen en aankleden, hulp bij eten en/of drinken, maaltijd voorbereiden, sfeer scheppen,spelen, opvoedingsactiviteiten. Meer of minder kan worden geïndiceerd vanwege het aantal kinderen,de leeftijd van de kinderen, de gezondheidssituatie, het functioneren van kinderen/huisgenoten, aanwezigheid gedragsproblematiek, samenvallende activiteiten.Dagelijkse organisatie van het huishouden.- Administratieve werkzaamheden voor de cliënt. Alleen als deze administratieve werkzaamhedengecombineerd worden met andere huishoudelijke activiteiten. Bij een beperkt regelvermogenvan de cliënt vallen deze werkzaamheden onder de AWBZ-functie “ondersteunendebegeleiding”.- Het organiseren van huishoudelijke activiteiten;- het plannen en beheren van middelen met betrekking tot het huishouden.Als hier aanleiding toe bestaat kan hier 30 minuten per week voor worden geïndiceerd. Hiervankan worden afgeweken als er communicatieproblemen zijn, wanneer er veel en/of tijdvragendehuisgenoten zijn zoals kinderen onder de 16 jaar of wanneer er sprake is van (psychosociale)problematiek bij meerdere huisgenoten.Hulp bij ontregelde huishouding in verband met psychische stoornissen- het formuleren van doelen en het bijstellen van doelen met betrekking tot het huishouden;- het helpen verkrijgen en handhaven van structuur in het huishouden;- het handhaven en/of vergroten van de zelfredzaamheid ten aanzien budget;- het begeleiden van ouders bij de opvoeding van de kinderen (beperkt en in combinatie meandere onderdelen zoals overlap met ondersteunende begeleiding en Jeugdzorg). Eerst moetde mate van gebruikelijke zorg bepaald worden.Omvang: 30 minuten per week.Advies, instructie, voorlichting (AIV) gericht op het huishouden- instructie omgaan met hulpmiddelen;- instructie licht huishoudelijk werk;- instructie textielverzorging;- instructie boodschappen doen;- instructie koken.Omvang: 30 minuten per keer. Maximaal 3 x per week gedurende 6 weken.Hoofdstuk4Lokaal verplaatsen per vervoermiddelArtikel 22 van de verordening luidt:“De door het college, ter compensatie van beperkingen bij het zich lokaal verplaatsen te verstrekkenvoorziening kan bestaan uit:a. een algemene voorziening waaronder een collectieve vervoersvoorziening;b. een vervoersvoorziening in natura;c. een persoonsgebonden budget te besteden aan een vervoersvoorziening.”Paragraaf4.1Vormen van vervoersvoorzieningen.Dat betekent dat er naast voorzieningen in natura en persoonsgebonden budgetten voor vervoersvoorzieningenook algemene vervoersvoorzieningen toegekend kunnen worden. Uit artikel23 blijkt verder dat er een primaat ligt bij die algemene voorzieningen, met daarna een primaatvoor het collectief vervoer. Dat betekent dat bij het bestaan van vervoersproblemen altijd eerstgekeken wordt of algemene voorzieningen daar een snelle en eenvoudige oplossing voor kunnenbieden, indien dat niet het geval is, wordt eerst gekeken of collectief vervoer het probleem kanoplossen, is dat ook niet het geval dan komen andere voorzieningen in aanmerking.De algemene voorzieningenAlgemene voorzieningen zijn voorzieningen die een probleem snel en effectief op kunnen lossen.De regels voor algemene voorzieningen zijn de volgende:− het gaat om een voorziening die betrekking heeft op lichte, niet complexe zorg of− het gaat om een voorziening voor een incidentele zorgbehoefte.Algemene voorzieningen op het terrein van de vervoersvoorzieningen moeten nog ontwikkeldworden. Te denken valt aan een scootermobielpool voor personen die slechts in beperkte matevan een scootermobiel gebruik kunnen/willen maken. Voor hen kan een dergelijke pool een adequateoplossing zijn, terwijl daar tegenover staat dat bespaard wordt ten aanzien van permanentverstrekte scootermobiels. Het gaat dus om (zeer) incidenteel gebruik. Bij de toelatingstoets hoortin ieder geval het antwoord op de vraag of betrokkene veilig van de voorziening gebruik kan maken.Indien nodig, is bij aflevering (en ophalen) van de voorziening een beperkte (aanvullende)instructie mogelijk. Bij algemene voorzieningen geldt dat wie daar niet mee geholpen denkt te zijn,uiteraard altijd een aanvraag kan indienen voor een individuele voorziening. Dan geldt echter dereguliere aanvraagprocedure.Primaat collectief vervoerAls een algemene voorziening onvoldoende oplossing biedt, of als naast een algemene voorzieningnog andere vervoersvoorzieningen nodig zijn, geldt het primaat van het collectief vervoer. Opgrond van dit primaat komt een persoon die als gevolg van ziekte of gebrek het openbaar vervoerniet kan bereiken of geen gebruik kan maken van het openbaar vervoer allereerst – als dit medischmogelijk is – in aanmerking voor collectief vervoer.De uitdrukking ‘het openbaar vervoer niet kunnen bereiken of geen gebruik kunnen maken vanhet openbaar vervoer’ wordt door de jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep geoperationaliseerdmiddels het loopafstandcriterium ‘maximale loopafstand 800 meter’. Kan men geen 800meter zelfstandig, al dan niet met hulpmiddelen en in een redelijk tempo, afleggen dan wordt menverondersteld het openbaar vervoer niet te kunnen bereiken. Kan men dat wel, maar is het onmogelijkin het openbaar vervoer te komen, dan ook komt men voor vervoersvoorzieningen in aanmerking.Er ligt overigens geen letterlijke relatie met het openbaar vervoer. Het opheffen van eenbuslijn, waardoor een halte op grote(re) afstand komt te liggen, is geen aanleiding een vervoersvoorzieningte verstrekken. Als nog gefietst kan worden over grotere afstanden kan hier ook rekeningmee worden gehouden.Komt men op grond van deze criteria voor een vervoersvoorziening in aanmerking, dan zijn ertwee terreinen waarop vervoer mogelijk is.Het eerste terrein is het vervoer op de korte afstand, in de woonomgeving, het ‘loop’ en ‘fietsvervoer’.Het tweede terrein is op wat langere afstand, de afstand waarvoor niet-gehandicapten hetopenbaar vervoer zouden kunnen nemen. Als op beide terreinen problemen bestaan, moet opbeide terreinen bekeken worden welke oplossingen noodzakelijk zijn. Alleen bij personen met eenzeer beperkte loopafstand (dat is een loopafstand tot maximaal 100 meter) moet op grond van dejurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep op beide terreinen een oplossing worden geboden.Wie problemen heeft op de afstanden gelijklopend met het openbaar vervoer komt op basisvan artikel 24 van de verordening in aanmerking voor collectief vervoer als dit medisch gezienadequaat is. Dat zal het in zeer veel gevallen zijn: uit de jurisprudentie van de Centrale Raad vanBeroep blijkt dat alleen bij onbeheersbare incontinentie (wat zelden voorkomt) of bij ernstige gedragsproblemenof in andere uitzonderlijke situaties collectief vervoer niet adequaat geacht moetworden. In bijna alle andere situaties is collectief vervoer de eerste voorziening die in aanmerkingkomt voor verstrekking.De Tweede Kamer heeft op 29 maart 2006 tijdens een Algemeen Overleg over het bovenregionaalvervoer Valys uitgesproken dat bij aanwezigheid van collectief vervoer geen persoonsgebondenbudget hoeft te worden verstrekt aangezien het niet de bedoeling is het collectief vervoerin gevaar te brengen.Voor de voorzieningen die vergelijkbaar zijn met het openbaar vervoer, zoals het collectief vervoer,geldt dat uitsluitend rekening gehouden moet worden met de verplaatsingen in de directewoon- en leefomgeving. Artikel 26 lid 1 van de verordening bepaalt hierover:1. “Bij de te verstrekken vervoersvoorziening wordt ten aanzien van de vervoersbehoefte tenbehoeve van maatschappelijke participatie uitsluitend rekening gehouden met de verplaatsingenin de directe woon- en leefomgeving in het kader van het leven van alledag, tenzij zicheen uitzonderingssituatie voordoet waarbij het gaat om een bovenregionaal contact, dat uitsluitenddoor de aanvrager zelf bezocht kan worden, terwijl het bezoek voor de aanvragernoodzakelijk is om dreigende vereenzaming te voorkomen.”De directe woon- en leefomgeving kan het beste beschreven worden in te bereiken bestemmingen.Het gaat er daarbij om dat de WMO-pashouder binnen een gebied van 5 zones tegenOV-tarief (zonder bejaardenkorting) kan reizen. De regiotaxi rijdt 7 dagen per week, van06.00uur tot 1.30 uur ´s nachts.Artikel 26, lid 2 van de verordening geeft, als gevolg van de jurisprudentie van de CentraleRaad van Beroep ook nog aan welke omvang in kilometers geboden moet worden.2. De te verstrekken vervoersvoorziening zal maatschappelijke participatie door middel van lokaleverplaatsingen met tenminste een omvang per jaar van 1500 kilometer met een bandbreedtetot 2000 kilometer mogelijk maken.”Op basis van dit artikel moet iedereen tenminste 1500 kilometer, met een uitloop (bandbreedte)van 500 km, af kunnen leggen met de combinatie van voorzieningen die zijn verstrekt. Opdeze manier wordt een compensatie geboden die voldoet aan de jurisprudentie van de CentraleRaad. Bovendien heeft de Centrale Raad van Beroep aangegeven dat wie aan kan toneneen grotere vervoersbehoefte te hebben dan de bandbreedte tot 2000 km, ook voor hetmeerdere gecompenseerd kan worden, zij het met de beperking van “lokale verplaatsingen”zodat er geen verschil hoeft te bestaan tussen mensen die met een collectief vervoersysteemonbeperkt kunnen reizen (tegen reguliere kosten) en personen die een andere vervoersmogelijkheidnodig hebben.Als collectief vervoer niet adequaat is, moet een andere voorziening gekozen worden. Het kandan gaan om een voorziening in natura (een bruikleenauto, een auto-aanpassing, een geslotenbuitenwagen) of een persoonsgebonden budget, als alternatief voor een voorziening in natura ofeen geldbedrag bedoeld voor een zelf te regelen voorziening (autokostenvergoeding, taxikostenvergoeding,rolstoeltaxikostenvergoeding).Voor de verplaatsingen op de korte afstand kan gedacht worden aan een scootermobiel of eendriewielfiets. Of een persoonsgebonden budget om dergelijke voorzieningen aan te schaffen.In artikel 25 van de verordening is een inkomensgrens gesteld voor bepaalde vervoersvoorzieningen,die in onze gemeente is bepaald op 1,5 maal de in het Besluit maatschappelijke ondersteuningvoor de diverse categorieën genoemde inkomensgrenzen. Aanvragers met een inkomenboven deze grens kunnen bepaalde vervoersvoorzieningen niet krijgen.Het zijn dan de voorzieningen die de auto betreffen of voorzieningen die daaraan gelijk te stellenzijn zoals bijvoorbeeld de taxi. Voor het collectief vraagafhankelijk vervoer is er geen inkomenstoets.Gebruik van collectieve vervoersvoorzieningIn onze regio kennen we het vraagafhankelijk, regionaal taxisysteem (Regiotaxi Gelderland). Hettaxisysteem is zowel voor WMO-gerechtigden, op vertoon van een persoonsgebonden WMOtaxipas,toegankelijk, als voor niet-WMO-gerechtigden. WMO-gerechtigden betalen het normaleOV-zone tarief; Niet-WMO-gerechtigden betalen een hoger tarief per zone. Men kan alleen gebruikmakenvan de WMO-pas, wanneer men hiervoor geïndiceerd is. Variaties op de normaleWMO-pas zijn:WMO-pas met medische begeleiding:Als de WMO-gerechtigde niet zelfstandig gebruik kan maken van de regiotaxi, kan hij/zij een indicatiekrijgen voor een begeleider.Onderscheid: - bij medisch noodzakelijke begeleiding tijdens het vervoer kan een begeleiderspasverstrekt worden als de chauffeur deze begeleiding niet kan geven;- geen begeleiderspas wordt verstrekt als sprake is van sociale begeleiding op deplaats van bestemming.individueel vervoerAls een belanghebbende door zeer bijzondere omstandigheden niet met anderen vervoerd kanworden.‘Vraagafhankelijk’ wil zeggen dat de regiotaxi alleen op afroep rijdt, er is geen dienstregeling. DeWMO-pashouder moet de taxi van tevoren telefonisch reserveren. De passagiers worden opgehaaldrond het bestelde tijdstip: maximaal 15 minuten eerder en maximaal 15 minuten later. Hetcollectief vervoer is van deur tot deur vervoer; van deur tot halte of van halte tot halte. De regiotaxihaalt de pashouder voor de deur/halte op en zet de pashouder ook weer voor de deur/haltevan bestemming af. De chauffeur van de regiotaxi helpt de klant bij het in- en uitstappen.Paragraaf4.2Doel van het vervoer: in beginsel alleen sociaal vervoer in de eigen woon – of leefomgevingHet leven van alledag in de directe woon- of leefomgevingDe compensatieplicht voor vervoer is in beginsel gericht op het sociaal vervoer, ook wel ‘vervoerin het kader van het leven (meedoen) van alledag in de directe woon- of leefomgeving’ genoemd.Het gaat in de WMO in beginsel om verplaatsingen die de gemiddelde Nederlander in zijn/haareigen woonomgeving maakt, zoals vervoer om boodschappen te doen, vrienden en familie tebezoeken, vervoer naar clubs en sociaal-culturele instellingen.Voorzieningen die worden aangevraagd om zich buiten de eigen leefomgeving te kunnen verplaatsenof om voorzieningen mee te nemen, zoals aanhangers en oprijplaten voor het meenemenvan scootermobielen of een meeneembare scootermobiel, vallen dan ook niet onder de compensatieplicht.Recreatieve verplaatsingen kunnen deel uitmaken van het dagelijkse patroon van het leven vanalledag. In dat geval wordt met het treffen van een WMO-vervoersvoorziening ook met deze bestemmingenrekening gehouden. Een vervoersvoorziening die uitsluitend wordt aangevraagd methet oog op recreatie en ontspanning, wordt echter niet in het kader van de WMO verstrekt. Tedenken valt hierbij aan bewoners van een AWBZ-instelling die de voorziening uitsluitend aanvragenom het vervoer van het jaarlijkse uitje te kunnen bekostigen/regelen.Onder de WVG is een uitgebreide jurisprudentie ontstaan uit zaken die handelden om het doelvan het vervoer. Deze jurisprudentie behoudt zijn betekenis onder de WMO en fungeert dan ookals kader voor de WMO-compensatieplicht.Vervoer in verband met werk:Bij de beoordeling van aanspraken op vervoersvoorzieningen wordt geen rekening gehouden metvervoersbehoefte in verband met werk. Voor mensen die in dienstbetrekking werken en mogelijkvoor zelfstandigen zijn er voorliggende voorzieningen, zoals de voormalige Wet-Reavoorzieningendie zijn overgeheveld naar WAO/WIA, Wajong, Waz en ZW. Deze regelingen wordenuitgevoerd door het UWV. Werknemers die werkzaam zijn in de sociale werkvoorzieningen(Wsw) kunnen voor woon-werkverkeer op basis van de CAO-Wsw een beroep doen op hunwerkgever.Vervoer in verband met vrijwilligerswerkVervoer in het kader van vrijwilligerswerk, dat onder de Wvg niet meegerekend werd tot dezorgplicht, zal onder de compensatieplicht van de Wmo wel degelijk een rol spelen. Op dit punt isde doelstelling duidelijk verbreed. Er moet echter ook rekening gehouden worden dat de organisatiewaarvoor het vrijwilligerswerk verricht wordt, vervoerskosten betaald.Vervoer in verband met therapie, dagbehandeling/dagopvang of bezoek aan medische behandelaarsVervoer van en naar medische behandelaars waarvoor een beroep gedaan kan worden op eenvoorliggende voorziening zoals de Reeling Zorgverzekering valt niet onder de WMO. Maar uitsprakenvan de Centrale Raad van Beroep in 2009 geven aan dat ook het vervoer naar medischebestemmingen, als daar op basis van bijvoorbeeld de Zorgverzekeringswet of de AWBZ geenvergoeding voor mogelijk is, onder de compensatieplicht in het kader van de Wmo vallen.Het vervoer naar bijvoorbeeld dagopvang of dagverzorging valt in principe evenmin onder deWMO-compensatieplicht. Deze bestemmingen zijn niet te vatten onder de verplaatsingen diemensen – in de regel – van dag tot dag plegen te ondernemen, hoewel er op basis van jurisprudentiespaarzaam uitzonderingen worden gemaakt.Aanvragen voor vervoersvoorzieningen met dit doel moeten daarom kritisch worden beoordeeld.Medische noodzaak, het al dan niet (overwegend) therapeutische karakter van de dagopvang ende erkenning/financiering van de dagopvang op basis van de AWBZ spelen volgens de jurisprudentieeen rol. Heeft de dagopvang een overwegend therapeutisch karakter, of wordt die erkendof gefinancierd in AWBZ-kader, dan is er aanleiding om het vervoer in verband daarmee niet tebeschouwen als vervoer in het kader van het leven van alledag.Vervoer in verband met het volgen van onderwijsVervoer in verband met onderwijs valt evenmin onder de WMO-compensatieplicht. Er zijn voorliggendevoorzieningen, zoals het leerlingenvervoer op grond van de onderwijswetgeving, en voorzieningendie via het UWV worden verstrekt, de voormalige Wet-Rea-voorzieningen.Vervoer van kinderen door ouders met een beperkingBij de verstrekking van vervoersvoorzieningen moet rekening worden gehouden met het verzorgenvan kinderen door ouders met een beperking. Daarbij kan echter ook rekening worden gehoudenmet alternatieven voor vervoer door de ouders zelf, zo stelt de Centrale Raad van beroep.Vervoer voor AWBZ-instellingsbewoner.Op basis van artikel 2 van de Wvg werd een wettelijk onderscheid gemaakt tussen de reguliereinwoners van de gemeente en de in de gemeente woonachtige AWBZ-bewoners. Dat onderscheidwerd via een ministeriële regeling, de Regeling sociaal vervoer AWBZ-instellingen, watbetreft vervoersvoorzieningen weer ongedaan gemaakt voor AWBZ-bewoners.Onder de WMO is het wettelijk onderscheid tussen AWBZ-bewoners en overige WMO-doelgroepinwoners van de gemeente komen te vervallen. Dat houdt overigens niet in dat er op gelijke wijzegeoordeeld wordt ten aanzien van de vervoersbehoefte van AWBZ-bewoners.Deze categorie mensen heeft in de regel een lagere vervoersbehoefte dan zelfstandig wonenden,omdat zij bijvoorbeeld niet of in mindere mate boodschappen hoeven te doen.Soms wonen aanvragers in een complex waarin voorzieningen, zoals een winkel, kapper, recreatieruimtevoor diverse sociale activiteiten, zijn ondergebracht of in de dichte nabijheid zijn gerealiseerd.Te denken valt met name aan verzorgingshuizen eventueel met aanleunwoningen erbij,verpleeghuizen en andere AWBZ-instellingen. Bovendien geldt dat een aantal 'bestemmingen inhet kader van het leven van alledag' vervallen, omdat daarin op andere wijze wordt voorzien.Bewoners van intramurale instellingen hoeven bijvoorbeeld minder vaak boodschappen te doen,omdat de instellingen de maaltijden bereidt. Ook sommige gezamenlijke sociale activiteiten waarvoorvervoer nodig is, worden vanuit de AWBZ-instelling georganiseerd, inclusief vervoer. Metdeze verminderde vervoersbehoefte wordt bij de beoordeling van aanvragen voor vervoersvoorzieningendan ook rekening gehouden.Bijvoorbeeld door in individuele gevallen ervan uit te gaan dat voor bewoners van een intramuraleinstelling in een aanzienlijk gedeelte van hun bestemmingen in het kader van het leven van alledagis voorzien. Aan bewoners van een intramurale instelling kan bijvoorbeeld op basis van hetBesluit maatschappelijke ondersteuning een lager PGB voor vervoerskosten worden verstrekt.Uitzonderingen moeten echter mogelijk blijven, als blijkt dat er een grotere vervoersbehoefte is.Begeleiding bij het vervoer van AWBZ-bewonersOok hier heeft invulling plaatsgevonden op basis van jurisprudentie. Begeleidingskosten kunnenonder de compensatieplicht vallen. Bij AWBZ-bewoners kan er echter rekening gehouden wordenmet de agogische taak van personeel van de instelling, met name bij gezinsvervangende tehuizen.Ook bij grotere AWBZ-instellingen geldt een beperking bij de zorgplicht c.q. compensatieplichtten aanzien van de begeleiding.Weekendvervoer voor AWBZ-bewonersOnder de WVG is de omvang van de zorgplicht voor AWBZ-bewoners door jurisprudentie geconcretiseerd.Uitgangspunt is een gelijke zorgplicht voor AWBZ-bewoners en overige voor bewonersvan de gemeente. Categoriale beperking van de omvang van de zorgplicht voor AWBZ-bewonersis ook mogelijk, maar daarop moeten uitzonderingen mogelijk zijn voor individuele gevallen. Decompensatieplicht wijkt onder de WMO voor AWBZ-bewoners niet af van de bestaande jurisprudentie.De reguliere zorgplicht voor vervoer houdt in dat er in beginsel zorgplicht is voor regionaal vervoervoor AWBZ-bewoners, en slechts bij wijze van uitzondering – bij dreigende vereenzaming – zorgplichtvoor bovenregionaal vervoer. Bij jonge, verstandelijk gehandicapte AWBZ-bewoners vangrote instellingen is deze situatie onder de WVG-jurisprudentie omgedraaid. Daarbij wordt uitgegaanvan een dreigend sociaal isolement, tenzij het tegendeel kan worden aangetoond. Uitgangspuntis dat ook bovenregionaal weekendvervoer van en naar het ouderlijk huis onder dezorgplicht valt.Wat betreft de frequentie wordt in de WVG-jurisprudentie uitgegaan van bezoek om en om, dusde ene week bezoek van ouders aan de instelling, de andere week bezoek van de AWBZbewonersaan het ouderlijk huisRecreatief vervoer voor AWBZ-bewoners vanuit het ouderlijk huis valt niet onder decompensatieplicht, zo blijkt uit de uitspraken van de Centrale Raad van Beroep. Dat is ook logisch,omdat dit het verplaatsen in de directe woonomgeving (wat immers de instelling is) ver teboven gaat.Paragraaf4.3Vormen van vervoersvoorzieningenEvenals de overige voorzieningen gelden ook voor de in dit hoofdstuk omschreven voorzieningende algemene bepalingen zoals deze staan in hoofdstuk 4.1 (onder andere primaat algemene encollectieve voorzieningen) en het bepaalde in hoofdstuk 7.2 (onder andere goedkoopst adequaat).Ook voorzieningen die algemeen gebruikelijk zijn, komen niet voor verstrekking in aanmerking. Inhoofdstuk 7.2 wordt het begrip algemeen gebruikelijk nader gedefinieerd. Hierna (4.3.1, 4.3.2 en4.3.3) staan een aantal voorbeelden van vervoersvoorzieningen waarbij het begrip algemeen gebruikelijkvan toepassing is. Sub-paragraaf 4.3.1 Een persoonsgebonden budgetin het gebruik van:a. een taxiOmschrijving: Het betreft een vervoerskostenvergoeding die gebruikt moet worden voor een taxi.Bepalingen ten aanzien van de verstrekking:− In het geval beide echtgenoten een indicatie hebben voor een individuele taxikostenvergoeding envoor zover de vervoersbehoeften van echtgenoten niet of niet volledig samenvallen, wordt aan elk75% van het maximumbedrag voor een voorziening in de kosten van vervoer toegekend;− Het moet de goedkoopst adequate oplossing betreffen en passen binnen de bepalingen van hethiervoor omschreven primaat van algemene en collectieve voorzieningen (zie hoofdstuk 4.1 en 7.2);− De taxikostenvergoeding wordt per kwartaal toegekend;− Er vindt soms toekenning van een vergoeding plaats voor een tijdelijke periode. Dit is het gevalals in het medisch advies een herkeuring wordt aangegeven. In dat geval vindt er een nieuwmedisch onderzoek plaats om te kijken of de vergoeding verlengd kan worden.b. een rolstoeltaxiOmschrijving: Het betreft een vervoerskostenvergoeding voor een rolstoelgebruiker (dus niet eengebruiker van een scootmobiel) die gebruikt moet worden voor een rolstoeltaxi/busje.Bepalingen ten aanzien van de verstrekking:− In het geval beide echtgenoten een indicatie hebben voor een individuele (rolstoel-) taxikostenvergoedingen voor zover de vervoersbehoeften van echtgenoten niet of niet volledig samenvallen,wordt aan elk 75% van het maximumbedrag voor een voorziening in de kostenvan vervoer toegekend.− De rolstoel kan niet verlaten worden en dus dient het vervoer zittend in de rolstoel te geschieden;− Het moet de goedkoopst adequate oplossing betreffen en passen binnen de bepalingen van hethiervoor omschreven primaat van algemene en collectieve voorzieningen (zie hoofdstuk 4.1 en 7.2);− De taxikostenvergoeding wordt per kwartaal toegekend;− Er vindt soms toekenning van een vergoeding plaats voor een tijdelijke periode. Dit is het gevalals in het medisch advies een herkeuring wordt aangegeven. In dat geval vindt er een nieuwmedisch onderzoek plaats om te kijken of de vergoeding verlengd kan worden.c. een bruikleenauto/eigen autoOmschrijving: Kosten van benzine, olie en kleine reparaties bij het gebruik van een in bruikleenverstrekte auto of bij het gebruik van de eigen auto.Bepalingen ten aanzien van de verstrekking:− Uitbetaling vindt per kwartaal plaats aan de belanghebbende zelf tot aan de gemaximeerdevergoeding;− Het moet de goedkoopst adequate oplossing betreffen en passen binnen de bepalingen van hethiervoor omschreven primaat van algemene en collectieve voorzieningen (zie hoofdstuk 4.1 en 7.2);− Voor de eigen auto geldt dat de belanghebbende en/of de partner beschikt over een eigen autoen rijbewijs;− Er vindt soms toekenning van een vergoeding plaats voor een tijdelijke periode. Dit is het gevalals in het medisch advies een herkeuring wordt aangegeven. In dat geval vindt er een nieuwmedisch onderzoek plaats om te kijken of de vergoeding verlengd kan worden. Sub-paragraaf 4.3.2 Een financiële tegemoetkomingin de kosten van:a. aanpassing van de eigen autoOmschrijving: Dit zijn autoaanpassingen die functioneel noodzakelijk zijn voor mensen met eenhandicap en die niet algemeen gebruikelijk of standaard ingebouwd zijn.Aanpassingen kunnen betreffen:− de bediening en besturing van de auto;− het in en uit de auto komen;− de zithouding (zie speciale autostoel: a.1);− de verzorging van de gehandicapte;− het mee kunnen nemen van hulpmiddelen.Aanpassingen komen maximaal eenmaal per 5 jaar voor vergoeding in aanmerking. Ook geldtook hier het uitgangspunt van de goedkoopst adequate voorziening.Bijkomende kosten (in verband met het aanpassen van de auto) die voor een vergoeding in aanmerkingkomen zijn:− kosten van de keuring door de Rijksdienst van het wegverkeer;− kosten van een restreint1 op het rijbewijs door het CBR.− kosten extra rijlessen. Deze kosten komen alleen voor vergoeding in aanmerking als dezeextra lessen noodzakelijk zijn om te kunnen rijden met de aangepaste auto (zie ook 4.3.3.onder c. Rijlessen/Gewenningslessen).Bepalingen ten aanzien van deze verstrekking:− Een eigen auto kan niet worden gebruikt als de auto niet is aangepast aan de beperkingen vande gehandicapte. Dit moet blijken uit een restreint op het rijbewijs.− Er is geen (medische) contra-indicatie om in een auto te kunnen rijden.− Het moet de goedkoopst adequate oplossing betreffen en passen binnen de bepalingen van hethiervoor omschreven primaat van algemene en collectieve voorzieningen (zie hoofdstuk 4.1 en7.2).− Faciliteiten die ‘af-fabriek’ in de zogeheten referentieauto aanwezig zijn, zoals standaardstuurbekrachtiging en automatische transmissie komen niet voor vergoeding in aanmerking.De ‘referentieauto’ is of zijn die personenauto's inclusief de daarin aanwezige faciliteiten, dieverkrijgbaar zijn voor een bepaald bedrag (referentiebedrag). Voor de vaststelling van het referentiebedragwordt aangesloten bij de ‘Beleidsregels UWV normbedragen voorzieningen2006’ dat jaarlijks door het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV) wordt vastgesteld(zie bijlage).− De eigen auto is aan te passen en in goede staat.1 Restreint is een beperkende voorwaarde waaronder de betrokken bestuurder bevoegd is een motorvoertuigte besturen. Bijvoorbeeld: een aanpassing van de gas- en rempedalen is noodzakelijk door een aandoeningvan het bewegingsapparaat.− De eigen auto is in principe niet ouder dan 3 jaar of met weinig kilometers op de teller c.q. moetnog 5 jaar meekunnen (afschrijvingstermijn van de aanpassing). Dit hoeft niet te gelden bij aanpassingendie overgebouwd kunnen worden in een andere auto;− Een aanpassing moet niet meer kosten dan strikt noodzakelijk is. Bijvoorbeeld een aanpassingvan een auto voor besturing vanuit een rolstoel wordt niet verstrekt.Voor het normbedrag van een referentieauto wordt aangesloten bij de beleidsregels UWV normbedragenvoorzieningen.a.1 Speciale autostoelBepalingen ten aanzien van deze verstrekking:− De bepalingen zoals deze gelden bij de speciale aanpassingen van de eigen auto, tenzij debepalingen hierna daarvan afwijken.− Bij de volgende situaties wordt geen indicatie verstrekt als:− het alleen gaat om een verbeterde zithouding en de voorziening is verkrijgbaar in de regulierehandel;− de klachten pas ontstaan na lange afstanden of rijtijden (75 km/1 uur);− de voorziening wordt aangeschaft uit preventief oogpunt;− de aanschaf van de voorziening had voorkomen kunnen worden bij een goede autokeuzeomdat in sommige situaties een standaard autostoel adequaat kan zijn.− De voorziening wordt in bruikleen verstrekt.− Als een financiële tegemoetkoming voor de speciale autostoel wordt verstrekt, wordt deze vooreen periode van vijf jaar toegekend. Een nieuwe aanvraag voor een zelfde aanpassing kanslechts na deze periode weer ingediend worden en voor zover vervanging op dat moment technischnoodzakelijk is.− Aan de eigen auto worden geen randvoorwaarden gesteld: in principe kan de stoel van de enein de andere auto overgeplaatst worden.a.2 AutozitjeOmschrijving: Speciaal zitje voor vervoer van een gehandicapt kind in de auto.Bepalingen ten aanzien van deze verstrekking:− De ouders zijn genoodzaakt hun gehandicapt kind mee te nemen bij hun verplaatsingen in hetkader van het ‘leven van alle dag’;− Een regulier autozitje voor kinderen volstaat niet;− Voor het vervoer van het gehandicapt kind kan geen gebruik gemaakt worden van het OV, defiets en niet of in beperkte mate van het AOV c.q. CVV. Zie ook de bepalingen in hoofdstuk 4.1en 7.2;− De voorziening wordt in bruikleen versterkt.− Een gewoon 'algemeen gebruikelijk' autozitje wordt niet verstrekt;a.3 Een persoonsgebonden budget voor de aanschaf van een auto van afwijkend typeOmschrijving: Een auto(bus) van een bepaald merk en type die als gevolg van de aard van de handicapvan de aanvrager duurder is dan de zogenaamde referentieauto (zie bijlage I). Te denken valtaan een speciale bus, stationwagen, in verband met rolstoel of verzorgingsaspecten, et cetera. Hetgaat om de meerkosten die de aanschaf van zo’n speciale auto met zich meebrengt.Bepalingen ten aanzien van deze verstrekking:− Het moet de goedkoopst adequate oplossing betreffen en passen binnen de bepalingen van hethiervoor omschreven primaat van algemene en collectieve voorzieningen (zie hoofdstuk 4.1 en 7.2).− Er is een zodanige handicap dat er geen alternatief vervoer mogelijk is (gesloten buitenwagen,scootmobiel, taxi, rolstoeltaxi enzovoort). Bijvoorbeeld een (rolstoel)taxi wordt niet als adequaatalternatief vervoer beschouwd in een gezinssituatie met een kind jonger dan 15 jaar én tweegezinsleden die gehandicapt zijn.− Er zijn zodanige individuele omstandigheden waardoor betrokkene in feite voor iedere verplaatsingbuitenshuis op een auto is aangewezen;− Er is geen (medische) contra-indicatie om in een auto te kunnen rijden.− Bij een bus is ook nog sprake van de noodzaak om zittend in een rolstoel vervoerd te worden ofom bijzondere verzorgingsaspecten.− Er sprake is van gebruik betreffende korte en lange afstanden om in de dagelijkse noodzakelijkebehoeften te voorzien.− Een rijbewijs moet aanwezig zijn. Indien een meerijdsituatie is gewenst, is een rijbewijs van departner ook acceptabel.− Aan gehandicapten worden de extra kosten van de aanschaf van een auto van een afwijkendtype niet vergoed. Bepalend is de kostprijs van de referentieauto. De aanpassingskosten wordenwel vergoed.− Een financiële tegemoetkoming in de aanpassingskosten van de auto van een afwijkend typewordt maximaal eenmaal per 5 jaar toegekend en voor zover vervanging op dat moment technischnoodzakelijk is.− Vergoeding van auto's die niet nieuw zijn wordt vastgesteld naar gelang de op 5 jaar te stellenafschrijving;− Voor de vaststelling van bijzondere eisen en aanpassingen aan de auto(bus) wordt een deskundigenadviesgevraagd worden.− De ‘referentieauto’ is c.q. zijn die personenauto's inclusief de daarin aanwezige faciliteiten, dieverkrijgbaar zijn voor een bepaald bedrag (referentiebedrag). Voor de vaststelling van het referentiebedragwordt aangesloten bij de ‘Beleidsregels normbedragen REA-voorzieningen’dat jaarlijks door het UWV wordt vastgesteld (zie bijlage I). Sub-paragraaf 4.3.3 Een voorziening in natura;Een al dan niet aangepaste voorziening in natura in de vorm van:a een open elektrische buitenwagen/scootmobielOmschrijving: Een elektrisch aangedreven plateaurolstoel met mechanische besturing, genaamdscootmobiel.Bepalingen ten aanzien van deze verstrekking:− Het moet de goedkoopst adequate oplossing betreffen en passen binnen de bepalingen van hethiervoor omschreven primaat van algemene en collectieve voorzieningen (zie hoofdstuk 4.1 en7.2);− Er is sprake van ernstige stoornissen in de sta- en loopfunctie;− Betrokkene kan (met behulp van een loopmiddel, bijv. rollator) minder dan 300 meter lopen;− Een dermate geringe loopfunctie dat de dagelijkse verplaatsingsdoelen binnen een straal van100 meter niet kunnen worden bereikt.− Als de voorziening dient ter vervanging van een algemeen verkrijgbare gewone fiets, geldt voordeze voorziening een besparingsbedrag volgens artikel 4 van het besluit maatschappelijke ondersteuninggemeente Nunspeet.− Een persoonsgebonden budget in de kosten van vervoer al dan niet in combinatie met eenandere vervoersvoorziening is niet de goedkoopst adequate oplossing;− Er is sprake van gebruik betreffende de korte en iets langere afstand om in de dagelijkse noodzakelijkebehoeften te kunnen voorzien.− Scootermobiel: Te gebruiken op trottoir, voet- en fietspad. Snelheid 6 tot 15 km per uur.− Een scootermobiel kan in combinatie met CVV gegeven worden.− Een scootmobiel wordt niet voor recreatieve doeleinden verstrekt, maar voor het vervoer binnende woonplaats. Daarom worden geen aanpassingen aan auto, aanhangwagen en dergelijkevergoed voor het meenemen van de scootmobiel.b. een gesloten buitenwagenOmschrijving: Specifiek voertuig voor mensen met een handicap; is niet breder dan 1 meter en nietuitgerust met een motor, dan wel uitgerust met een verbrandingsmotor met een cilinderinhoud vanten hoogste 50 cm³, of met een elektromotor (RVV art. 1). Meest bekend: de ArolaBepalingen ten aanzien van deze verstrekking:− Het moet de goedkoopst adequate oplossing betreffen en passen binnen de bepalingen van hethiervoor omschreven primaat van algemene en collectieve voorzieningen (zie hoofdstuk 4.1 en7.2);− Er is een medische noodzaak (ter beoordeling van een arts) tot bescherming tegen deweersomstandigheden.* Ernstige aandoeningen aan luchtwegen, bloedsomloop, spieren en botten.* Temperatuurwisselingen, koude e.d. kunnen de restfuncties zodanig beïnvloeden dat openvervoer, ondanks extra beschermende kleding, niet mogelijk is;− Een gemaximeerde vergoeding in de kosten van vervoer al dan niet in combinatie met een anderevervoersvoorziening is geen adequate en minder dure oplossing;− Er sprake is van gebruik betreffende vooral de korte en iets langere afstand om in de dagelijksenoodzakelijke vervoersbehoefte te voorzien.− Te gebruiken op trottoir, voetpad, fietspad of rijbaan. Snelheid max. 30 km in- en 40 km buitende bebouwde kom. Geen voorrang op snelverkeer. Mag zonder ontheffing op invalidenparkeerplaats;− Er wordt geen rekening gehouden met vervoer van gezinsleden en honden, maar wel met deverzorgingsbehoefte onderweg en met het meenemen van apparatuur zoals zuurstof of een rolstoel.c. Rijlessen/GewenningslessenOmschrijving:− Rijlessen voor het kunnen bedienen van en deelname aan het verkeer met een auto(bus).− Gewenningslessen voor het bedienen van de aangepaste auto, een gesloten of open buitenwagendie in bruikleen wordt verstrekt.Bepalingen ten aanzien van deze verstrekking:− De gehandicapte moet geïndiceerd zijn voor het middel waarvoor de lessen bedoeld zijn;− De vervoersvoorziening is geïndiceerd, maar kan nog niet gebruikt worden als geen rijlessen ofgewenningslessen gevolgd zijn.− Rijlessen voor een auto:- In beginsel zijn rijlessen 'algemeen gebruikelijk';- Als iemand nog niet over een rijbewijs beschikt, kan voor rijlessen geen vergoeding wordenverleend;- Als iemand al over een rijbewijs beschikt, maar extra lessen nodig heeft om met de eigenaangepaste auto te kunnen rijden worden maximaal vijf lessen vergoed op basis van eenkilometervergoeding als vermeld in bijlage I.Gewenningslessen voor een vervoermiddel (scootermobiel, gesloten buitenwagen):Instructies voor het gebruik van een vervoermiddel zijn in het algemeen bij de levering inbegrepen.Indien geïndiceerd, kunnen maximaal 5 gewenningslessen vergoed worden.d. een ander verplaatsingsmiddeld.1. FietsOmschrijving:- Driewielfiets ( gewoon, speciaal, met motoraandrijving);- Vierwielfiets;- Tandem;- Tandem met motoraanpassing (Tandamet).- Verlengde fietsIndicatiecriteria:De fiets speelt een essentiële rol in de verplaatsingen in het kader van het 'leven van alle dag'.Drie- of vierwielfiets:Voor mensen met als handicap een slecht evenwicht, gestoorde motoriek of een verstandelijkehandicap.Tandem:Voor mensen die zonder hulp van een bestuurder niet zelfstandig tot fietsen in staat zijn, zoalsmensen met een visuele, motorische- of verstandelijke handicap.Tandem met motoraanpassing:- Als bij een tandem;- Als de gehandicapte en de meerijder/bestuurder energetische beperkingen hebben waardoorde verplaatsingen niet of deels op eigen kracht kunnen plaatsvinden.Bepalingen ten aanzien van de verstrekking onder d.1:- Bovengenoemde middelen worden volgens artikel 1.2 onder b. van het besluit maatschappelijkeondersteuning gemeente Nunspeet in bruikleen verstrekt zolang de gehandicapte nog in de groeifasevan zijn/haar leven verkeert (± 18 jaar). In andere situaties in natura of middels een PGB.- Een gewone fiets, brommer, spartamet en elo-bike en vergelijkbare vervoersvoorzieningen zijn'algemeen gebruikelijke' vervoermiddelen die zowel voor een gehandicapte als een nietgehandicaptenormaal in de handel te verkrijgen zijn. Deze middelen kunnen dus niet verstrektworden op grond van de WMO.Kindervoorzieningen waarbij het verplaatsingsaspect aan de orde isd.2 FietszitjeOmschrijving:- Speciaal zitje voor vervoer van een gehandicapt kind op de fiets;- Kidcar (fietsaanhanger).Bepalingen ten aanzien van de verstrekking:- De ouders zijn genoodzaakt hun gehandicapt kind mee te nemen bij hun verplaatsingen in hetkader van het ‘leven van alle dag’.- De voorziening is noodzakelijk om gebruik te kunnen maken van de fiets.- Een gewoon fiets- en autozitje is een 'algemeen gebruikelijk' middel en komt niet voor verstrekkingin aanmerking. Het moet dus gaan om een specifiek zitje dat speciaal bestemd is voor vervoervan een gehandicapt kind.d.3 BuggiesOmschrijving: Speciale wandelwagen voor zeer jonge licht-gehandicapte kinderen.Bepalingen ten aanzien van de verstrekking:- De ouders zijn genoodzaakt hun gehandicapt kind mee te nemen bij hun verplaatsingen in hetkader van het ‘leven van alle dag’.- De voorziening is noodzakelijk om voor het vervoer van het gehandicapt kind gebruik te kunnenmaken van het OV en het AOV.- Een gewoon 'algemeen gebruikelijk' wandelwagentje/buggy komen niet voor verstrekking inaanmerking. Een speciale buggy voor gehandicapte kinderen kan als voorziening in bruikleenverstrekt worden.- Een gewone buggy is een 'algemeen gebruikelijk' vervoermiddel en wordt niet verstrekt, tenzijhet om een ouder kind (vanaf 5 jaar.) gaat voor wie een buggy niet meer algemeen gebruikelijkis.d.4 ZitondersteuningselementenOmschrijving:Gehandicapte kinderen die niet in een gewone kinderstoel kunnen zitten, moeten vaak gebruikmaken van zogenaamde zitondersteuningselementen. De kinderen brengen vaak een groot deelvan de dag door in deze stoeltjes, zodat het gebruik ervan kan worden vergeleken met een rolstoel.De verstrekking ervan valt onder de WMO. Als een dergelijke voorziening noodzakelijk isvoor een rolstoel of wandelwagen, kunnen de kosten hiervan volledig worden vergoed.Bepalingen ten aanzien van de verstrekking:- Het gehandicapt kind kan niet in een gewone kinderstoel zitten.- De voorziening is geschikt voor kinderen vanaf ongeveer 14 maanden.- Naast het zitelement moet ook het verplaatsingselement aan de orde zijn.- De kosten van een gewoon 'algemeen gebruikelijke' kinderstoel kunnen niet worden vergoed.- Schoolvoorzieningen komen niet voorvergoeding in aanmerking.d.5 Speelvoertuigen voor kinderenOmschrijving:Voorzieningen voor jonge gehandicapte kinderen die het midden houden tussen (therapeutische)speelvoorzieningen en mobiliteitshulpmiddelen. Het is een voorbereidende fase op het zich zelfstandigkunnen verplaatsen.Speelmobiel en vliegende hollanderEen vliegende hollander is een speelmobiel op 3 wielen voortbewogen door middel van een op enneer te bewegen hendel of een 'koffiemolen'.Kruipwagens en kruiphulpmiddelenMiddel waarop liggend of zittend met de handen kan worden voortbewogen.Bepalingen ten aanzien van de verstrekking:Er is geen alternatief adequaat speelvoertuig mogelijk om met andere kinderen buiten te spelen ende voorziening is adequaat en niet duurder dan noodzakelijk.d.6 HandbikeOmschrijving: Aankoppelunit voor de rolstoel waardoor met armkracht zelfstandig gefietst kan worden.Bepalingen ten aanzien van de verstrekking:- Medische noodzaak voor zittend verplaatsen;- Er is sprake van dagelijks gebruik betreffende vooral de korte afstand (1 à 1,5 km) om in denoodzakelijke vervoersbehoefte te kunnen voorzien;- Er kan geen gebruikgemaakt worden van het (aanvullend) openbaar vervoer;- De actieradius van de rolstoel kan 4 x zo groot worden, afhankelijk van het type rolstoelwaaraan de handbike gekoppeld wordt en afhankelijk van de kracht en het uithoudingsvermogenvan de gehandicapte;- Wordt niet in combinatie met een scootermobiel of een ander vervoermiddel voor de korteafstand verstrekt. De actieradius die de gehandicapte gezien zijn/haar medische situatie metbehulp van de handbike kan afleggen moet hierbij uitgangspunt zijn;- Als in een belangrijk deel van de vervoersbehoefte voorzien kan worden met behulp van dehandbike, is de verstrekking van een ander vervoermiddel niet aan de orde.ParagraafBijlageHoofdstuk 4Lijst met autoaanpassingen die als algemeen gebruikelijk worden aangemerkt (niet limitatief).Faciliteiten die functioneel noodzakelijk kunnen zijn voor het gebruik van een auto door mensenmet een handicap, maar die niet voor vergoeding in aanmerking komen.- automatische transmissie;- rechterbuitenspiegel;- warmtewerend glas;- achterruitverwarming;- elektrische ruitenwisser en sproeier achter;- verstelbare stuurwielen;- driepuntsgordel;- verstelbare voorstoelen;- hoofdsteunen;- handgrepen bij passagiersplaats voorin;- lendenstellen voorstoel verstelbaar;- rembekrachtiging;- (kunst)stoffenbekleding;- airconditioning/climat control;- gelaagde voorruit;- buitenspiegel van binnenuit bestelbaar;- interval op de voor- en achterruitwisser;- elektrisch bediende portierruiten;- stuurbekrachtiging;- neerklapbare of inklapbare achterbank (in verband met meenemen rolstoel);- uitneembare hoedenplank (in verband met meenemen rolstoel);- derde of vijfde deur (in verband met meenemen rolstoel).Hoofdstuk5Verplaatsen in en rond de woning: de rolstoel.Paragraaf5.1Verplaatsen in en rond de woning.Artikel 4, lid 1 van de WMO, aanhef en onder b luidt:“1. Ter compensatie van de beperkingen die een persoon als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onderg, onderdeel 4° , 5° en 6°, ondervindt in zijn zelfredzaamheid en zijn maatschappelijke participatie,treft het college van burgemeester en wethouders voorzieningen op het gebied van maatschappelijkeondersteuning die hem in staat stellen:a. (…)b. zich te verplaatsen in en om de woning;c. (…)”Dit verplaatsen in en om de woning kan op verschillende wijze plaatsvinden: met een rollator,lopend met krukken, met een trippelstoel, of met een rolstoel. Van deze voorzieningen valt uitsluitendde rolstoel onder de WMO. De andere voorzieningen vallen onder andere wettelijke regelingenen zijn daarom op grond van artikel 2 van de WMO uitgesloten.Er is van af gezien om een begripsomschrijving van een rolstoel te geven. Het is, ook na jarenproberen, nog steeds niet gelukt een kwalitatief goede begripsomschrijving van rolstoel te formuleren.Daarom blijft staan: onder rolstoel dient te worden verstaan wat daar over het algemeen inhet dagelijkse taalgebruik onder wordt verstaan: een rolstoel is een voorziening ter verplaatsing inen om de woning, soms ook in de directe woon- en leefomgeving, waarbij het gaat om vier wielen,soms alle vier even groot (een transportrolstoel), soms twee grote wielen achter en twee kleinewielen voor, waarbij de rolstoel met de handen aan de achterste wielen kan worden aangedreven.Een rolstoel kan inderdaad met de hand worden aangedreven, maar ook elektrisch. Ook zijn ermotoren die op een rolstoel aangebracht kunnen worden om de rijden met de rolstoel te ondersteunen,lichter te maken. Naast rolstoelen voor verplaatsing zijn er ook rolstoelen, speciaal voorverplaatsing bij sportbeoefening, de zogenaamde sportrolstoelen.Paragraaf5.2Vormen van rolstoelvoorzieningenArtikel 27 van de verordening bepaalt dat er vier mogelijkheden zijn om rolstoelen te verstrekken:- Een algemene rolstoelvoorziening;- Een rolstoel in natura;- Een persoonsgebonden budget te besteden aan een rolstoel;- Een persoonsgebonden budget te besteden aan een sportrolstoel.De algemene rolstoelvoorziening.De algemene rolstoelvoorziening is met de invoering van de WMO een nieuwe vorm van verstrekken.Deze vorm van verstrekken biedt mogelijkheden voor die aanvragers die een rolstoelniet dagelijks maar incidenteel nodig hebben. Te denken valt aan aanvragers die in en om dewoning geen hulpmiddelen nodig hebben of met andere loophulpmiddelen zich kunnen verplaatsen,terwijl uitsluitend tijdens een dagje uit, of een middagje winkelen de afstanden die afgelegdte groot worden zodat een rolstoel noodzakelijk is. Dergelijke rolstoelen worden vaak opgeklaptachter in de auto gelegd en slechts gebruikt bij bovenomschreven activiteiten. In artikel 28 van deverordening staat dat het primaat bij een algemene rolstoelvoorziening ligt. Daarvoor is het allereerstnoodzakelijk dat deze algemene voorziening in Nunspeet bestaat. Zolang de algemenerolstoelvoorziening niet bestaat, vervalt dit primaat automatisch. Om in aanmerking te komen vooreen rolstoelvoorziening (via een PGB of in natura) moet het dagelijks zittend verplaatsen in en omde woning noodzakelijk zijn. Wanneer iemand incidenteel een rolstoel gebruikt, geldt deze eis nieten kan een algemene rolstoelvoorziening een adequaat hulpmiddel zijn.Bij een algemene rolstoelvoorziening is het voor diegenen die daartoe het recht hebben een rolstoelvoor één of meer dagen te lenen om de gewenste activiteiten mee uit te kunnen voeren. Alsaanvragers liever zelf een dergelijke rolstoel voor incidenteel gebruik hebben, kunnen zij gewezenworden op de uitgebreide tweedehandsmarkt rond deze rolstoelen en ook op de mogelijkheidindividueel een dergelijke rolstoel aan te schaffen.Ook deze algemene voorziening kent een simpele ‘toegangstoets’, weinig bureaucratie en geeneigen bijdrage. Op eenvoudige wijze moet vastgesteld worden of er ook een contra-indicatie isvoor een dergelijke rolstoel. In geval van twijfel kan altijd een normale aanvraagprocedure inclusiefeen medisch advies worden gevolgd. Dit kan ook als de aanvrager dit wenst, omdat een eigenrolstoel noodzakelijk geacht wordt. Ook voor deze voorziening alleen aan de orde kan komen,zodra deze daadwerkelijk in de gemeente voorhanden is.Rolstoel in natura en PGBDe algemene rolstoelvoorziening zal een deel van de groep adequaat kunnen bedienen. Voor hendie (veel) vaker, met name dagelijks, een rolstoel nodig hebben voor verplaatsing in en rond dewoning kan op basis van het gestelde in artikel 28, lid 2 van de verordening een rolstoel toegekendworden. Dit kan op grond van artikel 27 van de verordening, aanhef en onder b en c alsvoorziening in natura en als persoonsgebonden budget. Via een medisch onderzoek wordt bepaaldof er een indicatie is voor een rolstoel en zo ja, in welke vorm. Daarbij is de wens van deaanvrager bepalend en wordt een persoonsgebonden budget uitsluitend geweigerd als sprake isvan het gestelde in artikel 3 en 6 van de verordening en artikel 1.2 van het Besluit maatschappelijkeondersteuning.Tot slot is het nog mogelijk een sportrolstoel aan te vragen. Voor een sportrolstoel komt men opgrond van artikel 28, lid 3 van de verordening in aanmerking als sportbeoefening zonder sportrolstoelonmogelijk is door aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek. Dit om het ookmogelijk te maken aan niet-rolstoelgebruikers via een sportrolstoel aan sport te kunnen doen. Hetgebruik van een sportrolstoel voor teamsporten is helder. Daarnaast zijn er ook individuele sporten(marathon bijvoorbeeld) waar men een sportrolstoel voor aan zal vragen. Recreatieve activiteitenworden niet onder sport gerekend. De aanvraag voor een sportrolstoel om in de natuur tezijn zal dan ook afgewezen worden. Om deze reden wordt wel de eis gesteld dat men actief lid isvan een gehandicaptensportvereniging. Er moet op gewezen worden dat bij veel gehandicaptensportverenigingde mogelijkheid geschapen wordt een sportrolstoel te lenen om uit te proberen ofeen bepaalde sport die aantrekkelijk lijkt ook bij iemand past. Dit kan nuttig zijn om te voorkomendat een aangeschafte rolstoel uiteindelijk niet of nauwelijks gebruikt wordt.Een sportrolstoel is een bovenwettelijke voorziening en wordt uitsluitend als persoonsgebondenbudget verstrekt. In het bedrag is een deel als bijdrage in de aanschaf van een sportrolstoel bedoelden een deel voor onderhoud. In uitzonderlijke situaties, waarin bijvoorbeeld een elektrischerolstoel noodzakelijk is voor sport, kan met behulp van een beroep op de hardheidsclausule eenhoger bedrag worden verstrekt. Dat is mogelijk als het inkomen de aanschaf van een elektrischesportrolstoel met een persoonsgebonden budget niet mogelijk maakt. Een uitgebreide individuelebeoordeling is hiervoor noodzakelijk.Topsport zal net als bij niet-gehandicapten, vaak hoge uitgaven vergen voor sporthulpmiddelen.Deze regeling is daar niet voor bedoeld. Topsport zal vaak een beroep op sponsoring noodzakelijkmaken.De enige sportvoorziening die wordt verstrekt is de sportrolstoel. Net als in de WVG is gekozenvoor deze beperking. Bij de WVG is de sportrolstoel als uitzondering vanuit de AAW meegenomen.Dit gebeurt nu weer vanuit de WVG naar de WMO. Volgens vaste jurisprudentie van deCentrale Raad van Beroep in de WVG is dat terecht. Nu bij invoering van de WMO geen extrageld beschikbaar is gekomen om ruimer sportvoorzieningen te verstrekken is deze regel vanuit deWVG in de WMO aangehouden.Aanspraak op rolstoelvoorzieningen door AWBZ-bewonersBewoners van AWBZ-instellingen, komen slechts in aanmerking voor een rolstoel als zij vanuit deAWBZ geen rolstoel krijgen. Het gaat daarbij om bewoners van AWBZ-instellingen die op grondvan artikel 5 van de Wet toelating zorginstellingen erkend zijn. Zie hiervoor ook artikel 29 van deverordening. Hiervan zal sprake zijn als artikel 15 van het Besluit zorgaanspraken AWBZ vantoepassing is.Artikel 15 Bza luidt:1. “Voor zover gepaard gaande met verblijf in dezelfde instelling, omvat de zorg, bedoeld in deartikelen 8, 13 en 14, tevens:a. geneeskundige zorg van algemeen medische aard, niet zijnde paramedische zorg;b. farmaceutische zorg;c. hulpmiddelen, noodzakelijk in verband met de in de instelling gegeven zorg;d. tandheelkundige zorg;e. kleding, verband houdende met het karakter en de doelstelling van de instelling;f. het individueel gebruik van een rolstoel.2. De zorg, bedoeld in het eerste lid, aanhef, omvat niet het verkrijgen van onderwijs, kleedgelden zakgeld.”En de zorg als bedoeld in de artikelen 8, 13 en 14 bestaat uit: de functie behandeling, ziekenhuiszorgen revalidatiezorg. Dat betekent dat de combinatie verblijf en behandeling, ontvangen indezelfde instelling, het verblijf in een ziekenhuis en het verblijf in een revalidatiecentrum redenenzijn om een rolstoel uit de AWBZ te ontvangen. Wie in een ziekenhuis of revalidatiecentrum bezigis terug te gaan naar huis zal uiteraard een rolstoel aanvragen in het kader van de WMO.Door ontwikkelingen als extramuralisering zijn er steeds meer voorzieningen ontstaan waarbij hetniet zonder meer duidelijk is of er sprake is van een toegelaten instelling. In die situatie moet wordennagegaan of op betrokken persoon één of meer facetten van de werking van artikel 15 Besluitzorgaanspraken van toepassing is. Hiernaar kan geïnformeerd worden bij de zorgaanbiederof bij het zorgkantoor. Sub-paragraaf 5.2.1 Handbewogen rolstoelenZelfbewegers:- voortbeweging door middel van hoepels of hefbomen;- kleine wielen voor en grote wielen met hoepels achter;- goede arm- en handfunctie vereist en een redelijk uithoudingsvermogen;- er zijn andere constructies voor de voortbeweging van de rolstoel denkbaar voor gehandicaptenmet een beperkte arm- en handfunctie.Duwwandelwagens:- voortgeduwd door een begeleider;- veelal kleine wielen.Bepalingen ten aanzien van de verstrekking:- Loophulpmiddelen voldoen niet meer;- Medische noodzaak voor zittend verplaatsen;- In WMO-kader primair een verplaatsingsmiddel voor binnen én buiten;- Naast een rolstoelvoorziening kan aanspraak gedaan worden op vervoersvoorzieningen;- Bij een kortdurende noodzaak voor een rolstoel is een rolstoel vanuit de AWBZ mogelijk viade thuiszorg;- Zie voor onderhoud en reparatie 5.3.6 onder d. Sub-paragraaf 5.2.2 Elektrische rolstoelenOmschrijving:- Voortbeweging door middel van joystick/computergestuurd;- Oplaadbare accu's;- Geen zogeheten plateaurolstoelen, dit zijn scootermobielen en deze vallen onder de vervoersvoorzieningen.Bepalingen ten aanzien van de verstrekking:- Loophulpmiddelen voldoen niet meer;- Medische noodzaak voor zittend verplaatsen;- Een elektrische rolstoel is noodzakelijk als een handbewogen rolstoel niet geschikt of toepasbaaris.- In WMO-kader primair een verplaatsingsmiddel voor binnen én buiten;- Naast een rolstoelvoorziening kan aanspraak bestaan op andere vervoersvoorzieningen;- Indien geïndiceerd kan naast een elektrische rolstoel nog een handbewogen rolstoel verstrektworden;- Bij een kortdurende noodzaak voor een rolstoel is een (niet elektrische) rolstoel vanuit deAWBZ mogelijk via de Thuiszorg;- Voor reparatie, onderhoud en verzekering zie 5.3.6 onder d. Sub-paragraaf 5.2.3 KinderrolstoelenDe algemene omschrijvingen, indicatiecriteria, mogelijkheden en bijzonderheden voor rolstoelenzoals hiervoor omschreven zijn ook van toepassing op rolstoelen voor kinderen. Bij de verstrekkingvan rolstoelen voor kinderen gelden echter nog enkele specifieke aandachtspunten:Vanaf het moment dat kinderen gewoonlijk kunnen lopen, kunnen zij in principe gebruik gaanmaken van een rolstoel. Dit levert een bijdrage aan de ontwikkeling van het kind, stimuleert hetzelfstandig worden en het gewoon mee doen met andere kinderen;Kinderen aangewezen op een elektrische rolstoel zijn over het algemeen ongeveer vanaf hunvierde jaar in staat deze te bedienen. Tot dat moment zijn zij aangewezen op een buggy of kinderduwwandelwagen;Er zijn diverse soorten duwwandelwagens die in meer of mindere mate ondersteuning biedenvoor zwaarder gehandicapte kinderen. Duwwandelwagens en buggy’s zijn vervoersvoorzieningenen worden in dat deel van dit verstrekkingenboek beschreven;In artikel 1.2 onder b. van het Besluit maatschappelijk ondersteuning gemeente Nunspeet is onderandere bepaald dat de verstrekking in de vorm van een persoonsgebonden budget niet plaatsvindtbij rolstoelvoorzieningen indien het een kind in de groei betreft. Aangezien kinderen voortdurendgroeien moet een dergelijke voorziening vaker vervangen worden zonder dat sprake is van eentechnisch/economisch afgeschreven voorziening. Wel wordt gestreefd (meegroei-)voorzieningen teselecteren die niet jaarlijks vervangen hoeft te worden. Maar ook dan is naar verwachting de reguliereafschrijvingstermijn vaak niet haalbaar.Voorzieningen aan de rolstoel die in het eigenbelang van (spelende) kinderen zijn, kunnen standaardaangebracht worden: bijvoorbeeld anti-kiepwieltjes, duwhandvaten en spaakbeschermers; Sub-paragraaf 5.2.4 Diversena. Aanpassingen:Aanpassingen worden waar mogelijk direct met de verstrekking van de rolstoel geregeld. Daar waarbij een al door de WVG in bruikleen verstrekte rolstoel – na medische indicatie – een aanpassingmoet plaatsvinden, gebeurt dit in overleg met de eigenaar van de rolstoel.b. Zitorthesen en anti-decubituskussen- Zitorthesen en anti-decubituskussens die een vast onderdeel zijn van de rolstoel, of los zijn,maar speciaal bestemd zijn voor het gebruik in de rolstoel of duwwandelwagen, vallen onderde WMO.- Losse zitorthesen en anti-decubituskussens die in een rolstoel of duwwandelwagen wordengebruikt, maar ook gebruikt worden voor het zitten op stoel en bank, kunnen via de Ziekenfondswetverkregen worden.c. AccessoiresIn individuele situaties kan alleen bij een medische noodzaak een vergoeding worden overwogen.d. Onderhoud, reparatie en verzekeringOmschrijving: Kosten van onderhoud, reparatie en verzekering van een rolstoel die niet in bruikleenverstrekt is.Bepalingen ten aanzien van de verstrekking:- De indicatiecriteria zijn van toepassing zoals ze beschreven staan onder het betreffende middel;- Voor gehandicapten die een rolstoel anders dan in bruikleen in de vorm van een PGB verstrektkrijgen, kunnen kosten van onderhoud, reparatie en verzekering in het kader van de WMO vergoedkrijgen;- Gehandicapten waarbij de rolstoel door UWV of het pensioenfonds is verstrekt, moeten voordeze kosten een aanvraag indienen bij de verstrekkende instantie;- Gehandicapten die hun rolstoel in bruikleen verstrekt hebben gekregen hoeven geen kosten temaken voor onderhoud, reparatie en verzekering, aangezien deze kosten in het bruikleencontractzijn inbegrepen.- Bij de vergoeding van kosten van onderhoud en reparatie speelt de beoordeling mee of de kostenin redelijke verhouding staan tot de resterende technische levensduur van de rolstoel. Alsdeze afweging negatief is, wordt een nieuwe aanvraag opgemaakt voor een nieuw rolstoel.Hoofdstuk6Het medisch adviesParagraaf6.1Inleiding.De Wmo onderscheidt zich van de Wvg doordat niet meer de beschikbare producten beschrevenstaan en uitgangspunt zijn van de aanvraagprocedure, maar de problemen of beperkingen doorde aanvrager ondervonden en het te bereiken resultaat. Dit te bereiken resultaat in relatie tot devier terreinen die in artikel 4 Wmo zijn omschreven, te weten:- het voeren van een huishouden,- zich verplaatsen in en om de woning,- zich lokaal verplaatsen per vervoermiddel- medemensen te ontmoeten en op basis daarvan sociale verbanden aangaan,waarbij het vierde terrein niet alleen duidt op bepaalde oplossingsmogelijkheden, zoals gebruikmakenvan bestaande of aanvullende voorzieningen, zoals maatjes of bezoekregelingen metvrijwilligers, maar ook de formulering van het resultaat is van acties op de eerste drie terreinen enals einddoel daarvan gezien moet worden. De Wmo is immers ook samen te vatten in het woord“meedoen” . Prestatieveld 6 van de Wmo ondersteunt daarbij via het verstrekken van individuelevoorzieningen, als daar aanleiding toe is.Daartoe zal in een gesprek met de aanvrager beoordeeld moeten worden wat het te bereikenresultaat zal zijn. Daarna kan bekeken worden welke voorzieningen er al beschikbaar zijn, omdatzij in de maatschappij voor iedereen aanwezig zijn (algemeen gebruikelijke en algemene voorzieningen)welke voorzieningen betrokkene zelf kan verwerven en uiteindelijk welke individuelevoorzieningen met alles wat er al is noodzakelijk zijn om het beoogde resultaat te bereiken.De aanvraag is niet automatisch altijd de start van een procedure maar zal alleen ingediend wordenals het gaat om concrete voorzieningen die getroffen moeten worden.Voordeel van een algemeen intakegesprek is dat het een meer open karakter kan hebben, erwordt gekeken naar problemen en beperkingen en hoe deze het best opgelost kunnen worden.De klant is dan minder gericht op de voorziening en meer op de oplossing en de Wmoconsulent isniet direct uit op toetsen of er wel recht bestaat op die voorziening maar bekijkt eerst samen metde klant naar de situatie en mogelijke oplossingen.Uiteraard hoeft niet bij elke aanvraag een algemeen intakegesprek plaats te vinden. Wie eenaanvraag indient voor vervanging van een versleten rolstoel zal bekend zijn. In die situatie kan deaanvraag via een korte procedure worden afgehandeld.In een algemeen intakegesprek zal allereerst met de aanvrager geïnventariseerd worden wat deaanvrager wel en niet kan en welke behoeften de aanvrager heeft, toegespitst op activiteiten in dewoning en in het huishouden, bij het verplaatsen in en om de woning, bij het zich verplaatsen pervervoermiddel in de directe woon- en leefomgeving en bij het ontmoeten van medemensen het opbasis daarvan aangaan van sociale verbanden. In het gesprek zal duidelijk moeten worden omwelke behoeften het precies gaat, zoals het bezoeken van een (bepaalde) kerk, het gaan winkelen,familiebezoek enz. Als dit onderdeel van het gesprek afgerond is, dient samengevat te wordenwat het resultaat is, zowel wat betreft datgene dat (nog) wel gedaan kunnen worden, als datgenewaartoe men niet meer in staat is. Deze samenvatting dient op papier te worden vastgelegd.De volgende stap is het formuleren van het te bereiken resultaat. Dit te bereiken resultaat kanop een of op meerdere terreinen zijn gelegen.Met het geformuleerde te bereiken resultaat kan vervolgens beoordeeld worden in hoeverre datresultaat te bereiken is door gebruik te maken van algemeen gebruikelijke voorzieningen, algemenevoorzieningen en collectieve voorzieningen, of zaken die verstrekt kunnen worden op basisvan andere wettelijke regelingen (art. 2 Wmo).Als aan de hand van het te behalen resultaat beoordeeld is welke algemeen gebruikelijke, welkealgemene voorzieningen, welke collectieve voorzieningen mogelijk bij kunnen dragen aan het tebehalen resultaat, kan nog beoordeeld worden of er individuele voorzieningen zijn die hieraaneveneens bij kunnen dragen.Artikel 4 Wmo bepaalt in lid 2 “Bij het bepalen van de voorzieningen houdt het college van burgemeesteren wethouders rekening met de persoonskenmerken en behoeften van de aanvragervan de voorzieningen, alsmede met de capaciteit van de aanvrager om uit een oogpunt van kostenzelf in de maatregelen te voorzien. Aan de hand van deze bepaling kan beoordeeld worden inhoeverre de aanvrager in staat is, ook financieel gezien, zelf in de individuele voorzieningen tevoorzien. Door het eigen bijdrage systeem dat de Wmo kent is het bij hogere inkomens mogelijkdat men een voorziening geheel zelf zal moeten betalen. Dat kan betekenen dat een aanvragerbesluit daartoe zelf over te gaan.Ook kan het mogelijk zijn dat men de voorziening weliswaar zelf zal moeten betalen maar niet instaat is op opziet tegen het proces van aanschaffen van de voorziening. In dat geval zal in hetkader van de Wmo door de gemeente alles verzorgd kunnen worden, terwijl de aanvrager uiteindelijkzelf betaalt.Medisch adviesAanleidingBij toekenning van voorzieningen op grond van de WVG of bij indicatiestelling voor van de functieHuishoudelijke Verzorging AWBZ was het begrip ‘medische noodzaak’ doorslaggevend. Uit dejurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep op beide terreinen blijkt dat die medische noodzaakin de ogen van de Raad noodzakelijk is om voorzieningen te verstrekken. Dit heeft tot gevolgdat een medisch advies van een onafhankelijk sociaal medisch adviseur van cruciaal belangis. Daarom is hierover een apart hoofdstuk opgenomen.VerordeningIn de verordening heeft dat vorm gekregen in artikel 32:1. “Het college is bevoegd om, voor zover dit van belang kan zijn voor de beoordeling van hetrecht op een voorziening, degene door wie een aanvraag is ingediend:a. op te roepen in persoon te verschijnen op een door het college te bepalen plaats entijdstip en hem nadere informatie te vragen;b. op een door het college te bepalen plaats en tijdstip door een of meer daartoe aangewezendeskundigen informatie te vragen en/of onderzoeken.2. Het college vraagt een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om advies als:a. het college van plan is de gevraagde voorziening om medische redenen af te wijzen;b. het college dat overigens gewenst vindt.3. Een aanvrager is verplicht aan het college of de door hem aangewezen adviesinstantie diegegevens te verschaffen of te doen verschaffen die noodzakelijk zijn voor de beoordeling vande aanvraag.4. Bij de advisering zoals genoemd in het eerste lid wordt door de adviseur gebruikgemaakt vande systematiek zoals neergelegd in de International Classification of Functions, Disabilitiesand Impairments, de zogenaamde ICF classificatie.6. De beschikking vermeldt op welke wijze de genomen beschikking bijdraagt aan het behoudenen bevorderen van de zelfredzaamheid en de normale maatschappelijke participatie vanmensen met een beperking of een chronisch psychisch probleem en van mensen met eenpsychosociaal probleem.Gebruik van artikel 32 uit de verordeningLid 1 van dit artikel biedt de basis voor een zorgvuldig onderzoek om te bepalen of er al dan nietsprake is van medische noodzaak. Uit de jurisprudentie blijkt dat indien een aanvrager geen medewerkingverleent de aanvraag afgewezen mag worden op grond van de onmogelijkheid voldoendeonderzoek te doen, mits het inderdaad zo is dat zonder dit onderzoek de medische noodzaakniet vast te stellen is. Er zal dus altijd beoordeeld moeten worden of op een andere wijze demedische noodzaak vastgesteld kan worden.In lid 2 van dit artikel wordt een aantal situaties genoemd waarin het college de door haar aangewezenadviesinstantie om advies moet vragen, met andere woorden wanneer vraagt de gemeentemedisch advies:1) Als een aanvraag om medische reden wordt afgewezen wordt de medisch adviseur altijd omeen advies gevraagd. Zonder een medisch advies zou in deze situatie het besluit onvoldoendegemotiveerd zijn. De rechter zou een dergelijk besluit vernietigen als onvoldoende gemotiveerd.2) Als het college aanleiding zien om medisch advies te vragen. Dat zal bijvoorbeeld plaatsvindenbij een progressief ziektebeeld, maar zeker ook bij medisch moeilijk te objectiveren aandoeningen.Per situatie wordt dit beoordeeld. Bij twijfel wordt altijd een medisch advies gevraagd.Lid 3 van dit artikel bepaalt dat die gegevens die noodzakelijk zijn voor het beoordelen van deaanvraag verschaft moeten worden aan het college. Hierbij kan gedacht worden aan medischegegevens, maar ook aan financiële gegevens of aan medische indicatiegegevens op grond vande AWBZ. Bij medische gegevens komt het frequent voor dat informatie van de behandelendesector noodzakelijk is. Dit kan – zeker als dit schriftelijk moet – geruime tijd in beslag nemen. Datwerkt vertragend op de doorlooptermijn van de aanvraag. Ook in dit soort situaties kan met inschakelingvan de aanvrager vaak sneller over de benodigde gegevens beschikt worden, metname als de aanvrager aangeeft welk (grote) belang hij heeft bij het verstrekken van de gevraagdeinformatie aan de medische adviseur.Overigens mag het opvragen van medische gegevens bij de behandelende sector uitsluitendplaatsvinden met toestemming van de aanvrager. Daarbij moet in de verklaring opgenomen wordenwelke adviserende arts de gegevens opvraagt, bij welke behandelaren de gegevens opgevraagdworden, om welke gegevens het gaat en met welk doel.Lid 4 bepaalt dat bij de advisering de systematiek zoals neergelegd in de International Classificationof Functions, Disabilities and Impairments, de zogenaamde ICF classificatie, gebruikt moetworden.“De ICF is een classificatie van het menselijk functioneren. De classificatie is systematisch geordendin gezondheidsdomeinen en met de gezondheid verband houdende domeinen. Op elk niveauzijn de domeinen verder gegroepeerd op grond van gemeenschappelijke kenmerken, en ineen zinvolle ordening geplaatst.” 2Van de zeer uitgebreide ICF3 zijn met name de lijsten met ‘functies’ en ‘activiteiten en participatie’van belang. Daarom zijn deze lijsten als bijlage bij dit hoofdstuk gevoegd.De adviseur moet van de ICF gebruikmaken op de volgende wijze. Door de adviseur wordt allereerstaangegeven om welke stoornissen het bij de aanvrager gaat (de ICF is gericht op functiestoornissen).Het gaat daarbij met name om de zogenaamde classificatie op het tweede niveau,en dan met name in de vorm van de op het tweede niveau aangegeven functies. Een lijst vandeze functies is opgenomen in bijlage 1 bij dit hoofdstuk.Hierbij dienen alleen die functies genoemd te worden die relevant zijn voor de aanvraag, omdateen volledig overzicht geen meerwaarde heeft. Als dat wel het geval is, moeten ook niet-directrelevante functies worden aangegeven.2 Uit Nederlandse vertaling van de ‘International Classification of Functioning, Disability and HealthCompilatie, blz. 22, dit is een toelichting op de ICF, zie http://www.rivm.nl/whofic/in/ICFwebuitgave.pdf3 http://www.rivm.nl/who-fic/ICD-O-3.htmProblemen met functies leiden tot stoornissen bij activiteiten en participatie. Het is op dit niveaudat de compensatie op basis van de WMO plaats moet vinden. Ook bij de vermelding van dezestoornissen in ‘activiteiten en participatie’ gebruikgemaakt worden van het begrippenkader van deICF. De indeling van activiteiten en participatie is als bijlage 2 bij dit hoofdstuk opgenomen.Samengevat betekent dit dat de medisch adviseur in het licht van de aanvraag de stoornis en dedaaruit volgende beperkingen evenals de mate van die beperkingen moet vermelden, gerelateerdaan de mogelijke compensatie of de te verstrekken voorzieningen, waarbij het vocabulaire van deICF wordt gebruikt.Het medisch advies wordt door het college beoordeeld en leidt tot (gedeeltelijke) toekenning ofafwijzing van de aangevraagde compensatie/voorziening.Geen medisch advies CVV 75+Voor 75 plussers kan in zijn algemeenheid gesteld worden dat men langzamerhand meer beperkingenkrijgt en grotendeels een medische indicatie heeft voor CVV. Daarom wordt voor 75 plussersgeen medische indicatie meer gesteld bij aanvragen CVV.Hoofdstuk7Verkrijgen van voorzieningen en motiveren van besluiten.Paragraaf7.1Aanvraag.Een voorziening wordt uitsluitend verstrekt op aanvraag. Op een aanvraag is de Algemene wetbestuursrecht van toepassing. De werking van de Algemene wet bestuursrecht wordt in dit verstrekkingenboekals bekend verondersteld. Hier wordt niet nader op ingegaan.Aanvragen in het kader van de WMO kunnen uitsluitend schriftelijk worden ingediend.Een uitzondering daarop kunnen de algemene voorzieningen zijn. Het karakter van deze algemenevoorzieningen: een snelle oplossing in weinig complexe en niet langdurige situaties, zonderadministratieve rompslomp, dus met weinig bureaucratie, geen eigen bijdragen en geen beschikkingen,is zodanig dat bij algemene voorzieningen andere wijzen van aanvragen dan uitsluitendschriftelijk mogelijk moet zijn.Volstrekt helder moet wel zijn:− wanneer het verzoek om een algemene voorziening is gedaan;− door wie dat verzoek is behandeld;− welke beperkte toets is uitgevoerd;− wat daar het effect van is;− welke algemene voorziening van toepassing is;− op welke wijze de voorziening verstrekt wordt;− voor welke periode de voorziening verstrekt wordt.Dit zou vastgelegd kunnen worden in een eenvoudige rapportage van maximaal één A4 en vande hand van degene die heeft behandeld.Voor zover het geen algemene voorziening betreft moet de aanvraag schriftelijk plaatsvinden. Ditgebeurt op grond van artikel 30 van de verordening aan de hand van een speciaal aanvraagformulier.Voordeel van een dergelijk formulier is dat als het geheel ingevuld is en alle voor de behandelingnoodzakelijke gegevens beschikbaar zijn.De aanvraag moet ingediend worden op de in artikel 31 van de verordening van de gemeenteNunspeet genoemde plaats, waar een loket bestaat dat ook bedoeld is voor het indienen vanaanvragen in het kader van de AWBZ. Is op het terrein van de WMO en op het terrein van deAWBZ tegelijkertijd een aanvraag noodzakelijk, dan kan die aanvraag in één keer worden gedaan.Op deze wijze is voldaan aan het vereiste van de WMO dat er een relatie gelegd moet wordentussen de indicatie ten aanzien van de AWBZ en aanvragen ten aanzien van de WMO.Als het aanvraagformulier volledig is en alle noodzakelijke gegevens tegelijkertijd verstrekt zijn,kan de aanvraag in behandeling worden genomen. Voor het behandelen van de aanvraag is eentermijn van acht weken beschikbaar.Als het niet lukt binnen de voorgeschreven acht weken op een aanvraag een beschikking te nemen,moet voor het verstrijken van deze termijn betrokkene daarvan op de hoogte worden gesteld,onder vermelding van de nieuwe termijn waarbinnen nu een besluit verwacht kan worden.Paragraaf7.2Onderzoek – doelgroep.Het eerste dat bij een aanvraag moet gebeuren is beoordelen of de aanvrager behoort tot dedoelgroep van de WMO. Daarvoor liggen enkele uitgangspunten in de WMO zelf en aanvullendhierop enkele uitgangspunten in de verordening. In de WMO zelf liggen de volgende uitgangspunten:Artikel 2 van de WMO bepaalt:“Er bestaat geen aanspraak op maatschappelijke ondersteuning voor zover met betrekking tot deproblematiek die in het gegeven geval aanleiding geeft voor de noodzaak tot ondersteuning, eenvoorziening op grond van een andere wettelijke bepaling bestaat.”Er zal dus altijd moeten worden nagegaan of de aangevraagde voorziening wellicht valt onderandere regelingen. Het gaat hierbij uitsluitend om wettelijke bepalingen. Daaronder kan de AWBZworden gerekend, maar ook de WIA.Artikel 4 van de WMO spreekt van “de beperkingen die een persoon als bedoeld in artikel 1, eerstelid, onder g, onderdeel 4° , 5° en 6°, ondervindt in zijn zelfredzaamheid en zijn maatschappelijkeparticipatie”.De formering van het eerste lid onder g, onderdeel 4, 5 en 6 luidt als volgt:4 het ondersteunen van mantelzorgers daar onder begrepen steun bij het vinden van adequateoplossingen indien zij hun taken tijdelijk niet kunnen waarnemen, alsmede het ondersteunenvan vrijwilligers;5 het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijke verkeer en van het zelfstandigfunctioneren van mensen met een beperking of een chronisch psychisch probleem en vanmensen met een psychosociaal probleem;6 het verlenen van voorzieningen aan mensen met een beperking of een chronisch psychischprobleem en aan mensen met een psychosociaal probleem ten behoeve van het behouden enhet bevorderen van hun zelfstandig functioneren of hun deelname aan het maatschappelijkeverkeer;”Het gaat daarbij om de volgende personen:1. mantelzorgers,2. mensen met een beperking of een chronisch psychisch probleem en mensen met eenpsychosociaal probleem ten aanzien van deelname aan het maatschappelijk verkeer enzelfstandig functioneren;3. mensen met een beperking of een chronisch psychisch probleem en mensen met eenpsychosociaal probleem ten aanzien van voorzieningen ten behoeve van het behoudenen bevorderen van het zelfstandig functioneren of deelname aan het maatschappelijk verkeer.Als het gaat om het onderdeel ‘mantelzorgers’ in relatie tot voorzieningen geldt dat zij alleen voorvoorzieningen in aanmerking kunnen komen als zij die voorzieningen zelf nodig hebben. Heeftdegene die de mantelzorg ontvangt voorzieningen nodig, dan moeten die uiteraard op zijn of haarnaam aangevraagd worden. Ten aanzien van hulp bij het huishouden kan een uitzondering wordengemaakt. Als de mantelzorger bijvoorbeeld de mantelzorg (bestaande uit persoonlijke verzorging)door overbelasting niet meer (geheel) aan zou kunnen, zou een indicatie hulp bij het huishoudengesteld kunnen worden, zodat de mantelzorger die hulp niet meer hoeft te geven en meertijd overhoudt voor de persoonlijke verzorging. Het is dus niet zo dat de mantelzorger hulp bij hethuishouden in zijn eigen huishouden aan kan vragen ter ontlasting, zodat de mantelzorg gemakkelijkerte verlenen is. Het moet altijd gaan om het huishouden van de zorgvrager.Ten aanzien van de onder 2 en 3 genoemde groepen, mensen met een beperking of een chronischpsychisch probleem en mensen met een psychosociaal probleem zal vaak een medischadvies nodig zijn om vast te stellen waar de beperkingen/belemmeringen uit bestaan, of dat teobjectiveren is en welke mogelijkheden er zijn om de problemen op te lossen. Daarbij wordt gebruikgemaaktvan de ICF, wat verder is uitgewerkt in hoofdstuk 6.In de verordening is in de verschillende hoofdstukken een eis vastgelegd bestaande uit ‘beperkingenten gevolge van ziekte of gebrek’ (art. 8 verordening) of ‘aantoonbare beperkingen op grondvan ziekte of gebrek’ (artikel 9 verordening), ‘aantoonbare beperkingen op grond van ziekte ofgebrek’ (artikel 14, lid 1 verordening), “aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek”(artikel 16, lid 1 verordening), “aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek” (artikel24, lid 1 modelverordening) en “aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek” (artikel28, de leden 1, 2 en 3 verordening).Er wordt dus een aanvullende eis gesteld. Er moet sprake zijn van (aantoonbare) beperkingen opgrond van ziekte of gebrek. Het gaat hierbij om een medisch oordeel.Ook binnen de WMO staat, net als binnen de WVG en de AWBZ, de medische noodzaak centraalstaan bij het toekennen van voorzieningen. Via een medisch onderzoek moet vastgesteld wordenof er inderdaad medische noodzaak bestaat. Op het medisch onderzoek wordt in hoofdstuk 6ingegaan.Als is vastgesteld of er medisch gezien sprake is van aantoonbare beperkingen op grond vanziekte of gebrek en als de beperkingen zijn geïnventariseerd en de oplossingen helder zijn, speeltde vraag of er algemene beperkingen zijn. Deze vraag zal ook eerder spelen omdat het weinig zinheeft om een uitbreid medisch onderzoek te starten als van tevoren duidelijk is dat het om eentijdelijk probleem gaat.Bij de behandeling van de aanvraag van voorzieningen spelen enkele algemene beperkingen,zoals vastgelegd in de verordening in artikel 2. Het gaat daarbij om de begrippen langdurig noodzakelijk(artikel 2.1, aanhef en onder a), goedkoopst-adequaat (artikel 2.1. aanhef en onder b) enin overwegende mate op het individu gericht (artikel 2, aanhef en onder c). Verder wordt in eenaantal situaties geen voorziening toegekend. Dit is het geval bij een algemeen gebruikelijke zaak(artikel 2, lid 2 aanhef en onder a), als de aanvrager niet woonachtig is binnen de gemeente waarde aanvraag wordt ingediend (artikel 2, lid 2 aanhef en onder b), voor zover de ondervonden problemenvoortvloeien uit de aard der gebruikte materialen (artikel 2, lid 2 aanhef en onder c), voorzover de aanvraag gericht is op een hoger niveau dan het uitrustingsniveau sociale woningbouw(artikel 2, lid 2 aanhef en onder d), voor zover geen sprake is van meerkosten (artikel 2, lid 2 aanhefen onder e), voor zover de kosten gemaakt zijn voorafgaand aan het moment van beschikken(artikel 2, lid 2 aanhef en onder f) en tot slot voor zover de aanvraag een verloren gegane zaakbetreft (artikel 2, lid 2 aanhef en onder g).Langdurig noodzakelijk (artikel 2.1, aanhef en onder a)De eis dat een voorziening langdurig noodzakelijk moet zijn heeft te maken met de afgrenzingmet het hulpmiddelendepot dat op basis van de AWBZ beschikbaar wordt gesteld. Uit het hulpmiddelendepotkan gedurende drie maanden, eenmaal te verlengen met nog eens drie maanden,een hulpmiddel worden verleend. Na die periode bestaat de mogelijkheid het hulpmiddel tegenbetaling te huren. Dat wil evenwel niet zeggen dat de grens van langdurig noodzakelijk op zesmaanden ligt. De grens wordt eerder bepaald door de vraag: gaat het probleem over of is hetblijvend. Als iemand een probleem heeft dat acht of tien maanden zal duren, maar daarna over is,mag ervan worden uitgegaan dat er geen sprake is van langdurige noodzaak. Dat geldt overigensniet bij een aanvrager die terminaal is. Als de levensverwachting vier maanden is, is duidelijk dathet geen tijdelijk probleem is, maar een probleem tot de dood erop volgt. Er moet dan uitgegaanworden van langdurige noodzaak. Een uitzondering op de regel dat de aangevraagde voorzieninglangdurig noodzakelijk moet zijn, wordt gevormd door situaties waarin voor een afzienbare periodehulp bij het huishouden nodig is en een algemene voorziening is niet realiseerbaar, bijvoorbeeldbij ontslag uit het ziekenhuis na een opname of bij een ontregeld huishouden.Goedkoopst-adequaat (artikel 2.1. aanhef en onder b)Het criterium goedkoopst-adequaat betekent dat een te verstreken voorziening allereerst adequaatmoet zijn. Zijn er twee of meer voorzieningen adequaat, dan mag gekozen worden voor degoedkoopste voorziening. De goedkoopste voorziening wordt beschouwd vanuit het gezichtspuntvan de gemeente: het gaat om de voorziening die voor de gemeente het goedkoopst is. Daarbijkan ook rekening gehouden worden met zogenaamde macro-overwegingen, overwegingen diehet gehele beleid en de consequenties betreffen. Collectief vervoer ontleent zijn besparingenvanuit de mogelijkheden combinatieritten te maken die de kilometerprijs naar beneden kunnenbrengen. Het is dus in het belang van het systeem zo veel mogelijk gebruikers te hebben.Dus ook al is een individuele aanvrager wellicht goedkoper uit met een andere voorziening dancollectief vervoer, mee mag tellen dat als er uitzonderingen gemaakt worden de basis onder hetcollectief vervoer in gevaar zou kunnen komen.In overwegende mate op het individu gericht (artikel 2, aanhef en onder c).Bij het verstrekken van voorzieningen wordt in principe alleen rekening gehouden met de aanvrager.Huisgenoten en anderen vallen buiten de voorziening. Een enkele keer zal hier een uitzonderingop gemaakt moeten worden. Dat kan aan de hand van de hardheidsclausule.Een algemeen gebruikelijke zaak (artikel 2, lid 2 aanhef en onder a),Het begrip algemeen gebruikelijk stamt nog uit de tijd van de AAW. Volgens de vaste jurisprudentievan de Centrale Raad van Beroep is een zaak algemeen gebruikelijk als de volgende criteriavan toepassing zijn:1. de voorziening is niet speciaal voor gehandicapten bedoeld;2. de voorziening is in de reguliere handel verkrijgbaar;3. de voorziening is in prijs vergelijkbaar met soortgelijke producten.In individuele gevallen kan een voorziening die op zichzelf als algemeen gebruikelijk kan wordenbeschouwd, vanwege omstandigheden aan de kant van de aanvrager toch niet als algemeengebruikelijk worden beschouwd. Er moet dan een uitzondering worden gemaakt, waarbij het gaatom:1. een plotseling optredende handicap, waardoor algemeen gebruikelijke voorzieningen eerderdan normaal moeten worden vervangen;2. de aanvrager die een inkomen heeft, dat door aantoonbare kosten van de handicap onder devoor hem/haar geldende bijstandsnorm dreigt te komen.Woonachtig in NunspeetIn de wet is geen specifieke bepaling opgenomen waaruit blijkt dat de compensatieplicht zichbeperkt tot in de gemeente woonachtige personen, hoewel artikel 11 van de wet spreekt overingezetenen. Daarom is artikel 2, lid 2 aanhef en onder b in de verordening opgenomen waarinstaat dat er geen voorziening wordt toegekend voorzover de aanvrager niet woonachtig is in degemeente Nunspeet, als bedoeld in de artikelen 10, eerste lid, en 11 van Boek 1 van het BurgerlijkWetboek.Tijdelijk verblijf buiten NunspeetIn bijzondere omstandigheden kan het onredelijk zijn de voorziening in te trekken c.q. niet toe tekennen. Bijvoorbeeld bij een kort verblijf buiten de gemeente zoals een tijdelijke opname in eenverpleeghuis. Als een belanghebbende voor maximaal zes maanden buiten de gemeente verblijftvoor revalidatie of behandeling, dan wordt de voorziening in de vorm van CVV of een aangepasterolstoel in deze zes maanden niet beëindigd. Als een belanghebbende pas een aanvraag indienttijdens een verblijf buiten de gemeenten, dan kan alleen CVV toegekend worden. Voorwaardevoor het recht op de voorziening is dat belanghebbende in de GBA van Nunspeet staat ingeschrevenen uit verklaringen van de instelling(en) blijkt dat belanghebbende binnen zes maandenweer in Nunspeet gaat wonen.Voor zover de ondervonden problemen voortvloeien uit de aard der gebruikte materialen (artikel2, lid 2 aanhef en onder c) zal ook geen voorziening worden verstrekt.Het zal hierbij bijvoorbeeld om woonvoorzieningen gaan, waarbij te denken valt aan spaanplaatdat deformaldehydegas bevat, halfsteens muren op het westen die veel waterdoorslag geven endus veel vochtigheid binnen, enz. Iedereen, ongeacht een eventuele handicap, zal met dit soortmaterialen dezelfde problemen kunnen ondervinden. Het probleem wordt dus niet veroorzaaktdoor de combinatie handicap-woning, maar door de gebruikte materialen, reden om een voorzieningte weigeren.Voor zover de aanvraag gericht is op een hoger niveau dan het uitrustingsniveau sociale woningbouw(artikel 2, lid 2 aanhef en onder d).Iedereen heeft een uitgavenpatroon wat past bij zijn of haar inkomen. Dat geldt ook voor de kostenvan het wonen. Wie een hoog inkomen heeft zal een groter huis kunnen bewonen dan iemandmet een minimuminkomen. Het is niet realistisch hiermee bij de toekenning van voorzieningen(zowel woonvoorzieningen als hulp bij het huishouden als bijvoorbeeld vervoersvoorzieningen)rekening te houden. Er wordt geen extra hulp bij het huishouden toegekend voor bijvoorbeeld eeninpandig zwembad. Maar ook een garage wordt in principe niet aangepast. Uitzondering kan wordengemaakt als de garage gebruikt moet worden als stalling voor een scootmobiel. Maar alleextra of duurdere voorzieningen worden door deze regel beheerst: uitgangspunt is niveau socialewoningbouw. En dat niveau biedt geen ruimte voor inpandige zwembaden, ook niet voor garages.Voor zover geen sprake is van meerkosten (artikel 2, lid 2 aanhef en onder e) wordt ook geenvoorziening verstrekt.De WMO kent immers het compensatiebeginsel. Maar dan moet er wel wat te compenseren zijn.Iemand die op grond van zijn inkomen verondersteld wordt een auto te hebben zal als hij die automoet hebben vanwege een handicap niet in een andere situatie komen. Er zijn dan geen meerkostendie gecompenseerd moeten worden. Het onderzoek naar meerkosten is van belang insituaties waarin twijfel bestaat over de noodzaak van een voorziening.Voor zover de kosten gemaakt zijn voorafgaand aan het moment van beschikken (artikel 2, lid 2aanhef en onder f).Dit wil zeggen: het is een aanvrager niet toegestaan een gemeente voor een fait accompli te stellenwaarbij de gemeente geen invloed meer kan uitoefenen op de te verstrekken voorziening. Metandere woorden: wie een voorziening aanschaft en daarna aanvraagt, loopt de kans op een afwijzing.Uit de jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep blijkt dat deze regel niet zonder meermag worden toegepast. De Centrale Raad gaat er van uit dat de regel bedoeld is om controleachteraf mogelijk te maken. Bij een woningaanpassing zou na een verbouwing bijvoorbeeld nietmeer vastgesteld kunnen worden of er een goedkoper alternatief heeft bestaan. Dat heeft totconsequentie dat indien achteraf toch nog gecontroleerd kan worden wat de goedkoopstadequateoplossing was, een afwijzing achterwege moet blijven. Uiteraard kan dan wel de goedkoopst-adequate voorziening verstrekt worden, ook al is de aangeschafte voorziening aanzienlijkduurder. Dat is dan de consequentie voor de aanvrager die voor de beschikking zelf iets heeftaangeschaft.Voor zover de aanvraag een verloren gegane zaak betreft (artikel 2, lid 2 aanhef en onder g), endaarbij sprake is van schuld,zal geen nieuwe voorziening verstrekt worden.Dit is een vergaande regel, die altijd goed voorbereid en onderbouwd moet worden. Toch komthet met enige regelmaat voor dat door onzorgvuldig gebruik of zelfs misbruik regelmatig reparatiesnodig zijn om bijvoorbeeld een scootermobiel rijdend te houden. Dit kan gebeuren uit onzorgvuldigheid,onder invloed van alcohol of drugs enz. Bij herhaling van dit soort problemen is hetgoed eerst met betrokkene te overleggen en duidelijk te maken dat dit in strijd is met de bruikleenovereenkomst.Heeft een dergelijk gesprek geen resultaat, dan kan overgegaan worden totaangetekend waarschuwen dat bij herhaling de voorziening zal worden ingenomen. Herhaalt hetprobleem zich dan weer dan kan tot inname worden overgegaan en hoeft er geen herverstrekkingplaats te vinden. Hetzelfde geldt als door grove nalatigheid bijvoorbeeld een voorziening verlorengaat. Gedurende de verdere afschrijvingsperiode hoeft dan geen nieuwe voorziening verstrekt teworden. Zeker bij personen die afhankelijk zijn van voorzieningen kan dit een zeer ingrijpende,maar noodzakelijke maatregel zijn. Als iemand een persoonsgebonden budget heeft, kan op gelijkewijze bij verloren gaan gedurende de looptijd gehandeld worden.Naast deze algemene beperkingen spelen ook per vertrekkingengebied bijzondere beperkingen.Deze worden in de desbetreffende hoofdstukken besproken.Als er sprake is van aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek (met inbegrip vanpsychosociale problemen) en er is recht op compensatie in de vorm van een voorziening in naturaof een persoonsgebonden budget, kan er toekenning plaatsvinden middels een positieve beschikking.Paragraaf7.3Motivering van besluitenOp grond van artikel 26, lid 1 van de WMO, dat luidt:“1. De motivering van een beschikking op een aanvraag om een individuele voorziening vermeldtop welke wijze de genomen beschikking bijdraagt aan het behouden en het bevorderen van dezelfredzaamheid en de normale maatschappelijke participatie van mensen met een beperking ofeen chronisch psychisch probleem en van mensen met een psychosociaal probleem.”Op basis van deze bepaling zal in de beschikking aangegeven moeten worden op welke wijze degenomen beschikking bijdraagt aan het behouden en het bevorderen van de zelfredzaamheid ende normale maatschappelijke participatie van betrokkene. Gaat het om een positieve beschikking,dan zal dit niet zo moeilijk zijn.Door in de beschikking aan te geven welke mogelijkheden betrokkene krijgt door de toegekendevoorziening(en) is in feite voldaan aan deze opdracht. Enkele voorbeelden: Bij toekenning vaneen woonvoorziening, bijvoorbeeld een traplift, kan aangegeven worden dat door deze voorzieningbetrokkene, die voordien problemen had bij het normale gebruik van de woning, doordat deverdieping niet te bereiken was, nu met de traplift weer op de verdieping kan komen om de slaapkameren de sanitaire ruimte te bereiken, waarmee het probleem is gecompenseerd.Bij toekenning van een scootermobiel kan aangegeven worden dat betrokkene voordien problemenhad bij verplaatsing in de directe woonomgeving, en daardoor problemen bij het bezoekenvan winkels, familie en kennissen enzovoort. Deze problemen zijn gecompenseerd door middelvan een persoonsgebonden budget waarmee betrokkene een scootermobiel kan aanschaffenwaarmee gedurende vijf jaar de verplaatsingen in de directe woon en leefomgeving gemaakt kunnenworden.Is er geen sprake van aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek, bestaat er om eenandere reden geen medische noodzaak voor het verstrekken van de aangevraagde voorzieningof de aangevraagde hulp bij het huishouden, ook dan moet op grond van artikel 26, lid 1 van deWMO gemotiveerd moeten worden op welke wijze de genomen beschikking bijdraagt aan hetbehouden en het bevorderen van de zelfredzaamheid en de normale maatschappelijke participatievan betrokkene. Dit is uiteraard niet mogelijk op de wijze zoals bij een positieve beschikking isaangegeven. Bij een afwijzing moet men denken aan een formulering waarbij aangegeven wordtdat compensatie niet noodzakelijk of zelfs ongewenst is, omdat betrokkene zonder de gevraagdevoorzieningen ook in staat is zelfredzaamheid en/of maatschappelijke participatie te behouden ofte bevorderen.Enkele voorbeelden:Een aanvrager wil graag een rolstoel bij het verplaatsen in en om de woning en hulp bij het huishouden.Uit medisch onderzoek blijkt dat de diagnose fibromyalgie gesteld is door de huisarts endat er nog geen behandeling heeft plaatsgevonden. In deze situatie kan niet zonder meer toegekendworden, omdat daarbij het risico bestaat dat er geen behandeling plaats gaat vinden en erdus afhankelijkheid van zorg en voorzieningen ontstaat terwijl er dus nog behandelmogelijkhedenonbenut zijn. De medisch adviseur zal persoon naar de huisarts verwijzen met het advies behandelmogelijkhedente benutten. Hangende die behandelmogelijkheden wordt geen rolstoel nochhulp bij het huishouden toegekend. Mocht persoon in behandeling gaan, bijvoorbeeld bij een revalidatiecentrum,dan zal hooguit in overleg met de behandelaren besloten worden tot een beperkteof tijdelijke inzet van een rolstoel of hulp bij het huishouden, voor zover deze inzet de behandelingniet in de weg staat.De motivering wordt dan:Door u is een rolstoel en hulp bij het huishouden aangevraagd. Uit medisch onderzoek is geblekendat er nog behandelingsmogelijkheden zijn. Als wij u nu een rolstoel ter beschikking zoudenstellen bestaat de mogelijkheid dat u door gebruikmaking van de rolstoel behandelmogelijkhedenin de weg staat. Het doel van de WMO is niet aanvragers afhankelijk te maken van voorzieningen,maar te compenseren als duidelijk is dat er geen verbetering mogelijk is. Daarom kennen wij u opdit moment geen rolstoel noch hulp bij het huishouden toe. Mocht uit uw behandeling in overlegmet uw behandelaars blijken dat verstrekking past in uw behandeling, dan kunt u opnieuw contactmet ons opnemen, onder overlegging van een verklaring van uw behandelaars.In de verordening is in artikel 34 opgenomen dat men verplicht is om wijzigingen in de situatie temelden:Degene aan wie krachtens deze verordening een voorziening is verstrekt, is verplicht aan hetcollege mededeling te doen van feiten en omstandigheden, waarvan redelijkerwijs duidelijk moetzijn dat deze van invloed kunnen zijn op het recht op een voorziening.Ondanks dat deze regel in de verordening staat, is het van belang deze voorwaarde ook in debeschikking of in een bijlage bij de beschikking op te nemen, zodat bij elke toekenning de aanvragerhierop weer attent wordt gemaakt.Lijst van afkortingen1WMO Wet maatschappelijke ondersteuningWVG Wet voorzieningen gehandicaptenAWBZ Algemene Wet Bijzondere ZiektekostenAwb Algemene wet bestuursrechtUWV Uitvoeringsinstituut werknemers verzekeringenWAO Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekeringWIA Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogenWaz Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigenWajong Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicaptenZW ZiektewetAOV Algemeen openbaar vervoerCVV Collectief vraagafhankelijk vervoerAAW Algemene arbeidsongeschiktheidswetBza Besluit zorgaanspraken AWBZICF International Classification of Functioning, Disability and Health CompilatiePGB Persoonsgebonden butgetPV Persoonlijke verzorgingHV Huishoudelijke verzorgingZN Zorgverzekeraars NederlandVNG Vereniging Nederlandse GemeentenVWS Ministerie van Volksgezondheid, welzijn en sportCOPD Chronic Obstructive Pulmonary DiseasesCAK Centraal Administratie KantoorCIZ Centrum Indicatiestelling ZorgCARA Chronische Aspecifieke Respiratoire AandoeningenADL Algemene dagelijkse levensverrichtingenPvE Programma van EisenBNA Bond Nederlandse architecten