CVDR141209_1Verzamelverordening WWB, Ioaw,Ioaz en Bbz 2012nlregelingOisterwijk2018-01-30OisterwijkNieuwsklok 28-12-2011Verzamelverordening WWB, Ioaw,Ioaz en Bbz 2012elverordening WWB, Ioaw,Ioaz en Bbz 2012OnbekendBeleidsaanbeveling subsidiëring arbeidsplaatsen in het kader van re-integratie werkzoekendengemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2011-12-22De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2012-01-012013-01-14OnbekendOnbekendGeenVerzamelverordening WWB, Ioaw,Ioaz en Bbz 20121.Algemene bepalingenVerzamelverordening WWB, Ioaw, Ioaz en Bbz 2012Bij de inwerkingtreding van de eerste versie van deze regeling zijn de Afstemmingsverordening WWB, Maatregelverordening IOAW/IOAZ 2010,
Toeslagen verordening WWB 2011, verordening re-integratie Wet werk en
bijstand 2009, handhavingsverordening 2010, toeslagenverordening WIJ,
verordening afstemming WIJ, verordening werkleeraanbod WIJ,
vervallen1:definities
In deze verordening wordt verstaan onder:
de wet: Wet werk en bijstand (WWB)
met inbegrip van het Besluit bijstandverlening
zelfstandigen 2004 (Bbz 2004), IOAW en IOAZ
algemene bijstand: de bijstand
bedoeld in artikel 5, onderdeel b, van de wet;
bijstandsnorm: de bijstand bedoeld in
artikel 5, onderdeel c, van de wet.
bijzondere bijstand: de bijstand
bedoeld in artikel 5, onderdeel d, van de wet;
gezinsbijstand:De totale
bijstand zoals deze aan de gezinsleden gezamenlijk wordt
toegekend ongeacht de verdeling van de betaling over de
gezinsleden apart.
grondslag: de uitkeringsnorm zoals
bedoeld in artikel 5 IOAW en artikel 5 IOAZ.
belanghebbende: de alleenstaande,
alleenstaande ouder of het gezin die recht heeft /
hebben op een uitkering dan wel een voorziening in het
kader van de wet.
uitkering: in de context van deze
verordening wordt onder uitkering verstaan de
bijstandsuitkering of de grondslag IOAW / IOAZ.
arbeidsverplichting: het naar
vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen en te aanvaarden, waaronder begrepen
registratie als werkzoekende bij het UWV Werkbedrijf en
waarbij geen gebruik wordt gemaakt van een voorziening
gericht op het verkrijgen van arbeid;
re-integratieverplichting: de
verplichting om gebruik te maken van een voorziening
gericht op inschakeling in of het verkleinen van de
afstand tot de arbeid waaronder begrepen sociale
activering; het meewerken aan een onderzoek naar de
mogelijkheden tot arbeidsinschakeling en/ of de
geschiktheid voor scholing/ opleiding
Inlichtingenverplichting: de
verplichtingom op verzoek of onverwijld uit
eigen beweging mededeling te doen van alle feiten en
omstandigheden waarvan redelijkerwijs duidelijk is dat
deze van invloed kunnen zijn op de arbeidsinschakeling
of het recht op bijstand;
medewerkingsverplichting: de
verplichting ommee te werken aan de
noodzakelijk geachte voorziening, aan een onderzoek naar
het recht op uitkering, waaronder mogelijk een
huisbezoek als ook naar de voortgang van het
re-integratietraject onderdeel van uitmaken.
benadelingsbedrag: het bedrag dat als
gevolg van het niet of niet behoorlijk nakomen van een
inlichtingenverplichting ten onrechte is verleend als
uitkering op grond van de wet .
recidive: het zich binnen twaalf
maanden na bekendmaking van een besluit waarbij een
maatregel is opgelegd, opnieuw schuldig maken aan
eenzelfde of hiermee vergelijkbare gedraging.
maatregel: het verlagen van de
bijstand of grondslag op grond van artikel 18 tweede lid
van de WWB resp. 20 lid 2 IOAW/ IOAZ.
zeer ernstig misdragen: hieronder
valt, maar niet uitsluitend agressief gedrag, verbale of
fysieke bedreigen of vernielingen aan eigendommen van de
gemeente, het UWV, de medewerker of het ingeschakelde
re-integratie- of diagnosebedrijf, rechtstreeks verband
houdende met de uitvoering van de WWB, IOAW/ IOAZ of
Bbz.
waarschuwing: het officiële besluit
waarin afgezien wordt van het opleggen van een
maatregel, maar wel wordt bevestigd dat er sprake is van
maatregelwaardig gedrag.
voorziening: een door het college
noodzakelijk geachte voorziening gericht op inschakeling
in de arbeid of zelfstandige maatschappelijke
participatie waaronder begrepen een onderzoek naar de
belastbaarheid en de noodzaak tot inzet van
loondispensatie
de doelgroep: personen aan wie op
grond van artikel 7 eerste lid onder a van de wet, of op
grond van artikel 34 van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers (IOAW), of op grond van artikel 34 van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ) door de
gemeente ondersteuning kan worden geboden;
participatie: het naar vermogen
meedoen in de samenleving door het verrichten van
betaald regulier of gesubsidieerd werk en als dit nog
niet mogelijk is door sociale activering.
sociale activering: het verrichten
van maatschappelijk zinvolle activiteiten gericht op
(uiteindelijk) inschakeling in de betaalde arbeid of op
maatschappelijke participatie als betaalde arbeid (nog)
niet mogelijk is.
loondispensatie: de toestemming die
het college geeft aan een werkgever om een werknemer met
een arbeidshandicap minder dan het wettelijk minimumloon
te betalen. Naast het loon ontvangt de werknemer dan een
aanvullende uitkering van de gemeente.
mantelzorg: langdurige zorg voor meer
dan 10 uur per week die niet in het kader van een
hulpverlenend beroep wordt gegeven aan een
hulpbehoevende door één of meerdere leden van diens
directe omgeving, waarbij de zorgverlening direct
voortvloeit uit de sociale relatie en die de
gebruikelijke zorg van huisgenoten voor elkaar
overstijgt.
trajectplan: de met een
belanghebbende gemaakte en vastgelegde afspraken over de
planmatige inzet van een of meer voorzieningen;
plan van aanpak: de met een jongere
tot 27 jaar gemaakte en vastgelegde afspraken over de
planmatige inzet van een of meer voorzieningen
nazorg: een voorziening gericht op
het voorkomen van terugval in de uitkering gedurende de
eerste 6 maanden na uitstroom uit de bijstand.
tegenprestatie: onbeloonde
maatschappelijk nuttige activiteiten die worden verricht
naast of in aanvulling op reguliere arbeid en die niet
leiden tot verdringing op de arbeidsmarkt, zoals bedoeld
in artikel 9 lid 1 sub c WW. De werkzaamheden hoeven
niet te leiden tot het versterken van het
arbeidsperspectief maar zijn bedoeld als tegenprestatie
voor de ontvangen uitkering;
wachttijd: de wachttijd zoals genoemd
in artikel 3, lid 5 van deze verordening.
duurzame arbeidsinschakeling:
algemeen geaccepteerde arbeid die over een periode van
ten minste zes maanden wordt verricht en waar geen
voorziening aan verbonden is in de vorm van
loonkostensubsidie of loondispensatie.
UWV-Werkbedrijf: onderdeel van het
Uitvoerings Instituut Werknemersverzekeringen waarin de
activiteiten van het Centrum voor Werk en Inkomen en de
re-integratieactiviteiten van het UWV zijn
gebundeld;
Voor zover niet anders is bepaald worden begrippen in deze
verordening gebruikt in dezelfde betekenis als in de wet.
2.Re-integratie2:Opdracht en taak van het college.
Het college biedt personen behorend tot de doelgroep, die dit
naar het oordeel van het college nodig hebben, ondersteuning bij
arbeidsinschakeling of een voorziening gericht op
arbeidsinschakeling, op (economisch zelfstandige)
participatie.
Het college zorgt voor een aanbod aan voorzieningen.
Het college stemt de ondersteuning tot inschakeling in de arbeid
en het bepalen en aanbieden van noodzakelijke voorzieningen af
op de kortste weg naar duurzame arbeidsinschakeling en houdt
hierbij rekening met de mogelijkheden en omstandigheden van de
persoon.
In afwijking van lid 2 en 3 kan het college besluiten een
tegenprestatie te vragen voor de verstrekte uitkering zonder dat hier de aansluiting op de arbeidsmarkt
bij betrokken is. Het college werkt de criteria voor het vragen van de tegenprestatie uit in
de beleidsregels.
Het college werkt bij de uitvoering van de re-integratie samen
met het UWV-Werkbedrijf.
Het college kan voor het uitvoeren van zijn zorgplicht tot
inschakeling in de arbeid afspraken maken met derden, waaronder het UWV, werkgevers en
re-integratiebedrijven.
Het college legt het aanbod van een voorziening aan een persoon uit de
doelgroep vast in een beschikking danwel een trajectplan of plan van aanpak als bijlage
bij een beschikking.
Het college bevordert de beschikbaarheid en de inzet van flankerende
voorzieningen die belemmeringen voor arbeidsinschakeling kunnen opheffen.
Het college stelt bij het ondersteunen en/of het bepalen en aanbieden
van voorzieningen prioriteiten in verband met de financiële mogelijkheden en
maatschappelijke, economische en conjuncturele ontwikkelingen.
3:aanspraak1.Het college biedt ondersteuning krachtens deze verordening aan de
persoon die behoort tot de doelgroep en die dit naar het oordeel van
het college nodig heeft bij de arbeidsinschakeling of (economisch
zelfstandige) maatschappelijke participatie. 2.Deze ondersteuning kan bestaan uit: a. een door het college
noodzakelijk geachte voorziening waaronder ook loondispensatie toe
te kennen aan de werkgever; b. een contactpersoon in relatie tot de
uitkering en de ondersteuning gericht op arbeidsinschakeling; c.
nazorg.3.De belanghebbende die behoort tot de doelgroep heeft geen aanspraak
op ondersteuning voor zover deze een beroep kan doen op een
voorliggende voorziening die voldoende bijdraagt aan de
arbeidsinschakeling of maatschappelijke participatie.4.Een niet-uitkeringsgerechtigde heeft geen aanspraak op ondersteuning
krachtens deze verordening indien:
Het gezinsinkomen hoger is dan 110% van de toepasselijke
bijstandsnorm of het vermogen hoger dan het maximaal vrij te
laten vermogen conform de WWB,
hij / zij betaalde arbeid verricht gedurende meer dan 12 uur
per week, of
hij / zij niet bereid is om gedurende tenminste 12 uur per
week algemeen geaccepteerde arbeid te verrichten.
5.Jongeren tot 27 jaar krijgen de eerste vier weken na melding
(zoektijd) geen enkele ondersteuning gericht op re-integratie tenzij er sprake is van een
WW uitkering. De laatste vier weken WW gelden dan als zoektijd. Hierna kan in
beginsel pas een voorziening worden ingezet als gebleken is dat er voldoende
inspanning geleverd is om werk te vinden of terug te keren naar school en dit geen resultaat
heeft opgeleverd en het college heeft vastgesteld dat er een noodzaak bestaat tot het
inzetten van een voorziening.4:plichten deelnemerDe volgende verplichtingen gelden in beginsel voor alle meerderjarige
gezinsleden jonger dan 65 jaar die betrokken zijn binnen de
gezinsbijstand: 1. arbeids-/sollicitatieverplichting en plicht tot
tegenprestatie: Verplichting om:
zich te registreren als werkzoekende bij het UWV-Werkbedrijf;
naar vermogen algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen, deze
te aanvaarden en ook te behouden;
naar vermogen door het college opgedragen maatschappelijk
nuttige werkzaamheden uit te voeren die worden verricht naast of
in aanvulling op reguliere arbeid en die niet leiden tot
verdringing op de arbeidsmarkt.
re-integratieverplichting:
Verplichting om:
gebruik te maken van een aangeboden voorziening waaronder
begrepen een cursus Nederlandse taal als dit naar het oordeel
van het college noodzakelijk is.
naar vermogen mee te werken aan de voorziening als ook aan een
onderzoek en/of medische keuring naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling dan wel naar de inhoud, passendheid,
voortgang en uitvoering van een voorziening, het aanvragen van
de indicatie voor de Wet sociale werkvoorziening en flankerende
voorzieningen.
medewerkingverplichting:
Verplichting om:
mee te werken aan het ingezette re-integratietraject
aan het onderzoek naar de voortgang hiervan
mee te werken aan een onderzoek naar het recht op uitkering,
waaronder mogelijk een huisbezoek.
inlichtingenverplichting:
Verplichting om op verzoek of onverwijld uit eigen beweging mededeling
te doen aan het college van alle feiten en omstandigheden die van belang kunnen zijn
voor de aanspraak op ondersteuning of voorziening.
De verplichtingen bedoeld in de leden 1 en 2 zijn niet van
toepassing op de persoon:
die blijkens een indicatiebeschikking of herindicatiebeschikking
tot de doelgroep behoort van de WSW; of
die recht heeft op een arbeidsongeschikheidsuitkering op grond
van de Wet werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten
5.Criteria ontheffen arbeids- en/of re-integratieplicht1.Het college verleent tijdelijk --geheel of gedeeltelijk-- ontheffing
van de arbeids- en/of re-integratieverplichting met in achtneming
van het bepaalde in artikel 9, lid 2, 4, 5 en 6, art 9a van de WWB
dan wel artikel 37a van de IOAW/IOAZ.2.De ontheffing is altijd individueel en wordt nooit voor het gezin
als geheel gegeven.3.Het college stelt, zo nodig in overleg met een externe deskundige,
de duur van een ontheffing vast. 4.De ontheffing wordt schriftelijk gegeven onder vermelding van de
duur en reden van ontheffing.5.Het college besluit tijdig voor afloop van een verleende ontheffing
tot het al dan niet verlengen ervan.6.Aan een alleenstaande ouder met een ten laste komend kind jonger dan
vijf jaar wordt, op diens verzoek, een ontheffing verleend van de
arbeidsverplichting voor de duur van maximaal vijf jaar conform
artikel 9a WWB. De re-integratieverplichting geldt wel. Het college
legt in beleidsregels vast welke voorzieningen aangeboden kunnen
worden. 6:Voorzieningen ten behoeve van de belanghebbendeHet college kan een persoon behorende tot de doelgroep:
laten bemiddelen naar algemeen geaccepteerde arbeid,
begeleiden bij het zoeken naar en verwerven van arbeid waaronder
ook begrepen het verstrekken van loonkostensubsidie en
loondispensatie,
ondersteunen bij het wegnemen van belemmeringen voor de
arbeidsinschakeling
verwijzen naar en ondersteunen bij deelname aan maatschappelijke
participatie in de vorm van sociale activering of het laten
verrichten van een tegenprestatie.
Het college stemt de ondersteuning en voorzieningen af op het
vergroten van de zelfredzaamheid van belanghebbenden via de
kortste weg naar duurzaam regulier werk. Als betaald werk nog
niet mogelijk is kan tijdelijk werken met behoud van uitkering
worden toegestaan of via loonkostensubsidie of loondispensatie.
Indien het college dit noodzakelijk acht kan besloten worden tot
het laten werken met behoud van uitkering zonder dat dit
afgestemd is op de kortste weg naar duurzame arbeid, indien dit
gericht is op het leveren van een maatschappelijke nuttige
tegenprestatie voor de verleende uitkering.
In beleidsregels geeft het college verdere uitwerking aan de
aard van de voorzieningen. Hierbij worden in elk geval de
doelgroep, de soort voorziening, de duur van de voorziening, het
doel van de voorziening en de verplichtingen van de deelnemers
betrokken.
7:voorzieningen ten behoeve van werkgevers1.Het college kan een subsidie verstrekken aan werkgevers, die een
arbeidsovereenkomst sluiten met een belanghebbende die behoort tot
de doelgroep. 2.Het college kan aan een werkgever dan wel een werknemer een
uitstroompremie toekennen wanneer sprake is van uitstroom naar een
regulier gefinancierde arbeidsplaats.3.Het college stelt ten aanzien van de verstrekking van
loonkostensubsidie en uitstroompremie beleidsregels vast voor wat
betreft de hoogte en duur van de loonkostensubsidie en premie en de
voorwaarden waaronder de loonkostensubsidie en premie wordt
verstrekt. 4.Aan de werkgever van een werknemer die vanwege een arbeidshandicap
een verminderde loonwaarde heeft kan het college toestemming geven
een lager loon dan het wettelijk minimumloon te betalen. De
voorwaarden voor deze toestemming legt het college vast in de
beleidsregels alsook de wijze waarop de loonwaarde wordt
berekend.8:handhaven participatie en beëindigen ondersteuning1Bij het niet of niet tijdig nakomen van de verplichtingen gericht op
participatie geeft het college uitvoering aan de regels m.b.t. het
verlagen van een WWB, IOAW, IOAZ uitkering, zoals opgenomen in
paragraaf 3 van deze verordening.2Het college kan de ondersteuning of voorziening van een ANW-er of
Nug-er beëindigen als deze: a.de arbeids-, re-integratieverplichting en/ of
medewerkingsverplichting bij voortduring niet of niet tijdig nakomt;b.niet meer tot de doelgroep behoort;c.een andere voorziening wordt aangeboden;d.als een persoon die deelneemt aan een voorziening inkomsten heeft,
die naar oordeel van het college betekenen dat hij in staat is zonder
voorziening een plaats te vinden of te behouden op de arbeidsmarkt.3Het college kan besluiten enige tijd geen (nieuwe) voorziening aan
te bieden als een eerdere voorziening (voortijdig) is
beëindigd.9:premie en bijdrage participatie(plaats)1.Een uitkeringsgerechtigde die onbeloonde additionele werkzaamheden
verricht ontvangt conform artikel 10a, zesde lid van de WWB een
premie.2.De duur van de participatieplaats is minimaal zes maanden en
maximaal twee jaar. Ieder jaar wordt opnieuw beoordeeld of de
participatieplaats de meest geschikte voorziening is.3.Als de belanghebbende meer dan zes maanden additionele onbetaalde
werkzaamheden heeft verricht wordt van degene in opdracht van wie
hij deze werkzaamheden uitvoert een halfjaarlijkse bijdrage
gevraagd.4.Het college stelt nadere regels ten aanzien van de
participatieplaats, de hoogte van de premie en van de vergoeding
zoals bedoeld in lid 3 en de voorwaarden en de verplichtingen die
aan de participatieplaats en de premie zijn verbonden.3Maatregelen / Afstemming3.1algemene bepalingen10.Het opleggen van een maatregelAls de belanghebbende naar het oordeel van het college tekortschietend
besef van verantwoordelijkheid betoont voor de voorziening in het
bestaan dan wel de verplichtingen genoemd in deze verordening en/of de
wet niet of onvoldoende nakomt, waaronder begrepen het zich jegens het
college, hun ambtenaren, medewerkers van het Werkplein of ingeschakeld
re-integratie of diagnosebedrijf zeer ernstig misdragen, wordt
overeenkomstig deze verordening een maatregel opgelegd.
Een maatregel wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de
mate waarin de belanghebbende of (de leden van) het gezin de
gedraging kan worden verweten en de omstandigheden waarin hij
verkeert.
Van het opleggen van een maatregel kan worden afgezien en kan er
worden volstaan met het geven van een schriftelijke waarschuwing
in die situaties zoals vermeld in artikel 13 van deze
verordening.
11.De berekeningsgrondslag van de maatregel1.De maatregel wordt toegepast op de bijstandsnorm zoals bedoeld in de
WWB of de grondslag als bedoeld in de IOAW en IOAZ. 2.Deze maatregel bestaat uit een percentage van de bijstandsnorm of
grondslag dan wel uit een percentage van het benadelingsbedrag,
zoals opgenomen in deze verordening.3.In afwijking van het eerste lid kan de verlaging ook worden
toegepast op de bijzondere bijstand indien: a.aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met toepassing
van artikel 12 (onderhoudsplicht ouders) van de wet; b.de verwijtbare gedraging van belanghebbende, in relatie tot het
recht op bijzondere bijstand, daartoe aanleiding geeft. c.het betreft bijzondere bijstand voor woonkosten en premie voor
arbeidsongeschiktheid- verzekering aan zelfstandigen die een uitkering voor
levensonderhoud (hebben) ontvangen krachtens de Bbz of IOAZ.4.Onverminderd het bepaalde in de vorige leden kan afstemming
plaatsvinden door de bijstand bij een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
voor de voorziening in de kosten van het bestaan te verstrekken als geldlening op basis van
artikel 48 tweede lid onder b van de WWB. 12.Ingangsdatum en tijdvak
Tenzij in deze verordening anders is bepaald, gaat de maatregel
in op de eerste dag van de kalendermaand die volgt op de datum
waarop het besluit tot het opleggen van de maatregel aan de
belanghebbende is bekendgemaakt. Daarbij wordt uitgegaan van de
voor die maand geldende bijstandsnorm of grondslag.
In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met
terugwerkende kracht worden opgelegd als er sprake is van een
besluit op aanvraag of als er sprake is van een schending van de
inlichtingenplicht, voor zover de uitkering nog niet is
uitbetaald. In deze situatie werkt het verlagen van de uitkering
terug tot de datum van aanvraag dan wel de datum waarop het
verzuim betrekking heeft.
In afwijking van het eerste lid kan, voor zover het
zelfstandigen betreft die een uitkering voor levensonderhoud
hebben ontvangen in de vorm van een geldlening op grond van de
Bbz, de maatregel met terugwerkende kracht worden betrokken bij
de definitieve vaststelling van die bijstand.
De uitkering wordt verlaagd voor de duur van één maand, tenzij
sprake is van:
samenloop van verschillende gedragingen die het niet nakomen van
verplichtingen
inhouden. Hierbij wordt de hoogte en duur van de maatregel vastgesteld
op de gedraging met de hoogste maatregel;b.wanneer sprake is van recidive wordt in beginsel de duur van de
maatregel verdubbeld tenzij in deze verordening anders is bepaald. Met een
besluit waarmee een maatregel is opgelegd wordt gelijkgesteld het besluit om daarvan af
te zien op grond van dringende redenen dan wel het geven van een waarschuwing op
grond van deze verordening;c.verwijtbaar gedrag waarvoor in deze verordening een afwijkende duur is
vastgesteld.13.Afzien van het opleggen van een maatregel1.Het college ziet af van het opleggen van een maatregel indien:-elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of-door het niet (volledig) nakomen van de inlichtingen- of
medewerkingsverplichting een reeds eerder toegekende uitkering is of
wordt beëindigd (omdat het recht op uitkering niet langer kan worden
vastgesteld) en er geen sprake is van financiële benadeling.2.Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel indien het
daarvoor dringende redenen aanwezig acht.3.Indien het college afziet van het opleggen van een maatregel op
grond van dringende redenen, wordt aan de belanghebbende daarvan
schriftelijk mededeling gedaan.4.De maatregel wegens schending van de inlichtingenplicht wordt niet
opgelegd zolang de gedraging wordt onderzocht door het Openbaar
Ministerie en blijft definitief achterwege indien ter zake
strafvervolging is ingesteld en het onderzoek ter rechtszitting een
aanvang heeft genomen, of het recht tot strafvervolging is vervallen
ingevolge artikel 74 van het Wetboek van strafrecht.14.Horen van de belanghebbende(n)Voordat de uitkering wordt verlaagd, wordt de belanghebbende in de
gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen, maar niet
als:a.de belanghebbende zijn zienswijze al eerder kenbaar heeft gemaakt en
er geen sprake is van nieuwe feiten of omstandigheden; of
binnen de gestelde termijn niet is voldaan aan de
inlichtingenverplichting; of
het horen niet nodig is voor het vaststellen van de ernst van de
gedraging of de mate van
verwijtbaarheid; ofd.in andere situaties waar dit naar de mening van het college niet
noodzakelijk is.15.BesluitIn het besluit tot het opleggen van de maatregel of de waarschuwing
wordt in ieder geval vermeld: de reden van de maatregel, de eventuele
duur en hoogte van de verlaging als ook de afweging van de individuele
belangen zoals bedoeld in deze verordening.3.2rechtmatigheid16.Niet nakomen van de inlichtingenverplichting1.Bij het niet, niet tijdig of niet volledig voldoen aan de
inlichtingenverplichting op grond van de WWB, IOAW, IOAZ of Bbz, waardoor ten onrechte of tot een te hoog
bedrag uitkering is verleend, wordt onder handhaving van het bepaalde in het tweede lid,
de WWB- IOAW-, of IOAZ uitkering verlaagd met een percentage van de uitkering,
afhankelijk van de hoogte van het benadelingbedrag, zoals bepaald in lid 2 van dit artikel.
De hoogte van de maatregel bedraagt gedurende één maand:
bij een benadelingsbedrag tot € 2000 20% van de uitkering
b.bij een benadelingsbedrag van € 2000 tot € 4000 40% van de
uitkeringc.bij een benadelingsbedrag van € 4000 tot € 8000 60% van de
uitkeringd.bij een benadelingsbedrag van € 8000 tot € 10.000 100% van de
uitkering3.Indien uit de houding en gedragingen van de belanghebbende
ondubbelzinnig opzettelijk misbruik of oneigenlijk gebruik van de uitkering blijkt wordt de duur
van de maatregel zoals genoemd in lid 2 verdubbeld.4.Indien het niet, niet tijdig, of niet behoorlijk nakomen van de
inlichtingenplicht op grond van de WWB, IOAW, IOAZ of Bbz niet heeft geleid tot het ten onrechte of tot
een te hoog bedrag verstrekken van bijstand kan worden volstaan met het opleggen
van een waarschuwing. Als binnen de periode van één jaar wederom de
inlichtingenplicht wordt geschonden zonder financiële benadeling, dan kan een maatregel van 10%
worden opgelegd.17.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1.Indien een belanghebbende een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan heeft betoond,
niet zijnde de gedragingen zoals genoemd in lid 4 en lid 6 van dit
artikel, dan wordt een maatregel opgelegd die wordt afgestemd op de
hoogte van het benadelingsbedrag.2.De maatregel wordt op de volgende wijze vastgesteld:10% van het benadelingbedrag als dit lager is dan € 4.000 en 20% van het
benadelingbedrag als dit hoger is dan € 4.000. 3.Indien geen benadelingsbedrag kan worden vastgesteld bedraagt de
maatregel 20% van de uitkering gedurende één maand.4.Bij het versneld interen van vermogen of het hebben gedaan van een
schenking waarmee rekening zou zijn gehouden bij het verlenen van de
bijstand, kan voor de duur van het eerder dan wel langer
bijstandsafhankelijk zijn een maatregel worden opgelegd van 100%. Deze
maatregel geldt alleen voor de WWB.5.Als toepassing van het vorige lid leidt tot onbillijkheden wordt
toepassing gegeven aan het bepaalde in artikel 48 tweede lid onder b van
de WWB en wordt de uitkering verstrekt in de vorm van een geldlening
voor de duur van het eerder dan wel langer bijstandsafhankelijk
zijn.6.Bij het verwijtbaar geen of geen volledig recht op een uitkering
sociale verzekering of daarmee gelijk te stellen buitenlandse of private
aanspraken dan wel bij het verliezen van een dergelijk recht door eigen
toedoen wordt een maatregel opgelegd van 100% gedurende 1 maand.3.3rechtmatigheid/ doelmatigheid.18.Zeer ernstig misdragen1.Bij het zich jegens het college, hun ambtenaren, medewerkers van het
Werkplein of ingeschakeld re-integratie of diagnosebedrijf, zeer ernstig misdragen
met betrekking tot het uitvoeren van de WWB of IOAW, een re-integratievoorziening
inbegrepen, treedt het agressieprotocol in werking. Dit houdt in: a. dat een aanvraag voor een
WWB- of IOAW uitkering buiten behandeling wordt gelaten en; b. dat een al toegekende WWB of IOAW uitkering wordt beëindigd per
datum van misdraging, omdat het recht op WWB of IOAW niet (langer) vastgesteld
kan worden. Eerst na het doorlopen van de procedures uit het agressieprotocol
(afkoelperiode, ordegesprek, justitiële aangifte en dergelijke) kan sprake zijn van het
afhandelen van de aanvraag dan wel het herstellen van de uitkering.2.Bij een herstel of toekenning van de uitkering per datum van de
ernstige misdraging2. wordt de Wwb of, IOAW uitkering verlaagd met 100% gedurende 1 maand
of 50% voor 2. de duur van 2 maanden.3.4schending Arbeids- en/of re-integratieverplichting
doelmatigheid.19.Geen of onvoldoende meewerken aan het verkrijgen of behouden van
algemeen geaccepteerde arbeid1.Er wordt een maatregel opgelegd van 100% voor de duur van 1 maand in
de volgende situaties:a.het niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid conform de
WWB;b.het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde
arbeid;c.het weigeren van een passend re-integratie aanbod;d.het niet naar vermogen meewerken aan het verrichten van de
tegenprestatie;e.het niet aantoonbaar trachten arbeid of passend onderwijs te vinden
en te aanvaarden gedurende de wachttijd van 4 weken voor jongeren
tot 27 jaar;f.het door een persoon, jonger dan 27 jaar, niet meewerken aan het
opstellen, uitvoeren of evalueren van een plan van aanpak2.Het college kan op basis van individuele omstandigheden besluiten om
in afwijking van lid 1 van deze bepaling de maatregel te effectueren
door gedurende 2 maanden de uitkering met 50% te verlagen.3.Er wordt een maatregel opgelegd van 50% voor de duur van 1 maand in
de volgende situaties:a.het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen;b.het niet naar vermogen meewerken aan een passende
re-integratievoorziening waaronder begrepen het deelnemen aan
taalverwervingslessen voor mensen die onvoldoende de Nederlandse
taal beheersen;c.het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar de
mogelijkheden tot arbeidsinschakeling of re-integratie;d.het niet voldoen aan de aan de ontheffing verbonden
re-integratieverplichtingen die een alleenstaande ouder heeft indien
hem op grond van artikel 9a WWB 2012 een ontheffing van de
arbeidsplicht is verleend;e.bij andere gedragingen die de inschakeling in arbeid
belemmeren.4.Er wordt een maatregel opgelegd van 5% voor de duur van 1 maand in
de volgende situatie:a.het zich niet (tijdig) laten registreren als werkzoekende bij het
UWV Werkbedrijf of het niet (tijdig) laten verlengen van deze
registratie.5.De duur van de maatregel als bedoeld in de leden 1 t/m 4 wordt
verdubbeld indien er sprake is van recidive. Met het besluit waarmee
een maatregel wordt opgelegd is gelijkgesteld het besluit om daarvan
af te zien op grond van dringende redenen of tot het geven van een
waarschuwing.6.Conform artikel 13 lid 2 sub d WWB wordt de jongere tot 27 jaar van
rechtswege uitgesloten van het recht op bijstand als uit diens
houding en gedragingen ondubbelzinnig blijkt dat hij de
verplichtingen, bedoeld in artikel 9, eerste lid resp. artikel 55
WWB niet wil nakomen. 7.Van het opleggen van een maatregel kan worden afgezien en worden
volstaan met het geven van een schriftelijke waarschuwing, bij
gedragingen zoals bedoeld in lid 3 en 5 van deze bepaling, tenzij
deze gedraging plaatsvindt binnen een periode van 1 jaar te rekenen
vanaf de datum waarop eerder aan belanghebbende (of diens
gezinsleden) een schriftelijke waarschuwing is gegeven. 4.Bestrijden misbruik en oneigenlijk gebruik20.Hoogwaardig handhaven.1.Het voorkomen en bestrijden van uitkeringsfraude dan wel van
misbruik en oneigenlijk gebruik van de WWB, IOAW, IOAZ of Bbz, is
ingericht naar het landelijk model voor hoogwaardig handhaven.2.Het college stelt regels met betrekking tot hoogwaardig handhaven
waarbij tenminste wordt aangegeven hoe wordt geregeld:a.de voorlichting over de regelgeving alsmede de daaraan verbonden
gevolgen bij misbruik en oneigenlijk gebruik;b.de wijze van verificatie van gegevens en van informatie uitwisseling
met derden;c.de wijze waarop en frequentie waarin periodieke controles worden
uitgevoerd;d.de wijze waarop fraude wordt opgespoord en afgehandeld.21.ControleHet college doet onderzoek naar de rechtmatigheid van de uitkering en
kan daarbij gebruikmaken van een heronderzoeksplan, huisbezoeken,
risicoprofielen, bestandsvergelijkingen en de samenloopsignalen die
daaruit voortkomen. Het college onderzoekt daarnaast overige signalen en
tips die relevant zijn voor het recht op bijstand.22.Verlaging van de uitkeringIndien belanghebbende onjuiste, onvolledige of in het geheel geen
inlichtingen verstrekt die van belang zijn of kunnen zijn voor de
hoogte, de duur of de voortzetting van de bijstand, verlaagt het college
de bijstand, conform hetgeen hierover is bepaald in paragraaf 3 van deze
verordening, onverminderd de mogelijkheid tot terugvordering van de
eventueel ten onrechte ontvangen bijstand.23.Aangifte bij het Openbaar MinisterieIndien een gedraging van belanghebbende als bedoeld in artikel 22 leidt
tot benadeling van de gemeente, doet het College, onverminderd de
mogelijkheid de bijstand te verlagen en de ten onrechte ontvangen
bijstand terug te vorderen, aangifte bij het Openbaar Ministerie, in
overeenstemming met de door het Openbaar Ministerie op dit punt
gehanteerde uitgangspunten.24.Terugvorderen opgespoorde fraudebedragen.1.Het college vordert de ten onrechte of tot een te hoog bedrag
verleende bijstand, IOAW-, IOAZ- of Bbz-uitkering als gevolg van het niet nakomen van of handelen
in strijd met de inlichtingenverplichtingen volledig terug.
2.Het college stelt regels met betrekking tot herziening, terug-
en invordering waarbij 2. tenminste wordt geregeld:
op welke wijze gebruik wordt gemaakt van de wettelijke
bevoegdheid tot herziening, terugvordering en invordering van
verstrekte voorziening;
op welke wijze en wanneer er kan worden afgezien van het nemen
van een terugvorderingsbesluit;
op welke wijze er geheel of gedeeltelijk van terugvordering dan
wel van invordering kan worden afgezien;
met welke frequentie heronderzoeken plaats moeten vinden.
25.VerhaalHet college stelt regels op met betrekking tot verhaal waarin tenminste
wordt geregeld:
op welke wijze gebruik wordt gemaakt van de wettelijke
bevoegdheid tot verhaal;
wanneer en op welke wijze er wordt afgezien van het nemen van
een verhaalsbesluit cq.
het invorderen van te verhalen voorziening;c.met welke frequentie heronderzoeken plaats dienen te vinden.5.Toeslagen WWB5.1algemene bepalingen26.aanvullende definities voor deze paragraafIn deze paragraaf wordt verstaan onder:
normbedrag: het toepasselijke naar leefvorm vastgestelde bedrag
als bedoeld in artikel 20 en 21 van de wet.
gezinsnorm: het normbedrag dat conform de wet wordt toebedeeld
aan een huishouden dat bestaat uit 2 of meer meerderjarige
personen.
toeslag: het verhogen van het normbedrag voor alleenstaanden en
alleenstaande ouders met een percentage (ten hoogste
20%)van het normbedrag voor gezinnen.
verlagen: het verlagen van het normbedrag voor gezinnen met een
percentage (ten hoogste 20%) van het normbedrag voor
gezinnen.
onderhuurder de persoon die onderhuurt of op commerciële basis
een medebewoner is en wiens woonsituatie voldoet aan het
volgende: :
het te onderhuren/mede-te-bewonen deel van de woning is
zelfstandig geschikt voor bewoning,2.de prijs per maand is minstens gelijk aan 10%van het
normbedrag voor gezinnen en
de onderhuurder/medebewoner staat ingeschreven in de
basisadministratie van de gemeente op het onderhuuradres
hoofdbewoner: een belanghebbende die eigenaar of hoofdhuurder is
van woonruimte en die in de woonruimte hoofdverblijf heeft.
WSF-/WTOS-kind: een kind dat een basisbeurs ontvangt ingevolge
de Wet op de Studiefinanciering 2000 dan wel een tegemoetkoming
op grond van de Wet tegemoetkoming studiekosten.
zorgbehoevende: een belanghebbende die een indicatiestelling
heeft van meer dan 10 uren per week beroepsmatige hulp in het
kader van de Awbz en deze zorg ontvangt van één der
meerderjarige huisgenoten zonder dat hiervoor een pgb wordt
ontvangen. Onder beroepsmatige hulp wordt mede begrepen een
situatie waarin thuiszorg het alternatief is voor ambulante zorg
of dagverpleging in een zorg-/verpleeginstelling.
Woonkosten; Alle met wonen samenkomende kosten zoals huur,
hypotheek, energie, water, verzekeringen etc.
27:De rechtsgrondenDe rechtsgronden voor het verhogen of het verlagen van het normbedrag
zijn:a.het geheel of gedeeltelijk kunnen delen van de algemeen noodzakelijke
kosten van het bestaan met een of meer anderen;b.de woonsituatie;28:leeftijdsbegrenzingDe bepalingen van deze verordening gelden alleen voor belanghebbenden
van 21 jaar of ouder doch jonger dan 65 jaar. Voor gezinnen gelden de
bepalingen van deze verordening alleen indien er in het gezin twee of
meer gezinsleden van 21 jaar of ouder doch jonger dan 65 jaar zijn.29:Indeling categorieën1. Voor belanghebbenden aan wie bijstand kan worden verleend, geldt
een categorieaanduiding.2.De categorieën worden als volgt aangeduid:a.alleenstaande;b.alleenstaande ouder;c.gezin. 5.2CRITERIA VOOR HET VERHOGEN VAN DE BIJSTANDSNORM30:Toeslag alleenstaanden en alleenstaande ouders1.De norm wordt verhoogd met een toeslag als bedoeld in artikel 25,
eerste lid van de wet indien de alleenstaande van 23 jaar en ouder
en de alleenstaande ouder vanaf 21 jaar hogere algemeen
noodzakelijke kosten van het bestaan heeft dan waarin de
bijstandsnorm voorziet als gevolg van het niet of niet geheel kunnen
delen van deze kosten met een ander.2.De toeslag als bedoeld in het eerste lid bedraagt 20% van de
gezinsnorm voor de alleenstaande en alleenstaande ouder in wiens
woning geen ander zijn hoofdverblijf heeft.3.De toeslag als bedoeld in het eerste lid bedraagt 15% van de
gezinsnorm voor de alleenstaande en alleenstaande ouder als deze
onderhuurder of medebewoner is op commerciële basis en hij niet een
bloedverwant is in de eerste graad van de hoofdbewoner.4.De toeslag als bedoeld in het eerste lid bedraagt 10% van de
gezinsnorm voor de alleenstaande en alleenstaande ouder als deze
hoofdbewoner is van de woning en de woonkosten kan delen met een
inwonende, die geen bloedverwant is in de eerste graad en hij voor
die woning woonkosten verschuldigd is. Als de woning gedeeld wordt
met meer dan twee onderhuurders of medebewoners dan wordt de
hoofdbewoner gezien als beroepsmatig verhuurder en zal geen toeslag
worden toegekend. Huuropbrengsten die de toeslag van 20% van de
gehuwdennorm te boven gaan zullen als inkomen op de uitkering in
mindering worden gebracht.5.Er wordt geen toeslag toegekend indien een woning wordt bewoond
waarvoor totaal geen woonkosten verschuldigd zijn en een toeslag van 10% als er een woning wordt bewoond waarvoor
gedeeltelijke woonkosten verschuldigd zijn.6.Voor de toepassing van dit artikel worden:
gehuwden aangemerkt als één inwonende;
de verzorgingsbehoevende die door belanghebbende wordt
verzorgd niet aangemerkt als een persoon met wie kosten
kunnen worden gedeeld.
31:Afwijkende toeslag bij alleenstaande van 21 of 22 jaar
Een alleenstaande van 21 jaar heeft geen recht op een
toeslag.
Een alleenstaande van 22 jaar heeft, onverminderd het bepaalde
in artikel 34, recht op
een toeslag van 5%in de hierna genoemde gevallen als hij:
alleen een woning bewoont en hij voor die woning woonkosten
verschuldigd is;
onderhuurder is op commerciële basis en hij niet is een
bloedverwant in de eerste graad van de hoofdbewoner.
5.3CRITERIA VOOR HET VERLAGEN VAN DE BIJSTANDSNORM OF DE TOESLAG32:Verlagen bijstandsnorm gezinnen1. De verlaging als bedoeld in artikel 26 van de wet vindt plaats indien
het gezin lagere algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan heeft dan waarin de
bijstandsnorm voorziet, als gevolg van het geheel of gedeeltelijk kunnen delen van
deze kosten met een ander.2.Het normbedrag voor het gezin wordt verlaagd met 10%als het
gezin:
de woonkosten kan delen met een inwonende, die geen bloedverwant
is in de eerste graad en zij voor de woning woonkosten
verschuldigd is. Als de woning gedeeld wordt met meer dan twee
onderhuurders of medebewoners dan wordt de hoofdbewoner gezien
als beroepsmatig verhuurder en zal de uitkering verlaagd worden
met 20% van de gehuwdennorm. Wanneer de huuropbrengsten 20% van
de gehuwdennorm te boven gaan zullen deze als inkomen op de
uitkering in mindering worden gebracht.
als het gezin inwoont bij anderen, niet zijnde bloedverwanten in
de eerste graad.
33:Verlaging woonsituatie1.De verlaging als bedoeld in artikel 27 van de wet bedraagt:a.20% van de gezinsnorm indien een woning wordt bewoond waarvoor
totaal geen woonkosten verschuldigd zijn;b.10% van de gezinsnorm als er een woning wordt bewoond waarvoor
gedeeltelijke woonkosten verschuldigd zijn.34. Verhogen of verlagen van het normbedrag bij
zorgbehoevendheid.Een zorgbehoevende die door een hoofd- of medebewoner wordt verzorgd,
dan wel eenverzorger die een zorgbehoevende hoofd- of medebewoner verzorgt, wordt
voor de toepassing van de rechtsgrond als bedoeld in artikel 27, aanhef
en onder a en b van deze verordening (inzake het kunnen delen van de
kosten met een of meer anderen respectievelijk de woonsituatie), voor
wat betreft hun onderlinge zorgrelatie, niet als kostendelende hoofd- of
medebewoner aangemerkt.35. Anti-cumulatiebepaling.Bij samenloop van toepasselijke rechtsgronden wordt het verhogen dan wel
het verlagen vanhet normbedrag vastgesteld op maximaal 20%van het normbedrag voor
het gezin.6.Slotbepalingen37.Onvoorziene omstandighedenIn alle gevallen waarin deze verordening niet voorziet, beslist het
college.Het college kan in bijzondere gevallen afwijken van de bepalingen in
deze verordening, als toepassing daarvan tot onbillijkheden van
overwegende aard leidt.38.Citeertitel en inwerkingtreding1.Deze verordening kan worden aangehaald als: “verzamelverordening
WWB, Ioaw, Ioaz en Bbz”.2.De verordening treedt in werking met ingang van 1 januari 2012.
3.De “reïntegratieverordening WWB, de afstemmingsverordening WWB,
toeslagen verordening WWB 2011, maatregelverordening IOAW/IOAZ 2010,
verordening re-integratie wet werk en bijstand 2009,
handhavingsverordening 2010, toeslagenverordening WIJ, verordening
afstemming WIJ, verordening Werkleeraanbod WIJ worden op dat moment
ingetrokken maar werken door voor bestaande rechten tot 1 juli 2012.
Toelichting Verzamelverordening: Inleiding:De verordeningen op re-integratie, afstemming en handhaving zijn samengevoegd
tot één verzamelverordening, omdat de onderwerpen zeer nauw samenhangen en
vanwege de administratieve lastenverlichting: vereenvoudigen en terugdringen van
regels. Met name ook vanwege de nog steeds geldende drang tot terugdringing van
het aantal regelingen is aan de verzamelverordening ook de toeslagenverordening
toegevoegd. Omdat deze laatste verordening alleen betrekking heeft op de
uitkering krachtens de WWB voor levensonderhoud is bij dit hoofdstuk een apart
artikel opgenomen met aanvullende begripsbepalingen.De WWB wordt met ingang van 2012 aangescherpt en de WIJ wordt per deze datum
voor nieuwe aanvragen ingetrokken. Er geldt een overgangstermijn van 6 maanden
voor bestaande rechten. De wetswijzigingen WWB per 1 januari 2012 zijn de opmaat
naar een nog grote aanpassing van de regelgeving: de Wet werken naar vermogen
(Wwnv) die per 1 januari 2013 moet ingaan. In deze wet worden de regelingen voor
de onderkant van de arbeidsmarkt samengevoegd, t.w. de WSW, Wet wajong en de
WWB. De rijksoverheid staat voor grote bezuinigingen. Dit in combinatie met de
toekomstige tekorten op de arbeidsmarkt vanwege de vergrijzing maakt maatregelen
noodzakelijk. Het kabinet beschrijft deze ontwikkelingen als volgt:Individueel, maatschappelijk én financieel belang nieuwe aanpak “Ieder mens heeft recht op zelfbeschikking, verdient de kans het beste
uit zichzelf te halen en zich te ontplooien. We schrijven niemand af, maar
spreken iedereen aan. Een baan is immers de beste sociale zekerheid. Natuurlijk
zorgen we samen voor wie echt niet kan meedoen.” Zo beschrijft het regeerakkoord
van dit kabinet het individuele belang dat iedereen die dat kan, ook naar
vermogen meedoet. Meedoen naar vermogen dient daarnaast ook een maatschappelijk
en economisch belang. De arbeidsmarkt staat voor grote veranderingen. Voor het
eerst sinds decennia neemt het aantal werkenden af. Als er niets gebeurt, komt
de samenleving straks mensen tekort om het werk te doen. Terwijl er intussen om
uiteenlopende redenen nog veel mensen langs de kant staan die (gedeeltelijk) wel
kunnen werken. Dat is sociaal en economisch ongewenst. In de verzamelverordening wordt het nieuwe beleid voor het verhogen van de
participatie van mensen die langere tijd aan de kant staan, afgestemd op het
eveneens aangepaste sanctiebeleid. De Rijksoverheid wil naast meer participatie
op de (zoveel mogelijk reguliere) arbeidsmarkt meer inzet op handhaving en
afstemming. Misbruik van sociale zekerheid moet bestraft worden. De gemeenten
moeten vanwege een rijksbezuiniging hierop ook meer geld besparen. Dit maakt dat
naast daadwerkelijk opsporen en bestraffen van fraude ook het strakker
invorderen van openstaande schulden noodzakelijk wordt. Er staat hierop nog een
wetswijziging gepland in juli 2012. Naast de nog komende aanpassingen vanwege de
Wwnv zal deze verordening waarschijnlijk weer aangepast worden na één jaar. De
verordeningen hebben de status van beleidskader. Daarom worden hierin de kaders
voor de uitvoering van de regelingen gesteld. Het college zal in beleidsregels
en uitvoeringsrichtlijnen deze kaders verder invullen voor de uitvoering, meer
dan tot nu toe het geval was. In de basis bestaat de verzamelverordening voor
een groot deel uit overname van voort te zetten beleid (soms wat minder
gedetailleerd op uitvoering) uit de voormalige verordeningen. De grootste wijzigingen zitten in de verplichte aanpassingen n.a.v. de
wetswijzigingen WWB:
De invoering van de gezinsbijstand wat van invloed is op de
afstemmingsparagraaf en vooral op de toeslagen paragraaf;
De invoering van de zoektermijn van 4 weken voor jongeren tot 27 jaar,
wat van invloed is op de re-integratie en de afstemmingsparagraaf;
De intrekking van de WIJ waardoor het verplicht aanbieden van het
werkleeraanbod vervalt en waarvoor specifieke regels voor de jongeren
tot 27 jaar in de plaats komen. Dit werkt vooral door in de
re-integratie en maatregelen paragraaf.
De introductie van de tegenprestatie voor de uitkering i.p.v.
ondersteuning naar werk. Ook dit is vooral te zien in de re-integratie
en maatregelen paragraaf.
De Wet bundeling van uitkeringen inkomensvoorzieningen aan gemeenten (de wet
Buig) heeft gemeenten reeds in 2010 verplicht tot het vaststellen van een
maatregelen- en misbruikverordening voor de IOAW, IOAW en Wwik. Deze Wwik wordt
per 1 januari 2012 ingetrokken zonder overgangstermijn. Deze wijziging is
meegenomen in de verordening. De Bbz daarentegen moet worden toegevoegd omdat
hiervoor het besluit boeten en maatregelen is ingetrokken. Uit oogpunt van
eenheid van beleid is deze verplichting uitgewerkt naar de systematiek van het
sanctie- en handhavingsbeleid voor de Wet werk en bijstand (WWB). Het afstemmen
van het sanctiebeleid voor de IOAW/IOAZ/Bbz op dat voor de WWB voorkomt dat voor
gelijksoortig gedrag verschillend beleid gaat gelden. Tevens voorkomt/ beperkt
het de mogelijkheid tot (ongewenste) samenloop van IOAW/IOAZ/Bbz met een
bijstandsuitkering. De regels over het voorkomen en bestrijden van uitkeringsfraude IOAW/IOAZ/Bbz
zijn gelijk aan die voor de uitkeringen algemene bijstand. Om deze reden is voor
de bestrijding van misbruik en oneigenlijk gebruik van de IOAW/IOAZ/Bbz
volledige aansluiting gezocht bij de hiertoe voor de WWB vastgestelde regels.
Voor de WWB is de controle naar de rechtmatigheid van de verstrekte bijstand
ingericht naar het SoZaWe-model voor programmatisch en hoogwaardig handhaven.
Dit model is van overeenkomstige toepassing op het werkproces voor de
IOAW/IOAZ/Bbz. Al deze aanpassingen zijn terug te vinden in deze verzamelverordening. De Verzamelverordening is als volgt opgebouwd:
algemene bepalingen
re-integratie
maatregelen (afstemming)
handhaving
toeslagen
Artikelsgewijze toelichting:§ 1. Algemene bepalingenArtikel 1: definitiesDe centrale rol van participatie in de WWB (werk boven inkomen en iedereen doet
mee) raakt in het bijzonder de doelgroep, het karakter en de reikwijdte van
begrippen als arbeidsinschakeling, ondersteuning en voorzieningen. De in de
verzamelverordening gebruikte begrippen sluiten zoveel als mogelijk aan bij die
van de WWB. Dit uit het oogpunt van helderheid en structuur. Hiermee wordt het
voor de burger makkelijker om de samenhang te doorzien tussen het doel van de
WWB en de in de verordening uitgewerkte beleidskaders. Voor zover er definities
niet in de Verordening zijn opgenomen, geldt deze zoals in de wet bedoeld.§ 2. Re-integratieDit hoofdstuk regelt het ondersteunen en het aanbieden van voorzieningen aan
werkzoekenden die behoren tot de doelgroep. De opdracht hiertoe is geregeld in
artikel 7 van de WWB en 34 IOAW. Voor de IOAZ en Bbz gelden deze regels
niet.Artikel 2: Opdracht en taak van het college.Het is aan het college om te zorgen voor een voldoende aanbod van voorzieningen
gericht op arbeidsinschakeling. De wet en de verordening gaan uit van door het
college noodzakelijk geachte voorzieningen. Door deze omschrijving is het
aanbieden van een voorziening afhankelijk te stellen van sociaal-economische
factoren en de middelen uit het Participatiebudget. De ondersteuning is dan ook
geen afdwingbaar recht zoals een belanghebbende dat het liefst zou zien. Het
college moet zorgen voor een gevarieerd aanbod aan voorzieningen en legt deze
vast in de beleidsregels. Vanwege het teruglopen van het participatiebudget zal
het college hierin prioriteiten stellen. Nieuw in deze verordening is de mogelijkheid tot het laten verrichten van een
tegenprestatie. De tegenprestatie moet bestaan uit tijdelijke maatschappelijk
nuttige activiteiten, zonder dat deze er toe bijdragen dat het
arbeidsmarktperspectief perse verbetert. Het moet hierbij altijd gaan om
kortdurende, tijdelijke activiteiten die geen verdringing op de arbeidsmarkt met
zich meebrengen. Het moet ook proportioneel zijn: wat kun je in redelijkheid van
iemand verwachten. De gedachte achter de tegenprestatie is dat iemand iets terug
doet voor de uitkering. Lid 3: Het college betrekt bij het afwegen van de belangen bij het
aanbieden van voorzieningen onder meer de situatie op de arbeidsmarkt, de mate
van investering in een belanghebbende (eerder aangeboden voorzieningen), het
vooruitzicht op inkomen uit betaalde arbeid als ook de mogelijkheid van een
voorliggende voorziening waaronder voor jongeren de terugkeer naar het reguliere
onderwijs. Lid 6: Wanneer het college derden inschakelt voor het uitvoeren van
re-integratie voorzieningen zal het hierbij de gemeentelijke richtlijnen voor
in-, aan- en uitbesteden in acht nemen. Lid 7: Het plan van aanpak dat per individu wordt opgesteld bevat in
ieder geval een omschrijving van de te verrichten activiteiten naar doel, aard
en omvang en de duur hiervan.Lid 8: Bij flankerend beleid voor het wegnemen van belemmeringen voor
arbeidsinschakeling valt te denken aan voorzieningen als indicatiestelling,
nazorg, schuld-hulpverlening, e.d. Hierbij de opmerking dat het aanbod voor
noodzakelijke en gepaste kinderopvang geheel verloopt via de Wet kinderopvang.
Ook voor kinderopvang die nodig is op grond van een medische of psychische
indicatie. De gemeente heeft zelf geen kindplaatsen en is dus geheel afhankelijk
van de kinderopvang in de markt. Artikel 3: aanspraakIn dit artikel gaat het om de aanspraak die iemand vanuit de doelgroep heeft of
kan hebben richting college voor ondersteuning bij re-integratie. Uiteindelijk
beslist het college aan de hand van de criteria zoals deze vastgelegd zullen
worden in de beleidsregels. Uitgangspunt van de inzet moet wel zijn dat zoveel
mogelijk aansluiting wordt gezocht bij de reguliere arbeidsmarkt, eventueel met
ondersteuning via loonkostensubsidie of loondispensatie. Dit past bij de huidige
wet- en regelgeving, maar kijkt ook al vooruit naar de WWnV.De aanspraak voor mensen zonder uitkering, die wel tot de doelgroep behoren
wordt beperkt naar inkomen en vermogen. Ook dit past in de nieuwe visie op
re-integratie waarbij de steeds schaarsere middelen die worden ingezet voor de
doelgroepen die dit het hardste nodig hebben.Artikel 4: plichten deelnemerDe verplichtingen blijken uit de wet. Het lijkt een tegenspraak dat mensen wel
verplicht zijn om mee te werken aan het onderzoek naar de doelgroep WSW, maar
als ze tot deze doelgroep behoren geen verplichting hebben om hier verder aan
mee te werken. Dit heeft te maken met het feit dat via de toelating tot de WSW
vastgesteld wordt dat iemand een “arbeidshandicap” heeft, toch in ieder geval
niet eenvoudig bemiddelbaar zal zijn op de reguliere arbeidsmarkt. Dat verklaart
waarom als eenmaal de indicatie is gesteld, deze mensen ontheven kunnen worden
van de arbeids- en (verdere) re-integratieverplichting.Artikel 5. criteria ontheffen arbeids- en/of
re-integratieplicht.De WWB kent o.a. een arbeids- en een re-integratieverplichting. Een ontheffing
kan betrekking hebben op één of beide verplichtingen en wordt steeds tijdelijk
verleend. De ontheffing is individueel en geldt nooit voor het gezin als geheel.
Het onderscheid in verplichtingen vergroot de mogelijkheid tot participatie naar
het uitgangspunt: iedereen doet mee naar vermogen. De wet kent geen categoriale
ontheffingen van de verplichtingen, alleen voor alleenstaande ouders met ten
laste komende kinderen tot 5 jaar. Deze worden ontheven van de arbeidsplicht
maar niet automatisch van de re-integratieplicht. Met deze alleenstaande ouders
wordt een plan van aanpak opgesteld waarin de activiteiten gedurende de
ontheffing van de arbeidsplicht worden opgenomen. Hierbij moet opgemerkt worden dat in de regel geen ontheffing wordt gegeven van
de re-integratieverplichting omdat mensen altijd mee moeten werken aan onderzoek
naar de mogelijkheden. Toch kan het in bepaalde situaties voorkomen dat er van
beide verplichtingen ontheffing wordt gegeven, maar dit is de uitzondering.Bij mantelzorg is ontheffing aangewezen als wordt voldaan aan de
begripsomschrijving, de daarbij gegeven toelichting inbegrepen, en ondersteunde
zorg ontbreekt. Meer in het algemeen mag de wens van een werkzoekende om
mantelzorg te verlenen de kortste weg door of naar betaald regulier werk in
redelijkheid niet belemmeren. Bij het afwegen van belangen is ook de
geschiktheid van de mantelzorger voor de zorgtaak te betrekken. Artikel 6: Voorzieningen ten behoeve van de belanghebbende en Artikel 7:
ten behoeve van de werkgeverEr is een onderscheid te maken in de voorzieningen die worden gegeven aan de
belanghebbende en die worden gegeven aan de werkgever. Deze laatste is dan
altijd gekoppeld aan een individuele rechthebbende, nooit in het algemeen. Voorzieningen die ten behoeve van de werkgever kunnen worden verstrekt zijn o.a.
de loonkostensubsidie en loondispensatie. Bij het laatste krijgt de werkgever
toestemming om naar loonwaarde voor de betreffende werknemer te gaan betalen,
wat lager kan zijn dan het wettelijk minimumloon. Het college zal de loonwaarde
bepalen, maar doet dit in overleg met de werkgever. Hiertoe zullen regels
gesteld worden door het college.Het college kan aan de werknemer die uitstroomt naar een reguliere baan, dus
zonder loonkostensubsidie, maar ook aan de werkgever die iemand met een
uitkering een reguliere baan aanbied een premie toekennen. Onder welke
voorwaarden dit mogelijk is en hoe hoog de premie zal zijn stelt het college
vast in beleidsregels.Artikel 7: Het college kan ook voorzieningen toekennen t.b.v. werkgevers in de vorm van
loonkostensubsidie of een uitstroompremie wanneer deze uiteindelijk een regulier
dienstverband aanbiedt. Als er sprake is van een verminderde loonwaarde kan de
gemeente toestemming geven om minder dan het wettelijk minimumloon te betalen.
De werknemer ontvangt dan een aanvullende uitkering. Dit betreft nu nog een
pilot op basis van een tijdelijke regeling in afwachting van de Wet werken naar
vermogen (Wwnv). Nadere uitwerking hiervan in de beleidsregels.Artikel 8: handhaven participatie en beëindigen ondersteuningDe regels op het sanctioneren van het niet nakomen van verplichtingen is
opgenomen in paragraaf 3 van deze verordening. Wanneer een niet
uitkeringsgerechtigde of ANW-er een voorziening krijgt aangeboden en zich niet
houdt aan de hierbij horende verplichtingen, dan zal de voorziening worden
beëindigd. § 3 Maatregelen / Afstemming of sanctioneringIn dit hoofdstuk is uitgewerkt de verplichting als bedoeld in artikel 18 van de
WWB om vorm en inhoud te geven aan een sanctiebeleid (vaststellen
afstemmingsverordening). De WWB kent maar één soort sanctie: het verlagen van de
uitkering. Het verlagen van de uitkering is verplicht voorgeschreven als de
belanghebbende naar het oordeel van het college:a.tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de voorziening in
het bestaan;b.de uit de WWB, IOAW, IOAZ of Bbz voortvloeiende verplichtingen niet of
onvoldoende nakomt. Hieronder begrepen het zich jegens het college zeer ernstig
misdragen.Het sanctiebeleid is uitgewerkt tegen de visie, dat een uitkering als een
tijdelijke overbrugging wordt gezien tot participatie door en naar betaald
(gesubsidieerd) werk. Op grond van de eigen verantwoordelijkheid zijn uitkeringsgerechtigden wettelijk
verplicht al datgene te doen wat nodig en mogelijk is om in het eigen bestaan te
voorzien. Zij worden hierin ondersteund en aangemoedigd via het beleid voor het
stimuleren van participatie. De tegenhanger is het sanctiebeleid. Als een
noodzakelijk traject tot het verhogen van de participatie wordt gefrustreerd,
wordt metterdaad en streng benaderd (lik op stuk beleid). Zeker waar het betreft
agressie/geweld tegen de dienstverleners die de wetten uitvoeren. Het verlagen van de uitkering naar de ernst van de gedraging is gekoppeld aan de
soort verplichting: rechtmatigheid, doelmatigheid en de aard van het gedrag:
betoond ongenoegzaam besef, ernstig misdragen. § 3.1 algemene bepalingenIn deze paragraaf worden de algemene bepalingen met betrekking tot het opleggen
van maatregelen opgenomen. De meeste artikelen spreken voor zich en behoeven
geen toelichting. De bepalingen in deze paragraaf zijn dwingend, er is in
beginsel weinig ruimte voor afwijkingen.Het sanctiebeleid moet voldoen aan de vereisten van de specifieke wetten en de
Algemene wet bestuursrecht. Deze bepaling komt tegemoet aan de beginselen van
zorgvuldigheid, rechtszekerheid en motivering bij het opleggen van een sanctie.
De gestelde waarborgen verduidelijken de rechtspositie van de klant in relatie
tot de inkomensgarantie op minimumniveau.In het samengevoegde sanctiebeleid voor WWB en IOAW/ IOAZ/Bbz wordt uit oogpunt
van uniformiteit gesproken over "het verlagen van de uitkering". Voor de WWB
gaat het om het verlagen van de "bijstandsnorm", voor de IOAW/ IOAZ om het
verlagen van de "grondslag" . Bij de Bbz gaat het om de bijstandsuitkering voor
levensonderhoud.De bijzondere bijstand wordt niet verlaagd tenzij er sprake is van bijzondere
bijstand voor levensonderhoud, zoals bedoeld in de wet in artikel 12.De belanghebbende moet worden gehoord en het besluit moet altijd schriftelijk
worden genomen. De sanctie gaat pas in als de belanghebbende hier van op de
hoogte is gesteld. Het college kan slechts in bepaalde situaties gemotiveerd
afzien van het opleggen van een maatregel. Voor het overige wijzen de artikelen
in deze paragraaf voor zichzelf. Het vervolg van de paragraaf laat de volgende
indeling zien:
maatregelen wanneer de rechtmatigheid van de uitkering in het geding
is
maatregelen wanneer er sprake is van rechtmatigheid en
doelmatigheid
maatregelen wanneer de doelmatigheid in het geding is. § 3.2 rechtmatigheidArtikel 16. Niet nakomen van de inlichtingenverplichtingBij het niet nakomen van deze verplichting wordt, met opschorting van
het recht op uitkering, een hersteltermijn geboden. Het gaat hier veelal
om de plicht tot het verstrekken of aanvullen van informatie
(aanvraagformulier, inkomstenverklaring en nader onderzoek
rechtmatigheid). De WWB/IOAW-inlichtingenverplichting heeft mede
betrekking op het nakomen van de verplichting bedoeld in artikel 30c van
de Wet structuur uitvoerings-organisatie werk en inkomen. Als een aanvraag of lopende uitkering formeel correct is af te doen via
het buiten behandeling laten van de aanvraag of het tijdig stopzetten
van een lopende uitkering en er géén sprake is van financiële benadeling
wordt geen sanctie toegepast. Dus alleen bij verwijtbare nalatigheid van
de inlichtingenverplichting met gevolgen voor de uitkering wordt een
maatregel toegepast. Dit onderdeel van het sanctiebeleid steunt mede op
het kosten-/baten-principe. Is wel ten onrechte of tot een te hoog
bedrag uitkering verleend, dan wordt het nadeelbedrag in beginsel
volledig teruggevorderd. Dit onder handhaving van het recht tot het
verlagen van de uitkering. De hoogte van de sanctie wordt aangepast aan
de hoogte van het benadelingbedrag. Wanneer er sprake is van
opzettelijke niet nakoming wordt de duur van de maatregel
verdubbeld.Artikel 17. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
De varianten waarin deze tekortkoming zich voordoen, zijn onderscheiden
naar de ernst van de verwijtbaarheid met daarop afgestemde sancties. In het eerste lid wordt tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
bedoeld, niet zijnde te snel interen van vermogen of wegschenken
hiervan. Er moet hierbij gedacht worden aan b.v. het niet opeisen van
alimentatie, laten liggen van verzekeringsgelden e.d. De sanctie wordt
afgestemd op het benadelingbedrag. Wanneer er geen benadelingbedrag kan
worden vastgesteld (maar er is wel benadeling) dan wordt 20% van de
uitkering gedurende 1 maand opgelegd. Bij het onverantwoord interen van vermogen of het weggeven (schenken)
van vermogen is de hoogte van de sanctie gekoppeld aan de duur van de
schadelast voor de gemeente. Deze maatregel geldt niet voor de IOAW nu
deze regeling geen vermogensbepaling kent. Wanneer er sprake is van versneld interen of wegschenken van vermogen
wordt de uitkering gedurende het eerder bijstandsafhankelijk zijn met
100% verlaagd. Als dit tot problemen leidt kan bijstand in de vorm van
een lening worden verstrekt conform artikel 48 van de wet.Versneld interen van vermogen wordt berekend naar de systematiek van
1,5x de norm per maand.§ 3.3 rechtmatigheid/ doelmatigheid.Artikel 18. Zeer ernstig misdragenDe landelijke ontwikkelingen laten een toenemende dreiging van agressie,
geweld en intimidatie tegen hulp- en dienstverleners zien. Het
sanctiebeleid is gekoppeld aan het al eerder door het college
vastgesteld tolerantieschema. Dit schema voorziet in onder meer in een
afkoelperiode, een ordegesprek, het doen van justitiële aangifte (altijd
bij fysiek geweld), een gebouwverbod (ontzeggen toegang tot het gebouw
waarin de Sociale Zaken en/of UWV-WERKbedrijf is gehuisvest) en
dergelijke. Bij agressie, niet zijnde hinderlijk gedrag waarvoor het
agressieprotocol een waarschuwing voorschrijft, in verband met:
een aanvraagprocedure om uitkering wordt de aanvraag buiten
behandeling gelaten en
-een recht- en/of doelmatigheidsonderzoek wordt de uitkering
beëindigd per de datum van misdraging.
Dit omdat het recht op uitkering door het gedrag van de belanghebbende
niet of niet langer vastgesteld kan worden. Bij de te geven hersteltermijn wordt vermeld, dat een vervolggesprek pas
aan de orde kan zijn na het doorlopen van de procedure uit het
agressieprotocol. Bij het doen van een herhaalde aanvraag wordt de
belanghebbende er op gewezen dat van gewijzigde omstandigheden geen
sprake kan zijn zolang de procedure uit het agressieprotocol niet is
gevolgd. Als de belanghebbende weigert de procedure uit het
agressieprotocol te doorlopen, dan wordt de herhaalde aanvraag afgewezen
op grond van artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (aanvraag
afwijzen onder verwijzing naar de eerdere afwijzende beschikking). Als na een ernstige misdraging de uitkering van rechtswege zal worden
toegekend of hersteld per de datum van de misdraging, dan wordt de
uitkering verlaagd met 50% voor de duur van 2 maanden. Van deze
verlaging is af te zien, als na een ernstige misdraging de uitkering
ingaat per de datum waarop de procedure over afkoelperiode en
ordegesprek uit het agressieprotocol met goed gevolg is doorlopen. De
duur van de onderbreking, waarover de uitkering feitelijk is geweigerd,
is als hoogste vorm van sanctie aan te merken. Dit strenge beleid is ingegeven uit een oogpunt van het voorkomen en
bestrijden van agressie en het verhogen van de veiligheid, gezondheid en
welbevinden van onze dienstverleners. § 3.4 schending Arbeids- en/of re-integratieverplichting
doelmatigheid.Artikel 19. Geen of onvoldoende meewerken aan het verkrijgen of
behouden van algemeen geaccepteerde arbeidVerlaging van 100% gedurende 1 maand:De activiteiten die hier genoemd worden wegen allemaal zeer zwaar gelet
op de eigen verantwoordelijkheid van de uitkeringsgerechtigde om al
datgene te doen wat nodig en mogelijk is om in het eigen bestaan te
voorzien. Een tekortkoming van deze aard druist zo in tegen het centrale
uitgangspunt tot participatie naar vermogen, dat standaard een verlaging
van de uitkering wordt toegepast van 100% voor de duur van één maand.
Deze maatregel wordt redelijk en billijk geacht, omdat de belanghebbende
door het wijzigen van diens opstelling, houding of gedrag zelf in het
bestaan kan voorzien. Met name de gedraging het weigeren van een passend
re-integratieaanbod en het niet naar vermogen meewerken aan het
verrichten van de tegenprestatie moet gezien worden tegen het licht van
het sterk teruglopende participatiebudget, wat maakt dat het niet
waarderen van de financiële inzet t.b.v. re-integratie gewaardeerd moet
worden.Het college kan op basis van individuele omstandigheden besluiten de
maatregel op te knippen in 2 maanden 50%.In lid 3 worden een aantal gedragingen genoemd die gesanctioneerd worden
met 50% en in lid 5 wordt daar weer aan toegevoegd het ingeschreven
staan bij het UWV Werkbedrijf met 5%. Bij recidive wordt de duur van de
maatregel verdubbeld. Voor alle maatregelen die betrekking hebben op doelmatigheid geldt dat
wanneer een belanghebbende bij herhaling geen gehoor geeft aan een
oproep om ergens te verschijnen in het kader hiervan, het onderzoek naar
doelmatigheid een onderzoek naar de rechtmatigheid wordt. Uit de
jurisprudentie van de CRvB blijkt dat er in deze situaties
gerechtvaardigd twijfel ontstaat naar het daadwerkelijk verblijven
binnen de gemeente van de belanghebbende nu deze steeds niet verschijnt
of anderszins laat blijken niet op de hoogte te zijn van afspraken. Er
moet dan een onderzoek worden gedaan naar het voortgezet recht op
uitkering. De uitkering kan beëindigd worden als dit recht op uitkering
niet langer vastgesteld kan worden door het herhaaldelijk niet reageren
op oproepen.
§ 4. Bestrijden misbruik en oneigenlijk gebruikIn deze paragraaf is de verplichting uitgewerkt als bedoeld in artikel 8a van de
WWB: in het kader van goed financieel beheer regels opstellen voor de
bestrijding van het ten onrechte ontvangen van bijstand alsmede van misbruik en
oneigenlijk gebruik van de WWB. Deze regels moeten waarborgen dat aan de eisen
van rechtmatigheid wordt voldaan. Gelet op de financiële verantwoordelijk van de
gemeente is naast controle van de rechtmatigheid van de bijstand ook het
beheersen van het volume in de bijstand belangrijk. Een effectieve handhaving
vertaalt zich immers in een besparing op het inkomensdeel.Het beleid voor handhaving is reeds lang ingericht naar het model van
hoogwaardig handhaven. Dit model voor integraal en hoogwaardig handhaven is
opgebouwd uit vier pijlers, waarvan twee preventief en twee repressief van aard
zijn:
goede en tijdige voorlichting over rechten en verplichtingen;
het optimaliseren van de dienstverlening (creëren draagvlak voor
spontane
naleving WWB);
het vroegtijdig achterhalen (detecteren) van oneigenlijk gebruik en
misbruik en
het metterdaad straffen van oneigenlijk gebruik en misbruik.
Het college werkt de pijlers van hoogwaardig handhaven verder uit in
beleidsregels en richtlijnen voor de uitvoering.Het rechtmatig verstrekken van uitkeringen, het voorkomen en het bestrijden van
oneigenlijk gebruik en misbruik van de WWB, IOAW, IOAZ en Bbz is gewaarborgd
door te werken naar de uitgangspunten van het landelijke model voor
programmatisch en hoogwaardig handhaven. De vier visievelden van dat model
worden in samenhang uitgevoerd. De nadruk ligt op preventie en
gedragsverandering (spontaan naleven verplichtingen). Voorkomen is beter dan
genezen.fraudebedragen.Ten onrechte of tot een te hoog bedrag verleende bruto uitkering door
oneigenlijk gebruik of misbruik van de Wqv, IOAW, IOAZ of Bbz wordt in beginsel
volledig teruggevorderd volgens de door het college vastgestelde nadere regels
in het beleidskader terug- en invordering van kosten van bijstand. Deze regels
voorzien mede in het afzien van het terugvorderen van (marginale) kosten van
bijstand, de termijn waarover naar draagkracht moet worden terugbetaald en het
matigen dan wel afboeken (kwijtschelden) van terug te vorderen kosten van
bijstand. § 5. Toeslagen WWBSystematiek normbedragen en toeslagen.De hoogte van de bijstandsuitkering/-norm wordt bepaald door twee
componenten:-de landelijk normbedragen en- de lokale toeslag op of verlaging van deze normbedragen.De landelijke normbedragen zijn de in de WWB vastgelegde uitkeringsbedragen voor
deverschillende soorten huishoudens en bepaalde leeftijdscategorieën. Er zijn
normbedragenvoor jongeren tot 21 jaar, voor mensen van 21 tot 65 jaar, voor mensen van 65
jaar en ouderen voor personen in een inrichting ter verpleging of verzorging. De normen zijn afgeleid van het wettelijk minimumloon en bedragen hiervan:50% voor alleenstaanden70% voor alleenstaande ouders100% voor gezinnen.De landelijke normbedragen voor personen van 21 tot 65 jaar kunnen door de
gemeenteworden verhoogd of verlaagd op grond van de in de WWB benoemde criteria en
moeten in een gemeentelijke verordening worden vastgesteld, de zogenaamde
toeslagenverordening.Met de invoering van de gezinsbijstand per 1 januari 2012 vallen een aantal
bepalingen in de toeslagenverordening weg, omdat die specifiek gericht waren op
inwonende meerderjarige kinderen met een bepaald inkomen. Daarnaast is gekeken
naar een vereenvoudiging van de toeslagen vanwege een wens om een verminderde
regeldruk vanuit de overheid. Artikel 26 aanvullende definities:In deze verzamelverordening worden regels voor de WWB, IOAW, IOAZ en Bbz
samengevoegd. Omdat de toeslagenverordening alleen betrekking heeft op de WWB
uitkeringen worden in dit hoofdstuk van de verzamelverordening alle specifiek op
dit hoofdstuk betrekking hebbende definities toegevoegd.
het normbedrag: in de wet worden bedragen genoemd die gekoppeld zijn aan
leeftijd en / of woonsituatie. Nieuw is vanaf 1 januari 2012 de
gezinsnorm waar dit eerst de gehuwdennorm was.
en d. de toeslag of verlaging is nooit hoger dan 20% van de
gezinsnorm.
zorgbehoevende: Voor het beoordelen van de zorgbehoevendheid kan
aansluiting worden gezocht bij een voor de belanghebbende afgegeven
indicatiestelling. De relatie zorgbehoevende en verzorger medebewoner
wordt mede getoetst aan de mogelijkheden binnen het traject van
voorzieningen als thuis-/ gezinszorg e.d. Van zorgbehoevenheid is dus
ook sprake bij en positieve indicatiestelling waarvoor een
zorginstelling (nog) niet aan de hulpvraag kan voldoen. Deze
uitzondering kan bijdragen aan het zelfstandig blijven wonen van
zorgbehoevenden.
woonkosten: het gaat hier om alle met wonen samenhangende kosten, dus
zowel huur, hypotheek als kosten van energie en water. Gedeeltelijke
woonkosten betreft dan alleen of huur of b.v. energielasten.
artikel 27. Rechtsgronden.De gemeente Oisterwijk maakt geen gebruik van de mogelijkheid tot het verlagen
van de landelijk vastgestelde normbedragen voor jongeren van
18 tot 21 jaar en voor alleenstaanden en alleenstaande ouders van 21 tot 65
jaar. Voor alleenstaande en alleenstaande ouders wordt de maximum toeslag
afwijkend vastgesteld binnen de bandbreedte 0 tot 20%.De gemeente Oisterwijk maakt voorts geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid tot
het tijdelijk voor de duur van een half jaar verlagen van het normbedrag na
schoolverlaten. Dit uit een oogpunt van vereenvoudiging van de uitvoering.
Schoolverlaters verkrijgen hierdoor invergelijk met het inkomen uit WSF of WTOS gedurende het eerste half jaar na
schoolverlaten een hoger inkomen via de bijstand. Instroombeperking vanwege de
wachttijd van vier weken en de mogelijkheid tot het laten verrichten van een
tegenprestatie behoren er toe bij te dragen dat deze specifieke doelgroep geen
respectievelijk een kort beroep behoeven te doen op algemene bijstand.Het "kunnen delen" van de algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan wijst er
op, datin voorkomende gevallen niet bepalend is of ook feitelijk de bestaanskosten met
een anderworden gedeeld, maar of het redelijk is ervan uit te gaan dat deze kosten kunnen
wordengedeeld. Een toeslag is dus niet afhankelijk gesteld van het feit of een
medebewoner diedaartoe financieel in staat is, ook feitelijk een bijdrage levert in de
kosten.Om een duidelijke en eenduidige uitwerking te verkrijgen is per leefvorm de mate
vanverhoging of verlaging van het normbedrag uitgewerkt. Hierdoor zijn de
aanspraken in één artikel per leefvorm te regelen. Artikel 30: toeslag alleenstaanden en alleenstaande oudersLid 1 en 2: (20% toeslag voor een alleenstaande van 23 tot 65 jaar).Deze bepaling voldoet aan de verplichting uit artikel 25 van de WWB die
voorschrijft dat bijhet niet kunnen delen van de noodzakelijke kosten van het bestaan met een ander,
aanspraak bestaat op de maximum toeslag van 20%. Dit voor zover er geen
samenloop is met een of meer andere rechtsgronden voor het afwijkend vaststellen
van de toeslag. Lid 3 en 4: De toeslag kan afwijkend worden vastgesteld als de noodzakelijke
kosten van het bestaan kunnen worden gedeeld met een ander (art 25 WWB) of als
de woonsituatie daartoe aanleiding geeft waaronder begrepen het niet aanhouden
van een woning (art 27 WWB).Van deze mogelijkheid is gebruik gemaakt door de toeslag bij “kosten delen” voor
de hoofdbewoner forfaitair vast te stellen op 10% van het netto minimumloon. In
vergelijk met een persoon die alleen een woning bewoont levert een gezamenlijke
huisvesting een schaalvoordeel op. Dit voordeel heeft zowel betrekking op
woonkosten (in uitgebreide of beperkte zin) als op alle andere uitgaven waarbij
gedacht wordt aan duurzame gebruiksgoederen, vaste lasten en diverse andere
kosten. Een geconcretiseerdeopsomming ervan is niet mogelijk, gelet op de verscheidenheid en aard van deze
kosten.Wanneer sprake is van het commercieel delen van de woning met meer dan 2
personen wordt er van uit gegaan dat er sprake is van beroepsmatige verhuur en
zal geen toeslag worden toegekend. Als de inkomsten uit verhuur hoger zijn dan
20% van de gezinsnorm worden deze meer-inkomsten op de uitkering in mindering
gebracht.Lid 5: er wordt geen toeslag toegekend bij het totaal ontbreken van woonkosten.
Denk hierbij aan kraakpanden of als iemand anders de woonkosten betaald. Bij
gedeeltelijke woonkosten moet gedacht worden aan wel huur maar geen andere
lasten of andersom.Artikel 31: Toeslagenbeleid voor personen van 21 of 22 jaar.Waarom krijgt een alleenstaande van 21-jaar geen toeslag en een alleenstaande
van 22-jaar een 5%-toeslag, terwijl hun algemeen noodzakelijke kosten van het
bestaan niet wezenlijkverschillen?Is een verschil in toeslag voor een 21- en 22-jarige alleenstaande te
rechtvaardigen als hunalgemeen noodzakelijke kosten van het bestaan niet wezenlijk verschillen?Ja, omdat een zodanige vergelijking niet redelijk en billijk is. De WWB schrijft
voor datalleenstaanden van 21 tot 65 jaar, in wiens woning geen ander zijn hoofdverblijf
heeft en diede kosten van het bestaan niet met een ander kan delen, recht heeft op een
lokale toeslag van maximaal 20% van het netto minimumloon. Voor deze doelgroep
is daarmee de bijstandsuitkering ter voorziening in de algemeen noodzakelijke
kosten van het bestaan vastgesteld op70% van het netto minimumloon. De WWB
regelt voorts, dat voor een alleenstaande van 21 of 22 jaar de toeslag afwijkend
kan worden vastgesteld als deze, gezien de hoogte van het minimumjeugdloon, een
belemmering kan vormen voor het aanvaarden van betaalde arbeid.Om effecten van werkloosheidsval: situatie waarbij het aanvaarden van betaald
werk niet loont omdat de bijstandsuitkering hoger is dan het (minimumjeugd)loon
uit betaald werken, tevoorkomen dient er een juiste afstemming te zijn tussen de verdiencapaciteit van
jongeren en de bijstandsuitkering. De verdiencapaciteit in de vorm van het
minimumjeugdloon verschilt voor een 21- en 22-jarige alleenstaande. Gelet hierop
werd onder de werking van de Abw aan een alleenstaande van 21 jaar geen toeslag
en van 22-jaar een 5% toeslag verleend. In het verschil in verdiencapaciteit
ligt de verklaring voor het verschil in lokale toeslag.Artikel 32: verlagen bijstandsnorm voor gezinGezinnen hebben in beginsel aanspraak op bijstand gelijk aan 100% van het netto
minimumloon. Gelet hierop is voor deze categorie voorzien in de mogelijkheid tot
het verlagen van die 100% bijstandsnorm met maximaal 20%.Wanneer het gezin kosten kan delen met een derde, niet zijnde bloedverwant in de
eerste graad dan wordt in beginsel de uitkering verlaagd met 10%. Als er sprake
is van meer dan 2 commerciële huurders dan zal de uitkering worden verlaagd met
20% en worden eventuele meer inkomsten op de uitkering in mindering gebracht als
inkomen uit beroepsmatige verhuur.Artikel 33: verlaging woonsituatieDe uitkering wordt verlaagd met 20% als er totaal geen woonkosten zijn en met
10% als er gedeeltelijke woonkosten zijn, zie artikel 30.Artikel 34: zorgbehoevendeAls er sprake is van een inwonende zorgbehoevende of de hoofdbewoner behoeft
verzorging door de inwoner dan gaat men er fictief vanuit dat hiermee geen
kosten kunnen worden gedeeld. Dit heeft te maken met het feit dat er
maatschappelijke kosten uitgespaard worden doordat deze zorgbehoevenden thuis
verzorging kunnen krijgen.Artikel 36 Anti-cumulatiebepaling.Met deze bepaling wordt voorkomen, dat er door samenloop van toeslagen
zodanigeinkomenseffecten optreden waarvan op voorhand vaststaat dat de resterende
bijstandontoereikend is om in de noodzakelijke kosten van het bestaan te voorzien.Het korten van schaalvoordelen uit samenloop van de in artikel 2 genoemde
rechtsgrondenwordt beperkt voor zoveel door die samenloop de toeslag het percentage van 20
van hetminimumloon te boven gaat.Wanneer zowel hoofd- als medebewoner op een bijstandsuitkering zijn aangewezen,
geldt voor beiden het regiem van de toeslagverordening. Voor een zorgbehoevende
blijft samenloop met een of meer andere rechtsgronden voor toeslag mogelijk. Dit
met in acht name van de anti-cumulatie van rechtsgronden voor verhoging of
verlaging.De anti-cumulatie van rechtsgronden laat voorts onverlet de mogelijkheid tot het
anderszinsafstemmen van de bijstand op grond van artikel 18 WWB: het afstemmen van de
algemenebijstand (norm plus eventuele toeslag) op grond van de omstandigheden,
mogelijkheden enmiddelen van een belanghebbende. Dit betekent o.a. dat samenloop van het
toeslagenbeleidmet een bestuurlijke maatregel op grond van de afstemmingsverordening steeds
mogelijk is.§ 6. SlotbepalingenDeze artikelen behoeven geen nadere uitleg.