CVDR131949_2Verordening Precariobelasting 2012nlregelingZandvoort2017-10-18ZandvoortZandvoortse Courant dd. 29 november 2012Verordening Precariobelasting 2012artikel 216 en 228 van de Gemeentewetgemeenteraadfinanciën en economie2012-11-07De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-01-012013-01-01intrekkingZ2012-003701 doc nr 2012/09/000525Financiële MiddelenVervangt Verordening Precariobelasting 2011Verordening Precariobelasting 20121 DE VERORDENINGDe raad van de gemeente Zandvoort:gelezen het voorstel van het college van Burgemeester en Wethouders van 15 november 2011, nummer Z2011-005473 doc nr 2011/11/000589;gelet op artikel 216 en 228 van de Gemeentewet;besluit de volgende verordening, inclusief toelichting en tarieventabel,
vast te stellen:Verordening Precariobelasting 2012.1.1 BEGRIPSBEPALINGENVoor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder:
jaar: een kalenderjaar;
maand: een kalendermaand;
week: een periode van zeven achtereenvolgende dagen;
dag: een periode van 24 uren, aanvangende te 00.00
uur, of een gedeelte daarvan;
bedrijfspompen: de pompen, die met uitsluiting van
verstrekking of verkoop aan derden, slechts worden gebruikt ter
verstrekking van motorbrandstoffen voor interne
bedrijfsdoeleinden;
het college: het college van Burgemeester en
Wethouders van de gemeente Zandvoort;
bestuursorgaan: de raad, het college of de
burgemeester van de gemeente Zandvoort;
vergunning: een door het gemeentebestuur verleende en
in een gemeentelijke registratie opgenomen toestemming op grond
waarvan een persoon een of meer voorwerpen onder, op of boven
voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond mag hebben;
ambtenaar belast met de heffing: de gemeenteambtenaar
die door het college is aangewezen als ambtenaar belast met de
heffing van de gemeentelijke belastingen;
1.2 NORMSTELLINGOnder de naam Precariobelasting wordt een directe belasting geheven ter
zake van het hebben van voorwerpen onder, op of boven voor de openbare
dienst bestemde gemeentegrond, bedoeld of genoemd in deze verordening en
de daarbij behorende tarieventabel.
De Precariobelasting wordt geheven van degene die het voorwerp
of de voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst
bestemde gemeentegrond heeft, dan wel van degene ten behoeve van
wie dat voorwerp of die voorwerpen onder, op of boven voor de
openbare dienst bestemde gemeentegrond aanwezig zijn.
In afwijking in zoverre van het eerste lid wordt, indien een
bestuursorgaan een vergunning heeft verleend voor het hebben van
het voorwerp of de voorwerpen onder, op of boven voor de
openbare dienst bestemde gemeentegrond, degene aan wie de
vergunning is verleend of diens rechtsopvolger aangemerkt als
degene bedoeld in het eerste lid, tenzij blijkt dat hij niet het
voorwerp of de voorwerpen onder, op of boven voor de openbare
dienst bestemde gemeentegrond heeft.
De Precariobelasting wordt niet geheven ter zake van het hebben
van:
voorwerpen, waarvan de gemeente genothebbende krachtens
eigendom, bezit of beperkt recht is, met uitzondering van
voorwerpen die in gebruik zijn bij een derde;
voorwerpen welke ingevolge een wettelijk voorschrift, een
overeenkomst of anderszins rechtens moeten worden gedoogd;
voorwerpen, indien de gemeente ter zake van het gebruik van de
voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond waarop het
voorwerp of de voorwerpen zich bevinden een recht heft op grond
van artikel 229, eerste lid, onderdeel a, van de Gemeentewet,
dan wel een privaatrechtelijke vergoeding is
overeengekomen.
voorwerpen, gebruikt voor activiteiten met een politiek,
godsdienstig, geestelijk, wereldbeschouwelijk, sociaal, weldadig
doel dan wel, voor zover geen sprake is van een directe of
indirecte commerciële (neven)activiteit, voor activiteiten met
een sportief, cultureel, recreatief of mediadoel;
voorwerpen op de openbare weg bij kleinschalige niet-commerciële
buurtactiviteiten;
voorzieningen, aangebracht ten behoeve van mindervaliden, tot
het toegankelijk maken van een eigendom;
vlaggen, vlaggenmasten, vlaggenstokhouders en dergelijke
voorwerpen;
alarminstallaties, tv-camera’s en dergelijke voorwerpen die ten
behoeve van de veiligheid van het perceel zijn aangebracht;
voor het gebruik of genot van voorwerpen die niet gesloopt,
verplaatst of veranderd mogen worden door plaatsing op de rijks-
of gemeentelijke monumentenlijst;
voorwerpen aangebracht aan een perceel ten behoeve van de afvoer
van hemelwater van dat betreffende perceel;
kabels voor elektriciteitsvoorziening welke zijn aangebracht aan
het perceel;
spionnetjes, bloembakken, buitenbrievenbussen, rolluiken,
receptenbussen, spandoeken, antennes en andere gelijksoortige
voorwerpen, huisnummerplaatjes en dergelijk voorwerpen;
balkons en andere gelijksoortige open uitbouwen met balustrade
aan een bovenverdieping van een onroerende zaak of aan een flat,
welke slechts voor woondoeleinden door de gebruiker van die
onroerende zaak kan worden gebruikt;
ten behoeve van het publiek aangebrachte brievenbussen;
wegwijzers en verkeersaanwijzingen van de Koninklijke
Nederlandse Toeristenbond A.N.W.B. en van andere overeenkomstige
instellingen dan wel soortgelijke voorwerpen ten dienste van het
wegverkeer om het gebruik van wegen door zich daarop
voortbewegend verkeer te vergemakkelijken, waaronder in ieder
geval worden begrepen algemene bewegwijzeringen waarmee een
algemeen belang wordt gediend;
borden, masten, palen e.d. die in verband met verkiezingen van
vertegenwoordigende lichamen zijn aangebracht;
De Precariobelasting wordt geheven naar de maatstaven en de tarieven
opgenomen in de bij deze verordening behorende tarieventabel, met
inachtneming van het overigens in deze verordening bepaalde.
Voor de berekening van de Precariobelasting wordt met betrekking
tot een in de tarieventabel genoemde lengte- of oppervlaktemaat
een gedeelte daarvan als een volle eenheid aangemerkt.
Indien een tarief per oppervlakte is vastgesteld, wordt de
Precariobelasting berekend naar de oppervlakte van de
horizontale projectie van de voorwerpen, tenzij anders is
bepaald.
De oppervlakte van andere dan rechthoekige voorwerpen wordt
gesteld op het product van de twee aangrenzende zijden van een
om het voorwerp geplaatste denkbeeldige rechthoek.
Indien een bestuursorgaan een vergunning heeft verleend voor het
hebben van het voorwerp of de voorwerpen onder, op of boven voor
de openbare dienst bestemde gemeentegrond, wordt voor de
berekening van de Precariobelasting aangesloten bij de
geldigheidsduur van die vergunning, tenzij blijkt dat het
belastbaar feit zich gedurende een kortere of langere periode
heeft voorgedaan. In dat geval bestaat aanspraak op ontheffing,
waarbij het vijfde lid van overeenkomstige toepassing is.
Indien in de tarieventabel voor een voorwerp tarieven voor
verschillende tijdseenheden zijn opgenomen, wordt de
Precariobelasting berekend op de voor de belastingplichtige
meest voordelige wijze.
Indien in de tarieventabel voor een voorwerp een dagtarief,
weektarief of maandtarief is opgenomen en het belastingtijdvak
een langere periode dan een dag, onderscheidenlijk een week of
een maand omvat, gelden deze tarieven per dag, onderscheidenlijk
week of maand van het belastingtijdvak.
In de gevallen waarin een bestuursorgaan een vergunning heeft
verleend voor het hebben van het voorwerp of de voorwerpen
onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde
gemeentegrond, is het belastingtijdvak de periode waarvoor de
vergunning is verleend, met dien verstande dat bij een
kalenderjaaroverschrijdende geldigheidsduur van de vergunning
het belastingtijdvak gelijk is aan het kalenderjaar.
In andere dan de in het eerste lid bedoelde gevallen, is het
belastingtijdvak de aaneengesloten periode gedurende welke het
belastbaar feit zich voordoet of heeft voorgedaan.
De wordt geheven bij wege van aanslag.
In de gevallen bedoeld in artikel 7, eerste lid, is de
Precariobelasting verschuldigd bij de aanvang van het
belastingtijdvak of, zo dit later is, bij de aanvang van de
belastingplicht.
In de gevallen bedoeld in artikel 7, tweede lid, is de
Precariobelasting verschuldigd bij het einde van het
belastingtijdvak.
Indien de belastingplicht in de loop van het belastingtijdvak
aanvangt is de naar jaartarieven geheven Precariobelasting
verschuldigd voor zoveel twaalfde gedeelten van de voor dat
tijdvak verschuldigde belasting als er in dat tijdvak, na
aanvang van de belastingplicht, nog volle kalendermaanden
overblijven.
Indien de belastingplicht in de loop van het belastingtijdvak
eindigt, bestaat aanspraak op ontheffing voor de naar
jaartarieven geheven Precariobelasting voor zoveel twaalfde
gedeelten van de voor dat tijdvak verschuldigde als er in dat
tijdvak, na het einde van de belastingplicht, nog volle
kalendermaanden overblijven, tenzij blijkt dat het bedrag van de
ontheffing minder bedraagt dan € 5,00.
Belastingbedragen van minder van € 5,00 worden niet
geheven.
In afwijking van artikel 9, eerste lid, van de Invorderingswet
1990 moeten de aanslagen worden betaald uiterlijk op de laatste
dag van de derde maand volgend op de maand die in de dagtekening
van het aanslagbiljet is vermeld.
Met betrekking tot een ingevolge artikel 2, tweede lid,
onderdeel c, van de Invorderingswet 1990 met een
belastingaanslag gelijkgestelde beschikking inzake een
bestuurlijke boete is het eerste lid van overeenkomstige
toepassing.
De Algemene termijnenwet is niet van toepassing op de in
voorgaande leden gestelde termijnen.
Het college kan nadere regels geven met betrekking tot de heffing en de
invordering van de Precariobelasting.Bij de invordering van de Precariobelasting wordt geen kwijtschelding
verleend.1.3 OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGENDe ‘ambtenaar belast met de heffing’ is belast met de uitvoering van
deze verordening.
De 'Verordening Precariobelasting 2011' vastgesteld bij
raadsbesluit van 9 november 2010 wordt ingetrokken met ingang
van de in het derde lid genoemde datum van ingang van de
heffing, met dien verstande dat zij van toepassing blijft op de
belastbare feiten die zich voor die datum hebben
voorgedaan.
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2012.
De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2012.
Deze verordening kan worden aangehaald als 'Verordening
Precariobelasting 2012 '.
Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering van 14 december 2011,De griffier, De voorzitter,Bijlage 1 Tarieventabel behorende bij de “Verordening
Precariobelasting 2012”.Tarieventabel, als bedoeld in artikel 5 van de verordening Precariobelasting
2012
Hoofdstuk 1 - Algemeen1.1Het tarief bedraagt voor voorwerpen waarvoor in deze
tarieventabel geen afzonderlijk tarief is opgenomen per
voorwerp1.1.1per m² per dag€ 1,30 1.1.2per m² per week€ 3,20 1.1.3per m² per maand€ 6,50 1.1.4per m² per jaar€ 28,80 Hoofdstuk 2 - Benzinepompinstallaties
e.d.2.1Enkele benzine- of oliepompinstallatie of dergelijke
inrichting, met inbegrip van de daarbij behorende
pompheuvel, vulput en leidingen 2.1.1per voorwerp per jaar€ 464,90 2.2Dubbele benzine- of oliepompinstallatie of dergelijke
inrichting, met inbegrip van de daarbij behorende
pompheuvel, vulput en leidingen2.2.1per voorwerp per jaar€929,90 2.3Mengpomp voor benzine en olie ten behoeve van bromfietsen,
voor zover deze niet is geïncorporeerd in de normale
benzine- of oliepomp als bedoeld in 2.1 en/of 2.22.3.1per voorwerp per jaar€ 23,20 2.4Water- en/of luchtpompinstallatie met inbegrip van de
daarbij behorende geleidingen 2.4.1per voorwerp per jaar€ 58,20 2.5Benzine- of olietank of dergelijke inrichting met een inhoud
van 5.000 liter of minder 2.5.1per voorwerp per jaar€ 69,90 2.6Benzine- of olietank of dergelijke inrichting met een inhoud
van meer dan 5.000 liter per voorwerp per jaar2.6.1per voorwerp per jaar€115,70 2.7Vulput en leidingen, niet behorende bij een benzine- of
oliepompinstallatie 2.7.1per voorwerp per jaar€ 23,20 Hoofdstuk 3 - Reclamevoorwerpen3.1Aankondigings- of andere reclameborden, waaronder (driehoek)
sandwichborden 3.1.1per voorwerp per dag€ 1,30 3.2Lichtbakken, lantaarns, letterreclame, uithangbord of
–tekens, gevelborden, alsmede alle andere soortgelijke tot
reclamedoeleinden dienende of gebezigde voorwerpen, voor
zover deze buiten het gevelvlak uitsteken 3.2.1per m² per jaar€ 40,80 3.3Vitrine-, uitstal- of etalagekast en dergelijke3.3.1per m² per jaar€ 46,50 Hoofdstuk 4 - Bouw- en
onderhoudswerken4.1Bouwmaterialen, waaronder ook een werk- of bergloods,
schaft-, directieketen of -wagens, steiger of stelling 4.1.1per m² per dag€ 0,70 4.1.2per m² per jaar€ 25,40 4.2Heikar of –stelling, kraan, betonmolen, asfaltketel,
trechter of enig ander werktuig ten dienste van bouwwerken
4.2.1per m² per dag€ 0,70 4.2.2per m² per jaar€ 25,40 4.3Containers, laadbakken 4.3.1per m² per dag€ 0,70 4.4Voor een hek of andere afschutting, andere dan die genoemd
in hoofdstuk 5.4 4.4.1per strekkende meter per dag € 0,70 4.4.2per strekkende meter per jaar€ 25,40 4.5Indien de onder hoofdstuk 4 genoemde voorwerpen zich
bevinden op de in hoofdstuk 7 aangeduide parkeervakken
zullen voor de berekening van het tarief de tarieven van
hoofdstuk 7 van toepassing zijn.Hoofdstuk 5 - Objecten bij (on)roerende
zaken5.1Fundering, licht- en luchtopening (koekoek), kelderingang of
baldakijn5.1.1per m² per jaar€ 9,80 5.2Transportbaan, tunnel of leidingkoker, afvoerputje e.d.5.2.1per m² per jaar€ 9,80 5.3Markies of zonnescherm5.3.1per strekkende meter per jaar€ 9,80 5.4Tochtscherm, windscherm, hek of andere afschutting, andere
dan die genoemd in hoofdstuk 4.45.4.1per strekkende meter per jaar€ 23,20 5.5Automatisch weeg- of verkooptoestel, verrekijker of ander
dergelijk toestel5.1.1per m² per maand€ 13,70 5.1.2per m² per jaar€ 65,50 5.6Luifel, arcade e.d.5.6.1per m² per jaar€ 23,20 Hoofdstuk 6 - Gebruik van grond voor andere
doeleinden6.1Terras, waaronder mede begrepen de daarop geplaatste banken,
tafels, parasols, stoelen e.d.6.1.1In gebied A6.1.1.1per m² per dag€ 0,70 6.1.1.2per m² per maand€ 13,80 6.1.1.3per m² per jaar€ 66,30 6.1.2In gebied B6.1.2.1per m² per dag€ 0,30 6.1.2. 2per m² per maand€ 6,90 6.1.2.3per m² per jaar€ 33,20 6.2Uitstallen van goederen langs de percelen6.2.1In gebied A6.2.1.1per m² per maand€ 13,80 6.2.1.2per m² per jaar€ 66,30 6.2.2In gebied B6.2.2.1per m² per maand€ 6,90 6.2.2.1per m² per jaar€ 33,20 6.3Het plaatsen van voorwerpen in verband met het houden van
een evenement op grond van de APV Zandvoort, zoals
buitenpodia of een andere verhoging voor publieke optredens,
tenten, parasols, kramen, buitentaps, mobiele urinoirs of
toiletten, geluidsinstallaties alsmede alle andere
soortgelijke voorwerpen ten behoeve van het evenement6.3.1In gebied A6.3.1.1per m² per dag€ 0,70 6.3.2In gebied B6.3.2.1per m² per dag€ 0,30 6.4Onder de gebieden welke in hoofdstuk 6 zijn opgenomen dient
te worden verstaan: 6.4.1Gebied A: de wegen, straten en pleinen e.d. van de gemeente
gelegen tussen de noordzijde J. van Heemskerckstraat,
oostzijde Burg. Engelbertsstraat in aansluiting met hoek
Zeestraat, noordzijde Zeestraat, oostzijde Haltestraat,
noordzijde Louis Davidsstraat, Noordzijde Prinsesseweg, de
Oostzijde van de Koniginneweg, de noordzijde van de
Haarlemmerstraat,zuidzijde Hogeweg, de Oostzijde van de
Westerparkstraat, de zuidzijde van de Torenstraat, zuidzijde
Thorbeckestraat in aansluiting met Boulevard Paulus Loot, de
Boulevard Paulus Loot tot aan de Boulevard de Favauge,
Boulevard de Favauge tot Boulevard Barnaart; en voorts aan
de binnen dit gebied liggende wegen, straten, pleinen e.d.
uitkomende zijstraten tot een afstand van 20 meter van het
snijpunt van de rijbaankanten of de verlengden daarvan.
Indien de onder hoofdstuk 6 genoemde voorwerpen zich
gedeeltelijk bevinden binnen voormelde afstand van 20 meter,
worden voor de berekening van het tarief de voorwerpen
geacht geheel binnen die afstand te zijn gelegen.6.4.2Gebied B: alle niet onder gebied A (6.4.1.) genoemde wegen,
straten, pleinen e.d.6.5Indien de onder hoofdstuk 6 genoemde voorwerpen zich
bevinden op de in hoofdstuk 7 aangeduide parkeervakken zal
voor de berekening van het tarief de tarieven in hoofdstuk 6
van toepassing zijn.Hoofdstuk 7 - Plaatsen van voorwerpen in
parkeervak7.1Voor het plaatsen van voorwerpen anders dan een voertuig in
een parkeervak waar parkeren slechts tegen betaling van
parkeergeld of met gebruikmaking van een vergunning is
toegestaan in:7.1.1per parkeervak per dag€ 22,00 Hoofdstuk 8 - Leidingen, kabels en
buizen8.1Voor de eerste 20 strekkende meters per jaar€28,70 8.2Voor elke volgende strekkende meter per jaar€ 0,50
Behoort bij raadsbesluit van 14 december 2011De griffier van Zandvoort2.1 ALGEMEENDe verordening bestaat uit twee gedeelten, namelijk de verordening zelf met de
formele en materiële bepalingen en de tarieventabel met een omschrijving van de
te belasten voorwerpen en de tarieven. Deze opzet heeft twee voordelen.
Aangezien het aantal voorwerpen waarvoor kan worden geheven zeer divers is,
maakt een aparte tarieventabel het voor de gemeente eenvoudiger om de
verordening aan te passen aan de plaatselijke omstandigheden. Voorts zijn
tariefwijzigingen op eenvoudige wijze in de tarieventabel te verwerken zonder
dat de onderlinge samenhang van de artikelen in de verordening verloren
gaat.Aangezien er bij de veelal geen relatie met de gemeentelijke kosten ter zake van
het hebben van voorwerpen aanwezig is, is de tariefstelling geheel afhankelijk
van het gemeentelijke beleid .Onderstaand allereerst een artikelsgewijs toelichting op de verordening gevolgd
door eentoelichting op de tarieventabel.2.2 ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING1BegripsomschrijvingenOm duidelijkheid te scheppen over de inhoud van een aantal in de
verordening, meer in het bijzonder de tarieventabel, voorkomende begrippen
is daarvan een omschrijving opgenomen in artikel 1.Ad. g.Vergunningen kunnen worden verleend door verschillende bestuursorganen,
afhankelijk van hun bevoegdheid. De bevoegdheden zijn geregeld in de
betreffende bepalingen of beleid met betrekking tot de vergunningen.Ad. h.Er is voor gekozen om een omschrijving op te nemen van het begrip
'vergunning' . In verband met een doelmatige uitvoering wordt in de
verordening zoveel mogelijk aangesloten bij een door een bestuursorgaan
verleende vergunning (zie de artikelen 3, tweede lid, 6, vierde lid en 7,
eerste lid). Het gaat er dan om dat een door een bestuursorgaan verleende
toestemming om voorwerpen te hebben onder, op of boven voor de openbare
dienst bestemde gemeentegrond in een gemeentelijke registratie is opgenomen.
Dit betekent dat het moet gaan om een samenhangende verzameling van
vergunningen, ontheffingen, instemmingen met meldingen en dergelijke, die
langs geautomatiseerde weg wordt gevoerd of met het oog op een doeltreffende
raadpleging van deze gegevens systematisch is aangelegd. Te denken valt
hierbij aan vergunningen of ontheffingen op grond van de Algemene
plaatselijke verordening (APV), bouwvergunningen, meldingen en dergelijke.
De gekozen begripsomschrijving omvat al deze toestemmingen. De term
'persoon' in de begripsomschrijving ziet zowel op natuurlijke als op
rechtspersonen.Ad. i.Artikel 231 lid 2 sub b van de Gemeentewet regelt dat de bevoegdheden en
verplichtingen die op rijksniveau gelden voor de inspecteur overeenkomstig
gelden voor de ambtenaar die belast is met de heffing van de gemeentelijke
belastingen. Deze ambtenaar wordt op grond van artikel 232 lid 2 sub a van
de Gemeentewet aangewezen door het college (ad i).2Belastbaar feitIngevolge artikel 228 van de Gemeentewet kan de gemeente een
Precariobelasting heffen ter zake van het hebben van voorwerpen onder, op of
boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond. De voorwerpen ter zake
waarvan Precariobelasting wordt geheven, zijn genoemd in de tarieventabel.
Daarnaast bevat artikel 4 een aantal vrijgestelde voorwerpen van
belasting.De woorden 'hebben', 'voorwerpen' en 'onder, op of boven' kunnen naar het
spraakgebruik worden geïnterpreteerd. Voor het 'hebben' van voorwerpen is
blijkens Van Dale’s Groot Woordenboek der Nederlandse Taal geen
eigendomsverhouding nodig. 'Hebben' kan onder meer zijn: bezitten,
beschikken over, in het genot zijn van. Indien de wetgever hier eigendom of
een beperkt recht zou hebben bedoeld, zou dit expliciet in artikel 228 van
de Gemeentewet zijn opgenomen. Dit is bevestigd in de jurisprudentie. Hof
Arnhem overwoog dat het begrip 'hebben' ingevolge de jurisprudentie ruim
moet worden geïnterpreteerd, daarbij verwijzend naar het arrest van de Hoge
Raad van 7 oktober 1998, nr. 33553, BNB 1998/384 (Leiden) Daaronder moet
niet alleen worden verstaan het hebben als eigenaar, maar ook het hebben als
huurder of direct belanghebbende (Hof Arnhem 12 juni 2001, nr. 99/264,
Belastingblad 2001, blz. 1152 (Nijmegen). In genoemd arrest ging het
overigens om reclamebelasting. Met betrekking tot het begrip 'voorwerpen'
heeft Hof Arnhem in zijn uitspraak van 12 mei 1999, nr. 97/22442,
Belastingblad 1999, blz. 781 (Apeldoorn), geoordeeld dat, gelet op het
taalgebruik, hieronder dient te worden verstaan niet tot de levende natuur
behorende stoffelijke dingen, welke afgezien van weersinvloeden of ingrepen
door de mens, onveranderlijk zijn in vorm en volume en een plaats innemen in
de ruimte. Met betrekking tot het woord 'boven' overwoog de Hoge Raad in
zijn arrest van 20 september 1933, WvhR nr. 12661: 'er is geen reden om aan
het woord 'boven' in artikel 275, derde lid (oud) de beperkende en van het
spraakgebruik afwijkende betekenis toe te kennen (…) terwijl zodanige
beperkte opvatting ook niet uit de strekking en geschiedenis der Wet van 18
mei 1929, S. no 230, tot wijziging van artikel 238 (oud) is af te leiden'. Een voorwerp moet zich anders dan van voorbijgaande aard, onder, op of boven
gemeentegrond bevinden (Hoge Raad 27 april 1983, nr. 21606, Belastingblad
1983, blz. 400 (Beverwijk). De voorwerpen moeten worden aangetroffen onder,
op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond. De grond moet in
eigendom zijn van de gemeente (Hoge Raad 17 februari 1932, WvhR nr. 12414;
Hof 's-Gravenhage 25 oktober 1973, nr. 91/1973, BNB 1974/214 (Gorinchem)).
Grond, welke eigendom is van de gemeente, is voor de openbare dienst bestemd
indien die grond kan worden gebruikt tot algemeen nut en indien in beginsel
een ieder bij die grond belang kan hebben. Niet relevant is de planologische
bestemming van de grond (Hof Amsterdam 2 maart 1990, nr. 4211/88,
Belastingblad 1991, blz. 42, BNB 1991/170 (Amsterdam) en Hof 's-Gravenhage
11 mei 1994, nr. 93/2846, FED 1995/4). Ook ter zake van het hebben van
voorwerpen onder, op of boven het gemeentelijke water kan Precariobelasting
worden geheven. Artikel 277, eerste lid, onderdeel c, van de gemeentewet
(Stb. 1931, 89) bepaalde dit uitdrukkelijk. Met de inwerkingtreding van het
nieuwe Burgerlijk Wetboek ingaande 1 januari 1992 was dat niet langer nodig.
Thans bepaalt artikel 20, onderdeel d van boek 5 van het Burgerlijk Wetboek
dat de eigendom van de grond ook omvat het water dat zich op de grond
bevindt en niet in open gemeenschap met water op eens anders erf staat.
Overigens geldt ook hier de eis dat het voorwerp zich 'anders dan
voorbijgaande aard' onder, op of boven het gemeentelijk water bevindt. Het
moet gaan om 'een enigszins duurzame bestemming boven dezelfde plek
gemeentegrond, zoals bijvoorbeeld het geval kan zijn bij woonschepen' (Hof
's-Gravenhage 20 september 2001, nr. 00/00451, Belastingblad 2002, blz.
35).Het is vaste jurisprudentie dat een gemeente alleen Precariobelasting kan
heffen indien de gemeente uitdrukkelijk of stilzwijgend veroorlooft of
toelaat, dan wel onverplicht gedoogt dat een derde onder, op of boven de
gemeentegrond voorwerpen heeft. Van veroorloven of toelaten is sprake indien
de gemeente rechtens bevoegd is het hebben van de voorwerpen te verbieden.
Deze bevoegdheid is een uitvloeisel van het eigendomsrecht van de gemeente
alsmede van de mogelijkheden van de gemeente om bepaalde verboden op te
leggen in het belang van de openbare orde.Verschillende omstandigheden kunnen de oorzaak zijn dat een gemeente
rechtens niet bevoegd is tot tussenkomst en de voorwerpen derhalve rechtens
moeten gedogen. Hierbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan kabels ten
dienste van een openbaar telecommunicatienetwerk of omroepnetwerk die
gemeenten moeten gedogen op grond van artikel 5.1, eerste lid, van de
Telecommunicatiewet. Voorts kan worden gedacht aan de situatie waarbij een
derde krachtens recht van erfpacht de zeggenschap heeft over de grond of dat
het gebruik van gemeentegrond is afgedwongen op grond van de
Belemmeringenwet privaatrecht (voor een geval waarin dat niet was gebeurd
zie de uitspraak van Hof 's-Gravenhage van 12 oktober 1994, nr. 920986 M I,
Belastingblad 1995, blz. 3). De enkele omstandigheid dat een belanghebbende
op grond van een verleende vergunning (concessie) gehouden is in de gemeente
gas en elektriciteit te leveren, brengt voor de gemeente niet de
verplichting mee te gedogen dat de haar toebehorende grond zou worden
gebruikt om daarin de voor die leveringen nodige leidingen en kabels te
laten liggen. Een gemeente kan ook Precariobelasting heffen indien zij het
gebruik van de gemeentegrond onverplicht gedoogt (Hoge Raad 13 augustus
2004, nrs. 37408, 37409, 37410, LJN: AF7810 (Den Haag)).Daarmee is de uit de jaren dertig van de vorige eeuw gewezen jurisprudentie
over concessies, vergunningen en erfdienstbaarheden achterhaald. Gedoeld
wordt hierbij op:
HR 22 mei 1936, nr. 6898, NJ 1936/514: op grond van een concessie
dient de concessieverlenende gemeente de aanwezigheid van kabels te
gedogen;
HR 20 oktober 1937, nr. 7599, NJ 1937/1147: op grond van een
vergunning van een andere overheid dient een gemeente de
aanwezigheid van tramrails te gedogen;
HR 16 december 1942, nr. 9275, NJ 1943/61: op grond van een
erfdienstbaarheid dient een gemeente de aanwezigheid van een
waterleiding te gedogen.
Op grond van het vorenstaande dient er expliciet een gedoogplicht, in een
wettelijke regeling zijn opgenomen of moet zijn afgedwongen (op grond van de
Belemmeringswet Privaatrecht) wil de gemeente ter zake van bepaalde
voorwerpen geen Precariobelasting kunnen heffen. In verband hiermee kan in beginsel worden geheven van andere nutsleidingen
dan telecommunicatieleidingen. Het gaat hier om leidingen of kabels voor
gas, water en elektriciteit. Zie de hiervoor genoemde uitspraak van de Hoge
Raad van 13 augustus 2004, nrs. 37408, 37409, 37410, LJN: AF7810 (Den Haag).
De situatie kan zich echter voordoen dat deze leidingen of kabels toch
moeten worden gedoogd op grond van artikel 1 van de Belemmeringenwet
privaatrecht.De laatste jaren komt het steeds vaker voor dat aan leidingen een afgeleide
functie wordt gegeven. Zo bieden de Nederlandse Spoorwegen hun interne
telefoonlijnen langs spoorwegen ook aan derden aan. In de jurisprudentie
zijn geen voorbeelden te vinden waar bij de aanwezige kabels en leidingen
meerdere functies zijn te onderscheiden. Bij de beoordeling van wet of
overeenkomst zal in de eerste plaats moeten worden bekeken of ook is
voorzien in de nevenfunctie en in de verplichting deze nevenfunctie al dan
niet te gedogen. Indien de nevenfunctie van de leiding niet nader is
geregeld, moet worden aangesloten bij de hoofdfunctie van de leiding. Het is
immers de hoofdfunctie die aanleiding geeft tot aanleg van de leiding,
terwijl de nevenfunctie in het algemeen wordt ingegeven door
capaciteitsoverschot. Indien de nevenfunctie van een leiding de overhand
gaat nemen, kan de mogelijkheid bestaan dat de functie van de leiding
wijzigt. In dat geval zal een heroverweging nodig zijn over het al dan niet
verschuldigd zijn van precariobelasting. Dit is anders voor kabels waarbij
er sprake is van de gedoogplicht ingevolge artikel 5.2 van de
Telecommunicatiewet. Op grond van artikel 5.2 van de Telecommunicatiewet is
een gemeente verplicht de aanleg, instandhouding en opruiming van kabels ten
dienste van een openbaar elektronisch communicatienetwerk in haar openbare
grond te gedogen. Uit de definitie van kabels in artikel 1.1, onder z, van
de Telecommunicatiewet blijkt dat het begrip kabels ruim moet worden
opgevat. Kabels in de zin van de wet zijn niet alleen de fysieke
geleidingsdraden, maar ook alle voorzieningen terzake van de aanleg en
instandhouding ervan, zoals de beschermingswerken of zogenaamde HDPE-buizen
waarin glasvezelkabels worden geblazen. Ook lege mantelbuizen vallen onder
deze definitie.Vanaf 19 mei 2004 is het niet meer mogelijk Precariobelasting te heffen ter
zake van niet gevulde mantelbuizen ten dienste van een openbaar elektronisch
communicatienetwerk, omdat er sprake is van een wettelijke gedoogplicht
(Stb. 2004, 189). Deze gedoogplicht geldt niet alleen voor kabels die door
exploitanten van openbare elektronische communicatienetwerken worden
aangelegd, maar ook voor kabels (ten dienste van openbare elektronische
communicatienetwerken) die door andere partijen worden aangelegd (artikel
5.1 van de Telecommunicatiewet). Een aanbieder van een openbaar elektronisch
communicatienetwerk is voor de toepassing van de gedoogplicht dus ook een
partij die op eigen initiatief voorzieningen aanlegt, instandhoudt en
opruimt, maar zelf geen exploitant is van een openbaar elektronisch
communicatienetwerk. In artikel 5.2, achtste lid is de gedoogplicht voor
niet gevulde mantelbuizen beperkt tot tien jaar (Stb. 2007, 16). Als een
niet gevulde mantelbuis niet binnen tien jaar in gebruik wordt genomen,
vervalt de gedoogplicht en kan precariobelasting worden geheven. De
aanleggers krijgen zodoende geruime tijd om de voorzieningen zelf in gebruik
te nemen of door (andere) aanbieders van elektronische communicatienetwerken
te laten gebruiken. Deze regeling geldt voor voorzieningen die na 1 februari
2007 zijn aangelegd. Voor ongebruikte kabels, lege mantelbuizen of andere
ondergrondse ondersteuningswerken of beschermingswerken die op die datum al
in de grond liggen geldt een overgangsregeling (artikel 20, vijfde lid, van
de Telecommunicatiewet).Onder omstandigheden kan de eigendom van voorwerpen onder, op of boven
gemeentegrond door natrekking overgaan op de gemeente. Zie uitspraak Hof
Arnhem 12 juni 2001, nr. 99/264, Belastingblad 2001/1152 (Nijmegen), waarin
de gemeente ingevolge natrekking eigenaar is geworden van een olietank.Veelal is voor het hebben van voorwerpen onder, op of boven gemeentegrond
een vergunning vereist. Bij de heffing van Precariobelasting kan hierbij
worden aangeknoopt. Gekozen hiervoor is in artikel 3, tweede lid, artikel 6,
vierde lid, artikel 7, eerste lid, en artikel 9, eerste lid. In artikel 1,
onderdeel h, is een begripsomschrijving van vergunning opgenomen.
Aansluiting bij een vergunningenbestand bevordert een doelmatige uitvoering
van de heffing. Door het samenstel van genoemde bepalingen wijkt de
verordening af van de situatie die zich voordeed in de zaak die heeft geleid
tot de uitspraak van Hof Arnhem van 11 februari 2004, nr. 02/01932, LJN:
AO6963, Belastingblad 2004, blz. 531 (Kampen). In het betreffende geval had
de gemeente een aanslag opgelegd over de vergunningperiode die
kalenderjaaroverschrijdend was, terwijl in de belastingverordening het
belastingtijdvak gelijk was gesteld aan het kalenderjaar. Ook had de
gemeente bij de aanvang van de vergunningperiode geheven. Het hof
vernietigde de aanslag omdat die betrekking had op twee belastingtijdvakken.
Ook bepaalde het hof dat pas na afloop van het belastingtijdvak kon worden
geheven, omdat pas dan de belastingschuld vaststond. In de verordening is
voor een doelmatige uitvoering aangeknoopt bij de vergunningverlening, maar
is ook een tegenbewijsregeling opgenomen. Het gaat immers om - ondanks een
eventuele vergunning - om de feitelijke situatie, derhalve los gezien van de
juridische inbedding van die voorwerpen, zoals een vergunning (Hof
's-Gravenhage 30 oktober 1997, nr. 94/4220, Belastingblad 1998, blz. 745
(Delft)). Alvorens een aanslag op te leggen, zal de gemeente dus inzicht
moeten hebben in de feitelijke situatie, dat wil zeggen moeten nagaan of en
in hoeverre op grond van de vergunning voorwerpen onder, op of boven voor de
openbare dienst bestemde gemeentegrond aanwezig zijn. In verband met een
mogelijk van devergunning afwijkende feitelijke situatie, is in artikel 3, tweede lid, en
artikel 6, vierde lid, ook een tegenbewijsregeling opgenomen. In de
verordening is niet gekozen voor de mogelijkheid de heffing van
Precariobelasting te beperken tot voorwerpen waarvoor vergunning is
verleend. Illegale voorwerpen zouden dan namelijk niet in de heffing kunnen
worden betrokken.3BelastingplichtIngevolge artikel 217 van de Gemeentewet dient in de belastingverordening te
worden vermeld wie de belastingplichtige is. In het eerste lid is gekozen
voor een ruime omschrijving van de belastingplicht, om te voorkomen dat in
bepaalde situaties geen belastingplichtige aangewezen zou kunnen worden. In
de eerste zinsnede is aangesloten bij het belastbaar feit voor de
precariobelasting, te weten het hebben van voorwerpen. Het gebruik van de
woorden 'dan wel' is bedoeld om te voorkomen dat ter zake van hetzelfde
belastbare feit van twee belastingplichtigen, te weten degene die voorwerpen
heeft en degene ten behoeve van wie de voorwerpen aanwezig zijn,
Precariobelasting zal worden geheven. Vanuit de systematiek van de
verordening ligt het voor de hand in eerste instantie degene die de
voorwerpen heeft in de heffing te betrekken. Deze zal het meest
rechtstreekse belang hebben ter zake van het hebben van de voorwerpen onder,
op of boven gemeentegrond. Indien het niet mogelijk is deze
belastingplichtige aan te wijzen, bijvoorbeeld indien deze duidelijk niet de
belanghebbende is, kan degene ten behoeve van wie de voorwerpen aanwezig
zijn als belastingplichtige worden aangemerkt. Dit laatste zal zich niet
snel voordoen omdat degene die de voorwerpen heeft per definitie een belang
daarbij heeft, welk belang bovendien veelal op de voorgrond zal treden.
Vergelijk het arrest van de Hoge Raad van 4 maart 1992, nr. 27819,
Belastingblad 1992, blz. 383, en Hof 's-Gravenhage 16 december 1992, nr.
912262, Belastingblad 1993, blz. 225 (beide betreffende de reclamebelasting
Rotterdam). In een geval dat een belanghebbende op grond van een
overeenkomst met een aannemer door deze een container liet plaatsen en
daarvoor een vergoeding betaalde, moest belanghebbende worden aangemerkt als
degene ten behoeve van wie de container aanwezig was (Hof Amsterdam 22 maart
1993, nr. 92/1386, FED 1993/287). In een geval dat belanghebbende
toiletunits verhuurde en deze gedurende de huurperiode ook schoonmaakte,
oordeelde de Hoge Raad dat zowel de eigenaar als de huurder de toiletunit
'heeft', maar dat de verhuurder onder deze omstandigheden moestworden aangemerkt als degene ten behoeve van wie de toiletunits aanwezig
waren (Hoge Raad van 3 november 1999, nr. 34122, LJN: AA2919, Belastingblad
2000, blz. 107 (Haarlem)).Indien een vergunning is verleend voor het hebben
van voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde
gemeentegrond, zal degene aan wie de vergunning is verleend (of diens
rechtsopvolger) in de meeste gevallen ook de voorwerpen 'hebben', dan wel
zullen de voorwerpen ten behoeve van hem aanwezig zijn. Bij de heffing van
Precariobelasting wordt zoveel mogelijk aangekoppeld bij het bestand
vergunningverlening (dit kan bijvoorbeeld zowel bouw- als APV-vergunningen
betreffen). In verband hiermee is er in het tweede lid voor gekozen degene
aan wie de vergunning is verleend als belastingplichtige aan te merken.
Overigens kan het de gemeente ambtshalve bekend zijn dat niet de
vergunninghouder, maar een ander de voorwerpen 'heeft'. De uitzondering in
de slotzinsnede ('tenzij …') doet zich dan voor; laatstgenoemde is dan op
grond van het eerste lid belastingplichtig. De vergunninghouder kan op grond
van de slotzinsnede van het tweede lid ook zelf tegenbewijs leveren. Indien
de vergunninghouder niet overtuigend kan aantonen dat hij de voorwerpen niet
'heeft', is hij belastingplichtig. Bestaat daarover desondanks twijfel, dan
zal in redelijkheid kunnen worden aangenomen dat de voorwerpen wel ten
behoeve van hem aanwezig zijn.4VrijstellingenIn dit artikel zijn vrijstellingen opgenomen. In de praktijk kunnen meer
vrijstellingen voor. Het opnemen van vrijstellingen is afhankelijk van het
gemeentelijk beleid . Het mag echter niet zo zijn dat het opnemen van
vrijstellingen leidt tot een onredelijke en willekeurige belastingheffing,
die de wetgever bij het toekennen van de bevoegdheid tot het heffen van
Precaribelasting niet kan hebben bedoeld. Op enkele afzonderlijke
vrijstellingen zal hieronder nog nader worden ingegaan.Onderdeel aDe in dit onderdeel opgenomen vrijstelling is uit doelmatigheidsoverwegingen
opgenomen.Onderdeel bDe in dit onderdeel opgenomen vrijstelling ziet op de gevallen waarin de
gemeente rechtens niet bevoegd is het hebben van voorwerpen te verbieden. In
die gevallen kan de gemeente geen Precaribelasting heffen. Verwijzen wordt
naar de toelichting op artikel 2. Onderdeel cIn de praktijk komen verschillende vormen van vergoedingen voor, die verband
houden met het gebruik van gemeentelijke eigendommen. Zo kunnen
gebruiksretributies worden gevorderd voor het gebruik overeenkomstig de
bestemming van gemeentebezittingen. Indien dat gebruik het hebben van
voorwerpen omvat, zou tevens Precariobelasting kunnen worden geheven. Voor
het heffen van Precariobelasting is overigens niet vereist dat het gebruik
'overeenkomstig de bestemming' plaatsvindt. Voorts worden soms
privaatrechtelijke vergoedingen bedongen in verband met het gebruik van
gemeentegrond. Deze vergoedingen (recognities) zijn geen gebruiksvergoeding,
maar moet worden gezien als een erkenning vanhet eigendomsrecht van de gemeente (Hof 's-Gravenhage 12 oktober 1994, nr.
920986, Belastingblad 1995, blz. 3; Hof Amsterdam 6 maart 2002, nr.
01/00964, Belastingblad 2002, blz. 656 (Amsterdam)). De in dit onderdeel
opgenomen vrijstelling dient om cumulatie van Precariobelasting en
gebruiksretributies of privaatrechtelijke vergoedingen te voorkomen. Deze
vrijstelling is niet verplicht. Het gebruik overeenkomstig de bestemming van
voor de openbare dienst gemeentebezittingen is een ander belastbaar feit dan
het hebben van voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst
bestemde gemeentegrond. Zie voor een voorbeeld van het naast elkaar bestaan
van een Precariobelasting en een gebruiksretributie: Hof Leeuwarden 16 juni
2000, nr. 160/99, Belastingblad 2001, blz. 1140 (Groningen). De gemeente
Groningen hief onder de naam 'Precariobelasting woonschepen' een belasting
en rechten ter zake van het hebben van een woonschip op gemeentegrond,
alsmede ter zake van het gebruik van openbaar water met een woonschip. Er
was geen sprake van een ongeoorloofde cumulatie van heffingen.Wij gaan er in
het bovenstaande voorshands van uit dat het de gemeenten vrijstaat om in
plaats van een precariobelasting, dat wil zeggen een publiekrechtelijke
heffing, een privaatrechtelijke vergoeding te vragen voor het hebben van
voorwerpen. Wij achten het zgn. Windmill-arrest (Hoge Raad 26 januari 1990,
nr. 13724, BNB 1990/162, waarin de Hoge Raad oordeelt dat een
privaatrechtelijk handelen van de overheid niet een publiekrechtelijke
regeling op onaanvaardbare wijze mag doorkruisen, niet van toepassing. Een
dergelijke opvatting is met betrekking tot retributies ook te vinden in de
memorie van toelichting bij het wetsvoorstel dat heeft geleid tot de
gewijzigde materiële belastingbepalingen met ingang van 1 januari 1995
(Kamerstukken II 1989/90, 21591, nr. 3, blz. 79).5Maatstaf van heffing en belastingtariefAlgemeenDe slotzinsnede is opgenomen met het oog op het bepaalde in artikel 6. Met
betrekking tot de Precariobelasting is een tariefdifferentiatie naar straten
of gebieden mogelijk te achten. Door de tarieven te koppelen aan bepaalde
gebieden wordt de mate van nut of voordeel dat de gebruiker van een
gemeentewerk heeft, tot uitdrukking gebracht (Hoge Raad 26 juni 1968, nr.
15850, BNB 1968/178 (Haarlem). Zie ook Hof Leeuwarden 16 juni 2000, nr.
160/99, Belastingblad 2000, blz. 1140 (Groningen)).TarieventabelVoor de maatstaf van heffing en de belastingtarieven is verwezen naar de
tarieventabel. De reden waarom voor een tarieventabel is gekozen is gelegen
in het feit dat door middel van een tarieventabel het eenvoudiger is om de
verordening aan te passen aan gewijzigde plaatselijke omstandigheden.KostendekkendheidBij de Precariobelasting zijn de kosten van de gemeentelijke prestatie
veelal niet duidelijk. Dit vormde voor de regering aanleiding de
precariorechten om te dopen tot Precariobelasting. Wat voor de
precariorechten reeds gold, geldt ook voor de Precariobelasting: er bestaan
geen eisen met betrekking tot de kostendekkendheid.6Berekening van de Precariobelasting In dit artikel is een aantal bepalingen opgenomen die de uitvoeringspraktijk
vergemakkelijken.Eerste lidIn het eerste lid wordt bepaald dat een gedeelte van een in de tarieventabel
opgenomen lengte- of oppervlaktemaat voor een volle eenheid wordt
aangemerkt. Voor gedeelten van de tijdseenheden dag, week, maand of jaar
bevatten artikel 1, onderdeel a, onderscheidenlijk artikel 6, vijfde lid, en
artikel 9, derde en vierde lid, een regeling. Tweede en derde lidIn het tweede en derde lid worden nadere bepalingen gegeven voor die
gevallen waarin een tarief per oppervlakte in de tarieventabel is opgenomen.
Horizontale projectie van de voorwerpen betekent dat projectie van het
voorwerp in een horizontaal vlak moet plaatsvinden en dat vervolgens van dat
horizontale vlak de oppervlakte wordt bepaald. Bij andere dan rechthoekige
voorwerpen kan het berekenen van de oppervlakte leiden tot ingewikkelde
wiskundige berekeningen. In verband hiermee is in het derde lid bepaald dat
dan de oppervlakte van een denkbeeldig om het voorwerp geplaatste rechthoek
inaanmerking wordt genomen. Horizontale projectie vindt niet plaats indien in
de verordening of tarieventabel anders is bepaald. Dat is bijvoorbeeld het
geval indien de frontoppervlakte maatstaf van heffing is.Vierde lidAan het slot van de toelichting op artikel 2 en in de toelichting op artikel
3 is reeds aangegeven dat een gemeente bij de heffing van Precariobelasting
zal willen aankoppelen bij het bestand vergunningverlening voor het hebben
van voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde
gemeentegrond. De vergunning zal voor bepaalde of onbepaalde tijd zijn
verleend. Uit doelmatigheidsoverwegingen wordt in het vierde lid bepaald dat
voor de berekening van de Precariobelasting ervan wordt uitgegaan dat de
voorwerpen gedurende de gehele vergunningperiode worden gehouden. Ook hier
is tegenbewijs mogelijk. De gemeente dient zich er wel van te vergewissen of
ook daadwerkelijk voorwerpen aanwezig zijn. Het gaat bij de
Precariobelasting immers om de feitelijke en niet om de mogelijke
aanwezigheid van de voorwerpen. Indien de voorwerpen niet de gehele
vergunningperiode aanwezig zijn, wordt naar tijdsgelang geheven c.q. bestaat
aanspraak op ontheffing. De artikelen 244 (ambtshalve) of 242 (op verzoek)
van de Gemeentewet vinden toepassing. Als de geldigheidsduur van de
vergunning kalenderjaaroverschrijdend is of als de vergunning voor
onbepaalde tijd is verleend, het belastingtijdvak het kalenderjaar is (zie
artikel 7, onderdeel a). Met behulp van het bepaalde in het vijfde lid en
artikel 9, tweede en derde lid, kan de Precariobelasting berekend worden.
Vergelijk de uitspraak van Hof Arnhem van 11 februari 2004, nr. 02/01932,
LJN: AO6963, Belastingblad 2004, blz. 531 (Kampen) en hetgeen wij hierover
gesteld hebben aan het einde van de toelichting op artikel 2.Vijfde lidIn de tarieventabel zijn voor eenzelfde belastbaar feit soms tarieven per
dag, per week, per maand of per jaar opgenomen. Uit de verordening zal dan
echter moeten blijken wanneer het jaar-, maand-, week of dagtarief wordt
toegepast (Hof Amsterdam 29 maart 1985, nr. 2201/82 M IV, Belastingblad
1986, blz. 421, (Amsterdam).Gewenst is het jaartarief lager te stellen dan het overeenkomstige tarief
voor de kortere perioden. Om die reden is het vijfde lid opgenomen. In het
vijfde lid is aangegeven dat de Precariobelasting wordt berekend op de voor
de belastingplichtige in de verordening meest voordelige wijze.Zesde lid Als in de tarieventabel een week- of maandtarief is opgenomen, geldt dat
tarief zonder nadere regeling voor een periode van zeven achtereenvolgende
dagen, onderscheidenlijk een kalendermaand (artikel 1). Als de voorwerpen
een kortere periode dan een week, onderscheidenlijk een maand aanwezig zijn,
zou dan niet kunnen worden geheven. Daarom is - in afwijking van het
bepaalde in artikel 1 - opgenomen dat als er geen dagtarief,
onderscheidenlijk dag- of weektarief is opgenomen, een gedeelte van een
week, onderscheidenlijk een maand voor een geheel wordt gerekend. Wellicht
ten overvloede wijzen wij erop dat voor een gedeelte van een dag artikel 1
een regeling kent. Voor een gedeelte van een jaar bevat artikel 9 een
heffing naar tijdsgelang. Het bepaalde in het zesde lid kan evengoed als
tweede lid in artikel 1 worden opgenomen. Aangezien het in feite een
regeling is voor de berekening van de precariobelasting hebben wij voor
opneming in artikel 6 gekozen.7BelastingtijdvakDe bepaling inzake het belastingtijdvak moet worden opgenomen indien de
gemeentelijke belasting over een bepaald tijdvak wordt geheven.Eerste lidIn het eerste lid is weer aansluiting gezocht bij de gemeentelijke
vergunningverlening. In beginsel is het belastingtijdvak gelijk aan de
periode waarvoor de vergunning is verleend. Indien de geldigheidsduur van de
vergunning over het kalenderjaar heengaat, is het belastingtijdvak gelijk
aan het kalenderjaar. Dit behoeft niet alleen betrekking te hebben op
'jaarvergunningen', maar kan ook een vergunning voor 2 dagen (31 december
jaar t en 1 januari jaar (t+1)) of een vergunning voor een aantal maanden
betreffen. In elk kalenderjaar waarop de vergunning betrekking heeft, wordt
dan een aanslag Precariobelasting opgelegdover de periode gedurende welke de voorwerpen in dat jaar aanwezig
zijn/waren. Vergelijk de uitspraak van Hof Arnhem van 11 februari 2004, nr.
02/01932, LJN: AO6963, Belastingblad 2004, blz. 531 (Kampen).Als belastingplichtige erin slaagt te bewijzen dat de voorwerpen niet
gedurende de gehele geldigheidsduur van de vergunning aanwezig waren of als
de gemeente dat uit eigen hoofde bekend is (vergelijk artikel 6, vierde
lid), wordt de Precariobelasting berekend over de kortere periode, maar wel
wordt opgelegd voor het gehele belastingtijdvak, dat is de geldigheidsduur
van de vergunning. Er wordt dan dus één aanslag opgelegd tijdens de
geldigheidsduur van de vergunning. Dit is slechts anders indien die
geldigheidsduur kalenderjaaroverschrijdend is. In dat geval volgt er per
kalenderjaar een aanslag.Tweede lidVoor de niet onder het eerste lid te brengen gevallen geldt voor de
aaneengesloten periode gedurende welke de voorwerpen onder, op of boven voor
de openbare dienst bestemde gemeentegrond aanwezig zijn. Of sprake is van
een aaneengesloten periode wordt per kalenderjaar bezien (‘in een
kalenderjaar gelegen’). Een ander tijdvak - bijvoorbeeld een maand of een
week – is ook mogelijk. Bedacht moet evenwel worden dat per belastingtijdvak
maar één aanslag kan worden opgelegd of kennisgeving kan worden gedaan.In
zijn arrest van 2 november 1994, nr. 29595, Belastingblad 1994, blz. 819,
BNB 1995/12 (Amsterdam), oordeelde de Hoge Raad dat indien de grootte van de
belastingschuld eerst na afloop van het belastingtijdvak kan worden
vastgesteld en de belastingplicht niet in de loop van het tijdvak eindigt,
eerst na afloop van het tijdvak een (definitieve) aanslag kan worden
opgelegd. Op grond van de verordening hief de gemeente Amsterdam
precariorecht over het tijdvak gelijk aan het kalenderjaar. Aan een aannemer
die van 12 februari tot en met 31 maart 1988 een stukje gemeentegrond had
gebruikt voor de opslag werd in juli van dat jaar een aanslag die betrekking
had op het belastingjaar 1988 voor die periode opgelegd, terwijl zijn
belastingplicht door liep. De Hoge Raad oordeelde dat in dat geval ingevolge
het systeem van de artikelen 11 tot en met 15 van de AWR pas na afloop van
het tijdvak een definitieve aanslag kan worden opgelegd, omdat de grootte
van de belastingschuld pas na afloop van het tijdvak kan worden vastgesteld.
Nu de aanslag binnen het heffingstijdvak was opgelegd, was aldus de Hoge
Raad de aanslag terecht vernietigd. Indien de door het college vastgestelde
regeling gemeentelijke belastingen (zie artikel 11) daarin voorziet kan
eventueel een voorlopige aanslag worden opgelegd of van een voorlopig
gevorderd bedrag worden kennisgegeven. Het is vaste jurisprudentie dat de
belastingplichtige de omvang van zijn belastingschuld uit de verordening
moet kennen. De regeling omtrent het belastingtijdvak is daarmee niet in
strijd, nu deze niet ziet op de omvang van de (materiële) belastingschuld,
maar - in combinatie met de regeling van artikel 9 - op het tijdstip waarop
die belastingschuld kan worden geformaliseerd. 8Wijze van heffingIngevolge artikel 233 van de Gemeentewet kunnen gemeentelijke belastingen
worden geheven bij wege van aanslag, bij wege van voldoening op aangifte en
op andere wijze.In deze verordening is gekozen voor de heffing bij wege van
aanslag.9Ontstaan van de belastingschuld en heffing naar
tijdsgelangBij de heffing van Precariobelasting is aansluiting gezocht bij de
vergunningverlening voor de betreffende voorwerpen. De geldigheidsduur van
de vergunning is bekend. Ingevolge artikel 6, vierde lid, worden de
voorwerpen - behoudens tegenbewijs - geacht gedurende deze gehele periode
onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond aanwezig
te zijn. Een en ander betekent dat de belastingschuld in deze gevallen in
beginsel vaststaat bij de aanvang van het belastingtijdvak (de periode
waarvoor de vergunning geldt, dan wel het kalenderjaar). Daarom wordt in het
eerste lid bepaald dat de belasting in deze gevallen is verschuldigd bij de
aanvang van het tijdvak, tenzij de belastingplicht later aanvangt. Dit
betekent dat bij de aanvang van het tijdvak of latere aanvang van de
belastingplicht, aanslagen Precariobelasting voor vergunninggevallen kunnen
worden opgelegd. Indien in de tarieventabel dag-, week- of maandtarieven
zijn opgenomen kunnen deze tarieven worden toegepast al naar gelang de duur
van het belastingtijdvak. Ingeval een jaartarief geldt, kan in combinatie
met de regeling inzake de heffing naar tijdsgelang in het derde en vierde
lid, de 'exacte' omvang van de belastingschuld worden vastgesteld. Indien al
in de loop van het kalenderjaar (op grond van de vergunning) een definitieve
aanslag wordt opgelegd, verdient het aanbeveling de beslissing op een verzoek om
ontheffing in verband met het niet meer hebben van de voorwerpen uit te
stellen tot na afloop van het kalenderjaar (en hiervan mededeling te doen
aan belastingplichtige). Indien direct ontheffing wordt verleend en
belastingplichtige op grond van dezelfde vergunning later
in het jaar nog eens dezelfde voorwerpen heeft, is nog steeds sprake van
hetzelfde belastingtijdvak en kan geen (tweede) primitieve aanslag meer
worden opgelegd. Een andere mogelijkheid is wel ontheffing te verlenen en na
te vorderen indien blijkt dat later in het kalenderjaarbelastingplichtige de
voorwerpen op basis van dezelfde vergunning opnieuw heeft (artikel 16,
eerste lid, AWR). Uitstel van een beslissing op het ontheffingsverzoek is de
beste optie. Indien sprake is van intrekking of beëindiging van de
geldigheidsduur van de vergunning, zal het opnieuw hebben van voorwerpen
plaatsvinden op basis van een nieuwe vergunning (of zonder vergunning) en
daarmee ook een nieuw belastingtijdvak aanvangen. Indien geen vergunning is
verleend voor het hebben van de voorwerpen onder, op of boven voor de
openbare dienst bestemde gemeentegrond, staat de omvang van de
belastingschuld pas vast aan het einde van de aaneengesloten periode
gedurende welke de voorwerpen aanwezig zijn. Gelet op het arrest van de Hoge
Raad van 2 november 1994, nr. 29595, Belastingblad 1994, blz. 819, BNB
1995/12 (Amsterdam), kan dan pas na afloop van het belastingtijdvak (de
aaneengesloten periode) een aanslag worden opgelegd. In het tweede lid is
dit geëxpliciteerd. In voorkomend geval kan een voorlopige aanslag worden
opgelegd of van een voorlopig gevorderd bedrag worden kennisgegeven, mits de
door het college vastgestelde uitvoeringsregeling gemeentelijke belastingen
(zie artikel 12) daarin voorziet . Het derde en het vierde lid geven een
regeling voor de heffing naar tijdsgelang voor de gevallen dat alleen
jaartarieven in de tarieventabel zijn opgenomen. Het vijfde lid is
facultatief en is uit doelmatigheidsoverwegingen opgenomen. 10Termijnen van betalingEerste lidEr bestaat een wettelijke regeling omtrent de betaaltermijnen. Deze is
opgenomen in artikel 9 van de Invorderingswet 1990. Op grond van artikel 250
van de Gemeentewet kan hiervan in de belastingverordening worden afgeweken.
In het eerste lid van artikel 10 is afgeweken van de wettelijke
betalingstermijn om doelmatigheidsredenen ten aanzien van de invordering. Er
is voor gekozen dat het recht betaald moet worden binnen drie maanden na
dagtekening van het aanslagbiljet.Tweede lidMet betrekking tot de bij het vaststellen van een belastingaanslag op te
leggen boete zijn de betaaltermijnen gelijk aan die voor de
belastingaanslag, ook indien in de belastingverordening van artikel 9 van de
Invorderingswet 1990 afwijkende betaaltermijnen zijn opgenomen. Dit volgt
uit artikel 9, derde lid, van de Invorderingswet 1990. Het is dus niet nodig
om in de belastingverordening betaaltermijnen voor bestuurlijke boeten op te
nemen.Derde lidDe Algemene termijnenwet (ATW) is van toepassing
op in een wet gestelde termijnen (artikel 1). Hiermee wordt een wet in
formele zin bedoeld. Artikel 9, tiende lid, van de Invorderingswet 1990
bepaalt echter dat de ATW niet van toepassing is op de in de leden 1 tot en
met 9 gestelde termijnen. Indien gemeenten afwijkende termijnen in de
belastingverordening hebben opgenomen en dus artikel 9, tiende lid, van de
Invorderingswet 1990 niet geldt, is voor de betaling van de definitieve
aanslag de ATW wel van toepassing. Dit volgt ook uit artikel 145 van de
Gemeentewet, waarin is bepaald dat de ATW van toepassing is op in een
verordening gestelde termijnen, tenzij in de verordening anders is bepaald.
Indien voor de betaling van aanslagen een regeling is getroffen in de
belastingverordening en voor voorlopige aanslagen, navorderingsaanslagen of
naheffingsaanslagen niet, betekent dit dat voor de laatste drie genoemde
aanslagen artikel 9 van de Invorderingswet 1990 geldt. 11Nadere regels door het collegeOp grond van artikel 231 van de Gemeentewet zijn bij de heffing en de
invordering van gemeentelijke belastingen onder meer de Algemene wet inzake
rijksbelastingen (AWR) en de Invorderingswet 1990 van toepassing. De
heffingsbevoegdheden komen toe aan de daartoe aangewezen heffingsambtenaar
en de invorderingsbevoegdheden aan de daartoe aangewezen
invorderingsambtenaar. De AWR en de Invorderingswet 1990 kennen ook
bepalingen op grond waarvan de minister van Financiën de bevoegdheid wordt
toegekend nadere regels te geven over bepaalde heffings- en
invorderingsaangelegenheden. Voor de gemeentelijke belastingen komt die
bevoegdheid op grond van artikel 231 toe aan het college. Verder is het
college als bestuursverantwoordelijke voor de heffings- en
invorderingsambtenaar bevoegd om beleidsregels vast te stellen (artikel 4:81
Algemene wet bestuursrecht, hierna Awb). Op grond van artikel 160, eerste
lid, onderdeel b, van de Gemeentewet is het college eveneens bevoegd
beslissingen van de raad (lees: belastingverordeningen) uit te voeren. Met
het oog hierop kan het college over uitvoeringsaangelegenheden regels
stellen. Te denken valt hierbij aan het vaststellen van de modellen voor het
formulier van de onderscheiden aangiftebiljetten.Met de inwerkingtreding van de derde tranche Awb op 1 januari 1998 is een
aantal bevoegdheden van de raad op belastinggebied overgegaan op het
college. In verband hiermee is in elke belastingverordening een bepaling
opgenomen dat het college nadere regels kan geven met betrekking tot de
heffing en invordering van de betreffende belasting. Op deze wijze is het
voor de belastingplichtigen duidelijk dat er nog nadere regels kunnen
gelden. In de (uitvoerings)regeling gemeentelijke belastingen is een en
ander uitgewerkt.12Kwijtschelding van belastingenOp grond van artikel 255 van de Gemeentewet volgen gemeenten het
kwijtscheldingsbeleid van de rijksoverheid zoals dat is geregeld in de
Uitvoeringsregeling Invorderingswet 1990. Indien gemeenten niets regelen
geldt deze ministeriële regeling automatisch voor alle gemeentelijke
belastingen. Artikel 255 van de Gemeentewet biedt echter de mogelijkheid om
van de ministeriële regeling af te wijken. Omdat geen kwijtschelding bij de
invordering van Precariobelasting wordt verleend is dit expliciet opgenomen
in artikel 12.14Inwerkingtreding en citeertitelIn het eerste lid wordt de oude verordening ingetrokken, in het tweede lid
wordt de inwerkingtreding geregeld, in het derde lid de datum van ingang van
de heffing en in het vierde lid de citeertitel.Het eerste lid regelt dat de oude verordening wordt ingetrokken met ingang
van de datum van ingang van de heffing. De oude verordening blijft van
toepassing op de belastbare feiten die zich voor die datum hebben
voorgedaan. Voor die belastbare feiten blijft heffing dus mogelijk op basis
van de oude verordening, ook al is die verordening ingetrokken.Ingevolge artikel 139 van de Gemeentewet moeten gemeenten de besluiten tot
het vaststellen, wijzigen of intrekken van belastingverordeningen bekend
maken. Het niet voldoen aan de bekendmakingsplicht kan leiden tot
onverbindendheid van de belastingverordening (HR 31 maart 1993, nr. 28.034,
BNB 1993/182, Belastingblad 1993, blz. 274; Hoge Raad 10 augustus 1998, nr.
33.632). Deze verordening is bekend gemaakt in de Zandvoortse Courant.De belastingverordening treedt in werking op 1 januari van het betreffende
belastingjaar waarop de verordening betrekking heeft. Als voorbeeld:Op 1 november 2007 stelt de gemeenteraad de verordening vast met als datum
van inwerkingtreding 1 januari 2008 (tweede lid) en als tijdstip van ingang
van de heffing eveneens 1 januari 2008 (derde lid). In het vierde lid is in de citeertitel een jaartal opgenomen. Dit jaartal
wordt opgenomen, omdat de gemeente ieder jaar een nieuwe verordening
vaststelt. Door het jaartal op te nemen is duidelijk voor welk jaar de
verordening bedoeld is.OndertekeningAlle stukken die van de raad uitgaan moeten sinds 19 februari 2003 c.q. 7
maart 2003 worden ondertekend door de burgemeester (artikel 75, eerste lid,
Gemeentewet) en griffier (artikel 107c Gemeentewet).3.1 ALGEMEENHet belastbaar feit voor de Precariobelasting is het hebben van voorwerpen
onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond. Gelet op deze
ruime formulering is de diversiteit van voorwerpen die in een tarieventabel
kunnen worden genoemd zeer groot. In de tabel zijn voorwerpen opgenomen die in
de praktijk veel voorkomen. Een 'restbepaling' (onderdeel 1) voorziet erin dat
ook in niet genoemde gevallen kan worden geheven. De gemeente is echter vrij om
alleen voor met name genoemde voorwerpen te heffen (vergelijk Hoge Raad 3 maart
1999, nr. 33121, LJN: AA2687, Belastingblad 1999, blz. 410 (Den Haag)). De
restbepaling dient dan ook in uitzonderlijke gevallen te worden toegepast. Gelet
op een doelmatige uitvoering is een dergelijke restbepaling bovendien minder
gewenst. In de tarieventabel is in sommige onderdelen een tariefdifferentiatie
aangebracht naar gebied. De tarieven in het centrum zijn hoger zijn dan de
tarieven in de ring om het centrum. Een gemeente heeft de vrijheid om deze
differentiatie voor de gehele tarieventabel toe te passen of slechts voor één of
meerdere onderdelen van de tabel. Waar er sprake is van een differentiatie is
dit in de tabel opgenomen.In de tarieventabel zijn voor eenzelfde belastbaar feit soms tarieven per dag,
per week, per maand of per jaar opgenomen. De verordening moet een duidelijk
stelsel bevatten, aan de hand waarvan kan worden beoordeeld of van een jaar-,
maand-, week- of dagtarief dient te worden uitgegaan (Hof Amsterdam 29 maart
1985, nr. 2201/82, Belastingblad 1986, blz. 421, (Amsterdam)). Dit betekent dat
een dergelijke tariefstelling alleen is toegestaan, indien deze tarieven
onderling overeenkomen. De omvang van de (materiële) belastingschuld staat dan
in beginsel vast. In de meeste gevallen zal de gemeentelijke voorkeur uitgaan
naar een zekere degressie in de tariefstelling. Het jaartarief wil de gemeente
bijvoorbeeld lager stellen dan het overeenkomstige tarief voor de kortere
perioden. Alsdan is het noodzakelijk dat in deverordening c.q. tarieventabel wordt opgenomen in welke gevallen welk tarief
wordt toegepast. Alleen dan is bij de aanvang van het belastbaar feit voor de
belastingplichtige de omvang van zijn belastingschuld kenbaar.In verband met het bovenstaande is in artikel 6 van de verordening een bepaling
opgenomen, waarin voor de toepassing van het jaar-, maand-, week- of dagtarief
wordt aangesloten bij een door het bestuursorgaan verleende vergunning. In alle
gevallen – ook de gevallen waarin geen vergunning is afgegeven – wordt de
Precariobelasting berekend op de voor belastingplichtige meest voordelige
wijze.Een tariefstelling per jaar heeft alleen zin voor voorwerpen, welke iemand
doorgaans gedurende langere tijd – en in beginsel voor ten minste een jaar –
onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond heeft. Veelal
zal aan de hand van een verleende vergunning ter zake kunnen worden bepaald
welke periode het belastbaar feit zich zal voordoen.3.2 TOELICHTING PER HOOFDSTUKHoofdstuk 1Zoals in de inleiding op de artikelsgewijs toelichting reeds is vermeld, staat
het de gemeente vrij de Precariobelasting te beperken tot die voorwerpen die in
de tarieventabel zijn genoemd. Indien de gemeente ook in onvoorziene gevallen
wil kunnen heffen, kan het aanbeveling verdienen om een ‘restbepaling’ op te
nemen. Dit onderdeel bevat een regeling voor de gevallen die niet specifiek in
de tarieventabel zijn genoemd. Er is geen onderscheid gemaakt tussen kleine
voorwerpen en grotere voorwerpen.Hoofdstuk 2 Benzinepompinstallaties e.d.De in dit hoofdstuk opgenomen tariefstellingen zien met name op benzinestations
en dergelijke. Ook met betrekking tot benzinestations zal - gelet op de bij
hoofdstuk 2 genoemde uitspraak van Hof Amsterdam van 2 maart 1990 - heffing per
afzonderlijk voorwerp dienen plaats te vinden.Hoofdstuk 3 ReclamevoorwerpenIn dit hoofdstuk is een regeling getroffen voor aankondigingsborden, waaronder
reclameborden. Dit is geen reclamebelasting, aangezien de reclamebelasting een
ander karakter heeft dan de Precariobelasting. Bij de reclamebelasting wordt
niet zozeer het voorwerp, maar de reclame-uiting in de heffing betrokken.Hoofdstuk 4 Bouw- en onderhoudswerkenBij een bouwplaats moet geheven moet worden van de verschillende voorwerpen die
op de bouwplaats aanwezig zijn. De ruimte tussen de voorwerpen kan niet in de
heffing van Precariobelasting worden betrokken (Hof Amsterdam 2 maart 1990, nr.
4211/88, Belastingblad 1991, blz. 42, (Amsterdam)). De door de verschillende
voorwerpen ingenomen oppervlakte wordt getotaliseerd. Hiermee worden discussies
over het aantal m2 voorkomen c.q. beperkt.Hoofdstuk 5 Objecten bij (on)roerende zakenIn dit hoofdstuk zijn enkele voorwerpen opgenomen die niet zijn te rubriceren
onder een ander hoofdstuk, maar welke wel veel aanwezig kunnen zijn in de
gemeente. Dit rechtvaardigt dat zij met name worden genoemd.Hoofdstuk 6 Gebruik van grond voor andere doeleindenIn dit hoofdstuk zijn niet alleen de voorwerpen opgenomen, die voorkomen op
terrassen. Het gaat om het geheel van ingenomen grond met de daarop geplaatste
voorwerpen. Ook met betrekking tot evenementen geldt de in de toelichting bij
hoofdstuk 2 genoemde uitspraak van Hof Amsterdam van 2 maart 1990 dat heffing
per afzonderlijk voorwerp dient plaats te vinden. Om die reden wordt geen
rekening gehouden met de vrije ruimte tussen de verschillende voorwerpen.Met betrekking tot terrassen is een tariefdifferentiatie naar gebied
opgenomen.Hoofdstuk 7 Plaatsen van voorwerpen in parkeervakIn dit hoofdstuk wordt geregeld dat voor het plaatsen van voorwerpen, anders dan
een voertuig, in een betaald parkeervak een vergoeding verschuldigd is. De
tarieven zijn gelijk aan de betreffende parkeertarieven voor de maximale
parkeerduur van 10 uur in dat gebied op grond van de
parkeerbelastingverordening.Opgemerkt dient te worden dat in dit onderdeel geen motorrijtuigen mogen worden
opgenomen. Ingevolge artikel 80 van de Wet op de motorrijtuigenbelasting, wordt
ter zake van het gebruik van de weg met motorrijtuigen geen belasting geheven
door andere publiekrechtelijke lichamen dan het rijk en kunnen gemeenten alleen
parkeerbelastingen of een mobiliteitsheffing heffen.Hoofdstuk 8 Leidingen, kabels en buizenIn de toelichting op artikel 2 is gewezen op de gedoogplicht die gemeenten
(kunnen) hebben met betrekking tot leidingen enz. van nutsbedrijven, daaronder
begrepen een openbaar telecommunicatie- of omroepnetwerk. Voor zover er geen
gedoogplicht bestaat, kan van het hebben van leidingen enz. onder, op of boven
voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond Precariobelasting worden
geheven.