CVDR131702_2Afstemmingsverordening WWB/Ioaw/Ioaz Gemeente Roerdalen 2012nlregelingRoerdalen2017-11-28RoerdalenDe Trompetter, 18-07-2013Afstemmingsverordening WWB/ Ioaw/Ioaz gemeente Roerdalen 2012Wet werk en bijstandWet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemersWet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigengemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2013-06-27De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2013-07-262013-07-26Intrekking2013/06/27/06Belastingen, uitkeringen en toeslagenGeenDeze regeling vervangt de Afstemmingsverordening WWB/ Ioaw/Ioaz gemeente Roerdalen 2010.Afstemmingsverordening WWB/Ioaw/Ioaz Gemeente Roerdalen 2012De raad van de gemeente Roerdalen heeft;gelet op het voorstel van het college van burgemeester en wethouders d.d. 3
januari 2012,gehoord de commissie Bewonerszaken d.d. 25 januari 2012;in de openbare vergadering d.d. 16 februari 2012 het navolgende besluit
genomen:Besluit:vast te stellen: de Afstemmingsverordening WWB/Ioaw/Ioaz Gemeente Roerdalen
20121.Algemene bepalingen1.BegripsomschrijvingIn deze verordening wordt verstaan onder:
de wet: de Wet werk en bijstand (Stb. 2003, 375);
algemene bijstand: de bijstand bedoeld in artikel 5, onder b,
van de wet;
bijzondere bijstand: de bijstand bedoeld in artikel 5, onder d,
van de wet;
bijstand: algemene en bijzondere bijstand;
bijstandsnorm: de bijstandsnorm bedoeld in artikel 5, onder c,
van de wet;
langdurigheidtoeslag: de toeslag bedoeld in artikel 5, onderd e,
van de wet;
IOAW: Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers;
IOAZ: Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen;
Uitkering: de uitkering, bedoeld in artikel 5, eerste lid
IOAW/IOAZ;
Uitkeringsnorm: de op belanghebbende van toepassing zijnde netto
grondslag, bedoeld in artikel 5, vierde lid IOAW/IOAZ;
maatregel: het verlagen van de bijstand of de
langdurigheidtoeslag op grond van artikel 18, tweede lid, van de
WWB of het verlagen van de uitkeringsnorm op grond van artikel
20, twede lid IOAW en artikel 20, eerste lid IOAZ alsmede het
blijvend of tijdelijk (gedeeltelijk) weigeren van een uitkering
op grond van artikel 20, eerste lid IOAW en artikel 20, tweede
lid IOAZ.
voorziening: voorzieningen als bedoeld in artikel 7, eerste lid
onder a, van de wet: een instrument binnen een traject dat
ingezet wordt om belemmeringen bij aanvaarding van algemeen
geaccepteerde arbeid weg te nemen;
traject: een met de belanghebbende overeengekomen, dan wel door
het college aan hem opgelegd, geheel van activiteiten gericht op
het verkrijgen en behouden van betaalde arbeid;
college: het college van burgemeester en wethouders van de
gemeente Roerdalen.
2.Het opleggen van een maatregel1.Als de belanghebbende naar het oordeel van het college
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de
voorziening in het bestaan dan wel een verplichting uit de WWB, of
een verplichting als bedoeld in artikel 13 IOAW/IOAZ of een op grond
van hoofdstuk 3 IOAW/IOAZ aan de uitkering verbonden verplichting –
anders dan de verplichting, bedoeld in artikel 37, eerste lid,
onderdeel c IOAZ – schendt, of de artikelen 28, tweede lid, of
artikel 29, eerste lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie
werk en inkomen voortvloeiende verplichtingen niet of onvoldoende
nakomt c.q. schendt, waaronder begrepen het zich jegens het college
zeer ernstig misdragen, wordt overeenkomstig deze verordening een
maatregel opgelegd.2.De maatregel wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate
waarin de belanghebbende de gedraging kan worden verweten en de
omstandigheden waarin hij verkeert.3.Horen van de belanghebbende1.Voordat een maatregel wordt opgelegd, wordt de belanghebbende in de
gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen.2.Het horen van de belanghebbende kan achterwege worden gelaten
indien:
de vereiste spoed zich daartegen verzet;
de belanghebbende reeds eerder in de gelegenheid is gesteld
zijn zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen
nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan;
de belanghebbende niet heeft voldaan aan een verzoek van het
college of van een derde aan wie het college met toepassing
van artikel 7, van de WWB, werkzaamheden in het kader van de
wet heeft uitbesteed, om binnen een gestelde termijn
inlichtingen te verstrekken als bedoeld in artikel 17 van de
WWB, of artikel 13 van IOAW/IOAZ.
het college het horen niet nodig acht voor het vaststellen
van de ernst van de gedraging of de mate van
verwijtbaarheid.
4.Berekeningsgrondslag en de ingangsdatum1.De maatregel wordt opgelegd op de bijstandsnorm of de
uitkeringsnorm2.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel ook worden opgelegd
op de bijzondere bijstand indien aan belanghebbende bijzondere
bijstand wordt verleend met toepassing van artikel 12 van de
wet.3.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel worden toegepast op
de bijzondere bijstand of de langdurigheidtoeslag, indien de
verwijtbare gedraging van belanghebbende, in relatie met zijn recht
op bijzondere bijstand of de langdurigheidtoeslag, daartoe
aanleiding geeft.4.Tenzij in de verordening anders is bepaald, gaat de maatregel in met
ingang van de eerstvolgende kalendermaand volgend op de datum waarop
het besluit tot het opleggen van een maatregel aan de belanghebbende
is bekendgemaakt. Daarbij wordt uitgegaan van de voor die maand
geldende bijstandsnorm of uitkeringsnorm5.In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende
kracht worden toegepast, voor zover de bijstand/ uitkering of de
langdurigheidtoeslag nog niet is uitbetaald.5.Afzien van het opleggen van een maatregel (Verjaring)1.Het college ziet af van het opleggen van een maatregel indien:
elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of
de maatregelwaardige gedraging meer dan 1 jaar vóór
constatering van die gedraging door het college heeft
plaatsgevonden, tenzij de gedraging een schending van de
inlichtingenplicht inhoudt en als gevolg van die gedraging
ten onrechte bijstand is verleend. Een maatregel wegens
schending van de inlichtingenplicht wordt niet opgelegd na
verloop van 5 jaren nadat de betreffende gedraging heeft
plaatsgevonden.
2.Het college kan afzien van het opleggen van een maatregel indien het
daarvoor dringende redenen aanwezig acht.3.Indien het college afziet van het opleggen van een maatregel op
grond van dringende redenen, wordt de belanghebbende daarvan
schriftelijk mededeling gedaan.6.Samenloop van gedragingenIndien een belanghebbende zich tegelijkertijd schuldig maakt aan
verschillende gedragingen die het niet nakomen van een verplichting als
genoemd in artikel 2, eerste lid van deze verordening inhouden, wordt
voor het bepalen van de hoogte en duur van de maatregel uitgegaan van de
gedraging waarvoor de hoogste maatregel geldt.2.Niet of in onvoldoende mate medewerking verlenen aan het verkrijgen
of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid7.GedragingenGedragingen van belanghebbenden waardoor de verplichting op grond van
artikel 9 van de WWB of artikel 37 IOAW/IOAZ, anders dan de verplichting
bedoeld in artikel 37, eerste lid onderdeel c IOAW/IOAZ, niet of
onvoldoende is nagekomen, worden onderscheiden in de volgende
categorieën:1. Eerste categorie:het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij het
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen of het niet tijdig laten
verlengen van de registratie.2. Tweede categorie:a. het niet of in onvoldoende mate meewerken aan arbeidsinschakeling,
waaronder begrepen het niet meewerken aan een onderzoek naar de
mogelijkheden tot arbeidsinschakeling, voor zover dit niet heeft geleid
tot het geen doorgang vinden of voortijdige beëindiging van het traject of
voorziening;b. het zich niet onderwerpen aan een door een arts noodzakelijk geachte
behandeling van medische aard;3. Derde categorie:a. het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te
verkrijgen of te aanvaarden;b. het niet of in onvoldoende mate meewerken een voorziening of traject
gericht op arbeidsinschakeling, voor zover dit heeft geleid tot het geen
doorgang vinden of voortijdige beëindiging van het traject of
voorziening.8.De hoogte en duur van de maatregel1.Onverminderd artikel 2, tweede lid en met toepassing van artikel 6
derde lid, wordt de maatregel vastgesteld op:
10% van de bijstandsnorm c.q. uitkeringsnorm gedurende 1
maand bij gedragingen van de eerste categorie;
25% van de bijstandsnorm c.q. uitkeringsnorm gedurende 1
maand bij gedragingen van de tweede categorie;
100% van de bijstandsnorm c.q. uitkeringsnorm gedurende 1
maand bij gedragingen van de derde categorie.
2.De duur van de maatregel als bedoeld in het eerste lid wordt
verdubbeld, indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na
de vorige als verwijtbaar aangemerkte gedraging opnieuw schuldig
maakt aan een verwijtbare gedraging uit dezelfde of een hogere
categorie.3.In afwijking van het eerste lid kan in bijzondere gevallen de
maatregel met een langere duur worden opgelegd, als de ernst van de
gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van de
belanghebbende daartoe aanleiding geeft.4.Een maatregel wordt voor bepaalde tijd opgelegd. Een maatregel die
voor een periode van meer dan drie maanden wordt opgelegd, wordt
uiterlijk na drie maanden nadat deze ten uitvoer is gelegd
heroverwogen.3.Het niet of te laat nakomen van de inlichtingenplicht9:GedragingenGedragingen van de belanghebbende waardoor de verplichtingen op grond
van artikel 17 van de WWB of artikel 13 IOAW/IOAZ en/of artikel 30c,
tweede en derde lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en
inkomen niet of niet voldoende zijn nagekomen, worden onderscheiden in
de volgende categorieën:
Eerste categorie:
het niet uit eigen beweging of binnen een door het
college daartoe gestelde termijn mededeling doen van
alle feiten en omstandigheden, waarvan de belanghebbende
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat die van invloed
kunnen zijn op zijn recht op bijstand of uitkering;
het niet binnen de door het college daartoe gestelde
termijn verlenen van medewerking die redelijkerwijs
nodig is voor de uitvoering van de WWB of
IOAW/IOAZ.
Tweede categorie:
het niet of niet behoorlijk mededeling doen van alle
feiten en omstandigheden, waarvan de belanghebbende
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat die van invloed
kunnen zijn op zijn recht op WWB c.q. IOAW/IOAZ, voor
zover dit heeft geleid tot een ten onrechte of tot een
te hoog verleend bedrag aan bijstand of uitkering;
het niet binnen de door het college daartoe gestelde
termijn verlenen van medewerking die redelijkerwijs
nodig is voor de uitvoering van de wet, waarvan de
jongere redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat die van
invloed kan zijn op zijn recht op WWB c.q. IOAW/IOAZ,
voor zover dit heeft geleid tot een ten onrechte of tot
een te hoog verleend bedrag aan bijstand of
uitkering.
10:De hoogte en de duur van de maatregel1.De maatregel behorend bij de in artikel 9 vermelde categorieën wordt
vastgesteld op:
tien procent van de WIJ-norm gedurende een maand bij
gedragingen van de eerste categorie als bedoeld in artikel
9;
vijftien procent van het benadelingsbedrag, met een minimum
van € 100,- en een maximumbedrag van € 1000,- indien sprake
is van een ten onrechte of een te hoog verleend bedrag aan
bijstand of uitkering bij een gedraging van de tweede
categorie als bedoeld in artikel 9;
2.De duur van de maatregel als bedoeld in het eerste lid wordt
verdubbeld, indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na
de vorige als verwijtbaar aangemerkte gedraging opnieuw schuldig
maakt aan een verwijtbare gedraging uit dezelfde (of een hogere)
categorie.3.Indien de maatregel bedoeld in het eerste lid, als gevolg van de
beëindiging van het recht op bijstand of uitkering niet kan worden
opgelegd, wordt de maatregel alsnog opgelegd wanneer binnen één jaar
na beëindiging van de bijstand of uitkering een nieuw recht op WWB
of IOAW/IOAZ ontstaat.11.OnverwijldBij toepassing van artikel 17, eerste lid, van de WWB dient als
onverwijld te worden verstaan: bij het eerste
rechtmatigheidonderzoeksformulier of, indien dit niet van toepassing is,
vóór de eerste van de maand volgend op de maand waarin het feit dan wel
de omstandigheid als bedoeld in artikel 17, eerste lid, van de wet zich
heeft voorgedaan.4.Overige gedragingen die leiden tot verlaging12.Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid1.Indien een belanghebbende een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan heeft
betoond als bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de WWB, wordt,
met uitzondering van hetgeen in lid 3 staat vermeld, een maatregel
opgelegd die wordt afgestemd op de periode dat de belanghebbende als
gevolg van zijn gedraging eerder of langer recht heeft op bijstand.
2.Onverminderd artikel 2, tweede lid, wordt de maatregel als bedoeld
in het eerste lid op de volgende wijze vastgesteld:
10% van de bijstandsnorm gedurende 1 maand bij een periode
van 3 maanden of korter;
40% van de bijstandsnorm gedurende 1 maand bij een periode
van 3 tot 6 maanden;
100% van de bijstandsnorm gedurende 1 maand, bij een periode
van 6 maanden en langer.
3.Indien er sprake is van een te snelle intering van vermogen, wordt
een maatregel opgelegd in dier voege dat de bijstand wordt verstrekt
in de vorm van een geldlening.13.Zeer ernstige misdragingenIndien de belanghebbenden zich jegens het college of zijn medewerkers
zeer ernstig misdraagt legt het college een maatregel op. De maatregel
bedraagt honderd procent van de bijstandsnorm c.q. uitkering gedurende
een maand14.Nadere verplichtingenIndien aan belanghebbende een of meerdere verplichtingen als bedoeld in
artikel 55 van de WWB zijn opgelegd en deze niet in voldoende mate
worden nagekomen, wordt een maatregel opgelegd van 20% van de
bijstandsnorm gedurende 1 maand. 4a.Regelingen in verband met samenvoeging/wijziging van de WWB en WIJ
14a.Wijziging betekenis begrippen1. Waar in deze verordening de begrippen “alleenstaande”,
“alleenstaande ouder” en “gezin” worden gebruikt, hebben deze vanaf
1 januari 2012 dezelfde betekenis als in artikel 4 van de wet. 2.Waar in deze verordening wordt gesproken over “gehuwde(n)” of
“gehuwdennorm” hebben deze begrippen vanaf 1 januari 2012 dezelfde
betekenis als “gezin”, bedoeld in artikel 4, respectievelijk
“gezinsnorm”, bedoeld in artikel 21, eerste lid, van de wet. 14b.Onvoldoende meewerken aan plan van aanpak Onder “het niet of in onvoldoende mate meewerken aan
arbeidsinschakeling….” als bedoeld in artikel 7 lid 2 sub a, wordt vanaf
1 januari 2012 mede verstaan: het onvoldoende meewerken aan het
opstellen, uitvoeren dan wel evalueren van een plan van aanpak. 14c.Intrekking WIJ1.De bepalingen van deze verordening zijn vanaf 1 januari 2012 evenzo
van toepassing op personen van 18 jaar en ouder doch jonger dan 27
jaar. 2.Een verlaging op grond van gedragingen, benoemd in deze verordening,
kan eveneens worden toegepast op de bijzondere bijstand die aan
belanghebbenden op grond van artikel 12, van de wet, wordt
verstrekt. 5.Slotbepalingen15.Citeertitel en inwerkingtredingDeze verordening kan worden aangehaald als: Afstemmingsverordening WWB/
Ioaw/Ioaz gemeente Roerdalen 2012 en treedt in werking op 1 januari
2012, onder gelijktijdige intrekking van de Afstemmingsverordening WWB
2010.Algemene toelichtingMet de invoering van de Wet Investeren in Jongeren (WIJ) per 1-10-2009 is het
van belang de verordeningen WWB aanpassen aan de nieuwe wetgeving. Met ingang
van 1-1-2010 is bovendien de Wet bundeling van uitkeringen inkomensvoorziening
aan gemeenten (Wet BUIG) inwerking getreden.Door de Wet BUIG wordt het aantal landelijke regels verder sterk teruggedrongen.
In de plaats komt een grotere beleidsruimte voor de gemeente. Daardoor wordt de
gemeente ook gevorderd om op een aantal punten zelf beleid te ontwikkelen. Op
basis van het inwerkingtredingbesluit is het aan de gemeente om per 1 juli 2010
in een bij verordening vastgelegd beleid te voorzien.In deze verordening is er voor gekozen om met betrekking tot de IOAW en IOAZ te
komen tot een zo veel mogelijk analoog aan het WWB-regime toe te passen
afstemmingsbeleid. Gekozen is voor een integrale verordening WWB, IOAW en IOAZ. Rechten en plichten zijn twee kanten van één medaille. Het recht op een
uitkering is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer
onafhankelijk van de uitkering te worden. Dit betekent dat de vaststelling van
de hoogte van de uitkering niet alleen afhangt van de toepasselijke
uitkeringsnorm en de beschikbare middelen van de belanghebbende, maar ook van de
mate waarin de opgelegde verplichtingen worden nagekomen.Artikelsgewijze toelichtingHoofdstuk 1. Algemene bepalingenArtikel 1. Begripsomschrijving De begrippen die in de verordening worden gebruikt hebben een gelijkluidende
betekenis als de omschrijving in de WWB en de IOAW/IOAZ. In de verordening wordt
het begrip ‘belanghebbende’ gebruikt. Dit begrip wordt in artikel 1:2 van de
Algemene wet bestuursrecht (Awb) omschreven als ‘degene wiens belang
rechtstreeks bij een besluit is betrokken’. Artikel 2. Het opleggen van een maatregel Lid 1 Dit artikel bundelt de verplichtingen die opgenomen zijn in de WWB, het bepaalde
in artikel 20, eerste lid IOAZ en artikel 20, tweede lid IOAW en de
verplichtingen opgenomen in de Wet SUWI.Lid 2 In deze afstemmingsverordening zijn voor de diverse gedragingen
standaard-maatregelen vastgesteld. Desondanks blijft het mogelijk de op te
leggen maatregel aan te passen aan de ernst van het feit en de gedraging, de
mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden van de belanghebbende.Beoordeeld dient te worden of men als gevolg van de ernst van het feit en de
gedraging, bijvoorbeeld afhankelijk van de zwaarte van de gedraging, omvang van
de gevolgen of zoveelste recidive wil afwijken van de standaardmaatregel. De
mate van verwijtbaarheid dient altijd in de beoordeling meegenomen te worden.
Hierbij dient de vraag gesteld te worden in hoeverre de belanghebbende op de
hoogte was/kon zijn van zijn verplichtingen, alsmede de psychische gesteldheid
van de belanghebbende.Bij de omstandigheden van de belanghebbende dient overwogen te worden of de
individuele omstandigheden aanleiding zijn om af te wijken van de
standaardmaatregel. Als gevolg van de ernst van het feit en de gedraging, de
mate van verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden kan een maatregel, in
afwijking van de standaardmaatregel hoger worden vastgesteld (tot maximaal 100%)
of juist lager. In het laatste geval is het in uitzonderlijke situaties zelfs
mogelijk de verlaging toe te passen tot 0%. Een maatregel kan op basis van dit tweede lid niet alleen hoger of lager worden
vastgesteld maar kan in voorkomende gevallen ook over een langere periode worden
gespreid. De standaard maatregel is dan bijvoorbeeld één maand 100%, maar wordt
vervolgens verdeeld over twee maanden 50%.Artikel 3. Horen van de belanghebbende Lid 1Op grond van afdeling 4.1.2. van de Awb is in een aantal gevallen het horen van
de belanghebbende verplicht bij de voorbereiding van beschikkingen.In dit artikel wordt het horen van de belanghebbende voordat een maatregel wordt
opgelegd in beginsel voorgeschreven. Lid 2 Het tweede lid bevat een aantal uitzonderingen op deze hoorplicht. De onderdelen
a en b. staan ook genoemd in artikel 4:11 van de Algemene wet
bestuursrecht.Artikel 4. De berekeningsgrondslag en ingangsdatumLid 1 Een maatregel wordt opgelegd over de bijstandsnom of de uitkeringsnorm. In de
begripsomschrijvingen zijn deze termen uitgewerkt.Leden 2 + 3 Deze bepalingen maken het mogelijk dat het college in incidentele gevallen een
maatregel toepast op de bijzondere bijstand of de langdurigheidstoeslag. Er moet
dan wel een verband bestaan tussen de gedraging van een belanghebbende en zijn
recht op bijzondere bijstand of de langdurigheidstoeslag. De hoogte van het
bedrag waarmee de bijzondere bijstand of de langdurigheidtoeslag wordt
verminderd, bedraagt het bedrag van de maatregel welke belanghebbende opgelegd
zou krijgen wanneer hij een algemene bijstandsuitkering zou ontvangen. De
maatregel op de bijzondere bijstand of de langdurigheidtoeslag bedraagt daarbij
overigens nooit meer dan het bedrag dat belanghebbende aan bijzondere bijstand
of langdurigheidtoeslag zou ontvangen.Lid 4 Een maatregel wordt in principe naar de toekomst opgelegd. Hiermee wordt
voorkomen dat het recht herzien moet worden en de teveel verstrekte
inkomensvoorziening moet worden teruggevorderd. De maatregel wordt opgelegd met
ingang van de eerst volgende kalendermaand nadat het maatregelbesluit is
genomen.Lid 5 In voorkomende situaties kan het praktisch zijn om de maatregel te verrekenen
met het bedrag dat nog moet worden uitbetaald. In dat geval moet het recht op
inkomensvoorziening wel worden herzien en moet worden teruggevorderd.Artikel 5. Afzien van het opleggen van een maatregel (Verjaring) Lid
1 Het ontbreken van elke vorm van verwijtbaarheid is een reden om af te zien van
het opleggen van een maatregel.Een andere reden om af te zien van het opleggen van een maatregel is verjaring.
Omwille van de effectiviteit van een maatregel is het geboden dat deze zo snel
mogelijk nadat de gedraging heeft plaatsgevonden wordt opgelegd (“lik op stuk”).
Deze verjaringstermijn wordt vastgesteld op één jaar met uitzondering van de
gedragingen wegens het niet of niet voldoende nakomen van de inlichtingenplicht.
In dat geval geldt een verjaringstermijn van vijf jaar. Daarmee wordt
aangesloten op hetgeen hieromtrent verwoord is in de handreiking handhaving
rechten en plichten welke in opdracht van het ministerie van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid is opgesteld na inwerkingtreding van de WWB. Een termijn van
vijf jaar bij het schenden van de inlichtingenlicht ligt tevens voor de hand
gelet op de ernst van de gedraging (fraude) en gelet op het feit dat de gemeente
vaak tijd nodig heeft om de omvang van de fraude vast te stellen.Lid 2 Hierin wordt geregeld dat het college kan afzien van het opleggen van een
maatregel indien het daarvoor dringende redenen aanwezig acht. Wat dringende
redenen zijn, is afhankelijk van de concrete situatie. Lid 3 Het doen van een schriftelijke mededeling dat het college afziet van het
opleggen van een maatregel wegens dringende redenen is van belang in verband met
eventuele recidive.Artikel 6. Samenloop van gedragingenBij samenloop van meerdere verwijtbare gedragingen zijn er in beginsel 3
mogelijkheden: niet cumuleren van maatregelen, uitgaan van de meest ernstige
gedraging of de maatregelen gelijktijdig toepassen (cumuleren). Gekozen is voor
de tweede optie.De bepaling voor de samenloop van gedragingen heeft betrekking op verschillende
gedragingen die (min of meer) gelijkertijd plaatsvinden. Indien sprake is van
schending van meerdere verplichtingen door één gedraging, dan dient voor het
toepassen van de maatregel te worden uitgegaan van de gedraging waarop de
zwaarste maatregel van toepassing is.Hoofdstuk 2. Niet of in onvoldoende mate medewerking verlenen aan het
verkrijgen of behouden van algemeen geaccepteerde arbeidArtikel 7. GedragingenDe gedragingen die verband houden met het geen of onvoldoende medewerking
verlenen aan het verkrijgen of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid,
worden in drie categorieën onderscheiden. Hierbij is de ernst van de gedraging
het onderscheidend criterium. Een gedraging wordt ernstiger geacht naarmate de
gedraging concretere gevolgen heeft voor het niet verkrijgen of behouden van
betaalde arbeid. Dit is volledig in lijn met het gedachtegoed achter de
WWB/IOAW/IOAZ: een klant dient zelf alles in het werk te stellen om aan het werk
te komen dan wel te blijven.Lid 1 De eerste categorie betreft de formele verplichting om zich als werkzoekende in
te schrijven bij het CWI en ingeschreven te doen blijven.Lid 2 Van onvoldoende medewerking is in ieder geval sprake als de belanghebbende niet
op afspraken bij het re-integratiebedrijf verschijnt. Aan de belanghebbende die
niet in staat is om op eigen kracht weer in zijn levensonderhoud te voorzien,
kan de verplichting worden opgelegd om mee te werken aan een onderzoek naar zijn
mogelijkheden en de benodigde voorzieningen of deel te nemen aan een concreet
aangeboden traject dat uiteindelijk moet leiden tot uitstroom of zelfstandige
maatschappelijke participatie. Het LWI Roermond vormt een bijzondere plek.
Binnen deze setting gelden bepaalde huisregels die ertoe moeten bijdragen dat
het diagnostisch onderzoek zo goed mogelijk kan verlopen. Overtreding van die
regels zou kunnen worden opgevat als een gedraging van de tweede categorie. Het zonder meer toepassen van de daarbij behorende maatregel van één maand 50%
wordt echter als een te zware sanctie ervaren. Het is dan toch mogelijk om een
maatregel te baseren op artikel 7, tweede lid, maar vervolgens de hoogte te
matigen met toepassing van artikel 2, tweede lid van de verordening.Ook het niet meewerken aan een noodzakelijk geacht medisch onderzoek of een door
een arts noodzakelijk geachte behandeling van medische aard is aan te merken als
een maatregelwaardige gedraging. Dit zal met name zo zijn indien het niet
meewerken van invloed is op het leerwerktraject of het verwerven van
loonvormende arbeid.In andere gevallen worden meestal meerdere verplichtingen tegelijkertijd
geschonden. Er kan dan op grond daarvan een zwaardere maatregel worden opgelegd. Wanneer de gedraging in onderdeel b bij herhaling plaatsvindt, kan op basis van
“recidive” de duur van de maatregel worden verdubbeld. Lid 3 De derde categorie onderdeel a, betreft enerzijds het niet aanvaarden van
algemeen geaccepteerde arbeid. Het kan hierbij om allerlei soorten arbeid gaan:
gesubsidieerd of regulier, fulltime of parttime, tijdelijk of voor onbepaalde
duur. Anderzijds betreft dit het door eigen toedoen (verwijtbaar) voorafgaand
aan de aanvraag algemeen geaccepteerde arbeid niet behouden dan wel tijdens de
bijstand deeltijdarbeid niet behouden. Hieronder wordt ook verstaan het niet
correct uitoefenen van het beroep als zelfstandige. Bij de derde categorie,
onderdeel b, gaat het om dezelfde soort gedragingen als bedoeld in de tweede
categorie onder b, echter met dit belangrijke verschil dat de gedraging heeft
geleid tot het (definitief) geen doorgang vinden of afbreken van een traject of
voorziening. In de praktijk zal beëindiging van een traject of voorziening
veelal pas plaatsvinden nadat de belanghebbende door zijn gedrag herhaaldelijk
heeft laten blijken niet mee te willen meewerken aan voorzieningen gericht op
een zo spoedig mogelijke inschakeling in het arbeidsproces. Ook kan een zeer
ernstige gedraging, bijvoorbeeld diefstal tijdens een proefplaatsing, tot
beëindiging van het traject/voorziening leiden. In alle gevallen betreft het
gedragingen die de kans op uitstroom voor langere tijd vrijwel onmogelijk maken.
Zonder traject/voorziening is inschakeling in de arbeid voor de desbetreffende
belanghebbende immers niet mogelijk. Artikel 8. De hoogte en duur van de maatregel Deze bepaling bevat de standaardmaatregelen voor de drie categorieën van
gedragingen die verband houden met het geen of onvoldoende medewerking verlenen
aan het verkrijgen of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid.Lid 1 Aan de categorieën is een bepaald wegingspercentage gekoppeld al naar gelang de
zwaarte van de gedraging. Dit percentage dient als uitgangspunt bij de
uiteindelijke vaststelling van de maatregel, waarbij te allen tijde de ernst van
de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de individuele omstandigheden
moeten worden meegewogen.Vooral bij toepassing van een zware maatregel (zoals een 100% maatregel) speelt
artikel 2, tweede lid een belangrijke rol. Er moet dan met name goed gekeken
worden naar de individueleomstandigheden.Ook in de beoordeling van overtredingen van de huisregels van het LWI Roermond
vormt het in artikel 2, tweede lid geschetste toetsingskader een belangrijk
element. Zie in dit verband de toelichting bij artikel 7, tweede lid van de
verordening.Lid 2 Indien er binnen één jaar na een vorige verwijtbare gedraging sprake is van
herhaald verwijtbaar gedrag wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot
uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de duur van de maatregel. Er moet
hier echter op worden gewezen dat bij recidive in de regel tot intrekking van de
bijstand of uitkering moet worden overgegaan. In het individuele geval kan hier
gemotiveerd van worden afgeweken en kan een zware maatregel voor langere duur
worden opgelegd. Onder eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste gedraging verstaan die
aanleiding is geweest een maatregel toe te passen, ook indien de maatregel
wegens dringende redenen niet is geëffectueerd.Een gedraging kan overigens pas als “verwijtbaar” worden aangemerkt indien deze
is beoordeeld en in een beslissing aan de jongere kenbaar is gemaakt. Bij toepassing van recidive wordt uitgegaan van het tijdstip waarop de eerste
verwijtbare gedraging zich feitelijk heeft voorgedaan. Het is daarom van belang
dit goed weer te geven in het maatregelbesluit en dat vervolgens adequaat te
registreren.Lid 3 Met deze bepaling wordt uitdrukkelijk de mogelijkheid geboden om ook bij een
eerste of tweede gedraging de maatregel voor een langere periode op te leggen
als de situatie daartoe aanleiding geeft. Ook hier geldt het beginsel dat in een
concreet geval maatwerk mogelijk moet zijn. Hieraan moet met name gedacht worden
indien de kansen van de belanghebbende op uitstroom ernstig worden bemoeilijkt
door het afbreken van een traject. In dergelijke gevallen moet het mogelijk zijn
om, rekening houdend met de betrekkelijk ernstige gevolgen van de gedraging,
reeds bij een eerste of tweede gedraging deze voor langere duur op te
leggen.Lid 4 Dit lid regelt dat een maatregel voor een bepaalde duur wordt opgelegd. Door een
maatregel voor een bepaalde periode op te leggen weet de uitkeringsgerechtigde
die met een maatregel wordt geconfronteerd waar hij aan toe is. Het college kan
na afloop van de periode waarvoor de maatregel is getroffen opnieuw een
maatregel opleggen. Hiervoor is dan wel weer een apart besluit nodig. Wordt een
maatregel voor een langere duur dan drie maanden opgelegd, dan zal het college
de maatregel aan een herbeoordeling moeten onderwerpen. Dit is geregeld in
artikel 18 derde lid WWB. Gemeenten mogen zelf bepalen wanneer die
herbeoordeling plaatsvindt, als dat maar gebeurt binnen drie maanden nadat het
besluit is genomen, waarbij alle relevante feiten en omstandigheden opnieuw
tegen het licht worden gehouden. Een marginale beoordeling volstaat: het college
moet beoordelen of het redelijk is dat de opgelegde maatregel wordt
gecontinueerd. Daarbij kan worden gekeken naar de omstandigheden waarin
betrokkene verkeert, maar bijvoorbeeld ook of de betreffende persoon nu wel aan
zijn verplichtingen voldoet.HOOFDSTUK 3. Het niet of te laat nakomen van de
inlichtingenplichtArtikel 9. GedragingenHier gaat het over de verplichtingen tot het verstrekken van inlichtingen met
betrekking tot het recht op bijstand/uitkering, de medewerkingsverplichting en
het tonen van een identiteitsbewijs. Voor het begrip ‘onverwijld’ geld dat bij
wijzigingen die van belang zijn voor de bijstand/uitkering of het traject of de
voorziening direct melding wordt gemaakt van de situatie die zich voordoet.Lid 1De eerste categorie, onderdeel a en b, heeft betrekking op het te laat voldoen
aan de inlichtingen- en medewerkingsplicht. Veel voorkomende gedragingen ten
aanzien van de inlichtingenplicht zijn onder meer het niet verschijnen op een
ingelast rechtmatigheidsonderzoek of het niet inleveren van status- en
wijzigingsformulier en periodieke verklaring.Voorbeelden van het niet voldoen aan de medewerkingsverplichting zijn het niet
tonen van het identiteitsbewijs, niet meewerken aan een huisbezoek en niet
meewerken aan een onderzoek naar de juistheid en volledigheid van de verstrekte
gegevens. Indien de belanghebbende niet in de daartoe gestelde termijn de
informatie verstrekt of anderszins onvoldoende medewerking verleent, wordt het
recht op bijstand/uitkering opgeschort en wordt de belanghebbende verzocht het
verzuim binnen een gestelde termijn te herstellen (de zogenaamde
hersteltermijn). Indien de informatie of medewerking alsnog wordt verstrekt of
verleend, wordt een maatregel toegepast. Indien de belanghebbende het verzuim
niet herstelt, wordt het recht op bijstand/uitkering beëindigd met ingang van de
eerste dag waarover dat recht is opgeschort.Een bijzondere vorm van schending van de medewerkingsplicht is het in
onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling. Omdat het hier gaat om het niet nakomen van een
verplichting in het kader van een traject/voorziening, wordt deze specifieke
gedraging niet gesanctioneerd op basis van dit artikel maar op grond van artikel
7, tweede categorie onder a. De gedraging kan overigens wel nog steeds als een
schending van de medewerkingsplicht worden gezien, waardoor ná de
maatregelwaardige gedraging, de hierboven geschetste weg kan worden
gevolgd.Ten aanzien van oproepen door een Reïntegratiebedrijf (RIB) kan hier nog worden
aangegeven dat de hiervoor bedoelde hersteltermijn niet gaat lopen vanaf het
moment dat de belanghebbende dient te verschijnen op een afspraak van het RIB,
maar pas na de daaropvolgende oproep van de gemeente. Deze oproep vindt in de
regel plaats nadat de jongere niet is verschenen op de afspraak van het RIB.
Geeft de jongere ook geen gehoor aan de oproep dan geldt voor de hersteltermijn
de datum van deze oproep.Om vast te kunnen stellen waarom de jongere niet op de afspraak van het RIB is
verschenen.Voldoet een jongere niet aan de oproep van de gemeente dan gaat de
hersteltermijn in op het moment van deze oproep. Daarnaast omvat de eerste categorie, onderdeel a, het schenden van de
inlichtingenplicht dat niet heeft geleid tot een teveel of ten onrechte
verstrekt bedrag aan uitkering, de zogenaamde nulfraude. Voorbeelden van
zogenaamde nulfraude zijn het niet opgeven van een vermogensbestanddeel onder de
vermogensgrens of het niet melden van vrijwilligerswerk. Rekeninghoudend met de
gedraging van de eerste categorie (te late verstrekking van gegevens) dient hier
ook een maatregel te worden opgelegd. Immers het niet sanctioneren van nulfraude
zou anders positiever beoordeeld worden dan het alsnog na herhaald verzoek
verstrekken van gegevens.Lid 2 De tweede categorie betreft het schenden van de inlichtingenplicht welke wel
heeft geleid tot een ten onrechte verstrekt bedrag. Er kan in deze situaties
sprake zijn van fraude als betrokkene de bedoelde inlichtingen bewust heeft
verzwegen met de bedoeling er financieel van te profiteren. Waren de
inlichtingen wel (tijdig) verstrekt, dan zou dat hebben geleid tot het lager
vaststellen van het recht op inkomensvoorziening of tot beëindiging van de
inkomensvoorziening.Artikel 10. De hoogte en duur van de maatregelLid 1 Bij gedragingen van de eerste categorie, onderdeel a, kan er sprake zijn van
vroegtijdig constateren van inlichtingenfraude waardoor is voorkomen dat er ten
onrechte bijstand/uitkering wordt verstrekt. Bijvoorbeeld constatering gedurende
de aanvraagprocedure voor de eerste uitbetaling. Ook bij gedragingen van de
tweede categorie dient de maatregel te worden afgestemd op de ernst van de
gedraging, de mate waarin de jongere de gedraging kan worden verweten en de
omstandigheden waarin hij verkeert. Dit kan betekenen dat -zeker vanuit het
oogpunt van hoogwaardig handhaven- in bepaalde situaties een hogere maatregel
kan worden opgelegd. Toepassing geven aan artikel 2, tweede lid kan echter ook inhouden dat -met name
bij een zware standaard maatregel- deze bijvoorbeeld over een langere periode
wordt gespreid. Maatwerk is dus mogelijk.Lid 2 Indien er binnen één jaar na een eerste verwijtbare gedraging sprake is van
herhaald verwijtbaar gedrag, wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot
uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de duur van de maatregel. Met
eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste gedraging verstaan die aanleiding
is geweest tot een maatregel, ook indien de maatregel wegens dringende redenen
niet is geëffectueerd. Een gedraging kan overigens pas als “verwijtbaar” worden
aangemerkt indien deze is beoordeeld en in een beslissing aan de jongere kenbaar
is gemaakt.Bij toepassing van recidive wordt uitgegaan van het tijdstip waarop de eerste
verwijtbare gedraging zich feitelijk heeft voorgedaan. Het is daarom van belang
dit goed weer te geven in de beslissing en die vervolgens adequaat te
registreren.Lid 3 Indien na de constatering van de schending van de inlichtingenplicht de
uitkering wordt beëindigd, biedt deze bepaling de mogelijkheid om de maatregel
alsnog te effectueren wanneer binnen één jaar na beëindiging van de
bijstand/uitkering een nieuw recht op bijstand/uitkering ontstaat.Er is gekozen voor deze termijn omdat de verwachting is dat dan het effect van
de maatregel, namelijk het bewerkstelligen van een gedragsverandering bij de
belanghebbende, groot is.Voor het bepalen van de ingangsdatum van de termijn, dient de datum van
feitelijke beëindiging van de bijstand/uitkering te worden genomen. Deze hoeft
niet samen te vallen met de formele beëindiging. Die kan immers vanwege fraude
met terugwerkende kracht zijn bepaald.Artikel 11. OnverwijldDit artikel behoeft geen nadere toelichting.Hoofdstuk 4. Overige gedragingen die leiden tot verlagingArtikel 12. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid Lid 1 De verplichting om voldoende besef van verantwoordelijkheid te tonen voor de
voorziening in het bestaan, geldt reeds voordat een bijstandsuitkering wordt
aangevraagd. Dit betekent dat wanneer iemand in de periode voorafgaand aan de
bijstandaanvraag een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid heeft
getoond, waardoor hij niet langer beschikt over de middelen om in de kosten van
het bestaan te voorzien en als gevolg daarvan een bijstandsuitkering aanvraagt,
de gemeente bij de toekenning van de bijstand hiermee rekening kan houden. Bij
de vaststelling van de duur van de maatregel dient beoordeeld te worden hoe lang
betrokkene onafhankelijk van bijstand zou zijn gebleven, indien hij wel
voldoende besef van verantwoordelijkheid had betoond. Een tekortschietend besef
van verantwoordelijkheid kan uit allerlei gedragingen blijken, zoals: - een
onverantwoorde besteding van vermogen; - geen of te late aanvraag doen voor een
voorliggende voorziening; - het niet nakomen van de verplichting tot instellen
alimentatievordering. Het is niet mogelijk om een limitatieve opsomming te geven
van alle gedragingen die leiden tot een tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid. Lid 2 Het tweede lid regelt de hoogte van de maatregel bij tekortschietend besef van
verantwoordelijkheid. Lid 3 Deze bepaling richt zich op de relatie tussen het recht op bijstand en de hoogte
van het vermogen van de klant. Indien een klant ofwel tijdens de periode van
bijstandverstrekking ofwel hieraan voorafgaand de beschikking heeft (gehad) over
vermogen, dat het vrij te laten vermogen op grond van de wet overtreft, en dit
vermogen te snel heeft ingeteerd c.q. opgemaakt, dan bestaat er eigenlijk géén
recht op bijstand. Omdat de klant dan feitelijk niet meer over de nodige middelen beschikt, dient
er echter toch bijstand te worden verstrekt. De maatregel bestaat eruit dat de bijstand, tot het bedrag dat te snel is
ingeteerd, in de vorm van een geldlening wordt verstrekt, terug te betalen in
termijnen ter hoogte van 10 procent van de betreffende bijstand(norm). Artikel 13. Zeer ernstige misdragingenEen maatregelwaardige gedraging is het zich jegens het college zeer ernstig
misdragen. Onder de term ‘zeer ernstige misdragingen’ kunnen diverse vormen van
agressie worden verstaan, waarbij sprake is van gedrag dat in het normale
menselijke verkeer in alle gevallen als onacceptabel kan worden beschouwd. In de
verordening is aangegeven dat agressief gedrag van een jongere aanleiding vormt
voor het opleggen van een maatregel. Een nadere uitwerking van wat onder “het
zeer ernstig misdragen” kan worden verstaan, volgt hieronder.Zeer ernstige misdragingen:Onder ernstige misdragingen wordt verstaan agressie en (verbaal) geweld waarbij
een medewerker psychisch of fysiek wordt lastig gevallen, bedreigd of
aangevallen, onder omstandigheden, die rechtstreeks verband houden met de te
vervullen functie van de medewerker (van de eigen organisatie of van de
ketenpartners).Artikel 14. Nadere verplichtingenIn artikel 55 van de wet wordt de mogelijkheid geboden om naast de in Hoofdstuk
2 van de wet opgenomen verplichtingen aan belanghebbende bepaalde andere
verplichtingen op te leggen die strekken tot arbeidsinschakeling of vermindering
dan wel beëindiging van de bijstand. De verplichting om zich onder medische
behandeling te stellen, is expliciet opgenomen in het artikel. Een ander
voorbeeld is de verplichting om zich als woningzoekende in te schrijven indien
er woonkostentoeslag wordt verstrekt voor een te hoge huur. Hoofdstuk 5 Slotbepalingen.Artikel 15 van de verordening betreffende de datum van inwerkingtreding en de
citeertitel spreken voor zich.