CVDR125410_1Verordening zuiveringsheffing waterschap Hunze en Aa's 2012nlregelingWaterschap Hunze en Aa's2018-06-12Waterschap Hunze en Aa'sZuidoosthoeker, Veendammer, Gezinsblad, Kanaalstreek Ter Apeler courant, Streekblad Pekelder Streekblad, Hoogezand-Sappemeerkrant, Eemsbode, Groninger Gezinsbode, Harener Weekblad.Verordening zuiveringsheffing waterschap Hunze en Aa's 2012Waterschapswet art. 110, 113algemeen bestuurfinanciën en economie2011-11-16De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2011-12-092013-01-01Nieuwe regeling860GeenVerordening zuiveringsheffing waterschap Hunze en Aa’s 2012Het algemeen bestuur van het waterschap Hunze en Aa’s;op voordracht van het dagelijks bestuur van 3 oktober 2011;gelet op de artikelen 110, 113 en hoofdstuk XVIIb van de Waterschapswet en
hoofdstuk 6.2 van het Waterschapsbesluit;B E S L U I T :vast te stellen de:Verordening zuiveringsheffing waterschap Hunze en Aa’s 20121Deze verordening verstaat onder:a stoffen: de stoffen genoemd in artikel 6 van deze verordening;b riolering: een voorziening voor de inzameling en het transport van
afvalwater, in beheer bij een gemeente;c zuiveringtechnisch werk: een werk voor het zuiveren van afvalwater of het
transport van afvalwater, niet zijnde een riolering;d afvoeren: het brengen van stoffen op een riolering of op een
zuiveringtechnisch werk in beheer bij het waterschap;e woonruimte: een ruimte die blijkens haar inrichting bestemd is om als een
afzonderlijk geheel te voorzien in woongelegenheid en waarvan de delen
blijkens de inrichting van die ruimte niet bestemd zijn om afzonderlijk in
gebruik te worden gegeven;f bedrijfsruimte: een naar zijn of haar aard en inrichting als afzonderlijk
geheel te beschouwen terrein of ruimte, niet zijnde een woonruimte, een
zuiveringtechnisch werk of een riolering.g het openbaar lichaam Hefpunt: het samenwerkingsverband van de afdeling
Belastingen van de waterschappen Noorderzijlvest, Hunze en Aa’s en
Wetterskip Fryslân. Hefpunt verzorgt voor de deelnemers de heffing en
invordering van de waterschapslasten;h de ambtenaar belast met de heffing: de krachtens of bij gemeenschappelijke
regeling aangewezen ambtenaar van een openbaar lichaam, bedoeld in artikel
124, vijfde lid, onderdeel a, van de Waterschapswet;i de ambtenaar belast met de invordering: de krachtens of bij
gemeenschappelijke regeling aangewezen ambtenaar van een openbaar lichaam,
bedoeld in artikel 124, vijfde lid, onderdeel b, van de Waterschapswet;j drinkwater: drinkwater als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de
Drinkwaterwet;k ingenomen water: geleverd drink– en industriewater, warm tapwater,
onttrokken grond– en oppervlaktewater en opgevangen hemelwater;l drinkwaterbedrijf: drinkwaterbedrijf als bedoeld in artikel 1, eerste lid,
van de Drinkwaterwet;m afvalwater: afvalwater als bedoeld in artikel 3.4 van de Waterwet;n warm tapwater: warm tapwater als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de
Drinkwaterwet. 2Bij deze verordening behoren de volgende bijlagen:
Bijlage I: voorschriften voor meting, bemonstering, analyse en
berekening;
Bijlage Ia: Handreiking voor het onderzoek voor de bepaling van de
alfa-factor in biologisch gezuiverd afvalwater ten behoeve van de
berekening van de T-correctie;
- Bijlage II: tabel afvalwatercoëfficiënten, zoals opgenomen in artikel
122k, derde lid, van de Waterschapswet. feit en heffingsplicht31 Ter bestrijding van kosten die zijn verbonden aan de behartiging van de
taak inzake het zuiveren van afvalwater, wordt onder de naam
zuiveringsheffing een directe belasting geheven ter zake van direct of
indirect afvoeren op een zuiveringstechnisch werk in beheer bij het
waterschap. 2 Aan de heffing worden onderworpen: a ter zake het afvoeren vanuit een woonruimte of een bedrijfsruimte: degene
die het gebruik heeft van die ruimte; b ter zake het afvoeren anders dan bedoeld onder a: degene die
afvoert.3 Voor de toepassing van het tweede lid, onderdeel a, is
heffingsplichtig: a in geval van gebruik van een woonruimte door de leden van een huishouden:
degene die door de ambtenaar belast met de heffing is aangewezen; b in geval van gebruik door degene aan wie een deel van een bedrijfsruimte
in gebruik is gegeven: degene die dat deel in gebruik heeft gegeven met dien
verstande dat degene die het deel in gebruik heeft gegeven, bevoegd is de
heffing als zodanig te verhalen op degene aan wie dat deel in gebruik is
gegeven; c in geval van het voor volgtijdig gebruik ter beschikking stellen van een
woonruimte of bedrijfsruimte: degene die de ruimte ter beschikking heeft
gesteld, met dien verstande dat degene die de ruimte ter beschikking heeft
gesteld, bevoegd is de heffing als zodanig te verhalen op degene aan wie de
ruimte ter beschikking is gesteld.4 Indien stoffen met behulp van een riolering worden afgevoerd, is degene
bij wie die riolering in beheer is, slechts voor die stoffen die de
beheerder zelf op de riolering heeft gebracht aan een heffing
onderworpen.5 De opbrengst van de heffing kan tevens worden besteed:a aan het verstrekken van subsidies ter tegemoetkoming in de kosten van het
voorbereiden en uitvoeren van maatregelen die verband houden met het
zuiveren van afvalwater aan diegenen die tot het treffen van die maatregelen
zijn gehouden; b aan het verstrekken van subsidies aan heffingsplichtigen tot behoud van
het gebruik van zuiveringtechnische werken teneinde een stijging van het
tarief van de heffing zoveel mogelijk te voorkomen.6 Het afvoeren door het waterschap is vrijgesteld van de heffing.van de belastingschuld en heffing naar tijdsevenredigheid41 De heffing ter zake van woonruimten en van bedrijfsruimten als bedoeld in
artikel 13 is verschuldigd bij het begin van het heffingsjaar of, zo dit
later is, bij de aanvang van de heffingsplicht.2 Indien de heffingsplicht als bedoeld in het eerste lid in de loop van het
heffingsjaar aanvangt, is de heffing naar tijdsevenredigheid verschuldigd. 3 Indien de heffingsplicht als bedoeld in het eerste lid in de loop van het
heffingsjaar eindigt, bestaat aanspraak op verlaging naar tijdsevenredigheid
van de verschuldigde heffing. Hiertoe kan de heffingsplichtige een aanvraag tot ontheffing indienen bij
de ambtenaar belast met de heffing.4 Het tweede en het derde lid zijn niet van toepassing indien de
heffingsplichtige het gebruik van de woonruimte beëindigt en direct
aansluitend het gebruik krijgt van een woonruimte van waaruit eveneens wordt
afgevoerd.5Het heffingsjaar is gelijk aan het kalenderjaar.tot het doen van aangifte5a1 Met betrekking tot de heffing terzake van bedrijfsruimten wordt in die
gevallen dat de ambtenaar belast met de heffing dit nodig acht een
uitnodiging tot het doen van aangifte gedaan middels: a het uitreiken of toezenden van een aangiftebiljet; b het uitreiken of toezenden van een aangiftebrief waarin wordt verzocht om
aangifte te doen op de wijze als bedoeld in artikel 5b, eerste lid,
onderdeel b.2 Het eerste lid, onderdeel b, vindt slechts toepassing ten aanzien van
degene aan wie een vergunning als bedoeld in artikel 5b, vierde lid, is
verleend.3 Op verzoek van degene die op de wijze bedoeld in het eerste lid, onderdeel
b, is uitgenodigd tot het doen van aangifte, wordt door de ambtenaar belast
met de heffing een aangiftebiljet als bedoeld in het eerste lid, onderdeel
a, toegezonden of uitgereikt.doen van aangifte5b1 Aangifte wordt gedaan door: a het inleveren of toezenden van het uitgereikte aangiftebiljet met de
daarbij gevraagde bescheiden; b het op elektronische wijze toezenden, dan wel door middel van een
gegevensdrager toezenden of inleveren, van de door de programmatuur,
aangewezen in de vergunning als bedoeld in het derde lid, gevraagde
gegevens.2 In geval van aangifte op elektronische wijze worden de gevraagde
bescheiden afzonderlijk ingeleverd of al dan niet overeenkomstig het eerste
lid toegezonden.3 Het doen van aangifte op elektronische wijze is slechts toegestaan met een
daaraan voorafgaande vergunning van de ambtenaar belast met de heffing.4 De in het derde lid bedoelde vergunning wordt op verzoek verleend bij voor
bezwaar vatbare beschikking. De vergunning wordt geweigerd indien: a bij het verzoek geen e-mailadres ten behoeve van het doen van aangifte op
elektronische wijze wordt opgegeven, tenzij de vergunninghouder gebruik
maakt van een elektronische handtekening als bedoeld in het Burgerlijk
Wetboek; b het verzoek niet is ondertekend; c in het belastingjaar voorafgaande aan het jaar waarvoor wordt verzocht
tot het doen van aangifte op elektronische wijze niet is voldaan aan artikel
8, lid 1, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.5 Tenzij de vergunninghouder gebruik maakt van een elektronische
handtekening als bedoeld in lid 4, onderdeel a, wordt bij de aangifte op
elektronische wijze gebruik gemaakt van het in lid 4, onderdeel a bedoeld
e-mailadres en de door de ambtenaar belast met de heffing in de vergunning
afgegeven code.6 Degenen die betrokken zijn bij de aangifte op elektronische wijze dragen
zorg voor de nodige voorzieningen van technische en organisatorische aard
tegen verlies of aantasting van de gegevens en tegen onbevoegde
kennisneming, wijziging of verstrekking daarvan.7 De in geval van aangifte op elektronische wijze toe te zenden dan wel in
te leveren gegevens, zijn inhoudelijk gelijk aan die welke toegezonden dan
wel ingeleverd hadden moeten worden indien voor de aangifte gebruik zou zijn
gemaakt van een aangiftebiljet, met dien verstande dat de ondertekening
plaatsvindt volgens het in lid 5 bepaalde.en heffingsmaatstaf61 Voor de heffing bedoeld in artikel 3 geldt als grondslag de hoeveelheid en
de hoedanigheid van de stoffen die in een kalenderjaar worden
afgevoerd.2 Voor de heffing geldt als heffingsmaatstaf de vervuilingswaarde van de
stoffen die in een kalenderjaar worden afgevoerd. De vervuilingswaarde wordt
uitgedrukt in vervuilingseenheden.3 Het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot zuurstofbindende stoffen
wordt bepaald op basis van de som van het chemisch zuurstofverbruik en het
zuurstofverbruik door omzetting van stikstofverbindingen, zoals
voorgeschreven in Bijlage I van deze verordening. Eén vervuilingseenheid
vertegenwoordigt met betrekking tot zuurstofbindende stoffen een verbruik in
het heffingsjaar van 54,8 kilogram zuurstof.bemonstering en analyse71 Het aantal vervuilingseenheden van zuurstofbindende en andere stoffen
wordt berekend met behulp van door meting, bemonstering en analyse verkregen
gegevens. De meting, bemonstering, analyse en berekening geschieden met in
achtneming van de in Bijlage I opgenomen voorschriften.2 De in het eerste lid bedoelde meting, bemonstering en analyse geschieden
ieder etmaal van het heffingsjaar, behoudens het bepaalde in artikel 8.3 De meting, bemonstering en analyse geschieden zodanig dat: a de gemeten hoeveelheid afvalwater niet meer dan 5% afwijkt van de
werkelijke hoeveelheid afvalwater; b het verkregen monster representatief is voor de totale hoeveelheid
stoffen die gedurende de bemonsteringsperiode vanuit het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel wordt afgevoerd.4 De heffingsplichtige brengt de wijze van meting en bemonstering met een
beschrijving van de daarvoor te gebruiken apparatuur voor aanvang van het
heffingsjaar ter kennis van de ambtenaar belast met de heffing. Indien het
gebruik van de apparatuur in de loop van het heffingsjaar aanvangt of
wijzigt, dan wordt dit vóór de ingebruikname of de wijziging ter kennis van
de ambtenaar belast met de heffing gebracht.5 De ambtenaar belast met de heffing: a kan ambtshalve bepalen dat meting en bemonstering geschieden in afwijking
van één of meer van de in Bijlage I, onderdeel A, opgenomen voorschriften,
indien deze aannemelijk maakt dat dit noodzakelijk is ter voldoening aan het
bepaalde in het derde lid, onderdelen a en b; b beslist op aanvraag van de heffingsplichtige, dat meting en bemonstering
kunnen geschieden in afwijking van een of meer van de in Bijlage I,
onderdeel A, opgenomen voorschriften, indien de heffingsplichtige
aannemelijk maakt dat daarbij wordt voldaan aan het bepaalde in het derde
lid, onderdelen a en b; c beslist op aanvraag van de heffingsplichtige, dat kan worden afgeweken
van de in Bijlage I, onderdeel B, opgenomen analysevoorschriften, indien de
heffingsplichtige aannemelijk maakt dat de nauwkeurigheid van de uitkomsten
van de analyse hierdoor niet wordt beïnvloed; d kan omtrent de afwijkingen als bedoeld in de onderdelen a, b en c nadere
voorschriften geven.6 De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in het
vijfde lid, onderdelen a, b en c, bij voor bezwaar vatbare beschikking. Deze
beschikking bevat in elk geval: a de voorschriften van Bijlage I, onderdelen A en B, waarvan wordt
afgeweken; b de afwijkingen bedoeld in het vijfde lid, onderdelen a, b en c; c de nadere voorschriften bedoeld in het vijfde lid, onderdeel d; d een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de
beschikking wordt gegeven. 7 De ambtenaar belast met de heffing is bevoegd twee of meer ingevolge het
vijfde lid genomen beschikkingen, die betrekking hebben op hetzelfde bedrijf
of hetzelfde bedrijfsonderdeel, in één geschrift te verenigen.8 De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te verwachten
veranderingen in de hoeveelheid of hoedanigheid van de afgevoerde,
respectievelijk af te voeren stoffen, de desbetreffende beschikkingen,
bedoeld in het vijfde lid, ambtshalve wijzigen of intrekken in verband met
het bepaalde in het eerste lid en het derde lid.meting, bemonstering en analyse81 Op aanvraag van de heffingsplichtige, die aannemelijk maakt dat voor de
berekening van het aantal vervuilingseenheden kan worden volstaan met
gegevens welke met behulp van meting, bemonstering en analyse in een beperkt
aantal etmalen zijn verkregen, besluit de ambtenaar belast met de heffing
dat meting en bemonstering geschieden in afwijking van het bepaalde in
artikel 7, tweede lid. Het besluit op aanvraag wordt genomen bij een voor
bezwaar vatbare beschikking. Deze beschikking bevat in elk geval: a een opgave van de afvalwaterstromen en de stoffen welke in het onderzoek
dienen te worden betrokken; b de tijdvakken waarin meting en bemonstering geschieden, hetzij ieder
etmaal van die tijdvakken, hetzij één of meer daartoe aangewezen etmalen
daarvan; c de wijze waarop de op de voet van letter b verkregen uitkomsten worden
herleid tot het aantal vervuilingseenheden over een aldaar bedoeld tijdvak,
onderscheidenlijk over het heffingsjaar; d een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de
beschikking wordt gegeven. 2 De ambtenaar belast met de heffing kan bij veranderingen of te verwachten
veranderingen in de hoeveelheid of hoedanigheid van de afgevoerde,
respectievelijk af te voeren stoffen, de desbetreffende beschikking, bedoeld
in het eerste lid, ambtshalve wijzigen of intrekken, indien toepassing van
berekeningsvoorschrift IV van onderdeel C van bijlage I leidt tot een ander
aantal etmalen dan in die beschikking is opgenomen.3 De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing, bedoeld in het
tweede lid, bij voor bezwaar vatbare beschikking.91 Indien de uitkomst van de methode tot bepaling van het chemisch
zuurstofverbruik bedoeld in artikel 6 in belangrijke mate is beïnvloed door
biologisch niet of nagenoeg niet afbreekbare stoffen, wordt op aanvraag van
de heffingsplichtige op die uitkomst een correctie toegepast.2 De berekening van de correctie geschiedt met inachtneming van de
voorschriften welke zijn opgenomen in Bijlage I, onderdeel C en Bijlage Ia:
Handreiking voor het onderzoek voor de bepaling van de alfa-factor in
biologisch gezuiverd afvalwater ten behoeve van de berekening van de
T-correctie.3 De ambtenaar belast met de heffing neemt zijn beslissing als bedoeld in
het eerste lid, bij voor bezwaar vatbare beschikking. Deze beschikking bevat
in elk geval: a de wijze van berekening van de correctie; b de hoeveelheid en samenstelling van het afvalwater waarop de correctie
van toepassing is; c de frequentie en de wijze van onderzoek met betrekking tot meting,
bemonstering en analyse; d een vermelding van het heffingsjaar of de heffingsjaren waarvoor de
beschikking wordt gegeven.afvalwatercoëfficiënten101 In afwijking van het bepaalde in artikel 7, eerste lid, kan het aantal
vervuilingseenheden met betrekking tot het zuurstofverbruik in een
kalenderjaar voor een bedrijfsruimte of een onderdeel daarvan worden
vastgesteld met behulp van de in Bijlage II van deze verordening opgenomen
tabel afvalwatercoëfficiënten, indien door de heffingsplichtige aannemelijk
is gemaakt dat het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het
zuurstofverbruik in een kalenderjaar 1.000 of minder bedraagt en dit aantal
aan de hand van de hoeveelheid ingenomen water kan worden bepaald.2 Het aantal vervuilingseenheden als bedoeld in het eerste lid wordt
berekend volgens de formule A x B, waarbij A = het aantal m³ in het kalenderjaar ten behoeve van de bedrijfsruimte of
het onderdeel van de bedrijfsruimte ingenomen water; B = de afvalwatercoëfficiënt behorende bij de klasse van de in Bijlage II
opgenomen tabel met de klassengrenzen waarbinnen de vervuilingswaarde met
betrekking tot het zuurstofverbruik per m³ ten behoeve van de bedrijfsruimte
of van het onderdeel van de bedrijfsruimte ingenomen water is gelegen.3 Indien de in het kalenderjaar ingenomen hoeveelheid water niet kan worden
vastgesteld aan de hand aan watermeterstanden die aan het begin en aan het
einde van het kalenderjaar zijn opgenomen, stelt de ambtenaar belast met de
heffing die hoeveelheid vast op een door hem nader vast te stellen
wijze.4 De vervuilingswaarde met betrekking tot het zuurstofverbruik per m³ als
bedoeld in het tweede lid wordt bepaald met toepassing van de algemene
maatregel van bestuur als bedoeld in artikel 122k van de
Waterschapswet.5 Indien het aantal vervuilingseenheden met betrekking tot het
zuurstofverbruik in een kalenderjaar voor een bedrijfsruimte of een
onderdeel daarvan meer dan 1.000 bedraagt en de heffingsplichtige
aannemelijk maakt dat de berekening van het aantal vervuilingseenheden met
toepassing van de in het eerste lid, aanhef, bedoelde tabel tot geen lagere
uitkomst leidt dan die welke wordt verkregen bij berekening op de voet van
artikel 7, eerste lid, beslist de ambtenaar belast met de heffing bij voor
bezwaar vatbare beschikking op aanvraag van heffingsplichtige dat het aantal
vervuilingseenheden wordt berekend met toepassing van de tabel.van tuinbouwkassen111 In afwijking van artikel 7, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde van de
stoffen die worden afgevoerd vanuit een bedrijfsruimte of een onderdeel van
een bedrijfsruimte bestemd om in het kader van de uitoefening van een beroep
of een bedrijf onder een permanente opstand van glas of kunststof gewassen
te telen, bepaald op basis van het tweede lid.2 De vervuilingswaarde bedraagt drie vervuilingseenheden per hectare
vloeroppervlak waarop onder glas of kunststof wordt geteeld en per deel van
een hectare vloeroppervlak een evenredig deel van drie
vervuilingseenheden.3 Indien in de loop van het kalenderjaar het gebruik van een in het eerste
lid bedoelde bedrijfsruimte of onderdeel van een bedrijfsruimte, dan wel van
een deel daarvan, door de gebruiker aanvangt of eindigt, wordt hij in dat
kalenderjaar voor die bedrijfsruimte, voor dat onderdeel of voor dat deel
voor een evenredig gedeelte van het op basis van het tweede lid bepaald
aantal vervuilingseenheden aan een heffing onderworpen.4 Een vervuilingswaarde voor de bedrijfsruimte of het onderdeel van een
bedrijfsruimte, berekend op basis van het tweede of derde lid, van minder
dan vijf vervuilingseenheden wordt op drie vervuilingseenheden, en van één
of minder dan één vervuilingseenheid op één vervuilingseenheid gesteld.vervuilingswaarde van een bedrijfsruimte12De vervuilingswaarde van een bedrijfsruimte wordt bepaald op de som van de
aantallen vervuilingseenheden als berekend overeenkomstig de artikelen 7 tot
en met 11, voorzover deze van toepassing zijn.van kleine bedrijfsruimten131 In afwijking van artikel 7, eerste lid, wordt de vervuilingswaarde van de
stoffen die vanuit een bedrijfsruimte of vanuit een zuiveringtechnisch werk
voor het zuiveren van afvalwater worden afgevoerd gesteld op drie
vervuilingseenheden indien door de heffingsplichtige aannemelijk is gemaakt
dat die vervuilingswaarde minder dan vijf vervuilingseenheden bedraagt en op
één vervuilingseenheid indien door de heffingsplichtige aannemelijk is
gemaakt dat die één vervuilingseenheid of minder bedraagt.2 Indien de aanslag in het heffingsjaar al is opgelegd voor drie
vervuilingseenheden en de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat de
vervuilingswaarde één vervuilingseenheid of minder bedraagt, bestaat
aanspraak op vermindering. De heffingsplichtige kan daartoe een aanvraag
indienen bij de ambtenaar belast met de heffing.van woonruimtenArtikel 141 De vervuilingswaarde van een woonruimte is drie vervuilingseenheden indien
die woonruimte bij het begin van het heffingsjaar of, indien de
heffingsplicht in de loop van het heffingsjaar aanvangt, bij de aanvang van
de heffingsplicht, wordt gebruikt door meer dan één persoon. Voor een woonruimte die op genoemd tijdstip door één persoon wordt gebruikt,
wordt op aanvraag van de gebruiker, de vervuilingswaarde op één
vervuilingseenheid vastgesteld.2 Het eerste lid is niet van toepassing op de voor recreatiedoeleinden
bestemde woonruimten die zich bevinden op een voor verblijfsrecreatie
bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd. De in de vorige volzin
bedoelde woonruimten worden tezamen aangemerkt als een bedrijfsruimte dan
wel als onderdeel van een bedrijfsruimte.voor woonruimten151 De ambtenaar belast met de invordering van waterschapsbelastingen kan op
schriftelijk verzoek van de heffingsplichtige, die niet in staat is anders
dan met buitengewoon bezwaar een aanslag zuiveringsheffing, voor zover
betrekking hebbend op een woonruimte, geheel of gedeeltelijk te betalen,
besluiten tot het verlenen van gehele of gedeeltelijke kwijtschelding. 2 Het beoordelen van een verzoek om kwijtschelding vindt plaats
overeenkomstig de bepalingen, zoals daaromtrent zijn opgenomen in de
Leidraad Invordering Waterschapsbelastingen.16De ambtenaar belast met de heffing kan het aantal vervuilingseenheden in een
kalenderjaar geheel of gedeeltelijk door middel van schatting vaststellen,
indien door de heffingsplichtige:a meting, bemonstering en analyse niet of niet geheel zijn geschied in
overeenstemming met de in Bijlage I opgenomen voorschriften;b het aantal vervuilingseenheden niet is berekend met behulp van meting,
bemonstering en analyse en bepaling van de vervuilingswaarde op basis van
artikel 10, eerste of vijfde lid, 11, eerste lid, 13, eerste lid, of 14,
eerste lid, niet mogelijk is;c het aantal vervuilingseenheden niet is berekend met behulp van meting,
bemonstering en analyse, bepaling van de vervuilingswaarde op basis van
artikel 10, vijfde lid, wel mogelijk is, maar door de heffingsplichtige
gedurende het heffingsjaar geen aanvraag als bedoeld in dat artikel is
gedaan:d niet of niet geheel is voldaan aan de voorwaarden, verbonden aan de in
artikel 7, 8 of 9 bedoelde toestemming.17Het tarief bedraagt € 70,51 per vervuilingseenheid. van heffing en termijnen van betaling181 De belasting wordt geheven bij wege van aanslag.2 Op één aanslagbiljet kunnen meerdere soorten aanslagen worden verenigd, de
zogenaamde integrale aanslag.3 De aanslag is invorderbaar twee maanden na de dagtekening van het
aanslagbiljet.4 Het bedrag vermeld op de beschikking inzake een bestuurlijke boete is
invorderbaar twee maanden na de dagtekening van het aanslagbiljet.5 In afwijking van het gestelde in het derde lid geldt dat als de
verschuldigde aanslag bedragen door middel van automatische incasso kunnen
worden afgeschreven, dit dient te gebeuren in maximaal zes termijnen. De
eerste termijn vervalt één maand na dagtekening van het aanslagbiljet en elk
van de volgende termijnen telkens een maand later. 6 Een aanslag die een bedrag van € 10,- niet te boven gaat, wordt niet
opgelegd. Hieronder valt ook de in het tweede lid bedoelde aanslag.regels19Het dagelijks bestuur van het waterschap kan nadere regels geven met
betrekking tot de heffing en de invordering. en citeertitel201 De Verordening zuiveringsheffing waterschap Hunze en Aa’s 2011,
vastgesteld bij besluit van 24 november 2010, wordt ingetrokken met ingang
van de in het derde lid genoemde datum van ingang van de heffing, met dien
verstande dat zij van toepassing blijft op de belastbare feiten die zich
voor die datum hebben voorgedaan.2 Deze verordening treedt in werking met ingang van de achtste dag na die
van de bekendmaking.3 De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2012.4 Deze verordening wordt aangehaald als Verordening zuiveringsheffing
waterschap Hunze en Aa’s 2012.Aldus besloten in de vergadering van het Algemeen Bestuur van het waterschap
Hunze en Aa’s, gehouden 16 november 2011 te Veendam.Harm Küpers, Alfred van Hallsecretaris-directeur, dijkgraafop de Verordening zuiveringsheffing waterschap Hunze en Aa’s 2012ALGEMEENDoelstelling en karakter zuiveringsheffingDe financiering van de behartiging van de taak inzake het zuiveren van
afvalwater gebeurt uit de opbrengst van de zuiveringsheffing, waarvoor de
bepalingen zijn opgenomen in de artikelen 122c tot en met 122k van de
Waterschapswet.De zuiveringsheffing is dus een bestemmingsheffing (dekkingsmiddel van
kosten).Alle overige activiteiten die niet tot het zuiveren en/of transporteren van
afvalwater behoren, zijn samen met de zorg voor de waterkering en de zorg
voor de beheersing van het oppervlaktewater ondergebracht in de zorg voor
het watersysteem. De kosten daarvan worden bestreden uit de opbrengst van de
watersysteemheffing. Ook het passieve waterkwaliteitsbeheer en het baggeren uit
waterkwaliteitsoogpunt horen tot de zorg voor het watersysteem. Voor directe
lozingen op oppervlaktewater blijft de verontreinigingsheffing bestaan. De
opbrengst komt ten goede aan de bekostiging van het beheer van het
watersysteem. De wettelijke basis voor de belasting is in de Waterwet
geregeld. De essentialia van de belasting zijn niet veranderd en zij
vertonen grote overeenkomst met de zuiveringsheffing. Het kenmerkende
verschil tussen de beide belastingen is dat de zuiveringsheffing wordt
geheven voor het afvoeren van stoffen op de riolering of een
zuiveringstechnisch werk, terwijl de verontreinigingsheffing is verschuldigd
voor het lozen van stoffen in een oppervlaktewaterlichaam.ARTIKELGEWIJZE TOELICHTINGBevoegdheid algemeen bestuurUitsluitend het algemeen bestuur is bevoegd tot het vaststellen van de
belastingverordening.Dit vloeit voort uit artikel 110 van de Waterschapswet.
Het dagelijks bestuur is belast met de voorbereiding van de
belastingverordening (artikel 84 van de Waterschapswet).Wettelijke grondslagDe wettelijke basis voor het door waterschappen heffen van de
zuiveringsheffing ligt in hoofdstuk XVIIb van de Waterschapswet. Voorts zijn
in hoofdstuk 6 van het Waterschapsbesluit nog enkele nadere regels
gesteld.1Om duidelijkheid te scheppen over een aantal in de verordening voorkomende
begrippen en om de leesbaarheid van de tekst te bevorderen, is van deze
begrippen een omschrijving gegeven in artikel 1. Daarbij is aangesloten bij
de begripsbepalingen in artikel 122c van de Waterschapswet.Onderdeel aVoor de omschrijving van ‘stoffen’ is verwezen naar de stoffen genoemd in
artikel 6. In dat artikel zijn de stoffen opgenomen die door het waterschap
in de heffing worden betrokken, alsmede de gewichtseenheden van die
stoffen.Onderdeel bOnder riolering wordt verstaan het gemeentelijk rioolstelsel zoals dat wordt
bedoeld in artikel 10.33, eerste lid, van de Wet milieubeheer.Onderdeel cEen zuiveringtechnisch werk is voor de Waterschapswet een voorziening voor
het zuiveren of het transporteren van afvalwater. Het begrip omvat naast
afvalwaterzuiveringsinstallaties ook gemalen, persleidingen,
vrijvervalleidingen, open en dichte afvoergoten en pompstations ten behoeve
van het afvalwater. Ook voorzieningen voor individuele behandeling van
afvalwater (IBA’s) vallen onder het begrip zuiveringstechnisch werk. De
gemeentelijke riolering wordt hier niet onder begrepen (zie onderdeel b,
waarbij het begrip riolering is gedefinieerd).Onderdeel dAfvoeren is het brengen van stoffen op een riolering of op een
zuiveringstechnisch werk in beheer bij het waterschap.Onderdeel eDit onderdeel regelt wat onder een woonruimte moet worden verstaan. Niet
elke bewoonde ruimte kan als woonruimte worden aangemerkt. Een woonruimte
wordt geacht te zijn bestemd om als een afzonderlijk geheel te voorzien in
woongelegenheid. Of dit het geval is moet blijken uit de inrichting van de
ruimte. In deze definitie wordt tot uitdrukking gebracht dat het moet gaan
om een ruimte die zelfstandig bruikbaar is en derhalve niet meer dan
bijkomstig afhankelijk is van elders in het gebouw aanwezige voorzieningen
die voor de woonfunctie wel van wezenlijk belang zijn. Hierbij moet worden
gedacht aan het met gebruikers van andere ruimten delen van faciliteiten als
kookgelegenheid, sanitair of bad- en douchegelegenheid. Dit komt vaak in
onder meer studentenhuizen en pensions voor. In een dergelijke situatie kan
niet worden gesproken van een woonruimte in de zin van deze verordening. Zie
hiervoor ook de arresten van de Hoge Raad van 23 juli 1984, BNB 1984/282,
Belastingblad 1984, blz. 544, 8 februari 1995, BNB 1995/92, Belastingblad
1995, blz. 202, 10 januari 1996, BNB 1996/77, Belastingblad 1996, blz.
168).Dat het begrip woonruimte ruim moet worden uitgelegd valt af te leiden uit
het arrest van de Hoge Raad van 29 mei 1991 waarin een kajuitzeilschip als
woonruimte werd aangemerkt (BNB 1991/213, Belastingblad 1991, blz.
479).Onderdeel fBij de omschrijving van het begrip bedrijfsruimte is gekozen voor een
negatieve formulering om een zo groot mogelijke reikwijdte aan het begrip te
geven. Alles wat geen woonruimte is moet als een bedrijfsruimte worden
aangemerkt. Zo is bijvoorbeeld ook een stuk landbouwgrond als een
bedrijfsruimte aangemerkt (Hof ‘s-Gravenhage 17 maart 1993, Belastingblad
1993, blz. 457). In een ogenschijnlijk soortgelijke situatie oordeelde de rechter echter
anders. Hierbij ging het om een kavel los land –deels akkerbouw, deels
weiland- dat niet als bedrijfsruimte kon worden aangemerkt. Er stonden
namelijk geen opstallen op en voor de exploitatie maakte de agrariër gebruik
van machines die elders, in de schuur achter zijn boerderij, werden gestald.
Hierdoor was hij meer dan bijkomstig afhankelijk van elders aanwezige, voor
de bedrijfsexploitatie wezenlijke, voorzieningen (Hof ’s-Gravenhage, 18
februari 1997, Belastingblad 1997, blz. 729). Of daar ook sprake van was bij de zandopspuiting wordt uit de casus niet
duidelijk. Het Hof stelde alleen vast dat er sprake was van het afvoeren van
met slib verontreinigd perswater en liet de aanslag in stand (Hof Arnhem 22
augustus 1997, Belastingblad 1997, blz. 745). Voor de vraag of sprake is van
één of van twee bedrijfsruimten is onder andere van belang het arrest van de
Hoge Raad van 14 juni 1995 (BNB 1995/233, Belastingblad 1995, blz. 627)
waarin een bij twee verschillende personen in gebruik zijnde stortplaats als
één bedrijfsruimte werd aangemerkt. Daarbij speelde onder andere een rol het
feit dat de stortplaats maar één ingang heeft, om de gehele stortplaats een
hek staat en er geen deugdelijke afscheiding is tussen beide delen van de
stortplaats.Onderdeel gHefpunt is het samenwerkingsverband op het gebied van waterschapsbelastingen
voor de waterschappen Noorderzijlvest, Hunze en Aa’s en Wetterskip Fryslân.
Vestigingsplaats is Groningen. Uitgangspunt is een zo doelmatig mogelijke
uitvoering van de heffing en invordering van de waterschapsbelastingen. In
(Bijlage 1 van) de gemeenschappelijke regeling Hefpunt is een groot aantal
wettelijke bevoegdheden betreffende waterschapsbelastingen overgedragen aan
Hefpunt. In dit verband zijn de door het dagelijks bestuur van Hefpunt
aangewezen heffingsambtenaar en invorderingsambtenaar in de onderdelen h en
i als zodanig ook voor het waterschap Hunze en Aa’s van belang.Onderdeel hDe inspecteur is het bestuursorgaan aan wie de wetgever door middel van de
Algemene wet inzake rijksbelastingen de bevoegdheid tot het opleggen van
aanslagen en het doen van uitspraak op bezwaarschriften heeft geattribueerd.
In artikel 123 van de Waterschapswet wordt onder meer de Algemene wet inzake
rijksbelastingen van toepassing verklaard voor het heffen van belastingen
door waterschappen. Dit artikel bepaalt voorts dat de bevoegdheden van de
inspecteur toekomen aan de daartoe aangewezen ambtenaar van het waterschap,
i.c. van Hefpunt. Die aanwijzing geschiedt bij een door het dagelijks
bestuur van Hefpunt te nemen aanwijzingsbesluit. Behalve het opleggen van
aanslagen en het doen van uitspraak op bezwaarschriften komt krachtens deze
verordening aan deze functionaris ook de bevoegdheid tot het afgeven van
meetbeschikkingen toe (artikel 7 en verder).Onderdeel iDe ambtenaar van Hefpunt die de ontvangersbevoegdheden uit de
Invorderingswet 1990 uitoefent, wordt in de verordening met de term ‘de
ambtenaar belast met de invordering’ aangeduid. Tot de
ontvangersbevoegdheden behoort de bevoegdheid tot de invordering van de
belasting. Ook het verlenen van kwijtschelding van belasting is een
ontvangersbevoegdheid. De Waterschapswet noemt de ontvanger in artikel 123,
derde lid, onder c. Evenals dat ten aanzien van de ambtenaar belast met de
heffing het geval is, kan in geval samenwerking door waterschappen in een
gemeenschappelijke regeling en indien hierbij een openbaar lichaam is
ingesteld, een ambtenaar van dit openbaar lichaam, i.c. Hefpunt als
ambtenaar belast met de invordering worden aangewezen. Dit volgt uit artikel
124, vijfde lid, onder b, van de Waterschapswet. Onderdeel jVoor de omschrijving van drinkwater wordt aangesloten bij het begrip
drinkwater zoals dat is omschreven in artikel 1, eerste lid van de
Drinkwaterwet.Onderdeel kBehalve via nutsbedrijven wordt ook op andere wijze water verkregen. Zo
wordt op steeds grotere schaal door bedrijven voor sanitair gebruik
hemelwater opgevangen. Omdat dit water na gebruik wordt geloosd, dient het
eveneens in de berekening van de vervuilingswaarde te worden betrokken. Met
de inwerkingtreding van de Drinkwaterwet is het begrip warm tapwater
geïntroduceerd. Dit is water voor huishoudelijk gebruik dat door een
leverancier wordt opgewarmd alvorens het aan de consument wordt geleverd.
Door de Drinkwaterwet wordt warm tapwater nadrukkelijk uitgezonderd van het
begrip drinkwater. Het is echter wel water dat na gebruik wordt afgevoerd en
valt daarom binnen de ratio van ingenomen water.Onderdeel lVoor het begrip drinkwaterbedrijf wordt verwezen naar de omschrijving van
het drinkwaterbedrijf als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de
Drinkwaterwet.Onderdeel m Deze definitie is opgenomen in verband met de Invoeringswet Waterwet.Onderdeel nZie voor het begrip warm tapwater de toelichting bij onderdeel k van dit
artikel.2De grondslag voor de zuiveringsheffing wordt gevormd door de hoeveelheid en
de hoedanigheid van de stoffen die worden afgevoerd. Als heffingsmaatstaf
geldt de vervuilingswaarde van de stoffen die in een kalenderjaar worden
afgevoerd, uitgedrukt in vervuilingseenheden. Zoals blijkt uit artikel 122g
van de Waterschapswet is de hoofdregel dat het aantal vervuilingseenheden
wordt vastgesteld met behulp van door middel van meting, bemonstering en
analyse verkregen gegevens. In Bijlage I zijn nadere regels gesteld over de
wijze van meting, bemonstering, analyse en berekening. Zie in dit verband
ook de artikelen 7, 8 en 9 van de verordening.In de artikelen 122h, 122i en 122k van de Waterschapswet is ook een aantal
uitzonderingen op deze hoofdregel gegeven. Deze uitzonderingen, in casu voor
woonruimten, kleine bedrijfsruimten, glastuinbouwbedrijven en bedrijven met
een vervuilingswaarde van 1.000 vervuilingseenheden en minder, zijn eveneens
in deze verordening opgenomen.Voor bedrijven met een vervuilingswaarde met betrekking tot het
zuurstofverbruik van 1.000 vervuilingseenheden en minder kan onder
voorwaarden de berekening van het aantal vervuilingseenheden plaatsvinden
met behulp van de tabel afvalwatercoëfficiënten en dus niet door middel van
meting, bemonstering en analyse. Deze tabel is opgenomen in artikel 122k,
derde lid, van de Waterschapswet en volledigheidshalve eveneens in Bijlage
II. De wijze waarop deze tabel moet worden toegepast, is geregeld in artikel
10.De Bijlagen I. Ia en II maken deel uit van de verordening.feit en heffingsplicht3Eerste lidDe opbrengst van de zuiveringsheffing dient ter bestrijding van de kosten
die zijn verbonden aan het zuiveren van afvalwater. De zuiveringsheffing is
daarmee primair een bestemmingsheffing met een retributief karakter. Het belastbare feit is het afvoeren van stoffen, dat wil zeggen het direct
of indirect afvoeren van stoffen op een zuiveringstechnisch werk in beheer
bij het waterschap. Om beheerder en daarmee heffingsbevoegd te zijn, is het
niet vereist dat de juridische eigendom van het zuiveringstechnisch
daadwerkelijk bij het waterschap berust. Dit is met name van belang in
situaties waar sprake is van zogeheten grensoverschrijdend afvalwater: het
afvalwater ontstaat in het gebied van het ene waterschap en wordt afgevoerd
naar een zuiveringstechnisch werk van een ander waterschap. In een dergelijk
geval is het ontvangende waterschap bevoegd om degene die de stoffen heeft
afgevoerd in de zuiveringsheffing te betrekken. Hierdoor kan de situatie
ontstaan dat ten aanzien van hetzelfde adres aanslagen worden opgelegd door
verschillende waterschappen.Die veelal ongewenste situatie kan worden voorkomen door het sluiten van een
medebeheersovereenkomst tussen de betrokken waterschappen. waarin onder
andere de wederzijdse financiële verplichtingen worden vastgelegd. Het
waterschap waar het afvalwater ontstaat wordt daardoor ook beheerder van het
ontvangende zuiveringstechnisch werk en daardoor heffingsbevoegd (Hoge Raad
11 december 1991, nr. 27 512, Belastingblad 1992, blz. 350).Ook wordt de zuiveringsheffing aangemerkt als een directe belasting. Dat is
noodzakelijk voor de toepasselijkheid van de bepalingen inzake de richtige
heffing in hoofdstuk IV van de Algemene wet inzake rijksbelastingen.Tweede lidHeffingsplichtig zijn degenen die afvoeren. Dit afvoeren kan op
verschillende wijzen plaatsvinden. Voor de omschrijving van de
belastingplicht wordt daarbij een koppeling gemaakt met het object van
waaruit wordt afgevoerd.Aan de hand van de feitelijke omstandigheden moet worden beoordeeld wie
gebruiker is. Ingeval er meerdere gebruikers zijn, is het noodzakelijk dat
de ambtenaar belast met de heffing of het dagelijks bestuur beleidsregels
opstelt op grond waarvan één van de gebruikers als heffingsplichtige kan
worden aangewezen. Deze beleidsregels moeten worden gepubliceerd zodat ze
kenbaar zijn voor de heffingsplichtigen. Ingeval van het ontbreken van
dergelijke beleidsregels kan de keuze van het waterschap voor één van de
gebruikers als willekeurig en onredelijk worden aangemerkt, wat tot
vernietiging van de aanslag kan leiden. Zie voor nadere informatie over dit
onderwerp en mogelijkheden voor de inhoud van de beleidsregels de brief van
de Unie van Waterschappen aan de leden–waterschappen van 23 maart 1995, nr.
951476 (Belastingblad 1995, blz. 326).Onderdeel aVindt het afvoeren plaats vanuit een woonruimte of vanuit een
bedrijfsruimte, dan is de gebruiker van die ruimte aan de heffing
onderworpen. Het komt voor dat een woonruimte of een bedrijfsruimte aan een
gebruiker wordt verhuurd, waarbij één van de voorwaarden luidt dat de
belastingen, waar onder de zuiveringsheffing, worden gedragen door de
verhuurder. Dergelijke overeenkomsten doen niet af aan de heffingsplicht: de
gebruiker blijft heffingsplichtig. Deze kan op grond van de huurovereenkomst
zelf het bedrag van de aanslag terugvorderen bij de verhuurder.De omschrijving van woonruimte is ook dusdanig dat er geen misverstand kan
bestaan dat studentenhuizen met onzelfstandige wooneenheden dienen te worden
aangemerkt als bedrijfsruimte, waarvoor de verhuurder op grond van artikel
3, derde lid, onderdeel c, in de heffing kan worden betrokken. (Zie ook Hoge
Raad 23 juli 1984, BNB 1984/282, Belastingblad 1984, blz. 544 en Hoge Raad 8
februari 1995, BNB 1995/92).In zijn arrest van 1 mei 1991 oordeelde de Hoge Raad dat als gebruiker van
een bedrijfsruimte in de zin van de verordening slechts kan worden
aangemerkt degene die zich daadwerkelijk min of meer duurzaam te eigen
behoeve van de bedrijfsruimte kan bedienen. Daarom kon de aannemer die in
opdracht van de landeigenaar op een stuk grond werkzaamheden uitvoert om
deze geschikt te maken voor de bollenteelt, niet als gebruiker worden
aangemerkt (BNB 1991/188, Belastingblad 1991, blz. 478).Ook kan het gebruik van een woonruimte of van een bedrijfsruimte er op zijn
gericht om die voor kortere perioden ter beschikking te stellen van
wisselende, opeenvolgende gebruikers. In dergelijke gevallen is de
verhuurder/exploitant belastingplichtig.Onderdeel bVindt het afvoeren niet vanuit een woonruimte of vanuit een bedrijfsruimte
plaats, dan is degene die afvoert heffingsplichtig.Deze bepaling komt overeen met die in artikel 122d van de Waterschapswet. De
bepaling is ingevoerd nadat was gebleken dat afvoeren vanuit bijvoorbeeld
een tankauto niet als afvoeren vanuit een bedrijfsruimte kon worden
aangemerkt. In de praktijk bleek het achterhalen van de identiteit van de
achterliggende vervuiler niet altijd mogelijk te zijn, evenals het
vaststellen van individuele vervuilingswaarden indien de stoffen van meer
dan één adres afkomstig zijn. In die gevallen biedt deze bepaling soelaas,
omdat degene die feitelijk afvoert (in het geval van een tankauto dus de
vervoerder) rechtstreeks in de heffing kan worden betrokken.Door de gekozen formulering zijn overigens niet alleen lozingen vanuit
tankauto’s aan de heffing onderworpen, maar ook alle andere denkbare wijzen
van afvoeren anders dan vanuit een woonruimte of een bedrijfsruimte. Zo valt
ook het afvoeren vanuit een zuiveringstechnisch werk onder de ratio van deze
bepaling. Derde lidOnderdeel aWanneer er met betrekking tot dezelfde woonruimte sprake is van meerdere
gebruikers, wijst de ambtenaar belast met de heffing voor het opleggen van
de aanslag één van hen aan als belastingplichtige. De criteria op grond
waarvan die belastingplichtige wordt aangewezen, liggen vast in
beleidsregels.Onderdeel bWanneer een (onzelfstandig) deel van een bedrijfsruimte in gebruik is
gegeven aan een ander, dan kan degene die dit in gebruik heeft gegeven de
aan dat deel toe te rekenen zuiveringsheffing verhalen op degene die het in
gebruik heeft. Hierbij kan worden gedacht aan bedrijfsverzamelgebouwen en
dergelijke.Onderdeel cWanneer het gaat om een woonruimte of een bedrijfsruimte die voor kortere
perioden aan wisselende, opeenvolgende gebruikers ter beschikking wordt
gesteld, kan de heffingsplichtige de zuiveringsheffing verhalen op degenen
aan wie hij de ruimte ter beschikking heeft gesteld.Vierde lidIn verreweg de meeste gevallen vindt het afvoeren naar het
zuiveringstechnisch werk van het waterschap plaats via de gemeentelijke
riolering. Dit vierde lid voorziet er in dat in dergelijke gevallen niet de
gemeente, maar degene die via de riolering heeft afgevoerd in de heffing
wordt betrokken. De gemeente zelf is alleen heffingsplichtig voor zover het
gaat om het afvoeren vanuit objecten waarvan de gemeente als gebruiker kan
worden aangemerkt.Vijfde lidHier wordt aangegeven waar de opbrengst van de zuiveringsheffing, naast het
financieren van het zuiveren van afvalwater, aan kan worden besteed.Zesde lidHet waterschap Hunze en Aa’s heeft er uit doelmatigheidsoverwegingen voor
gekozen om het afvoeren vanuit objecten die het zelf in gebruik heeft, vrij
te stellen van de zuiveringsheffing. Hoewel de Waterschapswet geen
specifieke vrijstellingsbepaling kent voor het afvoeren door het waterschap
zelf, kan een dergelijke vrijstellingsbepaling worden opgenomen op de voet
van artikel 122l van de Waterschapswet.van de belastingschuld en heffing naar tijdsevenredigheid4Eerste lidHoewel de zuiveringsheffing een tijdvakheffing is, ontstaat bij woonruimten
en kleine bedrijfsruimten de materiële belastingschuld door de regeling in
het eerste lid toch bij het begin van het heffingsjaar. Dit heeft als
voordeel dat al in het heffingsjaar zelf aanslagen kunnen worden opgelegd
(formalisering van de belastingschuld) en dat niet gewacht hoeft te worden
tot het heffingsjaar voorbij is. Bij een tijdvakbelasting is het echter niet
zonder meer mogelijk om een definitieve aanslag gedurende het heffingsjaar
op te leggen, omdat de omvang van de belastingschuld pas na afloop van het
heffingsjaar bekend is. Dit blijkt uit een aantal uitspraken van de
belastingrechter. Zie hiervoor Hoge Raad van 2 november 1994 inzake
precariorechten (BNB 1995/12, Belastingblad 1994, blz. 819), Hof Amsterdam
15 december 1995 inzake liggeld woonschepen (Belastingblad 1996, blz. 331)
en Hof Amsterdam 23 april 1997 (Belastingblad 1997, blz. 495) inzake
verontreinigingsheffing. Uit deze jurisprudentie valt af te leiden dat om
een definitieve aanslag al in het heffingsjaar zelf op te leggen, de
heffingsverordening in een aantal zaken moet voorzien. Het gaat hierbij
om:– een regeling op grond waarvan de belastingschuld wordt geacht bij het
begin van het heffingsjaar te ontstaan (artikel 4, eerste lid);– een regeling op grond waarvan aanspraak op ontheffing bestaat indien de
heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt (voor woonruimten is dit
geregeld in artikel 4, derde lid en voor kleine bedrijfsruimten voorziet
artikel 13, tweede lid, daar in);– een regeling op grond waarvan aanspraak op vermindering bestaat indien de
heffingsmaatstaf in de loop van het heffingsjaar wijzigt (voor kleine
bedrijfsruimten in artikel 13, tweede lid). Indien in de heffingsverordening dergelijke bepalingen ontbreken, kan een
waterschap in het heffingsjaar wel voorlopige aanslagen opleggen. Artikel 13
van de Algemene wet inzake rijksbelastingen geeft hiertoe de
bevoegdheid.Tweede lidDe vervuilingswaarde van een woonruimte wordt forfaitair vastgesteld op drie
vervuilingseenheden en bij bewoning door één persoon op één
vervuilingseenheid (artikel 14, eerste en tweede lid). De zuiveringsheffing
is echter een tijdvakbelasting. Dit betekent dat wanneer de heffingsplicht
zich niet gedurende het gehele heffingstijdvak voordoet, dit gevolgen heeft
voor de berekening van de hoogte van de verschuldigde heffing. Artikel 122h,
zesde lid, van de Waterschapswet bepaalt dat wanneer de heffingsplicht in de
loop van het jaar aanvangt, de heffingsplichtige aan de heffing wordt
onderworpen voor een evenredig gedeelte van het vastgestelde aantal
vervuilingseenheden. In de verordening moet zijn aangegeven op welke wijze
dat evenredig deel wordt vastgesteld. In deze verordening is gekozen voor de
dagnauwkeurige variant.Derde lidWanneer de heffingsplicht in de loop van het jaar eindigt, dan is de heffing
op grond van artikel 122h, zesde lid, van de Waterschapswet eveneens voor
een evenredig deel verschuldigd. Wanneer ná het opleggen van de aanslag de heffingsplicht in de loop van het
jaar eindigt, is de ambtenaar belast met de heffing niet in de gelegenheid
geweest om daar bij het vaststellen van de aanslag rekening mee te houden.
Artikel 132 van de Waterschapswet geeft aan op welke wijze de
heffingsplichtige aanspraak kan maken op ontheffing. Op de aanvraag zoals
die kan worden ingediend, moet worden beslist bij voor bezwaar vatbare
beschikking. Dit opent voor de heffingsplichtige in voorkomende gevallen de
volledige fiscale rechtsgang. Hiermee is deze procedure uit het oogpunt van
de rechtsbescherming van de heffingsplichtige met voldoende waarborgen
omkleed.Het staat het waterschap ook vrij om, op grond van eigen gegevens, uit
eigener beweging een dergelijke ontheffing te verlenen zonder een aanvraag
van de heffingsplichtige af te wachten.Vierde lidWanneer de heffingsplichtige verhuist naar een andere woonruimte van waaruit
eveneens wordt geloosd, zijn zowel het tweede als het derde lid van
toepassing. Er kan immers worden gesteld dat ook in dat geval sprake is van
het eindigen van de heffingsplicht en het opnieuw ontstaan van de
heffingsplicht. Dit zou resulteren in een vermindering van een al opgelegde,
en mogelijk zelfs al betaalde, aanslag voor de oude woning en een nieuwe
aanslag voor de nieuwe woning. Om pragmatische redenen kan worden bepaald
dat in een dergelijk geval het tweede en het derde lid niet van toepassing
zijn. De aanslag verhuist dan als het ware mee.5In artikel 5 is bepaald dat het heffingsjaar gelijk is aan het kalenderjaar.
Dit is wettelijk voorgeschreven zodat een afwijkende regeling in de
verordening niet meer mogelijk is.5aen 5bIn verband met het instellen van een mogelijkheid aangifte te doen middels
elektronische weg is het opnemen van een bepaling due zulks mogelijk maakt
noodzakelijk. Hierin wordt in dezen voorzien.en heffingsmaatstaf6De grondslag van de heffing is de hoeveelheid en hoedanigheid van de stoffen
die in een kalenderjaar worden afgevoerd. In het tweede lid is gekozen voor
één uniforme heffingsmaatstaf, namelijk de vervuilingswaarde van de stoffen
die in een kalenderjaar worden afgevoerd. Deze
heffingsmaatstaf geldt dus zowel voor de zuurstofbindende stoffen en is
gedefinieerd in relatie tot de stoffen ten aanzien waarvan het afvoeren is
belast. Een verbruik van 54,8 kilogram zuurstof per heffingsjaar
vertegenwoordigt één vervuilingseenheid. Bij zuurstofbindende stoffen gaat het om de hoeveelheid zuurstof die nodig
is om die stoffen af te breken. Die hoeveelheid wordt bepaald op de som van
het chemisch zuurstofverbruik en het zuurstofverbruik door omzetting van
stikstofverbindingen. Daarbij is één vervuilingseenheid de zuurstofbehoefte
die ontstaat door de gemiddelde afvoer van huishoudelijk afvalwater van één
persoon per jaar.In 2001 is onderzoek gedaan naar de vervuilingswaarde van het afvalwater dat
één persoon gemiddeld per jaar produceert. Naar aanleiding van dit onderzoek
concludeerde de toenmalige Commissie Integraal Waterbeheer dat de op dat
moment geldende getalswaarde van 136 gram zuurstof per etmaal of 49,6
kilogram per jaar beter in overeenstemming moest worden gebracht met de
meest recente gegevens. Als gevolg daarvan is de gemiddelde zuurstofbehoefte
vanaf 2009 verhoogd naar 150 gram per etmaal, of wel 54,8 kilogram per jaar.
bemonstering en analyse7Hier is de hoofdregel opgenomen op grond waarvan bij de zuiveringsheffing de
vervuilingswaarde dient te worden vastgesteld. Deze hoofdregel geldt niet
alleen ter zake van het afvoeren vanuit bedrijfsruimten, maar ook ter zake
van het afvoeren vanuit zuiveringtechnische werken of op andere wijze.Eerste lidVoor zowel de zuurstofbindende stoffen als voor de andere stoffen wordt het
aantal vervuilingseenheden bepaald door middel van meting, bemonstering en
analyse van het afvalwater. Daarbij maakt het niet uit of dit elk etmaal
geschiedt of gedurende een beperkt aantal etmalen.In Bijlage I zijn nadere regels gesteld met betrekking tot:
de wijze van meting, bemonstering en monsterbehandeling;
analysevoorschriften;
berekeningsvoorschriften.
De kosten van een dergelijk onderzoek zijn voor rekening van de
heffingsplichtige. Het spreekt voor zich dat de vervuilingswaarde zo nauwkeurig mogelijk wordt
vastgesteld. Echter niet tot elke prijs. Het Gerechtshof te ’s-Gravenhage
oordeelde op 16 maart 1988 dat de kosten in redelijke verhouding tot de
verschuldigde heffing moeten staan (Belastingblad 1988, blz. 626). Hiervan
is sprake wanneer de kosten niet hoger zijn dan 40% van de verschuldigde
heffing.Tweede lidVolgens het tweede lid dienen meting, bemonstering en analyse plaats te
vinden gedurende alle dagen van het heffingsjaar. Hiervan kan echter onder
omstandigheden worden afgeweken. Zie hierna onder artikel 8.Derde lidIn het derde lid zijn de voorwaarden opgenomen waar meting en bemonstering
aan moeten voldoen. De voorschriften van meting en bemonstering in Bijlage I
zijn een waarborg voor de in het derde lid gestelde criteria. Als aan de
voorschriften van Bijlage I niet kan worden voldaan, kan hiervan onder
omstandigheden worden afgeweken.Vierde lidDe wijze van meting en bemonstering wordt, samen met een beschrijving van de
te gebruiken apparatuur, vooraf meegedeeld aan ambtenaar belast met de
heffing. Ook ingebruikname en wijziging van apparatuur gedurende het
heffingsjaar valt onder de meldingsplicht.Vijfde lidDe ambtenaar belast met de heffing mag onder voorwaarden afwijken van de in
Bijlage I opgenomen voorschriften. Dit mag hij:– ambtshalve wanneer hij aannemelijk maakt dat dit noodzakelijk is om te
voldoen aan de voorwaarden in het derde lid;– op aanvraag van de belastingplichtige indien deze aannemelijk maakt dat
ook dan nog steeds wordt voldaan aan de voorwaarden in het derde lid;– op aanvraag van de belastingplichtige indien deze aannemelijk maakt dat de
nauwkeurigheid van de analyseresultaten er niet door wordt beïnvloed.Verder mag hij nadere voorschriften stellen.De beslissing op aanvraag wordt bij een voor bezwaar vatbare beschikking
genomen. Hiertegen staat de gewone fiscale rechtsgang van bezwaar en beroep
open. Een belangrijk aandachtspunt daarbij is wel dat wanneer de
heffingsplichtige zich niet kan verenigen met de beschikking en gebruik
maakt van de hem ter beschikking staande rechtsmiddelen, de voorschriften in
die beschikking wel moeten worden nageleefd. Dit om te voorkomen dat wanneer
de heffingsplichtige in het ongelijk is gesteld en de beschikking
onherroepelijk vaststaat, hij over onvoldoende gegevens beschikt om de
vereiste aangifte te kunnen doen. De ambtenaar belast met de heffing zal in
dat geval de aanslag immers geheel of gedeeltelijk op basis van schatting
vaststellen en de heffingsplichtige kan vervolgens bij het betwisten van die
schatting onvoldoende of geen tegenbewijs leveren. Zesde lidHier is aangegeven welke elementen de bedoelde beschikking in ieder geval
dient te bevatten.Zevende lidWanneer het gaat om meer dan één beschikking betreffende hetzelfde bedrijf
of bedrijfsonderdeel, dan mag de ambtenaar belast met de heffing die in één
geschrift combineren.meting en bemonstering8In veel gevallen kan worden volstaan met een lagere frequentie dan ieder
etmaal meten, bemonsteren en analyseren, zonder al te veel afbreuk te doen
aan de nauwkeurigheid van het eindresultaat. Het spreekt voor zich dat een
lagere frequentie zich vertaalt in lagere kosten voor de heffingsplichtige.
De heffingsplichtige die aannemelijk weet te maken dat met een lagere
frequentie kan worden volstaan, kan daar door middel van een aanvraag bij de
ambtenaar belast met de heffing toestemming voor vragen. Ook op deze
aanvraag wordt beslist bij voor bezwaar vatbare beschikking, waartegen de
volledige fiscale rechtsgang open staat. Hierbij geldt eveneens dat de
voorschriften moeten worden nageleefd indien de heffingsplichtige zich niet
kan verenigen met de beschikking en zolang deze nog niet onherroepelijk
vaststaat.In zijn beschikking geeft hij in ieder geval voorschriften met betrekking
tot de in de onderdelen a t/m d genoemde onderwerpen.In dit kader zijn tevens van belang de model–meetbeschikking (brief van de
Unie van Waterschappen aan de leden–waterschappen van 28 oktober 1994,
kenmerk 942196 AJBZ/EK, Belastingblad 1994, blz. 802) en de richtlijnen in
het ‘Rapport bepaling meetfrequentie ter vaststelling van de
vervuilingswaarde van afvalwater’ van de Commissie Integraal Waterbeheer van
augustus 1998. 9Bij het bepalen van het chemisch zuurstofverbruik (CZV) kan in de uitkomst
ook zuurstofverbruik tot uitdrukking komen van stoffen die in het natuurlijk
milieu niet of nagenoeg niet afbreekbaar zijn. Op grond van jurisprudentie
komt “nagenoeg niet” overeen met een percentage van niet meer dan 10%.
Wanneer het gevonden zuurstofverbruik van dergelijke stoffen het totale
chemisch zuurstofverbruik in belangrijke mate beïnvloedt, dan wordt de
gevonden CZV gecorrigeerd. In de jurisprudentie staat “in belangrijke mate”
voor ten minste 25%. De correctie die dan plaatsvindt, wordt veelal als
T-correctie geduid. De onderzoeksmethode en frequentie voor aantonen van het
percentage T is opgenomen in Bijlage Ia: Handreiking voor het onderzoek voor
de bepaling van de alfa-factor in biologisch gezuiverd afvalwater ten
behoeve van de berekening van de T-correctie.Artikel 9 voorziet erin dat de voorschriften die het waterschap betreffende
de T–correctie stelt, kenbaar zijn voor de heffingsplichtigen (zie ook
Bijlage I, onderdeel C). Daarnaast is in het artikel bepaald dat de heffingsplichtige voor toepassing
van de T–correctie een aanvraag moet indienen. De ambtenaar belast met de
heffing beslist hier op in een voor bezwaar vatbare beschikking. Dit opent
voor de heffingsplichtige in voorkomende gevallen de volledige fiscale
rechtsgang. Hiermee is deze procedure uit het oogpunt van de
rechtsbescherming van de heffingsplichtige met voldoende waarborgen
omkleed.Tevens is voorgeschreven welke elementen de bedoelde beschikking dient te
bevatten.afvalwatercoëfficiënten10Meting, bemonstering en analyse van afvalwater kan onder voorwaarden
achterwege blijven. Bij verreweg de meeste bedrijven gebeurt dit ook en daar
wordt het aantal vervuilingseenheden van het zuurstofverbruik berekend met
behulp van de tabel afvalwatercoëfficiënten. Deze tabel is opgenomen in
Bijlage II en kent vijftien klassen met elk een afvalwatercoëfficiënt.Eerste lidToepassing van de tabel is toegestaan indien:1 de heffingsplichtige aannemelijk maakt dat toepassing van de tabel
niet leidt tot een aantal
vervuilingseenheden van meer dan 1.000 en2 er een relatie bestaat tussen de hoeveelheid ingenomen water en de
vervuilingswaarde van de afgevoerde stoffen.Tweede lidDe vervuilingswaarde van de over het heffingsjaar door het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel afgevoerde stoffen kan met behulp van de tabel worden
berekend door het aantal kubieke meters in het heffingsjaar ingenomen water
te vermenigvuldigen met de bij de klasse behorende
afvalwatercoëfficiënt.Derde lidVaak is de feitelijk in het heffingsjaar ingenomen hoeveelheid water niet
direct vast te stellen, omdat de verbruiksperiode waarover het
drinkwaterbedrijf afrekent, niet gelijk is aan het kalenderjaar. Ook kan er
sprake zijn van een andere tariefstructuur dan gemeten waterverbruik. In
dergelijke gevallen worden de beschikbare gegevens herleid tot verbruiken
over het kalenderjaar. De wijze waarop dit gebeurt ligt vast in
beleidsregels.Vierde lidDe indeling in een klasse is afhankelijk van de aard van het bedrijf of het
bedrijfsonderdeel. Daarbij wordt uitgegaan van de conversietabel in artikel
2 van het Besluit vervuilingswaarde ingenomen water (Besluit van 30 november
2002, Stb. 534).Uit onderzoek op initiatief van zowel de heffingsplichtige als de ambtenaar
belast met de heffing kan blijken dat het bedrijf of het bedrijfsonderdeel
in een andere klasse moet worden ingedeeld. De voorwaarden daarvoor staan in
artikel 4 van het Besluit vervuilingswaarde ingenomen water. Vijfde lid De tabel kan ook worden toegepast bij vervuilingswaarden van 1.000
vervuilingseenheden en meer. Voorwaarde is dan wel dat dit niet leidt tot
een vervuilingswaaarde die lager is dan de vervuilingswaarde die wordt
gevonden op basis van meting, bemonstering en analyse.van tuinbouwkassen11Op basis van artikel 11 worden tuinbouwkassen waarbinnen onder een
permanente opstand van glas of kunststof het telen van gewassen plaatsvindt
in de heffing betrokken op basis van een forfait van drie
vervuilingseenheden per hectare permanente opstand. Uit onderzoek naar een
afvalwatercoëfficiënt voor glastuinbouwbedrijven is gebleken dat de
vervuilingswaarde van tuinbouwkassen geen relatie heeft met de hoeveelheid
ingenomen water. Bepaling van de vervuilingswaarde op basis van meting,
bemonstering en analyse bleek gezien de relatief hoge perceptiekosten
evenmin een reële mogelijkheid. In verband daarmee is voor tuinbouwkassen
thans een heffingsmaatstaf op basis van oppervlakte in de wet opgenomen
(artikel 21, vijfde lid, Wet verontreiniging oppervlaktewateren).Indien de vervuilingswaarde als berekend op grond van artikel 11 minder dan
vijf vervuilingseenheden bedraagt, is de forfaitregeling voor kleine
bedrijfsruimten van artikel 13 van toepassing.vervuilingswaarde van een bedrijfsruimte12Dit artikel voorziet in de totalisering van het bij de artikelen 7 t/m 11
berekende aantal vervuilingseenheden aan zuurstofbindende stoffen voor een
bedrijfsruimte. Een dergelijke totalisering is onder meer van belang indien
binnen één bedrijfsruimte:– voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke
meting, bemonstering en analyse plaatsvindt;– voor de verschillende onderdelen van die bedrijfsruimte afzonderlijke
afvalwatercoëfficiënten van toepassing zijn;– voor een onderdeel van die bedrijfsruimte wordt gemeten, bemonsterd en
geanalyseerd en voor een ander onderdeel van die bedrijfsruimte een
afvalwatercoëfficiënt van toepassing is. De vervuilingswaarde kan worden uitgedrukt in hele getallen of tot in
decimalen nauwkeurig. Indien hiervoor verschillende uitkomsten moeten worden
opgeteld, moet worden uitgegaan van niet afgeronde waarden. De uiteindelijke
totale vervuilingswaarde kan niet worden afgerond volgens de gebruikelijke
afrondingsregels. Er dient te worden “gekapt”. Zo wordt, afhankelijk van de
keuze, 7,94 uiteindelijk 7,9 of 7 op het aanslagbiljet en 20,49 wordt 20,4
of 20.van kleine bedrijfsruimten13Eerste lidDe regeling voor kleine bedrijfsruimten vindt haar basis vindt in artikel
122i, eerste lid, van de Waterschapswet. Indien de heffingsplichtige
aannemelijk maakt dat het aantal vervuilingseenheden minder dan vijf
bedraagt, wordt de vervuilingswaarde op drie vervuilingseenheden gesteld en
op één vervuilingseenheid indien die één of minder bedraagt. Tweede lidHoewel de zuiveringsheffing een tijdvakbelasting is, wordt aan bedrijven met
een vervuilingswaarde van minder dan vijf vervuilingseenheden in veel
gevallen al aan het begin van het heffingsjaar een aanslag voor drie
vervuilingseenheden opgelegd. Dit is in artikel 4, eerste lid, geregeld. Na
afloop van het heffingsjaar kan echter blijken dat de vervuilingswaarde één
of minder vervuilingseenheid bedraagt. Daarom moet de verordening ook voorzien in een deugdelijke regeling voor
ontheffing of vermindering. Indien de heffingsplichtige aannemelijk maakt
dat het aantal vervuilingseenheden één of minder bedraagt, wordt op aanvraag
van de belastingplichtige de vervuilingswaarde op 1 vervuilingseenheid
gesteld. Het betreft hier een aanvraag in de zin van artikel 132, eerste
lid, van de Waterschapswet. Deze moet worden ingediend binnen zes weken
nadat de omstandigheid zich heeft voorgedaan. De vermindering kan door de
ambtenaar belast met de heffing ook ambtshalve worden verleend.voor woonruimten14Eerste lidIn navolging van artikel 122h, eerste lid, van de Waterschapswet wordt de
vervuilingswaarde voor een woonruimte vastgesteld op drie
vervuilingseenheden, met dien verstande dat die wanneer de woonruimte door
één persoon wordt bewoond één vervuilingseenheid bedraagt.Voor het vaststellen van het aantal vervuilingseenheden wordt uitgegaan van
het aantal bewoners bij aanvang van de heffingsplicht (zgn. peildatum). Met
een afname van het aantal gebruikers van de woonruimte in de loop van het
heffingsjaar wordt geen rekening gehouden. Een verhoging van de aanslag bij
een toename van het aantal gebruikers is evenmin mogelijk. In de
wetsgeschiedenis van de wijziging van de Wet verontreiniging
oppervlaktewateren per 1 januari 1989 is expliciet aangegeven dat het
hanteren van een dergelijke peildatum is toegestaan (wetsontwerp 20 435,
Memorie van antwoord, blz. 9). Tweede lidVoor woonruimten die voor recreatiedoeleinden zijn bestemd en zich bevinden
op een voor recreatiedoeleinden bestemd terrein dat als zodanig wordt
geëxploiteerd, geldt dat zij samen met de andere voorzieningen op dat
terrein worden aangemerkt als één bedrijfsruimte. De exploitant van het
terrein is dan de heffingsplichtige.Deze regeling gaat echter niet in alle gevallen op. Steeds vaker komt het
voor dat recreatiewoningen op een recreatieterrein in eigendom zijn bij
particulieren. Die kunnen de woning dan alleen voor zichzelf beschikbaar
houden, of de woning via de exploitant verhuren aan wisselende gebruikers
gedurende de weken dat zij er zelf niet zijn.In zijn arrest van 22 november 2002, nummer 37 361, geeft de Hoge Raad aan
dat dit onder voorwaarden gevolgen kan hebben voor de heffingsplicht. Hoewel
deze procedure betrekking had op het gebruikersdeel van de
onroerende-zaakbelastingen, is zij ook van betekenis voor de
zuiveringsheffing.Indien de woonruimte alleen ter beschikking staat van de eigenaar, dan is
hij de heffingsplichtige en is het gewone woonruimteforfait van toepassing.
Bij het vaststellen van de aanslag voor het recreatieterrein moet de
woonruimte buiten beschouwing worden gelaten. Wordt de woonruimte echter ook
via de exploitant aan anderen verhuurd, dan is de heffingsplicht afhankelijk
van de vraag op wie het exploitatierisico drukt. Krijgt de eigenaar een
vaste vergoeding ongeacht de werkelijke verhuurde periode(s), dan wordt de
woonruimte als onderdeel van de bedrijfsruimte beschouwd en is de exploitant
van het recreatieterrein heffingsplichtig. Is de vergoeding die de eigenaar
krijgt wel afhankelijk van de werkelijke verhuurde periode(s), dan rust het
exploitatierisico bij hem en is hij als heffingsplichtige het gewone
woonruimteforfait verschuldigd.15In bepaalde gevallen kan een heffingsplichtige in aanmerking komen voor
gehele of gedeeltelijke kwijtschelding van de woningaanslag
zuiveringsheffing. Het waterschap Hunze en Aa’s hanteert hierbij een
kwijtscheldingsnorm van 100%.16In artikel 122j van de Waterschapswet is expliciet bepaald dat onder
bepaalde, in de onderdelen a tot en met d nader omschreven, omstandigheden
de vervuilingswaarde kan worden vastgesteld door middel van schatting.
Bijvoorbeeld indien een bedrijf niet voldoet aan zijn verplichting tot
meting, bemonstering en analyse of indien het bedrijf dat doet op een wijze
die niet in overstemming is met de in de verordening of meetbeschikking
opgenomen voorschriften.De bepaling is tevens een vangnetbepaling voor het afvoeren terzake van
stoffen vanuit objecten waarvoor in de verordening geen bijzondere
regelingen zijn opgenomen en waarvoor de hoofdregel van artikel 7 (meting,
bemonstering en analyse) niet kan worden toegepast.Overigens sluit dit artikel niet uit dat er ook andere omstandigheden kunnen
zijn op grond waarvan schatting kan plaatsvinden. 17Dit artikel regelt het tarief per vervuilingseenheid.van heffing en termijnen van betaling18Ingevolge artikel 125 van de Waterschapswet kunnen waterschapsbelastingen
worden geheven bij wege van aanslag, bij wege van voldoening op aangifte of
op andere wijze. Het gaat hier om drie verschillende heffingstechnieken. In
dit artikel is gekozen voor de heffing bij wege van aanslag. De opgenomen
mogelijkheden zien op de betalingswijzen en betalingstermijnen. Eerste lidIngevolge het eerste lid vindt de heffing plaats bij wege van aanslag. Dit
betekent dat het waterschap eerst zelf een aanslag moet opleggen aan de
heffingsplichtige.Tweede lidOp grond van het tweede lid is het mogelijk meerdere aanslagen op één
aanslagbiljet te verenigen. Met name dient hierbij te worden gedacht aan de
combinatie van de verontreinigings- en/of zuiveringsheffing en de
watersysteemheffing ingezetenen, gebouwd en/of ongebouwd.Derde lidIn de Invorderingswet 1990 is geregeld dat een belastingaanslag zes weken na
dagtekening van het aanslagbiljet invorderbaar is. Lokale overheden kunnen
in hun belastingverordening echter voor een afwijkende betaaltermijn kiezen.
In het derde lid van artikel 18 is geregeld, dat in afwijking van de
wettelijke regeling, een belastingaanslag betaald moet worden binnen twee
maanden na de dagtekening van het aanslagbiljet. Vierde lidHet bedrag van een opgelegde bestuurlijke boete is invorderbaar twee maanden
na de dagtekening van het aanslagbiljet. Vijfde lidHet in het derde lid gestelde geldt echter niet in het geval dat gekozen
wordt voor betaling via automatische incasso. In dat geval kan er in zes
termijnen betaald worden. Zesde lidDeze bepaling is een weergave van hetgeen in artikel 115a van de
Waterschapswet is bepaald. Het eerste lid van artikel 115a bepaalt dat een
aanslag die een bij de belastingverordening te bepalen bedrag niet te boven
gaat, niet wordt opgelegd. Doelmatigheid van de heffing staat hierbij
voorop; de bepaling voorkomt dat aanslagen voor betrekkelijk geringe
bedragen moeten worden opgelegd. De kosten van de aanslagoplegging zouden
het bedrag van de belasting in deze gevallen immers als snel kunnen
overstijgen. Indien meerdere aanslagen op één aanslagbiljet worden verenigd, geldt het
voorgaande voor het totaal van de aanslag. Indien het waterschap de voor de
belastingplichtige bestemde aanslagen op één biljet verenigt, wordt eerder
boven de genoemde doelmatigheidsdrempel uitgekomen en kan dus wel een
(integrale) aanslag worden opgelegd. regels19Het dagelijks bestuur kan nadere regels stellen ten aanzien van de volgende
bevoegdheden:– de verplichting te verzoeken om uitreiking van een aangiftebiljet;– de mogelijkheid een voorlopige aanslag op te leggen;– het berekenen van invorderingsrente.Artikel 19 is in de verordening opgenomen om expliciet aan de
belastingplichtige kenbaar te maken dat ook het dagelijks bestuur regels kan
stellen met betrekking tot de heffing en de invordering van de
zuiveringsheffing.en citeertitel20Eerste lidHet eerste lid regelt dat de oude verordening wordt ingetrokken met ingang
van de datum van ingang van de heffing. De oude verordening blijft echter
gelden voor de belastbare feiten die zich voor die datum hebben voorgedaan.
Voor die feiten kunnen dus nog aanslagen worden opgelegd op basis van de
oude verordening.Tweede lidArtikel 73, eerste lid, van de Waterschapswet schrijft voor dat besluiten
van het waterschapsbestuur die algemeen verbindende regels inhouden, niet
verbinden dan wanneer zij zijn bekendgemaakt. Dit geldt derhalve ook voor
belastingverordeningen. Zoals blijkt uit het tweede lid van artikel 73
geschiedt bekendmaking door plaatsing in een vanwege het waterschapsbestuur
tegen betaling van kosten algemeen verkrijgbaar gestelde publicatie en door
het doen van mededeling daarvan in een plaatselijk verschijnend dag– of
nieuwsblad. De bekendgemaakte besluiten treden conform artikel 74 van de
Waterschapswet in werking met ingang van de achtste dag na die van de
bekendmaking, tenzij in deze besluiten daarvoor een ander tijdstip is
aangewezen.Voor een goed begrip van een en ander wordt erop gewezen dat regeling van
het tijdstip van inwerkingtreding nog niet inhoudt dat op dat tijdstip met
de heffing op de voet van de nieuwe verordening kan worden begonnen. Dat is
slechts mogelijk wanneer in de verordening het tijdstip van ingang van de
heffing wordt genoemd. Zie voor laatstgenoemd tijdstip de toelichting op het
derde lid van artikel 20.DerdelidAls gevolg van artikel 111 van de Waterschapswet is een van de onderwerpen
die in de belastingverordening moet worden geregeld het tijdstip van ingang
van de heffing. Dit tijdstip kan samenvallen met het tijdstip van
inwerkingtreding, maar dit is niet beslist noodzakelijk. In de toelichting
op het tweede lid is uiteengezet dat het niet nodig is dat het tijdstip van
inwerkingtreding in de verordening wordt vermeld, omdat bij gebreke daarvan
die verordening automatisch in werking treedt acht dagen na haar
bekendmaking. Het tijdstip van ingang van de heffing is wel essentieel, omdat daarmee
duidelijk wordt op welk moment de nieuwe financiële verplichtingen die aan
de burgers worden opgelegd, een aanvang nemen.Vierde lidAls gevolg van het vierde lid van het onderhavige artikel 20 wordt de
verordening voorzien van een citeertitel.Bijlage I, Ia en II: zie www.hunzeenaas.nl / Regelgeving / Belastingen