CVDR124978_1Verordening Precariobelasting 2010nlregelingZandvoort2017-10-18ZandvoortZandvoortse Courant 24-12-2009Verordening Precariobelasting 2010Artikel 216 GemeentewetArtikel 228 Gemeentewetgemeenteraadfinanciën en economie2009-12-08De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2010-01-012011-01-01nieuwe regeling2009/10/000549/Z2009-006765Financiële middelenVervangt: ''Verordening Precariobelasting 2009''Verordening Precariobelasting 2010 Vastgesteld door de gemeenteraad van Zandvoort : d.d. 08-12-2009 Gepubliceerd in de Zandvoortse Courant : d.d. 24-12-2009 Inwerkingtreding : d.d. 01-01-2010 Registratienr: 2009/10/000549/Z2009-006765 Gemeente Zandvoort 1 DE VERORDENING De raad van de gemeente Zandvoort: gelezen het voorstel van het college van Burgemeester en Wethouders van 10
november 2009, nummer 2009/11/141; gelet op de overwegingen van de integrale commissie van 25 november 2009; gelet op artikel 216 en 228 van de Gemeentewet; besluit de volgende verordening, inclusief toelichting en tarieventabel,
vast te stellen: Verordening Precariobelasting 2010. Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder: a. jaar: een kalenderjaar; b. maand: een kalendermaand; c. week: een periode van zeven achtereenvolgende dagen; d. dag: een periode van 24 uren, aanvangende te 00.00 uur, of een
gedeelte daarvan; e. bedrijfspompen: de pompen, die met uitsluiting van verstrekking of
verkoop aan derden, slechts worden gebruikt ter verstrekking van
motorbrandstoffen voor interne bedrijfsdoeleinden; f. het college: het college van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Zandvoort; g. bestuursorgaan: de raad, het college of de burgemeester van de gemeente Zandvoort; h. vergunning: een door het gemeentebestuur verleende en in een gemeentelijke registratie opgenomen toestemming op grond waarvan een persoon een of meer voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond mag hebben; i. ambtenaar belast met de heffing: de gemeenteambtenaar die door het college is aangewezen als ambtenaar belast met de heffing van de gemeentelijke belastingen; Onder de naam Precariobelasting wordt een directe belasting geheven ter
zake van het hebben van voorwerpen onder, op of boven voor de openbare
dienst bestemde gemeentegrond, bedoeld of genoemd in deze verordening en
de daarbij behorende tarieventabel. 1.De Precariobelasting wordt geheven van degene die het voorwerp of de voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond heeft, dan wel van degene ten behoeve van wie dat
voorwerp of die voorwerpen onder, op of boven voor de openbare
dienst bestemde gemeentegrond worden aangetroffen. 2.In afwijking in zoverre van het eerste lid wordt, indien een
bestuursorgaan een vergunning heeft verleend voor het hebben van het
voorwerp of de voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst
bestemde gemeentegrond, degene aan wie de vergunning is verleend of
diens rechtsopvolger aangemerkt als degene bedoeld in het eerste
lid, tenzij blijkt dat hij niet het voorwerp of de voorwerpen onder,
op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond heeft.
De Precariobelasting wordt niet geheven ter zake van het hebben van: a. voorwerpen, waarvan de gemeente genothebbende krachtens eigendom, bezit of beperkt recht is, met uitzondering van voorwerpen die in
gebruik zijn bij een derde; b. voorwerpen welke ingevolge een wettelijk voorschrift, een
overeenkomst of anderszins rechtens moeten worden gedoogd; c. voorwerpen, indien de gemeente ter zake van het gebruik van de voor
de openbare dienst bestemde gemeentegrond waarop het voorwerp of de voorwerpen zich bevinden een recht heft op grond van artikel 229, eerste
lid, onderdeel a, van de Gemeentewet, dan wel een privaatrechtelijke vergoeding is overeengekomen. d. voorwerpen, gebruikt voor activiteiten met een politiek,
godsdienstig, geestelijk, wereldbeschouwelijk, sociaal, weldadig doel dan wel, voor
zover geen sprake is van een directe of indirecte commerciële
(neven)activiteit, voor activiteiten met een sportief, cultureel, recreatief of mediadoel; e. voorwerpen op de openbare weg bij kleinschalige niet-commerciële buurtactiviteiten; f. voorzieningen, aangebracht ten behoeve van mindervaliden, tot het toegankelijk maken van een eigendom; g. vlaggen, vlaggenmasten, vlaggenstokhouders en dergelijke voorwerpen; h. alarminstallaties, tv-camera’s en dergelijke voorwerpen die ten
behoeve van de veiligheid van het perceel zijn aangebracht; i. voor het gebruik of genot van voorwerpen die niet gesloopt,
verplaatst of veranderd mogen worden door plaatsing op de rijks-of gemeentelijke monumentenlijst; j. voorwerpen aangebracht aan een perceel ten behoeve van de afvoer van hemelwater van dat betreffende perceel; k. kabels voor elektriciteitsvoorziening welke zijn aangebracht aan het
perceel; l. spionnetjes, bloembakken, buitenbrievenbussen, rolluiken,
receptenbussen, spandoeken, antennes en andere gelijksoortige
voorwerpen, huisnummerplaatjes en dergelijk voorwerpen; m. balkons en andere gelijksoortige open uitbouwen met balustrade aan
een bovenverdieping van een onroerende zaak of aan een flat, welke slechts voor woondoeleinden door de gebruiker van die onroerende zaak kan worden gebruikt; n. ten behoeve van het publiek aangebrachte brievenbussen; o. wegwijzers en verkeersaanwijzingen van de Koninklijke Nederlandse Toeristenbond A.N.W.B. en van andere overeenkomstige instellingen dan wel soortgelijke voorwerpen ten dienste van het wegverkeer om het
gebruik van wegen door zich daarop voortbewegend verkeer te vergemakkelijken, waaronder in ieder geval worden begrepen algemene bewegwijzeringen waarmee een algemeen belang wordt gediend; p. borden, masten, palen e.d. die in verband met verkiezingen van vertegenwoordigende lichamen zijn aangebracht; De Precariobelasting wordt geheven naar de maatstaven en de tarieven opgenomen in de bij deze verordening behorende tarieventabel, met
inachtneming van het overigens in deze verordening bepaalde. 1.Voor de berekening van de Precariobelasting wordt met betrekking tot
een in de tarieventabel genoemde lengte-of oppervlaktemaat een
gedeelte daarvan als een volle eenheid aangemerkt. 2.Indien een tarief per oppervlakte is vastgesteld, wordt de
Precariobelasting berekend naar de oppervlakte van de horizontale
projectie van de voorwerpen, tenzij anders is bepaald. 3.De oppervlakte van andere dan rechthoekige voorwerpen wordt gesteld
op het product van de twee aangrenzende zijden van een om het
voorwerp geplaatste denkbeeldige rechthoek. 4.Indien een bestuursorgaan een vergunning heeft verleend voor het
hebben van het voorwerp of de voorwerpen onder, op of boven voor de
openbare dienst bestemde gemeentegrond, wordt voor de berekening van
de Precariobelasting aangesloten bij de geldigheidsduur van die
vergunning, tenzij blijkt dat het belastbaar feit zich gedurende een
kortere of langere periode heeft voorgedaan. In dat geval bestaat
aanspraak op ontheffing, waarbij het vijfde lid van overeenkomstige
toepassing is. 5.Indien in de tarieventabel voor een voorwerp tarieven voor
verschillende tijdseenheden zijn opgenomen, wordt de
Precariobelasting berekend op de voor de belastingplichtige meest
voordelige wijze. 6.Indien in de tarieventabel voor een voorwerp een dagtarief,
weektarief of maandtarief is opgenomen en het belastingtijdvak een
langere periode dan een dag, onderscheidenlijk een week of een maand
omvat, gelden deze tarieven per dag, onderscheidenlijk week of maand
van het belastingtijdvak. 1.In de gevallen waarin een bestuursorgaan een vergunning heeft
verleend voor het hebben van het voorwerp of de voorwerpen onder, op
of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond, is het
belastingtijdvak de periode waarvoor de vergunning is verleend, met
dien verstande dat bij een kalenderjaaroverschrijdende
geldigheidsduur van de vergunning het belastingtijdvak gelijk is aan
het kalenderjaar. 2.In andere dan de in het eerste lid bedoelde gevallen, is het
belastingtijdvak de aaneengesloten periode gedurende welke het
belastbaar feit zich voordoet of heeft voorgedaan. De Precariobelasting wordt geheven bij wege van aanslag. 1.In de gevallen bedoeld in artikel 7, eerste lid, is de
Precariobelasting verschuldigd bij de aanvang van het belastingtijdvak of, zo dit
later is, bij de aanvang van de belastingplicht. 2.In de gevallen bedoeld in artikel 7, tweede lid, is de
Precariobelasting verschuldigd bij het einde van het belastingtijdvak. 3.Indien de belastingplicht in de loop van het belastingtijdvak
aanvangt is de naar jaartarieven geheven Precariobelasting
verschuldigd voor zoveel twaalfde gedeelten van de voor dat tijdvak
verschuldigde belasting als er in dat tijdvak, na aanvang van de
belastingplicht, nog volle kalendermaanden overblijven. 4.Indien de belastingplicht in de loop van het belastingtijdvak
eindigt, bestaat aanspraak op ontheffing voor de naar jaartarieven
geheven Precariobelasting voor zoveel twaalfde gedeelten van de voor dat
tijdvak verschuldigde Precariobelasting als er in dat tijdvak, na
het einde van de belastingplicht, nog volle kalendermaanden
overblijven, tenzij blijkt dat het bedrag van de ontheffing minder
bedraagt dan € 5,00. 5.Belastingbedragen van minder van € 5,00 worden niet geheven. 1.In afwijking van artikel 9, eerste lid, van de Invorderingswet 1990
moeten de aanslagen worden betaald uiterlijk op de laatste dag van
de derde maand volgend op de maand die in de dagtekening van het
aanslagbiljet is vermeld. 2.Met betrekking tot een ingevolge artikel 2, tweede lid, onderdeel c,
van de Invorderingswet 1990 met een belastingaanslag gelijkgestelde
beschikking inzake een bestuurlijke boete is het eerste lid van
overeenkomstige toepassing. 3.De Algemene termijnenwet is niet van toepassing op de in voorgaande
leden gestelde termijnen. Het college kan nadere regels geven met betrekking tot de heffing en
de invordering van de Precariobelasting. Bij de invordering van Precariobelasting wordt geen kwijtschelding
verleend. De ‘ambtenaar belast met de heffing’ is belast met de uitvoering van
deze verordening. 1.De 'Verordening Precariobelasting 2009' vastgesteld bij raadsbesluit
van 9 december 2008 wordt ingetrokken met ingang van de in het derde
lid genoemde datum van ingang van de heffing, met dien verstande dat zij
van toepassing blijft op de belastbare feiten die zich voor die
datum hebben voorgedaan. 2.Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2010. 3.De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2010. 4.Deze verordening kan worden aangehaald als 'Verordening Precariobelasting 2010'. Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering van 8 december 2009, De griffier, De voorzitter, Tarieventabel, als bedoeld in artikel 5 van de verordening Precariobelasting
2010
Omschrijving voorwerp Eenheid van hoeveelheid, inhoud of afmeting Tarief per dag Tarief per week Tarief per maand Tarief per jaar 1 Het tarief bedraagt voor voorwerpen waarvoor in deze tarieventabel geen afzonderlijk tarief is opgenomenM2 € 1,20 € 3,00 € 6,15 € 27,55 2 Benzinepompinstallaties e.d. 2.1 Enkele benzine-ofoliepompinstallatie of dergelijke inrichting, met inbegrip van de daarbij behorende pompheuvel, vulput en leidingen stuk €443,602.2 Dubbele benzine-ofoliepompinstallatie of dergelijke inrichting, met inbegrip van de daarbij behorende pompheuvel, vulput en leidingen stuk €887,302.3 Mengpomp voor benzine en olie ten behoeve van bromfietsen, voor zover deze niet is geïncorporeerd in de normale benzine-of oliepomp als bedoeld in 2.1 en/of 2.2 Stuk€ 22,15 2.4 Water-en/of luchtpompinstallatie met inbegrip van de daarbij behorende geleidingen Stuk€ 55,552.5 Benzine-of olietank of dergelijke inrichting met een inhoud van 5000 liter of minder Stuk€ 66,65 2.6 Benzine-of olietank of dergelijke inrichting met een inhoud van meer dan 5000 liter Stuk €110,402.7 Vulput en leidingen, nietbehorende bij een benzine-of oliepompinstallatie Stuk€ 22,15 3. ReclamevoorwerpenAankondigings-of andere reclameborden, waaronder(driehoek) sandwichborden stuk€1,20Lichtbakken, lantaarns, letterreclame, uithangbord of –tekens, gevelborden, alsmede alle andere soortgelijke tot reclamedoeleinden dienende of gebezigde voorwerpen, voor zover deze buiten het gevelvlak uitsteken M2€ 38,90 3.3 Vitrine-, uitstal-of etalagekast en dergelijke M2 € 44,304 Bouw-en onderhoudswerken 4.1 Bouwmaterialen, waaronder ook een werk-of bergloods, schaft-, directieketen of 4.2 wagens, steiger of stelling M2 € 0,65 € 24,254.2 Heikar of –stelling, kraan, betonmolen, asfaltketel, trechter of enig ander werktuig ten dienste van bouwwerken M2€ 0,65€ 24,25 4.3 Containers, laadbakken M2 € 0,654.4 Voor een hek of andereafschutting, andere dan die genoemd in hoofdstuk 5.4 M1 € 0,65 € 24,254.5 Indien de onder hoofdstuk 4 genoemde voorwerpen zich bevinden op de in hoofdstuk 7 aangeduide parkeervakken zal voor de berekening van het tarief de tarieven van hoofdstuk 7 van toepassing zijn. 5 Objecten bij (on)roerende zaken5.1 Fundering, licht-en luchtopening (koekoek), kelderingang of baldakijn M2€ 9,305.2 Transportbaan, tunnel of leidingkoker, afvoerputje e.d. Transportbaan, tunnel of leidingkoker, afvoerputje e.d. M2€ 9,305.3 Markies of zonnescherm M1€ 9,305.4 Tochtscherm, windscherm, hek of andere afschutting, andere dan die genoemd in hoofdstuk 4.4 M1€ 22,155.5 Automatisch weeg-of verkooptoestel, verrekijker of ander dergelijk toestelM2 €13,05€ 62,555.6 Luifel, arcade e.d. M2€ 22,156 Gebruik van grond voorandere doeleinden 6.1 Terras, waaronder medebegrepen de daarop geplaatste banken, tafels, parasols, stoelen e.d. 6.1.1 In gebied A M2 € 0,65 €13,15 € 63,256.1.2 In gebied B M2 € 0,30 € 6,60 € 31,60 6.2 Uitstallen van goederenlangs de percelen 6.2.1 In gebied A M2 €13,15 € 63,256.2.2 In gebied B M2 € 6,60 € 31,606.3 Het plaatsen vanvoorwerpen in verband met het houden van een evenement op grond van de APV Zandvoort, zoals buitenpodia of een andere verhoging voor publieke optredens, tenten, parasols, kramen, buitentaps, mobiele urinoirs of toiletten, geluidsinstallaties alsmede alle andere soortgelijke voorwerpen ten behoeve van het evenement 6.3.1 In gebied A M2 € 0,65 6.3.2 In gebied B M2 € 0,30 6.4 Onder de gebieden welke inhoofdstuk 6 zijn opgenomen dient te worden verstaan: 6.4.1 Gebied A: de wegen, straten en pleinen e.d. van de gemeente gelegen tussen de noordzijde J. van Heemskerckstraat, oostzijde Burg. Engelbertsstraat in aansluiting met hoek Zeestraat, noordzijde Zeestraat, oostzijde Haltestraat, noordzijde Louis Davidsstraat, oostzijde Corn. Slegersstraat, zuidzijde Hogeweg, zuidzijde Thorbeckestraat in aansluiting met Boulevard Paulus Loot, in aansluiting met Strandweg, Boulevard de Favauge tot Boulevard Barnaart; en voorts aan de binnen dit gebied liggende wegen, straten, pleinen e.d. uitkomende zijstraten tot een afstand van 20 meter van het snijpunt van de rijbaankanten of de verlengden daarvan. Indien de onder hoofdstuk 6 genoemde voorwerpen zich gedeeltelijk bevinden binnen voormelde afstand van 20 meter, worden voor de berekening van het tarief de voorwerpen geacht geheel binnen die afstand te zijn gelegen. 6.4.2 Gebied B: alle niet onder gebied A (6.4.1.) genoemde wegen, straten, pleinen e.d. 6.5 n.v.t. 6.6 Indien de onder hoofdstuk 6 genoemde voorwerpen zich bevinden op de in hoofdstuk 7 aangeduide parkeervakken zal voor de berekening van het tarief de tarieven in hoofdstuk 6 van toepassing zijn. 7 Plaatsen van voorwerpenin parkeervak7.1 Voor het plaatsen van voorwerpen anders dan een voertuig in een parkeervak waar parkeren slechts tegen betaling van parkeergeld of met gebruikmaking van een vergunning is toegestaan in: 7.1.1 In zone A tot en met D als bedoeld in de verordening parkeerbelastingen 2010 parkeervak €15,00 7.1.2 Omschrijving voorwerp In zone E en F als bedoeld in de verordening parkeerbelastingen 2010 parkeervak€15,008 Leidingen, kabels enbuizen8.1 Voor de eerste 20 m1 € 27,458.2 Voor elke volgende m1 M1€ 0,50
Behoort bij raadsbesluit van 8 december 2009 De griffier van Zandvoort De verordening Precariobelasting bestaat uit twee gedeelten, namelijk de verordening zelf met de formele en materiële bepalingen en de tarieventabel met
een omschrijving van de te belasten voorwerpen en de tarieven. Deze opzet heeft
twee voordelen. Aangezien het aantal voorwerpen waarvoor Precariobelasting kan
worden geheven zeer divers is, maakt een aparte tarieventabel het voor de
gemeente eenvoudiger om de verordening aan te passen aan de plaatselijke
omstandigheden. Voorts zijn tariefwijzigingen op eenvoudige wijze in de
tarieventabel te verwerken zonder dat de onderlinge samenhang van de artikelen
in de verordening verloren gaat. Aangezien er bij de Precariobelasting veelal geen relatie met de gemeentelijke
kosten ter zake van het hebben van voorwerpen aanwezig is, is de tariefstelling
geheel afhankelijk van het gemeentelijke beleid ter zake. Onderstaand allereerst een artikelsgewijs toelichting op de verordening gevolgd
door een toelichting op de tarieventabel. Om duidelijkheid te scheppen over de inhoud van een aantal in de
verordening, meer in het bijzonder de tarieventabel, voorkomende begrippen
is daarvan een omschrijving opgenomen in artikel 1. Ad. g. Vergunningen kunnen worden verleend door verschillende bestuursorganen, afhankelijk van hun bevoegdheid. De bevoegdheden zijn geregeld in de
betreffende bepalingen of beleid met betrekking tot de vergunningen. Ad. h. Er is voor gekozen om een omschrijving op te nemen van het begrip
'vergunning'. In verband met een doelmatige uitvoering wordt in de
verordening zoveel mogelijk aangesloten bij een door een bestuursorgaan
verleende vergunning (zie de artikelen 3, tweede lid, 6, vierde lid en 7,
eerste lid). Het gaat er dan om dat een door een bestuursorgaan verleende
toestemming om voorwerpen te hebben onder, op of boven voor de openbare
dienst bestemde gemeentegrond in een gemeentelijke registratie is opgenomen.
Dit betekent dat het moet gaan om een samenhangende verzameling van
vergunningen, ontheffingen, instemmingen met meldingen en dergelijke, die
langs geautomatiseerde weg wordt gevoerd of met het oog op een doeltreffende
raadpleging van deze gegevens systematisch is aangelegd. Te denken valt
hierbij aan vergunningen of ontheffingen op grond van de Algemene
plaatselijke verordening (APV), bouwvergunningen, meldingen en dergelijke.
De gekozen begripsomschrijving omvat al deze toestemmingen. De term
'persoon' in de begripsomschrijving ziet zowel op natuurlijke als op
rechtspersonen. Ad. i. Artikel 231 lid 2 sub b van de Gemeentewet regelt dat de bevoegdheden en verplichtingen die op rijksniveau gelden voor de inspecteur overeenkomstig
gelden voor de ambtenaar die belast is met de heffing van de gemeentelijke
belastingen. Deze ambtenaar wordt op grond van artikel 232 lid 2 sub a van de Gemeentewet
aangewezen door het college (ad i). Ingevolge artikel 228 van de Gemeentewet kan de gemeente een
Precariobelasting heffen ter zake van het hebben van voorwerpen onder, op of
boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond. De voorwerpen ter zake
waarvan Precariobelasting wordt geheven, zijn genoemd in de tarieventabel.
Daarnaast bevat artikel 4 een aantal vrijgestelde voorwerpen van belasting. De woorden 'hebben', 'voorwerpen' en 'onder, op of boven' kunnen naar het spraakgebruik worden geïnterpreteerd. Voor het 'hebben' van voorwerpen is
blijkens Van Dale’s Groot Woordenboek der Nederlandse Taal geen
eigendomsverhouding nodig. 'Hebben' kan onder meer zijn: bezitten,
beschikken over, in het genot zijn van.Indien de wetgever hier eigendom of een beperkt recht zou hebben bedoeld,
zou dit expliciet in artikel 228 van de Gemeentewet zijn opgenomen. Dit is
bevestigd in de jurisprudentie. Hof Arnhem overwoog dat het begrip 'hebben'
ingevolge de jurisprudentie ruim moet worden geïnterpreteerd, daarbij
verwijzend naar het arrest van de Hoge Raad van 7 oktober 1998, nr. 33553,
BNB 1998/384 (Leiden) Daaronder moet niet alleen worden verstaan het hebben als eigenaar, maar ook
het hebben als huurder of direct belanghebbende (Hof Arnhem 12 juni 2001,
nr. 99/264, Belastingblad 2001, blz. 1152 (Nijmegen). In genoemd arrest ging
het overigens om reclamebelasting. Met betrekking tot het begrip
'voorwerpen' heeft Hof Arnhem in zijn uitspraak van 12 mei 1999, nr.
97/22442, Belastingblad 1999, blz. 781 (Apeldoorn), geoordeeld dat, gelet op
het taalgebruik, hieronder dient te worden verstaan niet tot de levende
natuur behorende stoffelijke dingen, welke afgezien van weersinvloeden of
ingrepen door de mens, onveranderlijk zijn in vorm en volume en een plaats innemen in de ruimte. Met betrekking tot het woord 'boven'
overwoog de Hoge Raad in zijn arrest van 20 september 1933, WvhR nr. 12661:
'er is geen reden om aan het woord 'boven' in artikel 275, derde lid (oud)
de beperkende en van het spraakgebruik afwijkende betekenis toe te kennen
(…) terwijl zodanige beperkte opvatting ook niet uit de strekking en
geschiedenis der Wet van 18 mei 1929, S. no 230, tot wijziging van artikel
238 (oud) is af te leiden'. Een voorwerp moet zich anders dan van voorbijgaande aard, onder, op of boven
gemeentegrond bevinden (Hoge Raad 27 april 1983, nr. 21606, Belastingblad
1983, blz. 400 (Beverwijk). De voorwerpen moeten worden aangetroffen onder,
op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond. De grond moet in
eigendom zijn van de gemeente (Hoge Raad 17 februari 1932, WvhR nr. 12414;
Hof 's-Gravenhage 25 oktober 1973, nr. 91/1973, BNB 1974/214 (Gorinchem)).
Grond, welke eigendom is van de gemeente, is voor de openbare dienst bestemd
indien die grond kan worden gebruikt tot algemeen nut en indien in beginsel een ieder
bij die grond belang kan hebben. Niet relevant is de planologische
bestemming van de grond (Hof Amsterdam 2 maart 1990, nr. 4211/88,
Belastingblad 1991, blz. 42, BNB 1991/170 (Amsterdam) en Hof 's-Gravenhage
11 mei 1994, nr. 93/2846, FED 1995/4). Ook ter zake van het hebben van
voorwerpen onder, op of boven het gemeentelijke water kan Precariobelasting
worden geheven. Artikel 277, eerste lid, onderdeel c, van de gemeentewet (Stb. 1931, 89) bepaalde dit uitdrukkelijk.
Met de inwerkingtreding van het nieuwe Burgerlijk Wetboek ingaande 1 januari
1992 was dat niet langer nodig. Thans bepaalt artikel 20, onderdeel d van
boek 5 van het Burgerlijk Wetboek dat de eigendom van de grond ook omvat het
water dat zich op de grond bevindt en niet in open gemeenschap met water op
eens anders erf staat. Overigens geldt ook hier de eis dat het voorwerp zich 'anders dan
voorbijgaande aard' onder, op of boven het gemeentelijk water bevindt. Het
moet gaan om 'een enigszins duurzame bestemming boven dezelfde plek
gemeentegrond, zoals bijvoorbeeld het geval kan zijn bij woonschepen' (Hof
's-Gravenhage 20 september 2001, nr. 00/00451, Belastingblad 2002, blz. 35). Het is vaste jurisprudentie dat een gemeente alleen Precariobelasting kan
heffen indien de gemeente uitdrukkelijk of stilzwijgend veroorlooft of
toelaat, dan wel onverplicht gedoogt dat een derde onder, op of boven de
gemeentegrond voorwerpen heeft. Van veroorloven of toelaten is sprake indien
de gemeente rechtens bevoegd is het hebben van de voorwerpen te verbieden.
Deze bevoegdheid is een uitvloeisel van het eigendomsrecht van de gemeente
alsmede van de mogelijkheden van de gemeente om bepaalde verboden op te
leggen in het belang van de openbare orde. Verschillende omstandigheden kunnen de oorzaak zijn dat een gemeente
rechtens niet bevoegd is tot tussenkomst en de voorwerpen derhalve rechtens
moeten gedogen. Hierbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan kabels ten
dienste van een openbaar telecommunicatienetwerk of omroepnetwerk die
gemeenten moeten gedogen op grond van artikel 5.1, eerste lid, van de
Telecommunicatiewet. Voorts kan worden gedacht aan de situatie waarbij een
derde krachtens recht van erfpacht de zeggenschap heeft over de grond of dat
het gebruik van gemeentegrond is afgedwongen op grond van de
Belemmeringenwet privaatrecht (voor een geval waarin dat niet was gebeurd
zie de uitspraak van Hof 's-Gravenhage van 12 oktober 1994, nr. 920986 M I, Belastingblad 1995, blz. 3). De enkele omstandigheid
dat een belanghebbende op grond van een verleende vergunning (concessie)
gehouden is in de gemeente gas en elektriciteit te leveren, brengt voor de
gemeente niet de verplichting mee te gedogen dat de haar toebehorende grond
zou worden gebruikt om daarin de voor die leveringen nodige leidingen en
kabels te laten liggen. Een gemeente kan ook Precariobelasting heffen indien
zij het gebruik van de gemeentegrond onverplicht gedoogt (Hoge Raad 13
augustus 2004, nrs. 37408, 37409, 37410, LJN: AF7810 (Den Haag)). Daarmee is de uit de jaren dertig van de vorige eeuw gewezen jurisprudentie
over concessies, vergunningen en erfdienstbaarheden achterhaald. Gedoeld
wordt hierbij op: i.HR 22 mei 1936, nr. 6898, NJ 1936/514: op grond van een concessiedient de concessieverlenende gemeente de aanwezigheid van kabels te gedogen; ii. HR 20 oktober 1937, nr. 7599, NJ 1937/1147: op grond van een vergunning van een andere overheid dient een gemeente de aanwezigheid van tramrails te gedogen; iii. HR 16 december 1942, nr. 9275, NJ 1943/61: op grond van een erfdienstbaarheid dient een gemeente de aanwezigheid van een waterleiding te gedogen. Op grond van het vorenstaande dient er expliciet een gedoogplicht, in een
wettelijke regeling zijn opgenomen of moet zijn afgedwongen (op grond van de
Belemmeringswet Privaatrecht) wil de gemeente ter zake van bepaalde
voorwerpen geen Precariobelasting kunnen heffen. In verband hiermee kan in beginsel Precariobelasting worden geheven van
andere nutsleidingen dan telecommunicatieleidingen. Het gaat hier om
leidingen of kabels voor gas, water en elektriciteit. Zie de hiervoor
genoemde uitspraak van de Hoge Raad van 13 augustus 2004, nrs. 37408, 37409,
37410, LJN: AF7810 (Den Haag). De situatie kan zich echter voordoen dat deze leidingen of kabels toch
moeten worden gedoogd op grond van artikel 1 van de Belemmeringenwet
privaatrecht. De laatste jaren komt het steeds vaker voor dat aan leidingen een afgeleide
functie wordt gegeven. Zo bieden de Nederlandse Spoorwegen hun interne
telefoonlijnen langs spoorwegen ook aan derden aan. In de jurisprudentie
zijn geen voorbeelden te vinden waar bij de aanwezige kabels en leidingen
meerdere functies zijn te onderscheiden. Bij de beoordeling van wet of
overeenkomst zal in de eerste plaats moeten worden bekeken of ook is
voorzien in de nevenfunctie en in de verplichting deze nevenfunctie al dan
niet te gedogen. Indien de nevenfunctie van de leiding niet nader is geregeld, moet worden aangesloten bij de hoofdfunctie van de
leiding. Het is immers de hoofdfunctie die aanleiding geeft tot aanleg van
de leiding, terwijl de nevenfunctie in het algemeen wordt ingegeven door
capaciteitsoverschot. Indien de nevenfunctie van een leiding de overhand gaat nemen, kan de mogelijkheid bestaan dat de functie van de leiding wijzigt. In dat geval zal
een heroverweging nodig zijn over het al dan niet verschuldigd zijn van Precariobelasting. Dit is anders als er sprake is van kabels waarbij er
sprake is van de gedoogplicht ingevolge artikel 5.1 van de
Telecommunicatiewet. In artikel 5.1 van de Telecommunicatiewet wordt
gesproken van 'kabels ten dienste van een openbaar telecommunicatienetwerk
of van een omroepnetwerk in en op openbare gronden'. Uit de definitie van kabels in art. 1.1, onder z, van de Telecommunicatiewet blijkt dat het begrip kabels mede alle voorzieningen ter
zake van de aanleg en instandhouding ervan omvat, zoals de
beschermingswerken of zogenaamde HDPE buizen waarin glasvezelkabels kunnen
worden geblazen. Vanaf 19 mei 2004 is het niet meer mogelijk Precariobelasting te heffen ter
zake van niet gevulde mantelbuizen ten dienste van een openbaar elektronisch
communicatienetwerk, omdat er sprake is van een wettelijke gedoogplicht
(Stb. 2004, 189). In het wetsvoorstel tot wijziging van de
Telecommunicatiewet wordt deze gedoogplicht in artikel 5.2, achtste lid,
voor niet gevulde mantelbuizen beperkt tot vier jaar (Kamerstukken II
2004/05, 29834, nr. 2). Als een niet gevulde mantelbuis niet binnen 4 jaar
in gebruik wordt genomen, vervalt de gedoogplicht en kan Precariobelasting
worden geheven. Dit wetsvoorstel treedt in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip. Onder omstandigheden kan de eigendom van voorwerpen onder, op of boven
gemeentegrond door natrekking overgaan op de gemeente. Zie uitspraak Hof
Arnhem 12 juni 2001, nr. 99/264, Belastingblad 2001/1152 (Nijmegen), waarin
de gemeente ingevolge natrekking eigenaar is geworden van een olietank. Veelal is voor het hebben van voorwerpen onder, op of boven gemeentegrond
een vergunning vereist. Bij de heffing van Precariobelasting kan hierbij
worden aangeknoopt. Gekozen hiervoor is in artikel 3, tweede lid, artikel 6,
vierde lid, artikel 7, eerste lid, en artikel 9, eerste lid. In artikel 1,
onderdeel h, is een begripsomschrijving van vergunning opgenomen.
Aansluiting bij een vergunningenbestand bevordert een doelmatige uitvoering
van de heffing. Door het samenstel van genoemde bepalingen wijkt de
verordening af van de situatie die zich voordeed in de zaak die heeft geleid
tot de uitspraak van Hof Arnhem van 11 februari 2004, nr. 02/01932, LJN:
AO6963, Belastingblad 2004, blz. 531 (Kampen). In het betreffende geval had de gemeente een aanslag opgelegd over de vergunningperiode die kalenderjaaroverschrijdend was, terwijl in de belastingverordening het belastingtijdvak gelijk was gesteld aan het
kalenderjaar. Ook had de gemeente bij de aanvang van de vergunningperiode geheven. Het hof
vernietigde de aanslag omdat die betrekking had op twee belastingtijdvakken.
Ook bepaalde het hof dat pas na afloop van het belastingtijdvak kon worden
geheven, omdat pas dan de belastingschuld vaststond. In de verordening is
voor een doelmatige uitvoering aangeknoopt bij de vergunningverlening, maar
is ook een tegenbewijsregeling opgenomen. Het gaat immers om -ondanks een
eventuele vergunning -om de feitelijke situatie, derhalve los gezien van de juridische inbedding van die voorwerpen, zoals een vergunning (Hof 's-Gravenhage 30 oktober 1997, nr. 94/4220, Belastingblad 1998, blz. 745 (Delft)). Alvorens
een aanslag op te leggen, zal de gemeente dus inzicht moeten hebben in de
feitelijke situatie, dat wil zeggen moeten nagaan of en in hoeverre op grond
van de vergunning voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst
bestemde gemeentegrond aanwezig zijn. In verband met een mogelijk van de
vergunning afwijkende feitelijke situatie, is in artikel 3, tweede lid, en
artikel 6, vierde lid, ook een tegenbewijsregeling opgenomen. In de
verordening is niet gekozen voor de mogelijkheid de heffing van
Precariobelasting te beperken tot voorwerpen waarvoor vergunning is
verleend. Illegale voorwerpen zouden dan namelijk niet in de heffing kunnen worden betrokken. Gekozen is voor een ruime omschrijving van de belastingplicht, om te
voorkomen dat in bepaalde situaties geen belastingplichtige aangewezen zou
kunnen worden. In de eerste zinsnede is aangesloten bij het belastbaar feit voor de Precariobelasting , te weten het hebben van voorwerpen. Het gebruik van de
woorden 'dan wel' is bedoeld om te voorkomen dat ter zake van hetzelfde
belastbare feit van twee belastingplichtigen, te weten degene die voorwerpen
heeft en degene ten behoeve van wie de voorwerpen aanwezig zijn,
Precariobelasting zal worden geheven. Vanuit de systematiek van de
verordening ligt het voor de hand in eerste instantie degene die de
voorwerpen heeft in de heffing te betrekken. Deze zal het meest
rechtstreekse belang hebben ter zake van het hebben van de voorwerpen onder, op of boven gemeentegrond. Indien het niet mogelijk is deze belastingplichtige aan te wijzen, bijvoorbeeld indien deze duidelijk niet de belanghebbende is, kan degene ten behoeve van wie de voorwerpen aanwezig
zijn als belastingplichtige worden aangemerkt. Dit laatste zal zich niet
snel voordoen omdat degene die de voorwerpen heeft per definitie een belang
daarbij heeft, welk belang bovendien veelal op de voorgrond zal treden.
Vergelijk het arrest van de Hoge Raad van 4 maart 1992, nr. 27819,
Belastingblad 1992, blz. 383, en Hof 's-Gravenhage 16 december 1992, nr.
912262, Belastingblad 1993, blz. 225 (beide betreffende de reclamebelasting
Rotterdam). In een geval dat een belanghebbende op grond van een
overeenkomst met een aannemer door deze een container liet plaatsen en daarvoor een vergoeding betaalde, moest belanghebbende worden
aangemerkt als degene ten behoeve van wie de container aanwezig was (Hof
Amsterdam 22 maart 1993, nr. 92/1386, FED 1993/287). In een geval dat
belanghebbende toiletunits verhuurde en deze gedurende de huurperiode ook
schoonmaakte, oordeelde de Hoge Raad dat zowel de eigenaar als de huurder de
toiletunit 'heeft', maar dat de verhuurder onder deze omstandigheden moest
worden aangemerkt als degene ten behoeve van wie de toiletunits aanwezig
waren (Hoge Raad van 3 november 1999, nr. 34122, LJN: AA2919, Belastingblad
2000, blz. 107 (Haarlem)). Indien een vergunning is verleend voor het hebben van voorwerpen onder, op
of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond, zal degene aan wie
de vergunning is verleend (of diens rechtsopvolger) in de meeste gevallen
ook de voorwerpen 'hebben', dan wel zullen de voorwerpen ten behoeve van hem
aanwezig zijn. Bij de heffing van Precariobelasting wordt zoveel mogelijk
aangekoppeld bij het bestand vergunningverlening (dit kan bijvoorbeeld zowel
bouw-als APV-vergunningen betreffen). In verband hiermee is er in het tweede
lid voor gekozen degene aan wie de vergunning is verleend als
belastingplichtige aan te merken. Overigens kan het de gemeente ambtshalve
bekend zijn dat niet de vergunninghouder, maar een ander de voorwerpen
'heeft'. De uitzondering in de slotzinsnede ('tenzij …') doet zich dan voor;
laatstgenoemde is dan op grond van het eerste lid belastingplichtig. De vergunninghouder kan op grond van de
slotzinsnede van het tweede lid ook zelf tegenbewijs leveren. Indien de
vergunninghouder niet overtuigend kan aantonen dat hij de voorwerpen niet
'heeft', is hij belastingplichtig. Bestaat daarover desondanks twijfel, dan
zal in redelijkheid kunnen worden aangenomen dat de voorwerpen wel ten
behoeve van hem aanwezig zijn. In dit artikel zijn vrijstellingen opgenomen. In de praktijk kunnen meer
vrijstellingen voor. Het opnemen van vrijstellingen is afhankelijk van het
gemeentelijk beleid ter zake. Het mag echter niet zo zijn dat het opnemen
van vrijstellingen leidt tot een onredelijke en willekeurige
belastingheffing, die de wetgever bij het toekennen van de bevoegdheid tot het heffen van Precariobelasting niet kan hebben bedoeld.
Op enkele afzonderlijke vrijstellingen zal hieronder nog nader worden
ingegaan. Onderdeel a De in dit onderdeel opgenomen vrijstelling is uit oelmatigheidsoverwegingen opgenomen. Onderdeel b De in dit onderdeel opgenomen vrijstelling ziet op de gevallen waarin de
gemeente rechtens niet bevoegd is het hebben van voorwerpen te verbieden. In
die gevallen kan de gemeente geen Precariobelasting heffen. Verwijzen wordt
naar de toelichting op artikel 2. Onderdeel c In de praktijk komen verschillende vormen van vergoedingen voor, die verband
houden met het gebruik van gemeentelijke eigendommen. Zo kunnen
gebruiksretributies worden gevorderd voor het gebruik overeenkomstig de
bestemming van gemeentebezittingen. Indien dat gebruik het hebben van
voorwerpen omvat, zou tevens Precariobelasting kunnen worden geheven. Voor
het heffen van Precariobelasting is overigens niet vereist dat het gebruik
'overeenkomstig de bestemming' plaatsvindt. Voorts worden soms
privaatrechtelijke vergoedingen bedongen in verband met het gebruik van
gemeentegrond. Deze vergoedingen (recognities) zijn geen gebruiksvergoeding,
maar moet worden gezien als een erkenning van het eigendomsrecht van de gemeente (Hof 's-Gravenhage 12 oktober 1994, nr.
920986, Belastingblad 1995, blz. 3; Hof Amsterdam 6 maart 2002, nr.
01/00964, Belastingblad 2002, blz. 656 (Amsterdam)). De in dit onderdeel
opgenomen vrijstelling dient om cumulatie van Precariobelasting en
gebruiksretributies of privaatrechtelijke vergoedingen te voorkomen. Deze
vrijstelling is niet verplicht. Het gebruik overeenkomstig de bestemming van
voor de openbare dienst gemeentebezittingen is een ander belastbaar feit dan
het hebben van voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst
bestemde gemeentegrond. Zie voor een voorbeeld van het naast elkaar bestaan
van een Precariobelasting en een gebruiksretributie: Hof Leeuwarden 16 juni
2000, nr. 160/99, Belastingblad 2001, blz. 1140 (Groningen). De gemeente
Groningen hief onder de naam 'Precariobelasting woonschepen' een belasting
en rechten ter zake van het hebben van een woonschip op gemeentegrond,
alsmede ter zake van het gebruik van openbaar water met een woonschip. Er was geen sprake van een ongeoorloofde
cumulatie van heffingen. Algemeen De slotzinsnede is opgenomen met het oog op het bepaalde in artikel 6. Met betrekking tot de Precariobelasting is een tariefdifferentiatie naar straten
of gebieden mogelijk te achten. Door de tarieven te koppelen aan bepaalde
gebieden wordt de mate van nut of voordeel dat de gebruiker van een
gemeentewerk heeft, tot uitdrukking gebracht (Hoge Raad 26 juni 1968, nr.
15850, BNB 1968/178 (Haarlem). Zie ook Hof Leeuwarden 16 juni 2000, nr.
160/99, Belastingblad 2000, blz. 1140 (Groningen)). Tarieventabel Voor de maatstaf van heffing en de belastingtarieven is verwezen naar de tarieventabel. De reden waarom voor een tarieventabel is gekozen is gelegen
in het feit dat door middel van een tarieventabel het eenvoudiger is om de
verordening aan te passen aan gewijzigde plaatselijke omstandigheden. Kostendekkendheid Bij de Precariobelasting zijn de kosten van de gemeentelijke prestatie
veelal niet duidelijk. Dit vormde voor de regering aanleiding de
precariorechten om te dopen tot Precariobelasting. Wat voor de
precariorechten reeds gold, geldt ook voor de Precariobelasting: er bestaan
geen eisen met betrekking tot de kostendekkendheid. In dit artikel is een aantal bepalingen opgenomen die de uitvoeringspraktijk vergemakkelijken. Eerste lid In het eerste lid wordt bepaald dat een gedeelte van een in de tarieventabel opgenomen lengte-of oppervlaktemaat voor een volle eenheid wordt aangemerkt. Voor gedeelten van de tijdseenheden dag, week, maand of jaar bevatten
artikel 1, onderdeel a, onderscheidenlijk artikel 6, vijfde lid, en artikel
9, derde en vierde lid, een regeling. Tweede en derde lid In het tweede en derde lid worden nadere bepalingen gegeven voor die
gevallen waarin een tarief per oppervlakte in de tarieventabel is opgenomen.
Horizontale projectie van de voorwerpen betekent dat projectie van het
voorwerp in een horizontaal vlak moet plaatsvinden en dat vervolgens van dat
horizontale vlak de oppervlakte wordt bepaald. Bij andere dan rechthoekige
voorwerpen kan het berekenen van de oppervlakte leiden tot ingewikkelde
wiskundige berekeningen. In verband hiermee is in het derde lid bepaald dat dan de oppervlakte van een denkbeeldig om het voorwerp geplaatste rechthoek in aanmerking wordt
genomen. Horizontale projectie vindt niet plaats indien in de verordening of
tarieventabel anders is bepaald. Dat is bijvoorbeeld het geval indien de frontoppervlakte maatstaf van heffing is. Vierde lid Aan het slot van de toelichting op artikel 2 en in de toelichting op artikel
3 is reeds aangegeven dat een gemeente bij de heffing van Precariobelasting
zal willen aankoppelen bij het bestand vergunningverlening voor het hebben
van voorwerpen onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde
gemeentegrond. De vergunning zal voor bepaalde of onbepaalde tijd zijn
verleend. Uit doelmatigheidsoverwegingen wordt in het vierde lid bepaald dat
voor de berekening van de Precariobelasting ervan wordt uitgegaan dat de
voorwerpen gedurende de gehele vergunningperiode worden gehouden. Ook hier
is tegenbewijs mogelijk. De gemeente dient zich er wel van te vergewissen of
ook daadwerkelijk voorwerpen aanwezig zijn. Het gaat bij de
Precariobelasting immers om de feitelijke en niet om de mogelijke
aanwezigheid van de voorwerpen. Indien de voorwerpen niet de gehele
vergunningperiode aanwezig zijn, wordt naar tijdsgelang geheven c.q. bestaat
aanspraak op ontheffing. De artikelen 244 (ambtshalve) of 242 (op verzoek) van de Gemeentewet vinden toepassing. Als de geldigheidsduur
van de vergunning kalenderjaaroverschrijdend is of als de vergunning voor
onbepaalde tijd is verleend, het belastingtijdvak het kalenderjaar is (zie
artikel 7, onderdeel a). Met behulp van het bepaalde in het vijfde lid en
artikel 9, tweede en derde lid, kan de Precariobelasting berekend worden.
Vergelijk de uitspraak van Hof Arnhem van 11 februari 2004, nr. 02/01932,
LJN: AO6963, Belastingblad 2004, blz. 531 (Kampen) en hetgeen wij hierover
gesteld hebben aan het einde van de toelichting op artikel 2. Vijfde lid In de tarieventabel zijn voor eenzelfde belastbaar feit soms tarieven per
dag, per week, per maand of per jaar opgenomen. Uit de verordening zal dan
echter moeten blijken wanneer het jaar-, maand-, week of dagtarief wordt
toegepast (Hof Amsterdam 29 maart 1985, nr. 2201/82 M IV, Belastingblad
1986, blz. 421, (Amsterdam). Gewenst is het jaartarief lager te stellen dan het overeenkomstige tarief
voor de kortere perioden. Om die reden is het vijfde lid opgenomen. In het
vijfde lid is aangegeven dat de Precariobelasting wordt berekend op de voor
de belastingplichtige in de verordening meest voordelige wijze. Zesde lid De bepaling inzake het belastingtijdvak moet worden opgenomen indien de gemeentelijke belasting over een bepaald tijdvak wordt geheven. Eerste lid In het eerste lid is weer aansluiting gezocht bij de gemeentelijke vergunningverlening. In beginsel is het belastingtijdvak gelijk aan de
periode waarvoor de vergunning is verleend. Indien de geldigheidsduur van de
vergunning over het kalenderjaar heengaat, is het belastingtijdvak gelijk
aan het kalenderjaar. Dit behoeft niet alleen betrekking te hebben op 'jaarvergunningen', maar kan
ook een vergunning voor 2 dagen (31 december jaar t en 1 januari jaar (t+1))
of een vergunning voor een aantal maanden betreffen. In elk kalenderjaar
waarop de vergunning betrekking heeft, wordt dan een aanslag
Precariobelasting opgelegd over de periode gedurende welke de voorwerpen in
dat jaar aanwezig zijn/waren. Vergelijk de uitspraak van Hof Arnhem van 11 februari 2004, nr. 02/01932,
LJN: AO6963, Belastingblad 2004, blz. 531 (Kampen). Als belastingplichtige erin slaagt te bewijzen dat de voorwerpen niet
gedurende de gehele geldigheidsduur van de vergunning aanwezig waren of als
de gemeente dat uit eigen hoofde bekend is (vergelijk artikel 6, vierde
lid), wordt de Precariobelasting berekend over de kortere periode, maar wel
wordt opgelegd voor het gehele belastingtijdvak, dat is de geldigheidsduur
van de vergunning. Er wordt dan dus één aanslag opgelegd tijdens de
geldigheidsduur van de vergunning. Dit is slechts anders indien die
geldigheidsduur kalenderjaaroverschrijdend is. In dat geval volgt er per
kalenderjaar een aanslag. Tweede lid Voor de niet onder het eerste lid te brengen gevallen geldt voor de
aaneengesloten periode gedurende welke de voorwerpen onder, op of boven voor
de openbare dienst bestemde gemeentegrond aanwezig zijn. Een ander tijdvak
-bijvoorbeeld een maand of een week – is ook mogelijk. Bedacht moet evenwel
worden dat per belastingtijdvak maar één aanslag kan worden opgelegd of
kennisgeving kan worden gedaan. In zijn arrest van 2 november 1994, nr. 29595, Belastingblad 1994, blz. 819,
BNB 1995/12 (Amsterdam), oordeelde de Hoge Raad dat indien de grootte van de
belastingschuld eerst na afloop van het belastingtijdvak kan worden
vastgesteld en de belastingplicht niet in de loop van het tijdvak eindigt,
eerst na afloop van het tijdvak een (definitieve) aanslag kan worden
opgelegd. Op grond van de verordening hief de gemeente Amsterdam
precariorecht over het tijdvak gelijk aan het kalenderjaar. Aan een aannemer
die van 12 februari tot en met 31 maart 1988 een stukje gemeentegrond had
gebruikt voor de opslag werd in juli van dat jaar een aanslag die betrekking
had op het belastingjaar 1988 voor die periode opgelegd, terwijl zijn
belastingplicht door liep. De Hoge Raad oordeelde dat in dat geval ingevolge
het systeem van de artikelen 11 tot en met 15 van de AWR pas na afloop van
het tijdvak een definitieve aanslag kan worden opgelegd, omdat de grootte
van de belastingschuld pas na afloop van het tijdvak kan worden vastgesteld. Nu
de aanslag binnen het heffingstijdvak was opgelegd, was aldus de Hoge Raad
de aanslag terecht vernietigd. Indien de door het college vastgestelde
regeling gemeentelijke belastingen (zie artikel 11) daarin voorziet kan
eventueel een voorlopige aanslag worden opgelegd of van een voorlopig
gevorderd bedrag worden kennisgegeven. Het is vaste jurisprudentie dat de
belastingplichtige de omvang van zijn belastingschuld uit de verordening
moet kennen. De regeling omtrent het belastingtijdvak is daarmee niet in
strijd, nu deze niet ziet op de omvang van de (materiële) belastingschuld,
maar -in combinatie met de regeling van artikel 9 -op het tijdstip waarop die belastingschuld kan worden geformaliseerd. Ingevolge artikel 233 van de Gemeentewet kunnen gemeentelijke belastingen
worden geheven bij wege van aanslag, bij wege van voldoening op aangifte en
op andere wijze. In deze verordening is gekozen voor de heffing bij wege van
aanslag. Bij de heffing van Precariobelasting is aansluiting gezocht bij de vergunningverlening voor de betreffende voorwerpen. De geldigheidsduur van
de vergunning is bekend. Ingevolge artikel 6, vierde lid, worden de
voorwerpen behoudens tegenbewijs -geacht gedurende deze gehele periode
onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond aanwezig
te zijn. Een en ander betekent dat de belastingschuld in deze gevallen in
beginsel vaststaat bij de aanvang van het belastingtijdvak (de periode
waarvoor de vergunning geldt, dan wel het kalenderjaar). Daarom wordt in het
eerste lid bepaald dat de belasting in deze gevallen is verschuldigd bij de
aanvang van het tijdvak, tenzij de belastingplicht later aanvangt. Dit betekent dat bij de aanvang van het tijdvak of latere aanvang
van de belastingplicht, aanslagen Precariobelasting voor vergunninggevallen
kunnen worden opgelegd. Indien in de tarieventabel dag-, week-of
maandtarieven zijn opgenomen kunnen deze tarieven worden toegepast al naar
gelang de duur van het belastingtijdvak. Ingeval een jaartarief geldt, kan
in combinatie met de regeling inzake de heffing naar tijdsgelang in het
derde en vierde lid, de 'exacte' omvang van de belastingschuld worden
vastgesteld. Indien al in de loop van het kalenderjaar (op grond van de
vergunning) een definitieve aanslag wordt opgelegd, verdient het aanbeveling
de beslissing op een verzoek om ontheffing in verband met het niet meer hebben van de voorwerpen uit te stellen tot na
afloop van het kalenderjaar (en hiervan mededeling te doen aan
belastingplichtige). Indien direct ontheffing wordt verleend en
belastingplichtige op grond van dezelfde vergunning later in het jaar nog
eens dezelfde voorwerpen heeft, is nog steeds sprake van hetzelfde
belastingtijdvak en kan geen (tweede) primitieve aanslag meer worden opgelegd. Een andere mogelijkheid is wel ontheffing te verlenen en na
te vorderen indien blijkt dat later in het kalenderjaar belastingplichtige de voorwerpen op basis van dezelfde vergunning opnieuw
heeft (artikel 16, eerste lid, AWR). Uitstel van een beslissing op het
ontheffingsverzoek is de beste optie. Indien sprake is van intrekking of
beëindiging van de geldigheidsduur van de vergunning, zal het opnieuw hebben
van voorwerpen plaatsvinden op basis van een nieuwe vergunning (of zonder
vergunning) en daarmee ook een nieuw belastingtijdvak aanvangen. Indien geen
vergunning is verleend voor het hebben van de voorwerpen onder, op of boven
voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond, staat de omvang van de
belastingschuld pas vast aan het einde van de aaneengesloten periode gedurende welke de voorwerpen
aanwezig zijn. Gelet op het arrest van de Hoge Raad van 2 november 1994, nr.
29595, Belastingblad 1994, blz. 819, BNB 1995/12 (Amsterdam), kan dan pas na
afloop van het belastingtijdvak (de aaneengesloten periode) een aanslag
worden opgelegd. In het tweede lid is dit geëxpliciteerd. In voorkomend
geval kan een voorlopige aanslag worden opgelegd of van een voorlopig
gevorderd bedrag worden kennisgegeven, mits de door het college vastgestelde
uitvoeringsregeling gemeentelijke belastingen (zie artikel 12) daarin
voorziet . Het derde en het vierde lid geven een regeling voor de heffing naar tijdsgelang voor de gevallen dat
alleen jaartarieven in de tarieventabel zijn opgenomen. Het vijfde lid is
facultatief en is uit doelmatigheidsoverwegingen opgenomen. Eerste lid Er bestaat een wettelijke regeling omtrent de betaaltermijnen. Deze is
opgenomen in artikel 9 van de Invorderingswet 1990. Op grond van artikel 250
van de Gemeentewet kan hiervan in de belastingverordening worden afgeweken.
In het eerste lid van artikel 10 is afgeweken van de wettelijke
betalingstermijn om doelmatigheidsredenen ten aanzien van de invordering. Er
is voor gekozen dat het recht betaald moet worden binnen drie maanden na
dagtekening van het aanslagbiljet. Tweede lid Met betrekking tot de bij het vaststellen van een belastingaanslag op te
leggen boete zijn de betaaltermijnen gelijk aan die voor de
belastingaanslag, ook indien in de belastingverordening van artikel 9 van de
Invorderingswet 1990 afwijkende betaaltermijnen zijn opgenomen. Dit volgt
uit artikel 9, derde lid, van de Invorderingswet 1990. Het is dus niet nodig
om in de belastingverordening betaaltermijnen voor bestuurlijke boeten op te
nemen. Derde lid De Algemene termijnenwet (ATW) is van toepassing op in een wet gestelde termijnen (artikel 1). Hiermee wordt een wet in formele zin bedoeld. Artikel
9, tiende lid, van de Invorderingswet 1990 bepaalt echter dat de ATW niet
van toepassing is op de in de leden 1 tot en met 9 gestelde termijnen.
Indien gemeenten afwijkende termijnen in de belastingverordening hebben
opgenomen en dus artikel 9, tiende lid, van de Invorderingswet 1990 niet
geldt, is voor de betaling van de definitieve aanslag de ATW wel van
toepassing. Dit volgt ook uit artikel 145 van de Gemeentewet, waarin is
bepaald dat de ATW van toepassing is op in een verordening gestelde
termijnen, tenzij in de verordening anders is bepaald. Indien voor de betaling van aanslagen een regeling is getroffen in de
belastingverordening en voor voorlopige aanslagen, navorderingsaanslagen of
naheffingsaanslagen niet, betekent dit dat voor de laatste drie genoemde
aanslagen artikel 9 van de Invorderingswet 1990 geldt. Artikel 11 Nadere regels door het college Op grond van artikel 231 van de Gemeentewet zijn bij de heffing en de
invordering van gemeentelijke belastingen onder meer de Algemene wet inzake
rijksbelastingen (AWR) en de Invorderingswet 1990 van toepassing. De
heffingsbevoegdheden komen toe aan de daartoe aangewezen heffingsambtenaar
en de invorderingsbevoegdheden aan de daartoe aangewezen
invorderingsambtenaar. De AWR en de Invorderingswet 1990 kennen ook
bepalingen op grond waarvan de minister van Financiën de bevoegdheid wordt
toegekend nadere regels te geven over bepaalde heffings-en
invorderingsaangelegenheden. Voor de gemeentelijke belastingen komt die bevoegdheid op grond van artikel 231 toe aan het
college. Verder is het college als bestuursverantwoordelijke voor de heffings-en invorderingsambtenaar bevoegd om beleidsregels vast te stellen (artikel 4:81
Algemene wet bestuursrecht, hierna Awb). Op grond van artikel 160, eerste
lid, onderdeel b, van de Gemeentewet is het college eveneens bevoegd
beslissingen van de raad (lees: belastingverordeningen) uit te voeren. Met
het oog hierop kan het college over uitvoeringsaangelegenheden regels
stellen. Te denken valt hierbij aan het vaststellen van de modellen voor het formulier van de onderscheiden aangiftebiljetten. Met de inwerkingtreding van de derde tranche Awb op 1
januari 1998 is een aantal bevoegdheden van de raad op belastinggebied
overgegaan op het college. In verband hiermee is in elke
belastingverordening een bepaling opgenomen dat het college nadere regels
kan geven met betrekking tot de heffing en invordering van de betreffende belasting. Op deze wijze is het voor de belastingplichtigen
duidelijk dat er nog nadere regels kunnen gelden. In de
(uitvoerings)regeling gemeentelijke belastingen is een en ander uitgewerkt.
Op grond van artikel 255 van de Gemeentewet volgen gemeenten het kwijtscheldingsbeleid van de rijksoverheid zoals dat is geregeld in de Uitvoeringsregeling Invorderingswet 1990. Indien gemeenten niets regelen
geldt deze ministeriële regeling automatisch voor alle gemeentelijke
belastingen. Artikel 255 van de Gemeentewet biedt echter de mogelijkheid om
van de ministeriële regeling af te wijken. Omdat geen kwijtschelding bij de
invordering van Precariobelasting wordt verleend is dit expliciet opgenomen
in artikel 12. In het eerste lid wordt de oude verordening ingetrokken, in het tweede lid
wordt de inwerkingtreding geregeld, in het derde lid de datum van ingang van
de heffing en in het vierde lid de citeertitel. Het eerste lid regelt dat de oude verordening wordt ingetrokken met ingang
van de datum van ingang van de heffing. De oude verordening blijft van
toepassing op de belastbare feiten die zich voor die datum hebben
voorgedaan. Voor die belastbare feiten blijft heffing dus mogelijk op basis
van de oude verordening, ook al is die verordening ingetrokken. Ingevolge artikel 139 van de Gemeentewet moeten gemeenten de besluiten tot
het vaststellen, wijzigen of intrekken van belastingverordeningen bekend
maken. Het niet voldoen aan de bekendmakingsplicht kan leiden tot
onverbindendheid van de belastingverordening (HR 31 maart 1993, nr. 28.034,
BNB 1993/182, Belastingblad 1993, blz. 274; Hoge Raad 10 augustus 1998, nr.
33.632). Deze verordening is bekend gemaakt in de Zandvoortse Courant. De belastingverordening treedt in werking op 1 januari van het betreffende belastingjaar waarop de verordening betrekking heeft. Als voorbeeld: Op 1 november 2007 stelt de gemeenteraad de verordening vast met als datum
van inwerkingtreding 1 januari 2008 (tweede lid) en als tijdstip van ingang
van de heffing eveneens 1 januari 2008 (derde lid). In het vierde lid is in de citeertitel een jaartal opgenomen. Dit jaartal
wordt opgenomen, omdat de gemeente ieder jaar een nieuwe verordening vaststelt.
Door het jaartal op te nemen is duidelijk voor welk jaar de verordening
bedoeld is. Ondertekening Alle stukken die van de raad uitgaan moeten sinds 19 februari 2003 c.q. 7
maart 2003 worden ondertekend door de burgemeester (artikel 75, eerste lid,
Gemeentewet) en griffier (artikel 107c Gemeentewet). Het belastbaar feit voor de Precariobelasting is het hebben van voorwerpen
onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond. Gelet op
deze ruime formulering is de diversiteit van voorwerpen die in een
tarieventabel kunnen worden genoemd zeer groot. In de tabel zijn voorwerpen
opgenomen die in de praktijk veel voorkomen. Een 'restbepaling' (onderdeel
1) voorziet erin dat ook in niet genoemde gevallen kan worden geheven. De
gemeente is echter vrij om alleen voor met name genoemde voorwerpen te
heffen (vergelijk Hoge Raad 3 maart 1999, nr. 33121, LJN: AA2687,
Belastingblad 1999, blz. 410 (Den Haag)). De restbepaling dient dan ook in uitzonderlijke gevallen te worden toegepast.
Gelet op een doelmatige uitvoering is een dergelijke restbepaling bovendien
minder gewenst. In de tarieventabel is in sommige onderdelen een
tariefdifferentiatie aangebracht naar gebied. De tarieven in het centrum
zijn hoger zijn dan de tarieven in de ring om het centrum. Een gemeente
heeft de vrijheid om deze differentiatie voor de gehele tarieventabel toe te
passen of slechts voor één of meerdere onderdelen van de tabel. Waar er
sprake is van een differentiatie is dit in de tabel opgenomen. In de
tarieventabel zijn voor eenzelfde belastbaar feit soms tarieven per dag, per
week, per maand of per jaar opgenomen. De verordening moet een duidelijk
stelsel bevatten, aan de hand waarvan kan worden beoordeeld of van een jaar-,
maand-, week-of dagtarief dient te worden uitgegaan (Hof Amsterdam 29 maart
1985, nr. 2201/82, Belastingblad 1986, blz. 421, (Amsterdam)). Dit betekent
dat een dergelijke tariefstelling alleen is toegestaan, indien deze tarieven
onderling overeenkomen. De omvang van de (materiële) belastingschuld staat
dan in beginsel vast. In de meeste gevallen zal de gemeentelijke voorkeur
uitgaan naar een zekere degressie in de tariefstelling. Het jaartarief wil
de gemeente bijvoorbeeld lager stellen dan het overeenkomstige tarief voor de kortere perioden. Alsdan is
het noodzakelijk dat in de verordening c.q. tarieventabel wordt opgenomen in
welke gevallen welk tarief wordt toegepast. Alleen dan is bij de aanvang van
het belastbaar feit voor de belastingplichtige de omvang van zijn
belastingschuld kenbaar. In verband met het bovenstaande is in artikel 6 van de verordening een
bepaling opgenomen, waarin voor de toepassing van het jaar-, maand-, week-of
dagtarief wordt aangesloten bij een door het bestuursorgaan verleende
vergunning. In alle gevallen – ook de gevallen waarin geen vergunning is
afgegeven – wordt de Precariobelasting berekend op de voor
belastingplichtige meest voordelige wijze. Een tariefstelling per jaar heeft
alleen zin voor voorwerpen, welke iemand doorgaans gedurende langere tijd –
en in beginsel voor ten minste een jaar – onder, op of boven voor de
openbare dienst bestemde gemeentegrond heeft. Veelal zal aan de hand van een
verleende vergunning ter zake kunnen worden bepaald welke periode het belastbaar feit zich zal voordoen. Zoals in de inleiding op de artikelsgewijs toelichting reeds is vermeld,
staat het de gemeente vrij de Precariobelasting te beperken tot die
voorwerpen die in de tarieventabel zijn genoemd. Indien de gemeente ook in
onvoorziene gevallen wil kunnen heffen, kan het aanbeveling verdienen om een
‘restbepaling’ op te nemen. Dit onderdeel bevat een regeling voor de
gevallen die niet specifiek in de tarieventabel zijn genoemd. Er is geen
onderscheid gemaakt tussen kleine voorwerpen en grotere voorwerpen. De in dit hoofdstuk opgenomen tariefstellingen zien met name op
benzinestations en dergelijke. Ook met betrekking tot benzinestations zal
-gelet op de bij hoofdstuk 2 genoemde uitspraak van Hof Amsterdam van 2
maart 1990 -heffing per afzonderlijk voorwerp dienen plaats te vinden. In dit hoofdstuk is een regeling getroffen voor aankondigingsborden,
waaronder reclameborden. Dit is geen reclamebelasting, aangezien de
reclamebelasting een ander karakter heeft dan de Precariobelasting. Bij de
reclamebelasting wordt niet zozeer het voorwerp, maar de reclame-uiting in
de heffing betrokken. Bij een bouwplaats moet geheven moet worden ter zake van de verschillende
voorwerpen die op de bouwplaats aanwezig zijn. De ruimte tussen de
voorwerpen kan niet in de heffing van Precariobelasting worden betrokken
(Hof Amsterdam 2 maart 1990, nr. 4211/88, Belastingblad 1991, blz. 42,
(Amsterdam)). De door de verschillende voorwerpen ingenomen oppervlakte
wordt getotaliseerd. Hiermee worden discussies over het aantal m2 voorkomen
c.q. beperkt. In dit hoofdstuk zijn enkele voorwerpen opgenomen die niet zijn te
rubriceren onder een ander hoofdstuk, maar welke wel veel aanwezig kunnen
zijn in de gemeente. Dit rechtvaardigt dat zij met name worden genoemd. In dit hoofdstuk zijn niet alleen de voorwerpen opgenomen, die voorkomen op
terrassen. Het gaat om het geheel van ingenomen grond met de daarop
geplaatste voorwerpen. Ook met betrekking tot evenementen geldt de in de
toelichting bij hoofdstuk 2 genoemde uitspraak van Hof Amsterdam van 2 maart
1990 dat heffing per afzonderlijk voorwerp dient plaats te vinden. Om die
reden wordt geen rekening gehouden met de vrije ruimte tussen de
verschillende voorwerpen. Met betrekking tot terrassen is een tariefdifferentiatie naar gebied
opgenomen. In dit hoofdstuk wordt geregeld dat voor het plaatsen van voorwerpen, anders
dan een voertuig, in een betaald parkeervak een vergoeding verschuldigd is.
De tarieven zijn gelijk aan de betreffende parkeertarieven voor de maximale
parkeerduur van 10 uur in dat gebied op grond van de
parkeerbelastingverordening. Opgemerkt dient te worden dat in dit onderdeel geen motorrijtuigen mogen
worden opgenomen. Ingevolge artikel 80 van de Wet op de
motorrijtuigenbelasting, wordt ter zake van het gebruik van de weg met
motorrijtuigen geen belasting geheven door andere publiekrechtelijke
lichamen dan het rijk en kunnen gemeenten ter zake alleen parkeerbelastingen of een mobiliteitsheffing heffen. In de toelichting op artikel 2 is gewezen op de gedoogplicht die gemeenten
(kunnen) hebben met betrekking tot leidingen enz. van nutsbedrijven,
daaronder begrepen een openbaar telecommunicatie-of omroepnetwerk. Voor
zover er geen gedoogplicht bestaat, kan ter zake van het hebben van
leidingen enz. onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde
gemeentegrond Precariobelasting worden geheven.