CVDR120911_1Toeslagenverordening Wet Investeren in Jongeren 2011-2nlregelingHeerhugowaard2017-11-07HeerhugowaardStadsnieuws 4-10-2011Toeslagenverordening Wet Investeren in Jongeren 2011-2artikel 147 van de Gemeentewetartikel 12, eerste lid, onderdeel e en artikel 35, eerste lid van de Wet investeren in jongerengemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2011-09-27De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2011-10-012012-01-01Aanpassing regelingRB2011108Toeslagenverordening Wet Investeren in JongerenGeen.Geen.Toeslagenverordening Wet investeren in jongerenNr.RB2011017de Raad van de gemeente Heerhugowaard;gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders d.d. 16 augustus
2011artikel 147, eerste lid van de Gemeentewet en artikel 12, eerste lid,
onderdeel e, en artikel 25, eerste lid van de Wet investeren in
jongerenb e s l u i tvast te stellen de Toeslagenverordening Wet investeren in jongeren
2011-2en in te trekken de Toeslagenverordening Wet investeren in jongeren zoals
vastgesteld op 25 januari 2011.Heerhugowaard, 27 september 2011De Raad voornoemd,de griffier, de voorzitter,1.ALGEMENE BEPALINGEN1BegripsomschrijvingIn deze verordening wordt verstaan onder:
de wet: de Wet investeren in jongeren (WIJ);
gehuwdennorm: de norm bedoeld in artikel 28, eerste lid
onderdeel d, van de WIJ;
woning: een woning als bedoeld in artikel 1, onderdeel j, Wet op
de huurtoeslag, als mede een woonwagen of woonschip, als bedoeld
in artikel 3, zesde lid, Wet werk en bijstand;
woonkosten:
indien een huurwoning wordt bewoond, de per maand
geldende huurprijs, bedoeld in artikel 1, onderdeel d,
van de Wet op de huurtoeslag;
Indien een eigen woning wordt bewoond, de tot een bedrag
per maand omgerekende som van de verschuldigde
hypotheekrente en de in verband met het in eigendom
hebben van de woning te betalen zakelijke lasten en een
naar omstandigheden vast te stellen bedrag voor
onderhoud;
kind: het in Nederland woonachtige eigen kind of stiefkind;
ten laste komend kind: het kind voor wie de alleenstaande ouder
of de gehuwde aanspraak op kinderbijslag kan maken;
verzorgingsbehoevende: degene die zonder verzorging zou zijn
aangewezen op opname in een instelling ter verzorging of
verpleging;
verzorgende: degene die de verzorgingsbehoevende verzorgt;
schoolverlater: de jongere die 6 maanden voorafgaand aan de
aanvraag voor een inkomensvoorziening de deelname aan onderwijs
of een beroepsopleiding heeft beëindigd;
dak- of thuisloze: persoon zonder vaste woon- of
verblijfplaats
college: het college van burgemeester en wethouders van de
gemeente Heerhugowaard
2.CategorieDe bepalingen van deze verordening gelden alleen voor jongeren van 21
jaar of ouder doch jonger dan 27 jaar. In geval van gehuwden gelden de
bepalingen van deze verordening alleen indien de gehuwden beiden 21 jaar
of ouder doch jonger dan 27 jaar zijn. 2.CRITERIA VOOR HET VERHOGEN EN VERLAGEN VAN DE NORM3.Toeslagen1.De toeslag bedoeld in artikel 30, eerste lid, juncto artikel 35
tweede lid sub a van de WIJ bedraagt 20% van de gehuwdennorm voor de
jongere in wiens woning geen ander zijn hoofdverblijf heeft en die
daarom de noodzakelijke kosten van het bestaan niet kan delen.2.De toeslag bedoeld in artikel 30, eerste lid, van de WIJ bedraagt
10% van de gehuwdennorm voor de jongere die met één ander zijn
hoofdverblijf in dezelfde woning heeft en die daarom de
noodzakelijke kosten van het bestaan kan delen.3.De toeslag bedoeld in artikel 30, eerste lid, van de WIJ bedraagt 0%
van de gehuwdennorm voor de jongere die met twee of meer personen
zijn hoofdverblijf in dezelfde woning heeft en die daarom de
noodzakelijke kosten van het bestaan kan delen.4.Voor de toepassing van dit artikel worden verzorgingsbehoevenden en
verzorgenden, tussen wie een eerste- of tweedegraads
bloedverwantschap bestaat, niet in aanmerking genomen als een ander
die in dezelfde woning zijn hoofdverblijf heeft. 3.CRITERIA VOOR HET VERLAGEN VAN DE TOESLAG4.Verlaging gehuwden1.De verlaging bedoeld in artikel 31 van de WIJ bedraagt 10% van de
gehuwdennorm voor gehuwden die met één ander hun hoofdverblijf in
dezelfde woning hebben en die daarom de noodzakelijke kosten van het
bestaan kunnen delen.2.De verlaging bedoeld in artikel 31 van de WIJ bedraagt 20% van de
gehuwdennorm voor gehuwden die met twee of meer anderen hun
hoofdverblijf in dezelfde woning hebben en die daarom de
noodzakelijke kosten van het bestaan kunnen delen.3.Het vierde lid van artikel 3 van deze verordening is van
overeenkomstige toepassing.5.Verlaging woonsituatie1.De verlaging bedoeld in artikel 32 van de WIJ bedraagt 20% van de
gehuwdennorm indien een woning wordt bewoond waaraan voor de jongere
geen woonkosten, als bedoeld in artikel 1 van deze verordening
onderdeel d, zijn verbonden.2.De verlaging als bedoeld in het eerste lid wordt bij voorrang
toegepast op de toeslag als bedoeld in artikel 3 van deze
verordening.6.Norm schoolverlatersDe verlaging bedoeld in artikel 33 van de WIJ bedraagt 20% van de
gehuwdennorm. 7.Verlaging toeslag alleenstaanden van 21 en 22 jaar1.De verlaging bedoeld in artikel 34 van de WIJ bedraagt:
20% van de gehuwdennorm indien het een jongere van 21 jaar
betreft;
10% van de gehuwdennorm indien het een jongere van 22 jaar
betreft.
2.In afwijking van lid 1 wordt de verlaging vastgesteld op de hoogte
van de op grond van artikel 3 van deze verordening toegekende
toeslag, indien deze toeslag minder bedraagt dan de verlaging
waartoe toepassing van lid 1 zou leiden.3.De vorige leden zijn niet van toepassing ten aanzien van een
jongere op wie artikel 6 van deze verordening van toepassing
is.8.Anti-cumulatiebepalingDe toepassing van de artikelen 3 tot en met 7 van de verordening
geschiedt zodanig, dat de toepasselijke norm voor de jongere tenminste
bedraagt:
35% van de gehuwdennorm voor een alleenstaande;
55% van de gehuwdennorm voor een alleenstaande ouder;
65% van de gehuwdennorm voor gehuwden.
4.SLOTBEPALINGEN9.Beslissing van het college in gevallen waarin de verordening niet
voorzietIn gevallen die de uitvoering van deze verordening betreffen en waarin
deze verordening niet voorziet beslist het college.10.HardheidsclausuleHet college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de jongere
afwijken van de bepalingen in deze verordening, indien toepassing van de
verordening tot onbillijkheden van overwegende aard leidt. 11.CiteertitelDeze verordening wordt aangehaald als: Toeslagenverordening Wet
investeren in jongeren.12.InwerkingtredingDeze verordening treedt met terugwerkende kracht vanaf 1 oktober 2010 in
werking, per welke datum de verordening tijdelijke regels Wet investeren
in jongeren van rechtswege is vervallen.Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van de raad van de gemeente
Heerhugowaard op 27 september 2011.Heerhugowaard, 27 september 2011De Raad voornoemd,de griffier, de voorzitter,ALGEMENE TOELICHTING TOESLAGENVERORDENING WIJDe Wet investeren in jongeren en de inkomensvoorzieningOp 1 oktober 2009 is de Wet investeren in jongeren (WIJ) in werking
getreden. Doelstelling van deze wet is de duurzame arbeidsparticipatie in
regulier werk van jongeren tot 27 jaar. Om dit te bereiken is in de wet een
recht op een zogenaamd werkleeraanbod vastgelegd. Het werkleerrecht berust
op het uitgangspunt dat jongeren die goed geschoold zijn en over voldoende
kwalificaties beschikken gemakkelijker aan het werk zullen komen en daardoor
zelfstandig in hun levensonderhoud kunnen voorzien. De WIJ verplicht gemeenten om te investeren in de arbeidsinschakeling van
alle jongeren, ook bij een grote afstand tot de arbeidsmarkt. Daartoe moeten
gemeenten jongeren in beginsel een werkleeraanbod doen. Afgeleide van het
werkleeraanbod is een inkomensvoorziening voor jongeren vanaf 18 jaar als de
jongere onvoldoende inkomsten heeft. Deze inkomensvoorziening is alleen
beschikbaar als het werkleeraanbod wegens in de persoon van de jongere
gelegen of niet verwijtbare omstandigheden zijnerzijds geen optie is, dit
aanbod onvoldoende inkomsten genereert of er nog geen werkleeraanbod kan
worden gedaan. De samenhang tussen het werkleeraanbod enerzijds en de
inkomensvoorziening anderzijds is een bepalend element in de WIJ.De relatie tussen werken/leren en een uitkering is fundamenteel anders dan
de Wet werk en bijstand (WWB), waarbij het recht op bijstand vooropstaat met
als afgeleide de plicht tot arbeidsparticipatie. Met de WIJ wordt een ander
kader beoogd: is het uitgangspunt in de WWB ‘een uitkering, mits’ in de WIJ
is dit omgedraaid en geldt als uitgangpunt ‘geen uitkering, tenzij’. Deze
uitkering, de zogenaamde inkomensvoorziening, volgt in grote lijnen de WWB
voor wat betreft de voorwaarden die aan het recht zijn verbonden en de
normering die geldt voor de hoogte van deze voorziening. Evenals in de WWB bestaat de inkomensvoorziening uit een rijksgeregeld deel
(de norm) die binnen bepaalde grenzen verhoogd of verlaagd kan worden op
grond van gemeentelijk beleid (toeslag en verlaging). Dit gemeentelijk
beleid moet door de gemeenteraad in een verordening worden vastgelegd.Relatie met de WWBMet de inwerkingtreding van de WIJ is de WWB in beginsel afgesloten voor
jongeren tot 27 jaar en kunnen deze jongeren in beginsel geen algemene
bijstand meer ontvangen. Daartoe is de WWB op een aantal onderdelen
aangepast en zou de Toeslagenverordening WWB een overeenkomstige wijziging
moeten ondergaan. Bij het inrichten van de WIJ is op het punt van de inkomensvoorziening
uitdrukkelijk ervoor gekozen zoveel mogelijk aansluiting te zoeken met de
WWB, op onderdelen als de normensystematiek, de middelentoets, verlaging van
bijstand en terugvordering en verhaal. Hoewel die aansluiting niet in alle
opzichten volledig is gerealiseerd, is ten aanzien van het te voeren
toeslagen- en verlagingenbeleid sprake van een identiek wettelijk kader als
thans in de WWB. Normen die specifiek betrekking hebben op
jong-meerderjarigen zijn uit de WWB overgeheveld naar de WIJ. Omdat het oogmerk van de WIJ niet is geweest de normen van de
inkomensvoorziening voor jongeren te verlagen is, gelet op de gewenste
aansluiting met de WWB en uit overwegingen van uitvoerbaarheid, in deze
Toeslagenverordening WIJ aansluiting gezocht bij de Toeslagenverordening
WWB. Een toeslagenverordening Wet investeren in jongerenEvenals in de WWB heeft de wetgever in de WIJ het college en de gemeenteraad
afzonderlijke taken toebedeeld. Het college is verantwoordelijk voor de
uitvoering van de WIJ, terwijl de gemeenteraad de opdracht heeft gekregen in
een aantal verordeningen regels vast te stellen, ondermeer met betrekking
tot het verhogen en verlagen van de normen die voor de inkomensvoorziening
gelden (artikel 12, eerste lid, sub e, WIJ). Deze regels moeten in een
verordening worden vastgelegd, ter wille van de rechtszekerheid. Aangenomen
mag worden dat deze regelgevende bevoegdheid rechtens niet kan worden
overgedragen aan het college. De Toeslagenverordening heeft een categoriaal karakter, dat wil zeggen dat
voor een aantal categorieën jongeren de hoogte van de toeslag dan wel
verlaging van de norm of de toeslag in de verordening is beschreven. Het is
daarbij niet nodig c.q. mogelijk om alle mogelijke situaties uitputtend te
beschrijven. In niet geregelde gevallen is het college immers bevoegd én
verplicht om de inkomensvoorziening bij wijze van individualisering
afwijkend vast te stellen (artikel 35, vierde lid, WIJ). Normen, toeslagen en verlagingenUit overwegingen van uitvoerbaarheid heeft de wetgever ervoor gekozen om de
normensystematiek die thans is vastgelegd in de WWB zoveel mogelijk over te
nemen in de WIJ. Dat betekent enerzijds dat onderscheid is gemaakt tussen de
normen die gelden voor jongmeerderjarigen (jongeren van 18 tot 21 jaar) en
oudere jongeren (21 tot 27 jaar). Anderzijds zijn de normen voor beide
leeftijdsgroepen identiek aan de normen die thans in de WWB voor beide
groepen gelden. Hetzelfde geldt voor de normen die van toepassing zijn bij
het verblijf in een inrichting. De overgang naar de WIJ leidt op dit
onderdeel dus niet tot een wijziging van de financiële positie van de
jongeren die afhankelijk worden van een inkomensvoorziening.NormenIn Hoofdstuk 4 van de WIJ (‘Recht op inkomensondersteuning’) zijn de normen
vastgelegd die gelden voor de verschillende leefsituaties (artikelen 26 t/m
29 WIJ). Voor personen van 21 jaar tot en met 27 jaar bestaat een drietal
basisnormen (artikelen 26, 27 en 28 WIJ), te weten:
gehuwden: 100% van het wettelijk minimumloon (= de
gehuwdennorm)
alleenstaande ouders: 70% van de gehuwdennorm
alleenstaanden: 50% van de gehuwdennorm
Voor jongeren in de leeftijd van 18 tot 21 jaar geldt de huidige
WWB-normering, die is afgestemd op de kinderbijslag (artikelen 26, sub a en
27, sub a, WIJ). Deze normen kunnen eventueel worden aangevuld met
bijzondere bijstand, voor zover de middelen van de ouders niet toereikend
zijn dan wel de onderhoudsplicht van de ouders niet te gelde gemaakt kan
worden. Artikel 12 WWB blijft voor deze groep onverkort van toepassing. Voor jongeren waarvan één van de partners zich in de leeftijdsgroep 18 tot
21 jaar bevindt en de ander in de groep 21 tot 27 jaar, gelden eveneens
identieke normen als thans in de WWB voor partners in de leeftijd van 21 tot
65 jaar.Toeslagen en verlagingenVoor jongeren in de leeftijd van 21 tot 27 jaar geldt dat de normen verhoogd
en/of verlaagd kunnen worden onder dezelfde voorwaarden als thans in de WWB
is vastgelegd. Kort gezegd betreft het de verplichting om de norm voor
alleenstaanden en alleenstaande ouders te verhogen met een toeslag als deze
een woning bewonen zonder medebewoner. Omdat de kosten van het bestaan dan
niet gedeeld kunnen worden met een ander bedraagt de toeslag het maximale
bedrag, zijnde 20% van de norm voor gehuwden in die leeftijdscategorie.
Kunnen de bestaanskosten wel met een ander gedeeld worden dan kan de toeslag
worden verlaagd. De bevoegdheid om de uitkering te verlagen bij medebewoning geldt ook voor
de norm voor gehuwden. Voorts kan de norm of toeslag worden verlaagd als de
woonsituatie, los van medebewoning, lagere bestaanskosten met zich
meebrengt. Daarnaast is verlaging van de norm of toeslag mogelijk als de
jongere een schoolverlater is. Ten slotte kan het college bij een 21- of
22-jarige alleenstaande de toeslag verlagen om de uitkering in de pas te
laten lopen met het wettelijk minimumjeugdloon. De laatstgenoemde
verlagingen kunnen niet in combinatie met elkaar worden toegepast. Binnen de
gestelde randvoorwaarden staat het de gemeenten in beginsel vrij om eigen
beleid te voeren over de hoogte van de toeslagen en verlagingen. Er bestaat
geen wettelijke verplichting om de norm en/of toeslag te verlagen. Ook voor gehuwde jongeren waarvan één van de partners in de leeftijdsgroep
van 18 tot 21 jaar en de ander in de leeftijd van 21 tot 27 jaar zit, geldt
dat de norm verlaagd kan worden. De WIJ sluit dit, evenmin als de WWB, niet
uit. Dit geldt evenzeer voor het geval beide partners in de leeftijdsgroep
18 tot 21 jaar zitten. Ook de voor hen geldende norm kan verlaagd worden.
Niettemin wordt dit niet opportuun geacht. De normen voor deze categorie
jongeren zijn immers al lager vastgesteld, vanwege de (vaak theoretische)
onderhoudsplicht van ouders. Het verder verlagen van deze normen kan er
spoedig toe leiden dat deze jongeren onder het bestaansminimum terechtkomen.
Bovendien maakt categoriale verlaging op deze groep jongeren de toch al
behoorlijk complexe normensystematiek nog ingewikkelder.Gehuwde jongeren van 21 tot 27 jaar met niet-rechthebbende
partner Voor jongeren van 21 tot 27 jaar met een partner van 27 jaar of ouder, geldt
dat de norm gelijk is aan de norm die voor een alleenstaande of
alleenstaande ouder geldt (artikel 28, eerste lid, sub e, resp. 28, tweede
lid, sub e, WIJ). Personen van 27 jaar of ouder komen immers niet in
aanmerking voor een inkomensvoorziening in het kader van de WIJ. De norm
alleenstaande of alleenstaande ouder geldt ook als de andere partner om
andere redenen (bijv. in geval van detentie) geen recht heeft op een
inkomensvoorziening (artikel 28, derde lid, WIJ). De mogelijkheid om de norm
voor een alleenstaande (ouder) te verhogen met een toeslag is in de WIJ
evenwel beperkt tot de jongere die feitelijk
alleenstaande (ouder) is (artikel 30, eerste lid, in
verbinding met 26, sub b en 27, sub b, WIJ). Naar de letter bestaat dus voor
de gehuwde met niet-rechthebbende partner geen recht op toeslag. Niettemin mag, gegeven de wens van de wetgever om e.e.a. zoveel mogelijk
conform de WWB te regelen en met een beroep op de jurisprudentie die gevormd
is onder de WWB en Algemene bijstandswet (Abw), worden aangenomen dat ook
gehuwde jongeren die voor de normering worden gelijkgesteld met een
alleenstaande (ouder), onder omstandigheden recht kunnen hebben op een
toeslag, mede gelet op het individualiseringsbeginsel, dat binnen de WIJ ook
een rol speelt op het punt van normen, toeslagen en verlagingen (artikel 35,
vierde lid, WIJ; zie m.b.t. de bijstand bijvoorbeeld CRvB 12 december 1995,
JABW 1996/40). Heeft de niet-rechthebbende partner geen of een zeer laag inkomen en is geen
sprake van medebewoning, dan zal de toeslag, naar analogie van de WWB, in
beginsel zelfs 20% van de gehuwdennorm moeten bedragen (CRvB 4 maart 2003,
LJN: AF6326). Als de niet-rechthebbende partner een WWB-uitkering ontvangt, is er geen
aanleiding om een toeslag te verstrekken. Dat geldt evenzeer voor de
bijstandsgerechtigde partner. Beiden kunnen immers nimmer een uitkering
ontvangen die tezamen meer bedraagt dan 100% van de bijstandsnorm voor
gehuwden. Omdat beide partners dan aanspraak hebben op de norm die voor een
alleenstaande geldt, betekent dit tegelijkertijd dat een verlaging in
verband met medebewoning formeel gezien niet mogelijk is, omdat deze beperkt
is tot de gehuwdennorm (als bedoeld in artikel 28, eerste/tweede lid
onderdeel d WIJ). In voorkomende gevallen is het in dat geval mogelijk met
toepassing van artikel 18, eerste lid, WWB de bijstandsnorm van de
bijstandsgerechtigde partner te verlagen. Voor de situatie dat beide partners ten laste komende kinderen hebben, is
een specifieke regeling getroffen. Dan geldt voor de jongere partner de
gehuwdennorm die bij zijn leeftijd past (artikel 28,
vierde lid, WIJ). Omdat daar expliciet over gehuwdennorm wordt gesproken, is
verlaging van die norm wegens medebewoning, wel mogelijk. De algemene
bijstand die de bijstandsgerechtigde partner ontvangt, moet vervolgens
daarop in mindering worden gebracht.Berekening toepasselijke uitkeringIn de WIJ is evenmin als in de WWB voorgeschreven, dat in gevallen waarin
zowel de toeslag als de norm verlaagd kunnen worden, de verlaging met
voorrang op de toeslag dient plaats te vinden. Het bij voorrang toepassen
van de verlaging op de toeslag blijft ook in de WIJ de aangewezen volgorde.
In de praktijk leidt dit overigens alleen bij de combinatie verlaging wegens
woonsituatie en leeftijdsverlaging (een andere verlaging is niet mogelijk in
combinatie met de leeftijdsverlaging) tot verschillende uitkomsten.
Bovenstaande in acht nemend kan de hoogte van de normuitkering voor jongeren
als volgt worden berekend:
Norm;
Optellen toeslag (alleen bij alleenstaanden en alleenstaande
ouders)
OF
Korten met verlaging wegens het delen van een woning met anderen
(alleen bij gehuwden)
Korten met verlaging wegens woonsituatie;
Korten met verlaging schoolverlater
OF4b.Korten met verlaging voor 21- en 22-jarige alleenstaanden op (het restant
van) de toeslag.De verlagingen onder stap 4a en 4b mogen nooit gelijktijdig worden
toegepast. De Toeslagenverordening geeft aan welke verlaging geldt.Leidt de uitkomst tot een lager bedrag aan inkomensvoorziening dan de
gestelde minima in artikel 8 van de Toeslagenverordening, dan moet het
college de inkomensvoorziening vaststellen op de van toepassing zijnde
minimum hoogte volgens dit artikel. ARTIKELGEWIJZE TOELICHTING1BegripsomschrijvingEvenals in de Toeslagenverordening WWB is het begrip ‘gehuwdennorm’
omschreven, omdat het uitkeringsgebouw in de WIJ, inclusief toeslagen en
verlagingen, voor 21- tot 27-jarigen daaraan is gerelateerd. Volstaan is met
een verwijzing naar artikel 28, tweede lid, sub e, WIJ. De daar genoemde
gehuwdennorm is gelijk aan de gehuwdennorm genoemd in artikel 21, sub a,
WWB. Evenmin als in de WWB wordt het begrip ‘woning’ in de WIJ omschreven. Gelet
op de analogie met de WWB mag aangenomen worden dat daarmee hetzelfde begrip
is bedoeld als in de WWB, te weten het begrip ‘woning’, bedoeld in de Wet op
de huurtoeslag, “een gebouwde onroerende zaak voor zover deze als
zelfstandige woonruimte, onvrije etage dan wel andere onzelfstandige
woonruimte is verhuurd, alsmede de onroerende aanhorigheden”. Het begrip ‘woonkosten’ is nader gedefinieerd, omdat dit van belang is voor
de toepassing van artikel 5 (verlaging woonsituatie). Aangesloten is bij de
begripsomschrijving die voorheen onder de vigeur van de Algemene
Bijstandswet in het Besluit landelijke normering (tot 1996) was opgenomen. Omdat een woning ook een woonwagen of woonschip kan zijn, is tevens verwezen
naar artikel 3, zesde lid WWB, waarin deze woonruimtes met een woning worden
gelijkgesteld. Een persoon is verzorgingsbehoevende als de jongere aannemelijk kan maken
dat deze persoon zonder de verzorging zou zijn aangewezen op opname in een
instelling ter verzorging of verpleging. Er moet een duidelijke indicatie
zijn op grond waarvan de verzorgingsbehoevendheid kan worden aangenomen. De
verzorgende is degene die de verzorgingsbehoevende verzorgt. Hij neemt
bepaalde taken van de verzorging op zich, die anders zou zijn gegeven in een
instelling ter verzorging of verpleging.Begrippen die in deze verordening worden gebruikt en niet nader zijn
omschreven hebben dezelfde betekenis als in de WIJ. Zo wordt in deze
verordening meerdere malen het begrip ‘jongere’ gebruikt. Artikel 2, eerste
lid, WIJ omschrijft dit begrip. Onder jongere wordt verstaan: een hier te
lande woonachtige Nederlander (of daarmee gelijkgestelde vreemdeling) 16
jaar of ouder doch jonger dan 27 jaar. Voor de toepassing van deze
verordening wordt onder jongeren echter verstaan de jongeren in de leeftijd
van 21 jaar of ouder maar jonger dan 27 jaar (zie ook artikel 2). 2CategorieDe regels van deze verordening zijn van toepassing voor de jongeren van 21
jaar doch jonger dan 27 jaar. Een samenloop van de inkomensvoorziening WIJ
en algemene bijstand WWB is mogelijk als de jongere een partner heeft die 27
jaar of ouder is. In zo’n situatie worden beiden aangemerkt als
alleenstaande of één van hen als alleenstaande en de ander als alleenstaande
ouder. Als er geen ten laste komende kinderen zijn is voor beiden de norm
voor een alleenstaande van toepassing. Omdat de norm alleenstaanden 50% van het wettelijk minimumloon is,
garanderen beide normen samen het normbedrag voor een gezin. In die situatie
is daarom geen ruimte voor het verstrekken van een toeslag. Dat zou over en
weer leiden tot verlaging van de uitkering door de toets of de gezamenlijke
middelen uitkomen boven de gehuwdennorm (artikel 36, vijfde lid WIJ en 32,
derde lid WWB). Als er ten laste komende kinderen zijn wordt de norm van de WIJ ontleend
aan de gehuwdennorm (zie daarvoor artikel 28, vierde lid, WIJ). Het ligt
voor de hand dat de partner de alleenstaande oudernorm WWB krijgt. Ook in
dit geval heeft het weinig zin om aan die partner een toeslag te verlenen,
want de algemene bijstand van die partner wordt in mindering gebracht op de
WIJ-norm voor een gezin. Onder een gehuwde wordt ook verstaan een ongehuwd samenwonende. 3ToeslagenOp grond van artikel 35, tweede lid, sub a, WIJ is de gemeenteraad verplicht
om te bepalen dat de toeslag 20% van de gehuwdennorm bedraagt voor de
alleenstaande of alleenstaande ouder in wiens woning geen ander zijn
hoofdverblijf heeft (onverminderd de mogelijkheid tot verlaging van norm of
toeslag op andere gronden). Dit is vastgelegd in artikel 3 lid 1 van deze
verordening. Ingeval in de woning een ander zijn hoofdverblijf heeft, wordt verondersteld
dat er noodzakelijke kosten van het bestaan gedeeld kunnen worden
(bijvoorbeeld huur en stookkosten). Zolang er geen sprake is van een
gezamenlijke huishouding moet er echter van worden uitgegaan dat niet alle
kosten gedeeld kunnen worden. Een toeslag blijft op zijn plaats. Evenals in de Toeslagenverordening WWB is in deze verordening als
uitgangspunt gekozen voor de forfaitaire variant voor het vaststellen van de
hoogte van de toeslag. Forfaitair betekent dat niet de werkelijke
bestaanskosten en de mate waarin deze in concreto gedeeld worden bepalend
zijn voor de hoogte van de toeslag maar de enkele veronderstelling dat het
delen van kosten mogelijk is. In de jurisprudentie is de forfaitaire variant
algemeen aanvaard (zie bijvoorbeeld CRvB 10 juli 2008, LJN: BD3700). In de
Toeslagenverordening is daarom gekozen voor een toeslag van 10% van de
gehuwdennorm in het geval één ander in dezelfde woning zijn hoofdverblijf
heeft. Als nog een ander zijn hoofdverblijf in de woning heeft dan kunnen de
kosten nog meer gedeeld worden. Een kamerbewoner die een reële huurprijs betaalt, kan de woonkosten niet
delen en wordt niet als kostendeler beschouwd. De huurprijs van de kamer
moet dan tenminste ter hoogte zijn van het bedrag als bedoeld in artikel 17
lid 2 Wet op de huurtoeslag.De kostganger kan in aanmerking komen voor een toeslag als er sprake is van
een commerciële verhouding tussen de kostganger en de hospita. Zorgbehoevenden en verzorgenden, tussen wie een eerste- of tweedegraads
bloedverwantschap bestaat, worden eveneens niet aangemerkt als degenen in
wiens woning een ander zijn hoofdverblijf heeft. Het is niet wenselijk om de
jongere vanwege diens zorgtaken of zorgbehoevendheid te confronteren met een
lagere toeslag. Dit sluit aan bij de huidige uitvoeringspraktijk van de
WWB.De gemeente Alkmaar is centrumgemeente waar het gaat om het toekennen van
een inkomensvoorziening aan jongere dak- of thuislozen. Het beleid van de
gemeente Alkmaar is geldend voor jongeren uit de regio Noord-Kennemerland,
die dak- of thuisloos zijn. Een jongere dak- of thuisloze ontvangt als
gevolg van het ontbreken van woonkosten geen toeslag.4Verlaging gehuwdenWanneer in de woning van de jongere een ander zijn hoofdverblijf heeft, dan
wordt er vanuit gegaan dat bepaalde kosten gedeeld kunnen worden
(bijvoorbeeld huur en stookkosten). Het is niet van belang of de kosten
daadwerkelijk gedeeld kunnen worden. Dat is een verantwoordelijkheid van de
jongere zelf.Gekozen is, net als bij de alleenstaanden en alleenstaande ouders, voor een
verlaging van 10% van de gehuwdennorm, als één ander in de woning zijn
hoofdverblijf heeft. Indien meer dan één ander zijn hoofdverblijf heeft in
de woning is de verlaging 20%.De inhoud van het tweede lid is overeenkomstig die van artikel 3, lid
3.5Verlaging woonsituatieHet college van burgemeester en wethouders verlaagt de norm of de toeslag
(verder) op grond van artikel 32 van de wet als de jongere lagere kosten van
bestaan heeft door zijn woonsituatie. Als aan een door de jongere bewoonde woning geen woonkosten zijn verbonden
verlaagt het college van burgemeester en wethouders de norm met 20% van de
gehuwdennorm. Onder de woonkosten van een huurwoning wordt verstaan de op de
aanvangsdatum van het lopende tijdvak huurtoeslag geldende huurprijs per
maand. Indien een eigen woning wordt bewoond wordt onder de woonkosten het
volgende verstaan: de tot een bedrag per maand omgerekende som van de ten
behoeve van de financiering van de woning verschuldigde hypotheekrente en de
in verband met het in eigendom hebben van de woning te betalen zakelijke
lasten. Dat zijn de rioolrechten, het eigenaarsaandeel van de
onroerende-zaakbelasting, de brandverzekering, de opstalverzekering en het
eigenaarsaandeel van de waterschapslasten.6Norm schoolverlatersVoor de duur van maximaal zes maanden na de beëindiging van onderwijs of
beroepsopleiding waarvoor aanspraak bestond op studiefinanciering of een
tegemoetkoming op grond van de Wtos, verlagen burgemeester en wethouders de
norm voor een schoolverlater.De jongere stemde tijdens de studieperiode de bestedingen af op zijn
doorgaans beperkte inkomen (veelal uit studiefinanciering). Als hij zijn
studie beëindigt, nemen zijn noodzakelijke kosten van bestaan niet
onmiddellijk toe. Om deze reden wordt de norm voor schoolverlaters afgestemd
op de hoogte van het tijdens de studie genoten inkomen. De invloed van
inkomsten bijvoorbeeld uit arbeid of stagevergoeding tijdens de studie
speelt hierbij geen rol. Er wordt daarbij geen onderscheid gemaakt naar een (voormalig) uit- of
thuiswonende student. Opmerking verdient nog dat bij gehuwden die beiden
schoolverlater zijn, de verlaging niet verdubbeld wordt. Deze blijft dan
20%. Wel wordt de periode waarover de verlaging wordt toegepast verlengd als
beide partners na elkaar schoolverlater worden. Wordt naast de schoolverlatersverlaging ook een verlaging toegepast i.v.m.
medebewoning dan kan dit spoedig tot gevolg hebben dat de totale verlaging
te groot is en aanpassing behoeft, gelet op het individualiseringsbeginsel.
Dat kan afgeleid worden uit CRvB 12 mei 2009, LJN: B15349. Als de
schoolverlater voor beëindiging van de studie studiefinanciering WSF 2000
ontving naar de norm van uitwonende student dan moet de inkomensvoorziening
minimaal op die norm worden vastgesteld7Verlaging toeslag alleenstaanden van 21 en 22 jaarArtikel 34 WIJ geeft het college de bevoegdheid om een verlaging toe te
passen indien het van oordeel is, dat gezien de hoogte van het minimum
jeugdloon er een drempel zou kunnen zijn om werk te aanvaarden. Aangezien
het minimum jeugdloon voor een 21-jarige lager is dan dat voor een 22-jarige
ligt het voor de hand om voor een 21-jarige een grotere verlaging toe te
passen dan voor een 22-jarige.In het tweede lid wordt geregeld, dat – in overeenstemming met het bepaalde
in artikel 34 WIJ – de verlaging voor een 21- of 22-jarige alleen kan
plaatsvinden op de toeslag van artikel 33 WIJ.In het derde lid wordt uitvoering gegeven aan de verplichting van artikel
35, tweede lid, sub b, WIJ om in de verordening vast te stellen dat de
schoolverlaters verlaging niet gelijktijdig kan worden toegepast met de
verlaging voor 21- en 22-jarigen. Voor het met voorrang toepassen van de
schoolverlaters verlaging is gekozen, omdat een 21- of 22-jarige
schoolverlater niet beter af is op grond van dit artikel dan een 23-jarige
schoolverlater op grond van artikel 6 van de Toeslagenverordening.8Anti-cumulatie-bepalingDe verschillende verlagingen in de Toeslagenverordening zien toe op
verschillende omstandigheden bij de jongere en kunnen elk afzonderlijk als
redelijk worden aangemerkt. Zonder dit artikel zou dat echter kunnen
betekenen, dat het college de inkomensvoorziening vanwege deze samenloop
dermate laag zou moeten vaststellen, dat er feitelijk geen sprake meer zou
zijn van een toereikende uitkering. In voorkomende gevallen zou het college
op grond van artikel 35, vierde lid, WIJ de inkomensvoorziening hoger moeten
vaststellen. Daarom is er voor gekozen om reeds in de Toeslagenverordening
een absoluut minimumbedrag vast te leggen, waarop het
college de norm (inclusief eventuele toeslag en verlagingen) tenminste moet
vaststellen. Dat laat onverlet dat in concrete omstandigheden het bij
samenloop ook denkbaar is dat de norm hoger moet worden vastgesteld. Zie
bijv. de hierboven beschreven jurisprudentie t.a.v. de samenloop van een
verlaging i.v.m. medebewoning en het ontbreken van woonkosten (CRvB 27 mei
2008, LJN: 2698) en de samenloop van een schoolverlatersverlaging en een
verlaging i.v.m. medebewoning (CRvB 12 mei 2009, LJN: BI5349). Het individualiseringsbeginsel kan dus met zich meebrengen dat bij samenloop
ook bij een resterende norm die boven de in dit artikel genoemde percentages
ligt, al aanleiding is om tot verhoging daarvan over te gaan, gelet op alle
omstandigheden van de jongere.Aan de verplichting van artikel 35, tweede lid, sub b, WIJ, t.w. dat in de
Toeslagenverordening wordt vastgelegd dat de schoolverlatersverlaging
(artikel 33 WIJ) en de leeftijdsverlaging (artikel 34 WIJ) niet gelijktijdig
mogen worden toegepast, wordt reeds voldaan door de formulering van artikel
7 van de Toeslagenverordening.9Dit artikel spreekt voor zich.10Dit artikel spreekt voor zich.11Dit artikel spreekt voor zich.12Dit artikel spreekt voor zich.WIJZIGINGENOVERZICHT toeslagenverordening WIJ
Toeslagenverordening WIJHuidige artikelen in de
verordeningwijzigingenNieuwe artikelen in de aangepaste
verordeningArtikel 3. Toeslagen1.De toeslag bedoeld in artikel 30, eerste lid, juncto
artikel 35 tweede lid sub a van de WIJ bedraagt 20% van de
gehuwdennorm voor de jongere in wiens woning geen ander zijn
hoofdverblijf heeft en die daarom de noodzakelijke kosten
van het bestaan niet kan delen.2.De toeslag bedoeld in artikel 30, eerste lid, van de WIJ
bedraagt 10% van de gehuwdennorm voor de jongere die met één
of meer anderen zijn hoofdverblijf in dezelfde woning heeft
en die daarom de noodzakelijke kosten van het bestaan kan
delen.3.Voor de toepassing van dit artikel worden
verzorgingsbehoevenden en verzorgenden, tussen wie een
eerste- of tweedegraads bloedverwantschap bestaat, niet in
aanmerking genomen als een ander die in dezelfde woning zijn
hoofdverblijf heeft. 4.Een dak- of thuisloze heeft geen recht op een
toeslag.In januari 2011 is de toeslagenverordening vastgesteld.
Hierdoor is een verschil ontstaan tussen klanten met een
WWB- en klanten met een WIJ-uitkering. Dit verschil komt tot
uiting als een belanghebbende met meer dan één ander zijn
hoofdverblijf heeft in de woning. In dat geval kunnen
noodzakelijke kosten met meer dan één ander worden gedeeld,
en is het gerechtvaardigd dit tot uiting te laten komen in
de hoogte van de toeslag. Bovendien is het (oude) lid 4 verwijderd omdat dit niet van
toepassing is; dak- en thuislozen vallen onder de
centrumgemeente Alkmaar.Artikel 3. Toeslagen1.De toeslag bedoeld in artikel 30, eerste lid, juncto
artikel 35 tweede lid sub a van de WIJ bedraagt 20% van de
gehuwdennorm voor de jongere in wiens woning geen ander zijn
hoofdverblijf heeft en die daarom de noodzakelijke kosten
van het bestaan niet kan delen.2.De toeslag bedoeld in artikel 30, eerste lid, van de WIJ
bedraagt 10% van de gehuwdennorm voor de jongere die met één
ander zijn hoofdverblijf in dezelfde woning heeft en die
daarom de noodzakelijke kosten van het bestaan kan
delen.3.De toeslag bedoeld in artikel 30, eerste lid, van de WIJ
bedraagt 0% van de gehuwdennorm voor de jongere die met twee
of meer personen zijn hoofdverblijf in dezelfde woning heeft
en die daarom de noodzakelijke kosten van het bestaan kan
delen.4.Voor de toepassing van dit artikel worden
verzorgingsbehoevenden en verzorgenden, tussen wie een
eerste- of tweedegraads bloedverwantschap bestaat, niet in
aanmerking genomen als een ander die in dezelfde woning zijn
hoofdverblijf heeft. Artikel 4. Verlaging gehuwden1.De verlaging bedoeld in artikel 31 van de WIJ bedraagt 10%
van de gehuwdennorm voor gehuwden die met één of meer
anderen hun hoofdverblijf in dezelfde woning hebben en die
daarom de noodzakelijke kosten van het bestaan kunnen
delen.2.Het derde lid van artikel 3 van deze verordening is van
overeenkomstige toepassing.Conform de wijziging van artikel drie wordt ook dit artikel
gewijzigd. Artikel 4. Verlaging gehuwden1.De verlaging bedoeld in artikel 31 van de WIJ bedraagt 10%
van de gehuwdennorm voor gehuwden die met één ander hun
hoofdverblijf in dezelfde woning hebben en die daarom de
noodzakelijke kosten van het bestaan kunnen delen.2.De verlaging bedoeld in artikel 31 van de WIJ bedraagt 20%
van de gehuwdennorm voor gehuwden die met twee of meer
anderen hun hoofdverblijf in dezelfde woning hebben en die
daarom de noodzakelijke kosten van het bestaan kunnen
delen.3.Het vierde lid van artikel 3 van deze verordening is van
overeenkomstige toepassing.