CVDR112110_1Legesverordening 2011nlregelingZandvoort2017-10-18ZandvoortZandvoortse Courant Legesverordening 2011Artikel 216 GemeentewetArtikel 229 eerste lid aanhef en onderdeel b Gemeentewetgemeenteraadbestuur en recht2010-11-09De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2011-01-012012-01-01Onbekend2010/09/001429Vervangt de ''Legesverordening 2010-2''Legesverordening 2011Vastgesteld door de gemeenteraad van Zandvoort : d.d. 09 november 2010 Gepubliceerd in de Zandvoortse Courant : d.d. 16 december 2010 Inwerkingtreding : d.d. 01 januari 2011 Registratienr: Z2010-005786 / 2010/09/001429 Gemeente Zandvoort1 DE VERORDENING De raad van de gemeente Zandvoort: gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 28
september 2010, nr. 2010/09/1280; gelet op artikel 216 en 229, eerste lid, aanhef en onderdeel b, van de
Gemeentewet; besluit de volgende verordening, inclusief toelichting, vast te stellen: Legesverordening 2011. Deze verordening verstaat onder: a. ‘college’: het college van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Zandvoort; b. ‘raad’: de gemeenteraad van Zandvoort. c. ‘dag’: de periode van 00.00 uur tot 24.00 uur, waarbij een gedeelte
van een dag als een hele dag wordt aangemerkt; d. ‘week’: een aaneengesloten periode van zeven dagen; e.‘maand’: het tijdvak dat loopt van ne dag in een kalendermaand tot en
met de (n-1)e dag in de volgende kalendermaand; f. ‘jaar’: het tijdvak dat loopt van de ne dag in een kalenderjaar tot
en met de (n-1)e dag in het volgende kalenderjaar; g. ‘kalenderjaar’: de periode van 1 januari tot en met 31 december. h. ‘ambtenaar belast met de heffing’: de gemeenteambtenaar die door het college is aangewezen als ambtenaar belast met de heffing van de gemeentelijke belastingen. Onder de naam ‘leges’ worden rechten geheven voor het genot van door of vanwege het gemeentebestuur verstrekte diensten, genoemd in deze
verordening en de daarbij behorende tarieventabel. Belastingplichtig is de aanvrager van de dienst dan wel degene ten
behoeve van wie de dienst is verleend. Leges worden niet geheven voor: a. diensten waarvan de kosten krachtens afdeling 6.4 van de Wet
ruimtelijke ordening (grondexploitatie) zijn of worden verhaald; b. diensten met betrekking tot een aanvraag tot verlening of gehele of gedeeltelijke intrekking van een omgevingsvergunning of wijziging
vanvoorschriften van een omgevingsvergunning, voor zover die aanvraag betrekking heeft op een activiteit met betrekking tot een inrichting als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder e, van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht; c. het in behandeling nemen van aanvragen van verklaringen omtrent inkomen en vermogen; d. nasporingen verricht c.q. stukken afgegeven in het persoonlijk belang
van hen die onvermogend zijn; e. attestatie de vita ten dienste van de uitbetaling van pensioenen,
lijfrenten en andere periodieke uitkeringen; f. vergunningen voor muziek-en/of zanguitvoeringen, welke op de openbare weg, het strand daaronder begrepen, worden gegeven anders dan ter uitoefening van een beroep; g. vergunningen, verleend aan maatschappelijke instellingen of
natuurlijke personen die zonder winstbejag een liefdadig, sociaal-cultureel of maatschappelijk doel nastreven en die een activiteit organiseren welke
zich verhoudt tot de doelstelling van die instelling dan wel personen. Betreffende instellingen dienen grotendeels of geheel te bestaan uit
leden, ingezetenen van de gemeente Zandvoort, resp. de personen dienen ingezetenen van de gemeente Zandvoort te zijn. De te organiseren activiteit dient geheel in handen van vrijwilligers te zijn; h. de stukken en legalisaties van handtekeningen op stukken betreffende militaire zaken; i. het in behandeling nemen van een aanvraag tot het verkrijgen van een vergunning tot het organiseren van een buurtfeest op grond van artikel 2.1.4.1, eerste lid sub c van de APV. 1. De leges worden geheven naar de maatstaven en tarieven, opgenomen in
de bij deze verordening behorende tarieventabel. 2. Voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot het nemen van een projectuitvoeringsbesluit als bedoeld in artikel 2.10 van de Crisis-en
herstelwet bedraagt het tarief de som van de bedragen die op grond van
deze verordening verschuldigd zouden zijn voor het in behandeling nemen
van een aanvraag tot het verkrijgen van een vergunning, ontheffing,
vrijstelling of enig ander besluit in het kader van de ontwikkeling en
verwezenlijking van het project, voor zover het
projectuitvoeringsbesluit strekt ter vervanging van deze besluiten,
zoals bedoeld in artikel 2.10, derde lid, van de Crisis-en herstelwet 3. Voor de berekening van de leges wordt een gedeelte van een in de tarieventabel genoemde eenheid als een volle eenheid aangemerkt. De leges worden geheven door middel van een mondelinge dan wel een gedagtekende schriftelijke kennisgeving, waaronder mede wordt begrepen
een stempelafdruk, zegel, nota of andere schriftuur. Het gevorderde
bedrag wordt mondeling, dan wel door toezending of uitreiking van de
schriftelijke kennisgeving aan de belastingschuldige bekendgemaakt.
1. In afwijking van artikel 9, eerste lid, van de Invorderingswet 1990
moeten de leges worden betaald ingeval de kennisgeving als bedoeld in
artikel 6: a. mondeling wordt gedaan, op het moment van het doen van de
kennisgeving; b. schriftelijk wordt gedaan, op het moment van uitreiken van de
kennisgeving, dan wel in geval van toezending daarvan, binnen 14 dagen
na de dagtekening van de kennisgeving. 2. De Algemene termijnenwet is niet van toepassing op de in het eerste
lid gestelde termijnen. Bij de invordering van de leges wordt geen kwijtschelding verleend.
1. Gehele of gedeeltelijke vermindering of teruggaaf van leges voor een
in de bij deze verordening behorende tarieventabel omschreven dienst
wordt verleend overeenkomstig een met betrekking tot die dienst in die
tarieventabel opgenomen bepaling. 2. Voor de toepassing van artikel 28, vierde lid, van de Invorderingswet
1990 wordt de teruggaaf van leges, bedoeld in het eerste lid, aangemerkt
als een vermindering van de belastingaanslag. n.v.t. Het college van burgemeester en wethouders kan nadere regels geven met betrekking tot de heffing en de invordering van de leges. De ‘ambtenaar belast met de heffing’ is belast met de uitvoering van
deze verordening. a. De 'Legesverordening 2010-2 vastgesteld bij raadsbesluit van 7
september 2010 wordt ingetrokken met ingang van de in het tweede lid
genoemde datum van inwerkingtreding, met dien verstande dat zij van
toepassing blijft op de belastbare feiten die zich voor die datum hebben
voorgedaan. b. Deze verordening treedt in werking met ingang van 1 januari 2011. c. De datum van ingang van de heffing is 1 januari 2011. d. Deze verordening kan worden aangehaald als 'Legesverordening 2011'.
Aldus vastgesteld in de openbare raadsvergadering van 9 november 2010. De griffier, De voorzitter, TARIEVENTABEL, BEHORENDE BIJ DE LEGESVERORDENING 2011 1.1.1 Het tarief bedraagt voor de voltrekking van een huwelijk of
registratie van een partnerschap op het raadhuis op: 1.1.1.1 Maandag t/m vrijdag van 9.00 uur tot 12.00 uur en om 14.00 uur en
15.00 uur € 372,50 Op maandag om 9:00 uur en 9:30 uur wordt de mogelijkheid geboden voor het
kosteloos voltrekken van huwelijken/geregistreerd partnerschappen op het
Raadhuis. 1.1.1.2 Zaterdag om 14.00 uur en 15.00 uur € 913,10 1.1.1.3 1e Zondag van de maand om 14.00 uur en 15.00 uur € 1.218,60 1.1.2 Het tarief bedraagt voor de voltrekking van een huwelijk of
registratie van een partnerschap op een locatie buiten het raadhuis op: 1.1.2.1 Maandag t/m vrijdag van 9.00 uur tot en met 22.00 uur € 470,60 1.1.2.2 Zaterdag van 9.00 uur tot en met 22.00 uur € 996,70 1.1.2.3 Zondag van 9.00 uur tot en met 22.00 uur € 1.209,40 1.1.3 Het tarief bedraagt voor het omzetten van een geregistreerd
partnerschap in een huwelijk indien daarbij niet gebruik gemaakt wordt van
de trouwzaal of een andere door de gemeente hiertoe aangewezen ruimte op
afspraak zonder getuigen, zonder toespraak en alleen de betrokken partijen
voor de ambtenaar van de burgerlijke stand verschijnen: 1.1.3.1 alle weekdagen en openingsuren € 35,70 1.1.3.2 n.v.t. 1.1.4 Het tarief bedraagt voor de voltrekking van een huwelijk of
registratie van een partnerschap in een bijzonder huis op grond van artikel
54, Boek 1, van het Burgerlijk Wetboek de onder 1.1.1.1. tot en met 1.1.2.3
genoemde tarieven, verhoogd met 10,00% 1.1.5 Ter zake van het door middel van een ceremonie omzetten van een
geregistreerd partnerschap in een huwelijk zijn de tarieven zoals bepaald in
artikel 1.1.1.1 tot en met 1.1.2.3 en 1.1.4 en 1.1.6 tot en met 1.1.13.5 van
overeenkomstige toepassing.1.1.6 Het tarief bedraagt voor het verstrekken van: 1.1.6.1 een trouwboekje of partnerschapboekje in een normale uitvoering €
13,20 1.1.6.2 een trouwboekje of partnerschapboekje in een luxe uitvoering n.v.t. 1.1.7 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
het verstrekken van een lijst waarop zijn vermeld: 1.1.7.1 alle op één dag, in één week of in één maand geborenen en
overledenen, voor zover voor plaatsing op die lijst toestemming is verleend,
voor elk op die lijst vermelde aangifte n.v.t. 1.1.7.2 alle op één dag, in één week of in één maand ondertrouwde en
getrouwde paren of geregistreerde partners, als voor plaatsing op die lijst
toestemming is verleend, voor elk op die lijst vermeld paar n.v.t. 1.1.8 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
het afsluiten van een abonnement op het verstrekken van lijsten als in
1.1.7.1 en 1.1.7.2 bedoeld: n.v.t. 1.1.8.1 voor de periode van een maand n.v.t. 1.1.8.2 voor de periode van drie maanden n.v.t. 1.1.8.3 voor de periode van zes maanden n.v.t. 1.1.8.4 voor de periode van een jaar n.v.t. 1.1.9 Het tarief bedraagt voor het doen van naspeuringen in de registers van
de burgerlijke stand, voor ieder daaraan besteed kwartier € 11,70 1.1.10 Voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot het verstrekken
van een stuk als bedoeld in artikel 2 van de Wet rechten burgerlijke stand
geldt het tarief zoals dat is opgenomen in het Legesbesluit akten
burgerlijke stand. 1.1.11 Het tarief bedraagt voor het van gemeentewege beschikbaar stellen van
getuigen, per getuige € 17,30 1.1.12 Het tarief bedraagt voor het benoemen van een buitengewoon ambtenaar
van de burgerlijke stand (babs) éénmalig tot babs van de gemeente Zandvoort:
€ 81,10 1.1.12.1 Van maandag tot en met vrijdag en zaterdag en zondag op het
Raadhuis en van maandag tot en met vrijdag op een locatie buiten het
Raadhuis. Artikel vervalt.1.1.12.2 Op zaterdag op een locatie buiten het Raadhuis. Artikel vervalt. 1.1.12.3 Op zondag op een locatie buiten het Raadhuis. Artikel vervalt. 1.1.13 Het tarief bedraagt ter zake van het gekalligrafeerd inschrijven in
het trouwboekje/partnerschapboekje van: 1.1.13.1 De gegevens van de huwelijksvoltrekking cq geregistreerd
partnerschap € 11,80 1.1.13.2 De gegevens van de kerkelijke inzegeningen € 7,00 1.1.13.3 De gegevens van een geboorte € 7,00 1.1.13.4 De gegevens van de getuigen, per getuige € 2,20 1.1.13.5 Het tarief bedraagt voor het annuleren of wijzigen van de
vastgestelde trouwdatum of registratiedatum c.q. tijdstip per opgegeven
wijziging € 20,50 1.1.14 Het tarief bedraagt ter zake van het in behandeling nemen van een
aanvraag tot het verstrekken van een uittreksel uit de gemeentelijke
basisadministratie persoonsgegevens ten dienste van de huwelijks – c.q.
geregistreerd partnerschapaangifte € 12,70 1.2.1 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.2.1.1 tot het verstrekken van een nationaal paspoort, een reisdocument
voor vluchtelingen of een reisdocument voor vreemdelingen € 52,10 1.2.1.2 tot het verstrekken van een nationaal paspoort, een groter aantal
bladzijden bevattende dan een nationaal paspoort als bedoeld in 1.2.1.1
(zakenpaspoort) € 58,20 1.2.1.3 tot het verstrekken van een reisdocument ten behoeve van een persoon
die op grond van de Wet betreffende de positie van Molukkers als Nederlander
wordt behandeld (faciliteitenpaspoort) € 52,10 1.2.1.4 tot het bijschrijven van een kind in een reisdocument als bedoeld in
1.2.1.1, 1.2.1.2 en 1.2.1.3 direct bij de aanvraag van dit nieuwe
reisdocument € 9,20 1.2.1.5 tot het bijschrijven van een kind door middel van een
bijschrijvingsticker in een al uitgegeven reisdocument als bedoeld in
1.2.1.1, 1.2.1.2 en 1.2.1.3 € 21,50 1.2.1.6 tot het aanbrengen van een wijziging anders dan bedoeld in 1.2.1.5
in een reisdocument als bedoeld in 1.2.1.1, 1.2.1.2 en 1.2.1.3 n.v.t. 1.2.1.7 tot het verstrekken van een Nederlandse identiteitskaart (NIK) aan
personen in de leeftijd tot en met dertien jaar € 9,20 1.2.1.8 tot het verstrekken van een Nederlandse identiteitskaart (NIK) aan
personen in de leeftijd van veertien jaar en ouder € 43,85 1.2.2 De tarieven genoemd in de onderdelen 1.2.1.1 tot en met 1.2.1.3
alsmede in 1.2.1.7 en 1.2.1.8 worden bij een spoedlevering vermeerderd met
een bedrag van € 45,00 1.2.3 Het tarief genoemd in 1.2.2 wordt bij een gecombineerde spoedlevering
van een nieuw reisdocument als bedoeld in 1.2.1.1, 1.2.1.2 en 1.2.1.3 en het
bijschrijven van één of meer kinderen als bedoeld in 1.2.1.4, slechts één
keer per reisdocument berekend. 1.2.4 Het tarief genoemd in onderdeel 1.2.1.5 wordt bij een spoedlevering
vermeerderd met een bedrag per bijschrijvingsticker van € 21,40 1.2.5 Het tarief genoemd in onderdeel 1.2.1.1, 1.2.1.2, 1.2.1.3 of 1.2.1.8
wordt bij vermissing en het ontbreken van een geldige legitimatie
vermeerderd met 50,00% 1.3.1 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
het afgeven, vernieuwen of omwisselen van een rijbewijs € 42,90 1.3.2 Het tarief genoemd in onderdeel 1.3.1 wordt bij een spoedlevering
vermeerderd met € 33,50 1.3.3 Het tarief genoemd in onderdeel 1.3.1 wordt bij vermissing en het
ontbreken van een geldige legitimatie vermeerderd met 50,00% 1.4.1 Voor de toepassing van dit hoofdstuk, met uitzondering van de
onderdelen 1.4.3 en 1.4.4, wordt onder één verstrekking verstaan één of meer
gegevens omtrent één persoon waarvoor de gemeentelijke basisadministratie
persoonsgegevens moet worden geraadpleegd. 1.4.2 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.4.2.1 tot het verstrekken van gegevens, per verstrekking € 8,60 1.4.2.2 tot het afsluiten van een abonnement op het verstrekken van gegevens
gedurende de periode van één jaar: 1.4.2.2.1 voor 100 verstrekkingen n.v.t. 1.4.2.2.2 voor 500 verstrekkingen n.v.t. 1.4.2.2.3 voor 1.000 verstrekkingen n.v.t. 1.4.2.2.4 voor 5.000 verstrekkingen n.v.t. 1.4.2.2.5 voor 10.000 verstrekkingen n.v.t. 1.4.2.3 tot het afsluiten van een abonnement op het [wekelijks] verstrekken
van een opgave van verhuizingen binnen de gemeente, vertrekken uit de
gemeente en vestigingen in de gemeente n.v.t. 1.4.3 Voor de toepassing van onderdeel 1.4.4 wordt onder één verstrekking
verstaan één of meer gegevens omtrent één persoon die niet zijn opgenomen in
de gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens. 1.4.4 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.4.4.1 tot het verstrekken van gegevens: per verstrekking € 8,60 1.4.4.2 tot het afsluiten van een abonnement op het verstrekken van gegevens
gedurende de periode van één jaar: 1.4.4.2.1 voor 100 verstrekkingen n.v.t. 1.4.4.2.2 voor 500 verstrekkingen n.v.t. 1.4.4.2.3 voor 1.000 verstrekkingen n.v.t. 1.4.4.2.4 voor 5.000 verstrekkingen n.v.t. 1.4.4.2.5 voor 10.000 verstrekkingen n.v.t. 1.4.5 In afwijking van de voorgaande onderdelen bedraagt het tarief voor het
in behandeling nemen van een aanvraag tot het verstrekken van gegevens als
bedoeld in artikel 10, tweede lid, van het Besluit gemeentelijke
basisadministratie persoonsgegevens n.v.t. 1.4.6 Het tarief bedraagt voor het op verzoek doornemen van de gemeentelijke
basisadministratie, voor ieder daaraan besteed kwartier €11,70 1.5 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
het verstrekken van een inlichting betreffende de registratie van de
aanvrager als kiezer bedoeld in artikel D4 van de Kieswet n.v.t. 1.6.1 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag
voor een bericht als bedoeld in artikel 35 van de Wet bescherming
persoonsgegevens: 1.6.1.1 bij verstrekking op papier, indien het afschrift bestaat uit: 1.6.1.1.1 ten hoogste 100 pagina’s, per pagina n.v.t. met een maximum per
bericht van n.v.t. 1.6.1.1.2 meer dan 100 pagina’s n.v.t. 1.6.1.2 bij verstrekking anders dan op papier n.v.t. 1.6.1.3 dat bestaat uit een afschrift van een, vanwege de aard van de
verwerking, moeilijk toegankelijke gegevensverwerking n.v.t. 1.6.2 Indien voor hetzelfde bericht op grond van de onderdelen 1.6.1.1,
1.6.1.2 en 1.6.1.3 meerdere vergoedingen kunnen worden gevraagd, wordt
slechts de hoogste gevraagd. n.v.t. 1.6.3 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een verzet als
bedoeld in artikel 40 van de Wet bescherming persoonsgegevens n.v.t. 1.7.1 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
het verstrekken van: 1.7.1.1 een afschrift van de gemeentebegroting n.v.t. 1.7.1.2 een afschrift van de gemeenterekening n.v.t. 1.7.1.3 een afschrift van het burgerjaarverslag n.v.t. 1.7.2 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.7.2.1 tot het verstrekken van: 1.7.2.1.1 een afschrift van het verslag van een raadsvergadering, per pagina
n.v.t. 1.7.2.1.2 een afschrift van de stukken behorende bij een raadsvergadering,
per pagina n.v.t. 1.7.2.2 tot het afsluiten van een abonnement voor een kalenderjaar: n.v.t. 1.7.2.2.1 op de verslagen van de raadsvergaderingen n.v.t. 1.7.2.2.2 op de stukken behorende bij de raadsvergaderingen n.v.t. 1.7.3 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.7.3.1 tot het verstrekken van: 1.7.3.1.1 een afschrift van het verslag van een vergadering van een
raadscommissie, per pagina n.v.t. 1.7.3.1.2 een afschrift van de stukken behorende bij een vergadering van een
raadscommissie, per pagina n.v.t. 1.7.3.2 tot het afsluiten van een abonnement voor een kalenderjaar: 1.7.3.2.1 op de verslagen van de vergaderingen van een raadscommissie n.v.t. 1.7.3.2.2 op de stukken behorende bij de vergaderingen van een
raadscommissie n.v.t. 1.7.4 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.7.4.1 tot het verstrekken van het gemeenteblad n.v.t. 1.7.4.2 tot het afsluiten van een abonnement voor een kalenderjaar op het
gemeenteblad n.v.t. 1.7.5 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
het verstrekken van: 1.7.5.1 een afschrift van de ....... verordening n.v.t. 1.7.5.2 enz. n.v.t. 1.8.1 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.8.1.1 tot het verstrekken van een fotokopie of afdruk van een
(bouw)tekening, kaart of een plan, zoals bestemmingsplan,
voorbereidingsbesluit, streekplan, wegenkaart behorende bij de legger
bedoeld in artikel 28 van de Wegenwet, structuurplan of
stadsvernieuwingsplan: 1.8.1.1.1 in formaat A4 of kleiner, per bladzijde € 2,00 1.8.1.1.2 in formaat A3 € 3,90 1.8.1.1.3 in formaat A2 € 7,30 1.8.1.1.4 in formaat A1 € 13,90 1.8.1.1.5 in formaat A0 € 26,501.8.1.1.6 in formaat groter dan A0 € 32,60 1.8.1.2 De tarieven onder 1.8.1.1 zijn gebaseerd op basis van zwart-wit
afdrukken. Indien de afdrukken in kleur vervaardigd worden, worden de
tarieven overeenkomstig 1.8.1.1 verhoogd met 100% 1.8.2. Onder een inlichting in dit hoofdstuk wordt verstaan een of meer
gegevens omtrent een onroerende zaak, een kadastraal perceel of een persoon,
waarvoor de bij de gemeente in gebruik zijnde geografische informatie
systemen moeten worden geraadpleegd. 1.8.2.1 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag
tot het verstrekken van mondelinge inlichtingen uit de geografische
informatie systemen (GIS);: 1.8.2.1.1 voor het verstrekken van één inlichting € 6,60 1.8.2.1.2 voor het verstrekken van meerdere inlichtingen, 1.8.2.1.2.1 voor de eerste inlichting € 6,60 1.8.2.1.2.2 voor elke volgende inlichting € 4,10 1.8.3.1 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot het verstrekken van inlichtingen op papier uit de geografische informatie
systemen (GIS);: 1.8.3.1.1 voor het verstrekken van één inlichting € 10,70 1.8.3.1.2 voor het verstrekken van meerdere inlichtingen, 1.8.3.1.2.1 voor de eerste inlichting € 10,70 1.8.3.1.2.2 voor elke volgende inlichting € 8,10 1.8.4 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
het verstrekken van inlichtingen in digitale vorm uit de geografische
informatie systemen (GIS); 1.8.4.1 Voor digitale gebieden tot en met een hectare € 66,10 1.8.4.2 voor digitale gebieden groter dan een hectare wordt het tarief
berekend als volgt: v(aantal hectare) x EUR 66,10 1.8.5 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
het verstrekken van een voor eensluidend afschrift van of uittreksel uit: 1.8.5.1 de gemeentelijke basisregistratie adressen of de gemeentelijke
basisregistratie gebouwen, bedoeld in artikel 2 van de Wet basisregistraties
adressen en gebouwen de tarieven vermeld onder 1.8.1 t/m 1.8.3.2 vermeerderd
met € 6,60 1.8.5.2 de legger bedoeld in artikel 28 van de Wegenwet de tarieven vermeld
onder 1.8.1. t/m 1.8.3.2 vermeerderd met € 6,60 1.8.5.3 de inschrijving in het register bedoeld in artikel 6, eerste lid,
van de Monumentenwet 1988 de tarieven vermeld onder 1.8.1. t/m 1.8.3.2 vermeerderd
met € 6,60 1.8.5.4 het openbare register van beschermde monumenten bedoeld in artikel
20 van de Monumentenwet 1988 de tarieven vermeld onder 1.8.1. t/m 1.8.3.2
vermeerderd met € 6,60 1.8.5.5 het gemeentelijke beperkingenregister of de gemeentelijke
beperkingenregistratie, bedoeld in artikel 5, eerste lid, van de Wet
kenbaarheid publiekrechtelijke beperkingen, dan wel tot het verstrekken van
een aan die registratie ontleende verklaring, als bedoeld in artikel 9,
eerste lid, onder c, van de Wet kenbaarheid publiekrechtelijke beperkingen
de tarieven vermeld onder 1.8.1. t/m 1.8.3.2 vermeerderd met € 6,60 1.9 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.9.1 tot het verkrijgen van een verklaring omtrent het gedrag € 30,05 1.9.2 tot het verkrijgen van een attestatie de vita € 6,60 1.9.3 tot het verkrijgen van een legalisatie van een handtekening € 8,50
1.10.1 Het tarief bedraagt voor het op verzoek doen van naspeuringen in de
in het gemeentearchief berustende stukken, voor ieder daaraan besteed
kwartier € 11,80 1.10.2 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag
tot het verkrijgen van: 1.10.2.1 een afschrift of fotokopie van een in het gemeentearchief berustend
stuk, per pagina € 0,80 1.10.2.2 een uittreksel uit een in het gemeentearchief berustend stuk n.v.t.
1.11Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.11.1tot het verkrijgen van een huisvestingsvergunning als bedoeld in
artikel 7, eerste lid, van de Huisvestingswet € 45,50 1.11.2 tot het inschrijven in een register van woningzoekenden als bedoeld
in artikel 14 van de Huisvestingswet n.v.t. 1.11.3 tot het verstrekken van gegevens uit het register van woningzoekenden
als bedoeld in artikel 14 van de Huisvestingswet, voor elke in dat register
vermelde woningzoekende n.v.t. 1.11.4 tot het verkrijgen van een vergunning tot gehele of gedeeltelijke
onttrekking van woonruimte aan de bestemming tot bewoning als bedoeld in
artikel 30, eerste lid, onderdeel a, van de Huisvestingswet € 52,60 1.11.5 tot het verkrijgen van een vergunning tot samenvoeging van woonruimte
met andere woonruimte als bedoeld in artikel 30, eerste lid, onderdeel b,
van de Huisvestingswet € 52,60 1.11.6 tot het verkrijgen van een vergunning tot omzetting van zelfstandige
woonruimte in onzelfstandige woonruimte als bedoeld in artikel 30, eerste
lid, onderdeel c, van de Huisvestingswet € 52,60 1.12 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.12.1 tot het verkrijgen van een vergunning tot tijdelijke verhuur van
leegstaande woonruimte als bedoeld in artikel 15, eerste lid, van de
Leegstandwet € 104,20 1.12.2 tot verlenging van een vergunning tot tijdelijke verhuur van
woonruimte als bedoeld in artikel 15, vierde lid, van de Leegstandwet €52,10
1.13 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.13.1 tot het verkrijgen van een gemeentegarantie n.v.t. 1.13.2 tot het instemmen met het wijzigen of omzetten van een door de
gemeente gegarandeerde hypothecaire geldlening n.v.t. 1.14 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag om: 1.14.1 een standplaatsvergunning als bedoeld in <artikel 5 van de
Marktverordening 2008 (individuele vergunning)> n.v.t. 1.14.2 inschrijving op de wachtlijst als bedoeld in <artikel 4 van het
Marktreglement 2008> n.v.t. 1.14.3 verlenging van de inschrijving als bedoeld in onderdeel 1.14.2 n.v.t. 1.14.4 doorhaling van de inschrijving op de wachtlijst bedoeld in
<artikel 5, aanhef en onder b, van het Marktreglement 2008> n.v.t. 1.14.5 overschrijving van de standplaatsvergunning op naam van een ander als
bedoeld in <artikel 7 van het Marktreglement 2008> n.v.t1.14.6 vergunning om zich op de standplaats te laten vervangen als bedoeld
in <artikel 12, tweede lid, van het Marktreglement 2008> n.v.t. 1.14.7ontheffing om de standplaats tot de sluitingstijd van de markt te
blijven innemen als bedoeld in <artikel 14, tweede lid, van het
Marktreglement 2008> n.v.t. 1.15Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.15.1 voor een ontheffing in het kader van de Winkeltijdenwet of het
Vrijstellingenbesluit Winkeltijdenwet € 40,80 1.15.2 tot het verlenen van toestemming om een in onderdeel 1.15.1 bedoelde
ontheffing over te dragen aan een ander € 40,80 1.15.3 tot het intrekken of wijzigen van een in onderdeel 1.15.1 bedoelde
ontheffing € 40,80 1.16.1 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag
tot het verkrijgen van een aanwezigheidsvergunning als bedoeld in artikel
30b van de Wet op de kansspelen: 1.16.1.1voor een periode van twaalf maanden voor één (eerste)
kansspelautomaat € 57,50 1.16.1.2 voor een periode van twaalf maanden voor iedere volgende
kansspelautomaat € 34,60 1.16.1.3voor een periode van drie jaar voor één (eerste) kansspelautomaat €
172,90 1.16.1.4voor een periode van drie jaar voor iedere volgende kansspelautomaat
€ 104,00 1.16.1.5voor onbepaalde tijd voor één (eerste) kansspelautomaat € 230,50 1.16.1.6voor onbepaalde tijd voor iedere volgende kansspelautomaat € 138,40 1.16.2 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag
tot het verkrijgen van een vergunning als bedoeld in artikel 3 van de Wet op
de kansspelen (loterijvergunning) € 19,70 1.17 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
het verstrekken van: 1.17.1 een uittreksel uit het register bedoeld in artikel 46 van de Wet
kinderopvang, per uittreksel n.v.t. 1.17.2 inlichtingen over gegevens die zijn opgenomen in het register bedoeld
in artikel 46 van de Wet kinderopvang, per verstrekking n.v.t. 1.18.1 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een melding in
verband met het verkrijgen van instemming omtrent plaats, tijdstip en wijze
van uitvoering van werkzaamheden als bedoeld in artikel 5.4, eerste lid, van
de Telecommunicatiewet € 176,50 1.18.1.1 indien het betreft werkzaamheden in tegel-, klinker-en
sierbestratingen, alsmede gesloten verhardingen, voor zover de werkzaamheden
plaatsvinden in of op openbare gemeentegrond, per strekkende meter sleuf
verhoogd met n.v.t. 1.18.1.2 indien het betreft werkzaamheden in bermen, groenstroken en
dergelijke, voor zover de werkzaamheden plaatsvinden in of op openbare
gemeentegrond, per strekkende meter sleuf verhoogd met n.v.t. 1.18.1.3indien met betrekking tot een melding overleg moet plaatsvinden
tussen gemeente, andere beheerders van openbare grond en de aanbieder van
het netwerk, verhoogd met € 485,20 1.18.1.4 indien de melder verzoekt om een inhoudelijke afstemming bij de
beoordeling van aanvragen als bedoeld in artikel 5.5 van de
Telecommunicatiewet, verhoogd met n.v.t. 1.18.1.5 indien met betrekking tot een melding onderzoek naar de status van
de kabel plaatsvindt, verhoogd met het bedrag van de voorafgaand aan het in
behandeling nemen van de melding aan de melder meegedeelde kosten, blijkend
uit een begroting die door het college van burgemeester en wethouders is
opgesteld. n.v.t. 1.18.2 Indien een begroting als bedoeld in 1.18.1.5 is uitgebracht, wordt
een melding in behandeling genomen op de vijfde werkdag na de dag waarop de
begroting aan de melder ter kennis is gebracht, tenzij de melding voor deze
vijfde werkdag schriftelijk is ingetrokken. n.v.t. 1.19 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.19.1 tot het verkrijgen van een ontheffing als bedoeld in artikel 87 van
het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 € 53,10 1.19.2 tot het verkrijgen van een ontheffing als bedoeld in artikel 7.1 van
de Voertuigenreglement € 45,50 1.19.3 tot het verkrijgen van een gehandicaptenparkeerkaart als bedoeld in
artikel 49 van het Besluit administratieve bepalingen inzake het wegverkeer
(BABW) € 67,10 1.19.4 tot het verkrijgen van een verklaring van geen bezwaar als bedoeld in
het Besluit niet aangewezen luchtvaartterreinen, 1.19.4.1 bij afwijzing € 210,10 1.19.4.2 bij toewijzing € 88,00 1.19.5 tot het verkrijgen van een vergunning voor de aanleg van een gehandicaptenparkeerplaats met kenteken € 715,60 1.19.5.1 indien de aangevraagde vergunning als bedoeld onder 1.19.5 dient te
worden geweigerd, wordt het onder 1.19.5 berekende legesbedrag verlaagd tot
een bedrag van € 268,90 1.19.5.2 voor het wijzigen van een kenteken ten behoeve van de onder 1.19.5
bedoelde parkeerplaats € 170,80 1.19.6 indien een verleende vergunning, als bedoeld in de Verordening parkeerbelastingen, als gevolg van verlies, diefstal, mutatie in de kentekengegevens of om een andere reden, in het lopende kalenderjaar vervangen dient te worden, is hiervoor een tarief verschuldigd van € 20,20 1.19.7 verhuizing van een Gereserveerde Gehandicapten Parkeerplaats (GGP) op
kenteken € 354,90 1.20.1Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 1.20.1.1voor een andere, in deze titel niet benoemde vergunning, ontheffing
of andere beschikking € 71,50 1.20.2 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag
tot het verstrekken van: 1.20.2.1 gewaarmerkte afschriften van stukken, voor zover daarvoor niet
elders in deze tabel of in een andere wettelijke regeling een tarief is
opgenomen, per pagina € 6,60 1.20.2.2 afschriften, doorslagen of fotokopieën van stukken, voor zover
daarvoor niet elders in deze tabel of in een andere wettelijke regeling een
tarief is opgenomen: 1.20.2.2.1 per pagina op papier van A4-formaat € 0,80 1.20.2.2.2 per pagina op papier van een ander formaat € 1,50 1.20.2.3 kaarten, tekeningen en lichtdrukken, al dan niet behorend bij de in
de onderdelen 1.20.2.1 en 1.20.2.2 genoemde stukken, voor zover daarvoor
niet elders in deze tabel of in een andere wettelijke regeling een tarief is
opgenomen, per kaart, tekening of lichtdruk n.v.t. vermeerderd met n.v.t.
voor elke dm2 waarmee de oppervlakte van de kaart, tekening of lichtdruk de
[...] dm2 te boven gaat; 1.20.2.4 een beschikking op aanvraag, voor zover daarvoor niet elders in
deze tabel of in een andere wettelijke regeling een tarief is opgenomen
€51,00 1.20.2.5 stukken of uittreksels, welke op aanvraag van de aanvrager moeten
worden opgemaakt, voor zover daarvoor niet elders in deze tabel of in een
andere wettelijke regeling een tarief is opgenomen, per pagina € 8,60 1.20.2.6 De tarieven onder 1.20.2.1 tot en met 1.20.2.5 zijn gebaseerd op
basis van zwartwit afdrukken. Indien de afdrukken in kleur vervaardigd
worden, worden de tarieven overeenkomstig 1.20.2.1 tot en met 1.20.2.5
verhoogd met 50%. 1.20.2.7 In afwijking van hetgeen onder 1.20.1 en 1.20.2 is vermeld bedraagt
het tarief voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot het afgeven
van stukken die op grond van de Wet openbaarheid van bestuur worden
verstrekt: a. Voor de eerste vijf kopieën van één origineel, per kopie € 0,80b. Voor iedere volgende kopie van het origineel € 0,4020.3 Het tarief bedraagt ter zake van het in behandeling nemen van een
aanvraag:20.3.1 tot het verkrijgen van een vergunning voor het aanbrengen aan de
openbare weg van richting en/of aanduidingborden € 56,10 1.20.4 Tot het verkrijgen van een standplaatsvergunning anders dan op het
daartoe aangewezen marktterrein € 53,60 1.20.5 Tot het verkrijgen van een ontheffing voor het gebruik van de weg of
een weggedeelte anders dan overeenkomstig de publieke functie daarvan als
bedoeld in de APV Zandvoort (art.2:10) € 53,60 1.20.6 Voor het verkrijgen van een ontheffing van het verbod om een voertuig
dat is voorzien van een aanduiding van handelsreclame, op de weg te parkeren
met het kennelijke doel om daarmee handelsreclame te maken als bedoeld in de
APV Zandvoort € 25,50 20.7 tot het verkrijgen van een ventvergunning als bedoeld in de APV
Zandvoort € 53,6020.8 tot het verkrijgen van een ontheffing tot het verspreiden van gedrukte
of beschreven stukken, monsters en/of andersoortig materiaal gebruikt voor promotionele doeleinden onder publiek € 112,20 1.20.9 Tot het verkrijgen van een ontheffing tot het rijden op het strand,
dan wel een voertuig op het strand mee te voeren, te plaatsen of te laten
staan, hetzij tot het rijden of hebben van een rij-of trekdier of het rijden
of hebben van een zeilvoertuig op het strand als bedoeld in de APV Zandvoort
€ 52,00 1.20.10 Tot het verkrijgen van een vergunning tot het hebben of brengen van
een vaartuig op dan wel daarmee af te varen van of aan te landen op het
strand, dan wel binnen 300 meter uit de laagwaterlijn voor anker te gaan als
bedoeld in de APV-Zandvoort € 52,00 1.20.11 Benevens de verschuldigde leges als bedoeld in artikel 1.20.10
bedraagt het tariefvoor het bij de vergunning behorende sticker, per
vaartuig € 7,60 1.20.12 Benevens de verschuldigde leges als bedoeld in artikel 1.20.9
bedraagt het tariefvoor het bij de vergunning behorende vignet, per voertuig
€ 7,60 1.20.13 Tot het verkrijgen van een vergunning tot het voortslepen van
voorwerpen achtereen vaartuig € 56,10 2.1.1 Voor de toepassing van deze titel wordt verstaan onder: 2.1.1.1 aanlegkosten: de aannemingssom exclusief omzetbelasting, bedoeld in
paragraaf 1, eerste lid, van de Uniforme Administratieve Voorwaarden voor de
uitvoering van werken 1989 (UAV), voor het uit te voeren werk, of voor zover
deze ontbreekt, een raming van de aanlegkosten, de omzetbelasting niet
inbegrepen. Indien de werken of werkzaamheden geheel of gedeeltelijk door
zelfwerkzaamheid geschieden wordt in deze titel onder aanlegkosten verstaan:
de prijs die aan een derde in het economisch verkeer zou moeten worden betaald voor de werken of werkzaamheden waarop de aanvraag betrekking heeft; 2.1.1.2 bouwkosten: de aannemingssom exclusief omzetbelasting, bedoeld in
paragraaf 1, eerste lid, van de Uniforme Administratieve Voorwaarden voor de
uitvoering van werken 1989 (UAV 1989), voor het uit te voeren werk, of voor
zover deze ontbreekt een raming van de bouwkosten, exclusief omzetbelasting,
bedoeld in het normblad NEN 2631, uitgave 1979, of zoals dit normblad
laatstelijk is vervangen of gewijzigd. Indien het bouwen geheel of
gedeeltelijk door zelfwerkzaamheid geschiedt wordt in deze titel onder
bouwkosten verstaan: de prijs die aan een derde in het economisch verkeer
zou moeten worden betaald voor het tot stand brengen van het bouwwerk waarop de aanvraag betrekking heeft; 2.1.1.3 sloopkosten: de aannemingssom exclusief omzetbelasting,, bedoeld in
paragraaf 1, eerste lid, van de Uniforme Administratieve Voorwaarden voor de
uitvoering van werken 1989 (UAV), voor het uit te voeren werk, of voor zover
deze ontbreekt, een raming van de sloopkosten, de omzetbelasting niet
inbegrepen. Indien het slopen geheel of gedeeltelijk door zelfwerkzaamheid
geschiedt wordt in deze titel onder sloopkosten verstaan: de prijs die aan
een derde in het economisch verkeer zou moeten worden betaald voor het slopen van het bouwwerk waarop de aanvraag
betrekking heeft; 2.1.1.4 Wabo: Wet algemene bepalingen omgevingsrecht. 2.1.2 In deze titel voorkomende begrippen die in de Wabo zijn omschreven,
hebben dezelfde betekenis als bij of krachtens de Wabo bedoeld. 2.1.3 In deze titel voorkomende begrippen die niet nader in de Wabo zijn
omschreven en die betrekking hebben op activiteiten waarvoor het
toetsingskader in een ander wettelijk voorschrift is uitgewerkt, hebben
dezelfde betekenis als in dat wettelijk voorschrift bedoeld. 2.2 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 2.2.1 om vooroverleg in verband met het verkrijgen van een indicatie of een
voorgenomen project in het kader van de Wabo vergunbaar is (beoordeling
schetsplan of principeverzoek) € 331,50 2.3 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag om
een omgevingsvergunning voor een project: de som van de verschuldigde leges
voor de verschillende activiteiten of handelingen waaruit het project geheel
of gedeeltelijk bestaat en waarop de aanvraag betrekking heeft en de
verschuldigde leges voor de extra toetsen die in verband met de aanvraag
moeten worden uitgevoerd, berekend naar de tarieven en overeenkomstig het
bepaalde in dit hoofdstuk en hoofdstuk 4 van deze titel. In afwijking van de
vorige volzin kan ook per activiteit, handeling of andere grondslag een
legesbedrag worden gevorderd. 2.3.1 Bouwactiviteiten 2.3.1.1 Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op
een bouwactiviteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder a, van de
Wabo, bedraagt het tarief: 2.3.1.1.1 indien de bouwkosten minder dan € 15.000 bedragen: 2,20% van de bouwkosten, met een minimum van € 244,20 2.3.1.1.2 indien de bouwkosten € 15.000 tot € 50.000 bedragen: € 325,60 vermeerderd met 2,1% van de bouwkosten > € 15.000 2.3.1.1.3 indien de bouwkosten € 50.000 tot 100.000 bedragen: € 1.073,50 vermeerderd met 2% van de bouwkosten > € 50.000 2.3.1.1.4 indien de bouwkosten € 100.000 tot € 200.000 bedragen: € 2.091,00
vermeerderd met 1,8% van de bouwkosten > € 100.000 2.3.1.1.5 indien de bouwkosten € 200.000 tot € 500.000 bedragen: € 3.922,50
vermeerderd met 1,6% van de bouwkosten > € 200.000 2.3.1.1.6 indien de bouwkosten meer dan € 500.000 bedragen € 8.806,50 vermeerderd met 1,4% van de bouwkosten boven de € 500.000 Extra
welstandstoets 2.3.1.2 Onverminderd het bepaalde in onderdeel 2.3.1.1 bedraagt het tarief,
indien zich tijdens de beoordeling van de in dat onderdeel bedoelde aanvraag
wijzigingen voordoen in het bouwplan en daarvoor een nieuwe welstandstoets
noodzakelijk is: € 45,90 Beoordeling bodemrapport 2.3.1.3 Onverminderd het bepaalde in onderdeel 2.3.1.1 bedraagt het tarief,
indien krachtens wettelijk voorschrift voor de in dat onderdeel bedoelde
aanvraag een bodemrapport wordt beoordeeld: 2.3.1.3.1 voor de beoordeling van een milieukundig bodemrapport € 244,20 2.3.1.3.2 voor de beoordeling van een archeologisch bodemrapport € 244,20
Verplicht advies agrarische commissie 2.3.1.4 Onverminderd het bepaalde in onderdeel 2.3.1.1 bedraagt het tarief,
indien krachtens wettelijk voorschrift voor de in dat onderdeel bedoelde
aanvraag een advies van de agrarische commissie wordt beoordeeld: de kosten die voor de te voeren procedure aan de aanvrager zijn medegedeeld
en blijken uit een begroting van het college. Achteraf ingediende aanvraag 2.3.1.5 Onverminderd het bepaalde in onderdeel 2.3.1.1 bedraagt het tarief,
indien de in dat onderdeel bedoelde aanvraag wordt ingediend na aanvang of
gereedkomen van de bouwactiviteit: 25,00% van de op grond van dat onderdeel
verschuldigde leges. Seizoensgebonden strandgebouw 2.3.1.6 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag
tot het behandelen van een bouwaanvraag voor een seizoensgebonden strandgebouw en
een seizoensgebonden strandgebouw voor watersportactiviteiten per m2
brutovloeroppervlakte, inclusief overkappingen, met dien verstande dat per
eenheid van 10m2 naar beneden wordt afgerond € 10,20 De bouwvergunning van
een seizoensgebonden bouwwerk wordt verleend voor een periode van 10 jaar. 2.3.2 Aanlegactiviteiten 2.3.2.1 Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op
een aanlegactiviteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder b, van de
Wabo, bedraagt het tarief: € 325,60 Beoordeling bodemrapport 2.3.2.2 Onderdeel 2.3.1.3.1 vindt overeenkomstige toepassing met betrekking
tot de in onderdeel 2.3.2.1 bedoelde aanvraag, tenzij onderdeel 2.3.1.3.2
zelf toepassing vindt. 2.3.3 Planologisch strijdig gebruik waarbij tevens sprake is van een bouw-of aanlegactiviteit Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking
heeft op een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, van
de Wabo, en tevens sprake is van een bouwactiviteit of een aanlegactiviteit
als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder a, onderscheidenlijk b, van de
Wabo, bedraagt het tarief, onverminderd het bepaalde in de onderdelen 2.3.1
en 2.3.2: 2.3.3.1 indien met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder
1º, van de Wabo van het bestemmingsplan of de beheersverordening is
afgeweken (binnenplanse afwijking): € 407,00 2.3.3.2 indien met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder
2º, van de Wabo van het bestemmingsplan of de beheersverordening is
afgeweken (kleine buitenplanse afwijking): € 407,00 2.3.3.3 indien met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder
3º, van de Wabo van het bestemmingsplan of de beheersverordening is
afgeweken (buitenplanse afwijking): € 5.087,50 2.3.3.4 indien met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder b van de
Wabo van het exploitatieplan is afgeweken (afwijking exploitatieplan):
€407,00 2.3.3.5 indien de aanvraag een project van provinciaal belang betreft en met
toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder c, van de Wabo van de
krachtens artikel 4.1, derde lid, van de Wet ruimtelijke ordening bij of
krachtens provinciale verordening gegeven regels is afgeweken: € 407,00 2.3.3.6 indien de aanvraag een project van nationaal belang betreft en met
toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder c, van de Wabo van de
krachtens artikel 4.3, derde lid, van de Wet ruimtelijke ordening bij of
krachtens algemene maatregel van bestuur gegeven regels is afgeweken: €
407,00 2.3.3.7 indien met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder d van de
Wabo van een voorbereidingsbesluit is afgeweken (afwijking
voorbereidingsbesluit): € 407,00 2.3.3.8 indien met toepassing van artikel 2.12, tweede lid, van de Wabo voor
een bepaalde termijn van het bestemmingsplan of de beheersverordening is
afgeweken (tijdelijke afwijking): € 407,00 2.3.4 Planologisch strijdig gebruik waarbij geen sprake is van een bouw-of aanlegactiviteit. Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking
heeft op een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, van
de Wabo, en niet tevens sprake is van een bouwactiviteit of een
aanlegactiviteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder a,
onderscheidenlijk b, van de Wabo, bedraagt het tarief: 2.3.4.1 indien met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder
1º, van de Wabo van het bestemmingsplan of de beheersverordening is
afgeweken (binnenplanse afwijking): € 407,00 2.3.4.2 indien met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder
2º, van de Wabo van het bestemmingsplan of de beheersverordening is
afgeweken (kleine buitenplanse afwijking): € 407,00 2.3.4.3 indien met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder
3º, van de Wabo van het bestemmingsplan of de beheersverordening is
afgeweken (buitenplanse afwijking): € 5.087,50 2.3.4.4 indien met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder b van de
Wabo van het exploitatieplan is afgeweken (afwijking exploitatieplan):
€407,00 2.3.4.5 indien de aanvraag een project van provinciaal belang betreft en met
toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder c, van de Wabo van de
krachtens artikel 4.1, derde lid, van de Wet ruimtelijke ordening bij of
krachtens provinciale verordening gegeven regels is afgeweken: € 407,00 2.3.4.6 indien de aanvraag een project van nationaal belang betreft en met
toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder c, van de Wabo van de
krachtens artikel 4.3, derde lid, van de Wet ruimtelijke ordening bij of
krachtens algemene maatregel van bestuur gegeven regels is afgeweken:
€407,00 2.3.4.7 indien met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder d van de
Wabo van een voorbereidingsbesluit is afgeweken (afwijking
voorbereidingsbesluit): € 407,00 2.3.4.8 indien met toepassing van artikel 2.12, tweede lid, van de Wabo voor
een bepaalde termijn van het bestemmingsplan of de beheersverordening is
afgeweken (tijdelijke afwijking): € 407,00 2.3.5 In gebruik nemen of gebruiken bouwwerken in relatie tot
brandveiligheid 2.3.5.1 Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op
een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder d, van de Wabo,
bedraagt het tarief: € 436,80 Het onder 2.3.5.1 genoemde bedrag wordt (bij
onderstaande vloeroppervlaktes) verhoogd met: 0 – 100 m² € 253,40 100 – 500 m² vermeerderd met € 2,32 per m² > 100 m² € 253,40 500 – 2.000 m² vermeerderd met € 1,29 voor elke m² > 500 m² € 1.200,00 2.000 – 5.000 m² vermeerderd met € 0,78 voor elke m² > 2.000 m² €
3.173,805.000 – 50.000 m² vermeerderd met € 0,06 voor elke m² > 5000 m² €
5.560,70boven 50.000 m² € 8.314,80 2.3.6 Activiteiten met betrekking tot monumenten of beschermde stadsof dorpsgezichten. Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking
heeft op een activiteit met betrekking tot een beschermd monument als
bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder f, van de Wabo, of op een
activiteit als bedoeld in artikel 2.2, eerste lid, onder b, van de Wabo met
betrekking tot een krachtens provinciale verordening of de gemeentelijke
verordening aangewezen monument, waarvoor op grond van die provinciale
verordening of artikel 10 van die gemeentelijke verordening een vergunning
of ontheffing is vereist, bedraagt het tarief: 2.3.6.1.1 voor het slopen, verstoren, verplaatsen of in enig opzicht
wijzigen van een provinciaal of gemeentelijk monument 1% van de sloopkosten
met een minimum van en € 162,80 maximum van € 488,40 2.3.6.1.2 voor het herstellen, gebruiken of laten gebruiken van een
provinciaal of gemeentelijk monument op een wijze waardoor het wordt
ontsierd of in gevaar gebracht 1% van de sloopkosten met een minimum van en
€ 162,80 maximum van € 488,40 2.3.6.2 Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op
het slopen van een bouwwerk in een krachtens provinciale verordening of een
aangewezen stads-of dorpsgezicht, bedoeld in artikel 2.2, eerste lid, onder
c, van de Wabo, waarvoor op grond van die provinciale verordening of van die
gemeentelijke verordening een vergunning of ontheffing is vereist, bedraagt
het tarief 1% van de sloopkosten met een minimum van € 162,80 en maximum van
€ 162,80 € 488,40 2.3.7 Sloopactiviteiten anders dan bij monumenten of in beschermd stadsof dorpsgezicht.2.3.7.1 Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op
het slopen van een bouwwerk bedraagt het tarief 1% van de sloopkosten met
een minimum van € 162,80 en maximum van € 488,40 2.3.7.3 Beoordeling bodemrapport Onderdeel 2.3.1.3.1 vindt overeenkomstige toepassing met betrekking tot de
in de onderdelen 2.3.7.1 of 2.3.7.2 bedoelde aanvraag, tenzij de onderdelen
2.3.1.3.2 of 2.3.2.2 zelf toepassing vinden. Asbesthoudende materialen 2.3.7.4 Onverminderd het bepaalde in de onderdelen 2.3.7.1 of 2.3.7.2
bedraagt het tarief, indien de in die onderdelen bedoelde aanvraag
betrekking heeft op een bouwwerk waarin asbest of een asbesthoudend product
aanwezig is: € 46,80 2.3.8 Aanleggen of veranderen weg Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op het aanleggen van een weg of verandering brengen in de wijze van aanleg van een
weg waarvoor ingevolge een bepaling in een provinciale verordening of de
Algemene plaatselijke verordening een vergunning of ontheffing is vereist,
als bedoeld in artikel 2.2, aanhef en eerste lid, onder d, van de Wabo,
bedraagt het tarief: € 162,80 2.3.9 Uitweg/inrit Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op het maken,
hebben, veranderen of veranderen van het gebruik van een uitweg waarvoor
ingevolge een bepaling in een provinciale verordening of van de Algemene
plaatselijke verordening een vergunning of ontheffing is vereist, als
bedoeld in artikel 2.2, eerste lid, aanhef en onder e, van de Wabo, bedraagt
het tarief: € 250,90 2.3.10 Kappen Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op het vellen
of doen vellen van houtopstand, waarvoor ingevolge een bepaling in een
provinciale verordening of de Algemene plaatselijke verordening een
vergunning of ontheffing is vereist, als bedoeld in artikel 2.2, eerste lid,
aanhef en onder g, van de Wabo, bedraagt het tarief: € 53,60 Handelsreclame 2.3.11 Indien de activiteit bestaat uit het maken of voeren van
handelsreclame bedoeld in artikel 2.2, aanhef en eerste lid, onder g van de
Wabo, bedraagt het tarief € 104,20 Opslag van roerende zaken 2.3.12 Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op de
opslag van roerende zaken in een bepaald gedeelte van de provincie of de
gemeente, waarvoor ingevolge een bepaling in een provinciale verordening of
de Algemene plaatselijke verordening een vergunning of ontheffing is
vereist, bedraagt het tarief: 2.3.12.1 indien de activiteit bestaat uit het daar opslaan van roerende
zaken, bedoeld in artikel 2.2, eerste lid, onder j, van de Wabo:€
104,202.3.12.2 indien de activiteit bestaat uit het als eigenaar, beperkt
gerechtigde of gebruiker van een onroerende zaak toestaan of gedogen dat
daar roerende zaken worden opgeslagen, bedoeld in artikel 2.2, eerste lid,
onder k, van de Wabo: € 104,20 2.3.13 Projecten of handelingen in het kader van de Natuurbeschermingswet
1998 2.3.13.1 Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op
handelingen in een beschermd natuurgebied die schadelijk kunnen zijn voor
het natuurschoon, de natuurwetenschappelijke betekenis of voor de dieren of
planten, als bedoeld in artikel 16, eerste lid, van de Natuurbeschermingswet
1998 bedraagt het tarief: € 325,60 2.3.13.2 Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op
het realiseren van projecten of andere handelingen met gevolgen voor
habitats en soorten in een door de minister van Landbouw, Natuur en
Voedselkwaliteit aangewezen gebied als bedoeld in artikel 19d, eerste lid,
van de Natuurbeschermingswet 1998:€ 325,60 2.3.14 Handelingen in het kader van de Flora-en Faunawet Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op een handeling waarvoor op grond van artikel 75, derde lid, van de Flora-en
Faunawet ontheffing nodig is, bedraagt het tarief € 325,60 Andere activiteiten 2.3.15 Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op het
verrichten van een andere activiteit of handeling dan in de voorgaande
onderdelen van dit hoofdstuk bedoeld en die activiteit of handeling: 2.3.15.1 behoort tot een bij algemene maatregel van bestuur aangewezen
categorie activiteiten die van invloed kunnen zijn op de fysieke
leefomgeving, als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder i, van de Wabo,
bedraagt het tarief: € 104,20 2.3.15.2.1 als het een gemeentelijke verordening betreft€ 104,20 2.3.15.2.2 als het een provinciale of waterschapsverordening betreft €104,20 2.3.16 Omgevingsvergunning in twee fasen Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning op verzoek in twee fasen plaatsvindt, als bedoeld in artikel 2.5, eerste lid, van de Wabo, bedraagt
het tarief: 2.3.16.1 voor het in behandeling nemen van de aanvraag voor een beschikking
met betrekking tot de eerste fase: het bedrag dat voortvloeit uit toepassing
van de tarieven in dit hoofdstuk voor de activiteiten waarop de aanvraag
voor de eerste fase betrekking heeft; 2.3.16.2 voor het in behandeling nemen van de aanvraag voor een beschikking
met betrekking tot de tweede fase: het bedrag dat voortvloeit uit toepassing
van de tarieven in dit hoofdstuk voor de activiteiten waarop de aanvraag
voor de tweede fase betrekking heeft. 2.3.17 Advies 2.3.17.1 Onverminderd het bepaalde in de voorgaande onderdelen van dit
hoofdstuk bedraagt het tarief, indien een daartoe bij algemene maatregel van
bestuur, provinciale of gemeentelijke verordening aangewezen bestuursorgaan
of andere instantie advies moet uitbrengen over de aanvraag of het ontwerp
van de beschikking op de aanvraag om een omgevingsvergunning, als bedoeld in
artikel 2.26, derde lid, van de Wabo: het bedrag van de voorafgaand aan het
in behandeling nemen van de aanvraag om een omgevingsvergunning aan de
aanvrager meegedeelde kosten, blijkend uit een begroting die door het
college van burgemeester en wethouders is opgesteld. 2.3.17.2 Indien een begroting als bedoeld in 2.3.17.1 is uitgebracht, wordt
een aanvraag in behandeling genomen op de vijfde werkdag na de dag waarop de
begroting aan de aanvrager ter kennis is gebracht, tenzij de aanvraag voor
deze vijfde werkdag schriftelijk is ingetrokken. 2.3.18 Verklaring van geen bedenkingen2.3.18.1 Onverminderd het bepaalde in de voorgaande onderdelen van dit
hoofdstuk bedraagt het tarief, indien een daartoe bij wet of algemene
maatregel van bestuur aangewezen bestuursorgaan een verklaring van geen
bedenkingen moet afgeven voordat de omgevingsvergunning kan worden verleend,
als bedoeld in artikel 2.27, eerste lid, van de Wabo:2.3.18.1.1 indien de gemeenteraad een verklaring van geen bedenkingen moet afgeven: 2.3.18.1.2 indien een ander bestuursorgaan een verklaring van geen
bedenkingen moet afgeven: het bedrag van de voorafgaand aan het in
behandeling nemen van de aanvraag om een omgevingsvergunning aan de
aanvrager meegedeelde kosten, blijkend uit een begroting die door het
college van burgemeester en wethouders is opgesteld. € 407,00 2.3.18.2 Indien een begroting als bedoeld in 2.3.18.1.2 is uitgebracht,
wordt een aanvraag in behandeling genomen op de vijfde werkdag na de dag
waarop de begroting aan de aanvrager ter kennis is gebracht, tenzij de
aanvraag voor deze vijfde werkdag schriftelijk is ingetrokken. 2.4.1 Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning is voorafgegaan door een
aanvraag om vooroverleg of beoordeling van een conceptaanvraag als bedoeld
in hoofdstuk 2, waarop de eerstgenoemde aanvraag betrekking heeft, worden de
ter zake van het vooroverleg of de beoordeling van de conceptaanvraag c.q.
principeverzoek geheven leges in mindering gebracht op de leges voor het in
behandeling nemen van de aanvraag om de omgevingsvergunning bedoeld in
hoofdstuk 3. 2.4.2 Indien de aanvraag om een omgevingsvergunning betrekking heeft op meer
dan vijf activiteiten, bestaat aanspraak op vermindering van leges, met
uitzondering van het legesdeel in verband met adviezen of verklaringen van
geen bedenkingen als bedoeld in de onderdelen 2.3.16 en 2.3.17. De
vermindering beloopt: 2.4.2.1 bij 5 tot 10 activiteiten: van de voor die activiteiten verschuldigde leges; [2%]2.4.2.2 bij 10 tot 15 activiteiten: van de voor die activiteiten verschuldigde leges;[4%] 2.4.2.3 bij 15 of meer activiteiten: van de voor die activiteiten verschuldigde leges.[5%] 2.5.1 Teruggaaf als gevolg van intrekking aanvraag omgevingsvergunning voor bouw-,
aanleg-of sloopactiviteiten. Als een aanvrager zijn aanvraag om een
omgevingsvergunning voor een project dat geheel of gedeeltelijk bestaat uit
bouw-, aanleg-of sloopactiviteiten, als bedoeld in de onderdelen 2.3.1,
2.3.2, 2.3.6 en 2.3.7, intrekt terwijl deze reeds in behandeling is genomen
door de gemeente, bestaat aanspraak op teruggaaf van een deel van de leges.
De teruggaaf bedraagt: 2.5.1.1 indien de aanvraag wordt ingetrokken binnen een termijn van twee
weken na het in behandeling nemen ervan van de op grond van die onderdelen
voor de betreffende activiteit verschuldigde leges; 75%2.5.1.2 indien de aanvraag wordt ingetrokken na twee weken en binnen zes
weken na het in behandeling nemen ervan van de op grond van die onderdelen
voor de betreffende activiteit verschuldigde leges; 50% 2.5.2 Teruggaaf als gevolg van intrekking verleende omgevingsvergunning
voor bouw-, aanleg-of sloopactiviteiten Als de gemeente een verleende
omgevingsvergunning voor een project dat geheel of gedeeltelijk bestaat uit
bouw-, aanleg-of sloopactiviteiten als bedoeld in de onderdelen 2.3.1,
2.3.2, 2.3.6 en 2.3.7, intrekt op aanvraag van de vergunninghouder, bestaat
aanspraak op teruggaaf van een deel van de leges, mits deze aanvraag is
ingediend binnen 12 maanden na verlening van de vergunning en van de
vergunning geen gebruik is gemaakt. De teruggaaf bedraagt: 50% van de op grond van die onderdelen voor de betreffende activiteit
verschuldigde leges. Teruggaaf als gevolg van het weigeren van een omgevingsvergunning voor
bouw, aanleg-of sloopactiviteiten ,5.2.3 Als de gemeente een omgevingsvergunning voor een project dat geheel of
gedeeltelijk bestaat uit bouw-, aanleg-of sloopactiviteiten als bedoeld in
de onderdelen 2.3.1, 2.3.2, 2.3.6 of 2.3.7 weigert, bedraagt de teruggaaf
automatisch: 50% van de op grond van die onderdelen voor de betreffende activiteit
verschuldigde leges. Minimumbedrag voor teruggaaf 2.5.4 Een bedrag minder dan € 80,00 wordt niet teruggegeven. Geen teruggaaf legesdeel advies of verklaring van geen bedenkingen2.5.5 Van de leges verschuldigd op grond van de onderdelen 2.3.16 en 2.3.17
wordt geen teruggaaf verleend. 2.7 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
wijziging van een omgevingsvergunning als gevolg van een, naar de
omstandigheden beoordeeld, geringe wijziging in het project: € 162,80 2.8.1 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
het vaststellen van een bestemmingsplan als bedoeld in artikel 3.1, eerste
lid, van de Wet ruimtelijke ordening € 599,20 2.8.2 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
het wijzigen van een bestemmingsplan als bedoeld in artikel 3.6, eerste lid,
onder a, van de Wet ruimtelijke ordening € 599,20 2.9 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een sloopmelding
alsbedoeld in de Bouwverordening € 35,10 2.10 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag om
eenandere, in deze titel niet benoemde beschikking: € 104,20 3.1 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag: 3.1.1 tot het verkrijgen van een vergunning op grond van artikel 3 van de
Drank-en Horecawet € 204,00 3.1.2 Vervallen n.v.t. 3.1.3 tot het verkrijgen van een ontheffing als bedoeld in artikel 35 van de
Drank-en Horecawet € 56,10 3.1.4 tot het verkrijgen van een vergunning ingevolge artikel 3 van de
Drank-en Horecawet, n.a.v. een wijziging in de personen van leidinggevende €
112,20 3.1.5 tot het verkrijgen van een verlof om in besloten ruimte bedrijfsmatig
alcoholvrije drank voor gebruik ter plaatse te verstrekken € 56,10 3.1.6 tot het verkrijgen van een vergunning sluitingsuur t.b.v. een
inrichting als bedoeld in de APV-Zandvoort: a.Voor een vergunning voor een jaar € 484,50 b.Voor een vergunning voor onbepaalde tijd€ 847,90 3.1.7 Tot het verkrijgen van een vergunning als bedoeld in de APV Zandvoort
voor het inrichten of drijven van een recreatie-inrichting behorende tot één
van de categorieën g t/m i van het Inrichtingenbesluit €234,60 3.1.7.1 Tot het wijzigen van een vergunning als bedoeld onder 3.1.7 € 48,40 3.1.8 Tot het verkrijgen van een vergunning exploitatie horecabedrijf zonder
terras € 112,20 3.1.8.1 Tot het wijzigen van een vergunning als bedoeld onder 3.1.8 € 55,10 3.1.9 tot het verkrijgen van een vergunning exploitatie horecabedrijf met
terras € 229,50 3.1.9.1 Tot het wijzigen van een vergunning als bedoeld onder 3.1.9 €114,80
3.2.1 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag om een
vergunning voor het organiseren van een evenement als bedoeld in de Algemene
plaatselijke verordening (evenementenvergunning), indien het betreft: 3.2.1.1 een grootschalig evenement € 307,60 een terugkerend grootschalig evenement voor 2 of meer jaren of voor
onbepaalde tijd € 538,30 3.2.1.2 een middelgroot evenement € 165,50 een terugkerend middelgroot evenement voor 2 of meer jaren of voor
onbepaalde tijd € 290,00 3.2.2 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een vergunning
voor het organiseren van een snuffelmarkt als bedoeld in <artikel 5:23
van de Algemene plaatselijke verordening> € 53,60 3.2.3 n.v.t. 3.2.4 Het tarief bedraagt ter zake van het in behandeling nemen van een
aanvraag: 3.2.4.1 n.v.t. 3.2.4.2 n.v.t. 3.2.4.3 tot het verkrijgen van een ontheffing van overige geluidhinder als
bedoeld in <artikel 4:6 van de Algemene plaatselijke verordening>. € 0,00 3.3 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag om: 3.3.1 een exploitatievergunning of wijziging van een exploitatievergunning
als bedoeld in <artikel 3.4, eerste lid, van de Algemene plaatselijke
verordening> 3.3.1.1 voor een seksinrichting € 1.173,10 3.3.1.2 voor een escortbedrijf € 306,00 3.3.2 wijziging van een exploitatievergunning in verband met uitsluitend een
wijziging van het beheer in een seksinrichting of escortbedrijf, als bedoeld
in <artikel 3.15, tweede lid, van de Algemene plaatselijke
verordening>: 3.3.2.1 voor een seksinrichting € 188,70 3.3.2.2 voor een escortbedrijf € 188,70 3.4 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
het verkrijgen van een splitsingsvergunning als bedoeld in artikel 33 van de Huisvestingswet € 392,70 3.5 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag om
een ontheffing of vergunning als bedoeld in de <Leefmilieuverordening …
[naam gebied]>: 3.5.1 indien het betreft <activiteit vermelden> n.v.t. n.v.t.3.5.2 enz. 3.6 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot
het verkrijgen van een vergunning met betrekking tot het brandveilig gebruik
van een inrichting, als bedoeld in <artikel 2, eerste lid, van de Brandbeveiligingsverordening> € 93,30 3.7 Het tarief bedraagt voor het in behandeling nemen van een aanvraag om
een andere, in deze titel niet benoemde vergunning, ontheffing of andere
beschikking n.v.t. Behoort bij raadsbesluit van 9 november 2010 De griffier van Zandvoort TOELICHTING LEGESVERORDENING 2011 De leges worden geheven op basis van artikel 229, eerste lid, aanhef en
onderdeel b, van de Gemeentewet. Vanaf 1 januari 1995 komt het begrip
‘leges’ niet meer voor in de Gemeentewet. De reden hiervan is dat er geen
wezenlijke verschillen bestaan tussen leges en andere rechten. Het begrip
‘rechten’ in artikel 229 van de Gemeentewet omvat mede de leges. In de verordening is ervoor gekozen de rechten ‘leges’ te blijven noemen,
omdat het hier gaat om een ingeburgerd en herkenbaar begrip. Bovendien gaat
het in vrijwel alle gevallen om het in behandeling nemen van aanvragen en
vergunningen e.d. en om het verstrekken van documenten. Het staat gemeenten
vrij de rechten anders te noemen. Gekozen is voor een zogenaamd ‘aangekleed’
model, dat wil zeggen dat de tekst van hogere wettelijke regelingen, waar
nodig voor de duidelijkheid, is overgenomen. De verordening leges bestaat uit twee gedeelten, namelijk de verordening
zelf met de formele en materiële bepalingen en de tarieventabel met een
omschrijving van de belastbare feiten, de heffingsmaatstaven en de tarieven.
Voordeel van deze opzet is dat wijzigingen van tarieven op eenvoudige wijze
in de tarieventabel zijn te verwerken zonder dat de onderlinge samenhang van
de artikelen in de verordening verloren gaat. De volgorde van de VNG modelverordening is aangehouden, waarbij die artikelonderdelen en tarieven welke niet voorkomen zijn aangegeven met
‘n.v.t.’. In de tarieventabel is geen vergelijking gemaakt met de tarieven van andere
gemeenten. Dit heeft een aantal redenen. Allereerst kunnen de te maken
kosten voor de verschillende diensten sterk verschillen per gemeente.
Bovendien is het afhankelijk van het beleid van de raad van iedere gemeente
of al of niet kostendekkende tarieven worden gehanteerd. Ten slotte zouden
voorbeelden van tarieven zeer tijdgebonden bedragen kunnen zijn, die snel
aan veroudering onderhevig zijn. Artikel 229, eerste lid, onderdeel b, van de Gemeentewet bepaalt dat
gemeenten onder andere rechten kunnen heffen voor het genot van door of
vanwege het gemeentebestuur verstrekte diensten. Leges kunnen dus
uitsluitend geheven worden voor door of vanwege het gemeentebestuur
verstrekte diensten. Dit blijkt uit het arrest van de Hoge Raad van 9
december 1987 (nr. 24.892, BNB 1988/117, Belastingblad 1988, blz. 65). Het begrip ‘dienst’ is niet nader gedefinieerd
in de wet. Wel is in de jurisprudentie invulling gegeven aan het begrip
‘dienst’. Op grond van de jurisprudentie komen wij tot het oordeel dat voor
de vraag of er sprake is van een dienst doorslaggevend is of degene te wiens
behoeve de dienst wordt verleend een individueel belang heeft bij de dienst. Dit individuele belang is in beginsel altijd aanwezig indien de dienstverlening wordt gevraagd. Indien de dienst ambtshalve wordt verleend,
is er naar het oordeel van de wetgever geen sprake van een dienst (Tweede Kamer, vergaderjaar 1989-1990, 21 591,
nr. 3, blz. 78). Dit betekent dat vanaf 1 januari 1995 voor het ongevraagd
verlenen van diensten geen legesheffing meer mogelijk is. Is het algemene
belang groter dan het individuele belang van de aanvrager dan wel degene te
wiens behoeve de dienst wordt verleend, dan is er geen sprake van een dienst
die legesheffing rechtvaardigt. Ten slotte merken wij op dat het ‘verlenen’
van een dienst, zoals geformuleerd in de modelverordening, uitsluitend
betrekking heeft op het in gang zetten van de dienstverlening. Er is dus sprake van een inspanningsverplichting en niet
van een resultaatsverplichting. Hieronder een – chronologisch aflopend – overzicht van de jurisprudentie,
dat meer inzicht geeft of in een concreet geval sprake is van verlening van
diensten bedoeld in artikel 229b, eerste lid, onderdeel b, van de
Gemeentewet. -HR 23 maart 2007, nr. 40664, LJN: BA1262 (Velsen)Bij een bouwaanvraag die incompleet is en door de gemeente op grond van
artikel 4:5 van de Awb ‘verder buiten behandeling is gelaten’ is voldaan aan
het belastbaar feit voor heffing van leges ‘het in behandeling nemen van een
aanvraag’. Deze uitspraak is het vervolg op Gerechtshof Amsterdam 23 januari
2004, nr. 02/06849, LJN: AO3409, dat anders oordeelde, ook in: Gerechtshof
Amsterdam 26 september 2003, nr. 03/01041, LJN: AN7885 (Haarlemmermeer) -HR 13 augustus 2004, nr. 37863, LJN: AI0408Bij de behandeling van aanvragen voor planschade is sprake van een publieke
taakuitoefening door de gemeente en niet van een individualiseerbaar belang,
zodat geen sprake is van verlening van een dienst in de zin van artikel 229
van de Gemeentewet (zie voor planschadevergoeding ook verderop in deze
toelichting). -HR 11 juni 1997, nr. 31253, BNB 1997/271Bij de werkzaamheden die voor gedeputeerde staten verbonden zijn aan het in
behandeling nemen van een aanvraag tot het verkrijgen van een verklaring van
geen bezwaar op grond van -onder meer -artikel 19 van de (oude) Wet op de
Ruimtelijke Ordening, gaat het rechtstreeks en vooral om het dienen van het
publieke belang. Er is wel indirect een particulier belang van de
‘achterliggende’ aanvrager -in voorkomende gevallen de gemeente zelf, maar
gelet op het preventief bestuurstoezicht van de provincie, niet rechtstreeks
en in overheersende mate. Bij het in behandeling nemen van een aanvraag tot
afgifte van een verklaring van geen bezwaar is derhalve niet, ook niet
gedeeltelijk, sprake van een rechtstreeks aan de gemeente dan wel aan de
‘achterliggende’ aanvrager verrichte dienst. -HR 7 mei 1997, nr. 31845, Belastingblad 1997, blz. 586Duikwerkzaamheden van de brandweer (het betrof het opduiken van een auto)
kunnen worden aangemerkt als het verlenen van een dienst ‘indien het gaat om
werkzaamheden die niet alleen liggen buiten het gebied van brand-en
rampenbestrijding alsmede van beperking en bestrijding van gevaar voor mens
en dier bij ongevallen, maar bovendien rechtstreeks en in overheersende mate
verband houden met dienstverlening ten behoeve van een individualiseerbaar
belang’. -HR 13 april 1994, nr. 28887, Belastingblad 1994, blz. 431Het door de politie op verzoek van belanghebbende, in verband met een door
deze gemelde aansluiting op een stil alarmsysteem, opstellen van een
aanvalsplan, dient voornamelijk om een efficiënt politieoptreden ter
handhaving van de rechtsorde mogelijk te maken en om de veiligheid van de
bij dat optreden betrokken politieagenten te verhogen. De desbetreffende
werkzaamheden houden in het algemeen niet rechtstreeks en voornamelijk
verband met een dienstverlening ten behoeve van een individualiseerbaar
particulier belang. Er is geen sprake van een dienst in de zin van artikel 229 Gemeentewet. -HR 11 december 1992, nr. 14484, RvdW 1993, nr. 6 (Vlissingen/Rize)Met betrekking tot het nablussen van een brand op een schip is kostenverhaal
niet mogelijk. -HR 14 oktober 1992, nr. 27804, BNB 1993/24, Belastingblad 1993, blz.
165Melding ex artikel 2a van de (toenmalige) Hinderwet is geen dienst. -Koninklijk Besluit van 2 oktober 1990, nr. 90.001535, Belastingblad 1991,
blz. 285Goedkeuring onthouden aan de Legesverordening van de gemeente Delft
omdat die verordening een bepaling bevatte op grond waarvan leges geheven
konden worden van overheidsorganen voor diensten die worden verricht ter
uitvoering van bepaalde medebewindstaken, zoals het verstrekken van gegevens
aan het CBS, het afgeven van verklaringen omtrent het gedrag etc. -Koninklijk Besluit van 24 augustus 1990, nr. 89.030275, Belastingblad 1990,
blz.668 Goedkeuring onthouden aan de Legesverordening van de gemeente Horst,
omdat in de verordening een tarief was opgenomen voor een melding ex artikel
2a van de (toenmalige) Hinderwet. Geen dienstverlening. -Koninklijk Besluit van 28 december 1988, nr. 13 (Belastingblad 1989, blz.
123)Goedkeuring onthouden aan de Legesverordening van de gemeente Schoorl,
omdat in die verordening een tarief was opgenomen voor het behandelen van
een kennisgeving in de zin van artikel 1a van het Hinderbesluit. Geen
dienstverlening. -Koninklijk Besluit van 28 december 1988, nr. 12, Belastingblad 1989, blz.
126Goedkeuring onthouden aan de Legesverordening van de gemeente
Geldermalsen, omdat in de verordening een tarief was opgenomen voor het
bevestigen van een ingevolge artikel 7c van de Wet op de kansspelen gedane
mededeling omtrent een te houden klein kansspel. Geen dienstverlening. -Hoge Raad 9 december 1987, nr. 24892, Belastingblad 1988, blz. 65Voor legesheffing moet de voorwaarde worden gesteld dat sprake is van door
of vanwege het gemeentebestuur verleende diensten. Bij een aanschrijving tot
woningverbetering als bedoeld in artikel 25, eerste lid, van de (oude)
Woningwet, welke op grond van artikel 25, vierde lid, van die wet nodig is
om de verplichtingen van degene tot wie zij is gericht te doen ontstaan, is
geen sprake van het verlenen van een dienst aan de betrokkene in deze zin. -HR 1 juli 1969, nr. 16165, BNB 1969/185Voor het in behandeling nemen van aanvragen tot het verkrijgen van een bouwvergunning kunnen leges worden geheven. In het algemeen worden met de
term leges niet slechts heffingen aangeduid, die gericht zijn op de
vergoeding van de kosten verbonden aan het op schrift stellen van bij
bepaalde administratieve diensten behorende stukken, maar mede heffingen,
welke op de vergoeding van die diensten zelf zijn gericht. -Hoge Raad 4 december 1963, nr. 15069, BNB 1964/45De leges kunnen betrekking hebben op aanvragen van kampeervergunningen, de
behandeling en de verlening daarvan en daarnaast op de kosten die het
kamperen voor de gemeente meebrengt. Daarbij doet niet ter zake of degene
aan wie de dienst wordt verleend daarop al of niet aanspraak kan maken.
Om duidelijkheid te scheppen over de inhoud van een aantal in de
tarieventabel voorkomende begrippen is daarvan een omschrijving opgenomen in
artikel 1. De verordening kent zeer uiteenlopende diensten waarvoor leges worden
geheven. Daarom is naast de in artikel 2 opgenomen algemene omschrijving van
het belastbare feit voor iedere dienst afzonderlijk een verdere omschrijving
van het belastbare feit in de tarieventabel opgenomen. Dat is dan ook de
reden dat in artikel 2 wordt gesproken van ‘diensten, bedoeld in deze
verordening en de daarbij behorende tarieventabel’. Omdat artikel 217 van de
Gemeentewet bepaalt dat het voorwerp van de belasting en het tarief moeten zijn vermeld in de belastingverordening, mag er geen twijfel over bestaan dat de tarieventabel
deel uitmaakt van de verordening. Vandaar dat de woorden ‘daarbij behorende’
zijn gebruikt. In de tarieventabel en in de bij de verordening en de
tarieventabel behorende bijlagen wordt dit eveneens uitdrukkelijk
aangegeven. De omschrijving van het belastbare feit is van belang voor de
vraag of de materiële belastingschuld ontstaat en het tijdstip waarop die
belastingschuld ontstaat. Het belastbare feit zou op verschillende manieren
omschreven kunnen worden. Zo kan bijvoorbeeld worden gekozen voor ‘het
verlenen van een vergunning’ maar ook kan worden gekozen voor ‘het in
behandeling nemen van een aanvraag tot het verlenen van een vergunning’. In de verordening is gekozen voor de laatste formulering. Dit heeft als
voordeel dat leges al verschuldigd zijn op het moment van het in behandeling
nemen van de aanvraag en dat niet bepalend is het moment waarop de
vergunning wordt verleend. Ook is niet van belang of de vergunning wordt
verleend of geweigerd. Zou het belastbare feit zijn ‘het verlenen van de
vergunning’ dan heeft op het moment van het in behandeling nemen van de
aanvraag het belastbare feit zich nog niet voorgedaan en is dus de materiële belastingschuld nog niet ontstaan. Vooruitbetaling voor het moment van het ontstaan van de materiële
belastingschuld is niet mogelijk. Ook kan dan niet worden geheven als de
vergunning wordt geweigerd, hoewel de gemeente wel de kosten van behandeling
heeft gemaakt. Overigens kan op grond van wettelijke bepalingen niet in alle
gevallen het belastbare feit worden omschreven als ‘het in behandeling nemen
van een aanvraag’. Zo kunnen alleen voor het voltrekken van een huwelijk, en
niet voor het in behandeling nemen van de aanvraag daarvan, leges geheven
worden, dit op grond van de Wet rechten burgerlijke stand (Stb. 1879, 72).
Wij merken nog op dat de Hoge Raad de uitdrukking 'in behandeling nemen'
uitlegt tegen de achtergrond van artikel 229, eerste lid, aanhef en onder
letter b, Gemeentewet. In dat artikel is de bevoegdheid gegeven rechten te
heffen ter zake van het genot van door de gemeente verstrekte diensten. Als
een besluit wordt genomen om een aanvraag niet verder te behandelen (artikel
4:5 Algemene wet bestuursrecht), kunnen er volgens de Hoge Raad al diensten zijn verstrekt
die de heffing van leges rechtvaardigen (Hoge Raad 21 december 2007, nr.
41303, LJN: BC0652). De belastingverordening moet vermelden wie de belastingplichtige is (artikel
217 van de Gemeentewet). Vanwege het uiteenlopende karakter van de
verschillende diensten is gekozen voor een ruime omschrijving van de
belastingplicht, om te voorkomen dat in bepaalde situaties geen
belastingplichtige aangewezen zou kunnen worden. Het gebruik van de woorden
‘dan wel’ is bedoeld om te voorkomen dat voor dezelfde dienst van twee
belastingplichtigen, te weten de aanvrager en degene te wiens behoeve de dienst wordt verricht, leges zullen worden geheven. Vanuit de systematiek van de verordening ligt het voor de hand in eerste
instantie de aanvrager van de dienst in de heffing te betrekken. Als het
niet mogelijk is een aanvrager als belastingplichtige aan te wijzen,
bijvoorbeeld als de aanvrager duidelijk niet de belanghebbende is, dan kan
degene ten behoeve van wie de dienst wordt verleend als belastingplichtige
aangemerkt worden. Dit laatste zal zich niet snel voordoen omdat, zoals al
eerder is geconstateerd, de aanvrager per definitie een belang heeft bij de
dienstverlening. Er kan zich bij het aanwijzen van de belastingplichtige
geen keuzesituatie voordoen. In verband hiermee is het stellen van
beleidsregels voor het aanwijzen van een belastingplichtige niet nodig.
Onderdeel a In onderdeel a hebben wij een (verplichte) vrijstelling opgenomen voor
diensten waarvan de kosten krachtens afdeling 6.4 (grondexploitatie) van de
Wet ruimtelijke ordening zijn of worden verhaald. Deze vrijstelling houdt
verband met de zogenaamde Grondexploitatiewet (Stb. 2007, 271) die op 1 juli
2008 in werking is getreden en onderdeel uitmaakt van de nieuwe Wet
ruimtelijke ordening (afdeling 6.4). Uitgangspunt van de Grondexploitatiewet vormt een verplichting tot
kostenverhaal. Deze verplichting houdt in, dat een gemeente de gemaakte
kosten op de particuliere grondeigenaar moet verhalen in het geval deze
eigenaar tot een ontwikkeling van de gronden overgaat. De gemeente mag hier
bovendien niet meer van afzien, zoals vóór 1 juli 2008 nog wel het geval kon
zijn. Indien er sprake is van een bouwplan zoals omschreven in artikel 6.2.1
van het Besluit ruimtelijke ordening moeten de kosten (zoals opgenomen op de
limitatieve kostensoortenlijst van artikel 6.2.4 van het Besluit ruimtelijke
ordening) worden verhaald op de particuliere ontwikkelaar. Deze kosten
kunnen niet nogmaals via de leges in rekening worden gebracht. Dit zou
namelijk betekenen, dat de aanvrager van de omgevingsvergunning voor de
bouwactiviteit bepaalde kosten twee keer zou gaan betalen. Het verplichtende
karakter van het kostenverhaal op grond van de Grondexploitatiewet houdt ook
in, dat het niet toegestaan is voor de gemeente om af te zien van het
kostenverhaal van verleende diensten via het stelsel van de
Grondexploitatiewet, om deze kosten vervolgens alsnog via de leges te
verhalen. De gemeente heeft dus geen keuzevrijheid om het kosten voor
verleende diensten via de grondexploitatiewet, dan wel via de leges te
verhalen, maar moet verplicht het stelsel van de Grondexploitatiewet
gebruiken. De Grondexploitatiewet legt allereerst een nieuwe basis voor
privaatrechtelijke overeenkomsten over grondexploitatie tussen gemeenten en
particuliere eigenaren die tot ontwikkeling van hun grondeigendom willen
overgaan (artikel 6.24 van de Wet ruimtelijke ordening). Deze
privaatrechtelijke overeenkomst biedt de gemeente de mogelijkheid om met een
particuliere eigenaar afspraken te maken over het kostenverhaal van de
betreffende bouwlocatie, over eventuele planschade en over bijdragen aan
ruimtelijke ontwikkelingen buiten de locatie. De gemeente kent voor deze
privaatrechtelijke overeenkomst een volledige contractsvrijheid, met
inachtneming van wet-en regelgeving en de algemene rechtsbeginselen. Verder omvat de wet een publiekrechtelijk spoor voor situaties, waarin de
partijen binnen de privaatrechtelijke onderhandelingen geen onderlinge
overeenkomst over het kostenverhaal hebben bereikt (artikel 6.12 tot en met
artikel 6.22 van de Wet ruimtelijke ordening). Van centrale betekenis binnen
dit publiekrechtelijke spoor is het exploitatieplan, waarin de gemeente de
uitgangspunten voor de grondexploitatie kan vastleggen. Dit exploitatieplan
moet tegelijkertijd worden vastgesteld en bekendgemaakt met het
bestemmingsplan, het wijzigingsbesluit of de omgevingsvergunning. Bij de
aanvraag van een omgevingsvergunning voor een bouwactiviteit zal vervolgens
via de toetsing aan het vigerende ruimtelijke plan en het bijbehorende
exploitatieplan de bijdrage van de particuliere ontwikkelaar aan het
kostenverhaal worden vastgesteld en in de voorschriften bij de
omgevingsvergunning worden opgenomen. In artikel 6.2.4 van het Besluit
ruimtelijke ordening is een limitatieve lijst opgenomen met kosten die
moeten worden verhaald binnen het publiekrechtelijke spoor van de
Grondexploitatiewet. Deze lijst omvat onder meer de kosten van het
verrichten van onderzoek, waaronder in ieder geval begrepen grondmechanisch
en milieukundig bodemonderzoek, akoestisch onderzoek, ander milieukundig
onderzoek, archeologisch en cultuurhistorisch onderzoek (artikel 6.2.4, sub
a), de kosten van het opstellen van gemeentelijke ruimtelijke plannen ten
behoeve van het exploitatiegebied (artikel 6.2.4, sub i) en de kosten van
andere door het gemeentelijk apparaat of in opdracht van de gemeente te
verrichten werkzaamheden, voor zover deze werkzaamheden rechtstreeks verband
houden met de in het besluit bedoelde voorzieningen, werken, maatregelen en
werkzaamheden (artikel 6.2.4, sub j). Onderdeel b Onderdeel b heeft betrekking op het oprichten, het veranderen of veranderen
van de werking of het in werking hebben van een (milieu-)inrichting of
mijnbouwwerk (artikel 2.1, eerste lid, onderdeel e, van de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht(Wabo). Hiervoor kunnen geen leges worden geheven op grond van
artikel 2.9, eerste lid, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht
(Wabo) dat luidt: ‘1. Voor zover aanvragen tot verlening of gehele of
gedeeltelijke intrekking van een omgevingsvergunning of wijziging van
voorschriften van een omgevingsvergunning betrekking hebben op een
activiteit met betrekking tot een inrichting als bedoeld in artikel 2.1,
eerste lid, onder e, worden geen rechten geheven.’ Dit is dus ook een wettelijke vrijstelling, die wij voor een goed begrip
hebben opgenomen in de Legesverordening. Deze vrijstelling geldt ook als de
gemeente deze niet opneemt in de Legesverordening. Het is van belang, omdat
de gemeente de kosten die met de aanvraag voor een omgevingsvergunning voor
deze milieuactiviteiten gepaard gaan, niet langs een omweg kan verhalen via
de leges voor bijvoorbeeld een bouw-of aanlegactiviteit. Een nauwkeurige,
controleerbaar vastgelegde kostentoerekening is dus noodzakelijk. Zoals
bekend zijn de milieuleges met ingang van 1 januari 1998 wettelijk
onmogelijk geworden (artikel 15.34a Wet milieubeheer en artikel 86a Wet
bodembescherming). Dat is in de Wabo dus doorgetrokken. Gemeenten zijn /
worden gecompenseerd via het gemeentefonds. Andere wettelijke vrijstellingen In artikel 4 zijn niet vermeld de vrijstellingen die voorkomen in andere
hogere wettelijke regelingen. Overigens kan de Legesverordening geen inbreuk
maken op of bepaalde beperkingen opnemen met betrekking tot de bij wet
verleende vrijstellingen. Die vrijstellingen zijn onder meer: -De diplomatieke en internationale vrijstellingen. Op grond van artikel 243
van deGemeentewet kunnen de ministers van Binnenlandse Zaken en Financiën
vrijstelling van gemeentelijke belastingen verlenen indien het volkenrecht
dan wel het internationale gebruik daartoe noopt. Van deze mogelijkheid is
gebruik gemaakt, althans voor zover voor de leges van belang, in de
‘Regeling diplomatieke en internationale vrijstellingen gemeentelijke
belastingen 1997’ (Regeling van 20 december 1996, FO96/ U2383, Stcrt. 1996,
249, Belastingblad 1997, blz. 91, nadien gewijzigd). -De vrijstelling voor het doen van naspeuringen (door de aanvrager zelf) in
degemeentearchieven bedoeld in de Archiefwet 1995, dit vanwege het openbare
karakter van archiefbewaarplaatsen (artikel 14 van de Archiefwet 1995). -De vrijstellingen opgenomen in de artikelen 2 en 4 van de Wet rechten
burgerlijkestand 1879, Stb. 72, laatstelijk gewijzigd bij de Wet van 27
november 2008, Stb. 500 (inwerkingtreding 1 maart 2010). -De ‘vrijstelling’ met betrekking tot de verlening, wijziging of intrekking
van eenvergunning of ontheffing krachtens de Wet milieubeheer (artikel
15.34a Wet milieubeheer). -De ‘vrijstelling’ voor beschikkingen krachtens de Wet bodembescherming
(artikel86a Wet bodembescherming).
De vrijstellingen (‘kosteloze verstrekkingen’), genoemd in onder
andere:
artikel 55 van de AWR;
artikel 32a van de Wet waardering onroerende zaken;
artikel 93 van de Pensioenwet;
artikel 111 van de Pensioenwet politieke ambtsdragers;
artikelen 78, eerste lid, 79, eerste en tweede lid, 95 en 99, tiende
lid, van de Wetgemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens;
artikel 41 van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers
1940-1945;
artikel 52 van de Wet uitkeringen burgeroorlogsslachtoffers
1940-1945;
artikel 55, derde lid, van de Algemene Wet Bijzondere
Ziektekosten.
Vrijstellingen passen in beginsel niet bij de aard van de legesheffing: een
heffing voor dienstverlening die op verzoek plaatsvindt en dient ter
bestrijding van de gemeentelijke kosten. Vanaf onderdeel c zijn facultatieve
vrijstellingen opgenomen. Onderdeel g Tot en met 2005 wordt leges in rekening gebracht voor diverse activiteiten
die voor en door Zandvoorters op vrijwillige basis worden georganiseerd.
Voorbeelden hiervan zijn: het jaarlijks jeu de boulestoernooi, de jaarlijkse
zwem-, wandel-en fietsvierdaagse. Omdat de gemeente aan het houden van deze
activiteiten veel waarde hecht, verleent het hiervoor ook subsidie.
Aangezien leges in rekening worden gebracht door de gemeente, worden bij de
subsidieaanvraag ook deze kosten door de organisatie opgevoerd. Op deze
wijze vergoedt de gemeente dus zelf de door haar opgelegde legeskosten. Om
dit te voorkomen is lid g van artikel 4 zodanig geredigeerd dat voor de
organisatie van dit soort activiteiten geen leges meer verschuldigd is. Onderdeel i Buurtfeesten zijn goed voor de sociale contacten en bovendien worden burgerinitiatieven toegejuicht. Om te voorkomen dat voor het in behandeling
nemen van een vergunning tot het organiseren van een buurtfeest op niet
commerciële basis zoals bijvoorbeeld een straat BBQ legeskosten in rekening
gebracht worden is in lid i een vrijstellingsbepaling opgenomen. Facultatieve vrijstelling voor ANBI’s of non-profitinstellingen Veel gemeenten overwegen vrijstelling van leges voor bepaalde vergunningen
op grond van de Algemene plaatselijke verordening (APV) ten behoeve van
algemeen nut beogende instellingen (ANBI’s) of non-profitinstellingen,
bijvoorbeeld een vrijstelling van de leges voor een collectevergunning
waarbij de opbrengst is bestemd voor een ideëel doel of een vrijstelling van
de leges voor een evenementenvergunning voor het houden van een straatfeest
door een buurtvereniging. Daarbij moet worden bedacht dat het grond van de
APV mogelijk is voor bepaalde aangelegenheden vrijstelling te verlenen van
de vergunningplicht. In dat verband kan gewezen worden op de ledenbrief van de VNG Lbr. 06/77 –
Model-APV supplement 13 (6 juni 2006). Hierbij is een
vrijstellingsmogelijkheid gecreëerd voor categorieën van evenementen en
wordt een eenmalige verlening van een (doorlopende) collectevergunning aan
CBF-instellingen mogelijk gemaakt. Deregulering leidt ertoe dat geen
vergunning nodig is, waardoor ook geen legesplicht kan ontstaan. Een andere optie is de tegemoetkoming aan bedoelde ideële instellingen op
een andere wijze vorm te geven, bijvoorbeeld door middel van
subsidieverlening. Om de legesheffing ‘zuiver’ te houden, gaat onze voorkeur
daarom uit naar het verlenen van vrijstelling van de vergunningplicht. Dat
neemt niet weg dat vrijstelling van legesheffing voor algemeen nut beogende
of non-profitinstellingen niet op voorhand onverdedigbaar is voor de
belastingrechter. Er zijn gelet op de aard van de heffing wel risico’s. De Gemeentewet (artikel 229) maakt geen verschil in
de persoon van de belastingplichtige. Essentieel voor de vrijstelling voor
een bepaalde groep lijkt op grond van de huidige wetgeving en jurisprudentie
te zijn dat de gemeente een objectieve rechtvaardigingsgrond voor de
verschillende behandeling heeft in het gevoerde gemeentelijke beleid. Een tweede element is dat de verschillende behandeling niet zodanig mag zijn
dat er sprake is van een willekeurige en onredelijke heffing. Geen erg
concrete kaders dus en gezien de aard van de heffing (verhaal van gemaakte
kosten) ook niet zonder risico bij toetsing door de belastingrechter. In de memorie van toelichting van de Wet materiële belastingbepalingen wordt
als voorbeeld van tariefdifferentiatie genoemd dat de huwelijksleges voor
mensen van buiten de gemeente hoger mogen zijn dan voor inwoners van de
gemeente. Eerste lid Voor de maatstaven van heffing en tarieven wordt in dit artikel verwezen
naar de bij de verordening behorende tarieventabel die, zoals in de
toelichting op artikel 2 reeds is opgemerkt, deel uitmaakt van de
verordening. Tweede lid Voor woningbouwprojecten en voor bij algemene maatregel van bestuur aangewezen projecten kan de gemeenteraad op verzoek of ambtshalve een projectuitvoeringsbesluit nemen (artikel 2.9 en 2.10 Crisis-en herstelwet).
Het projectuitvoeringsbesluit vervangt de bestaande vergunningen,
ontheffingen, vrijstellingen of andere besluiten die zonder de Crisis-en
herstelwet (CHW) voor de ontwikkeling en verwezenlijking voor het project
nodig zouden zijn. In veel gevallen zal sprake zijn van grondexploitatie,
waarop afdeling 6.4 van de Wet ruimtelijke ordening (Wro) van toepassing is.
Een groot aantal kostencomponenten moet in deze gevallen via het
exploitatieplan worden verhaald (afdeling 6.4 Wro; artikel 6.2.4 Besluit ruimtelijke ordening). De gemeente zal alleen overgaan tot het nemen
van een projectuitvoeringsbesluit als dit kostenverhaal verzekerd is. Als een verzoek tot het nemen van een projectuitvoeringsbesluit wordt
gedaan, kan de gemeente voor de (administratieve) behandeling van dat
verzoek leges heffen. Het tweede lid voorziet hierin. Het
projectuitvoeringsbesluit strekt ter vervanging van de bestaande
vergunningen, ontheffingen, vrijstellingen en andere benodigde besluiten. De toetsingskaders blijven echter van kracht, tenzij het projectuitvoeringsbesluit op grond van wet of verordening anders bepaalt
(artikel 2.10, vijfde lid, CHW). In verband hiermee hebben wij bij de
tariefstellingaangesloten bij de in de tarieventabel opgenomen tarieven die
voor de vergunningen, ontheffingen en dergelijke verschuldigd zouden zijn
geweest als de CHW niet zou gelden. Voor de overzichtelijkheid hebben wij de
tariefbepaling in artikel 5 opgenomen. Bij die keuze hebben de volgende
overwegingen meegespeeld: -De CHW is eerder in werking getreden dan de Wet algemene bepalingenomgevingsrecht (omgevingsvergunning). In de legesverordening was nog overgangsrecht opgenomen totdat de Wabo in werking trad (oude hoofdstuk 5,
bouwgerelateerde leges, van de tarieventabel was nog van toepassing tot 1
oktober 2010; daarna is titel 2 van de tarieventabel van toepassing). -De CHW geldt voor het grootste deel tot 1 januari 2014.Derde lid In het tweede lid van dit artikel is een regeling opgenomen voor die
diensten, waarbij als maatstaf van heffing het aantal uren, bladzijden en
dergelijke is gehanteerd. Door deze bepaling behoeft in de tarieventabel
niet steeds te worden vermeld dat gedeelten van bijvoorbeeld uren of
bladzijden voor een geheel uur of een gehele bladzijde zullen worden
gerekend. Tariefstelling en kostendekkendheid; kruissubsidiëring; profijtbeginsel Het is constante jurisprudentie dat de hoogte van de tarieven niet ter
beoordeling van de belastingrechter staat, tenzij de verordening zou leiden
tot strijd met wettelijke regels of tot een willekeurige en onredelijke
belastingheffing, waarop de wetgever met het toekennen van de
heffingsbevoegdheid niet het oog kan hebben gehad. Tussen de hoogte van de
leges enerzijds en de omvang van de ter zake van gemeentewege verstrekte
diensten dan wel de voor de dienst door de gemeente gemaakte kosten anderzijds is geen rechtstreeks verband vereist (zie onder
meer: Hoge Raad 18 september 1991, nr. 27457, BNB 1991/351; Hoge Raad 24
december 1997, nr. 32569, LJN AA3345, BNB 1998/70). Op grond van artikel 229b van de Gemeentewet mag de Legesverordening als
geheel bezien maximaal kostendekkend zijn. Ook de belastingrechter heeft
zich op dit standpunt gesteld (zie onder meer: Hoge Raad 4 februari 2005,
nr. 38860; LJN:AP1951; Hoge Raad 14 augustus 2010, nr. 43120, LJN: BI1943).
Niet elke post zal dus afzonderlijk op zijn kostendekkendheid worden
beoordeeld. Dit laatste zou ook moeilijk realiseerbaar zijn gezien het feit
dat de kosten voor de individuele diensten moeilijk zijn te bepalen. Dat
neemt niet weg dat een gemeente wel een kostendekkendheid per dienst of per
samenhangende groep van diensten mag nastreven, als de gemeente in dit
opzicht maar een consequente lijn volgt (vergelijk Hof ’s-Hertogenbosch 3 oktober 2002, nr. 99/30246, LJN: AE9620). Op grond van het bovenstaande is het mogelijk om kruissubsidiëring toe te
passen. Onder kruissubsidiëring wordt verstaan: het hoger stellen van
tarieven van leges voor sommige diensten om daarmee de tarieven voor andere
diensten laag te kunnen houden. Daarnaast kan bij de tariefstelling
uitdrukking worden gegeven aan het profijtbeginsel. Dat is een aparte
beleidsmatige afweging. Onderlinge verschillen in -op zichzelf geoorloofde
-kostendekkingspercentages tussen groepen van diensten zijn niet in strijd
met de wet of met enig algemeen rechtsbeginsel. Een motivering voor die
verschillen is niet vereist (Hoge Raad 14 augustus 2010, nr. 43120, LJN:
BI1943). Europese Dienstenrichtlijn en Wabo doorkruisen artikel 229b Gemeentewet De mogelijkheden tot kruissubsidiëring zijn door de komst van de Europese Dienstenrichtlijn (EDR) en de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo)
beperkter geworden. De EDR maakt kruissubsidiëring binnen een cluster van
samenhangende vergunningstelsels mogelijk. Dit betreft alleen de diensten
aan dienstverrichters waarop de EDR van toepassing is. De wetgever heeft
hierin geen aanleiding gezien om artikel 229b van de Gemeentewet te
wijzigen. Bij de introductie van de Wabo (omgevingsvergunning) gaat de
wetgever ervan uit dat kruissubsidiëring tussen het cluster
omgevingsvergunning en andere in de Legesverordening opgenomen dienstverleningen niet mogelijk is (Kamerstukken
29515 2005/2006, nr. 140, pag. 26; Kabinetsplan aanpak administratieve
lasten). De Wabo en de EDR doorkruisen daarmee de wettelijke regeling van
artikel 229b Gemeentewet. Dat is de reden dat de tarieventabel in drie
titels is verdeeld. Soms alleen kopieerkosten door te berekenen Soms mogen
slechts bepaalde kosten voor een dienst worden doorberekend. Zie
bijvoorbeeld de artikelen 2:11, tweede lid, 3:11, derde lid, en 7:4, vierde
lid, van de Algemene wet bestuursrecht en artikel 19.1b van de Wet milieubeheer. Een aantal van deze artikelen is aan
de orde geweest in de uitspraken van Hof Amsterdam 21 december 2001, nr.
00/2665, Belastingblad 2002, blz. 959, en van Hof Arnhem van 27 augustus
2002, nr. 01/01610, LJN: AE8932. Een redelijke uitleg van deze wettelijke
bepalingen leidt naar het oordeel van de hoven tot de conclusie dat voor het
verstrekken van kopieën als de onderhavige uitsluitend de kosten van het
vervaardigen van kopieën, afschriften etc. in enge zin door middel van het
heffen van leges in rekening mogen worden gebracht. Tot de kosten die in dat
geval in rekening mogen worden gebracht behoren onder meer wel de
arbeidskosten van het kopiëren zelf, maar niet de kosten van het opzoeken en weer opbergen van de desbetreffende originelen.
Het kosteloos ter inzage leggen c.q. geven, zoals de wet dat in deze
gevallen voorschrijft, impliceert eventuele opzoek-en opbergwerkzaamheden en
de daaraan te besteden tijd. Op grond van artikel 233 van de Gemeentewet kunnen gemeentelijke belastingen
worden geheven bij wege van aanslag, bij wege van voldoening op aangifte of
op andere wijze. In de verordening is in beginsel gekozen voor de heffing op
andere wijze, omdat deze wijze van heffing wordt gekenmerkt door een grote
mate van vormvrijheid, wat goed aansluit bij het karakter van de heffing van
leges. Eerste lid In de praktijk zullen aanvragers van diensten waarvoor leges geheven worden
vaak aan het loket verschijnen. Kan de aanvraag onmiddellijk in behandeling
worden genomen dan ligt het voor de hand dat de leges onmiddellijk worden
betaald. Hierin voorziet het bepaalde in het eerste lid. Als de kennisgeving
mondeling wordt gedaan, dan dient er betaald te worden op het moment van het
doen van de kennisgeving. Wordt de kennisgeving (bijvoorbeeld een nota)
uitgereikt, dan dient er betaald te worden op het moment van het uitreiken
van de kennisgeving. Wordt de kennisgeving toegezonden, dan is in het eerste
lid, onderdeel b, bepaald dat binnen 14 dagen betaald moet worden. De dagtekening van de kennisgeving
(bijvoorbeeld een stempelafdruk) is onder andere van belang voor de
belastingplichtige in verband met de termijn waarbinnen hij bezwaar kan
maken tegen het van hem gevorderde bedrag. Het tijdstip waarop uiterlijk betaald moet worden is van belang voor het eventueel in gang
zetten van de dwanginvordering. Het ontstaan van de (materiële)
belastingschuld is overigens niet in de verordening geregeld. Dit hangt
samen met het feit dat bij de leges het ontstaan van de belastingschuld
samenvalt met het tijdstip waarop het belastbaar feit zich voordoet. Dienstverlening afhankelijk stellen van betaling? De vraag is of het al of niet verlenen van de dienst afhankelijk gesteld kan
worden van het al of niet betalen van de leges. De Invorderingswet 1990 gaat
uit van een open systeem van invorderingsmaatregelen. Dit betekent dat de
belastingontvanger (invorderingsambtenaar) dezelfde bevoegdheden heeft als
andere schuldeisers. Daarnaast beschikt hij over bijzondere bevoegdheden op
grond van de Invorderingswet 1990. Niet uitgesloten is dat dit open systeem van de Invorderingswet 1990 het
mogelijk maakt het verlenen van de dienst afhankelijk te stellen van de
betaling van de leges. Voor dit standpunt is steun te vinden in de
parlementaire behandeling van Invorderingswet 1990. Door de vaste Commissie
voor Financiën werd de regering onder andere gevraagd in te gaan op de
stelling van de Unie van Waterschappen dat het uit overwegingen van
behoorlijk bestuur niet mogelijk is om de afgifte van een vergunning afhankelijk te maken van het betaald zijn van leges. Het
antwoord van de regering luidde: ‘De door de Unie geponeerde stelling kunnen
wij in haar algemeenheid niet onderschrijven. Veelal zal het juist passend
zijn dat een prestatie door een overheidsorgaan wordt verricht als er
zekerheid is dat ervoor betaald wordt. Dit is ook in het merendeel van de
gevallen de praktijk. Men denke bijvoorbeeld aan de afgifte van paspoorten’
(Kamerstukken II 1990-1991, 20588, nr. 34). Ook artikel 4:85, tweede lid,
Awb gaat ervan uit dat zich bij de leges situaties kunnen voordoen, dat bij
niet of niet-tijdige betaling een aanvraag niet in behandeling wordt genomen. Dit kan uitsluitend in het geval de gemeente niet
verplicht is een aanvraag te behandelen zolang het verschuldigde geldbedrag
niet is betaald. Dan zijn bepalingen over invordering en dergelijke immers
niet nodig. Zie de toelichting daarop in Kamerstukken II 2003–2004, 29702,
nr. 3, pag. 31, Vierde tranche Awb. Als de aanvraag wel in behandeling wordt
genomen en bij apart besluit leges worden geheven, geldt de uitzondering
niet en is titel 4.4 van de Awb van toepassing. Wij wijzen verder op de
uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 29
juli 1999, LJN: AA3777, (JG 99.0184). De bestuursrechter besliste dat de
gemeente een marktvergunning mocht intrekken voor iemand die al gedurende
langere tijd niet aan zijn uit de geldende heffingsverordening
voortvloeiende betalingsverplichtingen had voldaan. De gemeente had die
mogelijkheid tot intrekking in haar verordening op de straathandel
opgenomen. Bij dit alles merken wij nog op dat de dienstverlening soms niet
afhankelijk kan worden gesteld van de betaling. De wet bepaalt bijvoorbeeld
dat alleen voorwaarden aan de vergunningverlening kunnen worden verbonden
die strekken tot bescherming van de belangen, waarop de voorschriften
waarvoor de vergunning wordt verleend, betrekking hebben. Het stellen van
een financiële voorwaarde is dan niet mogelijk. Zie bijvoorbeeld artikel 8,
eerste lid, en artikel 11, derde lid, van de Woningwet. Tweede lid Deze bepaling is van belang voor het einde van betaaltermijnen. Als de
laatste dag voor de betaling een algemeen erkende feestdag, zondag of
zaterdag is, schuift deze laatste betaaldag door het bepaalde in het tweede
lid niet op naar de eerstvolgende werkdag. In de verordening is gekozen voor een bepaling in de verordening die regelt
dat in het geheel geen kwijtschelding van leges wordt verleend. Reden
hiervan is dat het heffen van leges als een betaling voor een bepaalde
prestatie van de gemeente is aan te merken. Om die reden wordt geen
kwijtschelding van leges verleend. De tarieventabel kent een aantal vermindering-en teruggaafbepalingen. Zo
zijn in hoofdstuk 5 teruggaafbepalingen opgenomen voor de situaties dat de vergunningaanvraag voor een bouw-, aanleg-of sloopactiviteit tijdens de behandeling wordt ingetrokken, de vergunning op verzoek wordt ingetrokken
zonder dat deze is gebruikt of de vergunning wordt geweigerd of door de
rechter wordt vernietigd. De vermindering of teruggaaf kan ambtshalve worden
toegepast (artikel 65 AWR) of op aanvraag worden verleend (artikel 242
Gemeentewet). De verminderingsbeschikking leidt tot een
verlaging/neerwaartse aanpassing van de legesschuld. De teruggaafbeschikking
laat de legesbeschikking intact, maar leidt er ook toe dat men een deel van de leges terugkrijgt. Bij wijzigingen in rijksregelgeving die gevolgen hebben voor de leges, kan
de besluitvormingsprocedure voor belastingverordeningen (van ambtelijke voorbereiding tot en met raadsbesluit) belemmerend werken. Ook kan het
gewenst zijn een redactionele wijziging op korte termijn door te voeren. Om
de gewenste flexibiliteit en de te betrachten spoed te bereiken, kan de raad
de bevoegdheid tot vaststelling van de Legesverordening aan het college
overdragen (delegeren). Artikel 156, tweede lid, aanhef en onder h, van de
Gemeentewet maakt dit mogelijk. In artikel 10 van de verordening is deze
beperkte overdracht van die vaststellingsbevoegdheid aan het college niet
van toepassing verklaard. Op grond van artikel 231 van de Gemeentewet zijn bij de heffing en de
invordering van gemeentelijke belastingen onder meer de Algemene wet inzake
rijksbelastingen (AWR) en de Invorderingswet 1990 van toepassing. De
heffingsbevoegdheden komen toe aan de daartoe aangewezen heffingsambtenaar
en de invorderingsbevoegdheden aan de daartoe aangewezen
invorderingsambtenaar. De AWR en de Invorderingswet 1990 kennen ook
bepalingen op grond waarvan de minister van Financiën de bevoegdheid wordt
toegekend nadere regels te geven over bepaalde heffings-en
invorderingsaangelegenheden. Voor de gemeentelijke belastingen komt die bevoegdheid op grond van artikel 231 toe aan het
college. Verder is het college als bestuursverantwoordelijke voor de
heffings-en invorderingsambtenaar bevoegd om beleidsregels vast te stellen
(artikel 4:81 Algemene wet bestuursrecht, hierna Awb). Op grond van artikel
160, eerste lid, onderdeel b, van de Gemeentewet is het college eveneens
bevoegd beslissingen van de raad (lees: belastingverordeningen) uit te
voeren. Met het oog hierop kan het college over uitvoeringsaangelegenheden
regels stellen. Te denken valt hierbij aan het vaststellen van de modellen voor het formulier van de onderscheiden aangiftebiljetten. Met de inwerkingtreding van de derde tranche Awb op 1
januari 1998 is een aantal bevoegdheden van de raad op belastinggebied
overgegaan op het college. In verband hiermee is in elke
belastingverordening een bepaling opgenomen dat het college nadere regels
kan geven met betrekking tot de heffing en invordering van de betreffende belasting. Op deze wijze is het voor de belastingplichtigen
duidelijk dat er nog nadere regels kunnen gelden. In de
(uitvoerings)regeling gemeentelijke belastingen is een en ander uitgewerkt.
In het eerste lid wordt de oude verordening ingetrokken, in het tweede lid
wordt de inwerkingtreding geregeld, in het derde lid de datum van ingang van
de heffing en in het vierde lid de citeertitel. Eerste lid Deze overgangsbepaling bewerkstelligt dat de oude verordening blijft gelden
voor de belastbare feiten waarvan de heffing plaatsvindt in de periode
tussen de datum van ingang van de heffing en de daarna gelegen datum van inwerkingtreding. Het eerste lid regelt dat de oude verordening wordt ingetrokken met ingang
van de datum van ingang van de heffing. De oude verordening blijft van
toepassing op de belastbare feiten die zich voor die datum hebben
voorgedaan. Voor die belastbare feiten blijft heffing dus mogelijk op basis
van de oude verordening, ook al is die verordening ingetrokken. Ingevolge artikel 139 van de Gemeentewet moeten gemeenten de besluiten tot
het vaststellen, wijzigen of intrekken van belastingverordeningen bekend
maken. Het niet voldoen aan de bekendmakingsplicht kan leiden tot
onverbindendheid van de belastingverordening (HR 31 maart 1993, nr. 28.034,
BNB 1993/182, Belastingblad 1993, blz. 274; Hoge Raad 10 augustus 1998, nr.
33.632). Op het voorblad is aangegeven waar en wanneer deze verordening is
bekend gemaakt. Tweede lid Het feit dat de belastingverordening pas in werking treedt na bekendmaking,
houdt slechts in dat de gemeente voor dat tijdstip geen belastingaanslagen
kan opleggen. De aanslagen kunnen echter wel betrekking hebben op de periode
vanaf de datum van ingang van de heffing. Derde lid In het derde lid is de datum van ingang van de heffing opgenomen. Vierde lid In het vierde lid is in de citeertitel een jaartal opgenomen. Dit jaartal
wordt opgenomen, omdat de gemeente ieder jaar een nieuwe verordening vaststelt.
Door het jaartal op te nemen is duidelijk voor welk jaar de verordening
bedoeld is. Ondertekening Alle stukken die van de raad uitgaan moeten sinds 19 februari 2003 c.q. 7
maart 2003 worden ondertekend door de burgemeester (artikel 75, eerste lid,
Gemeentewet) en griffier (artikel 107c Gemeentewet). De tarieventabel maakt deel uit van de verordening. In de tarieventabel zijn
diensten opgenomen waarvoor door de gemeente leges worden gevraagd. Gelet op artikel 229b van de Gemeentewet en de (on)mogelijkheden tot kruissubsidiëring als gevolg van de Europese Dienstenrichtlijn en de Wet
algemene bepalingen omgevingsrecht (zie de toelichting op artikel 5 van de
verordening) hebben wij de tarieventabel in drie titels onderverdeeld:
titel 1 Algemene dienstverlening;
titel 2 Dienstverlening vallend onder fysieke
leefomgeving/omgevingsvergunning;
titel 3 Dienstverlening vallend onder Europese
Dienstenrichtlijn.
De nummering van de onderdelen in de tarieventabel is als volgt: titel.hoofdstuk.onderdeel.subonderdeel.subsubonderdeel. Deze indeling ligt het meest voor de hand omdat een afdeling die belast is
met het verlenen van bepaalde diensten, veelal ook de leges ter zake van die
diensten in rekening zal brengen. Er is getracht diensten die door een
zelfde afdeling worden verricht zoveel mogelijk in een zelfde hoofdstuk
onder te brengen. Kruissubsidiëring Binnen titel 1 is kruissubsidiëring mogelijk tussen de verschillende
hoofdstukken. Hetzelfde geldt voor titel 2. Op basis van artikel 13, tweede
lid, van de Europese Dienstenrichtlijn geldt voor titel 3 dat slechts
kruissubsidiëring binnen elk hoofdstuk mogelijk is. Een hoofdstuk in titel 3
betreft een individueel vergunningstelsel dan wel een cluster van
samenhangende vergunningstelsels. Elk hoofdstuk van titel 3 dient de gemeente te controleren op kostendekkendheid. Indien uit controle blijkt
dat er op het betreffende vergunningstelsel of samenhangende
vergunningstelsels winst wordt gemaakt, dienen de tarieven te worden
aangepast tot of onder 100% kostendekkendheid. Een en ander betekent dat
(ook) bij de leges een nauwkeurige, op controleerbare wijze vastgelegde
kostentoerekening nodig is. Voor de tariefstelling moet de gemeente nagaan wat de kostprijs van de verschillende diensten is.
Vervolgens kan de gemeente een beslissing nemen over de mate van
kruissubsidiëring (voor zover mogelijk) tussen de verschillende diensten en
de mate waarin zij het profijtbeginsel wil laten doorwerken in het tarief. In de toelichting op artikel 2 van de verordening staat dat is gekozen voor
het omschrijven van het belastbare feit als ‘het in behandeling nemen van
een aanvraag tot het verlenen van een vergunning’ en niet als ‘het afgeven
van een vergunning’. Dit heeft namelijk als voordeel dat de leges al
verschuldigd zijn op het moment van het in behandeling nemen van de
aanvraag. In de toelichting op de verordening is reeds aandacht besteed aan de
tariefstelling en de kostendekkendheid van de leges. Voor een aantal
diensten is de hoogte van het te heffen legesbedrag wettelijk geregeld. Dit
geldt onder andere voor de diensten opgenomen in het Legesbesluit akten
burgerlijke stand. Voor een aantal andere diensten is wettelijk geregeld dat
de tarieven niet boven een bepaald bedrag uit mogen gaan. Stukken die worden verstrekt op grond van de Wet openbaarheid van bestuur
(Stb. 1991, 703) behoeven niet gratis of tegen een gelimiteerd bedrag
verstrekt te worden. Voor het door het rijk verstrekken van fotokopieën van
schriftelijke stukken kunnen op grond van artikel 12 van de Wet openbaarheid
van bestuur bij of krachtens algemene maatregel van bestuur tarieven
vastgesteld worden. Deze tarieven binden gemeenten echter niet. Een belastingplichtige moet uit de (leges)verordening de hoogte van het van
hem te heffen bedrag kunnen afleiden. Dit vloeit voort uit het bepaalde in
artikel 217 van de Gemeentewet. Dit artikel bepaalt dat de
belastingverordening onder andere het tarief moet vermelden. Dit wil niet zeggen dat de verordening het bedrag van
de belasting moet vermelden. In zijn arrest van 22 juli 1985 (nr. 22.780,
BNB 1985/259, Belastingblad 1985, blz. 493, gemeente IJlst) overwoog de Hoge
Raad namelijk dat de verordening niet het bedrag van de belasting behoeft te
vermelden, maar dat ook op andere wijze kan worden aangegeven tot welke
belastingverplichtingen het belastbare feit leidt, mits daarbij op voldoende
duidelijke wijze aan de belastingplichtige inzicht wordt gegeven in het
beloop van het van hem te heffen bedrag. De bepaling in de verordening van
de gemeente IJlst op grond waarvan bepaalde legesbedragen konden worden
verhoogd met de kosten van door de gemeente in te winnen externe adviezen, gaf de belastingplichtige naar het
oordeel van de Hoge Raad onvoldoende inzicht in het beloop van het van hem
te heffen bedrag, en was zodoende onverbindend. Het komt bij gemeenten
regelmatig voor dat voor het in behandeling nemen van aanvragen tot het
verkrijgen van een vergunning (bijvoorbeeld een bouwvergunning het advies
van een extern bureau gevraagd wordt. Om de kosten van die externe
adviesverlening toch te kunnen doorberekenen staat de gemeenten na het
hiervoor genoemde arrest een aantal oplossingen ter beschikking. Allereerst
kan ervoor worden gekozen de externe advieskosten in de bestaande tarieven
te verwerken. Nadeel hiervan is dat de kosten niet individueel aan de
aanvragers van de dienst kunnen worden toegerekend. Verder lijkt het opnemen van een maximumtarief voor het doorberekenen van
externe advieskosten in bepaalde gevallen toelaatbaar te zijn. In het arrest
van de Hoge Raad van 1 maart 1989 (nr. 25.996, BNB 1989/127, Belastingblad
1989, blz. 320, gemeente Zoetermeer) wordt het vermelden van een maximum van
ƒ 250.000,-niet toelaatbaar geacht omdat dit maximum zo hoog is dat het
behoudenszeer uitzonderlijke gevallen geen wezenlijke functie vervult.
Zodoende laat de bepaling naar het oordeel van de Hoge Raad de
belastingplichtige in het onzekere omtrent de omvang van het van hem te
heffen bedrag. De formulering van de Hoge Raad geeft aanleiding te
veronderstellen dat indien een bepaling een maximumtarief bevat en de hoogte
van dat tarief een wezenlijke functie vervult, de belastingplichtige op
voldoende duidelijke wijze inzicht heeft in het beloop van het van hem te heffen bedrag. Toekomstige jurisprudentie zal
nader invulling moeten geven omtrent de vraag in welke gevallen er sprake is
van een maximumtarief dat een wezenlijke functie vervult. In verband met
deze onzekerheid omtrent het al of niet toelaatbaar zijn van het hanteren van een maximumtarief is in de verordening geen gebruik gemaakt
van deze wijze van doorberekenen van externe advieskosten. Ten slotte bestaat de mogelijkheid in de verordening van de zogenaamde 'begrotingsconstructie'. De systematiek van deze constructie is als volgt.
Is voor het in behandeling nemen van een aanvraag tot het verkrijgen van een
vergunning een extern advies noodzakelijk dan wordt door de externe adviseur
opgaaf aan de gemeente gedaan omtrent de hoogte van de door hem ter zake van
de aanvraag in rekening te brengen kosten. Deze kosten worden voor het in
behandeling nemen van de aanvraag aan de aanvrager van de vergunning
meegedeeld middels een door of vanwege het college van burgemeester en
wethouders opgestelde begroting. Gedurende een periode van vijf dagen na het
overleggen van de begroting kan de aanvrager van de vergunning de aanvraag
nog intrekken. Reageert de aanvrager niet binnen genoemde vijf dagen dan
geldt als dag van het in behandeling nemen van de aanvraag de vijfde werkdag na de dag waarop de
begroting aan de aanvrager ter kennis is gebracht. De begrotingsconstructie
is door het Hof 's-Gravenhage aanvaard in zijn uitspraak van 12 juli 1989
(nr. 2995/88, Belastingblad 1990, blz. 307, gemeente Zoetermeer). Zoals
reeds eerder is opgemerkt kan de begrotingsconstructie worden gehanteerd bij
het doorberekenen van de externe advieskosten bij aanvragen tot het
verkrijgen van bouwvergunningen. Ook bij het doorberekenen van
publicatiekosten kan deze constructie gebruikt worden. Overigens heeft de
minister van Binnenlandse Zaken zich in het kader van het (inmiddels
afgeschafte) preventief toezicht op belastingverordeningen op het standpunt
gesteld dat het hanteren van de begrotingsconstructie uitsluitend
toelaatbaar is voor het doorberekenen van externe advieskosten, en niet voor
het doorberekenen van interne advieskosten. Algemeen Deze titel hebben wij ‘algemene dienstverlening’ genoemd ter
onderscheiding van de twee andere titels. Binnen deze titel bestaat
beleidsruimte om kruissubsidiëring of het profijtbeginsel toe te passen.
Kosteloze voltrekking huwelijk, registratie partnerschap en omzetting In artikel 4 van de Wet rechten burgerlijke stand is geregeld dat gemeenten gelegenheid moeten geven tot een kosteloze huwelijksvoltrekking, registratie
van een partnerschap of omzetting van een geregistreerd partnerschap in een
huwelijk. De ambtenaar van de burgerlijke stand bepaalt de daarvoor bestemde dagen en
uren. Sinds 1 maart 2010 is het niet meer mogelijk een huwelijk om te zetten
in een geregistreerd partnerschap (Wet bevordering voortgezet ouderschap en
zorgvuldige scheiding; Stb. 2008, 500). Voor het kosteloos voltrekken van een huwelijk, registreren van een
partnerschap of omzetten van een geregistreerd partnerschap is het voldoende
als gelegenheid wordt gegeven tot het kosteloos voltrekken van een huwelijk,
registreren van een partnerschap of omzetting van een geregistreerd
partnerschap op het gemeentehuis. Er bestaat geen wettelijke verplichting
tot het kosteloos voltrekken van een huwelijk, registreren van een
partnerschap of omzetten van een geregistreerd partnerschap in een bijzonder
huis als bedoeld in de onderdelen 1.1.3 of 1.1.4 van de tarieventabel. Onderdelen 1.1.1 en 1.1.2 Huwelijksvoltrekking, registratie partnerschap en
omzetting Artikel 5, tweede lid, van de Wet rechten burgerlijke stand schept de
mogelijkheid leges te heffen voor het voltrekken van een huwelijk,
registratie van een partnerschap of omzetting van een partnerschap op andere dagen en uren dan
waarop is bepaald dat dit kosteloos kan (zie Kosteloze voltrekking huwelijk,
registratie partnerschap en omzetting). De onderdelen 1.1.1 en 1.1.2 van de tarieventabel hebben dus betrekking op
de huwelijken of registraties van partnerschappen, onderscheidenlijk
omzettingen van partnerschappen die niet kosteloos geschieden. Daarbij is de
hoogte van de te heffen leges afhankelijk gesteld van de dag en het uur
waarop het huwelijk of de registratie van het partnerschap wordt voltrokken
of de omzetting van het geregistreerd partnerschap plaatsvindt. Ook andere vormen van differentiatie zijn denkbaar. Daarbij valt te denken
aan het al of niet uitleggen van een loper (zie 1.1.13) of het gebruik maken
van een grote of van een kleine zaal etc. Vanaf de inwerkingtreding van de
Wet materiële belastingbepalingen (1 januari 1995) zijn
tariefdifferentiaties anders dan op grond van de mate van dienstverlening
mogelijk. In de memorie van toelichting van die wet wordt als voorbeeld
gegeven het hanteren van een hoger tarief voor huwelijksvoltrekkingen van
niet-ingezetenen van een gemeente, om te voorkomen dat het gemeentehuis
wordt overstroomd met trouwlustigen die geen binding met de gemeente hebben.
In afwijking van andere bepalingen in de tarieventabel is in de onderdelen
1.1.1 en 1.1.2 niet gekozen voor de omschrijving van het belastbare feit als
‘het in behandeling nemen van een aanvraag tot het sluiten van een
huwelijk’. Reden hiervan is het volgende. Artikel 1 van de Wet rechten
burgerlijke stand staat uitsluitend legesheffing toe in de gevallen waarin
de wet voorziet. Artikel 5, tweede lid, bepaalt vervolgens dat legesheffing
gerechtvaardigd is voor een ‘huwelijksvoltrekking, registratie van een
partnerschap of omzetting van een geregistreerd partnerschap’. Daarom is in
de tarieventabel het belastbare feit het voltrekken van een huwelijk, de registratie van een partnerschap of de
omzetting van een geregistreerd partnerschap in een huwelijk. Dit laat
onverlet dat bij het vaststellen van de tarieven de kosten van
voorbereidende werkzaamheden in aanmerking genomen kunnen worden. Niet is in de tabel opgenomen een afzonderlijke regeling voor de gevallen
waarin de huwelijksvoltrekking, registratie van een partnerschap of
omzetting van een partnerschap in een huwelijk niet in het gemeentehuis maar
in een andere ruimte plaatsvindt, anders dan op grond van artikel 64 van het
Burgerlijk wetboek (zie daarvoor onderdelen 1.1.3 en 1.1.4). Daarbij valt bijvoorbeeld te denken aan het voltrekken van een huwelijk, de registratie van een partnerschap of omzetting van een geregistreerd
partnerschap in een in de gemeente gelegen fraai kasteel. Daarvoor kan in de
verordening uiteraard wel een afzonderlijke bepaling opgenomen worden,
waarbij wederom een differentiatie naar dagen en uren mogelijk is, indien de
dienstverlening op die dagen en uren anders is. De kosten die verband houden met het opstellen van een omzettingsakte kunnen
op grond van het Besluit rechten burgerlijke stand niet in rekening worden
gebracht bij de aanvragers. Indien aanvragers de omzetting willen laten
geschieden door middel van een ceremonie (gelijk te stellen met een
huwelijksvoltrekking) is het wel mogelijk om de kosten van gebruik van de
zaal e.d. in rekening te brengen. Bij de tariefstelling kan dezelfde
differentiatie worden toegepast als bij het sluiten van een huwelijk of
registreren van een partnerschap is gebeurd. Onderdelen 1.1.3 en 1.1.4 Voltrekking huwelijk etc. in bijzonder huis De onderdelen 1.1.3 en 1.1.4 hebben betrekking op huwelijken of registraties
van partnerschappen, onderscheidenlijk omzettingen van geregistreerde
partnerschappen die ingevolge artikel 64 van het Burgerlijk wetboek niet
plaatsvinden op het gemeentehuis maar in een bijzonder huis. Artikel 64 ziet
op de gevallen dat een der partijen uit hoofde van een behoorlijk bewezen
wettig beletsel verhinderd wordt zich naar het gemeentehuis te begeven. Voor een toelichting
op de omschrijving van het belastbare feit verwijzen wij naar de toelichting
op de onderdelen 1.1.1 en 1.1.2. Onderdeel 1.1.6 Trouwboekje of partnerschapsboekje In dit onderdeel van de tarieventabel is een tarief opgenomen voor het
verstrekken van een trouwboekje of partnerschapsboekje, waarbij een
onderscheid wordt gemaakt tussen een trouwboekje of partnerschapsboekje in
een normale uitvoering en een trouwboekje of partnerschapsboekje in een luxe
uitvoering. De leges genoemd in dit onderdeel kunnen worden geheven naast de
leges die ingevolge onderdeel 1.1.1 t/m 1.1.4 geheven worden. Ook in het
geval van een kosteloos huwelijk of registreren van een partnerschap is
legesheffing voor het verstrekken van een trouwboekje of partnerschapsboekje
toegestaan. Het betreft hier een dienst van de gemeente die wordt verleend
naast het voltrekken van het huwelijk of de registratie van een partnerschap
zelf. Een verplichting tot het verstrekken van een trouwboekje of
partnerschapsboekje bestaat immers niet. Onderdelen 1.1.7 en 1.1.8 Lijsten van geboorten etc; abonnement In deze onderdelen kunnen tarieven opgenomen worden voor het verstrekken van
lijsten waarop zijn vermeld degenen die in een bepaalde periode zijn
geboren, overleden, gehuwd of in ondertrouw zijn gegaan. Het verstrekken van
dergelijke lijsten en ook het in onderdeel 1.1.8 opgenomen tarief voor het
doen van naspeuringen is geen verrichting van de ambtenaar van de
burgerlijke stand. Opneming van deze tarieven in dit hoofdstuk ligt echter
voor de hand, gezien de nauwe samenhang ervan met de registers van de
burgerlijke stand. De gemeenten zijn niet verplicht dergelijke lijsten te
verstrekken. Zandvoort doet dit ook niet. De Wet bescherming
persoonsgegevens (Stb. 2000, 302) verzet zich niet tegen het verstrekken van de hiervoor genoemde lijsten nu het gaat om openbare
gegevens. Wel is in de bepaling over het tarief voor lijsten van geborenen
en overledenen vermeld dat in die lijsten uitsluitend zijn opgenomen de
geborenen en overledenen waarvoor toestemming is verleend voor opneming in
de lijsten door de gerechtigden. De lijsten bevatten dus niet alle geborenen
en overledenen. Deze redactie is ook gevolgd voor lijsten van getrouwde en
ondergetrouwde paren. Het blijft echter een keuze van gemeenten om te
bepalen onder welke voorwaarden gegevens in lijsten zullen worden opgenomen. Onderdeel 1.1.8 bevat geen tarief voor het verstrekken van lijsten bij
abonnement. Onderdeel 1.1.9 Naspeuringen in registers burgerlijke stand In dit onderdeel is een tarief opgenomen voor het op verzoek doen van naspeuringen in de registers van de burgerlijke stand. Gekozen is voor een tariefstelling per daaraan besteed kwartier. Onderdeel 1.1.10 Verrichtingen ambtenaren van de burgerlijke stand De mogelijkheden tot het heffen van leges voor verrichtingen van ambtenaren
van de burgerlijke stand zijn geregeld in de Wet rechten burgerlijke stand
(Stb. 1879, 72). Artikel 1 van deze wet luidt: ’Geene gelden mogen worden geheven ter zake van het opmaken van akten of
andere verrigtingen van den ambtenaar van den burgerlijken stand, behalve in
de gevallen en op de wijze bij of krachtens deze wet voorzien.’ In artikel 2 van de Wet rechten burgerlijke stand is geregeld voor welke verrichtingen leges geheven kunnen worden. De hoogte van die leges is
vastgesteld in het Legesbesluit akten burgerlijke stand (Stb. 1969, 36). De
daarin genoemde bedragen worden jaarlijks geïndexeerd. Veel gemeenten heffen
de hiervoor genoemde leges rechtstreeks op basis van het Legesbesluit. De
Werkgroep is echter van oordeel dat het zinvol is hiervoor bepalingen op te
nemen in de Legesverordening. De wettelijke bepalingen verschaffen namelijk
geen duidelijkheid over de vraag of, indien rechtstreeks op basis van het
Legesbesluit wordt geheven, de Invorderingswet 1990 en de AWR van toepassing
zijn. Nadeel van het opnemen van de tarieven in de Legesverordening is dat
de Legesverordening aangepast moet worden zodra de tarieven in het
Legesbesluit wijzigen, wat dus elkaar jaar gebeurt door indexering van de
tarieven. De bedragen worden jaarlijks door de minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties vóór 1 september in de Staatscourant bekendgemaakt. Om een jaarlijkse aanpassing van de Legesverordening te voorkomen is in onderdeel 1.1.9 bepaald dat de tarieven gelden die zijn
opgenomen in het Legesbesluit akten burgerlijke stand. De tarieven bedragen: per 1-1-2011 (Stcrt. 25 juni 2010 nr.2010-422685) a. voor elk afschrift van een akte van de burgerlijke stand € 11,50b. voor elk uittreksel van een akte van geboorte, van huwelijk, van
registratie vaneen partnerschap, van omzetting van een huwelijk in een
registratie van een partnerschap*, van omzetting van een registratie van een
partnerschap in een huwelijk of van overlijden € 11,50 c.voor elke verklaring van huwelijksbevoegdheid als bedoeld in artikel 49a
vanBoek 1 van het Burgerlijk Wetboek (een Nederlander wenst buiten Nederland
een huwelijk aan te gaan) € 20,70 d.voor elk meertalig uittreksel uit een akte van de burgerlijke stand €
11,50* Het feit dat omzetting van een huwelijk in een geregistreerd partnerschap
sinds 1 maart 2010 niet meer mogelijk is, laat onverlet de mogelijkheid om
van bestaande aktes een afschrift of uittreksel te krijgen. Artikel 2 van het Legesbesluit bepaalt dat afschriften van of uittreksels
uit huwelijksakten en akten voor omzetting van een geregistreerd partnerschap in
een huwelijk ten behoeve van het kerkelijk huwelijk kosteloos worden
uitgegeven, mits van de bestemming uit het stuk zelf blijkt en zij aldus tot
geen ander doel kunnen worden gebruikt. Artikel 2 bepaalt ook wie
vrijgesteld zijn van het betalen van deze leges. Het gaat daarbij om hen die
financieel onvermogend zijn en om ambtenaren, besturen en instellingen die
in het openbaar belang bepaalde afschriften vragen. Op grond van de Paspoortwet (Stb. 1991, 498), laatstelijk gewijzigd bij
Rijkswet van 28 juni 2010, Stb. 252, is vastgesteld het Besluit
paspoortgelden. In het Besluit paspoortgelden zijn maxima gesteld aan de
leges die gemeenten kunnen heffen voor alle reisdocumenten. Gemeenten kunnen
ook minder dan de maximumtarieven van de leges berekenen. Een verhoging van
de maximumleges door gemeenten is echter niet toegestaan. Aangezien gemeenten verplicht zijn voor geleverde reisdocumenten en voor spoedleveringen de vastgestelde bedragen aan het Rijk
af te dragen, gaat een verlaging van de gemeentelijke leges vanzelfsprekend
ten koste van de hoogte van het gemeentelijk deel in de leges. De
maximumtarieven worden jaarlijks geïndexeerd. In hoofdstuk 2 hebben wij slechts tarieven opgenomen voor het verstrekken
van reisdocumenten waarvoor het rijk aan de gemeente kosten in rekening
brengt. De sinds 1 januari 2006 geldende (wettelijke) vrijstelling van de
leges voor een Nederlandse identiteitskaart voor een persoon die binnen acht
weken 14 jaar wordt of al 14 jaar is, vervalt met ingang van 1 januari 2011
(artikel 2, vijfde lid, en artikel 6, derde lid, van het Besluit
paspoortgelden vervallen). Vanaf 1 januari 2011 geldt voor kinderen tot en
met 13 jaar voor de Nederlandse identiteitskaart (NIK) een verlaagd tarief
(jeugdtarief; onderdeel 1.2.1.7). Op de maandelijkse factuur voor de gemeenten zal dit als volgt worden verrekend. De gemeente ontvangt per
document het verschil tussen de maximumleges en het maximum gemeentelijke
deel van de leges van het Agentschap BPR. Voor deze documenten worden door
het Agentschap BPR geen rijkskosten bij de gemeente in rekening gebracht. De
korting ten opzichte van de ‘normale’ NIK komt dus volledig ten laste van
het Rijk. In verband met Europese regelgeving vervalt vanaf 26 juni 2012 de
mogelijkheid om kinderen in de paspoorten van de ouder(s) of voogd bij te
schrijven. De geldigheid van alle bijschrijvingen en kinderstickers vervalt
op 26 juni 2012. Het vervallen van de geldigheid van de bijschrijvingen op
26 juni 2012 heeft geen gevolgen voor de geldigheid van het paspoort van de
ouder(s) of voogd waarin ze staan bijgeschreven. Tariefdifferentiaties Gemeenten kunnen tariefdifferentiaties aanbrengen. Artikel 7, tweede lid,
van de Paspoortwet luidt: ’Het tarief van de gemeentelijke rechten kan verschillen al naar gelang de
leeftijd van de persoon op wiens naam het reisdocument wordt gesteld, het
soort reisdocument en de geldigheidsduur van het reisdocument’. Dit maakt het bijvoorbeeld mogelijk dat gemeenten lagere tarieven
vaststellen voor reisdocumenten aan personen jonger dan 16 jaar. Wij wijzen
erop dat de kosten die het rijk aan de gemeente in rekening brengt niet
anders zijn dan voor de gevallen dat reisdocumenten worden verstrekt aan
personen ouder dan 16 jaar. Daarnaast kan een gemeente andere tarieven
opnemen indien de dienstverlening anders is. Zo kan een gemeente hogere
tarieven hanteren indien aan de aanvrager al eerder een reisdocument werd verstrekt terwijl hij bij de aanvraag dit
(oude)reisdocument niet kan overleggen (Hoge Raad 8 februari 1995, nr 30064,
Belastingblad 1995, blz. 271). In een dergelijke situatie moet de aanvrager
bij de aanvraag een schriftelijke verklaring afleggen over de vermissing (artikel 31 van de Paspoortwet). De verwerking hiervan betekent dat de
gemeente extra werkzaamheden moet verrichten, wat in die situatie een hoger
tarief rechtvaardigt. Dit hogere tarief moet wel in relatie staan tot de
meerkosten als gevolg van de extra door de gemeente te verrichten
werkzaamheden, om te voorkomen dat de verhoging een strafkarakter krijgt. In
het kader van de (in 1996 afgeschafte) goedkeuring van
belastingverordeningen werd een verhoging van maximaal 50% aanvaardbaar
geacht. Bij een hoger percentage dan 50 moest de gemeente nader onderbouwen dat de verhoging diende ter compensatie van extra
kosten. In hoofdstuk 2 is geen tarief opgenomen voor het verlengen van een
reisdocument. Dit hangt samen met het feit dat de Paspoortwet niet de
mogelijkheid tot het verlengen van een reisdocument kent. De bevoegdheid tot het afgeven, vernieuwen of omwisselen van een rijbewijs
berust bij de gemeente. Hiervoor kunnen leges in rekening gebracht worden.
De procedure is een beetje vergelijkbaar met die voor reisdocumenten. Het
rijbewijs wordt aangevraagd bij de gemeente en, net zoals al het geval is
bij paspoort en identiteitskaart, centraal geproduceerd en gepersonaliseerd.
De kosten bestaan uit een rijksdeel en een gemeentelijk deel. De rijkskosten
bestaan onder andere uit:
de kosten voor de te vervaardigen gepersonaliseerde
rijbewijzen;
de voor rekening van de RDW in te richten backofficecomputer bij de
gemeente;
het beheer van de bij de RDW aanwezige registers.
De rijkscomponent voor reguliere rijbewijzen bedraagt voor 2011 € 9,75. Gemeenten moeten zelf de eigen kostprijs berekenen. De gemeentelijke kosten bestaan onder andere uit de tijd die nodig is voor:
het innemen van de aanvraag van het rijbewijs aan het loket;
het scannen van het aanvraagformulier;
het ontvangen en inklaren van het gepersonaliseerde rijbewijs;
het uitreiken van het rijbewijs aan het loket.
Daarnaast kunnen de indirecte kosten worden doorberekend voor zover deze
kosten nog wel in enig verband met de behandeling van aanvragen voor een
rijbewijs staan, zoals de kosten van:
huisvesting;
het beheer van het GBA;
de opslag en het beheer van de ingeklaarde rijbewijzen;
de maandelijkse controle van de fysieke voorraad;
het onttrekken van rijbewijzen aan de voorraad;
andere ondersteunende diensten.
Het Rijks-en gemeentelijk deel vormen samen het legestarief (onderdeel
1.3.1). Daarnaast is een spoedlevering mogelijk. Het spoedtarief betreft
alleen een rijkskostendeel en bedraagt vanaf 1 januari 2011 € 33,25 (was €
30,00). Daarnaast is voor een spoedlevering het normale tarief verschuldigd.
Wij hebben daarom in onderdeel 1.3.2 het spoedtarief als verhoging op het
normale tarief opgenomen. Het rijkskostendeel voor de spoedlevering bedraagt
in totaal € 43,00 (€ 9,75 rijkskostendeel en € 33,25 spoedtarief). De
gemeente moet het rijkskostendeel en in voorkomend geval het spoedtarief
afdragen aan de Dienst Wegverkeer (RDW). Zie voor de wettelijke regeling artikel 111, vijfde lid, en artikel 121 van de Wegenverkeerswet 1994, artikel 1 van de Regeling vergoeding afdracht afgifte
rijbewijzen en artikel 123 van het Reglement Rijbewijzen. persoonsgegevens De bevoegdheid tot het heffen van leges voor het verstrekken van persoonsgegevens uit de gemeentelijke basisadministratie is geregeld in de artikelen 98, 100 en 101 van de Wet Gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens (hierna: Wet GBA). De Wet GBA onderscheidt drie groepen
waaraan een gemeente gegevens uit de gemeentelijke basisadministratie
verstrekt: a Afnemers Hieronder wordt verstaan een orgaan van het rijk, een provincie, een
gemeente of een ander openbaar lichaam met inbegrip van daaronder
ressorterende diensten, instellingen en bedrijven, alsmede een orgaan van een bij AMvB aangewezen
instelling die met de uitvoering van publiekrechtelijke taken is belast. Een
gemeente kan van afnemers geen leges heffen, ongeacht de wijze waarop de
gegevensverstrekking plaatsvindt, systematisch via het netwerk of
incidenteel (artikel 95 van de Wet GBA). Voor de levering van gegevens op
papier aan afnemers: zie de toelichting op onderdeel 1.4.5. b Ingeschrevenen Dit zijn personen van wie gegevens in de administratie zijn opgenomen. Een gemeente kan voor het verstrekken van gegevens aan de ingeschrevene zelf in
beginsel leges heffen. Een uitzondering geldt voor het toezenden van de
gegevens bij de eerste inschrijving in een gemeentelijke basisadministratie
(artikel 78 van de Wet GBA). Ook het op verzoek inzien van de eigen gegevens
door een ingeschrevene dient kosteloos te geschieden (artikel 79 van de Wet
GBA). c Derden Een derde is elke andere persoon of instelling dan een afnemer of een ingeschrevene. Van derden kunnen in beginsel leges worden geheven voor het
verstrekken van persoonsgegevens. Uitzonderingen gelden voor zogenaamde
bijzondere derden die op basis van een AMvB systematisch via het netwerk of
alternatieve media gegevens ontvangen. De systematische verstrekking van
gegevens aan deze aangewezen instellingen moet eveneens kosteloos
plaatsvinden. Zie echter onderdeel 1.4.5. Als de gegevens op verzoek op een andere manier worden verstrekt, kan een
gemeente in beginsel wel leges heffen, tenzij de bijzondere derden in een
andere wettelijke regeling worden vrijgesteld van het betalen van leges. Onderdelen 1.4.1 en 1.4.2 Verstrekkingen aan derden; abonnementen In onderdeel 1.4.1 van de tarieventabel is geregeld wat voor de toepassing
van hoofdstuk 4 onder één verstrekking moet worden verstaan. Doel hiervan is
problemen omtrent de invulling van dat begrip te voorkomen. Van belang
hierbij is dat tot één verstrekking wordt gerekend alle verstrekte gegevens
omtrent één persoon. In onderdeel 1.4.2.1 is voor het verstrekken van gegevens een
tarief opgenomen per verstrekking. Er zijn geen tarieven opgenomen voor het
doen van meer dan één verstrekking. Onderdelen 1.4.3 en 1.4.4 Verstrekken
van aangehaakte gegevens In onderdeel 1.4.4 zijn tarieven opgenomen voor het
verstrekken van persoonsgegevens die niet zijn opgenomen in de gemeentelijke
basisadministratie persoonsgegevens zelf. Het betreft de zogenaamde
aangehaakte gegevens. In onderdeel 1.4.3 is aangegeven wat in dit verband
onder één verstrekking moet worden verstaan. Een gemeente kan voor het op verzoek verstrekken van aangehaakte gegevens leges heffen, tenzij de aanvrager op grond van
bijzondere wetgeving recht heeft op kosteloze inlichtingen. Dit laatste
geldt bijvoorbeeld voor de Belastingdienst op grond van artikel 55 van de
Algemene wet inzake rijksbelastingen. Onderdeel 1.4.5 Verstrekkingen op papier aan afnemers en bijzondere derden
In onderdeel 1.4.5 zijn leges opgenomen voor het verstrekken van gegevens op
papier aan afnemers en bijzondere derden. Sinds 1 oktober 2000 kan hiervoor
een bedrag van € 2,27 in rekening worden gebracht (zie artikel 4, onderdeel
f en artikel 6, zevende lid, van het Besluit GBA en artikel 37a, tweede lid,
van de Regeling GBA). De vergoeding ziet slechts op de transportkosten die
gemeenten maken om verstrekking op papier mogelijk te maken. De Hoge Raad
heeft geoordeeld dat dit tarief moet wijken voor de vrijstelling van artikel
41 van de Wet Uitkeringen vervolgingsslachtoffers en artikel 52 van de Wet
uitkeringen burgeroorlogsslachtoffers, waarin staat dat de gevraagde
inlichtingen kosteloos moeten worden verstrekt. In dat geval kunnen deze leges dus niet
worden geheven (Hoge Raad 10 juni 2005, nr. 39814, LJN: AT7214). In de toelichting op het Besluit GBA staat dat kan worden bepaald dat voor bepaalde arbeidsintensieve zoekactiviteiten in het GBA of andere
gemeentelijke administraties aanvullende leges verschuldigd zijn. Dit wordt
ondervangen door onderdeel 1.4.6. Zie voor de wijzigingen in de
GBA-regelgeving de VNG ledenbrief van 28 augustus 2000, nr. Lbr. 00/129,
BJZ/2000003418. De in onderdeel 1.4.6 opgenomen regeling is bedoeld voor
gevallen waarin aan de gemeente wordt verzocht de gemeentelijke
basisadministratie, inclusief de aangehaakte gegevens, door te nemen voor
het verkrijgen van bepaalde inlichtingen, bijvoorbeeld hoeveel
geregistreerde honden er in de gemeente zijn. Deze bepaling geeft de
mogelijkheid leges te heffen naar rato van de tijd die met het doornemen is gemoeid, ongeacht of dit leidt tot het daadwerkelijk
verschaffen van de gevraagde inlichtingen. Naast een bedrag voor het
doornemen van de basisadministratie is de verzoeker eventueel een bedrag
verschuldigd ingevolge onderdeel 1.4.2, 1.4.4 of 1.4.5 als vervolgens
persoonsgegevens worden verstrekt. Dit vloeit voort uit het feit dat
onderdeel 1.4.6 een afzonderlijk belastbaar feit vormt. Onder het doornemen
van de basisadministratie wordt niet verstaan het verrichten van uitzoekwerk ter verhoging van de kwaliteit van de persoonsgegevens. Bijvoorbeeld het op verzoek controleren van een adresgegeven dat wellicht
onjuist of onvolledig is. Het ministerie van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties stelt zich op het standpunt dat het heffen van leges
voor het doornemen van de basisadministratie slechts in bepaalde gevallen
mogelijk is. Als een legesvrijstelling geldt voor het verstrekken van
persoonsgegevens kan een gemeente volgens het ministerie voor het doornemen
van de basisadministratie alleen leges heffen als dit leidt tot het verstrekken van statistische informatie of aangehaakte
gegevens, bijvoorbeeld hoeveel 65-plussers er in een gemeente wonen. Leidt
het doornemen tot het verstrekken van GBA-gegevens, dan is legesheffing niet
mogelijk. Op grond van de Kieswet (Stb. 1989, 423) is het niet toegestaan inlichtingen
over de kiesgerechtigdheid van bepaalde ingezetenen aan derden ter
beschikking te stellen. De gemeente kan op grond van artikel D 4 van de
Kieswet alleen inlichtingen verstrekken over de kiesgerechtigdheid van de
aanvrager zelf. Daarvoor kunnen leges geheven worden. persoonsgegevens Hoofdstuk 6 heeft betrekking op het verstrekken van gegevens op grond van de
Wet bescherming persoonsgegevens (Stb. 2000, 302; hierna: Wbp). Op grond van
artikel 35 Wbp is het mogelijk gegevens te verstrekken. Artikel 39 Wbp
voorziet in de mogelijkheid om voor een verstrekking op grond van artikel 35
een vergoeding te vragen. Het bedrag is sinds 26 maart 2008 gesteld op
maximaal € 5,00. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen in bijzondere
gevallen andere bedragen worden gesteld. Dat is gebeurd in het Besluit kostenvergoeding rechten
betrokkene Wbp (Besluit van 13 juni 2001, Stb. 305). In de tarieventabel zijn echter geen bedragen opgenomen. Als gegevens het voorwerp zijn van verwerking omdat deze noodzakelijk zijn
voor de goede vervulling van de publiekrechtelijke taak van een
bestuursorgaan of voor de behartiging van het gerechtvaardigde belang van de
verantwoordelijke voor de verwerking of van een derde aan wie de gegevens
worden verstrekt, kunnen betrokkenen vanwege hun bijzondere persoonlijke
omstandigheden verzet tegen de verwerking aantekenen bij de
verantwoordelijke (artikel 40 Wbp). Voor de behandeling van een verzet mogen
leges worden geheven. Onderdeel 1.6.3 voorziet hierin. Ook hiervoor zijn in de tarieventabel echter geen bedragen opgenomen. De in het kader van de Wbp geheven leges moeten worden teruggegeven indien
verbetering, aanvulling, verwijdering of afscherming plaatsvindt, dan wel
het verzet gegrond wordt bevonden (artikel 39, tweede lid, en artikel 40,
derde lid, Wbp). In dit hoofdstuk kunnen bedragen worden opgenomen voor het verstrekken van
de volgende stukken: - de begroting en de rekening;- het burgerjaarverslag;- de raadsstukken en de raadsverslagen, waarbij naast de afgifte van
eenafzonderlijk afschrift tevens de mogelijkheid is gegeven een abonnement af
te sluiten; -de stukken van de raadscommissies en de verslagen van de vergaderingen
vandie commissies. Ook hier bestaat de mogelijkheid tot het afsluiten van
een abonnement; - het gemeenteblad, per los nummer en bij abonnement;- gemeentelijke verordeningen.In de tarieventabel zijn echter geen bedragen opgenomen. Voor het verstrekken van informatie omtrent onroerende zaken en dergelijke,
waaronder die uit gemeentelijke vastgoedbestanden is het mogelijk leges te
heffen. In dit hoofdstuk hebben wij tarieven opgenomen voor het verstrekken
van afschriften en kopieën uit deze bestanden. Ook zijn tarieven opgenomen
voor verstrekking in digitale vorm van die bestanden zelf. Onderdeel 1.8.1 Fotokopieën of lichtdrukken In onderdeel 18.1 hebben wij tariefbepalingen opgenomen voor het verstrekken
van een fotokopie of lichtdruk van een plan, zoals bestemmingsplan,
voorbereidingsbesluit, streekplan, wegenkaart behorende bij de legger
bedoeld in artikel 27 van de Wegenwet, structuurplan of
stadsvernieuwingsplan. Onderdeel 1.8.2 tot en met 1.8.4. Inlichtingen uit Geografische
informatiesystemen, waartoe bijvoorbeeld ook de gemeentelijke
basisadministratie adressen en gebouwen (BAG) en het Wkpb-register behoren.
De gemeente Zandvoort beschikt over diverse Geografische informatie systemen
(GIS). Een GIS is een informatiesysteem waarmee (ruimtelijke)
gegevens/informatie over geografische objecten kan worden opgeslagen,
beheerd, bewerkt, geanalyseerd en/of gepresenteerd. GIS-informatie kan dus bestaan uit kaart-en datamateriaal. Onderdeel 1.8.5.1 Verstrekking uit de gemeentelijke basisregistratie
adressen en basisregistratie gebouwen (BAG) De genoemde basisregistratie adressen en basisregistratie gebouwen (BAG) omvatten het gemeentelijk adressenregister, de gemeentelijke
adressenregistratie, het gemeentelijk gebouwenregister en de gemeentelijke
gebouwenregistratie (artikel 2 Wet basisregistraties adressen en gebouwen
(BAG), Stb. 2008, 39). In de wet staan hiervan de volgende definities: -adressenregister: gemeentelijk register dat brondocumenten met betrekking
totwoonplaatsen, openbare ruimten en nummeraanduidingen bevat (artikel 1,
onderdeel b, Wet BAG); -adressenregistratie: gemeentelijke registratie van
alle woonplaatsen, openbare ruimten en nummeraanduidingen op het grondgebied
van de gemeente (artikel 1, onderdeel c, Wet BAG); -gebouwenregister: gemeentelijk register dat brondocumenten met betrekking
totpanden, verblijfsobjecten, standplaatsen en ligplaatsen bevat (artikel 1,
onderdeel h, Wet BAG) ; -gebouwenregistratie: gemeentelijke registratie van alle panden,
verblijfsobjecten,standplaatsen en ligplaatsen op het grondgebied van de
gemeente (artikel 1, onderdeel i, Wet BAG). Afschriften uit deze registraties kunnen tegen verstrekkingskosten
beschikbaar worden gesteld. Daarvoor is in onderdeel 1.8.5.1 een tarief
opgenomen. Dit tarief geldt bovenop de tariefbepalingen van de onderdelen
1.8.2 tot en met 1.8.4. Onderdeel 1.8.5.2 Verstrekkingen uit Wegenlegger Onderdeel 1.8.5.2 betreft de zogenaamde ‘wegenlegger’. Op grond van artikel
27 van de Wegenwet (Stb. 1930, 342) is iedere gemeente verplicht een legger
op te maken van buiten de bebouwde kom of kommen gelegen wegen en van
toegangswegen naar stations als bedoeld bij artikel 26, tweede lid, van de
Spoorwegwet, ook al zijn deze binnen een bebouwde kom gelegen. Van wegen
welke deels binnen en deels buiten de bebouwde kom of kommen van de gemeente
zijn gelegen, wordt ook het binnen een bebouwde kom gelegen deel op de
legger gebracht, indien en voor zover dat deel niet door de gemeente wordt
onderhouden (artikel 28). Op de voorbereiding van het ontwerp van de legger
is de uniforme openbare voorbereidingsprocedure van afdeling 3.4 Awb van
toepassing. De legger wordt in het provinciaal en gemeentearchief bewaard (artikel 38 van de
Wegenwet). Onderdeel 1.8.5.2 betreft het geval dat de wegenlegger (ook) op het
gemeentehuis wordt aangehouden. Voor het gemeentearchief geldt hoofdstuk 10
van de tarieventabel. Onderdeel 1.8.5.3 Verstrekkingen uit Rijksmonumentenregister Dit onderdeel
betreft het register van beschermde (Rijks-)monumenten, bedoeld in artikel
6, eerste lid, van de Monumentenwet 1988 (Stb. 1988, 639). Het register
wordt door de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen aangehouden. De gemeente krijgt een afschrift van
de inschrijving in dit register. Artikel 6, derde lid, van de Monumentenwet
1988 bepaalt dat dit afschrift op de gemeentesecretarie ter inzage wordt
neergelegd en dat een ieder zich aldaar op zijn kosten afschriften kan doen
verstrekken. Onderdeel 1.8.5.4 Verstrekkingen uit gemeentelijk
vergunningenregister monumenten In onderdeel 1.8.5.4 is een tarief opgenomen voor het verstrekken van
afschriften uit het openbare register van beschermde monumenten bedoeld in
artikel 20 van de Monumentenwet 1988. In dit register worden de omgevingsvergunningen (artikel 2.1, eerste lid,
onder f, Wabo) en vergunningen voor beschermde archeologische monumenten
(artikel 11, tweede lid, Monumentenwet 1988) geregistreerd, die zijn of
worden geacht te zijn verleend voor het:
slopen, verstoren, verplaatsen of in enig opzicht wijzigen van het
monument; of
herstellen, gebruiken of laten gebruiken van het monument op een
wijze, waardoor het wordt ontsierd of in gevaar gebracht.
Onderdeel 1.8.5.5 Verstrekkingen uit gemeentelijk beperkingenregister of
registratie In onderdeel 1.8.5.5 is een tarief opgenomen voor informatie uit
de gemeentelijke beperkingenregistratie en het gemeentelijke
beperkingenregister. Volgens de Wet kenbaarheid publiekrechtelijke
beperkingen onroerende zaken (Wkpb; Stb. 2004, 331) is de inzage van de
gemeentelijke beperkingenregistratie en van documenten uit het gemeentelijke
beperkingenregister kosteloos. Alleen voor het verstrekken van een
afschrift, uittreksel of verklaring als bedoeld in artikel 9, eerste lid,
van de Wkpb mag de gemeente kostendekkende leges heffen (artikel 9, derde
lid, Wkpb). Het gaat dan om: a.een gewaarmerkt afschrift of uittreksel van een in het gemeentelijkebeperkingenregister ingeschreven beperkingenbesluit, beslissing in
administratief beroep of rechterlijke uitspraak, dan wel vervallenverklaring
van een publiekrechtelijke beperking; b.een gewaarmerkt afschrift of uittreksel van in de gemeentelijkebeperkingenregistratie opgenomen gegevens, of; c.een schriftelijke verklaring dat er blijkens de in de gemeentelijkebeperkingenregistratie opgenomen gegevens geen publiekrechtelijke beperking
van kracht is ten aanzien van de daarbij aangegeven onroerende zaak of
zaken.Inzage in vastgoedregistraties kosteloos Voor de inzage in de gemeentelijke vastgoedregistraties hebben wij geen modelbepalingen opgenomen. De gemeentelijke bemoeienis daarmee zal gering
zijn. Bovendien lijken enkele van de hierboven genoemde wetten ervan uit te
gaan dat inzage kosteloos plaatsvindt. In de Wkpb is dat ook expliciet
opgenomen (artikel 9, eerste lid, Wkpb). Gemeentelijke kadastrale balie: tarieven centraal vastgesteld Op grond van artikel 105 van de Kadasterwet (laatstelijk integraal
gepubliceerd in Stb. 1996, 473; daarna gewijzigd) is het voor gemeenten
mogelijk, onder gebruikmaking van een permanente aansluiting op de
basisregistratie kadaster (‘Kadaster-on-line), een loketfunctie namens het
Kadaster te vervullen (gemeentelijke kadastrale balie). De door de gemeenten
namens het Kadaster te verstrekken kadastrale informatie valt onder de
vigeur van de Kadasterwet. Het door gemeenten aan derden in rekening te
brengen tarief voor het verstrekken van informatie namens het Kadaster is het tarief genoemd in de Regeling tarieven
Kadaster (Stcrt. 2003, nr. 244, pag. 17). In de overeenkomst met het
Kadaster zal zijn opgenomen dat een deel van het voor de informatie
verschuldigde kadastraal tarief door de gemeente kan worden behouden. Op grond van hoofdstuk 9 kunnen leges geheven worden voor het verstrekken
van een verklaring omtrent het gedrag, een attestatie de vita of een
legalisatie van een handtekening. Er is geen aanvulling met andere
dienstverlening die niet in deze tarieventabel zijn genoemd en tot de
overige publiekszaken kunnen worden gerekend. Onderdeel 1.9.1 Verklaring omtrent het gedrag Sinds 1 april 2004 beslist niet langer de burgemeester, maar de minister van
Justitie over het afgeven van een verklaring omtrent het gedrag. De maximale
hoogte van de hiervoor te heffen leges wordt door het Rijk vastgesteld.
Vanaf 1 januari 2006 bedraagt die maximale vergoeding € 30,05. De gemeente
moet hiervan € 22,55 aan het Rijk afdragen. Het verschil is een vergoeding
die de gemeente krijgt voor de werkzaamheden die zij voor de behandeling van een dergelijke aanvraag moet
uitvoeren (Regeling leges en afdracht vergoeding afgifte verklaring omtrent
het gedrag voor natuurlijke personen en rechtspersonen; Stcrt. 2005, 242,
pag. 23, en Stcrt. 2008, 23, pag. 12. Lbr. 06/170 – nabetaling Verklaring
Omtrent Gedrag (VOG) (22-11-2006)). Aangezien het Rijk een maximaal te
heffen bedrag vaststelt, is het noodzakelijk dat de gemeente een tarief in
de Legesverordening opneemt. Onderdeel 1.9.2 Attestatie de vita Een attestatie de vita is een bewijs van in leven zijn. Het is een
uittreksel uit de gemeentelijke basisadministratie (GBA) waarin staat
vermeld dat een bepaalde persoon in leven is. Hiervoor is in onderdeel 1.9.2
een tariefbepaling opgenomen. De attestatie de vita is gratis als iemand kan
aantonen dat het voor pensioen is. Onderdeel 1.9.3 Legalisatie van een
handtekening Bij legalisatie van een handtekening verklaart de burgemeester
dat een handtekening op een bepaald document 'echt' is. Dat wil zeggen dat
deze overeenkomt met de handtekening op uw legitimatiebewijs. De
handtekening moet aan de balie gezet worden. Legalisatie van een
handtekening kan bijvoorbeeld nodig zijn als iemand een persoon in het
buitenland schriftelijk wil machtigen. Voor de legalisatie kunnen leges
worden geheven. Onderdeel 1.9.3 voorziet hierin. Gemeentearchieven kunnen worden onderscheiden in archiefbewaarplaatsen in de
zin van de Archiefwet 1995 (Stb. 276) en andere archieven. Op grond van
artikel 14 van de Archiefwet 1995 zijn de archiefbescheiden die in een
archiefbewaarplaats berusten openbaar (behoudens het bepaalde in de
artikelen 15, 16 en 17), en kunnen deze archiefbescheiden kosteloos
geraadpleegd worden. Als iemand zelf de archiefbescheiden raadpleegt, kunnen
dus geen leges geheven worden. Met betrekking tot andere archieven dan archiefbewaarplaatsen is in
de Archiefwet 1995 niet geregeld dat deze openbaar zijn en dat deze
kosteloos geraadpleegd kunnen worden. In beginsel zou daarvoor, indien
raadpleging wordt toegestaan, dus legesheffing mogelijk zijn. In de
modelverordening zijn hiervoor geen tarieven opgenomen. Als iemand zelf de
archieven raadpleegt, zullen er immers nauwelijks kosten voor de gemeente
zijn. Onderdeel 1.10.1 Doen van naspeuringen In onderdeel 1.10.1 een tarief opgenomen voor het doen van naspeuringen in
het gemeentearchief. Het gaat hierbij dus uitsluitend om het van
gemeentewege doen van naspeuringen. Het tarief is afhankelijk gesteld van de
tijd die de ambtenaar van het gemeentearchief aan het doen van de
naspeuringen heeft besteed. Ook indien het doen van de naspeuringen niet
heeft geleid tot het gewenste resultaat zijn de leges verschuldigd. Onderdeel 1.10.2 Verstrekken van kopieën of uittreksels uit gemeentearchief In onderdeel 1.10.2 zijn tarieven opgenomen voor het verstrekken van kopieën
of uittreksels uit de in het gemeentearchief berustende stukken. Ook met
betrekking tot archiefbewaarplaatsen is een dergelijk tarief toelaatbaar.
Dit blijkt uit het bepaalde in artikel 14 van de Archiefwet 1995. De onderdelen 1.10.1 en 1.10.2 kunnen cumuleren. In hoofdstuk 10 is een onderscheid gemaakt tussen het verkrijgen van
afschriften (onderdeel 1.10.2.1) en uittreksels (1.10.2.2). De werkzaamheden
in verband met het verstrekken van deze stukken zijn uiteenlopend van aard,
zodat het voor de hand ligt daarvoor verschillende tarieven in rekening te
brengen. In hoofdstuk 10 is niet voorzien in een differentiatie naar gelang
de soort van de afschriften. Het zal duidelijk zijn dat afschriften in zeer
verschillende vormen mogelijk zijn. Daarbij valt te denken aan fotokopieën, foto’s, afdrukken in kleur, dia’s
etc. Uiteraard staat het gemeenten vrij daarvoor verschillende tarieven in
de verordening op te nemen. Ook kan het tarief gedifferentieerd worden naar de grootte van het
afschrift, wat vooral voor de verstrekking van kaarten van belang kan zijn.
De Huisvestingswet geeft in artikel 5 aan gemeenten de mogelijkheid, niet de
verplichting, een huisvestingsverordening vast te stellen waarin de
(soorten) woonruimten worden aangewezen waarvoor het vergunningvereiste
geldt. Het gaat hierbij om een vergunning in de zin van artikel 7, eerste
lid, van de Huisvestingswet (huisvestingsvergunning). Een gemeente die gebruik maakt van de mogelijkheid van artikel 5 van de Huisvestingswet kan voor het verhaal van de met de vergunningprocedure samenhangende kosten een tarief in de Legesverordening opnemen. Onderdeel
1.11.1 van de tarieventabel bevat daarvoor een bepaling.De gemeenteraad kan in het belang van een evenwichtige en rechtvaardige verdeling van woonruimte in de huisvestingsverordening bepalen dat het
college van burgemeester en wethouders een register van woningzoekenden
bijhoudt (artikel 14 van de Huisvestingswet). Aan het inschrijven van
woningzoekenden zijn voor de gemeente kosten verbonden. Verhaal kan
plaatsvinden door het heffen van leges. Er is daarvoor niet gekozen. De
gemeente kan aan derden gegevens uit het register van woningzoekenden
verstrekken, dit met inachtneming van de voorwaarden van artikel 15 van de
Huisvestingswet. Voor het verhaal van kosten bevat onderdeel 1.11.3 van de
tarieventabel een bepaling. Er is voor gekozen om daarvoor geen tarief op te
nemen. De gemeenteraad kan (op grond van artikel 30 van de Huisvestingswet) in de
huisvestingsverordening woonruimten aanwijzen die met het oog op het behoud
of de samenstelling van de woonruimtevoorraad niet zonder vergunning van het
college van burgemeester en wethouders: -geheel of gedeeltelijk aan de bestemming tot bewoning onttrokken mogen
worden(artikel 30, eerste lid, onderdeel a); -met andere woonruimte samengevoegd mogen worden (artikel 30, eerste
lid,onderdeel b); -van zelfstandige in onzelfstandige woonruimte omgezet mogen worden (artikel
30,eerste lid, onderdeel c). Op grond van de onderdelen 1.11.4 tot en met 1.11.6 van de tarieventabel kan
de gemeente de kosten van de vergunningprocedures verhalen. Het in behandeling nemen van een aanvraag om een splitsingsvergunning op
grond van artikel 33 van de Huisvestingswet is opgenomen in hoofdstuk 4 van
titel 3 van de tarieventabel. Screening van de
model-Huisvestingsverordening, waarin de vergunningen zijn uitgewerkt, heeft
uitgewezen dat die vergunning onder de Europese Dienstenrichtlijn valt.
Op grond van artikel 15, eerste lid, van de Leegstandwet kan het college van
burgemeester en wethouders de eigenaar van een woning of een gebouw
vergunning verlenen tot tijdelijke verhuur van woonruimte. De verwachting is
dat in verband met de economische crisis meer van de mogelijkheid van
tijdelijke verhuur gebruik zal worden gemaakt. Op grond van artikel 15,
vierde lid, van de Leegstandwet wordt de vergunning ten aanzien van hetzelfde gebouw of dezelfde woning slechts eenmaal verleend en
wel voor een duur van ten hoogste twee jaren. Op verzoek van de eigenaar
kunnen burgemeester en wethouders deze duur telkens met ten hoogste een jaar
verlengen. De gehele duur van de vergunning kan maximaal vijf jaren zijn.
Op grond van hoofdstuk 13 kunnen leges geheven worden voor het verstrekken
van een gemeentegarantie. Overigens verstrekken de meeste gemeenten sinds 1
januari 1995 geen gemeentegaranties meer als borgstelling voor hypotheken
van huiseigenaren. In veel gemeenten is per die datum de gemeentegarantie
volledig vervangen door de Nationale hypotheekgarantie (NHG) die wordt
verstrekt door de Stichting Waarborgfonds Eigen Woningen (WEW). Uiterlijk 1
januari 2011 beëindigen gemeenten beëindigen hun achtervangovereenkomsten met de WEW.
Gemeentegaranties kunnen echter op grond van gemeentelijk beleid nog in
andere gevallen worden verstrekt, bijvoorbeeld aan instellingen die, zonder
winstoogmerk, uitsluitend een publieke taak of ideëel doel dienen. Voor het wijzigen of omzetten van een door de gemeente (in het verleden) gegarandeerde hypothecaire geldlening is eveneens legesheffing mogelijk. Onderdeel 1.13.2 voorziet hierin. Het gaat daarbij onder andere om het
omzetten van de financieringsvorm (bijvoorbeeld het omzetten van een
lineaire hypotheek in een spaarhypotheek. Omdat dit niet in de gemeente
voorkomt zijn er geen tarieven benoemd. Het gaat in hoofdstuk 14 om de dienstverleningen om:
een standplaatsvergunning (onderdeel 1.14.1);
inschrijving op de wachtlijst voor een standplaatsvergunning
(onderdeel 1.14.2);
verlenging of doorhaling van de inschrijving (onderdelen 1.14.3 en
1.14.4);
overschrijven van de standplaatsvergunning op naam van een ander
(onderdeel 1.14.5);
een vervangingsvergunning (onderdeel 1.14.6);
een ontheffing om de standplaats tot de sluitingstijd van de markt
te blijveninnemen (onderdeel 1.14.7).
Voor deze aanvragen om vergunningen zijn geen tariefbepalingen opgenomen. In
de Marktgeldverordening zijn alleen tarieven opgenomen voor het
daadwerkelijk gebruiken van de als marktterrein aangewezen gemeentegrond.
Ook voor de in hoofdstuk 2 van titel 3 opgenomen vergunning voor de
organisatie van een markt, welke vergunningprocedure valt onder de Europese
Dienstenrichtlijn, is geen tarief opgenomen. Op grond van de Winkeltijdenwet (Stb. 1996, 182) is opening van winkels op werkdagen toegestaan tussen 06.00 en 22.00 uur. Daaraan kunnen gemeenten
geen beperkingen stellen. De Winkeltijdenwet biedt de mogelijkheid om ook
buiten de wettelijke tijden winkelopening toe te staan. Daarvoor kunnen bij
verordening vrijstellingen van bepaalde in de Winkeltijdenwet opgenomen
verboden worden verleend. Het is ook mogelijk dat de raad bij verordening
bepaalt dat het college van burgemeester en wethouders vrijstelling of
ontheffing van bepaalde verboden kan verlenen. In de modelverordening
winkeltijden is zoveel mogelijk gekozen voor een bevoegdheid van het college van burgemeester en wethouders. Daarbij verdient
opmerking dat de Winkeltijdenwet en het Vrijstellingenbesluit
Winkeltijdenwet (Stb. 1996, 183) spreken over vrijstellingen, indien een
regeling bij of krachtens een verordening (de verordening winkeltijden) is
of zal worden getroffen voor de hele gemeente, een deel van de gemeente of
groepen van gevallen. Van een ontheffing wordt gesproken indien een aanvraag
wordt gedaan om ‘individuele vrijstelling’ van een verbod. Het college van
burgemeester en wethouders is bevoegd ontheffing te verlenen. In onderdeel 1.15.1 hebben wij een tariefbepaling voor deze
ontheffingen opgenomen. Wij zijn er daarbij van uit gegaan dat de met de
aanvragen voor de verschillende ontheffingen gepaard gaande werkzaamheden
ongeveer gelijk zijn. De modelverordening winkeltijden voorziet in artikel 3
in de mogelijkheid de ontheffing na verkregen toestemming van het college
van burgemeester en wethouders over te dragen aan een ander. Onderdeel
1.15.2 maakt het mogelijk daarvoor leges te heffen. Op grond van artikel 4 van de modelverordening winkeltijden is het mogelijk in bepaalde gevallen een verleende ontheffing
in te trekken of te wijzigen. Onderdeel 1.15.3 voorziet erin daarvoor leges
te heffen. Onderdeel 1.16.1 Aanwezigheidsvergunning Voor de aanwezigheid van speelautomaten als bedoeld in artikel 30b van de
Wet op de kansspelen (Stb. 1964, 483) is een aanwezigheidsvergunning
vereist, af te geven door de burgemeester. De aanwezigheidsvergunning kan op
grond van artikel 30d, tweede lid, voor bepaalde of onbepaalde tijd worden
afgegeven. In artikel 30d, derde lid, is bepaald dat bij algemene maatregel
van bestuur regels worden vastgesteld betreffende de hoogte van de voor het
afgeven van deze vergunningen te hanteren tarieven. Deze nadere regels zijn
opgenomen in artikel 3 van het Speelautomatenbesluit 2000 (Stb. 2000, 223).
De in dat artikel opgenomen bedragen vormen voor gemeenten maximum te heffen legesbedragen. De tarieven
zijn afhankelijk gesteld van de periode waarvoor de vergunning wordt
afgegeven en het aantal speelautomaten. De maximumleges voor een
aanwezigheidsvergunning zijn: looptijd vergunning maximumleges - 12 maanden € 22,50 + (aantal speelautomaten x € 34,-) - <12 maanden { € 22,50 + (aantal speelautomaten x € 34,-)} x (looptijd
/12) - > 12 maanden < 4 jaar { € 22,50 + (aantal speelautomaten x € 34,-)}
x (looptijd /12) - > 4 jaar of onbepaalde tijd € 90,50 + (aantal speelautomaten x € 136,-) De onderdelen 1.16.1.1 en 1.16.1.2 hebben betrekking op een vergunning voor
een periode van twaalf maanden. De onderdelen 1.16.1.3 en 1.16.1.4 hebben
betrekking op een vergunning voor onbepaalde tijd of voor een aantal jaren
mits dit aantal ten minste vier bedraagt. Het opnemen van langere of kortere
tijdvakken waarvoor de vergunning zal gelden is mogelijk, zij het dat dan
een tijdsevenredige herberekening van de in het Speelautomatenbesluit opgenomen maxima moet plaatsvinden.
Artikel 3, tweede lid, van dat besluit bepaalt namelijk dat voor
aanwezigheidsvergunningen die gelden voor een tijdvak korter dan twaalf
maanden of langer dan twaalf maanden doch ten hoogste vier jaar, de in het
eerste lid van artikel 3 genoemde maximumbedragen naar evenredigheid van het
verschil in looptijd van de vergunning moeten worden verlaagd
onderscheidenlijk verhoogd. In hoofdstuk 16 is geen tarief opgenomen voor
het wijzigen van een vergunning zodat een aan te brengen wijziging alleen
via de afgifte van een nieuwe vergunning mogelijk is. Door de Wijziging van het Burgerlijk Wetboek en enkele andere wetten in
verband met lastenverlichting voor burgers en bedrijfsleven (Stb. 2010, 205
en 206), is er sinds 1 juli 2010 alleen nog een aanwezigheidsvergunning
nodig voor kansspelautomaten. Voor behendigheidsautomaten is de
vergunningplicht vervallen. Ook de prijsvraagvergunning van artikel 28 van
de Wet op de kansspelen is vervallen. Onderdeel 1.16.2 Loterijvergunning In onderdeel 1.16.2 is een tarief opgenomen voor zogenaamde
‘loterijvergunningen’. Op grond van artikel 3 van de Wet op de kansspelen
kan het college van burgemeester en wethouders een vergunning verlenen tot
het geven van gelegenheid om mede te dingen naar prijzen of premies
uitsluitend om met de opbrengst daarvan enig algemeen belang te dienen. Het
college van burgemeester en wethouders kan uitsluitend de vergunning
verlenen als de gezamenlijke waarde van de prijzen minder bedraagt dan €
4.500. In andere gevallen verleent de minister van Justitie de vergunning. Indien het gezamenlijke bedrag van de prijzen en premies geen hogere waarde
heeft dan € 4.500 is het college van burgemeester en wethouders bevoegd tot
verlening van de loterijvergunning (artikel 3 Wet op de kansspelen). Bij
hogere waarden is de minister van Justitie bevoegd. Voor de gevallen waarin
de minister van Justitie bevoegd is, zijn de tarieven voor het behandelen
van de vergunningaanvragen opgenomen in artikel 3a van het Kansspelenbesluit
(Stb. 1997, 616). Dit besluit bevat geen tariefbepalingen voor de gevallen
dat het college van burgemeester en wethouders bevoegd is voor het
behandelen van de aanvraag om een loterijvergunning. Dat betekent dat de gemeente zelf de hoogte van
het legestarief kan vaststellen. In hoofdstuk 17 zijn geen tarieven opgenomen voor het verstrekken van een
uittreksel of inlichtingen uit het kinderopvangregister. In artikel 45 Wet kinderopvang (Stb. 2004, 455) staat dat degene die
voornemens is een kindercentrum of gastouderbureau in exploitatie te nemen,
daarvan melding doet aan het college van de gemeente van vestiging. De Wet
kinderopvang bepaalt in artikel 46 dat het college een register bijhoudt van
gemelde kindercentra en gastouderbureaus en dat het register kosteloos ter
inzage moet liggen. In de uitvoeringsregeling is geregeld dat het college
een ieder op aanvraag uittreksels uit het register en inlichtingen over in
het register opgenomen gegevens verstrekt. Een uittreksel kan als bewijs dienen dat een kindercentrum of
gastouderbureau ingeschreven is (geweest) in het register. Een uittreksel of
inlichting uit het register wordt tegen betaling van de werkelijke kosten
verstrekt. Het gaat dan om kosten die direct of indirect door de
dienstverlening zijn veroorzaakt. Overigens kunnen geen andere kosten voor
melding en registratie bij derden, zoals bijvoorbeeld de houders, in
rekening worden gebracht. Voor gemeentelijke taken onder de Wet kinderopvang
is via het gemeentefonds een bedrag aan gemeenten ter beschikking gesteld. Dit zijn met name middelen voor subsidiekosten van
de wettelijke doelgroepen en voor de uitvoering van het toezicht door de
GGD’en. Daarnaast zijn deze middelen bedoeld voor “organisatorische taken”.
Zie in dit verband de toelichting in de junicirculaire 2004 Gemeentefonds
(paragraaf 3.10). De gemeentelijke taken met betrekking tot melding en
registratie van kinderopvangondernemers vallen onder deze laatste noemer.
Aangezien de kosten voor gemeenten via het gemeentefonds worden vergoed, is
legesheffing voor het in behandeling nemen van de melding -daaronder
begrepen de registratie en eerste (kwaliteits)controle door de GGD -niet aan de orde. Hoofdstuk 18 ziet op de gevallen dat graafwerkzaamheden in openbare grond
nodig zijn voor het leggen of verleggen van telecomleidingen door aanbieders
van een openbaar elektronisch communicatienetwerk in het kader van de
Telecommunicatiewet. Deze wet geeft aan het college van burgemeester en
wethouders een coördinerende rol met betrekking tot deze graafwerkzaamheden
teneinde deze wat betreft plaats, tijdstip en wijze van uitvoering op elkaar
af te stemmen. In verband hiermee is in artikel 5.4, eerste lid, van de
Telecommunicatiewet geregeld dat genoemde aanbieders het voornemen tot het
verrichten van werkzaamheden melden aan het college van burgemeester en
wethouders van de betreffende gemeente en niet overgaan tot uitvoering dan
nadat zij van het college instemming hebben verkregen over plaats, tijdstip
en wijze van uitvoering van de werkzaamheden. Bij gelegenheid van de
herziening van hoofdstuk 5 van de Telecommunicatiewet die 1 februari 2007 in werking is getreden, is opgemerkt dat de melding kan worden gezien als een aanvraag in de zin van de
Algemene wet bestuursrecht om in te stemmen met het voorstel van de
aanbieder met betrekking tot de plaats, het tijdstip en de wijze van
uitvoering van de werkzaamheden (Kamerstukken II 2004–2005, 29834, nr. 3,
blz. 52), Het verdient aanbeveling de tariefbepalingen af te stemmen op de
Richtlijn Tarieven (graaf)werkzaamheden. Zie de VNG ledenbrief 04/26
-Richtlijn Tarieven (graaf)werkzaamheden telecom (29 maart 2004). Deze
tarieven worden jaarlijks geïndexeerd. In deze richtlijn is onder meer een
beheerkostenvergoeding geregeld. Onder beheerkosten worden verstaan de
kosten van toezicht op de uitvoering van het herstel, ongeacht of de
uitvoering van dit herstel is gedaan door de telecomaanbieder of de
gemeente. Werkzaamheden die vallen onder de beheerkosten zijn:
toezicht op de verkeersveiligheid bij herstel;
toezicht op kwaliteit van aanleg, verdichting en bestrating van
herstel;
monitoring onderhoud inclusief klachtenafhandeling tijdens de
onderhoudsperiode;
administratiekosten die niet bij de leges in rekening zijn
gebracht;
eerste en tweede oplevering van herstelwerkzaamheden.
De werkzaamheden die de gemeente verricht en waarvoor bij het verlenen van
het instemmingbesluit leges worden geheven, vallen niet onder de berekening
van de beheerkosten in deze richtlijn. De berekening van de beheerkosten is
gebaseerd op een strikte scheiding van werkzaamheden die onder de leges
vallen en werkzaamheden die onder de beheerkosten vallen. De richtlijn geldt niet voor gesloten verhardingen zoals asfalt en
cementbeton, grootschalige en kleinschalige verhardingselementen,
gefundeerde verharding, plantsoenen en bomen. Dit betekent dat hiervoor geen
tarieven zijn opgenomen in de richtlijn. Over een en ander dienen tussen de
gemeente en de aanbieder op projectniveau, of indien mogelijk generiek,
afspraken gemaakt te worden, waarbij wordt afgestemd met de tariefbepaling
in de Legesverordening. Bovengenoemde beheerkosten dienen dus niet in de
leges te worden verdisconteerd. De kosten van de volgende activiteiten
zouden onder de legesheffing kunnen worden gebracht:
overleg met aanvrager over tijd, plaats en werkwijze van de
werkzaamheden;
opstellen (verkeerskundige) adviezen;
(technisch) beoordelen van het werk;
beoordelen overige (bovengrondse of maaiveld) voorzieningen;
eventueel overleg met andere grondeigenaren en toets van de
bereikteovereenstemming met die grondeigenaren door de aanvrager;
onderzoek naar de status van het werk;
aanwijzen van de plaats van de aan te leggen (ondergrondse)
infrastructuur;
indien eigen gemeentelijk registratiesysteem van kabels en
leidingen, verstrekkengegevens aan de aanvrager, beoordelen van het
grondgebruik, afstemming met andere kabel-en leidingbeheerders,
maken van revisietekeningen en updaten van digitale of analoge
bestanden;
coördinatie en afstemming met overige werken in de openbare ruimte;
beoordelenen sturen van het werk uit oogpunt van stedelijke
bereikbaarheid;
publiceren van meldingen en/of (concept-)instemmingsbesluiten;
administratieve handelingen van de gemeente en overige kosten
(vergaderkosten,reiskosten, personele kosten, kosten van bijhouden
van (geautomatiseerde) bestanden, uitwerken alternatieve plannen
e.d.).
In onderdeel 1.18.1 hebben wij gekozen voor een vast bedrag dat wordt vermeerderd met een bedrag per strekkende meter sleuflengte. Meer
sleuflengte betekent meer meters kabels of leidingen, wat de complexiteit
van de coördinatie zal verhogen. In verband met dit laatste is geen
tariefonderscheid gemaakt tussen graafwerkzaamheden in verhard oppervlak
(1.18.1.1: tegel-, klinker-en sierbestratingen, gesloten verhardingen) en
onverhard oppervlak (1.18.1.2: bermen, groenstroken en dergelijke).
Aangezien de hierboven genoemde richtlijn niet geldt voor gesloten
verharding moet, indien de tariefbepaling in de Legesverordening ook voor
gesloten verharding geldt, bij het maken van nadere afspraken over de
beheerkosten hiermee rekening worden gehouden. Dit kan aanleiding zijn het
tarief voor gesloten verharding af te splitsen van het tarief voor klinkerverharding e.d., zoals nu nog als één
tarief is opgenomen in onderdeel 1.18.1.1. Vanzelfsprekend kan ook alleen voor het vaste bedrag worden gekozen . Het tarief per strekkende meter sleuf is alleen van toepassing voor zover de werkzaamheden niet plaatsvinden in grond van andere overheden, zoals waterschappen en provincies. In deze situaties zijn de werkzaamheden voor de
gemeente minder ingrijpend dan wanneer de werkzaamheden in gemeentegrond of
particuliere grond plaatsvinden. Indien de werkzaamheden in waterschaps-of
provincie-of rijksgronden plaatsvinden, geldt het bepaalde in onderdeel
1.18.1.3. Het tarief van onderdeel 1.18.1 kan eventueel ook worden
gedifferentieerd naar gebied waarbinnen de graafwerkzaamheden zullen
plaatsvinden. Deze differentiatie gaat ervan uit dat in bijvoorbeeld het centrum de coördinerende taak meer
kosten oproept, dan wel dat de kosten toenemen naarmate het graaftraject
groter is. Onderdeel 1.18.1.3 ziet op de gevallen dat er andere beheerders
van het openbaar gebied in het geding zijn. De in onderdeel 1.18.1.4 genoemde situatie dat de aanvrager van een instemmingsbesluit ook nog een vergunning, al dan niet van een ander bestuursorgaan, nodig heeft en daarvoor het college kan verzoeken bij de beoordeling van de aanvragen een inhoudelijke afstemming te bevorderen
(artikel 5.5 Telecommunicatiewet), komt niet voor. Er is dan ook geen tarief
opgenomen.Onderdeel 1.18.1.5 heeft betrekking op de incidentele gevallen dat
een nader onderzoek naar de status van de kabel plaatsvindt. Het zal dan
vooral gaan om onbekende aanbieders. Onderdeel 1.18.1.5 maakt het mogelijk
zowel de eigen kosten als de eventuele externe advieskosten door te
berekenen. Voor de mededeling van deze, bij het indienen van de melding vaak
nog onbekende kosten, hebben wij gekozen voor de zogenaamde
begrotingsconstructie. De melder dient op de hoogte te worden gesteld van
deze kosten en gelegenheid te krijgen zijn aanvraag in te trekken voordat de
aanvraag in behandeling wordt genomen. Onderdeel 1.18.2 voorziet daarin. De Hoge Raad heeft de
begrotingsconstructie aanvaard in zijn uitspraak van 2 december 2005, nr.
40079, LJN: AR7769. De Hoge Raad oordeelt daarin bovendien dat als de
meerdaagse bedenktijd in de verordening ontbreekt, dit niet leidt tot onverbindendheid. In voorkomend geval kan de belastingplichtige de heffing bestrijden op de grond dat de gemeente de aanvraag in behandeling neemt (waarmee het belastbare feit plaatsvindt) zonder voldoende zeker te zijn of
de kostenopgaaf de aanvrager al dan niet aanleiding geeft de aanvraag in te
trekken. Onderdeel 1.19.1 Op grond van artikel 87 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens
1990 (RVV 1990, Stb. 459) kan het bevoegde gezag ontheffing verlenen van het
bepaalde in een aantal in artikel 87 genoemde artikelen. Het college van
burgemeester en wethouders, de door hem ingestelde bestuurscommissie of het
dagelijks bestuur van een deelgemeente, is het bevoegde gezag voor het
verkeer op wegen die niet in beheer zijn bij het rijk, de provincie of het
waterschap (artikel 1, onder h, RVV 1990 in samenhang met artikel 18, eerste
lid, Wegenverkeerswet 1994). Onderdeel 1.19.1 heeft betrekking op de hiervoor genoemde
ontheffingen. Daarbij kan gedacht worden aan ontheffingen die worden
verleend bij wielerwedstrijden of straatfeesten. Onderdeel 1.19.2 De Dienst voor het wegverkeer (RDW) is sinds 1 januari 2006 bevoegd voor het
in behandeling nemen van een aanvraag en de afgifte van een ontheffing voor
exceptionele transporten voor alle wegbeheerders in heel Nederland (artikel
149a, tweede lid, Wegenverkeerswet 1994 en het Besluit ontheffingverlening
exceptionele transporten (Stb. 2005, 438). Op grond van artikel 9.1 van de
Regeling voertuigen (Stcrt. Suppl. 2010, 81) kan het bevoegde gezag echter
ontheffing verlenen voor bijzondere transporten van ongekentekende
voertuigen, zoals landbouwvoertuigen (vóór 1 mei 2010 was die bevoegdheid
gebaseerd op artikel 7.1 van het Voertuigreglement, dat per die datum is
vervallen; Stb. 2010, 184). De ontheffingsbevoegdheid betreft de ontheffing
van bepalingen en voorwaarden waaraan een voertuig moet voldoen om daarmee
te mogen rijden. De ontheffingen kunnen niet alleen betrekking hebben op
wegen gelegen binnen, maar ook op wegen buiten de bebouwde kom. Aanvragen voor ontheffingen voor ongekentekende voertuigen kunnen bij de gemeente worden ingediend als zij
wegbeheerder is (zie bij onderdeel 1.19.1). Artikel 9.4, eerste lid, van de Regeling voertuigen bepaalt dat het bevoegde
gezag tarieven kan vaststellen voor het behandelen van aanvragen tot
ontheffing. Onderdeel 15.1.2 voorziet hierin. Artikel 9.4, tweede lid, van
de Regeling voertuigen bepaalt verder dat het bevoegde gezag kan bepalen dat
in geval van weigering of buiten behandeling laten van een aanvraag een deel
van het voldane tarief wordt terugbetaald aan de aanvrager. Het spreekt voor
zich dat een dergelijke bepaling niet voorbehouden behoeft te blijven aan de
ontheffing als bedoeld in artikel 9.1 van de Regeling voertuigen. Wij hebben
-gelet op de hoogte van de tarieven -alleen bij de omgevingsvergunningen voor bouw-, aanleg-en sloopactiviteiten teruggaafbepalingen wenselijk geoordeeld (zie hoofdstuk 5 van titel 2 van de
tarieventabel). De gemeentelijke wegbeheerder kan haar
ontheffingsbevoegdheid mandateren aan de RDW (die dan dus het gemeentelijk
tarief moet hanteren). Als de ontheffingverlening is gemandateerd aan de
RDW, moet ook de heffing van de leges via mandaatverlening (door de
heffingsambtenaar) worden geregeld. De heffingsbevoegdheden kunnen daarbij bijvoorbeeld worden beperkt tot het
vaststellen van het verschuldigde bedrag. De invordering (in eerste aanleg)
kan door middel van een machtiging aan de directeur van de RDW worden
opgedragen (door de invorderingsambtenaar). Onderdeel 1.19.3 Onderdeel 1.19.3 heeft betrekking op het verstrekken van gehandicaptenparkeerkaarten. Op grond van artikel 49 van het Besluit administratieve bepalingen inzake het wegverkeer kan aan een gehandicapte
die zich niet of nauwelijks te voet kan voortbewegen door de raad of,
krachtens besluit van de raad, door het college van burgemeester en
wethouders van de gemeente waar hij als ingezetene in de basisadministratie
persoonsgegevens is ingeschreven, een gehandicaptenparkeerkaart worden
verstrekt. Onderdeel 1.20.1 Overige vergunningen In onderdeel 1.20.1 kunnen tarieven opgenomen worden voor vergunningen,
vrijstellingen of ontheffingen die op grond van bepalingen in de
gemeentelijke verordeningen van Zandvoort worden verleend. Hiernaar zal
nader onderzoek plaatsvinden. Om die reden is nog geen tarief opgenomen. Onderdeel 1.20.2 ‘Vangnetbepaling’ Onderdeel 1.20.2 heeft tot doel te dienen als een vangnet voor situaties
waarin niet elders in de tarieventabel of in een wettelijke regeling een
tarief is opgenomen. Op grond van de bepalingen van dit onderdeel kunnen
voor bepaalde diensten dan toch leges geheven worden. Het gaat daarbij met
name om het verstrekken van stukken. De stukken zijn te onderscheiden in een
vijftal categorieën, namelijk gewaarmerkte stukken (1.20.2.1), niet
gewaarmerkte stukken (1.20.2.2), kaarten, tekeningen en lichtdrukken
(1.20.2.3), beschikkingen op aanvraag (1.20.2.4) en stukken of uittreksels
die op verzoek van de aanvrager worden gemaakt (1.20.2.5). Onderdeel
1.20.2.4 is zodanig geredigeerd dat de heffing van leges zich niet beperkt tot de gevallen waarin op gunstige wijze op de aanvraag wordt
beslist. Immers, het behandelen van een aanvraag brengt voor de gemeente
werkzaamheden met zich mee, zowel in het geval dat de aanvraag wordt
gehonoreerd als in het geval dat de aanvraag wordt afgewezen. Uiteraard kan
een gemeente onderdeel 1.20.2.4 zodanig aanpassen dat de heffing van leges
zich beperkt tot de gevallen dat op gunstige wijze op de aanvraag wordt
beschikt. Stukken die worden verstrekt op grond van de Wet openbaarheid van
bestuur (Stb. 1991, 703) hoeven niet gratis of tegen een gelimiteerd bedrag
verstrekt te worden. Voor het door het rijk verstrekken van fotokopieën van schriftelijke stukken
kunnen op grond van artikel 12 van de Wet openbaarheid van bestuur bij of
krachtens algemene maatregel van bestuur tarieven vastgesteld worden. Deze
tarieven binden gemeenten echter niet. Gemeenten moeten hiervoor dus zelf
een regeling treffen, bijvoorbeeld in de Legesverordening. De gemeente kan
hiervoor de in onderdeel 1.20.2 genoemde tarieven toepassen of kiezen voor
een afzonderlijke tariefstelling. Soms leges beperkt tot kopieerkosten. Als
een belanghebbende in het kader van bezwaar of administratief beroep of in
verband met een anderszins op grond van de wet kosteloos verleende inzage,
afschriften van stukken opvraagt moet erop worden toegezien dat het
verstrekken hiervan tegen een vergoeding van ten hoogste de kosten van het
kopiëren in enge zin mag geschieden. Tot de kosten die in dat geval in rekening mogen worden
gebracht behoren onder meer wel de arbeidskosten van het kopiëren zelf, maar
niet de kosten van het opzoeken en weer opbergen van de desbetreffende
originelen (zie bijvoorbeeld de artikelen 3:22, derde lid, 3:44, zesde lid,
en 7:4, tweede lid, Algemene wet bestuursrecht, alsmede de uitspraken van
Hof Arnhem van 23 december 1997, nr. 96/1577, Belastingblad 1998, blz. 742,
van Hof Amsterdam van 21 december 2001, nr. 00/2665, Belastingblad 2002,
blz. 959 en van Hof Arnhem van 27 augustus 2002, nr. 01/01610). Milieu-informatie Voor stukken die betrekking hebben op milieu-informatie kan worden
aangesloten bij de tarieven die zijn opgenomen in onderdeel 1.20.2. Sinds 14
februari 2005 is de Nederlandse regelgeving over openbaarheid van
milieu-informatie vastgelegd in de Wet openbaarheid van bestuur (hierna te
noemen WOB) en de Wet milieubeheer. Deze regelgeving is een gevolg van het
Verdrag van Aarhus uit 1998 en de daarmee samenhangende Europese richtlijn
inzake toegang tot milieu-informatie. De regelgeving staat toe dat gemeenten
een redelijke vergoeding vragen voor het verstrekken van milieu-informatie.
De VNG gaat er van uit dat maximaal een kostendekkende vergoeding als
redelijk moet worden aangemerkt. De toegang en het raadplegen van de lijsten
of registers van milieu-informatie is altijd kosteloos. Vergunningen op
grond van de Wet milieubeheer kunnen ook altijd kosteloos worden ingezien. In verband met bovengenoemde jurisprudentie impliceert het kosteloos ter inzage geven
eventuele opzoekwerkzaamheden en de daaraan te besteden tijd. Er moet op
worden gelet dat indien de tarieven van onderdeel 1.20.2 ook van toepassing
zijn op de hier bedoelde milieu-informatie, deze niet meer dan kostendekkend
mogen zijn. Is dat gelet op het algemene karakter van de tarieven wel het
geval, dan verdient het aanbeveling een apart hoofdstuk Milieu-informatie in
titel 1 van de tarieventabel op te nemen of deze afzonderlijk in hoofdstuk
20 (diversen) te benoemen. Zie over het verstrekken van milieu-informatie de VNG ledenbrief Lbr. 04/139 – het nieuwe
openbaarheidsregime voor milieu-informatie (1 december 2004). Dienstverlening vallend onder Europese Dienstenrichtlijn Europese Dienstenrichtlijn Algemeen Ter bevordering van de vrijheid van vestiging en de vrije verrichting van grensoverschrijdende diensten streeft de Europese Dienstenrichtlijn (EDR)
naar:
vereenvoudiging van administratieve procedures
de opheffing van belemmeringen voor dienstenactiviteiten en
vergroting van het wederzijdse vertrouwen tussen lidstaten onderling
en van dienstverrichters en consumenten in de interne markt.
(Richtlijn nr. 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 12 december 2006 betreffende de diensten op de interne
markt (PbEU L 376.) Eind 2006 is de EDR in werking getreden. Deze moet 28
december 2010 geïmplementeerd zijn in de Nederlandse regelgeving. De EDR
heeft consequenties voor de legesheffing voor die vergunningstelsels die
onder haar reikwijdte vallen. Wanneer valt vergunningstelsel onder de EDR? Een vergunningstelsel valt alleen onder de EDR als het vergunningstelsel
specifiek is gericht op dienstverrichters of dienstverleners. Een algemeen
vergunningstelsel (bijv. de omgevingsvergunning voor bouw-of
aanlegactiviteiten) valt niet onder de EDR omdat dit zich niet uitsluitend
richt op dienstverrichters/dienstverleners, maar ook op particuliere
burgers. Ook bevat de EDR een aantal uitgezonderde gebieden. Alle
modelverordeningen zijn gescreend op toepassing van de EDR. Daaruit is een
aantal vergunningstelsels naar voren gekomen, die onder de EDR vallen. Wij hebben die ‘afgezonderd’ in titel 3 van de tarieventabel leges. Als een
gemeente nog andere vergunningstelsels kent dan die in de modelverordeningen
zijn opgenomen, zal zij deze zelf moeten toetsen aan de EDR. Als het
vergunningstelsel daaronder valt en de gemeente heft hiervoor leges, dan
moet deze ook in titel 3 van de tarieventabel worden opgenomen. EDR en leges De EDR heeft geen betrekking op belastingen. Artikel 13, tweede lid, EDR
bepaalt dat eventuele kosten voor de aanvragers in verband met hun
vergunningaanvraag redelijk zijn en evenredig met de kosten van de
vergunningsprocedures in kwestie en de kosten van de procedures niet mogen
overschrijden. Dit betekent dat legesheffing mogelijk is. De
kostentoerekening hoeft niet op individuele basis plaats te vinden. De EDR
laat toe dat vaste (forfaitaire) bedragen voor dienstverlening in verband
met vergunningprocedures worden gehanteerd, mits die forfaitaire kosten zijn gebaseerd op gemiddelde kosten. EDR en kruissubsidiëring Door de formulering van de artikel 13, tweede lid, van de EDR is
kruissubsidiëring alleen nog toegestaan binnen clusters van sterk
samenhangende vergunningstelsels. Dit betreft alleen de diensten aan
dienstverrichters waarop de EDR van toepassing is. Wij hebben die in titel 3
opgenomen. Elk hoofdstuk van titel 3 dient de gemeente te controleren op
kostendekkendheid. Indien uit controle blijkt dat er op het betreffende vergunningstelsel of samenhangende vergunningstelsels winst wordt gemaakt, dienen de tarieven te
worden aangepast tot of onder 100% kostendekkendheid. Op grond van artikel 3 van de Drank-en Horecawet (Stb. 2000, 185) is het verboden zonder vergunning van het college van burgemeester en wethouders
een horecabedrijf of slijtersbedrijf uit te oefenen. Het gaat dan om het
bedrijfsmatig of anders dan om niet verstrekken van alcoholhoudende drank
voor gebruik ter plaatse (horecabedrijf) of voor gebruik elders dan ter
plaatse (slijtersbedrijf). Voor het afgeven van dergelijke vergunningen
kunnen gemeenten leges heffen en daarbij zelf de hoogte van de te heffen leges vaststellen. In onderdeel
3.1.1 is hiervoor een tariefbepaling opgenomen. Indien een inrichting een
zodanige verandering ondergaat dat zij niet langer in overeenstemming is met
de in de vergunning gegeven omschrijving, is de vergunninghouder verplicht
bedoelde wijziging binnen één maand bij burgemeester en wethouders te melden. Burgemeester en wethouders verstrekken, indien nog
aan de ten aanzien van de inrichting gestelde eisen wordt voldaan, een
gewijzigde vergunning, waarin de omschrijving is aangepast aan de nieuwe
situatie. Onderdeel 3.1.3 bevat een tariefbepaling voor ontheffingen als
bedoeld in artikel 35 van de Drank-en Horecawet. Hiervoor kan de gemeente
zelf de hoogte van de leges bepalen met inachtneming van het uitgangspunt
van maximale kostendekking. Het Algemeen uitvoeringsbesluit Drank-en
Horecawet, waarin voorheen de tarieven voor ontheffingen stonden is op 1
november 2000 ingetrokken. Dit hoofdstuk bevat een evenementenvergunning, een snuffelmarktvergunning en
een vergunning voor het organiseren van een markt (vergunning organisatie).
Het expliciet noemen van deze vergunningen houdt verband met de Europese
Dienstenrichtlijn, waaronder deze vergunningstelsels vallen. Wij beschouwen
deze vergunningen als samenhangende vergunningstelsels. Daarom zijn ze in
één hoofdstuk geplaatst. Onderdeel 3.2.1 is afgestemd op de verschillende
evenementen die in de APV worden genoemd. Hierin komt de omvang van het
evenement tot uitdrukking, wat een tariefdifferentiatie mogelijk maakt. Voor
een verwijzing naar de jaarlijkse evenementenlijst is afgezien, hoewel dit de
duidelijkheid in de regelgeving ten goede zou komen. In dit verband wordt nog verwezen naar de toelichting op artikel 4 van de verordening, waarin is ingaan op de opname van de vrijstelling en de (on)mogelijkheid van een vrijstelling voor ANBI’s. De ultieme (rechterlijke)
toets is of de verordening niet leidt tot een onredelijke en willekeurige
heffing die de wetgever bij het geven van de bevoegdheid tot heffen niet
bedoeld kan hebben. Indien een gemeente een vergunningstelsel kent voor prostitutiebedrijven,
kan ze hiervoor deze tariefbepalingen opnemen. Ook dit vergunningstelsel
valt onder de Europese Dienstenrichtlijn. De gemeenteraad kan gebouwen aanwijzen waarvoor in bepaalde gevallen het
verbod geldt om het recht op het gebouw te splitsen in appartementsrechten,
zonder een daartoe strekkende vergunning (de splitsingsvergunning van
artikel 33 van de Huisvestingswet). Hiervoor is in hoofdstuk 4 een tarief opgenomen. Screening
van de model-Huisvestingsverordening, waarin de vergunningen zijn
uitgewerkt, heeft uitgewezen dat die vergunning onder de Europese
Dienstenrichtlijn valt. In dit hoofdstuk kunnen voor een ontheffing of vergunning op grond van een
in de gemeente geldende leefmilieuverordening worden opgenomen. Omdat de
gemeente geen leefmilieuverordening kent, is afgezien van het opnemen van
een tarief. De Brandbeveiligingsverordening regelt de brandveiligheid die niet op een
andere manier wettelijk is geregeld. De gebruiksvergunning op grond van het
Besluit brandveilig gebruik bouwwerken gaat op in de omgevingsvergunning
(artikel 2.1, eerste lid, onder d, Wabo). Gemeenten kunnen in een
brandbeveiligingsverordening regelen dat het gebruik van inrichtingen die
niet vallen onder de omgevingsvergunning uitsluitend is toegestaan indien
daarvoor een vergunning is verleend. Bij het gebruiksvergunningensysteem van
de brandbeveiligingsverordening gaat het om 'niet-bouwwerken'. Het kan gaan
om bijvoorbeeld een omheind weiland of een los met de wal verbonden drijvend
hotel of discotheek. In de meeste gevallen zal de gebruiksvergunning worden
aangevraagd door dienstverrichters of dienstverleners in de zin van de EDR.
In verband hiermee is de gebruiksvergunning in deze titel geregeld. Op grond van hoofdstuk 6 is voor het in behandeling nemen van de aanvraag
voor deze vergunningen een vast bedrag aan leges verschuldigd. Het is
mogelijk om naast een vast tarief een opslag per m² te rekenen. Hiermee kan
bereikt worden dat het tarief meer afgestemd is op de hoeveelheid werk die
verricht moet worden om de gevraagde vergunning te verlenen. Van die
mogelijkheid is geen gebruik gemaakt. In hoofdstuk 7 zijn (nog) geen tarieven opgenomen voor diensten die niet in
één van de eerdere hoofdstukken van deze titel afzonderlijk zijn benoemd.