CVDR109704_1Afstemmingsverordening IOAW en IOAZ gemeente Peel en MaasnlregelingPeel en Maas2018-07-17Peel en MaasOp den Baum, Heldens Nieuws en Weekblad voor Meijel d.d. 13-7-2011Afstemmingsverordening IOAW en IOAZ gemeente Peel en Maasgemeentewet, art. 147 lid 1gemeentewet, art. 108 lid 2IOAW, art. 35 lid 1 onderdeel bIOAW, art. 20IOAZ, art. 35 lid 1 onderdeel bIOAZ, art. 20gemeenteraadmaatschappelijke zorg en welzijn2011-06-28De tekst in dit document is vrij van auteursrecht en
databankrecht2011-07-142013-05-02Nieuwe regelingonbekendGeen.Geen.Afstemmingsverordening IOAW en IOAZ gemeente Peel en MaasDe raad van de gemeente Peel en Maasgezien het voorstel van burgemeester en wethouders van maart 2011gelet op artikel 147, eerste lid en artikel 108, tweede lid Gemeentewet,
artikel 35, eerste lid, onderdeel b en artikel 20 IOAW, alsmede artikel 35,
eerste lid, onderdeel b en artikel 20 IOAZ,overwegende dat het noodzakelijk is, het weigeren of verlagen van IOAW en
IOAZ uitkeringen bij wijze van sanctie, in een verordening te regelen ;en tevens overwegende dat het noodzakelijk is bij verordening regels te
stellen met betrekking tot het bestrijden van misbruik en oneigenlijk
gebruik van de IOAW en IOAZ.b e s l u i t :vast te stellen de volgende verordening;AFSTEMMINGSVERORDENING IOAW EN IOAZ GEMEENTE PEEL EN MAAS 1Algemene bepalingen1BegripsomschrijvingIn deze verordening wordt verstaan onder:a. belanghebbende: degene wiens
belang rechtstreeks bij een besluit is betrokken;b. college: het college
van burgemeester en wethouders van de gemeentePeel en Maas;c. IOAW: Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschiktewerkloze
werknemers;d. IOAZ: Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschiktegewezen zelfstandigen;e. grondslag: de toepasselijke
grondslag, als bedoeld in artikel 5, derde, vierde envijfde lid van de
IOAW of artikel 5, vierde lid, van de IOAZ;f. afstemming: het verlagen
van de uitkering op grond van artikel 20, tweede lid, vande IOAW of
artikel 20, eerste lid, van de IOAZ;g. persoonlijk een plan tussen
belanghebbende en de gemeente met de bedoeling ontwikkelingsplan
belanghebbende de kans te bieden zich verder te ontwikkelen. Ambities
van belanghebbende en doelen in het kader van arbeidsinschakeling en
sociale activering worden op elkaar afgestemd.h. traject: een met
belanghebbende overeengekomen, dan wel door hetcollege aan hem opgelegd
geheel van activiteiten gericht op hetverkrijgen en behouden van
betaalde arbeid;i. uitkering: uitkering als bedoeld in artikel 9 van de
wetten;j. voorziening: voorziening als bedoeld in artikel 34 eerste lid,
onderdeel a van dewetten, zijnde een instrument binnen een traject dat
ingezetwordt om belemmeringen bij aanvaarding van algemeengeaccepteerde
arbeid weg te nemen;k. de wetten: Wet IOAW en de Wet IOAZ;l. WI: Wet
inburgering. 2Het verlagen van de uitkering1Als belanghebbende naar het oordeel van het college niet voldoet dan
wel in onvoldoende mate, aan de verplichtingen, zoals omschreven in
artikel 13 en 37 van de wetten, wordt overeenkomstig deze
verordening de uitkering verlaagd.2De verlaging wordt afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate
waarin belanghebbende de gedraging kan worden verweten en de
bijzondere persoonlijke omstandigheden waarin de belanghebbende
verkeert.3BerekeningsgrondslagDe verlaging wordt opgelegd op de van toepassing zijnde grondslag.4Het besluit tot verlaging van de uitkeringIn het besluit tot opleggen van een verlaging wordt vermeld, de reden
van de verlaging, de duur van de verlaging, het percentage waarmee de
uitkering wordt verlaagd en, indien van toepassing, de reden waarom een
hogere of lagere verlaging wordt toegepast.5Afzien van verlaging van de uitkering1Het college ziet af van verlaging indien:a. elke vorm van
verwijtbaarheid ontbreekt of;b. de gedraging meer dan 1 jaar vóór
constatering van die gedraging door het college heeftplaatsgevonden,
tenzij de gedraging een schending van de inlichtingenplicht inhoudt
en als gevolg van die gedraging ten onrechte uitkering is verleend.
Een verlaging wegensschending van de inlichtingenplicht wordt niet
opgelegd na verloop van 5 jaren nadat debetreffende gedraging heeft
plaatsgevonden. 2Het college kan geheel of gedeeltelijk afzien van verlaging indien
het daarvoor zeer bijzondere individuele omstandigheden aanwezig
acht.3Indien het college afziet van verlaging wordt belanghebbende daarvan
schriftelijk mededeling gedaan onder vermelding van de redenen.6Ingangsdatum, tijdvak en recidive1De verlaging wordt met terugwerkende kracht toegepast, voor zover de
uitkering nog niet isuitbetaald. Daarbij wordt uitgegaan van de voor
die maand geldende grondslag 2Voor zover de uitkering over de afgelopen maand reeds is uitbetaald
gaat de verlaging de eerst volgende kalendermaand in. Daarbij wordt
uitgegaan van de voor die maand geldende grondslag. 3De duur van de verlaging bedraagt minimaal de termijnen die in de
hoofdstukken 2 tot en met 4 van deze verordening vermeld staan.4Indien belanghebbende, binnen 12 maanden nadat de verwijtbare
gedraging zich heeftvoorgedaan, opnieuw zijn verplichtingen
verwijtbaar niet nakomt (recidive), worden de minimale termijnen,
waarnaar in lid 3 wordt verwezen verdubbeld. 5Bij derde en meer opvolgende verwijtbare gedragingen wordt het
percentage van de verlagingverzwaard en wordt de duur waarnaar in
lid 3 wordt verwezen telkens verlengd met één maand extra. 6Indien blijkens verklaringen van belanghebbende direct en
onmiskenbaar op voorhand vaststaat dat deze de opgelegde
verplichting niet zal nakomen, wordt een verlaging opgelegd voor de
duur dat niet aan deze verplichtingen is voldaan.7Een besluit als bedoeld in het vorige lid wordt binnen een termijn
van ten hoogste drie maanden heroverwogen.7Samenloop van gedragingen1Indien belanghebbende zich schuldig maakt aan één gedraging die
verschillende schendingen van de verplichtingen inhoudt als genoemd
in artikel 2, eerste lid, wordt voor het bepalen van de hoogte en
duur van de verlaging uitgegaan van het hoogste percentage.2a. Indien belanghebbende een inburgeringprogramma volgt in het kader
van de WI kan de uitkering slechts worden verlaagd voor zover dit
inburgeringprogramma voor belanghebbende tevens is aangemerkt als
een re-integratietraject;b. Indien een boete op basis van de
Boeteverordening in het kader van de WI is opgelegd, kan niet
tegelijkertijd voor hetzelfde feit of dezelfde gedraging een
verlaging van de uitkering worden toegepast in het kader van deze
afstemmingsverordening. 2Geen of onvoldoende medewerking verlenen aan voorzieningen gericht op
arbeidsinschakeling en/of sociale activering of het behouden van
algemeen geaccepteerde arbeid8CategorieënGedragingen van belanghebbende waardoor de verplichting op grond van
hoofdstuk 3 van de wetten niet of onvoldoende is nagekomen, worden
onderscheiden in de volgende categorieën:1. Eerste categorie:het zich
niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij het UWV WERKbedrijf
of het niet tijdig laten verlengen van de registratie.2. Tweede
categorie:a. het gedurende de uitkering niet naar vermogen trachten
algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen;b. het niet of onvoldoende
nakomen van de verplichting tot gebruik maken van een door het college
aangeboden voorziening, waaronder begrepen het niet of onvoldoende
meewerken aan een onderzoek naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling, scholing of zelfstandige participatie, voor zover
dit niet heeft geleid tot het geen doorgang vinden of voortijdige
beëindiging van het traject.3. Derde categorie:a. het niet aanvaarden
van algemeen geaccepteerde arbeid;b. het door eigen toedoen niet
behouden van algemeen geaccepteerde arbeid;c. het niet of onvoldoende
nakomen van de verplichting tot gebruik maken van een door het college
aangeboden voorziening, waaronder begrepen het niet of
onvoldoendemeewerken aan een onderzoek naar de mogelijkheden tot
arbeidsinschakeling, scholing of zelfstandige participatie, als dit
heeft geleid tot het geen doorgang vinden of voortijdige beëindiging van
het traject. 9De hoogte en duur van de verlagingOnverminderd artikel 2, tweede lid en met toepassing van artikel 6 derde
lid, wordt de verlaging als bedoelt in artikel 9 vastgesteld op:10% van
de grondslag gedurende 1 maand bij gedragingen van de eerste
categorie;50% van de grondslag gedurende 1 maand bij gedragingen van de
tweede categorie;100% van de grondslag gedurende 1 maand bij gedragingen
van de derde categorie. 3Inlichtingenplicht10Schending inlichtingenplicht1Indien het herhaaldelijk niet of niet behoorlijk nakomen van de
inlichtingenplicht bedoeld in artikel 13 lid 1 van de wetten niet
heeft geleid tot het ten onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen
van uitkering, kan, onverminderd artikel 2, tweede lid, een
verlaging toegepast worden van 10% van de bijstandsnorm gedurende 1
maand. 2Indien het niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht als
bedoeld in artikel 13 lid 1 van de wetten heeft geleid tot het ten
onrechte of tot een te hoog bedrag verlenen van uitkering, wordt de
verlaging afgestemd op de hoogte van het benadelingsbedrag3De verlaging bedoeld in het tweede lid bedraagt:a. 20% van de
grondslag gedurende minimaal 1 maand, bij een bruto
benadelingsbedrag tot € 1.300,-;b. 50% van de grondslag gedurende
minimaal 1 maand, bij een bruto benadelingsbedrag van € 1.300,- tot
€ 4.000,-;c. 100% van de grondslag gedurende minimaal 1 maand, bij
een bruto benadelingsbedrag van € 4.000,- of meer. 4Indien belanghebbende gegevens in verband met de vaststelling van
het recht op uitkering,waarover hij al eerder redelijkerwijs kon
beschikken, pas in een bezwaar-, beroeps-, of hoger beroepsprocedure
verstrekt, wordt de toepasselijke grondslag verlaagd met 20%
gedurende minimaal 1 maand.4Overige gedragingen die leiden tot verlaging11Zeer ernstige misdragingen1Indien belanghebbende zich ernstig misdraagt tegenover het college
of zijn ambtenaren en medewerkers, onder omstandigheden die verband
houden met de uitvoering van de wet, als bedoeld in artikel 20
tweede lid van de wetten, wordt de uitkering verlaagd.2De verlaging wordt in geval van een ernstige misdraging in de vorm
van verbaal geweld,discriminatie of intimidatie op de volgende wijze
vastgesteld:a. 50% van de grondslag gedurende 1 maand bij een eerste
ernstige misdraging;b. 100% van de grondslag gedurende 1 maand bij
een tweede ernstige misdraging binnen een periode van 24 maanden na
de vorige misdraging;c. 100% van de grondslag gedurende 2 maanden
vanaf een derde ernstige misdraging binnen een periode van 24
maanden na de vorige misdraging. 3De verlaging wordt in geval van een ernstige misdraging in de vorm
van zaakgericht fysiek geweld, mensgericht fysiek geweld op de
volgende wijze vastgesteld:a. 100% van de grondslag gedurende 1
maand bij een eerste ernstige misdraging;b. 100% van de grondslag
gedurende 2 maanden bij een tweede ernstige misdraging binnen een
periode van 24 maanden na de vorige misdraging;c. 100% van de
grondslag gedurende 3 maanden vanaf een derde ernstige misdraging
binnen een periode van 24 maanden na de vorige misdraging. 4Van een ernstige misdraging in de zin van artikel 20, tweede lid van
de wetten kan alleen sprake zijn als verwijtbaarheid is vastgesteld
én dit gedrag in het normale menselijke verkeer onacceptabel
is.5Handhavingsbeleid12Opstellen handhavingsplan1Het college draagt in het kader van de bestrijding van misbruik en
oneigenlijk gebruik van de wet zorg voor het opstellen van een
handhavingsplan . 2In het in het eerste lid genoemde handhavingsplan komt op zijn minst
tot uitdrukking:a. De gemeentelijke visie op handhavingb. aanpak
fraudepreventiec. aanpak frauderepressie 6Slotbepalingen13Hardheidsclausule1Het college kan ten gunste van belanghebbende in bijzondere
situaties afwijken van het bepaalde in deze verordening , indien
strikte toepassing van deze verordening leidt tot onbillijkheden van
zwaarwegende aard.2In gevallen waarin deze verordening niet voorziet beslist het
college.14Citeertitel en inwerkingtreding1Deze verordening treedt in werking met ingang van de eerste dag na
de dag van bekendmaking.2Deze verordening kan worden aangehaald als: ‘Afstemmingsverordening
IOAW en IOAZ.1Afstemmingsverordening IOAW en IOAZAlgemeenIn de jaren tachtig is de IOAW en IOAZ in het leven geroepen,
omdat het bezwaarlijk bevonden werd om langdurig oudere werklozen onder de
Algemene Bijstandswet (nu: Wet werk en bijstand (WWB)) te laten vallen en
daarmee aan een vermogenstoets en volledige inkomenstoets onderworpen werden.
Afgezien daarvan vertonen de IOAW en de IOAZ nauwe verwantschap met de WWB.Per 1
januari 2010 is het college net als bij de WWB en de Wet investeren in jongeren
(WIJ) volledigfinancieel verantwoordelijk voor de uitvoering van de IOAW en de
IOAZ. Dit gaat gepaard metbeleidsvrijheid op het gebied van het afstemmen van de
uitkering bij sanctiewaardig gedrag.Op grond van artikel 35, eerste lid onderdeel b van de IOAW en van de IOAZ moet
de gemeenteraad bij verordening regels stellen met betrekking tot de weigering
en verlaging bedoeld in artikel 20 van de IOAW en IOAZ.In het kader van uniformiteit van regelgeving is, mede gelet op de nauwe
verwantschap met de WWB,deze verordening waar mogelijk geënt op de
Afstemmingsverordening WWB 2009. Er is voor gekozen om de regels voor weigering
en verlaging van de IOAW en IOAZ in een aparte verordening onder te brengen. Dit
omdat er drie wezenlijke verschillen zijn ten opzichte van de WWB:1. De IOAW en de IOAZ kunnen blijvend of tijdelijk geweigerd worden als de
belanghebbendeverwijtbaar zijn baan of inkomsten in verband met arbeid verliest.
De WWB kent geen blijvende of tijdelijke weigering van de bijstand. Immers, de
WWB is een vangnetvoorziening.2. In de WWB kan de bijstand verlaagd worden als
er sprake is van een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid. In de IOAW
en de IOAZ ontbreekt dat. Daarom kan er op deze grond geen verlaging of (gehele
of tijdelijke) weigering van de bijstand plaatsvinden.3. De IOAW en de IOAZ
kennen een bruto-berekeningssystematiek. De WWB en WIJ kentdaarentegen een
netto-berekeningssystematiek. Daarom kan de netto berekeningssystematiek van de
WWB en WIJ niet toegepast worden op die van de IOAW en de IOAZ.Keuze blijvend of tijdelijk weigerenHet college heeft de vrijheid om de
uitkering blijvend of tijdelijk te weigeren als belanghebbende ondermeer
verwijtbaar werkloos raakt. Wil het college gebruik maken van die bevoegdheid
dan moet dat in de verordening geregeld zijn. In deze verordening is geen
weigeringsartikel opgenomen.Blijvende weigering van de uitkering heeft tot
gevolg dat de IOAW-ers en de IOAZ-ers een beroep op de WWB moeten doen, waar de
vermogenstoets geldt. Het betreft een kwetsbare doelgroep, die uit ouderen
bestaat waardoor om deze reden het niet adequaat wordt geacht om (blijvende)
uitsluiting in de verordening op te nemen. Uit opportuniteitsoverwegingen is
besloten van deze mogelijkheden tot weigering geen gebruik te maken . Wel dient
in voorkomende gevallen doeltreffend en slagvaardig opgetreden te kunnen worden
hetgeen onaangetast gewaarborgd is.Karakter van de afstemmingTot 1 januari 2010 was het college verplicht om tot
afstemming over te gaan als geconstateerd werd dat belanghebbende of zijn
echtgenoot verplichtingen niet nakwam. Met ingang van 1 januari 2010 is dit, net
als onder de WWB en WIJ een bevoegdheid. In de verordening is geregeld wanneer
het college de uitkering nader afstemt , onverlet bijzondere
omstandigheden.Evenwicht tussen rechten en plichtenRechten en plichten zijn twee kanten van één
medaille. Het recht op een uitkering is altijd verbonden aan de plicht zich in
te zetten om weer onafhankelijk van de uitkering te worden. Dit betekent dat
devaststelling van de hoogte van de uitkering niet alleen afhangt van de
toepasselijke grondslag en debruto-inkomsten van de belanghebbende, maar ook van
de mate waarin de verplichtingen wordennagekomen. Als verplichtingen verwijtbaar
niet worden nagekomen, zal dat moeten leiden tot een nadere afstemming in de
vorm van een verlaging van de uitkering.Bij het opleggen van een korting op de uitkering moet de zwaarte daarvan
afgestemd worden op de ernst van de gedraging en de mate van verwijtbaarheid.
Het mag met andere woorden niet disproportioneel zijn. Gelet op het daaraan ten
grondslag liggende individualiseringsbeginsel dient het mede afgestemd te worden
op de persoonlijke omstandigheden van de belanghebbende.De afstemmingsverordening IOAW en IOAZ voorziet in veel voorkomende ongewenste
gedragingen. Daarbij is, op basis van een categorie-indeling, een relatie gelegd
tussen de ernst van de gedraging en de zwaarte van de bestraffing. Verder wordt
voor een belangrijk deel ook al rekening gehouden met de persoonlijke
omstandigheden van de belanghebbende, doordat de hoogte is gerelateerd aan de
grondslag, waarmee in algemene zin afstemming met de draagkracht wordt bereikt.
Deze beide aspecten komen de uitvoerbaarheid van het afstemmingsbeleid ten
goede, zonder dat dit in de weg staat aan maatwerk.Op grond van bijzondere
persoonlijke omstandigheden of de mate van verwijtbaarheid kan zowel naar boven
als beneden afgeweken worden. Als iedere verwijtbaarheid ontbreekt wordt niet
overgegaan tot het opleggen van een verlaging.Verlaging en fraudeIn de
verordening is een voorziening getroffen om een verlaging op te kunnen leggen
als deinlichtingenplicht niet is nagekomen. Overigens doet het college in de
daarvoor in aanmerking komende gevallen aangiftebij het Openbaar Ministerie,
wanneer het benadelingsbedrag hoger is dan het, in de aangifterichtlijnsociale
zekerheid genoemde bedrag van € 10.000,-.Zeer ernstig misdragenEr kan ook een verlaging worden opgelegd als de
belanghebbende zich ten opzichte van het collegeernstig misdraagt. In de
verordening is daarvoor een regeling opgenomen.Zwaarte en duur Bij de indeling in categorieën is ervan uitgegaan dat de ernst
van het feit toeneemt naarmate degedraging concretere gevolgen heeft voor het
niet verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid of de financiële benadeling
van het college groter is. Bij de toepassing in verband met zeer ernstige
misdragingen, zal steeds rekening worden gehouden met onder meer de aard van de
gedraging, de dreiging die daarvan uitgaat, de impact daarvan op medewerkers, in
het bijzonder de mate waarin zij kunnen worden belemmerd in een normaal
functioneren en de door de gedraging veroorzaakte (im)materiële schade.In beginsel wordt een verlaging gedurende één kalendermaand toegepast. Bij
recidive wordt de duur of de zwaarte verdubbeld. Dat staat er niet aan in de weg
dat, op grond van bijzondere omstandigheden van het individuele geval,
bijvoorbeeld bij stelselmatig weigerachtig gedrag of een samenloop van
verwijtbare gedragingen ook een verlaging van langere duur opgelegd kan
worden.Bij de WWB is het toepassen van een verlaging voor onbepaalde duur niet
toegestaan. In de WWB is geregeld dat een dergelijk besluit waarvan de duur
langer is dan 3 maanden, dit besluit binnen 3 maanden heroverwogen dient te
worden. In de IOAW en de IOAZ komt deze bepaling niet voor. In het kader van
uniformiteit van regelgeving is in deze verordening ook geregeld dat bij
maatregelen die een tijdvak van meer dan drie maanden beslaan het besluit waarin
tot een verlaging besloten is binnen een termijn van 3 maanden wordt
heroverwogen.Artikelsgewijze toelichtingHoofdstuk 1 Algemene bepalingenArtikel 1. BegripsomschrijvingVoor de begrippen die in de verordening
worden gebruikt, is aansluiting gezocht bij de Wetinkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (IOAW) en de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen (IOAZ).Artikel 2. Het verlagen van de uitkering1. Dit lid geeft de omvang
van de werking van deze verordening aan en met name dat het hier een uitwerking
betreft van artikelen 13 en 37 van de wetten.2. In de afstemmingsverordening
zijn voor allerlei gedragingen standaardverlagingen vastgesteld in de vorm van
een vaste (procentuele) verlaging van de uitkering. In dit tweede lid is de
hoofdregel neergelegd: de verlaging afstemmen op de ernst van het feit dat zich
heeft voorgedaan, de afweging in hoeverre de betrokken persoon hiervoor
verantwoordelijk is en de eventuele individuele bijzondere omstandigheden die
van belang kunnen zijn in verband met de gevolgen van de tijdelijke verlaging
voor de persoon of het gezin. Deze bepaling brengt met zich mee dat bij elke
verlaging zal moeten worden nagegaan of gelet op deze drie criteria afwijking
van de hoogte en de duur van de voorgeschreven standaardverlaging geboden is.
Afwijking van de standaardverlaging kan zowel tot een verzwaring als een
matiging van de hoogte en/of de duur van de verlaging leiden.Matiging van de
verlaging kan bijvoorbeeld aan de orde komen bij bijzondere financiële of
sociale omstandigheden van belanghebbende en bij proportionaliteit indien de
zwaarte van de verlaging niet evenredig is aan de ernst van de gedraging en de
mate van verwijtbaarheid.Artikel 3. De berekeningsgrondslagEen verlaging wordt alleen
toegepast op de grondslag. De grondslag is een bruto bedrag dat door deminister
zodanig wordt vastgesteld, dat deze netto gelijk is aan de bijstandsnormen voor
de WWB. Degrondslag is bestemd voor de voorziening in de algemeen noodzakelijke
kosten van het bestaan.Artikel 4. Het besluit tot verlaging van de uitkeringHet verlagen van
de uitkering wegens het niet voldoen aan een of meerdere op grond van de
wettenopgelegde verplichtingen vindt plaats door middel van een besluit. Deze
eis vloeit rechtstreeks voort uit de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Met name
dient aandacht besteed te worden aan hetzorgvuldigheidsbeginsel, het beginsel
van proportionaliteit en het motiveringsbeginsel.Artikel 5. Afzien van verlaging van de uitkering1. Het afzien van een
verlaging ‘indien elke vorm van verwijtbaarheid’ ontbreekt, is geregeld in
artikel 20 van de wetten.Een andere reden om af te zien van een verlaging is dat
de gedraging te lang geleden heeftplaatsgevonden (verjaring). Omwille van de
effectiviteit (‘lik op stuk’) is het nodig dat een verlaging spoedig nadat de
gedraging heeft plaatsgehad, wordt toegepast. Om deze reden wordt onder b.
geregeld dat het college geen verlagingen toepast bij gedragingen die langer dan
één jaar geleden hebben plaatsgevonden.Voor gedragingen die een schending van de
informatieplicht inhouden en als gevolg waarvan ten onrechte uitkering is
verleend of een te hoog bedrag aan uitkering is verleend, geldt
eenverjaringstermijn van vijf jaar, omdat dit ook aansluit bij andere
verjaringstermijnen, zoalsbijvoorbeeld in het Burgerlijk Wetboek.2. Hierin wordt
geregeld dat het college kan afzien van een verlaging indien er daarvoor
zeerbijzondere individuele omstandigheden aanwezig zijn. Dit is uiteraard vooral
afhankelijk van de concrete situatie en wordt hier niet verder gespecificeerd.3.
Het doen van een schriftelijke mededeling dat het college afziet van een
verlaging is van belang in verband met eventuele recidive.Artikel 6. Ingangsdatum, tijdvak en recidiveDe verlaging wordt naar
de toekomst toegepast, tenzij de uitkering nog niet is uitbetaald. De
verlagingdient na constatering in beginsel zo spoedig mogelijk geëffectueerd te
worden zodat oorzaak en gevolg maximaal aan elkaar worden gekoppeld.In de leden
3 tot en met 5 is de systematiek geregeld indien sprake is van herhaling van de
verwijtbare gedraging. Indien binnen één jaar na een eerste verwijtbare
gedraging opnieuw sprake is van een verwijtbare gedraging, wordt de grotere mate
van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de duur van
de verlaging.Er is geen sprake van recidive als is afgezien van een afstemming
omdat de verwijtbaarheid geheel heeft ontbroken. Met eerste verwijtbare
gedraging wordt de eerste gedraging bedoeld die aanleiding is geweest tot een
verlaging, ook indien de verlaging wegens zeer bijzondere omstandigheden niet is
geëffectueerd.Voor het bepalen van de aanvang van de termijn van 12 maanden
geldt het tijdstip waarop het besluit(waarin de verlaging is medegedeeld) bekend
is gemaakt (verzenddatum beschikking). In de situatie, dat de belanghebbende in
een korte periode steeds herhalend verwijtbaar gedrag blijft vertonen (de derde
en mogelijke volgende verwijtbare gedragingen) kan het college besluiten na
afweging van alle belangen om de gegeven percentages van de hoofdstukken 2 tot
en met 4 te verzwaren. Tevens kan de duur telkens worden verlengd met een maand.
Zo is sprake van een evenwichtige en systematische opbouw van verlagingen van de
uitkering indien sprake is van steeds terugkerend verwijtbaar gedrag van de
belanghebbende.In lid 6 en 7 is geregeld dat de verlaging doorloopt totdat
belanghebbende de verwijtbare gedraging heeft hersteld, als direct door de
belanghebbende duidelijk is gemaakt, dat van een korte tijdelijke verlaging geen
positief effect is te verwachten.In de WWB is geregeld dat het college een
besluit als genoemd in artikel 6 binnen drie maanden dient te heroverwegen. In
de IOAW en IOAZ ontbreekt deze bepaling. Om zoveel mogelijk uniformiteit in
beleid en uitvoering te betrachten wordt voorgesteld om aan te sluiten bij de
regelgeving in het kader van de WWB en bij een verlaging langer dan 3 maanden
het besluit tot afstemming te heroverwegen.De minimale duur van de verlaging is
in de hoofdstukken 2 tot en met 4 van deze verordening geregeld.Artikel 7. Samenloop van gedragingen1 Als sprake is van een gedraging
die meerdere schendingen van verplichtingen als gevolg heeft, dan dient voor het
toepassen van de verlaging worden uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste
verlaging van toepassing is. Het gaat hierbij om de samenhang in het verwijtbare
gedrag dat tot twee verlagingen zou leiden. In dat geval geldt het hoogste
percentage van de verlaging.De regeling geldt niet voor een bepaalde gedraging
die geheel verschillende schendingen vanverplichtingen met zich meebrengt op
verschillende momenten achter elkaar.2 a. Afstemming op grond van deze
verordening kan alleen plaatsvinden als iemand zich niet houdt aan de
verplichtingen die rechtstreeks zijn verbonden aan het ontvangen van een
uitkering op grond van één van de wetten. Dat betekent dat de uitkering alleen
kan worden verlaagd als iemand een inburgeringsprogramma volgt dat door het
college tevens is gedefinieerd als een noodzakelijk traject op grond van artikel
34 van de wetten.b. In het kader van de WI geldt een eigen (boete)regeling die
als specifieke regeling voorrang krijgt voor deze (algemene)
Afstemmingsverordening.Hoofdstuk 2 Re-integratietraject of werkArtikel 8. CategorieënDe eerste categorie, onderdeel a, betreft de
formele verplichting om zich als werkzoekende in te schrijven bij het UWV
WERKbedrijf en ingeschreven te doen blijven.De tweede categorie, onderdeel a, betreft de verplichting tot een actieve
opstelling op de arbeidsmarkt waaronder de eigen verantwoordelijkheid van
belanghebbende om bijvoorbeeld voldoende te solliciteren.De tweede categorie, onderdeel b, betreft de verplichting tot meewerken. Bij
toekenning van de uitkering of in een later stadium kan aan de belanghebbende,
die niet in staat is om op eigen kracht weer in zijn levensonderhoud te
voorzien, de verplichting worden opgelegd om:• mee te werken aan een onderzoek
naar zijn mogelijkheden en de benodigde voorzieningen zoals vastgelegd in de Re-
integratieverordening Wet werk en bijstand;• mee te werken aan de opstelling en
uitvoering van het persoonlijk ontwikkelingsplan dat uiteindelijk moet leiden
tot uitstroom of maatschappelijke participatie.De arbeidsinschakeling wordt
direct geschaad, wanneer de belanghebbende deze verplichting niet of onvoldoende
nakomt, hetgeen gevolgen kan hebben voor de duur van de aanspraak op uitkering.
Het niet of onvoldoende verlenen van medewerking aan het persoonlijk
ontwikkelingsplan zal immers de ontwikkeling van belanghebbende belemmeren. De
gedragingen bedoeld in deze subcategorie hebben echter niet tot gevolg dat het
persoonlijk ontwikkelingsplan geen doorgang vindt of moet worden beëindigd. Van
onvoldoende medewerking is in ieder geval sprake als de belanghebbende niet op
afspraken bij een reïntegratiebedrijf verschijnt, opdrachten in het kader van
een scholing niet naar behoren uitvoert of zich niet coöperatief opstelt ten
aanzien van een diagnostisch onderzoek.De derde categorie, onderdeel a, betreft het niet aanvaarden van algemeen
geaccepteerde arbeid. Het kan hierbij om allerlei soorten arbeid gaan:
gesubsidieerd of regulier, fulltime of parttime, tijdelijk of voor onbepaalde
duur.De derde categorie, onderdeel b, betreft het door eigen toedoen niet behouden
van maatschappelijk geaccepteerde (deeltijd) arbeid . Hieronder wordt mede
begrepen het niet correct uitoefenen van het beroep als zelfstandige.Bij de derde categorie, onderdeel c, gaat het om dezelfde soort gedragingen als
bedoeld in de tweede categorie onder b, echter met dit belangrijke verschil dat
de gedraging heeft geleid tot het (definitief) geen doorgang vinden of
beëindigen van het persoonlijk ontwikkelingsplan . In de praktijk zal
beëindiging van het ontwikkelingsplan veelal pas plaatsvinden nadat de
belanghebbende door zijn gedrag herhaaldelijk heeft laten blijken niet mee te
willen werken aan voorzieningen gericht op een zo spoedig mogelijke inschakeling
in het arbeidsproces. Ook kan een zeer ernstige gedraging, bijvoorbeeld diefstal
tijdens een proefplaatsing, tot beëindiging van het traject leiden. In alle
gevallen betreft het gedragingen die de kans op uitstroom voor langere tijd
vrijwel onmogelijk maken. Zonder een persoonlijk ontwikkelingsplan is
inschakeling in de arbeid voor de desbetreffende belanghebbende immers niet
mogelijk.Artikel 9. De hoogte en duur van de verlagingDeze bepaling behoeft
geen toelichting.Hoofdstuk 3 InlichtingenplichtArtikel 10. Schending inlichtingenplicht1. Indien een cliënt de voor
de verlening van de uitkering van belang zijnde gegevens niet direct zelf
(onverwijld) of desgevraagd niet op tijd verstrekt wordt de uitkering voortgezet
en kan deuitkeringsgrondslag gedurende minimaal 1 maand worden verlaagd voor
zover dit de gemeente heeft benadeeld, waarbij ook zonder directe financiële
benadeling een sanctie mogelijkheid bestaat .Onder ‘onverwijld’ mededeling doen
in artikel 13 lid 1 van de wetten wordt verstaan:- direct mondeling (eventueel
telefonisch) informatie geven of indien dit niet mogelijk is;- op de periodieke
verklaring van de maand waarin het feit of de omstandigheid zich heeftvoorgedaan
of, als dit niet mogelijk is,- vóór de eerste van de maand volgend op de maand
waarin het feit of de omstandigheid zichheeft voorgedaan.2. Bij de vaststelling
van de benadelingsbedragen is aangesloten bij de bedragen zoals deze zijn
vastgesteld in het kader van de afstemmingsverordeningen WWB en WIJ. Aangezien
de IOAW en IOAZ een bruto-systematiek kennen zijn de bedragen gebruteerd
(verhoogd met een fictieve belasting van 33%) en afgerond op hele bedragen.Uit
de formulering van dit lid volgt ook dat wanneer er geen sprake is van een
financiële benadeling er ook geen afstemming plaats zal vinden.3. Noodzakelijk
is dat de gegevens waarover de belanghebbende beschikt ook zo spoedig mogelijk
worden verstrekt, zodat deze ook tijdig beoordeeld kunnen worden en daarmee
eventuele juridische procedures vermeden kunnen worden.Hoofdstuk 4 Overige gedragingen die leiden tot een verlagingArtikel 11. Zeer ernstige misdragingenIn artikel 20, tweede lid van
de wetten, wordt gesproken over ‘het zich jegens het college zeer
ernstigmisdragen’. In de verordening worden in verband met de leesbaarheid niet
steeds de woorden zeerernstig misdragen gebruikt, terwijl het wel om hetzelfde
wettelijke begrip gaat. Dit betekent voorts datalleen (zeer) agressief gedrag
tegenover leden van het college en ambtenaren aanleiding kan zijn voor een
verlaging. Een verlaging is dus niet mogelijk als een klant zich agressief heeft
gedragen tegenover een medewerker van een andere organisatie die (indirect)
belast is met de uitvoering van een van de wetten (bijvoorbeeld een
re-integratiebedrijf).Opgemerkt wordt dat landelijk, maar ook in de gemeente Peel en Maas incidenten
tegen medewerkers tijdens hun werk frequenter en ernstiger zijn geworden. Dit is
een maatschappelijk verschijnsel dat in brede kring als zeer ernstig wordt
ervaren en afgekeurd. In de gemeente Peel en Maas neemt het college elke
misdraging in welke vorm dan ook tegen medewerkers van de gemeente Peel en Maas
of het college zeer hoog op en accepteert dit dan ook onder geen enkele
voorwaarde.Ervaring sinds de invoering van deze bepaling in de WWB vanaf 1
januari 2004 leert dat afstemming met een standaardpercentage van 50% gedurende
minimaal 1 maand een onvoldoende genuanceerd en hanteerbaar uitgangspunt is
gebleken. Dit geldt evenzeer mede ter voorkoming van herhaling van nieuwe
incidenten. In deze afstemmingsverordening is getracht een genuanceerdere en
systematische invulling te geven die recht doet aan deze ernstige problematiek.
Om deze reden wordt ook anders omgegaan met recidive dan in artikel 6 van deze
verordening (hoger percentage en/of verlenging termijn van de verlaging) en een
langere termijn wanneer herhaling van het gedrag aangemerkt wordt als recidive
(24 maanden in plaats van 12 maanden).Anderzijds dient bij het vaststellen van de hoogte van de verlaging in de
situatie dat eenuitkeringsgerechtigde zich ernstig heeft misdragen, gekeken te
worden naar de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de
persoonlijke omstandigheden van de belanghebbende.Met name dient het beginsel
van proportionaliteit (de reactie moet in redelijke verhouding staan tot
degedraging) eveneens recht te worden gedaan.Wat betreft het vaststellen van de ernst van de gedraging, kunnen de volgende
vormen van agressiefgedrag in een oplopende reeks (steeds ernstiger) worden
onderscheiden:1) verbaal geweld (schelden);2) discriminatie;3) intimidatie
(uitoefenen van psychische druk);4) zaakgericht fysiek geweld (vernielingen);5)
mensgericht fysiek geweld ( op de ambtenaar) ;6) combinatie van
agressievormen.Voor het bepalen van verwijtbaarheid van de misdraging zal gekeken moeten worden
naar de soortgedraging, de mate waarin de gedraging te verwijten valt en de
omstandigheden waaronder demisdraging heeft plaatsgehad.In dit verband kan in
het algemeen een onderscheid gemaakt worden tussen instrumenteel geweld
enfrustratiegeweld. Van instrumenteel geweld is sprake als iemand het toepassen
van geweld bewustgebruikt om een bepaald doel te bereiken (bijvoorbeeld het
verkrijgen van een uitkering). Agressie dieontstaat door onmacht,
ontevredenheid, onduidelijkheid en dergelijke kan worden aangeduid
metfrustratieagressie. Het zal duidelijk zijn dat de mate van verwijtbaarheid
bij instrumenteel geweld inbeginsel groter is dan bij frustratiegeweld.In lid 2
is en lid 3 is tevens onderscheid gemaakt tussen fysiek en niet fysiek
geweld.Daarbij wordt fysiek geweld in welke vorm dan ook als een ernstiger
incident beschouwd dan wanneer dit niet heeft plaatsgevonden.Daarnaast is sprake
van een steeds zwaardere afstemming (verlaging) van de uitkering naarmate deze
vergelijkbare incidenten door dezelfde persoon vaker voorkomen.Hierdoor ontstaat
een meer gedifferentieerd uitgewerkt en gestructureerd systeem waarbij meer
rechtwordt gedaan aan een stapsgewijze progressieve reactie op onacceptabele
incidenten.Het toepassen van een verlaging staat overigens geheel los van het doen van
aangifte bij de politie.Voor de afdeling Sociale Zaken is er een intern
agressieprotocol opgesteld met instructies hoe tehandelen bij agressie.Schematisch:Niet fysiek geweld 1e keer 50% 1 maand(verbaal, discriminatie of
intimidatie) 2e keer < 24 maanden 100% 1 maand3e keer of meer < 24 maanden
100% 2 maandenFysiek geweld 1e keer 100% 1 maand(zaak- of mensgericht) 2e keer
< 24 maanden 100% 2 maanden3e keer of meer < 24 maanden 100% 3
maandenHoofdstuk 5 Handhavingsplan Artikel 12. Handhavingsplan Op grond van art. 35 van de IOAW en IOAZ
dient de raad tevens bij verordening regels te stellen met betrekking tot het
bestrijden van misbruik en oneigenlijk gebruik. Middels art. 13 is voorzien in
een regeling waarin de verplichting opgenomen is een handhavingsplan op te
stellen met doel misbruik en oneigenlijk gebruik op adequate wijze tegen te
gaan.Hoofdstuk 6 SlotbepalingenArtikel 13. Hardheidsclausule Het kan zijn dat zich bepaalde
situaties kunnen voordoen waarin bij het opstellen van deze regels niet voorzien
is, toepassing van deze regels zou in dergelijke gevallen kunnen leiden tot een
onbillijke en kennelijk ongewenste uitkomst. Het college heeft op grond van dit
artikel de bevoegdheid om in deze gevallen af te wijken van de bepalingen in
deze verordening. Opgemerkt wordt dit met grote terughoudendheid dient te worden
gehanteerd. (Hardheid dient niet verward te worden met individualiseren.)Artikel 14. Citeertitel en inwerkingtredingDit artikel behoeft geen
nadere toelichting.InhoudsopgaveHoofdstuk 1. Algemene bepalingen Artikel 1.
BegripsomschrijvingArtikel 2. Het verlagen van de uitkering Artikel 3.
BerekeningsgrondslagArtikel 4. Het besluit tot verlaging van de uitkeringArtikel
5 Afzien van verlaging van de uitkering Artikel 6. Ingangsdatum, tijdvak en
recidiveArtikel 7. Samenloop van gedragingen Hoofdstuk 2. Geen of onvoldoende medewerking verlenen aan voorzieningen
gericht op arbeidsinschakeling en/of sociale activering of het behouden van
algemeen geaccepteerde arbeidArtikel 8. Categorieën Artikel 9 .De
hoogte en duur van de verlagingHoofdstuk 3 InlichtingenplichtArtikel 10. Schending
inlichtingenplicht Hoofdstuk 4 Overige gedragingen die leiden tot verlagingArtikel 11.
Zeer ernstige misdragingenHoofdstuk 5. HandhavingsbeleidArtikel 12. Opstellen
handhavingsplanHoofdstuk 6. SlotbepalingenArtikel 13. Hardheidsclausule Artikel 14.
Citeertitel en inwerkingtreding